Diplomatic text · OCR floor baked from facsimile (PG28 scan OCR; Greek→para, Latin→secondary) 2026-06-18 — gap fill: Greek homily Sermo alius, cols 1109-1113, previously uncovered — PG column chips mark the printed columns.
col. 1109–1110page 1 of 3
PG 28:1109στιν ὀρθὴν, καὶ ἀλήθειαν ἀπὸ γλώσσης, καὶ ἀγνείαν ἀπὸ σώματος. Καὶ τὰ ἄλλα ὁμοίως φύλαττε. Πρῶτον μὲν μηδέποτέ τινα καταλαλήσῃς, μηδέ τινος ἀκούσῃς καταλαλοῦντος. Ἀλλ᾿ ὅταν ἀκούσῃς τινὸς καταλα λοῦντος, φύγε καὶ ἀναχώρησον ἐκεῖθεν, καὶ κάθισον εἰς τὸν οἶκόν σου, ἵνα μὴ ἀκούσῃς αὐτὸν, καὶ κλαῦσον τὰς ἁμαρτίας σου, ἵνα μὴ καὶ σὺ γένῃς ὅμοιος τοῦ καταλαλοῦντος, καὶ ἀπέλθῃς εἰς κόλασιν αἰώνιον, εἰς δράκοντας πυρίνους, τρώγοντές σου τὴν γλῶσσαν. Εἶπε γὰρ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Προφήτου, ὅτι ο Τον κατα λαλοῦντα λάθρα τῶν πλησίον αὐτοῦ, τοῦτον ἐξεδίωκον Τὸ γὰρ, ο λάθρα, ο τοῦτο κρύφιόν ἐστι, καὶ μὴ παρόντος τοῦ ἀνθρώπου. Τί δέ ἐστι καταλαλιά; Ὅπερ οὐ δύνασαι εἰπεῖν ἔμπροσθεν αὐτοῦ, ἀλλὰ ὄπισθεν αὐτοῦ λαλεῖν, λοιδορῶν αὐτὸν, καταλαλιά ἐστιν αὐτή. Βλέπε, φύλαττε τὴν γλῶσσάν σου ἀπὸ καταλαλιᾶς, καὶ ἀπὸ κακοῦ, καὶ παντὸς ὅρκου, καὶ ψεύδους· καὶ μηδέποτε τολμήσῃς ὁμόσαι τὸν Θεὸν ἢ δικαίως, ἢ ἀδίκως. Ο γὰρ ομνύων τὸν Θεὸν καὶ παραβαίνων τὸν λόγον τοῦ Κυρίου τοῦ εἰπόντος· «Μὴ ὀμόσεις ὅλως, μήτε ἐν τῷ οὐρανῷ μήτε ἐν τῇ γῇ· ν ὅτι οὗτοι οἱ ὀμνύοντες εἰς κόλασιν αἰώνιον ἀπέρχονται μετά τοῦ πατρὸς αὐτῶν τοῦ Σατανᾶ. ᾿Αλλὰ βλέπετε, ἀδελ φοί μου, φυλάξατε τὴν γλῶσσαν ἀπὸ ὅρκου, ἀπὸ γέ λωτος, ἀπὸ φλυαρίας ματαίας, ἀπὸ ἀκαίρου πρά γματος, καὶ ἀπὸ παντὸς ψεύδους· καὶ λοιπὸν ἔστω ὑμῖν τὸ ναὶ, ναὶ, καὶ τὸ οὔ, οὔ· τὸ δὲ περισσὸν λαλεῖν καὶ ὀμνύειν τοῦ πονηροῦ ἐστιν. Ἐὰν δὲ κατὰ σοῦ γένοιτο παρά τινος ὁμόσαι, εἰπέ· «᾿Αλήθειαν λέγω, καὶ οὐ ψεύδομαι,» καὶ ἄφες αὐτόν. Μετὰ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν φλυαρών μὴ συγκαθίσης, όπως ὑπαντήσης τῷ Θεῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἀμέμπτως, ὅταν μέλλῃ ἔρχεσθαι ἐπὶ θρόνον δόξης αὐτοῦ. Τότε τῶν καταλαλούντων οἱ ὀδόντες ὑπὸ τῶν ἀποτόμων ἀγγέλων συντρίβονται. Τότε τῶν ὀμνυόντων τὰ στόματα ὑπὸ ἀσβέστου του ρὸς ἐμφράττονται. Τότε τῶν διανευόντων οἱ ὀφθαλμοὶ ὑπὸ ἀσπλάγχνων καὶ ἀνελεημόνων ἀγγέλων ἐξορίζον ται. Τότε οἱ γελῶντες πικρῶς κλαύσουσι. Τότε οἱ φλυαροῦντες ἐλεεινὰ στενάζουσιν, καταδικαζόμενοι εἰς τὸν πύρινον ποταμὸν, εἰς τὸν σκώληκα τὸν ἀκοί μητον, εἰς τὸν δεινὸν ᾄδην, εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτε ρον, εἰς τὸν πικρὸν κλαυθμὸν, εἰς τὸν βρυγμὸν τῶν ἐδόντων, εἰς τὴν ἄσβεστον κάμινον. Βλέπε μὴ κατα δικασθῇς εἰς τὰς κολάσεις ἐκείνας. Βλέπε μὴ διὰ μικρὰν γλυκύτητα τοῦ κόσμου τούτου τοῦ παρερχο μένου καταδικασθῇς εἰς αἰώνιον κόλασιν αἰῶνα αἰῶ νος, εἰς τὰ κολαστήρια ἐκεῖνα. Σὺ δὲ, ἐὰν θέλῃς σω θῆναι, καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ μὴ εἰσελθεῖν εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν, ἅπερ ἀκούεις φύλαξον· καὶ βίασαι ὑπὲρ αὐτὰ ἕως θανάτου, ἵνα στε φανωθῇς παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅταν μέλλῃ ἐρευ ναν τὰ κρυπτὰ πάντα, τὰ ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ, ὅταν μέλλωμεν πάντες γυμνοὶ καὶ τετραχηλισμένοι παρ ἱστασθαι τῷ βήματι, τὸ φοβερὸν, οἶμαι, αἰσχυνό μενοι..... 2. Ακουε λοιπόν κἂν ἀνὴρ κἂν γυνή, καὶ φύλαξον ἅπερ παρέδωκαν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι, ἵνα μετ᾿ αὐτῶν
veracitatem linguæ, et castitatem corporis. Cate raque similiter observa. Primo nemini unquam obtrectes, nec obtrectantem audias. Sed si quando in obtrectantem incideris, fuge atque inde recede, sedeque domi ut ne illum auscultes; ibi peccata fleto tua, ut ne sis obtrectatori similis, atque ad æterna abeas supplicia, ad ignitos dracones, qui tuam corrodent linguam. Ait quippe Deus per Prophetamn: «Detrahentem secreto proximno suo, hunc persequebar *8;, illud enim, secreto, id est, in abscondito, nec prasente homine. Quid porro est obtrectatio? Quod non potes coram illo dicere, sed a tergo maledicens profers, hoc est ob trectatio. Cave linguam cohibeas tuam ab obtre ctatione, a malo quovis, ab omni juramento et mendacio: neque unquam ausis per Deum, sive ju sta sive injusta de causa jurare. Nam qui jurat per Deum, is verbum Domini transgreditur dicen tis: • Nom jurabis omnino, neque per cœlum ne que per terram:» quia qui jurant, in æternum cum patre suo Satana abeunt supplicium. Sed ca vetole, fratres mei, linguam cohibeatis a juramen to, a risu, a vana futilitate, ab intempestivo nego tio et ab omni mendacio ac demum sit vobis Ila, ita; et, Non, non: si quid ulterius enim aga tur, si juratur, id maligni est eo. Quod si accidat quempiam adversum te jurare, dic 41: e Veritatem dico et non mentior,» ac dimitte illum. Cum vi ris et mulieribus ne sedeas ut futilia loquare; ut in illa die inculpate Deo occurras, quando ventu rus est in throno gloriæ suæ. Tunc obtrectatorum dentes ab immanibus angelis conterentur. Tunc jurantium ora igne nunquam exstinguendo obtura buntur. Tunc annuentium oculi ab immisericor dibus et inclementibus angelis exsculpentur. Tune qui riserunt, amare debunt. Tunc qui nugali sunt, miserabiliter congemiscent, ad igneum da mnati fluvium, ad vermem nunquam moriturum, ad atrocem infernum ad tenebras exteriores, ad acerbum fletum, ad stridorem dentium, ad caminum non exstinguendum. Provide tibi ne ad illa supplicia damneris. Cave ne ob modicam voluptatem hujus mundi qui præterit, ad pœnas damneris æternas in sæculum sæculi duraturas, in Dillis tormentorum locis. Tu vero si vis salutem consequi, atque ingredi in regnum Dei, non autem ad æternum supplicium; serva quæ audis: vim que tibi infer eorum causa usque ad mortem, ut coroneris a Christo Deo, eum occulta omnia tum nocte tum die gesta perscrutabitur, quando futu rum est ut nudi omnes et manifesti sistamur ante tribunal, quod horrendum sane est. Εt alii qui dem... se Psal. C, 5. so Matth. v, 54. 60 Jac. v, 12. 2. Audi demum sive vir, sive mulier es, et ob serva quæ sancti tradiderunt apostoli, ut una cum 1 Tim. 11,
col. 1111–1112page 2 of 3
PG 28:1111ἀπολαύσωμεν ἑσπέρας· καὶ πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἀπέρχου, καὶ ἐξομολογοῦ τῷ Θεῷ τὰς ἁμαρτίας σου ἅπερ ἔπραξας. Αν δὲ μὴ ἀπέλθῃ, καὶ εὔξῃ σε, μὴ ἐγγίσῃς εἰς ἔργον, ἐπεὶ οὐκ ἔστιν εὐλογημένον· ἐὰν δὲ εὔξῃ σε, καὶ τότε ἐπάρῃς τὸ ἔργον σου, ὁ Θεὸς εὐσ λογεῖ αὐτὸ, μὴ κακόν προσεγγίσῃ σοι. ᾿Ανισταμένου σου τὸ πρωΐ, τὸν τύπον τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ σταυ ροῦ ποίησον εἰς πάντα τὰ μέλη σου, καὶ περιπατῶν, καὶ κοιμώμενος, καὶ ἀνιστάμενος, πάντοτε λέγε Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, βοήθησόν μοι. Γετράδην καὶ παρασκευὴν νήστευε. Τὰς δὲ ἄλλας ἐξουσίαν ἔχεις, κἂν θέλῃς, νήστευε, κἂν θέλῃς, μή νήστευε. Ὅμως τὰς γυναῖκας ἁρμόζῃ ἕνα πάντοτε νηστεύωσι. Βλέπε ὀψέ ποτε, ὅτι ὁ διάβολος επιφέρει τὴν ὀξυχολίαν, ἵνα ὀξυν θῇς, καὶ ἀπολέσῃς τὴν ψυχήν σου. Τὴν δὲ πραΰτητα ὁ Θεὸς διδοίη, ἵνα διὰ τῆς πραύτητος καὶ τῆς ἐλεημο 406 σύνης σωθῇς. Καὶ βλέπε ὅτε ὁ διάβολος φεύξεται ἀπὸ σοῦ, μάλιστα ὅταν ἴδῃ τὸν τύπον τοῦ σταυροῦ ἐν τῷ με τώπῳ σου, καὶ ἐν τῷ στόματί σου, καὶ ἐπὶ τὴν καρδίαν σου. Φεύγε δὲ καὶ τὰς μάχας, κἂν δικαίως κἂν ἀδίκως, ἵνα μὴ ἀπολέσῃς τὴν ψυχήν σου. Γέγραπται γάρ, ὅτι Ο θυμώδης καὶ ὀξὺς ἐγείρει μάχας· ὁ δὲ Κύριος ἄγγελον ἀνελεήμονα ἐπιπέμπει εἰς αὐτόν. Μνησικα › κίαν μετά τινος μὴ ἔχῃς· ἀλλὰ γίνου ἄκακος ὡς τὰ νήπια τὰ μὴ ἔχοντα κακίαν. Εἶπε γὰρ ὁ Κύριος ἐν Εὐαγγελίοις· «Ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γίνησθε ὡς τὰ νήπια, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρα νῶν. Ιδὲ λοιπὸν, τὰ παιδία οὐ μάχονται, καὶ πάλιν .. ὁμιλοῦσιν ἄλληλα. Ἐκτὸς ἡμῖν πάντα ἀπὸ πάσης και κίας. Αὐτὸς λοιπόν, ἀδελφέ, μιμητής γενοῦ τῶν παί δων εἰς τὴν κακίαν, ἵνα σωθῇς ἀπὸ παντὸς πονηρού πράγματος. Ακουε τοῦ Ἀποστόλου λέγοντος· Μὴ ἐπιδυέτω ὁ ἥλιος ἐπὶ τῷ παροργισμῷ ὑμῶν. Τὸ λα «λεῖν πολλὰ μίσησον, καὶ μᾶλλον ἀγάπησον τοῦ στω πᾷν. Καὶ εὔχεσθαι ἐν τῇ καρδίᾳ σου, καὶ λέγε· Ο Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.» Μίσησον δὲ καὶ τὰς οἰνοποσίας, καὶ πολυφαγίας. Μίσησον καὶ τὸν καθαρισμὸν, καὶ τὸν ὀρχηθμὸν φεῦγε, καὶ τὰς τρα γῳδίας, ἐκεῖνα τοῦ διαβόλου ἐστὶ παίγνια. Τὸν καλ λωπισμὸν τῶν ἱματίων μίσησον, μηδὲ τὴν βλακίαν ἀγα ; πήσοις· ἀλλὰ μᾶλλον ταπεινοφροσύνην, καὶ τελείαν διὰ τὸν Θεόν, ἵνα ἐκεῖθεν ἐνδύσῃ ὁ Χριστὸς, καὶ Θεὸς ὑμῶν στολὴν δόξης, ἔνδυμα ἀφθαρσίας, στέφα νον κάλλους, διάδημα βασιλέως· ἵνα τότε ἔχῃ ἡ ψυχή σου παῤῥησίαν πρὸς τὸν Θεὸν, λέγουσα· Κύριε, ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ τῷ ματαίῳ διὰ τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον πολλὰ ὑστερήθην, ἵνα τὴν βασιλείαν σου ἀπολάβω, καὶ ἀπολαύσω, Δέσποτα. Καὶ τότε ἐρεῖ ὁ Δεσπότης Χριστὸς λέγων· Εἰ σὺ δὲ ὀλίγα ἐκοπίας, (πολλά) ἡτοίμασά σοι· ἀλλὰ εἴπελθε εἰς τὸν νυμφῶνα τῆς δόξης μου, καὶ ἀπόλαυσον ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε, καὶ οἷς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου ουκ ἀνέβη· ὅσα ἡτοίμασα τοῖς ἀγαπῶσί με, καὶ ποθοῦσε τὸ ὄνομά μου τὸ ἅγιον. Καὶ τότε ἀπολαύσεις μετά χορῶν ἁγίων ἀγγέλων, καὶ ἀρχαγγέλων, καὶ μαρ σε εὐτέλειαν.
ipsis vespere fruamur; ad Ecclesiam concede, al que Deo confitere peccata tua quæ perpetrasti. Quod si res non bene precesserit, neque pro pitius ille fuerit, ne ad opus accedas tuum, quan doquidem non est benedictum; sin propitius fuerit, tunc opus adeas tuum, illud Deus benedicit, ne tibi malum accedat. Cum mane surrexeris, figu. ram venerandæ et vivificæ crucis omnibus tuis fa cito membris; et dum ambulas, decumbis, surgis, semper dicito Domine Jesu Christe, adjuva me. Quarta feria, et parasceve, seu feria sexta, jejuna. Aliis diebus, tui est arbitrii jejunare, vel non je junare. Attamen par est ut mulieres semper je junent. Illud vel sero tandem observato, diabolum scilicet iracundiam tibi immittere. ut succenseas et animam perdas tuam. Mansuetudinem Deus tibi dederit, ut per mansuetudinem et elee mosynam salutem consequaris. Et observa quan donam a te diabolus fugiat, tum scilicet maxime cum viderit crucis typum in fronte, in ore et in corde tuo. Fuge quoque pugnas, jure an injuria suscitatas, ut ne perdas animam tuam. Scriptum est enim: ‹ Vir iracundus et præceps suscitat pugnas Dominus autem angelum immiseri cordem immittit illi. Ne injuriarum cujusquam boninis recordere sed esto siue malitia ut in fantes. Ait quippe Dominus in Evangeliis Nisi conversi fueritis et efficiamini sicut parvuli, non» intrabitis in regnum coelorum Hinc animad verte, parvulos non pugnare, sed mutuo colloqui. c Ab omni plane malitia excedamus. Demum, frater, imitator esto puerorum quoad malitiam, ut ab om- « ni re mala libereris. Audi Apostolum sic loquen-» tem Sol non occidat super iracundiam vestram. Loquacitatem nimiam odio habe, taciturnitatem que potius ana. In corde tuo orato, ac dicito Deus propitius esto mihi peccatori “• Odio item habe vini potationes, nimiumque cibum. Odio habe purificationes: saltationes et tragoedias fuge; hæc sunt quippe diaboli ludi. Vestimentorum cul tum odio habeas, nec mollitiem dilexeris sed po tius humilitatem vilitatemque propter Deum; ut ideo te Christus et Deus noster induat stolam glo riæ, vestimentum incorruptionis, coronam pulchri tudinis, diadema regis; ut tum habeat anima tua fiduciam erga Deum, dicens: Domine, ob sanctum nomen tuum multis in hoc vano mundo egui, ut regnum acciperem suum eoque fruerer, mi Doni ne. Tum respondebit Dominus Christus: Si tu pa rum laborasti, multa præparavi tibi; sed intra in thalamum gloriæ meæ, atque iis fruere quæ ocu lus non vidit, nec auris audivit, nec in cor homi nis ascendit, quæ præparavi diligentibus me, al que amantibus nomen sanctum meum ". Tum iis perfrueris cum choris sanctorum angelorum; ar Prov. xv, 18. 63 Matth. xv, 3. "Ephes. 1v, 26.." Luc. XVIII, 13. 66 1 Cor 11, 9. Locus intricatus. F.
col. 1113–1114page 3 of 3
PG 28:1113τύρων, και πάντων τῶν ἁγίων. Τότε ἐρεῖ ὁ Δεσπότης Χριστὸς, τοῖς ἀγωνισαμένοις διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ, τοῖς μὴ ὁμόσασι, τοῖς μὴ κλέψασι, τοῖς μὴ πορνεύσασι, τοῖς μὴ ψευσαμένοις, τοῖς μὴ ὀργὴν καὶ λύπην προς τὸν πλησίον ποιήσασι, τοῖς ἑλεήσασι τοὺς πένητας, καὶ μὴ ἀποστρέψασι τὸ πρόσωπον αὐτῶν ἀπ' αὐτῶν ἀλλήλων. "Ω ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. γεννητός εἰ ἀγέννητος Τον παρόντα διάλογον οἱ μὲν ᾿Αθανασίου, οἱ δὲ Μαξίμου εἶναι οὐσίας καὶ φύσεως, ἐνυποστάτου ὁμοουσίου, οὐσιώδους ἑνώσεως καὶ διαφορᾶς ὑποστάσεως Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αθανασίου
changelorum, martyrum et omnium sanctorum. Hæc dicet Dominus Christus iis qui propter no men suum decertaverint, qui non juraverint, nec furati, fornicati, mentiti fuerint, qui non ad ira cundiam vel tristitiam proximum provocarint, qui misericordiam erga pauperes exercuerint, qui non a proximis suis vultum averterint suum. Illi gloria et imperium in sæcula sæculorum. Amen. 1. Multum discrepant in horumce Dialogorum inscriptione codices: aliis Athanasio, Maximo autem aliis referentibus; aliis demum nemini ascribentibus. Sed priusquam quid nobis sit hac de re opinionis proſera mus, audiendi sunt qui hosce Dialogos edidere. Hoc opus Grace et Latine publicum fecit Theodorus Beza, anno 1570, typis et opera Henrici Stephani. Hinc Commeliani ediderunt anno 1600, ac deinceps in omnibus Græco-Latinis editis cusum fuit. Demum Combefisius inter opera Maximi edidit, Maximoque pro facultate vindicavit. Qui prior vulgavit Theod. Beza hac præfatur: Quinque istorum Dialogorum exemplar in vetu stissimis membranis descriptum, divinitus potius quam casu a Græculo quodam hac transeunte redem plum, communicavit mihi amplissimus hujus civitatis senatus: quod quibusdam locis mutilum, nonnullis etiam, sed paucissimis, depravatum inveni: eo excepto, quod yɛvηtós el àyévṛtos sæpe scriptum est pro: in quibus permutandis voculis Eunomiani causæ suæ servientes ludebant quas ego idcirco Græcas in duobus primis dialogis reliqui, donec videlicet hunc errorem plane animad vertissem. Quatuor ex istis priores, Athanasio illi (Magno videlicet) sunt inscripti: etiamsi aliena manu adnotatum erat ad primi dialogi marginem, Ayovaɩy et habebat etiam liber ille Maximi nonnulla, ejus videlicet, qui multis post Athanasium annis Monophysitarum hæresim refutavit. Certe nihil habent, meo judicio, Athanasii vel nomine indignum, vel temporibus non congruens: quamvis postea magis grassati videantur Apollinaristæ, et Macedonii hæresis œcumenico demum concilio sub Theodosio Magno fuerit proscripta. Quintus vero non tam dialogus est quam compendium quoddam, ut apparet, vel ab ipso Gregorio, puta Nazianzeno, acerrimo Apollinari starum oppugnatore (ut ex ipsius ad Cledonium epistola liquet), 407 vel ex aliqua ipsius disputatione excerptum. Sunt autem certe in his Dialogis obscura quædam, et quæ aliunde illata luce indigeant. Quod et si nunc a me, sicut ab initio constitueram, præstari non potuit, brevi tamen, ut spero, et quidem non sine fenore præstabitur. In illis enim citantur nonnulla Scripturæ testimonia non satis apposite: quod omnibus illorum temporum scriptoribus, tum Græcis tum Latinis, sæpiuscule evenit, dum posteriores ipsis ocis non inspectis, priorum vestigia sequuntur: ac partim etiam, quod Græca editio, quam Septuaginta vocant, quamvis infinitis locis falsa, ac interdum etiam ridicula et inepta, in Ecclesiis tamen obtineret; tanti est momenti ex fontibus ipsis veritatem haurire. Huc etiam accidit perpetua illorum temporum labes, studium videlicet allegoriarum nimium, quod passim apud veteres multis Scripturæ locis depravandis occasionem præbuisse constat. Sed hæc omnia facile veluti operiet ipsa doctrinæ orthodoxæ veritas, firmissimis ac solidissimis argumentis defensa. Hactenus Beza, minus, uti solet, sobrie de LXX versione locutus. Ad hæc Felckmannus in notis edit. Comm., p. 84 Ad ea quæ interpres in præf. sua monuit, addere visum est et hæc. Præter editionem Stephanæam et codicem illum vetustum quo ipse interpres olim usus est, habuimus etiam codicem Palatinum, qui hos Dialogos integros habuit, imo pleniores, ut p. 169 monitum est et alium Pala tin. et Augustan. qui fragmentum tantum dialogi 2 continent, idque ut videtur solum yvotov Athanasii, ut ad p. 166 amplius dicemus. Sane Palatin. codex præmissis, Maştμou μovayoυ öpo diáçopot, posteaque subjectis, ¿vouslov, et similium aliquot terminorum theologicorum definitionibus, statim hos Dialogos absque ullius alterius auctoris mentione submittit. Imo Gregorius IIpwtoσúyyshos (de quo supra ad p. 180) expresse hos Dialogos Maximo tribuit. Quod ipsum confirmare videtur et illud, quod pag. 180, A, tacite innuitur additio ad Symbolum Nicænum, facta in synodo 11, oecumenica Constantinop. sub Theodosio I imperatore, quo tempore jam obierat Athanasius. Porro in inscriptione ista, ápziɛлionórov 'A.lɛɛardgɛiaç, non sunt in vett. codd, sed ab operis æqualitatis causa cum reliquis ope ribus addita. Nam sicut Palatin., ut dixi, owni auctoris nomine caret, sic et vetustus ille interpretis, quem Ilæ citationes in hac editione habentur infra..
End of PG 28.≣ read PG 28 as one pagePG 29 begins →