Diplomatic text · TLG-E clean (diplomatic Greek; primary witness) — PG column chips mark the printed columns.
Monitum in spuria sequentia (editorial preface
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 62:720〔Editorial preface, from the Migne page scan (OCR)〕
MONITUM Nihil mihi optatius cadere potest, quam cum in germana quædam, nondum typis edita Joannis Chrysostomi opera incido; ex tanto enim doctore nihil unquam prodiit, quin cum plausu sit exci- piendum. Hinc vix verbis exprimere queam quanto gaudio perfusus sim, cum Roma mihi transmissæ fuere undecim homiliæ, quas Constantinopoli, una serie, et intra breve temporis spatium habuerat Chrysostomus, quæ hactenus ignotæ fuerant, neque a scriptoribus historiæ quarti et quinti sæculi me- morabantur. In iis quamplurima ad historiam istius ævi pertinentia discimus non memorata hactenus; ita ut a sæculo integro vix quidpiam his æquiparandum ex tenebris emerserit. Hæc a paucis annis ex Græcia in Vaticanam Bibliothecam translata, curantibus D. Petro Maloet tunc sodalitii nostri Procuratore Generali, et D. Josepho Avril ejus socio, in usum meum exscripta fuere, et a me Latine conversa in hac Chrysostomi operum collectione in lucem emittenda sunt. Verum·quia com- mentariorum in Epistolas Pauli cursum non licet intercipere, ad sequentem duodecimum tomum post Homilias in Epistolam ad Hebræos, typis edenda transmissa fuere. Ad calcem vero hujus undecimi Tomi, pro more nostro Spuria quædam subjicimus, quæ a Savilio, perpetuis licet digna tenebris, in lucem emissa fuerant. Ne quid vero in hac nostra collectione desiderari videretur, ea omnia quæ ille vir doctus et accuratus in lucem emiserat, ad calcem tomorum edere visum fuit. Animadvertit tandem ille vir emunctæ naris, non decere hujusmodi quisquilias orbi litte- DE SACRIFICIIS CAINI, DE DONIS ABELIS, ET DE GIGANTIBUS, DE DILUVIO, DE stellis, ET DE FATO. Mater ordinis est continuata series, quæ argumenti conspectum offert, et auditorum mentem sine ulla confusione servat. Ne igitur absistamus a serie; sed et lectiones cursum suum perficiant, et nos historiæ seriem servemus. In præmissis sermonibus ex Spiri- tus sancti doctrina traditum est, quæ fuerit hominis formatio, qui honor, qui ordo, quæ præfectura data in res creatas. In hæc enim supervenit fraus in para- diso illata, judicium cum examine factum, prolata sed clementer sententia. Hæc sequutæ sunt res Cainum et Abelem spectantes, qui eodem cultu videbantur Deum prosequi, sed diverso affectu il- lum assumebant. Et hic et ille offerebat; sed alte- rius oblatio doni solum speciem habebat; alterius vero quem decebat affectum et honorem exhibebat. Ilme sequuta est invidia: pictatem enim semper se- quitur apud improbos invidia, apud remuneratorem corona. Occisus est Abel primus justitiæ præco, pri- mus pietatis amator et cultor, qui primus veritatem coluit, et cum veritate Deum dilexit et adoravit, qui in multis imitator Christi factus est. Invenio namque sanctum Abelem plurimas Cbristi imagines referen- tem. Sicut enim Servator eorum, qui post legem re- novati sunt, princeps est et primus justus: sic inter veteres omnes homines princeps justitiæ est Abel. Neque in renovatione humanæ naturæ, ab omnium Domino facta, aliquid prius invenis, quam Dominicum corpus; neque in veteri hominum ordine justitiam invenis, quæ ante Abelem illaxerit. Ille princeps est veterum justorum hic princeps et novorum justo- rum et sanctorum qui vere renovantur. Ideo Servator Abelis memoriam lixit ut omnis justitiæ principium.
PG 62:721νεύσας καὶ τούτου, κἀκείνου τοῦ αἵματος, τῇ παρεξετάσει εἰς μεῖζον ὕψος ἐπῆρε τὸ ἀληθῶς ἀνώτερον αἷμα λέγει γάρ Προσεληλύθαμεν ὄρει Σιών, καὶ πόλει Θεοῦ ζώντος, Ιερουσαλὴμ ἐπουρανίῳ, καὶ μυριάσιν ἀγγέλων πανηγύρει, καὶ ἐκκλησίᾳ πρωτοτόκων απο γεγραμμένων ἐν οὐρανοῖς, καὶ κριτῇ Θεῷ ζῶντι, καὶ πνεύμασιν ἁγίων τετελειωμένων, καὶ αἵματι ῥαν τισμοῦ κρεῖττον λαλοῦντι παρὰ τοῦ ᾿Αβελ. Τὸ μὲν γὰρ λαλεῖ ἐντυγχάνον ὑπὲρ ἁμαρτωλῶν, καὶ ἱλασμὸν φέ ρον τῷ κόσμῳ. Τὸ γὰρ [] αἷμα Χριστοῦ ῥαντισμὸς τῆς οἰκουμένης, τὸ αἷμα Χριστοῦ λύτρον τῶν ἀνθρώπων. Κρείττον, φησί, παρὰ τοῦ ᾿Αβελ λαλοῦντι· καθ᾽ ὅσον τὸ μὲν ἐντυγχάνει, τὸ δὲ συνηγορεί. Έπειτα πάλιν ει κόνα είχε του Δεσποτικοῦ αἵματος τὸ τοῦ ᾿Αβελ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον· Ο 'Αδάμ ἁμαρτήσας ὑπέπεσε τῇ κατάρα τοῦ θανάτου, Γῆ εἶ, καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ. Ἐδέξατο τὴν ἀπόφασιν· Αβελ δίκαιος γεγονώς, καὶ πταίσμασι μὴ ὑποπεσὼν, ἀλλὰ καὶ μαρτυρηθεὶς τῇ θείᾳ ψήφῳ, ἐνεπολιτεύσατο σεμνῶς τῷ βίῳ. Εἶτα δ μασιφόνος Κάϊν ἀνοίξας τὰς πύλας τοῦ θανάτου ἐποίησε κακὴν πάροδον γενέσθαι τῷ θανάτῳ, μᾶλλον δὲ καλήν. "Ορα γὰρ τὸ τοῦ Θεοῦ φιλάνθρωπον. Οἱ κατάδικοι οὐ δέπω ἦσαν τεθνηκότες, οὔτε ὁ Ἀδάμ, οὔτε ἡ Εὐα· ὁ *Αβελ μὴ ἁμαρτήσας πρῶτον Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλη Παρασκευῇ εἰς τὸ ἅγιον πάθος τοῦ Κυρίου. Τῆς χθὲς ὑποσχέσεως σήμερον βούλομαι τὸ χρέος πλη ρῶσαι, ἀγαπητοί. Ζητῶ δὲ τηνικαῦτα τὸν λόγον ἔνθα ἐσφραγίσαμεν· ἐλέγομεν ὅτι συμβούλιον ἔλαβον οἱ Ἰου δαῖοι κατὰ τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως αὐτὸν ἀπολέσωσι. Καὶ δὴ συναχθέντων αὐτῶν ἐπὶ τὸ αὐτὸ, ἰδοὺ Ἰούδας παρεγέ μοι δου νετο πρὸς αὐτοὺς, καὶ λέγει αὐτοῖς· Τί θέλετε ναι, κἀγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν; Οἱ δὲ ἀναστάντες μετά μαχαιρῶν καὶ ξύλων ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ ἔδω κεν αὐτοῖς σημεῖον λέγων· ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστι, κρατήσατε αὐτόν. Καὶ γενομένων αὐτῶν ἐπὶ τοῦ τόπου, οὗ ἦν ὁ Ἰησοῦς μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ προσελθὼν Ἰούδας κατεφίλησεν αὐτὸν, λέγων· Χαῖρε, Ραβδί. 'Ο δὲ Κύριος πρὸς αὐτόν· Ἑταῖρε, ἐφ᾿ ὃ πάρει; εἰς δ ἦλθες, ἀσχολοῦ. " φίλημα δόλιον, γέμον ἀνομίας καὶ ἀπωλείας ὦ φίλημα πικρόν, ζημία ψυχῆς, πρόξει νον γεέννης! Η πόρνη φιλήσασα τοὺς πόδας τοῦ Κυρίου τὴν ἑαυτῆς ψυχὴν ἀνεκαλέσατο ἐκ βορβόρου· καὶ οὗτος φιλήσας, ἐκ τῆς βίβλου τῆς ζωῆς ἀπεχωρίσθη. Ο γυ ναικὸς φιλοσοφία! ὢ μαθητοῦ ἀσυνεσία! Εκείνης κατα φιλούσης τοὺς πόδας του Κυρίου, ἔχαιρον ἄγγελοι, καὶ τὸν στέφανον αὐτῆς ηὐτρέπιζον· τούτου δὲ φιλήσαντος, δαίμονες ἔχαιρον, καὶ τὸ σχοινίον τῆς ἀγχόνης ἔπλεκον. Χαίρε, Ῥαβδί. Ἐκεῖνος χαίρει, ἀλλὰ σὺ πενθεῖς ὅτι ἐκ τῆς χαρᾶς ἐξεβλήθης. Χαῖρε, Ραββί, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. Καὶ κρατήσαντες αὐτὸν ἤγαγον πρὸς ῎Ανναν καὶ Καϊάφαν τοὺς ἀρχιερεῖς. Ἐζήτουν δὲ ψευδομαρτυρίαν κατ' αὐτοῦ, καὶ οὐχ εὕρισκον. Τότε ἤγαγον αὐτὸν, καὶ ἔστησαν αὐτόν. Επηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Πιλάτος λέγων· Σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; Ὁ δὲ Κύριος ἐσιώπα, κατὰ τὸ γεγραμμένον· Καὶ ὡσεὶ ἄλαλος, οὐκ ἀνοίγων τὸ στόμα αὐτοῦ. Πιλᾶτος ἐκαθέζετο κρίνων, καὶ ὁ μέλλων κρῖναι ζῶντας καὶ νεκροὺς παρίστατο, καὶ ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης παρίστατο, καὶ ἡνείχετο. κρινόμενος τοίνυν ὁ Κύριος ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου σωτη ρίας. Ο δὲ Πιλᾶτος ἐξ αὐτῶν τῶν πραγμάτων πεισθείς, ὅτι διὰ φθόνον παρέδωκαν αὐτὸν, λαβὼν ὕδωρ ἀπενίψατο τὰς χεῖρας αὐτοῦ, λέγων· ᾿Αθῶός εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵμα τος τοῦ δικαίου τούτου· ὑμεῖς ὄψεσθε. 'Ο δὲ Ἰούδας ἰδὼν ὅτι κατεκρίθη, ἀπέδωκε τὰ ἀργύρια τοῖς ἀρχιε μεῦσι λέγων· Ημαρτον παραδούς αἷμα ἀθῶν ἀδι κως. Καὶ ῥίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ, ἀπελθὼν ἀπήγξατο. Καὶ ἐπληρώθη τὸ γεγραμμένον· ἐπιστρέψει ὁ πόνος αὐτοῦ εἰς κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ κοι Γυρὴν αὐτοῦ ἡ ἀδικία αὐτοῦ καταβήσεται. Ὁ δὲ Πιλάτος εἶπε πρὸς τοὺς Ἰουδαίους· Ἐγὼ οὐδεμίαν αι τίαν εὑρίσκω ἐν αὐτῷ· καὶ θέλων αὐτὸν ἀπολῦσαι λέ γει αὐτοῖς· "Εθος ὑμῖν ἐστι κατὰ ἑορτὴν ἀπολῦσαι ἕνα τῶν κακούργων. Ακούσατε οὖν, καὶ ἀπολύσω ὑμῖν ἕνα, ἐν ᾧ οὐδεμίαν αἰτίαν εὑρίσκω εἰς αὐτόν. Οἱ δὲ φωναίς τὸν φονέα ᾐτήσαντο ἀπολυθῆναι, τὸν δὲ δικαιοῦντα τοὺς ἀσεβεῖς, ἔκραζον, Σταύρωσον. Τότε φραγελλώσας αὐτὸν [] ο Πιλάτος παρέδωκεν εἰς τὸ σταυρωθῆναι. ἐφραγελλώθη ὁ Κύριος, ἵνα ἡμᾶς ἐκ τῶν διαβολικῶν δεσμῶν καὶ μαστίγων φύσηται· στέφανον ἐξ ἀκανθῶν ἐφόρησεν, ἵνα λύσῃ τὴν καθ᾿ ἡμῶν κατάραν. Ακάνθας καὶ τριβόλους ἡ γῆ ἀνατελεῖν ἡμῖν προσετάχθη διὰ τὴν πα ράβασιν· φορεῖ τὸν ἀκάνθινον στέφανον ἐπὶ τῆς κεφα λῆς, ἵνα λύσῃ τὴν καθ' ἡμῶν κατάραν. Ἐσταυρώθη ἐπὶ ξύλου, ἵνα λύσῃ τὴν ἁμαρτίαν τὴν γενομένην διὰ τοῦ ξύλου. Διὸ γὰρ τοῦ ξύλου ἐξέωσε τὸν Ἀδὰμ ἐκ τοῦ πα ραδείσου ὁ Σατανᾶς, καὶ διὰ ξύλου τὸν λῃστὴν ὁ Κύριος τοῦ παραδείσου πολίτην ἀνέδειξε. Καὶ τὸ θαυμαστὸν, ἀγαπητοί· τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ ἔπλασε τὸν Ἀδὰμ ὁ Κύριος καὶ τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ τοῦ παραδείσου ἐξεβλήθη. Δια τοῦτο ὁ Κύριος καὶ τῇ ἕκτῃ ἡμέρᾳ τὸν παράδεισον ἤνοιξε, καὶ τὸν λῃστὴν εἰσήγαγε. Δειλινὸν Ἀδὰμ ἐξ εβλήθη ἐκ τοῦ παραδείσου παρακούσας τῆς ἐντολῆς τοῦ Κυρίου· δειλινὸν ὁ λῃστὴς ὑπακούσας τῆς φωνῆς τοῦ Δεσπότου, εἰσήχθη εἰς τὸν παράδεισον. Οτε οὖν εἶδεν ὁ διάβολος ὅτι πάντα κατ' οίκονομίαν ἐγένετο, καὶ τὰ σημεῖα τὰ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ γενόμενα, τὸν ἥλιον σκοτιζόμενον, τὴν γῆν σειομένην, τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ῥηγνύμενον, τὰς πέτρας σχιζομένας, καὶ αὐτὸν ἐμπαιζόμενον, ἔφυγε πρὸς τὸν ἄδην, καὶ λέγει αὐτῷ· Οὐαί μοι τῷ ταλαιπώρῳ, ἐνεπαίχθην βοήθησόν μου τῇ τα πεινότητι· κλείσωμεν τὰς θύρας, μὴ εἰσέλθῃ ὧδε· ἀσφά λισαι τοῖς μοχλοῖς, καὶ ὅλῃ τῇ δυνάμει ἀντιστῶμεν, ὥστε μὴ δέξασθαι αὐτόν. Εδραμεν οὖν ὁ ᾄδης, καὶ ἀπέκλεισε τὰς θύρας, τοὺς μοχλούς τους σιδηρούς Ασφα λίσατο. Καὶ ἰδοὺ ὁ Κύριος ἔρχεται ἐπὶ τὸν ᾄδην, κατα διώχων τὸν διάβολον, καὶ αἱ Δυνάμεις προέτρεχον. Καὶ ἰδοὺ αἱ πύλαι κεκλεισμέναι, καὶ ἐφώνησαν αἱ Δυνάμεις λέγουσαι· "Αρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες, ὑμῶν, καὶ ἐπάρε θητε πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. Καί φησιν ὁ ᾅδης ἔσωθεν ἀποκρινόμενος Τίς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης; Καὶ πά λιν αἱ Δυνάμεις φασί· Κύριος τῶν Δυνάμεων αὐτός ἐστιν ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης Αποκριθεὶς δὲ ὁ ᾅδης εἶπε· Τίς ἐστιν οὗτος, ὃν εἴπατε; καὶ εἰ τοιοῦτός ἐστι, τί ζητεῖ ἐνταῦθα; τί κατέλιπε τὸν οὐρανὸν, καὶ κατα έβη ὧδε; Καί φασιν αἱ Δυνάμεις· Ἐπειδὴ γὰρ Βασι λεὺς τῆς δόξης ἐστὶ, τὸν ἐκ τῆς ἀνταρσίας κατάδικο γενόμενον ἦλθε δῆσαι καὶ παραδοῦναί σοι, καὶ τοὺς στρατιώτας αὐτοῦ ἐκ σοῦ ἐκσπᾶσαι καὶ ἀνακαλέσασθαι, Αποκριθεὶς δὲ ὁ ᾅδης λέγει τῷ διαβόλῳ· Τρικέφαλε Βεελζεβούλ, Εκπτωμα τῶν ἀγγέλων, κατάγελως τῶν ἁγίων, ἀσθενὴς, ἀπόκρυφε τοῦ φωτός, οὐκ εἶπόν σοι· Μὴ πολεμήσῃς μετ' αὐτοῦ; Ιδε νῦν ἃ προειπόν σοι, πάρεστί καὶ τί ποιεῖς, ἄθλιε; διὰ τί παρήκουσας των της μάτων μου; ἴδε ἦλθε ζητεῖν σε καὶ δῆσαι, καὶ διὰ σοῦ αἰχμάλωτος γίνομαι. Εξελθε, εἰ δυνατὸς εἶ, καὶ ἀπάν τησον αὐτῷ. Ἐγὼ γὰρ βοηθῆσαί σοι οὐ δύναμαι. Καὶ ὁ διάβολος πρὸς αὐτόν· Ἐλέησόν με τέως· μὴ ἀνοίξῃς ἐνίοτε ἀποστρέφεται, τέως ἀγώνισαι ὑπὲρ ἐμοῦ, εἰ καὶ ἐνεπαίχθην. Τίς γὰρ οὐκ ἐμπαίζεται ἐκ τῶν τοιούτων αὐτοῦ ῥημάτων; ποτὲ μὲν γὰρ φοβούμενος τὸν θάνα τον έλεγε· Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου ποτὲ δὲ ἱκεσίαν τῷ Πατρὶ προσέφερε λέγων· Πάτερ, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ' ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο. Ταῦτα τὰ ῥήματα ἐδελέασάν με. Ἐκεῖνος ἀπο κριθεὶς ἔλεγε· Ταῦτα κἀγὼ ὁ ἄθλιος ὑπελάμβανον, ὅτι φοβούμενος τὸν θάνατον λυπεῖται. Ταῦτα αὐτῶν λεγόν σου Ὁ ἅγιος Ιωάννης καὶ μέγας ἐν διδασκάλοις Χρυσόστομος τῇ ἕκτῃ ἡμέ ρᾳ τῆς πρώτης ἑβδομάδος, τουτέστι τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τῆς πλά σεως αὐτοῦ, λέγει τὸν ᾿Αδάμ ἐκβληθῆναι του παραδείσου καὶ τὴν Εὔαν, ἐν τῇ ἑρμηνείᾳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου, καὶ ἡμεῖς πειθόμεθα. αὐτός ἐστιν ὁ ἐν ἀρχῇ Λόγος, δ δεξιᾶς τοῦ Πατρὸς καθιζόμενος, ὃν οἱ ἄγγελοι τρέμουσι, καὶ τα Χερουβὶμ ἀνυμνοῦσιν· αὐτός ἐστιν ὁ Βασιλεὺς τῶν βασι λευόντων καὶ Κύριος των κυριευόντων, αὐτός ἐστιν ὁ Βασιλεὺς της δόξης.
Continue reading PG 62: De eleemosyna - →≣ entire volume