APPENDIX AD EUSEBI CHRONICON. el Sais urbs est in Thracia, ei, quæ est in Egypto, cognominis. Sed ab Ægyptia, Saitæ: ab Threensi, Saii cives nominantur, ut testatur Archilochus Clypeo quidem Saiorum aliquis gloriatur: quem ad [fruletum Intus inculpatum reliqui ingratiis. Rursus Athenæ aliæ sunt in Attica, aliæ in Euboa; quarum meminit in Glauco maritimo Æschylus Exinde Athenas Daidas e Persis. Verum ab Athenis Atticis, Athenienses, ab Eubœensibus Athenetæ cognominantur: ut in primo Geographic libro auctor est Eratosthenes. Sic igitur ab Solis, qui sunt in Cilicia, Solenses: ab iis qui sunt in Cypro, Solii nominantur. Horum mentio fit a Solone in Elegiis, quas ad Cypranorem regem scripsit qui de Solonis consilio cum urbem condidisset, eam in hujus gratiam Solos appellavit nt pro dato consilio id ei honoris tribueret. Verba Solonis ejusmodi sunt Nunc vero tu quidem apud Solios diu istic regnans, Hanc urbem incolas, genusque tuum. Me vero cum navi celeri inclyta ab insula Incolumem deducat Cypris viola redimita. Vixit Aratus sub Antigono Macedoniæ rege, qui Gonatas est dictus, Demetrii Poliorcetæ filio, qui uxorem habuit Philam, Seleuco et Stratonica genitam. Qui cum litterarum studiosus esset, præsertimque poeticæ deditus, dedit operam, ut cum alios complures apud se eruditos haberet homines, tum in primis Aratum. Hic igitur ad regem cum venisset, atque et in alio genere doctrinæ, et in poetica maxime sese illi probasset, ipsiusmet hortatu regis ad scribenda Phænomena animum adjecit: cum ab eodem Eudoxi librum accepisset, quod Enopirum inscribitur, rogante uti quæ in eo libro prosa oratione scripta essent, versibus redderentur: ac simul dicente: id est 149 gloriosiorem, eo facto reddideris Eudoxum, si ab eo tradita carminibus (exprimas. Vixit autem Antigonus Olympiade cxxv: quo tempore floruit Aratus, et Alexander Etolus. Meminit Speculi illius Eudoxi, et Antigoni atque Alexandri Ætoli in epistolis Aratus; utque rex ad scribendum eum hortatus sit. Fertur et Dionysio Heracleota operam dedisse. Idem Odysseam correxit; et emendatio quædam illius nomine Aratea dicitur, velut Aristarchea et Aristophanea. Asserunt aliqui illum in Syriam profectum apud Antiochum degisse, ab eoque rogatum esse, ut Iliadem corrigeret, quod depravata esset a multis. Nicandrum vero Colophonium cum Arato apud Antigonum vixisse qui dicunt; ac tam Aratum rerum cœlestium, quam Nicandrum medicinæ imperitos fuisse (aiunt enim Antigonum Arato, qui professione medicus erat, mandasse ut phænomena conscriberet; Nicandro G Leg.

Cycni lucida occidit mane, 42, 43. Oritur mane, 41, 43, 46. Occidit mane, 46, 47. Vespere oritur, 49, 50. Mane occidit, 2. De eo lapsus Arati, 107. Ejus stellarum decli natio, 114, 116. Ortus ejus, 128. Cooccasus, 130 Cyllene mons altus stadia xv, 32. Delphinus occidit mane, 37. Oritur, 38. Occidit vespe re, 38. Oritur vespere, 39. Delphini coortus, 129. Coveca sus, 131. Dies naturalis, et artificiosus, 13. Ubi sit longissima, 14. Dierum incrementa, 15. In toto Cancro maximam, in toto Capricorno brevissimam fieri veteres arbitrati, 27. Dierum inæqualitas, 87. Diei initium, Gaza cap. xx. Dositheus observavit Coloniæ, 55. Draconis situs perperam ab Eudoxo, Arato, et aliis con stituitur, 102 Caput ejusdem perperam ab iisdem collo catum, 102. Distantia lucidæ oris a polo, 102. Item oculi australis, 102. Temporis sinistri declinatio, 116. Eclipses solis et lunæ quando fiant, 19. Solaris eclipsis ratio declaratur, 24. Totus uni sol deficiat, 24. Lunaris quomodo fiat, 25. Inæqualis magnitudo, 25. Vide Sol et Luna. Ecliptica, 84, 146.' Elaphebolion, Gaza cap. ii. Embolismi, 175. Enneadecaeteris Euctemonis et Calippi, 23. Epactæ luna. Gaza c. xv et xvI. Maximus c. XXVII. Epactæ solis, 178, 180. Equus mane occidit, 58. Declinatio lumbi, 115. Ortus equi, 129. Cooccasus, 131. Eratosthenes de octaeteride scripsit, 19. Etesia, et eorum prodromi, 37, Cl. Eudoxus ubi observaverit, 53. Duos libros scripsit, Spe cuum et Phanomena, 98. borealibus stellis disputare est orsus, 100. Rudi Minerva de phænomenis scripsit, 126, Exhalationes, 144. Feræ, seu Lupi ortus, 134. Feriæ investigatio, 177, 178, 196. Fluvii postrema mane occidit, 42, 43. Oritur vespere, 45, 46. Absconditur, 47, 48. Oritur, 50, 52. Fluvii Orionis ortus, 131. Occasus, 136. Fordicidia, 66. Gamelion, Gaza cap. iii. Gemini oriuntur. 39. Gemini antecedentis caput vespe re oritur, 44, 43. Mane occidit, 46. Antecedentis caput conditur, 50. Caput antecedentis oritur, 51. Caput succe dentis oritur, 31. Capita Geminorum non esse in tropico docet Hipparchus ex declinatione, 113. De ortu Gemino rum asterismi disputat contra Eudoxum et Attalum Hip parchus, 127. Verus ortus, 86. Occasus, 140. Græciæ situs perperam ab Arato aliisque veteribus tra dilus, 101. Græci veteres annum ad solem, menses ad lunam exi gere voluerunt, 18. Qua ratione secundum tria, ex ora cu.o, sacrificarunt, 18. Habitationes in sphæra, 11. Hædi oriuntur, 122. Hecatombæon, Gaza cap. v. Heteroscii, 90. Hilaria, 71. Hipparcbus ubi observaverit, 53. Scripsit de coortibus stellarum, 122. Homerus astronomus fuit, 74. Horas ex observatione signorum male definit Aratus, 118 et deinceps. Horizon duplex, sensilis, et ratione constans, 12. Muta tur hic stadiorum 400 intervallo, 12. Oceanum pro hori zonte poetæ capiunt, 51, 84, 96.' Hyades oriuntur vespere, 37. Occidunt, 58. Occidunt vespere, 39. Oriuntur vespere, 39. Oriuntur mane, 39. Vespere oritur lucida Hyadum, 44. Mane occidit, 44. Oc cultatur, 48, 49. Vespere oritur, 50. Mane oritur, 50. Hydri lucida oritur, 52. Situs ejus in æquinoctiali, 116. Coortus, 133. Cooccasus, 155. Indictio. Maximus, 181. Ingeniculus. De eo Eudoxi et Arati hallucinatio, 102. Coortus ejus ex Hipparcho, 128. Cooccasus, 150. Isia falso in brumam convenire perpetuo Græci credi derunt, 19. Quod tamen docet Achilles Tatius, 85. Isidis navigium festus dies, 68. Jeiunium SS. apostolorum, 203. Jejunium septimi men sis, 177, 202. Jeiuniorum caput, 177. Joannis (S.) ortus, 182. Juvenalia, 68. Lacteus circulus, 12, 83, 86, 96, 113. Læstrigonum situs, 13. Laterculum Urs majoris, 104. Leonis sidus ultra dodecatemorium suum excurrit, l. Ortus, 37. Occidit, 38. Cauda oritur, 42. Oritur vespere, 47, 48. Canda conditur, 52. Caput oritur, 52. Stellarum ejus aliquot distantia ab æquinoctiali, 114. Leonis cor, 7. Vespere oritur, 46. Occultatur, 31. Ori tur, 52. De ortu Leonis stellati contra Eudoxum et Aratum dis putat Hipparchus, 122 et deinceps. Verus coortus, 157. Descensus, 138. Leporis ortus, 134. Occasus, 136. Libra occidit, 39. Ludi palatini, 67. Gottici, 67. Genialici, 67. Votivi, 68. Liberalici, 68. Megalefiaci, 68. Cerealici, 68. Florales, 69. Maximati, 69. Martialici, 69. Persici, 69. Fabarici, 69. Apollinares, 69, 70. Francici, 70. Neptunalici, 70. Solis et Lunæ, 70. Romaniani, 70. Fatales, 71. Alamannici, 71. Augustales, 71. Jovi liberatori, 71. Plebei, 71. Sarma tici, 71. Lancionici, 72. Lune apparitiones. 18. Lunaris syzygia exacta, 21. Quo modo illuminetur a sole, 23, 24. Ejus facies diverse, 25, 24. Alias celerius movetur, alias tardius, 24. Vide in Eclipsi. Evolutio lunæ, sive pó, 35. Lunæ moluom accurata pervestigatio, 35 et deinceps. Ejus natura, 83. Defectio, 83. Facies, 83. Speculi instar, 83. Facies, 145. Electus, 162. Lunaris annus, Lyra, 8. Occidit, 37. Mane oritur, 37. Occidit vespere, 37. Oritur vespere, 39. Mane occidit, 42. Oritur, 44. Oc cidit vespere, 48. Oritur vespere, 48, 49. Occidit mane. 52. De ea error Arati, 106. Declinatio, 116. Coortus Hip parcheus, 128. Cooccasus, 130. Macroscií, 90. Mæmacterion, 157. Magistri jurant, 72. Mammes vindemia, Mathematica et physicæ differentia, 75. Mensis quid sit, 18. Veteribus lunaris erat tricenarius, 20. De Atticis agit Gaza a pag. 153. Meridianus quid sit, 12. Mutatur in trecentis stadiis, 12. Id quadringentis fieri docet, 30. Quid sit, 84. Metagitnion, 157. Meteora et Metarsia quid sint, 91. Meton observavit Athenis, et alibi, 53. Metrodorus in Italia observavit, 53. Mundus variis modis accipitur, 77. Figura, 77. Extra eum an sit aliquid, 78. An stet, 78, 144. Munychion, Gaza cap. mi et iv. Nicander junior Arato, 149. Oceanus pro horizonte. Vide Horizon. Octaeteris Græcorum, 20. Non congruit lunæ motui, 21. Ophiuchus male ab Eudoxo et Arato constitutos, 105. Declinatio humeri dextri, 114. Declinatio genuum, 115. Ejus coortus Hipparcheus, 128. Cooccasus, 130. Orion oritur mane, 36, 37. Oritur vespere, 57. Occidit vespere, 39. Orionis et fluvii communis oritur, 44. Aliæ stellæ ejus dem, 44, 45, 48, 49, 50, 51. Zona ejus est in æquino ctiali, 115. Coortus, 134. Cooccasus, 135. Vocatur äderporóður a vulgo, 143. Oritur xxn Julii, 143. Opo Phrygibus est sursum, 77. Ortus et occasus stellarum, 27 et deinceps. Quid sit dvaroký El introdý, 27. Matutinus ortus et vespertinus, 27 et deinceps. Apparens et verus, 27. Matutini ortus et occa sus veri præcedunt apparentes, 28. Vespertini ortus et occasus apparentes priores sunt veris, 28. Matutinus ortus a vespertino quanto intervallo distet, 28. Non omnia si dera, quæ simul oriuntur, simul occidunt; neque simul occidentia simul oriuntur, sed borealia prius oriuntur, posterius occidunt, 28. Quædam his oriuntur, 29. De orto et occasu stellarum agit Tatius, 93, 94. De coortibus et

vero astrologo, theriaca ct alexipharmaca: ob Scr. que ambos aberrasse, ad ea quæ erant artis suæ propria, delapsos): hæc qui dicunt, falli eos necesse est. Non enim sciunt cum Arato non floruisse Nicandrum, sed eo multo juniorem exstitisse; nam Antigonus, quocum fuit Aratus, primo ac secundo Ptolemæo regnante vixit; Nicander sub quinto. Itaque Callimachus Arati tanquam anterioris mentionem facit, non solum in Epigrammatibus, sed etiam in iis quæ ad Praxiphanem scripsit; ubi et illum impense collaudat, tanquam eruditum et optimum poetam. Cæterum Hesiodum æmulatus est Aratus; quod CaHimachus epigrammate quodam in eum scripto testatus est his verbis Hesiodi hoc carmen, et modus, non poetarum; Postremum..... Carminum Solensis expressit. Salvete, subtilia Dicta, inexplicabilis germana vigilia. Præter Phænomena scripsit et alia poemata, de Homero et Iliade; de ossibus, ac medicis facultatibus, hymnum in Pana, epicedium in Myrin fratrem, de ostentis: Scythicum, et alia quædam minuta. In Phænomenis vero scribendis potissimum excelluit, adeo ut cæteros longe superaret. Nam Eudoxus quoque Cnidius de phænomenis scripsit, et Lasus Magnes, non Hermionensis, sed ei qui Hermionensis erat, cognominis; necnon fermippus, Hegesianas, Aristophanes Byzantius, aliique complures; de quibus meminit Ptolemæus, ita scribens Omnia Hegesianax, et Hermippus ætherea Astra el plures hæc phænomena Libris commiserunt; sed a scopo aberrarunt. Verum subtilis scriptoris principatum Aratus [obtinet. Præter hunc exstiterunt alii complures Arati, celebres historici: velut Cnidius, cujus exstant Ægyptiacarum historiarum libri; tertius item nominis ejusdem Sicyonius, longe clarissimus; a quo multis libris edita est historia. Sunt enim amplius triginta. Quod ad epistolas Arati spectat, quarum supra meminimus, cum in hoc consentiant omnes, illius eas esse germanas, quæ ipsi tribuuntur: s0lus Apollonius Cepheus in octavo De falsa historia, negat eas Arati esse, sed Sabirii Pollonis. quo et illas esse scriptas epistolas asserit quæ Euripidis nomine circumferuntur. De enarratione apparentium Arati. Apparentium rationem sic Aratus exposuit, ut immotam primo sphæram, post eamdem sese convertentem aspiceret. Hinc apparet sphæras omnes a pictoribus non sine errore pingi. Cum enim eodem loco consistentia et immobilia describant, plures ex eo necesse est in orientibus simul et occidentibus sideribus errores incidere. Initio itaque et Scr. * Scr. et 4 Hac nonnihil mendosa.

cooccasibus tam falsis quam veris agit libro u et m Hip parchus. Vide et pag. 143, etc. Oschophoria, 157, 158. Palamedes auctor astronomiæ, 73. Paralleli circuli in sphæra, 9 Cur soli quinque descri bantur, 9. Eorum distantia, 11, 86, 87. Intervalla paralle Jorum in sphæra, 87. Paschalis mensis, 176 et seq., 199 et seq. De Paschatis correctione Isaacus, 16. Periceci, 29, 89. De Perseo error Arati, 107. Ejus stellarum aliquot de clinatio, 113. Situs ejus, 117. Coortus, 129. Cooccasus, Perseus oritur, 38. Oritur vespere, 42 Occidit, 44, 45. Oritur, 48. Occidit vespere, 49. Oritur vespere, 49, 51, 52. Phænomena qui scripsere, 149. Philippus astronomus, 23. Philippus astrologus observavit in Peloponneso et Lo cride, 53. Piscis notius oritur, 38, 42, 46, 48, 51, 52. Ortus, 131. Occasus, 135. Verus ortus, 138. Occasus, 159. Piscium nodus oritur, 39. Piscis boreus oritur, 48. Declaratio, 115. Piscium nodi situs in æquinoctiali, 117. Piscium ortus ab Eudoxo et Arato definitus refellitur, 125, 126. Planetæ septem, 3. Moventur contrario ac coelum motu, 25. Quod negarunt aliqui, qui et refelluntur, 26. Planetarum ordo, 80. Nomina, 80. Harmonia, 80. Mo tus et intervalla, 81. Quid sit eos in aliquo signo versari, 9. Pleiades oriuntur vespere, 37. Occidunt mane, 37, 38. Ve spere occultantur, 39. Oritur Pleias, 39. Septem esse, 107. Polus quid sit, 8, 88. Eudoxus in stella posuit, 39. Poli juo sunt totidem stellæ ex quorumdam sententia, 145. Posideon, de eo Gaza, cap. u, 154. Principia rerum secundum philosophos, 75 et dein reps, 94. Procyon, 8. Mane occidit, 45, 46. Vespere oritur, 45, 46. Occultatur, 50. Oritur, 51. Coortus, 134, 135. Coocca sus, 138. Pyanension, 157, 158. Pythe Massiliensis narratio, 13. Regulares, 19. In Rhodo maxima dies, 2, 13. Romæ maxima dies, 15. Sagitta occidit, 37. Asterismi ortus, 78. Occasus, 131. Sagittarius oritur, 38. Genu conditur, 42, 43, 44. Genu oritur, 46, 47. Mane occidit, 50. Vespere oritur, 51. De ortu ejus refellitur Eudoxus, etc., 124. Verus ortus, 137. Occasus, 139. Sais oppidum duplex, 148. Sanguinis dies, 68. Saturnalia, 72. Scorpius oritur vespere, 37. Frons oritur heliace, 37. Clara Scorpii, quæ et Antares, oritur, 38. Aculeus oritur, 58. Occidit, 39. Mane occidit, 39. Antares occultatur, 42. Mane occidit, 43. Oritur, 44. Vespere oritur, 49. Mane occidit, 49, 50. Spondyli ejus a polo distantia, 111. Stella rum aculei declinatio, 115. De ortu Scorpii error Eudoxi et Allali, 124. Verus ortus, 137. Occasus, 139. Serpentis Ophiuchi coortus, 128. Cooccasus, 130. Siderum a se invicem distantiæ per intervalla horaria ab Hipparcho definita, 140 et deinceps. Signa Zodiaci alia stellata; alia dodecatemoria: e qui bus priora partim non implent, partim excedunt duode cimam circuli partem, 1. Quædam e stellatis borealiora sunt zodiaco; quædam australiora, 2. Signorum aspectus vide in Aspectus. Signorum zodiaci ortus et occasus, 16. Quolibet die ac nocte sex oriuntur et occidunt, 16, 17. De ortibus, et occasibus eorum veterum error, 17. Quot diebus singula peragrentur a sole, 56 et deinceps. De signis stellatis zodiaci et aliis, 84, 85. Solis anomalia declaratur, 2 et deinceps. In eccentrico movetur, 3. Quasnam zodiaci partes longiori tempore per currat, 3, 4. Vide in Eclipsis. Movetur contrario motu ac mundus, 25. Negantium opinio refutatur, 26. De natura solis, 81, 82. Ejusdem defectio, 82. Maonitudo, 82. Motus ejus, 82, 85. Solos urbes duas fuisse, 148. Solstitia quid sint, 2. Sphæræ circuli, 8, 84. Aratea, 91. Varius sphæræ posi tus, 87, 93. Quomodo docenda, 142, 145, 146. Stellarum descriptio, 7. De earum ortu et occasu, vide in Ortus. Significationes, sive trial late, 32 et dein ceps. Nullam vim habere stellas ad efficiendas mutationes aeris, et tempestates fuse disputatur, 32 et deinceps. Ubi esse tantum signa, non causas. ostendit. An sint igueæ, 83. Stella parapegmatis Ptolemaici, 53. Stella quid sit, 78. Aliæ fixa, aliæ errantes, 78. Quæ sit natura, 79. Figura, 79. Sintne animantia, 79. Quid a sidere discrepet stella, 79, 145. Tamen confunduntur, 79, 145. De nominibus ea rum, 128. Stellas Hipparchus numeravit MLXXX, 145. Stellarum aliquot situs secundum parallelum æqui noctiali circulum, 104 Tanri cauda occidit, 37. Cornua occidunt, 38. Cauda ori tur, 39. De ortu Tauri refellitur Eudoxus, et Aratus, 127. Verus ortus, 138. Occasus, 139, 140. Tempestates anni quatuor, 2. Quanto intervallo con stent, 2. Tiberinalia, 70. Terminalia, 66. Terræ habitabilis partes, 29. Moveri quidam dixere, 95. Thargelia festa, et mensis cognominis, Gaza, cap. iv, 155. Tropici circuli, 9. Estivus ab horizonte variæ secatur, 10. Item hibernus, 10. Circa æstivum dies sensile incre mentum non capiunt, 13, 85. Tropici estivi ratio ex Ara to, 86. Tropici item hiberni, 9, 10, 87, 96. Tropicus æstivus ab Eudoxo et Arato circumscriptus, in eumque Hipparchi inquisitio, 113 et deinceps. De tropico hiberno Eudoxi et Arati, 114, 115, 142, 143, 145. Tubilustrium, 66. Umbrarum pro situ regionum discrimina, 90. Undecuplatores Maximi cap. xi, 174 et seq. et parte it Computi. Urna sidus, 7. Ursæ duæ, deque his Eudoxi et Arati lapsus, 104. Se ptem stellis ambas definiere veteres, 104. Situs stellarum aliquot Ursa majoris in parallelo æquinoctiali circulo, 104. De capite Helices error Eudoxi, 106. Majoris Ursæ pedum declinatio, 116. Ursæ minoris caput, id est borealissima in laterculo, est in postrema parte Scorpii in parallelo circulo, 108. Situs ejus capitis in æquinoctiali, 122. Venti ornithiæ, 47, 48. Quid sit ventus, 91. Eorum no mina varia, 91. Vergiliæ. Vide Pleiades. Vindemiator, 7. Oritur, 37. Virgo oritur, 37. De ortu Virginis, 125, ubi Hipparchus Eudoxum et Attalum refutat. Verus ortus, 137. Occasus, 138. Virginis spica, 7. Oritur, 37. Occidit, 42. Oritur, 47, Oritur vespere, 48. Mane occidit, 48. Occultatur, 32. Vulcanalia, 70. Zodiacus ejusque divisio, 1, 12. Latitudo ejus ortiva, 16. De eo agitur, 84, 85, 96. Zonæ, 29 et deinceps. Earum distantia, 30. Torridam Oceano interfusam aliqui prodiderunt, 31. Quod refellitur late, 31. Torridam esse commodioris habitationis sub æqui noctiali, quam sub tropicis docuit Polybius, 31. De zonís agit Tatius, 88, 89. Quod sit earum intervallum, 88, 89. Quot sint, 90, 96. Torridam &abitari, 90, 96, 144, 147.

ab sphara consistente facto, de axe, polo, et iis si deribus, quæ arctici circuli ambitu clauduntur, sermonem instituit; cujusmodi sunt, Ursa, Draco, et quæ ab cingulo ad pedes Cephei pertinent; tum de iis quæ arcticum inter et zodiacum collocata videntur. Ac de iis quidem, quæ inter arcticum et zodiacum, atque antarcticum sita sunt, ita scribit Atque alia quidem inter aquilonem et iter solis In medio fusa sunt; alia ab inferiori parte incipiunt. Verum conversam postea contemplatus eamdem sphæram, 150 ortuum, ac simul orientium et occidentium enarrationem iniit ab oriente Cancro, culminante Ariete, et occidente Capricorno. Orsus autem ab exortu Cancri, cum eoque simul orientia et occidentia ex adverso sidera persecutus, [deinceps eumdem ordinem non tenuit, sed variis modis usus est: ut e regione interdum occidentia primum, post simul orientia describeret; in aliis vice versa, a coorientibus inciperet, iisque contrarium occasum facientia subjiceret. Sed poeticum hoc opus plerique depravarunt, pictores, astronomi, grammatici, geometræ; cum ad suam quisque mentem ac voluntatem privatas picturas et interpretationes exigeret. Proferuntur a nonnullis Phænomena sine ullo proœmio in hunc modum Hæ quidem nihilominus multæ, et alibi aliæ posita; quidam diversa procemia referunt, velut De sole et insigni luna Dicite mihi, Musa. In aliis exemplaribus Anclide hospitum sacrum germen, age tu mihi Cœlestem attingas ad semitam; alia, Antigone, hospitum sacrum germen. Verum omni prorsus carere proœmio opus istud, indecorum est; ac cum hujus poetæ præstanti facultate, tum vero tanti argumenti majestate minus dignum, sic enim initii ac velut capitis expers esset hoc poema. Ab iis autem exordiis inchoari, Anclide, et id genus cateris, non eo solum videtur absurdum, quod propter cacozeliam ab Arati stylo isti versus abhorreant; sed inest id in eo quoque pugnans, quod annis septuaginta ad idem punctum revocari solis curricula credantur. Tale est enim commentitium illud exordium Septies cum decenniis conversis annis. Cum tamen Aratus novemdecim annorum spatio restitui solem in idem principium noverit, ita scribens Jam enim celebrati sunt Novemdecim circuli splendidi solis. Tum quotcunque ab cingulo ad extremum Orionem Nox evolvit, et ad canem audacem Orionis. Unde si prooemium illud admiserimus, in eo septuaginta annorum orbem poeta constituerit: in ts Deest nomen * Deest aliquid. 4

Notitia. De vita scriptisque Eusebii Cæsariensis. Veterum testimonia pro Eusebio. Veterom testimonia contra Eusebium. Præfatio. Proœmium. CAP. XXI. Josephi e Manethonis libris. CAP. XXII. Quinam post Alexandrum Macedonem Egypti Alexandrinæque urbis regnum tenuerint. Por phyrii libro. CAP. XXIV. - Græcorum tempora. Sicyoniorum reges. Grecorum. Qua ratione Græci anti quitates suas seribant. Cap. XXVI. CAP. XXVIII. - Summatim de Atheniensium Castoris de Argivorum regno. Argivorum reges. regibus CAPUT PRIMUM. Qua ratione Chaldæi chronographiam conficiunt, ex Alexandro Polyhistore. Et de Chaldæorum libris, deque primo ipsorum regno. CAP. II. De Chaldaica improbabili historia. Ex eodem Polyhistore Alexandro, de prædicto Chaldæorum libro. CAP. XXIX. - Castoris de Athenarum regno. CAP. XXX..· Athenarum reges. CAP. XXXI.-Ex Porphyrii primo philosophica historiæ libro. Alexandri Polyhistoris de diluvio. Ex eo dem de quo dictum est, libro. CAP. XXXII. Græcorum olympiades. CAP. XXXIII. - Græcorum olympiades. Alexandri Polyhistoris de turris ædificio. CAP. V. Ejusdem Alexandri de Senecherimo deque Nabuchodonosoro eorumque rebus et gestis et strenuis facinoribus. CAP. XXXIV.- De Corinthiorum regibus. Diodori Bibliotheca. CAP. XXXV. - Lacedæmoniorum reges e Diodori libris. CAP. VI. Abydeni de primo Chaldæorum regno. 121 CAP. VII. — Abydeni de diluvio. CAP. XXXVI. Diodori libris breviter de temporibus maria imperio tenentium. CAP. IX. - Abydeni de Senecherimo. Abydeni de turris ædificio. CAP. XXXVII. - Macedonum reges ex Diodori libris CAP. X. Abydení de Nabuchodonosoro. CAP. XXXVIII. - Macedonum post Alexandrum reges. CAP. XI. Ex Josephi priore priscorum Historia. De Nabuchodonosoro. CAP. XXXIX. - Thessalorum reges. Abydeni de regno Assyriorum. CAP. XIII. Castoris summario. De regno Assyrio CAP. XL. Asianorum et Syrorum reges. De præcipuis auctoribus e quibus hoc opas excerptum est. ram. Diodori libro. De regno Assyriorum. Tempora Romanorum. rie libro primo. Dionysii Halicarnassei Romanæ Histo De primis Romæ incolis. rum. Cephalionis historici. - De regno Assyrio CAP. XLIV. - Ex eodem libro. De tempore Æneæ in Italiam adventus. datur. Qua ratione ab Hebræis chronologia tra CAP. XVII. Josephi ex Phœnicum testimonio de tem plo Hierosolymis condito. CAP. XVIII. De Babylonica captivitate Judæorum re liquisque eorumdem temporibus. CAP. XIX. Quomodo in Ægyptiorum chronologia lem pora quoque Ethiopum contineantur. Quomodo item Pto lemæi Ægyptum Alexandriamque tenuerint. De ratione chronologiæ apud Ægyptios. CAP. XX. Ex Ægyptiacis Manethonis monumentis, qui in tres libros historiam suam tribuit. De diis et de he roibus, de manibus et de mortalibus regibus qui Ægypto præfuerunt usque ad regem Persarum Darium. CAP. XLV. De urbe Roma condita. CAP. XLVI. septimo Diodori libro. De veterum Romanorum genere. CAP. XLVII. Dionysii Halicarnassei de regibus qui post Romulum Romæ exstiterunt. Castoris de imperio Romanorum. 286 CAP. XLIX. Imperatores et consules Romanorum a Julio Cæsare usque ad vicennalia Constantini. Præfatio S. Hieronymi. Prooemium. Regum series.

sequentibus, annorum novemdecim; ac secum ipse pugnabit; quod est absurdum. Satius est igitur initium illud adsciscere, quod in exemplaribus plerisque cernitur, nimirum Ab Jove auspicemur: quem nunquam viri sinimus. Est enim consentaneum inde illum auspicari, qui de coelestibus rebus explicare instituit. Quinetiam poetis maxime convenit hoc exordium. Nam in conviviis tres miscebant crateras: primum Jovis Olym pii, secundum Castorum et heroum, tertium Jovis Sospitatoris. Unde Theocritus Ab Jove, inquit, incipiamus, et in Jovem desinite, 11 Musa. Orpheus vero tempus omne Jovi tribuit his verbis Jupiter initium; Jupiter medium; ab Jove omnia faὉ [cta sunt. Quamobrem, ut et vetus consuetudo ferebat, et proposito argumento congruebat, ab Jove cœpit exordium. Sunt qui reprehendant poetam, quod præpositionem sex polius, quam cab, usurpaverit. Dicendum enim fuerat, inquiunt, ‹ab Jove, › non c ex Jove. Sed nesciunt nimirum eodem more loquendi usum esse Pindarum ita scribentem: Unde et Homeridæ, consutorum carminum poetæ, sæpius incipiunt Jovis ex proæmio.» Item Alcman: Ego vero semper tibi me ex Jove incipiens. Ac videtur præterea illa vox cab nescio quid male ominatum habere: quasi dicas: c procul ab.» Cæterum Jovem alii cœlum interpretantur, alil æthera, alii solem, alii ad fabulosum illum Jovem referunt. Qui cœlum esse defendunt, pro se poetam citant ita loquentem 151 Ac veluti cum crebræ nives ab Jove volitant; id est, e ccelo. Necnon ipsummet Aratum, qui in sequentibus de Equo sic scribit, In Jore volvitur; sed qui de æthere Jovem accipiunt, testem Euripidem adducunt, cujus hæc verba sunt Vides hunc in sublimi immensum æthera; Qui terram circum continet humidis in ulnis Hunc tu puta Jovem: hunc arbitrare Deum. Ac nescio annon Zijva propterea quis illum dixerit, quod igneus sit æther. Quippe ab eo quod est id est ardere, nominatus est @ther ab eo vero, quod est ac propter fervorem, dixerunt. Jam qui Jovem malunt esse solem, aiunt Sophoclem eodem vocabulo solem appellasse, cum scripsit ... Sol miserescat mei; Quem sapientes aiunt genitorem deum, Patremque omnium. Cujus opinionis in mentem venisse poetæ volunt; cum ita loquitur:. Sonus amborum pervenit in æthera, Jovisque splan [dorem; item et mox etc. Μox, Forte Epir PATROL. GR.

RATIO TEMPORUM usque ad suam ætatem. Præfatio de Samuele. CAPUT PRIMUM. - Quænam ratio temporum apud Septua ginta interpretes perscribatur ab Adamo usque ad dilu vium. Quæ ratio temporum scribatur apud Septua ginta Interpretes a Semo ad annum Abrahami primum. De Cainano et aliis quibusdam. CAP. IV. - Gentium divisiones. CAP. V. Semi prosapia. Chami prosapia. CAP. VII. Jabethi prosapia Armeniaca. Dionysii Petavii monitum. Hipparchi elogium a Suída. De Achille Tatio ex eodem. CAP. II. De signis quæ stellis sunt insignita, seu de constellationibus. Cap. III. De axe et polis. CAP. IV. De circulis sphæræ. CAP. V. De die et nocte. De mensibus. De eclipsibus lunæ. Quod contrarium mundo motum planetæ fa De ortibus et occasibus. CAP. VII. De lunæ illuminationibus. ciant. De eclipsi solis. CAP. XII. De zonis in terra. De habitationibus. De significationibus astrorum. CAP. XV. De evolutione. CAP. XVI. Tempora signorum in quibus unumquod que eorum sol peragrat: et significationes singulorum signorum sunt ejusmodi. terum astronomorum sententia declaratur, utramque pe nes æquinoctialem circulum consideratam fuisse. CAP. III. Eudoxi sententia, contra atque Hippar chus putavit, exposita. Ejusdem Hipparchi error dodeca temoria cum asterismis confundentis. Aratus et Servius illustrati. CAP. IV. De veterum opinione super annuis solis cardinibus, et qua ratione alibi quam initiis signorum col locati fuerint. Columella notatur Sothiace periodi insi gnis epocha. CAP. V. - Illustrantur uberius antiquorum sententiæ de cardinibus annuis; ac docetur contra Scaligerum, nun quam ab iis alibi, quam in circulorum commissionibus, ilios esse constitutos; tum de Sosigenis, vel Julii Cæsaris æquinoctiis ac solstitiis. Servius notatur. Varro, Plinius explicati. Sosigenis inconstantia. CAP. VI. - De falsa Scaligeri sententia super veterum astronomorum solstitiis. Contra quem demonstratur, neque perpetuam sub tropico meridiem fieri illos putasse, neque solstitium in toto dodecatemorio. Geminus explicatur. CAP. VII. De cardinibus veterum sententia contra Geminum defensa. Signa imperantia, auscultantia, viden tia, ex Ptolemæi, Pauli Alexandrini, Manilii et Firmici rationibus explicata. Mira in his et Firmici loco halluci natio Scaligeri. CAP. VIII..· De dignoscendis stellarum ortibus et oc casibus, quorum apud auctores mentio fit: quæ res certis regulis et exemplis instruitur; Theophrastus, Varro, Pli nius, Columella, Ptolemæus, aliique vel illustrati, vel emendati; quæ sit admissura temporaria et serotina. Ge neseos locus exponitur. CAP. IX.· De ortu et occasu Vergiliarum explicantur ea quæ ab antiquis memoriæ sunt prodita. Virgilii de iis locus inextricabilis. Plerique auctores explicati aut casti gati. CAP. X. De bipartita anni sectione, quam Vergiliis plerique tribuunt. CAP. XI. De caniculæ ortu et occasu veterum loca multa itemque de Procyne, diligenter expensa. CAP. XII. De tempore messis in Egypto et Palm stina ex occasione ortus Pleiadum; ac de Sabbato deute roproto; cujus ratio in Epiphanianis Animadversionibus tradita defenditur, contraque eam objecta solvuntur. Pri mus mensis ab Hebræis ad novarum frugum tempus accom modatus. Maturitas frugum duplex. Marci evangelista locus illustratur. Dissertatio de Græcorum æris ac computis. CAPUT PRIMUM. De triplici Græcorum æra, quæ ad duas redigitur. Illustratur Panodori Chronologia. Maxi mus, Georgius Syncellus, Theophanes, aliique notantur. CAP. II. De computo annali veterum, imprimis Afri cani, methodi vinculis solnto. Ejusdem Africani Chroni cum opus illustratur. Photii obscurus locus explicatur. Cesti Africani. CAP. III. De Græcorum æris, quatenus methodis pa schalibus, et cyclts implicatæ sunt. Panodori computus illustratur. Ab eo propagatus est alter quem Maximus adhibet. CAP. IV. Fragmentum Theophanis insigne ad Græ corum compulorum rationem explicandam, ad idque No tæ eodem pertinentes. CAP. V. De Græcorum computorum epocha in anno Juliano, deque cyclorum in iis methodo. Maximus illu stratur. Judicium Dionysii Petavii de sequente libello. Significationes inerrantium stellarum. Kalendarium vetus Romanum. Kalendarii veteris Romani explanatio. Kalendarium Romanum Constantini Magni temporibus. ACHILLIS TATII ISAGOGE AD ARATI PHÆNO Fragmenta quædam ejusdem Achillis Tatii. HIPPARCHI BITHYNI AD ARATI ET EUDOXI PHÆ Compulus alter ejusdem Isaaci monachi. S. ANDREE CRETENSIS DE CYCLO SOLARI ET Dissertatio de ortu et occasu siderum. Procemium. CAP. IX. De methodo lunæ in Constantinopolitano computo. De æquinoctialis et zodiaci partitione a Chaldæis, Egyptiis ac Græcis instituta. Cap: H. De longitudine ac latitudine stellarum, ve CAP. X. De lunari pozu, et terminorum peraraqu Isaaci Argyri ridicula ratio. Quartadecima Paschalis cur CAP. VI. Confutantur ea quæ de Græcis computis explicavit Scaliger in VII De emendatione temporum sidemque variis exemplis illustriores redduntur. CAP. VII. De methodo paschall computorum Græco rum ac primum de poup, sive investiganda feria. Ex ponuntur elementa ejus omnia; quid sint regulares. con currentes, sat. Scaligeri in bis error. Maximus et Isaa cus expositi. CAP. VIII. Explicatur methodus lunæ in computo Maximi, sive Alexandrino. Epactæ lunæ, ejusdemque re gulares, et ambarum propagatio.

Solque, qui cuncta vides, audisque cuncta. Propterea quod omnia conspicit Jovis oculus, et omnia cognoscit. Qui Jovem aerem interpretantur, testimonio comici Philemonis utuntur; cujus hæc verba sunt: Quem nemo latet, neque bonum, neque malum... hic sum aer quem merito quis appellaverit et Jovem. Hinc Aratum addidisse volunt Pleni autem Jovis sunt omnes vici, Omniaque hominum fora. Nam in omnibus Jove opus habemus. Quippe baurientes aerem respiranus. Quin communi inter homines usu loquendi dicimus, ‹ pluere Jovem; › item quasi e Jovis ostenta, nominamus; et • Nubicogum, apud poetas invenimus. Quæ omnia, et horum similia in aere contingunt. Alii Jovem illum e fabulis Saturno genitum intelligunt. Nos trifariam ab Arato proferri Jovem arbitramur: primum fabulose, ut cum ait Si revera certe Creta illæ utique Jovis magni consilio; licet enim et ex rerum natura, et ex fabularum commentis enarrare proœmium; jam illud Ut autem cum crebræ nives ex Jove volitant, sic accipere, quasi idem sit atque • e colo,» penitus est confictum. Siquidem Homerus imbrium auctorem facit Jovem. Sic illud quoque: ‹ In Jovis volvitur; eodem interpretari sensu, stolidum est. Non enim scripsit: c in Jove,» sed: In Jovis tractu vel domicilio; nimirum in cœlo, per subauditionem; quemadmodum dicimus, apud pædotriba,» vel c fidicinis. Aptissime porro ab Jove orsus est, velut opifice, ac rerum omnium domino. Quocirca cætera proœmpia repudianda sunt. Etenim Hesiodus, quem unum ex omnibus æmulatumn maxime esse dicimus Aratum, ab Jove cepit. Fuere qui poetam castigarent, quod litteram inseruerit vocabulo Sed huic simile est apud poetam Tum vero, Tecum omnes certamus, dizit, tanquam communia omnibus dicens; non, ut Apollonio visum est, ex propria tantummodo persona. Orsus a te, Phabe, quem nunquam... Articulus præpositivus pro sul·junctivo öv, ad vitandam collisionem. vocabulo, id est viri, quod particulare est, pro generali, hominis, uti voluit; cui simile istud est Alii quidem dii, et viri ex equis pugnantes. Plena autem Jove sunt omnes quidem viæ. Poetæ omnnituentem 152 ubique Jovem nominant, ut O Jupiter omnituens; item, Sol qui omnia lustras. sunt vici, per quæ membra, movemus; at fora sunt conciones. Nam et Bulæus, id ss Deest participium aut simile aliud. Videntur autem senarii.

ORDO RERUM QUÆ IN HOC TOMO CONTINENTUR. pienilunium dicatur. Isaaci errores varii; æquinoctium falso ab eodem observatia. CAP. XI. Altera methodus Paschalis exponitur, quæ in sancti Andres computo cernitur. CAP. XII. Declaratur usus computi superioris Græ corum, et præcipuorum festorum exemplis astruitur. CAP. XIII. Methodus computi Græcorum, qui a Ma ximo, Isaaco, aliisque traditus est, per tabulas et cano nes expeditissima traditur. CAP. XIV - De certorum hominum Paschali computo acmethodo, quos S. Maximus dobvraç, et ¿kan).stvra; nomi nat; nos undecuplatores appellamus, quorum ratio prope inextricabilis visa Scaligero, facillima declaratur. De iis dem error Scaligeri. CAP. XV. Undecuplatores illos de quibus agit Maxi mus, usos esse computo Constantinopolitano, et Victorini seu Latinorum methodo, ita tamen ut a Catholicorum in stituto non abhorrerent, contra quam Maximus et Scali ger arbitrati sunt. Imprimerie MIGNE, an Petit-Montrouge.

est Consiliarius, appellatur Jupiter; sicut Hospitalis, Socialis, Amicus, Serius, Frugifer. Plenum est mare, et portus. Dicitur enim Portumnus et Lucrio negotiatoribus. Hic vero mitis homɩnibus, quoniam pater est virumque deumque. Ob id et mitis dicitur. Pater vero ceu milis erat. Admonet autem quandonam gleba optima est. Alias id est r arabilis. Sed non congruit. Nam subjieit: bobus et ligonibus. At ligonibus arat nemo.Circumvallare est «circumfodere.» Quippe rotundum omne appellatur, ut, rotundus in humeris. Sequitur: Ipse enim hae signa in celo firmavit, nempe stellas et imagines. Itaque ab eo quod est id est stellas, vocavit. Alii ab Astræo dictas volunt. Atque hoc firmandi verbo, ad fixarum immobilitatem allusit; facta, præterito usus est pro futuro; ut apud poetam Si quidem possum perficere, et si perfectum est. Hoc est, si potest perfici. Pergit: Ut stata omnia nascantur; hoc est, ut tuto conserant, passivum pro activo; aut ut videatur, tanquam funes dissoluti sunt. Viris tempestatum, pro Salve, pater, magnum miraculum, magna hominibus utilitas. Nou dicit, et magna. Salve tu ipse, et prior generatio. Jupiter, tu et progenies tua: nempe Titanes. Velut apud Antimachum Terrigenasque deos, antiquioresque origine Titanas. Sic Homerus, Oceanumque Deum originem, et matrem Tethyn. Quodsi ad homines vox illa, prior, referenda sit, de quarta ab aureo genere semideorum progenie loquetur. Nam nos in quinta progenie censemur. Ac propterea Titanas salvere jubet, quoniam in sequentibus Astræum, unum de Titanibus, prædicat his verbis Sive igitur Astræi illius proles: quem aiunt Astrorum antiquum patrem esse. Hoc ipsum vero tam cum præcedentibus, quam cum sequentibus copulari potest, quemadmodum istud: Salvete, Musa, per seipsum: deinde, admo dum omnes, conjunctim D..... Mihi quidem ad stellas dicendas Si fas est, precanti promite omnem cantum. Vox illa, fas, ambigua est. Nam aut antecedentibus, aut sequentibus annectenda est. Videlicet ut ita construatur: ad stellas dicendas, ut decet, promite; vel: precanti ut decentia date mihi dicere, a Musa. Est autem ad fnem usque dicite; téxµwp enim ‹ finem» significat. 40 " Deest aliquid. Quod nos supplendo e versione, uncis inclusimus. Epirτ.)