FED. MORELLI FEDERICI MORELLI, PROFESSORUM REGIORUM DECANI, NOTÆ ET ANIMADVERSIONES. Quod Ulysses Homericus de Diomede fido et indivulso comite deprædicat, merito de Basilio Magno usurpaverim κατὰ παρῳδίαν. Πῶς ἂν δὴ Βασιλείου ἐγὼ θείοιο λαθοίμην, Οὗ περὶ μὲν πρόφρων κραδίη, καὶ θυμὸς ἀγήνωρ Ἐν πάντεσσι πόνοισι· φίλεῖ δέ ἐ Χριστὸς Ἰησοῦς; Qui magni possem Basilii esse immemor unquam, Cujus cor alacre el sublimia pectora in omni Magno opere unde adamat doctorem hunc Christus Iesus? Equidem ab hinc annis XL scriptis ejus gravissimis libens incumbere cœpi: nec poenitendum suscepi laborem,partim in emendando cod.Germanico, qua ab interpunctione et fœdis mendis typogr. laborabat,partim cum mss.conferendo; partim conjecturis non infelicibus medicas adhibendo manus, ac nævos tollere et nodos solvere tentando. Etiam nunc ætate provecta idem stadium ultro sum remensus in hac nova et exaggerata editionis GræcoLatinæ molitione, dum rotam typographicam currentem animose prosequor. AD I HOMILIAM IN HEXAEMERON Col. 8 15. Leg. ὅτι καλή. Interpres noster ita verterat ac si legisset, ὡς καλὴ ἡ τάξις, quasi κατ' ἐπιφώνημα, ut psalm. VIII: Ὡς θαυμαστὸν τό ὄνο μά σου. Plato in Tim.: Ὁ Θεὸς πᾶν ὅσον ἦν ὁρατὸν εἰς τάξιν ἤγαγεν ἐξ ἀταξίας. AD II HOMILIAM IN HEXAEMERON Col. 37 13. Kai dievexỹ t. x. Apud Lucret. 1. 11 eadem hypothesis proponitur in atomis: Multa minula modis multis per mane videbis Corpora misceri radiorum lumine in ipso, Et velut æterno certamine prælia pugnasque Edere turmatim certantia, nec dare pausam Conciliis et dissidiis exercita crebris. Επ άπαυστος πόλεμος καὶ διηνεκής ή φθορά, κρατ τούντων ἐν μέρει καὶ κρατουμένων. Homer. ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων. Col. 40 3. 'Αεὶ γὰρ τῶν γιν. Epicteti Εγχειριδίου princeps divisio, τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν ἐφ' ἡμῖν, τὰ δὲ οὐκ ἐφ' ἡμῖν. mistumque duobus Qui super æthereas volitabat Spiritus undas. Enimvero 577 vox Hebr. a Mose 1, 2, Gen. usurpata vim habet τοῦ ἐπιφέρεσθαι, συνθάλπειν, ἐπωάζειν, agitandi fovendique instar alitis incubaptis supra nidum suum. Ast o ubi nunc gentium Syriaca illa Pentateuchi μετάφρασις, cujus hic preco est Syrus Basilianus! Col. 44 G 2. Γενηθήτω φως. Insigne ac luculentum testimonium magnificentiæ hujus orationis Mosaicæ a Dionysio Longino scriptore Attico antiquo exhibetur in aureolo lib. Περὶ ὕψους, his verbis: Ὁ τῶν Ἰουδαίων θεσμοθέτης, οὐχ ὁ τυχὼν ἀνὴρ, ἐπειδὴ τὴν τοῦ θείου δύναμιν κατὰ τὴν ἀξίαν ἐξέφηνεν, εύθὺς ἐν τῇ εἰσβολῇ, ὁ Θεὸς, φησί. Τι; Γενέσθω φῶς. Καὶ ἐγένετο. AD 1V HOMILIAM IN HEXAEMERON Col. 77 € 10. Εἰσί τινες πόλεις π. Quam vera sit hæc assertio, docet Basilii nostri amicus et familiaris Libanius in Monodia super Nicomedia, et in Orat. πρὸς τοὺς νέους περὶ τοῦ λόγου, quæ hoc anno a me Græce et Lat. sunt editæ; et B. Augustinus Enarrat. in psal. ciu, ubi scribit, «Videtis quid faciat civitas, ubi abundant spectacula?» Itemque S. Hilarius in psal. CXVIII, octon. He, De culis: Qui in theatralibus ludis captivi incubant, qui circensium certaminibus serviunt. Col. 80 13. Οναρ ὑπὲρ τῶν ἵππων μαχ. Επ Aristophane ἐν Νεφέλαις. Streps. Ὁ δὲ κόμην ἔχων Ἱππάζεταί τε καὶ ξυνωρικεύεται, Ονειροπολεῖ θ᾽ ἵππους. Col. 81 D. 5. Πρὸς τὴν βυτὴν ἀφορῶν τ. Hic eximiæ vir eruditionis et facundiæ Joach. Perionius, notione τοῦ ἀφορῶν non percepta, docuit absurda interpretatione, «quam humana parum natura videat interdum,» ut monet Flaccus, qui sententiam hanc Basilianam admodum illustrat his versib. Ep. ad Lollium 1: Rusticus exspectat dum deflual amnis, at ille Labitur et labetur in omne volubilis ævum. Quis aptius et elegantius τὴν ῥυτὴν τῶν ὑδάτων Col. 43 6. Συνέθαλπε καὶ ἐξ. τ. τ. δ. φύσιν, κατὰ τὴν εἰκόνα τῆς ἐπωαζούσης ὄρν. plenior versio, Ad similit. avis, incubantibus ovis, v. Adrianus in Εἰσαγωγὴ εἰς τὰς θείας Γραφάς, bujusmodi Hebraici characteris ἰδίωμα ἐπὶ τῆς διανοίας, nun- μοίραν exprimat? cupat ἀπὸ κινήσεως σωματικῶν, vel ἀπὸ τόπων, vel ἀπὸ στολισμῶν. Ausonius scite emulatus est in Ephemerida. Col. 89 9. Ὠβέλισται· ὁ δὲ ὀβελός. Allitum transverso calamo signum ab Horat. dicitur ad Pis. Ausonius, Epigr. ad Pacatum, Obelos spuriorum

· ΝΟΤΑ. igmata vatum vocat. Mirum est tam insignem itaque ad maturitatem ducit: hoc insectum Græci Basilii nostri animadversionem latuisse eruditiss. ac diligentissimos quosdam viros φιλιερογράφους. AD V HOMILIAM IN HEXAEMERON. Col. 103 4. Idem notatur a Jo. Chrysost. in Panegyri in S. Thomam. Ibid. G 4. "Ιν' ἐκ τοῦ ἀφανοῦς τὰς παρ' ἑαυτῶν βλάβας τοῖς ακεραιοτέροις εμβάλωσιν. Hoc idem Basil., tom. II, epist. 410, appellat καταπαίζειν τῶν ἀκεραιοτέρων, eludere minime malos. Col. 105 8. Gorr. ῥοδωνιαὶ κ. Virgil. «rosaria.» Et apud Rei rust. script., ut hic, «roseta, myrthi, laurus.» Col. 108 3. Ὁ ὑποκείμενος τῷ φύλλῳ κόκκος, ὃν μίσχον τινές τ. Hinc Hesychium sic emenda: Μίσχος· οὕτω λέγουσιν, ᾧ συνήρτηται πρὸς τὸ φυτὸν καὶ ὁ καρπὸς καὶ τὸ φύλλον. Μίσχος ὁ παρὰ τῷ φύλλω xóxxoç. «Mischum indigetant granum folio adhærens; id videlicet quo fructus et folium connexa sunt plantæ.» Nonne hæc cum Basilianis amice conjurant? Ibid. 14. Οἶνον γεννῶσα εὐφ. ΧΙ Jud. in parabola Joathan. εἶπεν ἄμπελος, ἀφεῖσα τὸν οἶνόν μου, τὴν εὐφροσύνην τῶν ἀνθρώπων. Premat Anacharsis licet, οἶνον εἶναι ὕδωρ σαπὲν ὑπὸ φλοιοῦ, «Aquam sub cortice putrem.» Col. 109 3. Ερέψιμα. Hesychius exponit στε γάσιμα, «ad tect. opus tigilla, tignave.» Ibid. d. 9. Τὰ μὲν μονόλοπα αὐ. Idem Hesychius μονόλωπα, μονόδερμα, μονοχίτωνα, explicat. Λοπός eidem equipollet λεπισμῷ. Itaque scribendum potius μου νόλοπα, de plantis unica membrana tunicave cinctis Fabius, in Declam. x111 Paup., floribus etiam tunicas tribuit. Λῶπος tamen amictus quivis dicitur, pallium proprie: unde λωποδύται nuncupali. Col. 112 15. Σπέρματα τῶν ἀῤῥ. τοὺς λέγ. ψήνας. Hesych. id ita fresat, ut hine deprompsisse videatur: ψῆνας τὰ ὑπέρματα τῶν ἀῤῥένων φοιν!- κων. Μοκ ἀνορθοῦσθαί πάλ. Libanius in Encomio palmæ, p. 3. Gr. edit. nostra: O φοίνιξ ὑψοῦ πρός εἰσι, καὶ γῆς ἀνέχει τὰ μάλιστα· καὶ παρ' αὐτὸν, ὡς εἰπεῖε, ἰέναι σπεύδει τὸν οὐρανόν «Palma in altum se erigit, humoque extollit admodum: et ad ipsum, ut ita dicam, colum pergere contendit.» Addit idem solam palmam surculum in capite conservare, μόνος κατ᾿ εὐθὺ προϊὼν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς διασώζειν τὴν κεφαλήν ex Theophr. lib. 1v Hist., σ. 23, ubi tamen εγκέφαλος legitur, non κεφαλή. Philo,: De vita los., καρδίαν, cor, nomi nat: Φοίνιξ τὴν ζωτικὴν ἔχει δύναμιν, οὐκ ἐν ῥίζαις, ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα φυτά, ἀλλὰ ἀνώφυτον, καρδίας τρόπον, ἐν τῷ μεσαιτάτῳ τῶν ἀκρεμόνων ιδρυμένην. Paulo post de foub. οἱ δὲ τοὺς ὀλύνθους ἐκδήσαντες, τ. Effectum hujus artificii ad causam etiam naturalem refert Hesychius in ψηνίζων. Ἔστιν ὁ μὴν εἶδος ζώου ὅμοιον κώνωπι, ὃ εἰσδύεται εἰς τοὺς Ολύνθους τῶν σύκων, καὶἱπεπαίνει αὐτούς. «Insecti species similis culici penetrat in grossos filouum, μῆνα vocant: hoc etiamnum in agro Constantinop. ad usum adhiberi, αὐτόπται ἀξιόπιστοι mibi retulerunt. Col. 113 10. Τὴν ἐντεριώνην. Hesychio, έντεριώνη, τὸ ἐντὸς τοῦ ἄγρίου σικύου, ἢ τὰ ἔνδον. Ἤτοι τὸ μέσον τοῦ ξύλου καρδία· οἱ δὲ μυελός. De meditullio corde, medullaque fructus et ligni, usurpatur. Ibid. G 8. Leg. ἐν ἀψινθίῳ ἢ σκ. Festive ἀπίν θιον apud comicos Gr., quod bibentes illud fastidiant, ob insignem amaritiem, quam hic ἐσχάτην πικρότητα dixit, unde βαθύπικρον nuncupatur; quod scammoniæ quoque congruit: de qua Diosc. 1. IV, cap. 261. Cic. 1 De div., Et Georg. Pisides, Cosmurgiæ vers. 929, ἀσκαμμωνίαν vocat: Τράγοι καὶ τὴν ἄπεπτον ἀσκαμμωνίαν Δειπνοῦντες, ἐκπτύουσι τὴν ἀπεψίαν. Quod interpretatus olim sum, Hædi usque difficilem cum edunt scammoniam, Cibo hoc dolores crudilatis leniunt. Ibid. 11. Ἐν ταῖς Τερεβίνθοις. Ex Theoph. n De h. p. Lat. scrib. in Terebinthis. Diosc., I. 1, τέρμινθον usurpat. Et Hesych. Τερέμινθος, φυτὸν ἐμφερὲς τῷ λίνῳ, ἐξ οὗ πλέκουσιν ᾿Αθηναῖοι παρορ· μίας. «Stirps est assimilis lino; unde Athenienses nectebant monilium appendices.» Sic enim autumo παρορμίας hic accipi, tametsi dictio rara et suspecta sit. Nicandro τρίμιθος etiam vocatur: Col. 115 5. Quod ad locum Jerennis attinet, cap. xvii, v. 6, non μυρίκη in vers. LXX Interp., sed ἀγριομυρίκη legitur, ἔσται ὡς ἡ ἀγριομυρίκη ἡ ἐν τῇ ἐρήμῳ. De junipero Hebraica linguæ pe ritiores accipiunt το της qua dictione rex Psalmographus usus est psal. cr, vel ut llebr. numerant cur, ubi contrario sensu humiles myricas appellat ταπεινούς καὶ ἀκεραίους, quorum preces Deus exaudire solet, quomodo olim versum 57 Statii exposuimus e Sylvia in Epulum Domiliani: Namque animas (superi) sæpe exaudire minores Dicuntur.... Quid igitur in causa est cur auctor noster accuratiss. in Scripturis sacris Jeremiæ quidem auctoritatem adhibuerit, Davidici vero hymni non meminerit? Quia nimirum LXX interpr. Græcos duces sequebatur, hiiautem in Jeremia vim vocabuli Hebræi expresserant; in Davide vero non item, cum loco μυρικών, substituerint τὸ ταπεινῶν. Ceterum quod B. Basilius hic proposuit, τὴν μυρίκην τοῖς φιλύδροις συναριθμεῖσθαι, firmatur, in ms. meo cod. τῷ πάνυ παλαιῶν λέξεων, hujusmodi descriptione, Μυρίκη, βοτάνη ἄχρηστος, κυπαρισσοειδής, περιπεφυκυῖα ἐν ποταμοῖς· «Myrice, planta vilis, cupressi specie, innascitur propter flumina.» AD VI HOMILIAM IN HEXAEMERON. Col. 117 Β. ᾿Ακροατὴν προσῆκεν οἴκοθεν ἔχοιν

FED. MORELLI Kx. Plutarch. in dissertat. Περὶ τοῦ ἀκούειν, in has causas unum circuitum solis affccit sapientiss. eamdem sententiam scribit, οἱ τοῦ μὲν λέγοντος οἴονταί τι ἔργον εἶναι, τοῦ δὲ ἀκούοντος οὐδέν· ἄλλ' ἐκεῖνον μὲν ἀξιοῦσιν ἥκειν πεφροντικότα καὶ παρ εσκευασμένον, αὐτοὶ δὲ ἄσκεπτοι καὶ ἀφρόντιδες τῶν καθηκόντων ἐμβαλόντες καθέζονται, καθάπερ άτιχνῶς ἐπὶ δεῖπνον ἥκοντες εὖ παθεῖν, πονουμένων ἑτέρων. Col. 117 4. Τίς ὁ τοῖς ἄνθεσί τ. διαποικίλας. Allusum ad versum Homer. Iliad. Σ, alque optimum.» Philo, initio primi Περὶ μοναρ χίας, bis verbis illustrat hanc disputationem: Ιδόντες ἡλίου μὲν προόδοις καὶ ἀναχωρήσεσι τὰς ἐτησίους ὥρας συνισταμένας, ἐν αἷς καὶ ζώων καὶ φυτῶν καὶ καρπῶν γενέσεις ὡρισμένων χρόνων παι ριόδοις τελεσφοροῦνται· σελήνην δ' ὑπηρέτην καὶ διάδοχον ἡλίου, νύκτωρ τὴν ἐπιμέλειαν καὶ προστα σίαν ἀνειληφυῖαν, ὧν μεθ᾿ ἡμέραν ἥλιον, καὶ τοὺς ἄλλους ἀστέρας, κατὰ τὴν πρὸς τὰ ἐπίγεια συμπά θειαν, μυρία τῶν ἐπὶ διαμονῇ τοῦ παρόντος ἐνεργοῦν. Ἐν δὲ τὰ τείρεα πάντα, τάτ᾽ οὐρανὸς ἐστεφάνω, τάς τε καὶ ὁρῶντας, πλάνον ἐπλανήθησαν ἀνήνυτον, ται.] Hinc est quod Cnlumella in Horto, I. x, «terrestria sidera flores» vocavit. Col. 121 3. Οὐ γὰρ τορευταὶ λ. Germana lect. τορνευταί, quam secutus est interpres. Hesych. τορνευταί. γλύπται. Τορνεύειν, γλύφειν. Arabes ab hac voce cælaturam cusionemque nummorum nominant toreba. Col. 124 5. Όταν μάλιστα μηνοειδής τ. Hoc est καλλας νουμηνίας apud Philonem Jud., De Septen. festor., p. 34 edit. et versionis nostræ. Virg., Æn. νι, μηνοειδῆ vel σεληνοειδῆ designavit ...qualem primo qui surgere mense Aut videt, aut vidisse putat per nubila lunam. Macrob., 1 in Somn. Scip., primam lunæ φάσιν permutationemve exponit, «cum nascitur.» Legitur et μηνοειδώς adverb· δίκην σελήνης, in ms. λεξικῷ. Col. 128 7. Προσηρτῆσθαι. Eodem verbi tempore observato, maluissem interpretari, «vitam G nostram a cæl. corp. motionum appensam esse.» ut Aristot. graviter de Deo disserens, I. XII Sapientia, ait: 'Απὸ τῆς ἀρχῆς ἐκείνης ήρτηται τὰ πάντα. «Ab illo principio appensa sunt omnia.» Pag. 56 Α. 9. Οἷς τὸ ἀντιλέγειν ἄλ. Ex Eveni vet. poetæ epigram.: Πολλοῖς ἀντιλέγειν μὲν ἔθος περὶ παντὸς ὁμοῖον, Ὀρθῶς δ᾽ ἀντιλέγειν, οὐκέτι τοῦτ᾽ ἐν ἔθει. Col. 132. 12. Ἐκείνων συγχρήσασθαι ρήμ. De bisco verbis superioribus accipe, ἐν τῷ κακοδαιμονήματι κείμενον, quæ castrensia fuisse ἀστρονομία κῶν constat ἐκ τῆς δωδεκατόπου, seu octo toporum cum quatuor cardinibus diagrammate, ubi x11 domus ponitur dicta κακοδαίμων, ἀναφορά· in qua vitia et aegritudines Firmicus collocat.et Manil., I.. Col. 133 Β. Το βασιλικὸν τῶν ἀστέρων σχῆμα. Ιηtelligit τὴν τῶν ζωδίων οἰκείωσιν κατὰ σχηματισμόν. Vulgo «aspectum» dicunt. Censorinus • conspectum.» Græci neotorici βλέψεις. «Consensuτη et foedus signorum Manilius indigitat, eod. lib. Μox per γένεσιν genituram, et τὴν ἀποκύησιν potius innuit, quam σπορὰν ἢ σπόριμον ζώδιον. Col. 137. Β. Πῶς οὗ ἔχει τὴν ἐξ. Plato in Tim.: Νυξ ἡμέρα τε γέγονεν οὕτω, καὶ διὰ ταῦτα ἡ τῆς μιᾶς καὶ φρονιμωτάτης κυκλήσεως περίοδος. Tallius De univ.: «Nox et dies ad hunc modum, et ob μόνους εἶναι τούτους θεοὺς ὑποτοπήσαντες. Ibid. 9. Σελήνη μέν ἐπ. Annus hic non tam lunaris quam annus dierum ab Hebræis dicebatur, quod ejus dies explorati essent 365; menses nulli rati essent: sed ad eos dies tanquam ad amussim menses lunares dirigerentur. Mox meminit ἐμβολίο μου μηνός, qui mensis intercalarisἐμβολιμαῖος etiam dicitur: ἐκβόλιμος autem expunctitius. Porro ἀκρι βὴς τῶν ὡρῶν συνδρομή, ad accuratam anni descriptionem in quadrantes refertur, Tecuphas Hebræi nuncupant. Describitur item pa in cod. meo ms. τοῦ πάνυ παλ. λεξ. hoc modo, καρπῶν διαφόρων συνδρομή. Jam vero hic ἡλιακὸς ἐνιαυτὸς brevius a Platone in Tim. ὁπόταν ἥλιος τὸν ἑαυτοῦ περιέλθοι κύκλον. Annus. «ubi sol suum totum confecit et peragravit orbem.» Col. 141 15. Μικρὰ οὖν ἡ ὄψις ἡμῶν. Hic ὄψις non tam ἀντὶ τῆς ὁρατικῆς δυνάμεως, pro vi perspicaci, usurpatur, quam ἀντὶ τῆς κόρης, pro acie, seu pupilla, ut apud Aristot. Ὅπερ ἐστὶν ὄψις ἐν ὀφθαλμῷ, τοῦτο νοῦς ἐν ψυχῇ, quod acies est in oculo, hoc mens est in animo. Idem in Meteoris, de eo qui pupillæ vitio laborabat: "Οψις οὕτως ἀσθενὴς ἦν καὶ λεπτή πάμπαν ὑπὸ τῆς ἀῤῥωστίας, ὥστε ἔσοπτρον ἐγένετο καὶ ὁ πλησίον ἀήρ. Ibid. 13. Εἰ μὴ μυρμήκων. Clarius hæc verterentur, «Annon formicarum,» ete. Seneca in prefatione Quæst. nat. eodem argumento scribit, «libebit dicere, in nigrum campis agmen. Fornicarum iste discursus est in angusto laborantium.» lbid. 6. Ενδαπανηθεῖσα τῷ ἀέρι ἡ ὄψις ἐξ. Hoc ab Euclide demonstratur Οπτικῶν theoremate 3: Ἕκαστον τῶν δρωμένων ἔχει τι μῆκος ἀποστήμα τος, οὗ γενόμενον, οὐκέτι ὁρᾶται· «Unumquodque eorum quæ cernuntur certum intervalli spatium habet, in quo cum fuerit, non amplius videtur.» Col. 141 Β. Τοσαύτην δὲ οὖσαν τὴν γῆν π. Virgil. Eneid.: Sol qui terrarum flammis opera omnia lustrat. ex principe Ode Pind. Olympionic.: μηκέθ᾽ ἁλίου σκόπει Αλλο θαλπνότερον ἐν ἡμέρᾳ φαεινὸν ἄστρον. Tullius iv De rep. Col. 144 11. Υπὸ σελήνην, υγρότ. Casssius ἰατροσοφιστής, Question. medic. probl. xxν: Διὰ τί οἱ μὲν ἐγρηγορότες ἐν τῷ φωτὶ τῆς σελήνης, κἂν ἐπὶ πολύ τύχωσιν ἐν τούτῳ διατρίβοντες, οὐδὲν ὅλως

ΝΟΤΑ. βλάπτονται ὑπὲρ τούτου· οἱ δὲ καθεύδοντες ἐπὶ τού. των, σφηνοῦνται τὰς κεφαλάς «Cur vigilantes in luna lumine,tametsi perdiu in eo versentur,nequaquam ab illo læduntur: qui vero dormiunt in lunæ radiis, capitis gravedinem comparant.» Col.144 11.Hic interpres αμπώτιδος voce etiam πλημμύραν comprehendi existimavit, reciprocalos motus affluxus et refluxus. Poeta Georgicus, · qua vi maria alta tumescant, Obicibus ruptis, rursusque in se ipsa residant. AD HOMIL. VII Col. 148 13. Οὐρανὸς τῶν ἀστέρων τὰ ἄνθη. Eadem figurata verba notavimus insuper. hom. vi. Interpres addidit Græc.epitheton non φορτικόν,cum flores roseos dixit, ut Ηώς ab Homero ροδοδάκτυ λος canitur. Ibid. G 3. Scrib. τῶν ἐρπυστικῶν ἐ. Homerus τὸ ἔρπειν tribuit animalibus terrestribus: οὐδὲν.... διζυρώτερον ἀνδρὸς Πάντων ὅσσα τε γαῖαν ἐπιρ έπει ἠδὲ καὶ ἔρπει. Col. 149 11. Απαριθμεῖσθαι, ἢ ταῖς κοτύλαις πειρῆσθαι τὸ ὕδωρ τ. Proverbiale περὶ ἀδυνά των. Ut apud Pindarum in clausula odæ 2 Olympionic.: ἐπεὶ ψάμμος ἀριθμὸν περιπέφευγεν. Col. 149 C. Δίαιτα κεχωρ. Theophrastus Περί ἰχθύων, ubi δίαιταν etiam διαγωγήν vocat. Plutarchus in tractatu De solertia animal., ‘O rwv kva λίων βίος, ἰδιός ἐστι καὶ αὐθιγενής. Ex iis vero quæ mox sequuntur, Διὰ τοῦτο οὐδὲ τιθασσεύεσθαί τι τῶν νηκτῶν καταδέχεται, colligere est ad manus Basilii nostri non pervenisse libellum citatum Plutarchi,in quo sacrarum et cicuratarum anguillarum in fonte Arethusæ, et aliorum piscium alibi gentium mansuefactorum historiam didicisset, et murenæ illius quam Crassus mortuam luxisse dicitur. Et qui latere πάνσοφον doctorem potuit, quod celeberrimum fuit in piscinis Cæsaris Domitiani,quæ erant Baiis, pisces nimirum vocatos ad nomen venisse? Atque hoc argumento Plinius, lib. x, cap. 70, probat pisces habere auditum, sed præcipue mugilem, salpam, chromim,lupum. De eorumdem mansuetudine,idem lib, xxx11, cap. 2. Ao lupus quidem marinus ævo nostro in Caroli Noni regis Christianiss. piscina juxta Regiam Lupare nutritus, ad vocem, Lupule, lupule, clamantium, et ad manus panis frustula projicientium (e quorum numero adolescens fui) accurrebat. De Baiani illius lacus mansuetis et Cæsare dedicatis piscibus audi festivum, morale, historicum Martialis epigr. 30, lib. 1v: Baiano procul a lacu, monemus, Piscator, fuge, ne nocens recedus. Sacris piscibus hæ nalantur undæ, Qui norunt dominum, manumque lambunt Illam qua nihil est in orbe majus, Quid, quod nomen habent, ut ad magistri Vocem quisque sui venit citatus. Hoc quondam Libys impius profundo Dum prædam calamo tremente ducit, Raptis luminibus repente cærus Cuplum non potuit videre piscem: Et nunc sacrilegos perosus hamos Baianos sedet ad lacus rogator. Al tu, dum potes, innocens recede, Jactis simplicibus cibis in undas, Et pisces venerare dedicatos. Idem, lib. x, epigramm, 30, de murena.magile et mullis. Adisis Athenæum,lib.vi Δειπν., Lucianum 1. De dea Syria. Quidni vero Basilius regius vere doctoreamdem plane in assertionibus physicis rationem habuerit, quam Theophrastus in rebus civilibus? cum «jura constitui oportere dixit, in his quæ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον accidunt:» laudante Pomponio J. C., 1. 111 D., De legibus, et Paulo 1 vi D., eodem: Τὸ γὰρ ἀπαξ ἢ δὶς παραβαίνουσιν οἱ νομοθέται. Quo sensu Celsus interpres fidus Theophrasti ait l. iv D,, eod.: «Ex his quæ forte uno aliquo casu accidere possunt jura non constituuntur,» proinde nec assertiones. Col. 153 C. Τοῖς οἰκείοις ἀρκοῦ· πενία μετὰ αὐτ ταρκείας ἀλ. Alphæus Mytil. in Phal. epigram.: Αὐτάρκους ἔραμαι βίου, Σαβίνε, Καὶ γὰρ μηδὲν ἄγαν, ἄγαν με τέρπει. Mart. æmulatur lib. iv Epigram.: Nunquam divitias Deum rogavi, Contentus modico, meoque lætus. Ibid. 1 1. Ἐν τῷ προσχήματι τῆς εὐλαβείας. Demosthen. πρὸς Λεπτίνην eadem fere mente: χρή, ὡς ἔμοιγε δοκεῖ, πάντα ὅσα τις πράττει τοὺς θεοὺς ἐπιφημίζων. τοιαῦτα φαίνεσθαι, οἷα μηδ᾽ ἄν ἐπ᾿ ἀνθρώπου πραχθέντα πονηρὰ φανείη. Μοκ λύ κους ἄρπαγας ἐν,Matth. vir, 15: Ερχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσῶθεν δέ εἰσι λύκοι ἁρπαγες. B. Joan. Chrysostomn., orat. in-Gen.: Ο λύκος εἰκὼν τοῦ ἁρπακτικοῦ. Ibid. 5. Φεύγε τὸ παντοδαπὸν κ. Calles aure quam concinna et sit oratio, ut ex hemistichio facile sit pentametrum absolvere si ascripseris, πολλαπλόον τε τρόπου. Proteus animo, Omnia transformans sese in miracula rerum: VIRGIL., IV Georg. Ibid 7. Ὁ ὄφις ποικίλος. Idem Joan. Chrysostom., ibid. ὁ ὄφις εἰκὼν τοῦ σκολιοῦ καὶ τοῦ που νηροτάτου τὸν τρόπον. Georgius Pis., vers. 758, de astu Satanæ: Ὄφεις δὲ πικροὺς ἐκτελεῖ τοὺς βασκάνους, Τὸν τὸν ἐνθεὶς τῇ κακῇ περιπλάσει. Hic luridos ex lividis angues parit, Fundens venenum fictione pessima. Col. 156 40. Ο δε τὰ κήτη. Ab his cetis orcisve Theognis μεγακήτεα πόντον canit μετωνυμικῶς. In versione Lat. legendum, Norunt plane Gete. De his idem Georg. Pisid., vers. 969 Opif. mundi: Τίς καὶ τὰ κήτη, τῆς θαλάσσης τους λόφους, Ἐν τοῖς ἐρήμοις τῆς ἀβύσσου συλλέγει; Cete quis hæc portenta maris, alla ut juga, In vastitate immeasi abyssi continet? Ibid. 11. Corrige τῆς κυήσεως κατ. Genes. ΧΧΧ, ex LXX Interpr. vers., τὸ ἐγκισσαν denotat καιρὸν τῆς κυήσεως. Hic ἐνεκίσσων τὰ πρόβατα εἰς τὰς ῥάβδους. Col. 157 14. Legendum: ὑπτία προκειμένη τῶν ἀν, ταῖς βίαις, ὀλίγας ἀκοὰς καὶ ὑποδρόμους

FED. MORELLI ζωθεῖσαν ἐν αὐτῷ τῷ πελάγει. Col. 164 2. Κυμάνων συνεχεῖς καὶ ἐπάλληλοι ἐπιSpoμal dicuntur Ovidio [imo Horatio, Ep. 11, 2,476] cum unda supervenit undam. Ibid. 10. Μελετῶσα νυκτὸς καὶ ἡμέρας, attextum est e psalm. i vers. 2: Καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελοτήσει ἡμέρας καὶ νυκτός. AD HOMILIAM VIII. ἔχουσα. Interpres ὑπόδρομοι hic scite «tractus et ἐπὶ πλεῖστον φυλάσσειν τὴν ναῦν, ὥσπερ καταβρι superfugia exposuit; nec inscite Strigelius vertit «recessus, in quibus tutum sit latere.» Sunt enim ὑπόδρομοι hic quasi longe quædam, et tecla clausagne undequaque ambulacra; ceu stadia opaca, snb quibus degunt natantve pisces. Plinius junior, lib. v, epist. 6, hypodromi vocem proprie usurpat, ole nativa porticu in horto Tuscanic villa, cujusmodi natura vel arte fieri solet, consertis inter se reflexisque arborum ramis: atque hoc vocabulum Sidonium ex boc e Plinii castigati scrinio deprompsisse, et in epist. 11, lib. xi, transtulisse acute animadvertit vir clariss. et eruditiss. Jacobus Sirmondus societatis Jesu theologus in perdoctis ad illum scriptorem notis.Cæterum paulo post ex præscripto legis prosopop@im legendum, ἐπὶ τὰ προσἡλια τῶν χωρίων ἐπειγόμεθα, et mox, κόλποις ἐγκαθε ορμιζόμεθα. Ibid. 8. 'Αργία κακουργίας ἀρχή Hesiodus. Οὗτοι ἔργον ὄνειδος, ἀεργείη δέ γ' όνειδος. Non opus est probrum, sed deses inertia probrum est. Etiologia est apud Phocylidem, Πᾶς γὰρ ἀεργὸς ἀνὴρ ζώει κλοπίμων ἀπὸ χειρῶν. Segnis furtivo victum sibi comparat astu. Col. 163 5. Ὁ θαλάσσιοσ ἐχῖνος, τ. De hoc Oppianus, ut, Αλιευτ. νώτοισι δ' ἀνοχλίζουσιν έκαστος, Δάν, ὅσον βαρύβοντα περί σφετέρησιν Ρηϊδίως φορέοιεν.... ἀκάν- [θαις Georg. Pisides, vers. 1133 Cosmurgiæ, ex Lat. nostra versione, Ecquisnam echinis pelagicis Nereus dedit In fece præscias futuri pupulas, Uti ante turbinem procellæ agiti ſuga Rapiant lapillos, pondere ut stent firmius? Ibid. 9. Sic interpungendum: Επ' ἀγκύρας βεβαίας, σα. Ηac et sequentia Lucretianum illud firmant, Duntaxat rerum magnarum parva potesi res Exemplare dare, et vestigia notitiai. Ibid. 3. Παρὰ Θ. Πάντα σκοπεύει ὁ ἀκοίμητος ὀφθαλμός. Ηοc præcinerat Hesiodus hoc aureo versu, Πάντα ἰδὼν Διὸς ὀφθαλμὸς, καὶ πάντα νοήσας. Col. 161 3. Ιχθύδιον ἡ ἐχενης οὐ. De remora vel remeligine, ut ab Afrania et Plauto nominatur, idem (ioorg. Pis., Cosmurgiæ vers. 983: Καὶ τίς τὸν ἰχθὺν τὸν βραχὺν τὸν ναυκράτην Ποιεῖ τρεχουσῶν ὀλκάδων ἀντιστάτην; Καὶ πλωτὸν εὐόλισθον ἀνταίρει στόλον Καὶ ταῖς πνεούσαις ἀντιτάττεται βίαις. Quisve remoram piscempusillum in æquor Statuit carinis obvium currentibus? Hic classi in altum vela danti opponitur, Spirantibusque auris resistit gnaviter, eto Aristot.,lib.1 Histor. animal.,cap. 44: Plin.,lib. 1x, c. 25; Plutarch., Sympos. 2. problem. 7; Oppian., lib. Halieul.; Philes lambogr., Περί ζώων ιδιό τητος. Quodsequitur apud Basilium sic interpungendum et emendandum videtur, ὥστε ἀκίνητον Col. 165 7. Λογιζόμεθα τοίνυν ὅτι τῶν μὲν νηκτῶν ἡ φύσις, etc. Hæc ad roborandam assertionem illam spectant de feritate stuporeve piscium et natura immansueta; de qua superiori serm. animadversum est. Ibid. Β. Ἡ ψυχὴ τὴν ἡγεμονίαν ἐπιτέτραπται. Ροtuit scribere, τῇ ψυχῇ ἡ ἡγεμονία ἐπιτέτραπται, more Homerico, Ο λαοὶ ἐπιτετράφαται, Ὥραις ἐπιτέτραπται μέγας οὐρανός. Iliad. B, etc. Col. 166, 4. 'Ακούσατε οἱ βαρύθυμοι. Ad principem Homericum, de quo Calchas, Iliad. A, Κρείσσων γὰρ βασιλεὺς ὅτε χώσεται ἀνδρὶ χέ [ρηϊ, etc. Ibid. D. Πλήν γε ὅτι οὐδὲν τῶν πτηνών ἄπουν. Plinius tamen integrum caput l. x inscripsit, De apodibus quod ita orditur: Plurimum volant quæ apodes vocantur, quia carent usu pedum, ut infra de apum rege scribit Basil.: Εστι κέντρον τῷ βασιλεῖ, ἀλλ᾽ οὐ χρῆται τούτῳ πρὸς ἄμυ ναν.Quod si legendum sit apud Plinium Cacopodes? qua voce auctor noster paulo post utitur, cum scribit, ὀλίγοι δὲ τῶν ὀρνίθων κακόποδές εἰσι. Col. 169 G 6. Ὥσπερ διὰ καυτήρων τινών. Ιa versione mendum est non interpretis, sed descriptorum et operarum, tanquam quibusdam justis nolis; repone, sinustis notis; sunt enim καυτήρες quæ inuruntur pecudibus et mansipiis et crumenisecis ad ἐπίγνωσιν καὶ δυσφημίαν, vel valetudinariis ægrisque ad κάθαρσιν. Μox σχιζόπτερα επί ponuntur fssipennes vel fissipennæ, ut apud Varronem πληξόπτερα quassagipennæ anates. Nonius, in pecudes. Col. 172 4. Ψάρες καὶ κολοιοί. Aristot., lib. viii De moribus,ad Nio., Doricam laudat paramiam, κολοιὸς ποτὶ κολοιόν, Graculus assidet graculo. Ibid. 10. Χειροήθη δὲ καὶ τιθασσὰ τὰ πολλὰ τῶν ὁ. Gregor. Nyssenus id firmat Orat. super at martyr., p. 208, tom. II edit. nostræ: Τὸ μεῖζον ἀεὶ δεινὸν τῶν ὑποδεεστέρων φόβων τὴν διλίαν ἐκβάλλει ὅθεν ὄρνιθες παρ' ἀνθρώποις εἰσοικίζονται· καὶ μένουσιν ὑπωρόφιοι. Ibid. G 3. Οἱ μὲν γὰρ κωτίλοι και λάλοι τῶν ὀρνίθων εἰσίν· οἱ δὲ σιγηλοί· καὶ τὰ μὲν ᾠδικὰ καὶ πολύφωνα. Volucrum disctinctio in garrulas, canoras, oscines, præpetes, et inauspicat garrulitatis aves, de quibus luculenter post Aristot., 1x Περι ζώων (στ., Plin. lib. x. Per σιγηλούς autem non taciturnos omnino, sed stridentes et gemontes tantum-

NOTE. modo, quas diras etiam Plinius appellat, ubi scri- sic vertit ac si legisset ypurvos, cum scribit I. v, bit, περί κακοποιῶν, Dirarum alitum modo tenebris quoque suis et ipsarum noctium quieti invidentium gemitu (quæ sola vox eorum est), ut inauspicatarum animantium vice obvios quoque vetent agere aut prodesse vitæ. Ibid. Μυρίαι, ὡς ἔφαμεν, κ. Videtur interpres legisse vel supplevisse, ἐν ὄρνισι, et statim τινὰ twv álóywv, bruta quædam, ad volucres tantum restrinxisse, propter exemplum sequens Toλislaç, quæ in apibus potissimum civilem societatem præ se ferentibus elucet: tametsi Tolitixó in elephantis quoque esse, ut in formicis etiam constet ex Aristot., Plinio, Plutarcho, et aliis. Col. 180 Β. Φασὶν ἀσυνδυάστως τίκτειν. Idem auctor noster cum eadem admonitione scribit in oap. vııı Isaiæ, hujusce editionis et tomi; et Georgius Pis. in Cosmurgia, senariis perelegantibus fusius prosequitur fol. edit. nostræ 41 et seq., quos hic disticho auctiores eo libentius subjeci cum metaphrasi nostra, quod mentem Basilii clarius aperire videantur. Τίς ἀσπόρῷ τοὺς γύπας ἐξάγει τόκῳ, Φυλῆς παρ᾽ αὐτῆς οὐχ ὑπούσης ἄῤῥενος; Οἱ τὴν καθ᾿ ἡμᾶς πυρφοροῦσαν παρθένον Δεικνύντες αὐτὴν ὡς ἔφικτὸν ὀρνέψ. Ἔδει γὰρ, οἶμαι, τοῦ μεγίστου θαύματος Ἔχειν ἀμυδρας ἐμφάσεις καὶ τὴν φύσιν Ως μήτε δόξη καινοτομεῖσθαι τόκῳ, Μήτε πρὸς ἄκρον ἱστορεῖν τὰ τοῦ τόκου. Οὐ γὰρ μένουσιν, ὡς ἐκείνη, παρθένοι, Ὅταν τὸ τεχθὲν εἰς διέξοδον δράμῃ, Ρήξῃ τὰ κλεῖθρα, καὶ παρέλθῃ τὰς θύρας. Εἰ δ' αὖ γε καὶ τίκτουσιν ορνίθων γένη Εγκυμονοῦντα τῇ φορᾷ τοῦ πνεύματος· Πῶς οὐχὶ μᾶλλον ἡ τεκοῦσα παρθένος, Τὸ πιστὸν ἕξει τῆς μονῆς τῆς ἀσπόρου; [Οὕτω τι συμπέφυκε καν τοῖς ὀρνέοις, Αἴνιγμα πιστὸν πρὸς τὸ τίκτειν ἀσπόρως. Quis semine edidit sine ullo vultures, Ubi feminæ omnes, masculum nullum genus? Hi virginem nostram gerentem tampada Præ se ferunt, quantum alitis natura fert. Oportuit sedenim istius miraculi Naturam imagines habere absconditas: Ut nec novata appareat partu hoc: neque Arcana prorsus delegat partus sacri: Nam virgines intactæ, ut illa, non manent: Fetusque maturo meandi tempore Sua claustra confringit, foresque transilit. At si parere sic constat istos alites, Uterumque ferre flamine Euri percitos, Cur non magis quæ virgo partum pepererit, Faciet fidem nullo editæ prolis satu, Vitalis auræ plena cum esset spiritu? [Natura sic proposuit in volucribus Enigma partus credibile sine semine. S. Ambrosius per xx caput integrum idem contendit accurata ἐπεξεργασίᾳ, veroque vincit, ἀπίσ σtous exagitans hac invectiva: Impossibile pulatur in Dei matre, quod in vulturibus possibile non negatur? Avis sine masculo parit, et nullus refellit, et quia Virgo Maria peperit, pudori ejus faciunt quæstionem? Col. 181 7. Πῶς ἄγρυπνον ἡ ἀηδών. Attice pro ἄγρυπνόν τι, vel ἄγρ. όρνεον. Ambrosius c. 24 Quid de luscinia dicam, quæ pervigil cuslos, cum ova quodam sinu corporis et gremio fovet, insomnem longe noctis laborem cantilenæ suavitate solatur? Ubi perspicis quam accurata sit expositio Ambrosiana τοῦ ἐπωάζειν, et mox hujus dicti de vespertilione: πῶς μόνη τῶν ὀρνίθων ὁδοῦσι xéxpytäɩ dentibus utitur, quos in aliis avibus reperire non soleas. Ibid. 14. Τῇ φύσει, κ. ὥσπερ ὁρμαθὸς ἀλλ. Idem Ambrosius ibid.: Sibi invicem adhærent; et quasi in speciem botri ex aliquo loco pendent: ac si ultima quæque laxaverit, omnes resolvuntur. Hujus ópµ¤ßo seu glomeris imago exhibetur apud nos in concitatissimo gencre chorea nuptialis, quo juvenes potissimum innupli manibus invicem insertis quam velocissime in orbem se convertunt, unde Chorea molæ nuncupatur. Quod sequitur, nap tp hpwv twv áv@pwwv cú pádov xatopowonvat, exponitur a B. Ambrosio de charitate, quæ difficile, inquit, in hominibus hujus mundi reperitur: alioquin homo proprie a philosophis appellatur (wov moditio, ad societatem natum. Ætiologia subjecta a Basilio, τὸ γὰρ ἀπεσχισμένον καὶ ἰδιάζον τοῦ κοινωνικοῦ καὶ ἡνωμένου τοῖς πολλοῖς тpotiµóτepov, ab Ambrosio omittitur: a Seneca perstringitur epist. LXXIII: Stulta avaritia mortalium possessionem proprietatemque discernit, ned quidquam suum esse credit quod publicum est. At ille sapiens nihil judicat suum magis, quam cujus ilĉi cum humano genere consortium est, etc. Col. 181 4. Γλαυκός, οἱ περὶ τὴν ματαίαν σοφίαν ἐσχολακότες. Videois gravissimam hujus pt,σzwę paraphrasim apum eumdem Ambrosium loco laudata; his etiam consentanea disseruntur a Gorgia apud Platonem, quibus abducere Socratem a philosophia contendit, auctoritate etiam Euripidis, qui in Antiope Zethum inducit, fratrem suum Amphionem cum a musica tum a philosophiæ studio ad communem vitæ usum traducere conantem. Sic Ennianus Neoptolemus, degustandum ex philosophia, non in eam ingurgitandum, censebat. Plato ibid. Col. 184 11. Ἵνα ὥσπερ τινὰ ὁρμιὰν κα. Hic putá proprie accipitur pro linea piscatoria, metaphorice transfertur ad filum et redimiculum, ut apud Gregor. Nyssenum in Vita beatæ Macrinæ Basilii et Gregorii sororis: ubi narrat sanctam illam a collo appensam öppen, tenuit redimiculo, parvam crucem ferream gestasse cum annulo itidem ferreo, in cujus pala signum crucis insculptum salutaris ligni particulam coercebat. Paulo post scribendum συλλαβαί τινές εἰσι μικραί. Ibid. 14. Ambrosius hic aliam affert causam, cur cycnus collo proceriore utatur: nempe hanc, quia est paululum segnior corpore, nec fac., etc.Adde et illud (inquit), quia suavior et magis canorus per procera modulus colla distinguitur, et longiore exercitatione purior longe resultat. Hæc sane desiderantur apud Basilium.

FED. MORELLI σμου, Graece editum Parisiis a Gul. Morelio. Ibid. 9. Ὡς ἡ σφαῖρα, ἐπ. Catullus ad Hortalum venustissime idem expressit: Col. 185 11. Interpres legisse censeretur: Τί Λ Adi Hippolyti lib. singularem Περὶ συντελείας κόγὰρ ἄν τις ἄλλο ποιοῖ. Ibid. 11, κατατρύφησον τοῦ Κυ ρίου, κ., e psalmo XXXVI, vers. 5. Idem Bas. infra, hom. 30, εἰς τὸν παράδεισον. Apollinarius ita metrice vertit, Χαίρων ἀθανάτῳ καταθύμια πάντα κοπίσεις. Basilius Seleuciæ epise. orat εἰς τὰ Ὀλύμ πια, eadem notione usurpat τὸ ἐντρυφῆσαι, ubi scribit, εἰ ταῖς τῆς κρίσεως δωρεαῖς ἐντρυφήσας δ ἄνθρωπος, homo rerum creatarum muneribus cumulalus, etc. Ibid. 7. Σχολὴ γὰρ, ἄνευ φόβου Θεοῦ, πονη ρίας διδάσκαλος τ. Εjusmodi Ovidianum illud, Otia si tollas, periere Cupidinis artes. Col. 188 11. Πῶς ὑμῖν ἡ ἑωθινὴ τῶν λόγων τράπεζα κατεφάνη; Mirus est consensus et συγκατάθεσις in τεχνολογία hujus exordii Basiliani cum Horatiana sat. ult. periocha. qua lautitias insulsas Nasidieni deridet, Ul Nasidieni juvit le cœna beati? Hic erat conæ pater, εστιάτωρ πένης, ἀλλὰ φιλό φρων, ὃς τῶν εὐτραπέζων τις εἶναι φιλοτιμούμενος, ἀπορίᾳ τῶν πολυτελεστέρων ἀποκναίει τοὺς δαιτυμό νας, unde ironica illa convivæ responsio: Sic juvit me cana, ut mihi nunquam in vita fuerit melius: etenim πενιχρὰ παρασκευὴ δαψιλῶς ἐπιφερομένη fuit: Imprimis Lucanus aper, leni fuit austro Caplus, etc., acria circum Rapula, lactucæ, radices, qualia lassum Pervellant stomachum. Τὸ φιλότιμον exprimunt illa, habemus divitias miras. Hinc continuo patuit ἀπειροκαλία συμποσιάρχου, et cum passeris assi Ingustata mihi porrexerit ilia rhombi, etc. Ibid. G 2 O όνειροκρίται. Εjusmodi conjectorum, ex levissimo et indoctissimo genere constantium, nugas Cicero 11 De divin. coarguit, Synesius et Philo De somniis, et Artemidorus in Ονειροκριτι κοῖς. Ibid. 9. Εἴτε σφαῖρά ἐστιν, εἴτε κύλινδρος, εἴτε καὶ δίσκῳ ἐ. Anaximander terram volebat esse τραπεζοειδή, mensæ instar; alii veteres philosophi αἴτιον τῆς μονῆς τῆς γῆς τὸ πλάτος autumabant, latitudinem telluris stabilitatis esse causam. Illos nugari Manilius probat i Astronom.: Est igitur tellus (sic enim lego) mediam sortita [cavernam Aeris, et tolo pariter suspensa profundo; Nec patulas distenta plagas, sed condita in orbem Undique surgentem pariter, pariterque cadentem. Ibid. 13. Υπονοίας. Quæ sequuntur, γλώσε σημα olent, οἱ περὶ τοῦ κόσ. γράψ. initio periodi præposita, nisi inculcationis patrocinium sit parenthesis. Col. 189 8. Ἕως ἂν ὁ κόσμος συμπλ. et pag. proxime seq. μέχρι τῆς συντελείας τοῦ παντὸς πα. Ut missum spon si furtivo munere malum Procurrit casto virginis e gremio, Quod miseræ oblitæ molli sub veste locatum, Dum adventu matris prosilit, excutitur, Atque illud prono præceps agitur decursu. Ibid. G 5. Ιππον μὲν γὰρ ἵππου ποι. Horat. 4, Car. O. 4. Fortes creantur fortibus, et bonis Est in juvencis, est in equis patrum Virtus nec imbellem feroces Progenerant aquila columbam. Ibid. 8. Συντελείας τοῦ παντὸς παραπέμπει, Alter Basilius Seleuciæ episc., in Proæmio Or. εἰς τὰ Ὀλύμπι, τῷ παραπέμπειν figurate usus est, ubi scribit, φοβερὸς δὲ χρόνος τῷ λεληθότως τὰς τῶν βε βιωμένων παραπέμπειν εὐθύνας. Col. 193 8. Τῶν ἀλόγων ἀπολειπόμενοι. Β. August. in psal. xcvii: Idoneus est homo ad vulnerandam se; nunquid idoneus est ad sanandum se? etc. Ibid. 11. Χερσαῖον ἐχῖνον ἐτήρ. Idem Georg. Pisid., in Cosmurg. de mure cæco, omnivoto, vers. 1129 et seq., qnos obiter emendabimus, Ποῖος δὲ Φοίβου μαντικωτάτου τρίπους Τὸν μῦν διδάσκει τὸν τυφλὸν, τὸν παμφάγον, Ἐν τοῖς λαβυρίνθοις ὄντα τῶν ὀρυγμάτων, Φράττειν πρὸ καιροῦ τῆς φορᾶς τῶν πνευμάτων Τὰς ἀντιλόξους τῶν ὀπῶν διεξόδους, Αλλας δὲ ποιεῖν ἀντισυνθέτους, ὅπου Τὸ χῶμα τῆς γῆς τὰς πνοὰς ἀποκρύβοι; Lat. Metaphrasis a nobis recognita sic habet, Clari tripes quis fatidicus Apollinis, Murem helluonem, luminibus orbum cdocet, Cum latuit in labyrinthiis meatibus, Occludere, antequam irruat venti impetus, Foraminum cubilis opposita vias, Aliasque construere scrobes contrarias, Telluris agger stamina ut coerceal? Aristotel., lib. ix Hist. an., Theophrastus, Περί σημείων, Plutarch., De solertia anim. in nomine ἐχίνου χερσαίου ἀκανθίου, consentiunt; Latini erinaceum appellant: Gall. hérisson. Ibid. C. 8. Πρὸς τὸ ὑπόδειγμα τοῦ μύρμηκος. B. Joan. Chrysost., i in Gen. οὐ συνῆκας πῶς τὴν τοῦ μύρμηκος φιλοπονίαν ὑποθέμενος, εἰς ἄοκνον ἡμῶν προθυμίαν ἐπαιδαγώγησεν. Col. 196 1. Ταῖς ἑαυτοῦ χηλαῖς τῶν καρπῶν τὸ μεσ. Quid si legas των κόκκων? Nonne εἰδικώτερον καὶ ἰδιοτροπώτερον erit formicis? Sane idem Georg. Pis., versu 1187, τὸν κόκκον usurpare maluit, ubi de eadem formica ait: Πρόελθε μύρμηξ σιτοκλέπτης εργάτης, Τὸν κόκκον ἡμίτμητον ἐγκλείων κάτω, Μήπω νοτισθῇ καὶ σαπῇ ταῖς ἰκμάσι, Καὶ φθαρτικὴν κάτωθεν ἀνθήσῃ χλόην Accedito huc formica frumenti rapax, Operaria, abscondens humi grana in

NOTE. phrasi, Partita, ne quam uliginem aut cartem trahant, titia, accipiunt; ut et Apollinaris in heroica MetaAut noxium a radice gramen pullulet, etc. Quidquid sit, Flaccus γενικώτερον dixit de eadem furmica, Ore trahit quodcunque potest, atque addit acervo. Mox quam Basilius vocat εὐδινὴν ἀέρος κατάστασιν, hic lambographus αἰθρίαν πεπηγμένην scite dixit. Caterum Aratus inter σημεῖα, signa, et προγνωστικά, hanc formicarum cautam προαίσθησιν prius observarat in Φαινομένοις. Η κοίλης μύρμηκες όπῆς ἐξ Νεα πάντα Θάσσον ἀνηνέγκαντο. Quos versus laudans Plutarch., in Dialogo De soiertia anim., notat nonnullos non wɛa scribere, quæ ova designant, sed ἤϊα, nempe ἀποκειμένους καρπούς, conditas fruges, quo etiam loco Basilii lectio firmatur. Col 197 G 5. Lego οὔπω τὰ κέρατα τῷ μόσχῳ, ex Philone Hebr. non prooul ab initio lib. Περὶ τῶν μετονομαζομένων. Οvid. in Halieuticis: Accepit mundus legem, dedit arma per omnes, Admonuitque sui: vitulus sic namque minari Qui nondum gerit in tenera jam cornua fronte. Ibid. 1. Σοφοί, τὰς τῶν συλλογ. Plutarchus in Dialogo laudato ccncisius hanc canis συλλογιστι κὴν δύναμιν tractat his verbis, quæ Basilianis collata juvabunt: Οἱ διαλεκτικοί φασι τὸν κύνα τῷ διὰ πλειόνων διεζευγμένῳ χρώμενον ἐν ταῖς πολυσχιδέσιν ἀτράποις συλλογίζεσθαι πρὸς ἑαυτόν· Ητοι τήνδε τὸ θηρίον ὥρμηκεν, ἢ τήνδε, ἢ τήνδε· ἀλλὰ μὴν οὔτε τήνδε, οὔτε τήνδε τήνδε λοιπόν ἄρα. Col. 200 1. Ευστρα. Hæc vox majora intestina designat apud Galen. Alia sunt, ἔλυτρα, quæ dictio Hipp. κεκρυφάλοις respondet, et communis oratoribus est cum poetis. Jo. Tzetzes initio poeinatis De allegoriis recens Græce et Lat. a nobis editi, Ἕλυτρα ταῦτα τῶν γραφῶν τεθεικότες. Hæc involucra scriptionis qui notant. Col. 204 8. Θρᾷς ὅτι φρυγανιζομένῳ τῷ Π. Ex Actor. apostol. cap. 28: Συστρέψαντος δὲ τοῦ Παύλου φρυγάνων πλῆθος, καὶ ἐπιθέντος ἐπὶ τὴν πυράν. Vides quantam vim et ἔμφασιν hic habeat τὸ φρυγανίζεσθαι, quod tot verbis B. Lucas expressii? Ibid. 7. Ἐπιγνῶναι. Οὐ γὰρ μόνον ὀφθαλμὸς τὰ ἔξω βλέπων, έ. ldem tradit Philo libro laudato. quod mox subjicitur, ὁ νοῦς ὀξέως, τὸ ἀλλότρ.. ab Horatio repræsentatum est his vers.: Cum tua pervideas oculis male lippus in-nctis, Cur in amicorum vitiis tam cernis acutum, Quam aut aquila aut serpens Epidaurius? In Lat. versione hæc emenda, tarda est et cunctatior ad om. lbid. 3. Ἐμοῦ, τουτέστιν, ἐμαυτὸν κατ'. Εadem explanatio hujus versic. 6. e psalm. cxxxviii, repetitur ab auctore nostro, romo II, epist. 393. B. Joan. Chrysostomus et Rabbini, de mirabili, ardus ac perdifficili τοῦ βάθους τῆς θεογνωσίας 20PATROL. GR. ΧΧΧ. Θαῦμά κι ἔχει ὅτι σεῖο περιφράσομαι φρεσὶ μῆτιν, Οὐδὲ νόῳ δύναμαι κρατερώτατα πολλὸν ὁρᾶσθαι. Ibid G 6. Ποῦ μοι ὁ Ἰουδαῖος, ὃς ἐν τ. κατ. Quid si legas όπου; Ecquis hic Judæus! An κατ ἐξοχήν, Philo Hebræus, ὁ πάνυ τῶν ἐλλογίμων, elegantiss. Κοσμοποιίας scriptor? Neutiquam,seu gentis χριστομάχου nomen: unde paulo post sequitur, ἀκούεις, ὦ χριστομάχε; non video cur interpres τὸ ἐν τοῖς κατόπιν ad antedicta referat, potiusquam ad debentia dici, ut loquitur Flaccus: utique eadem phrasi intra scribit, πάντα κατόπιν σου γίνεται. Col. 205 9. Νέας κ. ὁ τὸν Ἰουδαϊσμὸν πρεσβ. ἐν χρ. προσποιήσει. Sic Basilius Selenc. episc. in laudata conc. εἰς τὰ Ὀλύμ. Οlymp. πανήγυριν νο cat Ἑλληνισμὸν Χριστιανισμοῦ προσωπείῳ κουπτόμενον. AD EJUSDEM HOMILIAM IN PSAL. 1 Col. 212 1. Ιαμα γάρ, φησί, καταπ. Vers. ter tius Ecclesiast. Salom. cap. x, sic habet: 'Eàv πνεῦμα ἐξουσιάζοντος ἀναβῇ ἐπὶ σὲ, τόπον σου μὴ άφῇς, ὅτι ἵαμα καταπαύσει ἁμαρτίας μεγάλας. Ibip. 5. Τῆς μελωδίας. Themistius in exord. orat. vii hunc psalmodiæ Dav.concentum vocat 'Asσύριον μέλος, καὶ ἐκ Λιβάνου, et subjungit, τινὲς κηλοῦσιν ὑμᾶς τῇ τε οἴκοθεν ἁρμονίᾳ. καὶ τῇ θύ ραθεν. Alii (inquit) vernaculum melos (Pegassium Persius in Prolog. Sat. dixit), ali Assyrium carnem el ex Libano profectum xanentes, cum domestico vos lum peregrino concentu demulcent. lbid. 8. Κατὰ τοὺς σοφοὺς τῶν Ιατρῶν. Lucret. pueris absinthia tetra medentes Cum dare conantur, prius oras pocula circum Contingunt meltis dulci flavoque liquore. Hic μέλιον τὴν κύλικα περιχρίουσιν. Idem Themist. vrat. eodem: Τοὺς σοφωτέρους μιμητέον τῶν ἰατρῶν, οἶ τὰ πικρότερα τῶν φαρμάκων, μέλιτι τὴν κύλικα περιχρίσαντες, πίνειν διδόασι. Col. 213 11. Μάθημα οὐ π. παρ. τὸ δὲ μετὰ τέρψεως καὶ χάριτος εἴσ. Idem Theognis olim precinerat. Τερπωλὴ νικῇ πάντα σὺν εὐφροσύνη. vel parodice, σὺν ὠφελίῃ. Ibid. 9. Όπερ ὁ θεμέλιος ἐν οἷ. Demosth. in 1 Olynth. (pag. 21): Ὡς οἰκίας καὶ πλοίου καὶ τῶν ἄλο λων τῶν τοιούτων τὰ κάτωθεν ἰσχυρότατα εἶναι δεῖ. οὕτω καὶ τῶν πράξεων τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ὑποθέσεις ἀληθεῖς καὶ δικαίας είναι προσήκει. Col. 217 2. θῆλυ ἐπο. αὐ· ἐν δὲ ἡ φύσις μία, τούτ. Plato 1. ν De rep., ubi siatuit generatim et ἀδιορίστως eamdem esse virorum et mulierum, non diversam naturam ἐν πολιτικῇ διοικήσει, ac proinde mulieres ad civilis administrationis munera admitti cum viris debere; quanta vero id cautione admittendum sit, docet Proclus in Commentar. ad hunc Plat. lib. Col. 220 7. Πώλησον σ. Matth. Σια: Υπαγε