instituere præ ignorantia aut occupatione imp: diebantur. Ecclesiam tandem deficere non posse docet; seu cum cat. 18, n. 25, de ea Petro dixisse Salvatorem ait: Edificabo Ecclesiam meam, et portæ inferi non prævalebunt adversus eam ", seu cum post Paulum columnam et stabilimentum veritatis appellat; seu cum etiam Antichristi temporibus firmiter permansuram affirmat cat. 15, n. 16.Neque enim, inquit, robur et nervos Ecclesia despero. Hæc Cyrilli principia meditari potius oportebat Rivetum, quam sectæ suæ præjudicatas opiniones temere arreptis sancti doctoris sententiis sustentare conari; ac Romanæ Ecclesiæ falso conceptam ejus decretorum cum Cyrillianis discrepantiam objicere. quoque, et ab Ecclesia disce, quinam sint Veteris jus examen ad scripturas quas legere non poterant, Testamenti libri, qui vero Novi, et num.35: Eos solos libros studiose meditare et versa, quos etiam in Ecclesia cum certa fiducia legimus. Multo prudentiores et religiosiores te erant veteres episcopi Ecclesiarum præsides, qui eos tradidere. Tu ergo filius Ecclesiæ cum sis, ne leges positas perverte. Non igitur permittebat unumquemque spreto Ecclesiæ judicio ex privato spiritu, seu magis arbitrio, de divinis libris judicium instruere. Et num. 36: Quæcunque in ecclesiis non leguntur, illa neque privatim legas. De symbolo vero fidei cat. 5, n.12.: Fidem illam solam amplectere et serva quæ nunc tibi ab Ecclesia traditur, ex omnibus Scripturis vallata. Ecclesiæ unius auctoritate suscipi et retineri jubet doctrinam, cu- * Maub. xvi, 48. 6 1 Tim. 111, 15. DE S. CYRILLO IIIEROSOLYMITANO EJUSQUE SCRIPTIS. [CCLI CCLII] S. Basilius homilia 43, pag. 445, sententiam habet, quæ iisdem omnino verbis exstat apud Cyrillum Procat, num. 16. Concilium Constantinopolitanum œcumenicum 11, an. 381 vel 382, in epistola ad Damasum et Occidentales apud Theodoretum Hist. eccles. lib. v, cap. 9. Τῆς δέ γε μητρὸς ἁπασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις, τὸν αἰδεσιμώτατον καὶ θεοφιλέστατον Κύριλλον ἐπίσκοπον εἶναι γνωρίζομεν· κανονικῶς τα παρὰ τῶν τῆς ἐπαρχίας χειροτονηθέντα πάλαι, καὶ πλεῖστα πρὸς τοὺς ᾿Αρειανοὺς ἐν διαφόροις τό τας ἀθλήσαντα. Hierosolymitanæ autem Ecclesiæ, quæ mater est omnium Ecclesiarum, reverendissimum Deoque dilectissimum Cyrillum episcopum esse nutum facimus: qui et canonice ab episcopis provinciæ olini ordinatus fuit, et plurima variis in locis contra Arianos certamina subiit. S. Epiphanius hæres. 66, § 20. Καὶ ἀπὸ τότε, καὶ ἕως δεῦρο ἄλλοι ἐπίσκοποι· Βάζας, Έρμων, Μάκαρις (leg. Μακάριος], Μάξιμος, Κύριλλος. Ερέννιος, Κύριλλος ἄλλος, Ιλαρίωνος, νῦν κατέχων τὴν Ἐκκλησίαν, προσεγκληθεὶς τῇ τῶν Αρειανών κοινωνία. Idem hæres. Ακάκιος γὰρ ὁ Παλαιστινὸς, ὁ Καισαρείας, ἅμα Μελητίῳ, καὶ Οὐρανίῳ τῷ Τυρίῳ, καὶ Εὐτυχίῳ τῷ Ελευθεροπολίτῃ, διὰ τὸν πρὸς Κύριλλον τὸν Ἱεροσολυμίτην ζηλόν τε καὶ μῖσος, ἀνθίστατο τοῖς περὶ Βασίλειον, καὶ Γεώργιον τὸν Λαοδικέα, καὶ Σιλουανὰν τὴν Ταρσέα, Ελεύσιόν τε τὸν Κυζίκου, Μακεδό τον τὸν Κωνσταντινουπολιτανὸν, Εὐστάθιον τὸν Σε βαστείας, καὶ ᾿Ανιανὸν τὸν Ἀντιοχέα· τότε κατα σταθέντων, κατ' αὐτῶν ἑαυτὸν στρατεύσα, ὁ αὐτὸς Ακάκιος, πολλὴν φύρσιν εἰργάσατο. Et paulo post Εὐτύχιος μὲν γὰρ ὁ Ἐλευθεροπολίτης, οἷα δὴ ἀπὸ του μακαρίου Μαξιμωνᾶ τοῦ Ἱεροσολυμίτου ὁμολογητοῦ ἐπισκόπου τὴν πίστιν ἔχων σαφῆ τῆς ὀρθο (α) Verti potest, Hilarionis filius. quo tempore ad hodiernam diem hi episcopi numerantur: Bazas, Hermon, Macarius, Maximus, Cyrillus, Herennius, Cyrillus alter, Hilarionus («) qui nunc Ecclesiæ præsidet, qui cum Arianis labuisse communionem accusatus est. 73, § 23. Nam Acacius Palæstinus Cæsareæ episcopus, cum Meletio, et Uranio Tyrio, et Eutychio Eleutheropolitano, pro eo, quo in Cyrillum Hierosolymitanum odio et invidia flagrabat, Basilio ac Georgio Laodiceno, Sylvano Tarsensi, Eleusio Cyziceno, Macedonio Constantinopolitano, Eustathio Sebasteno, et Aniano Antiocheno seipsum opposuit; qui tuin constituti cum essent, suas in eos vires collegit Acacius, ac turbarum plurimum concivit. in eodem §. Nam Eutychius Eleutheropolitanus, utpote a beato Maximo Hierosolymitano episcopo ac confessore catholicæ fidei institutis edoctus, propter Cyril.i

odium ad Acacium sese [non] adjunxit. Qui quidem δοξίας, διὰ τὴν πρὸς τὸν Κύριλλον ἐχθρίαν, (α) [οὐκ] aliquanto tempore catholicam fidem amplectens, dignitatis suæ retinendæ gratia dissimulavit. ἐμίγη τοῖς περὶ Ἀκάκιον, ὀρθοδόξως μὲν ἔχων ἄχρι καιροῦ, ὑποκρινόμενος δὲ διὰ τὸν ἴδιον θρόνον. Et ejusdem hæres. § 27. Nam cum a se invicem opinione non discreparent, nihilominus certas in factiones divulsi sunt, dum privatas inter se simultates exercent: eo quod Cyrillus llierosolymitanus, [CCLIII] et Eutychius mutuas inimicitias foverent: Cyrillus vero a Basilii Galatæ, et Aniani qui Antiochiæ ordinatus erat episcopus, ac Georgii Laodiceni partibus staret. "Α γὰρ ἕκαστος ἐφρόνει, ταῦτα καὶ ὁ ἕτερος εἶχεν, εἰς σχίσματα δὲ διῃρέθησαν πρὸς ἀλλήλους, ἢ μίσει τινὶ τῷ πρὸς ἀλλήλους, διὰ τὸ Κύριλλον τὸν Ἱεροσο λυμίτην πρὸς Εὐτύχιον ἔχειν μῆνιν, καὶ Εὐτύχιον πρὸς Κύριλλον· εἶναι δὲ τὸν Κύριλλον ἅμα Βασιλείω τῷ Γαλάτῃ, καὶ ᾿Ανιανῷ τῷ κατασταθέντι ἐπὶ τῆς Αντιοχείας, καὶ Γεωργίῳ τῷ Λαοδικείας. Et § 37. Ex hoc enim grege Cæsariensis Enzoius prodiit illorum discipulus, qui post Acacium ei sedi præfuit, cum ante Philumenus a Cyrillo Hierosolymitano in illa constitutus fuisset: ac deinde Cyrillus senior ibidem ab Eutychio collocatus ac demum Gelasius ab Cyrillo Hierosolymitano, cujus sororis crat filius, rursus esset impositus. Cum enim hi tres illic ordinati forent, et ob mutuas simultates dignitate cessissent, postmodum Euzoius sedem illam obtinuit. Ἐξ αὐτῶν γὰρ Εὐζώτος ὁ ἐν Καισαρείᾳ μαθητής ἐκείνων ὑπάρχων, εἰ καὶ τὸν ᾿Ακάκιον διεδέξατο μετὰ κατάστασιν Φιλουμένου τοῦ ὑπὸ Κυρίλλου τοῦ Ἱεροσολυμίτου κατασταθέντος καὶ μετὰ κατάστασιν Κυρίλλου τοῦ γέροντος, τοῦ ἀπὸ τῶν περὶ Εὐτύχιον κατασταθέντος καὶ μετὰ κατάστασιν Γελασίου τοῦ ὑπὸ Κυρίλλου, αὖθις τοῦ Ἱεροσολυμίτου καταστα θέντος· ἐξ ἀδελφῆς γὰρ αὐτοῦ ἐτύγχανε. Καταστα θέντων γὰρ τῶν τριῶν, καὶ ἀργησάντων διὰ τὴν πρὸς ἀλλήλους ἔριν, αὖθις ὁ προειρημένος Ευζώνος δ κατεστάθη. Rufinus, Histor. ecclesiast., lib. 1, cap. 23, edit. an. 1526, vel 22 edit. an. 1580. Hierosolymis vero Cyrillus post Maximum, sacerdotio confusa jam ordinatione suscepto, aliquando in lide, saepius in communione variabat. Idem, lib. 1, cap. 37. Cyrillus post Maximum confessorem Hierosolyusis habebatur episcopus. Apertis igitur fundamentis, calces fundamentaque adhibita. Nihil omnino deerat quin die postera, veteribus deturbatis nova jacerent fundamenta. Cum tamen episcopus diligenti consideratione habita, vel ex iis quæ in Danielis prophetia de temporibus legerat, vel quod in Evangeliis Dominus prædixerat, persisteret, nulio modo fieri posse, ut ibi a Judæis lapis super lapidem poneretur. Res erat in exspectatione, etc. Idem, lib. 11, cap. 21. Apud Alexandriam defuncto Petro Timotheus, et post hunc Theophilus, in Hierosolymis autem post Cyrillum Joannes apostolicas reparant sedes. Idem Rufinus in suam expositionem symboli muita ex Cyrilli catechesibus, præsertim 15, 14 et 18, eo innominato transtulit. S. Hieronymus in Chronico ad ann. 549. Quadragesimus Maximus post Macarium Hierosolymorum episcopus moritur. Post quem Ecclesiam Ariani invadunt, id est, Cyrillus, Eutychius; rursum Cyrillus, Irenæus; tertio Cyrillus, Hilarius; quarto Cyrillus. Quorum Cyrillus cum a Maximo fuisset presbyter ordinatus, et post mortem ejus ita ei ab Acacio episcopo Cæsariensi, et cæteris Idem, in Catalogo scriptor. Cyrillus Hierosolymæ episcopus, sæpe pulsus Ecclesia et receptus, ad extremum sub Theodosio principe, octo annis inconcussum episcopatum tenuit. Exstant ejus catecheses, quas in adolescentia composuit. episcopis Arianis episcopatus permitteretur, si ordinationem Maximi repudiasset, diaconus in Ecclesia administravit: ob quam impietatem sacerdotii mercede pensatus, Heraclium, quem mories Maximus in suum locum substituerat, varia fraude sollicitatus de episcopo in presbyterum regradavit. ecclesiast, cap. 112. Κύριλλος Ἱεροσολύμων ἐπίσκοπος, πολλάκις ἐξωθεὶς τῆς Ἐκκλησίας, ὕστερον Θεοδοσίου βασιλεύον τος, ἐπὶ ἐνιαυτοὺς ὀκτὼ ἀσάλευτον ἔσχε τὴν ἐπισκο πήν· οὗτινός εἰσιν κατηχήσεις, ἃς ἐν τῇ νεότητι συνέταξεν. (α) Ούκ. Pelavius omnino expungendam censet negandi particulam; alioquin quæ hic dicuntur, eis quæ proxime ante habentur, plane contraria sunt. F. sollicitans

S. Nylus multas Cyrilli sententias ex omnibus pene catechesibus in suis epistolis transcripsit. Philostorgius, lib. sv Histor. ecclesiast., cap. 12. Ἐπίσκοποι δὲ δευτεραγωνιστῶν χορόν έκπληροῦντες Μάρης τε, κ. τ. έ. Καὶ δὴ καὶ ᾿Ακάκιος ὁ τῆς Παλαιστινών Καισαρείας, τὴν πρὸς ἐκείνους ὑποκρινόμενος ὁμοδοξίαν, ἐφ᾽ ᾧ τοὺς περὶ Βασίλειον ἀντιλυπήσαι· διότι κἀκεῖνοι Κύριλλον τὸν Ἱεροσολύμων, ὑπ' αὐτοῦ παυθέντα τοῦ ἱερᾶσθαι, διὰ τιμῆς ἔφε ρον. Secundas autem ab his (Aetium et Eunomium mtelligit) partes implebant episcopi, Maris, etc. Itemque Acacius Cæsarre Palastinæ, qui se cum illis sentire simulabat, ut Basilium et sodales vi cissim dolore afficeret, propterea quod illi Cyrillum Hierosolymorum episcopum ab ipso depositum nihilominus honore afficiebant. S. Proclus, Constantinopolitanus episcopus, et S Basilius Seleuciensis nonnulla ex Cyrilli catechesibus in suas orationes transcripsisse, vel saltem imitati fuisse videntur. Socrates, Histor. ecclesiast., lib. 11, cap. 38. ᾿Ακάκιος μὲν γὰρ καὶ Πατρόφιλος, Μάξιμον τὸν Acacius namque et Patrophilus Maximo Hieroso. Ἱεροσολύμων ἐξωθήσαντες, Κύριλλον ἀντικατέστη lymnorum expulso, Cyrillum adversus eum consti STY tuerant. Idem, lib. 11, cap. 40. Οἱ δὲ τοῦ ἄλλου μέρους, διακριθέντες καὶ συνελθόντες κατὰ τὴν Ἐκκλησίαν, εκάλουν τοὺς περὶ Ακάκιον, ἐπὶ τῷ κρῖναι τὰ κατὰ Κύριλλον τὸν ἐπίσκο· τον Ἱεροσολύμων. Ιστέον δὲ, ὅτι Κύριλλος ήδη προ τερον κατηγόρητοι καὶ διὰ τί μὲν οὐκ ἔχω φράσαι· καθηρέθη δὲ, ὅτι πολλάκις ἐπὶ τὸ κριθῆναι καλούμενας, ἐφεξῆς δύο ἐνιαυτῶν διέφυγε, τὰς κατηγορίας εὐλαβούμενος. Καθαιρεθείς δ' οὖν, ὅμως ἐκκλήτου βιβλίον τοῖς καθελοῦσι διαπεμψάμενος, μεῖζον ἐπεκαλέσατο δικαστήριον· οὗ τῇ ἐκκλήτῳ καὶ ὁ βασιλεὺς Κωνστάντιος ἐγεγόνει σύμψηφος. Τοῦτο μὲν οὖν μόνας καὶ πρῶτος παρὰ τὸ σύνηθες τῷ ἐκκλησιαστικῷ κανόνι Κύριλλος ἐποίησεν, ἐκκλήτοις ὡς ἐν δημοσίῳ ακαστηρίῳ χρησάμενος. Τότε δὲ ἐν τῇ Σελευκεία παρῆν κριθησόμενος· καὶ διὰ τοῦτο οἱ ἐπίσκοποι τοὺς περὶ Ακάκιον ἐκάλουν, ὡς μικρῷ ἔμπροσθεν ἐμνημονεύσαμεν, ὅπως ἂν περὶ τῶν κατηγορουμένων διαγνόντις κοινὴν ἐξενέγκωσι ψῆφον. Alterius autem partis episcopi, cum in Ecclesiam convenissent, Acacium vocarunt, ut causa Cyrilli Hierosolymorum episcopi judicaretur. Sciendum enim est, Cyrillum jam antea accusatum fuisse: qua autem de re nequeo dicere. Cæterum depositus est, propterea quod sæpius in judicium vocatus, duobus continuis annis non comparuerat, accusationes reformidans. Depositus tamen, [CCLIV] nihilominus appellationis libello ad eos qui ipsum· deposuerant misso, ad majus judicium provocavit, cui quidem appellationi imperator Constantius astipulatus est. Solus igitur ac primus omnium Cyrillus, contra ecclesiastici canonis consuetudinem, appellationem sicut in publicis judiciis fieri solet interposuit. Ac tum quidem Seleuciæ aderat, paratus judicium subire, et ob hanc causam episcopi Acacianos ad consessum vocabant, quemadmodum paulo ante dixi, ut rebus examinatis communi calculo sententiam proferrent. Idem, Histor. ecclesiast., lib. 11, cap. 42. Καθεῖλον δὲ καὶ Νεωνᾶν τὸν Σελευκείας, ἐν ᾗ ἐγε γίνει ἡ σύνοδος· ἔτι μὴν καὶ Σωφρόνιον τὸν Πομπουπόλεως τῆς ἐν Παφλαγονίᾳ, καὶ Ἐλπίδιον Σατάλων τῆς Μακεδονίας, καὶ τὸν Ἱεροσολύμων Κύριλλον, καὶ ἄλλους δι' ἄλλας αἰτίας ἐξέβαλον. Abdicarunt etiam Neonam episcopum Seleuciæ, qua in urbe synodus habita fuerat; Sophroniun quoque episcopum Pompeiopoleos, quæ urbs est Paphlagoniæ; Elpidium Salalorum Macedonia, Cyrillum Hierosolymorum episcopum, alios denique alias ob causas exauctorarunt. Idem, Histor. ecclesiast., lib. 11, cap. 45. Ἐν δὲ τοῖς Ἱεροσολύμοις ἀντὶ Κυρίλλου προεγειρίσθη Αββήνιος. Ιστέον δὲ, ὅτι καὶ μετ' ἐκεῖνον Ἡράκλειος κατέστη, καὶ αὖθις Ιλάριος· ὕστερον δὲ χρόνῳ Κύριλλος ἐπέβη τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ τῆς ἐπὶ Ἐκκλησίας ἐγκρατὴς ἐγένετο. Hierosolymis vero, in locum Cyrilli subrogatus est Arrhenius. Sciendum porro est, post hunc episcopum ordinatum fuisse Heraclium, ac deinde Hilarium tandemque Cyrillum Hierosolyma reversum Ecclesiam suam recuperasse. Idem, Histor. ecclesiast., lib. 111, cap. 20. Τότε δὲ Κύριλλος ὁ τῶν Ἱεροσολύμων ἐπίσκοπος, * τοῦ προφήτου Δανιὴλ κατὰ νοῦν ἐλάμβανεν, ὅπερ αὶ ὁ Χριστὸς ἐν τοῖς ἁγίοις Εὐαγγελίοις επεσφραπεπτο, πολλοῖς τε προέλεγεν, ὡς ἄρα νῦν ἥκει ὁ παρός, ὅτε λίθος ἐπὶ λίθον οὐκ ἂν μένοι εἰς τὸν τήν, ἀλλὰ τὸ τοῦ Σωτῆρος λόγιον πληρωθήσεται. Τεστ ἔλεγεν ὁ ἐπίσκοπος· καὶ διὰ τῆς νυκτὸς σει * Dan. 15, Η Luc. XXI, PATROL. GR. XXXIII. Quo quidem tempore Cyrillus Hierosolymorum episcopus memor vaticinii Danielis prophetæ **, quod Christus etiam in sacris Evangeliis condirmavit “, palam multis astantibus prædixit, futurum brevi ut in eo templo lapis super lapidem non maneret, sed Servatoris oraculum compleretur. Cumque hæc dixisset episcopus, noctu ingens

terra motus exortus, lapides ex veteribus tempu σμὸς μέγας παραγενόμενος ἀνέβρασε τοὺς λίθους fundamentis avulsos sursum excussit, et cunctos τῶν πάλαι θεμελίων τοῦ ναοῦ, καὶ πάντας διέσπειρε una cum contiguis ædificiis dispersit σὺν τοῖς παρακειμένοις οἰκήμασι. Idem, Histor. ecclesiast., lib. v, cap. 1. Eo tempore Romanæ Ecclesiæ præerat Liberius... Hierosolymitanam vero rursus obtinebat Cyrillus. Κατὰ δὲ τὸν χρόνον τὸν τότε (α), τῆς μὲν ἐν Ῥώ μῃ Εκκλησίας προεστήκει Λιβέριος... τῆς δὲ περὶ τὰ Ἱεροσόλυμα Κύριλλος αὖθις ἐκράτει Idem, Histor. ecclesiast., lib. v, cup. 8. Conveniunt igitur ex iis quidem, qui consubstantialis ſidem profitebantur, Timotheus Alexandrie episcopus, Cyrillus Hierosolynorum, qui tunc pœnitentia ductus consubstantialis fidei adhærebat. Συνῆλθον οὖν τῆς μὲν ὁμοουσίου πίστεως, ἐκ μὲν Αλεξανδρείας Τιμόθεος, ἐκ δὲ Ἱεροσολύμων Κύριλ λος, τότε ἐκ μεταμελείας τῷ ὁμοουσίῳ προσκείμε νος Sozomenus, Histor. ecclesiast., lib. iv, cap. 5. Ἐν δὲ τῷ τότε χρόνῳ Κυρίλλου μετὰ Μάξιμον τὴν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησίαν ἐπιτροπεύσαντος, σταυ ροῦ σημεῖον ἐν τῷ οὐρανῷ ἀνεφάνη καταυγάζον λαμπρῶς, οὐχ οἷον κομήτης ταῖς ἐλλάμψεσιν ἀπολ ῥέων, ἀλλ᾽ ἐν συστάσει πολλοῦ φωτὸς ἐπιεικῶς τυ κνὸν καὶ διαφανές· μῆκος μὲν ὅσον ἐκ τοῦ Κρανίου μέχρι τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ἀμφὶ δέκα καὶ πέντε στάδια τὸν ὑπὲρ τὸν χῶρον τοῦτον οὐρανὸν ἀπολα Εόν· εὗρος δὲ τῷ μήκει ἀνάλογον. Ὡς ἐπὶ παραδόξῳ δὲ τῷ συμβεβηκότι θαύματι καὶ δέος πάντας ἔσχεν· οἰκίας δὲ καὶ ἀγορὰς, καὶ ὅπερ ἔτυχεν ἕκαστος έρω γαζόμενος καταλιπών, ἅμα παισὶ καὶ γυναιξὶν εἰς τὴν ἐκκλησίαν συνῆλθον, καὶ κοινῇ τὸν Χριστὸν ὕμνουν, καὶ Θεὸν προθύμως ὡμολόγουν. Οὐ μετρίως δὲ καὶ πᾶν τὸ καθ᾿ ἡμᾶς οἰκούμενον ἡ περὶ τούτου, ἀγγελία κατέπληξεν. Εγένετο δὲ τοῦτο οὐκ εἰς μας κράν· ὡς γὰρ εἰώθει, ἐκ πάτης, ὡς εἰπεῖν, γῆς κατ' εὐχὴν καὶ ἱστορίαν τῶν τῇδε τόπων Ἱεροσολύμων ἐνδης μοῦντες, ὧν ἐγένοντο θεαταὶ τοῖς οἰκείοις ἐμήνυσαν. Εγνω δὲ τοῦτο καὶ ὁ βασιλεὺς, ἄλλων τε πολλῶν ἀναγγειλάντων, καὶ Κυρίλλου τοῦ ἐπισκόπου γρά ψαντος. Ελέγετο δὲ παρὰ τῶν τὰ τοιάδε ἐπιστημά νων, κατά τινα προφητείαν θείαν πάλαι ταῦτα προ μεμηνῦσθαι ἐν ταῖς ἱεραῖς βίβλοις· καὶ τὸ μὲν ὧδε συμβάν πολλοὺς Ἑλλήνων καὶ Ἰουδαίων εἰς Χρι στιανισμὸν ἐπηγάγετο. Eodem tempore cum Cyrillus Hierosolymorum Ecclesiam post Maximum administraret, crucis signum in coelo apparuit, splendide refulgens, uΟΙ ut cometes difluentibus radiis, sed plurima luce collecta densatum ac perspicuum, longitudine quidem a Calvariæ loco ad montem Olivarum, id est, circiter quindecim stadia, totum coelum quod tractum illum supereminet complectens; latitudo vero respondebat longitudini. Porro ob rem tam insolitam tamque inopinatam, admiratio simul ac metus omnes invasit, relictisque adibus, et foro, et opere quod quisque præ manibus habebat, universi cum uxoribus et liberis ad ecclesiam confluxerunt, uno consensu Christum laudantes, Deumque alacri animo confitentes. Porro ejus rei nuntius omnes orbis Romani provincias non mediocriter conturbavit, brevi autem id ubique nuntiatum est. Nain cum ex omnibus, ut ita dixerim, orbis partibus, ut moris est, partim oranli, partim sacra loca perlustrandi causa, Hierosolymis adessent peregrini, ea quæ oculis viderant, suis postea retulerunt. Ipse quoque imperator ea de re certior factus est, tum ex mulforum aliorum relatione, tum ex litteris Cyrilli episcopi ad ipsum datis. Hæc autem [CCLV] in sacris libris olim prædicta fuisse per divinam quamdam prophetiam, viri istiusmodi rerum gnari asserebant. Et hoc quidem signum plurimos Gentiles ac Judæos ad Christianam religionem pertraxit. Idem, lib. iv, cap. 17. Scriptis litteris ad episcopos, qui tum Arimini, et Seleucia erant congregati, jussit ut primum quidem controversias de tile componerent: ad extremum vero de episcoporum causis, qui se injuste depositos aut in exsilium missos esse quererentur, cognoscerent; ex quorum numero erat Cyrillus Hierosolymitanus Γράφει [Constantius] τοῖς τότε ἐν ᾿Αριμίνῳ, καὶ Σελευκείᾳ, τὰ περὶ τῆς πίστεως ἀμφίβολα προδια θεῖναι· ἐν τέλει δὲ διαλαβεῖν, κατὰ τὸν τῆς Ἐκκλησίας θεσμὸν, καὶ περὶ τῶν ἀδίκως καθῃρῆσθαι ἢ ὑπερορίας οἰκεῖν μεμφομένων ἐπισκόπων, ὧν εἷς ἦν Κύριλλος Ιεροσολύμων. Idem, lib. v, cap. 20. Acacius enim et Patrophilus, pulso Maximo, Hierosolymorum Ecclesiam Cyrillo regendam traHiderant. (α) Τον τότε. Sic emendavimus quod in editis egebatur τόν τε. Επιτ Οἱ μὲν γὰρ ἀμφὶ ᾿Ακάκιον καὶ Πατρόφιλον ἀφελό μενοι Μάξιμον, τὴν Ἱεροσολύμων Εκκλησίαν Κυρίλ λῳ ἐπέτρεψαν. Τότε χρόνῳ. Hæc verba addidimus de no stro. Deerant in editis. EDIT.

Η Idem, ejusdem libri cap. 22. Εντεῦθεν [i. e. Seleuciæ] οἱ μὲν πρότερον τὸ δόγμα ἐξετάζειν, οἱ δὲ τοὺς βίους ἀνακρίνειν τῶν κατηγορουμένων ἐν αὐτοῖς (ὧν ἦν Κύριλλος Ιεροσολύμων καὶ Εὐστάθιος ὁ Σεβαστείας) ἀναγκαῖον ἔλε γον. Et paulo post, Οὐδὲ τὴν αὐτὴν πίστιν ὁμολογεῖν ἠβούλοντο [nimirum Acaciani], ἢ περὶ τῶν ἐγκλημάτων ἀπολογεῖσθαι, οὔτε εἰς τὴν κατὰ Κύριλλον ἐξέτασιν παραγενέσθαι ἐνείχοντο, ἂν αὐτοὶ καθεῖλον. ad Hinc alii quidem doctrinam fidei ante omnia excutiendam esse dixerunt; alii vero quæstionem prius habendam esse de vita ac moribus eorum qui inter ipsos accusabantur: ex quorum numero erat Cyrillus Hierosolymorum episcopus, et Eustathius Sebastiæ. fineın capitis. Nam neque eamdem cum reliquis fidem confiteri volebant, nec de criminibus sibi illatis causam dicere, nec ad examinandum Cyrilli negotium accedere sustinebant, quem ipsi deposuerant. Idem, Histor. ecclesiast., lib. 1v, cap. 25. Cum his vero Cyrillum exauctorarunt episcopum Hierosolymorum, propterea quod cum Eustathio et Σὺν τούτοις δὲ καὶ Κύριλλον τὸν Ἱεροσολύμων καθεῖλον, ὡς Εὐσταθίῳ καὶ Ἐλπιδίῳ κεκοινωνηκότα, ἐναντία σπουδάσασι τοῖς ἐν Μελιτινῇ συνελθοῦσι, Elpidio communicasset, qui decreta Melitinensis μεθ᾽ ὧν καὶ αὐτὸς συνεληλύθει· καὶ ὡς μετὰ τὴν ἐν Παλαιστίνῃ καθαίρεσιν κοινωνίας μετασχόντα σὺν Βασιλείῳ, καὶ Γεωργίῳ τῷ Λαοδικείας ἐπισκόπιμ ἐπειδὴ ἐπετράπη τὴν Ἱεροσολύμων ἐπισκοπὴν, περί μητροπολιτικῶν δικαίων διεφέρετο προς Ακάκιον Καισαρείας, ὡς ἀποστολικοῦ θρόνου ἡγούμενος· ἐνα τεῦθέν τε εἰς ἀπέχθειαν κατέστησαν, καὶ ἀλλήλους διέβαλον, ὡς οὐχ ὑγιῶς περὶ Θεοῦ φρονοῖεν· καὶ γὰρ καὶ πρὶν ἐν ὑπονοία ἑκάτερος ἦν, ὁ μὲν τὰ ᾿Αρείου δογματίζων, Κύριλλος δὲ τοῖς ὁμοιούσιον τῷ Πατρὶ τὸν Υἱὸν εἰσηγουμένοις ἑπόμενος. Οὕτω δὲ ἔχων γνώ μης 'Ακάκιος σὺν τοῖς τὰ αὐτοῦ φρονοῦσιν ἐπισκό τοις τοῦ ἔθνους φθάνει καθελών Κύριλλον ἐπὶ προράσει τοιάδε· Λιμοῦ καταλαβόντος τὴν Ἱεροσολύμων χώραν, ὡς εἰς ἐπίσκοπον ἔβλεπε τὸ τῶν δεομέτων πλῆθος, τῆς ἀναγκαίας τροφῆς ἀπορούμενον. Ἐπεὶ δὲ χρήματα οὐκ ἦν οἷς ἐπικουρεῖν ἔδει, κειμήλια καὶ ἱερὰ παραπετάσματα ἀπέδοτο. Ἐκ τούτων Ο λόγος, τινὰ ἐπιγνῶναι οἰκεῖον ἀνάθημα γυναῖκα ἐκ τῶν ἐπὶ θυμέλης ημφιεσμένην· πολυπραγμονῆσαί τε ὅθεν ἔχοι, καὶ εὑρεῖν ἔμπορον αὐτῇ ἀποδόμενον, τῷ δὲ ἐμπόρῳ τὸν ἐπίσκοπον. Αἰτίαν δὲ ταύτην προϊσχόμενον καθελεῖν αὐτὸν Ἀκάκιον. synodi, cui ipse quoque interfuerat, abrogare studuerant; et quod post depositionem in Palæstina factam, communionem iniisset cum Basilio et Georgio episcopo Laodiceno. Etenim post susce ptum Hierosolymorum episcopatum, de jure metropolitano adversus Acacium episcopum Cæsareæ controversiam moverat, tanquam apostolicam sedem obtinens. Ex quo factum fuerat, ut inimicitias inter se susciperent, seseque mutuo accusarent, quod non recte sentirent de divinitate. Nam et antea uterque eorum in suspicionem venerat; Acacius quidem, quod cum Ario idem sentiret; Cyrillus vero, quod eos sectaretur qui Filium Patri similem secundum substantiam asserebant. Cum igitur ita sentiret Acacius', una cum episcopis provinciæ Palæstinæ qui idem cum ipso sentiebant, Cyrillum præveniens deposuit hujusmodi ob causam: Cum Hierosolymorum regionem fames occupasset, egentium multitudo necessariis alimentis destituta, in Cyrillum utpote episcopum oculos conjecit: cum jecit: cum autem pecuniæ deessent quibus subveniri posset egentibus, Cyrillus thesauros ecclesis et sacra vela divendidit. Aiunt igitur quemdam doparium suum agnovisse in muliere scenica, quæ illo amicta erat; inquirentemque curiosius unde ilþad haberet, deprehendisse mercatorem qui illud mulieri vendiderat, mercatori vero episcopum venumdedisse. Hanc ergo causam prætexens Acacius Cyrillum deposuit. Idem, lib. iv, cap. 30. Κυρίλλου δὲ καθαιρεθέντος, ὡς εἴρηται, παραλαμβάνει τὴν Ἱερεσολύμων Ἐκκλησίαν Ερέννιος, καὶ μετ᾿ ἐκεῖνον Ἡράκλειος, ἐφεξῆς τε τούτου Ιλάριος. Τούτοις γὰρ ἐν τῷ τάτε τὴν ἐνθάδε Εκκλησίαν ἐπι τροπεῦσαι παρειλήφαμεν μέχρι τῆς Θεοδοσίου βασιλείας, ἡνίκα δὴ Κύριλλος εἰς τὸν αὐτὸν ἐπανῆλθε θρό Cyrillo vero, uti dixinus exauctorato, Hierosolymorum Ecclesiam accipit Herennius, et post eum Heraclius, et post Heraclium Hilarius. Hos enim illo tempore hanc Ecclesiam rexisse reperimus usque ad imperium Theodosii: quo tempore in illam sedem reversus est Cyrillus. Idem,lib. v11, Συνῆλθον οὖν, ἐκ μὲν τῶν ὁμοούσιον τὴν Τριάδα δοξαζόντων, ἀμφὶ ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα· τῶν δὲ ἀπὸ τῆς Μακεδονίου αἱρέσεως, ἓξ καὶ τριάκοντα, ὧν οἱ πλείους ἐτύγχανον ἐκ τῶν περὶ τὸν Ἑλλήσποντον πόλεων. Ἡγοῦντο δὲ τούτων Ἐλεύσιος ὁ Κυζίκου, καὶ Μακριανὸς ὁ Λαμψάκου. Τῶν δὲ ἄλλων Τιμόθεος, ὁ τῶν ᾿Αλεξανδρέων διέπων θρόνον, οὐ πρὸ πολλοῦ cap. 7. [CCLVI] Ex iis igitur qui Trinitatem consubstantialem profitebantur, convenerunt centum circiter et quinquaginta. Ex Macedonianis vero, sex et triginta: quorum plerique erant ex civitatibus circa Hellespontum sitis. Præerant autem istis Eleusius Cyci· zenus, et Marcianus Lampsacenus. Cæteris vero Timotheus Alexandrinæ sedis antistes præsidebat,

qui paulo antea Petro fratri suo ex hac luce sub- τετελευτηκότα Πέτρον ἀδελφὸν ὄντα αὐτοῦ διαδεξά lato in episcopatu successerat; et cum eo Meletius episcopus Antiochiæ, qui non ita dudum ordi· nationis Gregorii causa Constantinopolim adveneral: et Cyrillus episcopus Hierosolymorum, penitentia tum ductus quod opinioni Macedonii antehac allpsisset. μενος· καὶ Μελέτιος ὁ ᾿Αντιοχείας ἐπίσκοπος, ἤδη πρώην εἰς Κωνσταντινούπολιν διὰ τὴν Γρηγορία κατάστασιν ἀφικόμενος· καὶ Κύριλλος ὁ Ἱεροσολύ μων, μεταμεληθεὶς τότε ὅτι πρότερον τὰ Μακεδο νίου εφρόνει. Idem, lib. vii, cap. 14 Nec multo post, Timotheo et Cyrillo fato functis, succedit Alexandrina sedi Theophilus, ac Hierosolymitanæ Joannes. Οὐ πολλῷ δὲ ὕστερον Τιμοθέου καὶ Κυρίλλου τὸν βίον μεταλλαξαμένων, διαδέχεται τὸν ᾿Αλεξανδρέων θρόνον Θεόφιλος, τὸν δὲ Ἱεροσολύμων Ἰωάννης. Theodoretus, Histor. ecclesiast., lib. 11, cap. 26. Hierosolymorum vero sacerdotium, post Macarium illum, cujus jam antea mentionem fecimus, Maximus suscepit, vir qui pro pietatis defensione in persecutionum certaminibus inclaruerat; nam et oculo dextro orbatus, et dextro poplite debilitatus fuerat. Quo deinde ad immortalem vitam translato, Cyrillus apostolicæ doctrinae acerrimus propugnator, episcopalem gratiam promeruit. Hi cum de primatu inter se contenderent, reipublicæ Christianæ gravissimorum malorum causam præbuere. Nam Acacius quidem levi quadam occasione arrepla Cyrillum deposuerat, et Hierosolymis expulerat. Cyrillus vero Antiochiam quidem prætergressus est, cum eam pastore orbatam videret; Tarsum autem profectus cum admirando Silvano vixit: hic enim eo tempore Ecclesiam illam administrabat. Quod cum Acacius rescivisset, litteras scripsit ad Silvanum, eique depositionem Cyrilli nuntiavit. At ille et Cyrillum reveritus, et populum reformidans, utpote qui Cyrilli concionibus admodum delectaretur, eum ab ecclesiastico ininisterio haudquaquam prohibuit. Porro cum Seleuciam convenissent, Cyrillus cum Basilio, Eustathio, Silvano ac reliquis sacerdotibus simul consedit. Acacius vero et ipse quidem accessit ad episcopos illic congregatos, qui erant numero cenɩuín quinquaginta. Sed se cum illis consilium iniourum negavit, nisi Cyrillus e consilio submoveresur, quippe qui episcopatu exutus fuisset. Ac nonnulli quidem eorum, qui pacis studiosi erant, Cyrillum rogabant, ut e concilio discederet, post do- ¿trinæ fidei discussionem ejus causam examinaturos se esse pollicentes. Sed cum Cyrillus non obtemperaret, Acacius relictis illis abscessit. Ει paulo post eodem Sed præcipue imperatoris animum commoverunt ea, quæ Acacius adversus Cyrillum commentus est. Sacram enim vestem, quanı Constantinus omni laude celebrandus ad exornandam Hierosolymorum ecclesiam Macario ejus loci episcopo donaverat, ut ea indutus divini baptismi ministerium perageret (ea vestis aureis filis contexta erat) Cyrillum vendidisse dixit, eamque mercatuin quemdam ex iis qui in theatro saltare solent. induisse quidem, Τῶν δέ γε Ἱεροσολύμων, μετὰ Μακάριον ἐκεῖνον οὗ πολλάκις εμνήσθην, Μάξιμος τὴν προεδρίαν παρέ λαβεν, ἀνὴρ ἐν τοῖς ὑπὲρ εὐσεβείας διαπρέψας ἀγῶσι· τόν τε γὰρ δεξιὸν ἄφθαλμον ἀφῄρητο, και τῆς ἀγκύλης εστέρητο τῆς δεξιᾶς. Τούτου δὲ εἰς τὸν ἀγήρω μεταστάντος βίον, Κύριλλος τῆς ἐπισκοπικῆς χάριτος ἠξιώθη, τῶν ἀποστολικῶν δογμάτων προθύ μως ὑπερμαχῶν. Οὗτοι πρὸς ἀλλήλους περὶ πρωτείων φιλονεικοῦντες μεγίστων κακῶν τοῖς κοινοῖς ἐγένον το πρόξενοι. Ο μὲν γὰρ Ακάκιος μικράς τινας εὑρὼν ἀφορμάς, καθεῖλε τὸν Κύριλλον, καὶ τῶν Ἱεροσολύμων ἐξήλασεν. Ὁ δὲ Κύριλλος τὴν μὲν Ἀντιό χειαν παρελήλυθε, ποιμένος αὐτὴν ἑστερημένην εὑρὼν, εἰς δὲ Ταρσὸν ἀφικόμενος τῷ θαυμασίῳ συνῆν Σιλβανῷ· οὗτος γὰρ κατ' ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἐκείνης ἡγεῖτο τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο μαθὼν ὁ ᾿Ακάκιος, ἐπέστειλε τῷ Σιλβανῷ, καὶ τὴν καθαίρεσιν τοῦ Κυ ρίλλου μεμήνυκεν. Ὁ δὲ καὶ τὸν Κύριλλον αἰδούμε νος, καὶ τὸ πλῆθος ύφορώμενος ήδιστα γὰρ τῆς τοῦ Κυρίλλου διδασκαλίας ἀπέλαυε), τῆς ἐκκλησιαστικῆς οὐκ ἐκώλυσε λειτουργίας. Ἐπειδὴ δὲ συνῆλθον εἰς τὴν Σελεύκειαν, ἐκοινώνει μὲν τοῖς ἀμφὶ τὸν Βασί λειον, καὶ Εὐστάθιον, καὶ Σιλβανὸν, καὶ τοῖς λοιποῖς ὁ Κύριλλος τοῦ συνεδρίου. Ο δέ γε ᾿Ακάκιος ἀφίκε το μὲν καὶ αὐτὸς πρὸς τοὺς συνεληλυθότας ἐπισκόπους (πεντήκοντα δὲ ἦσαν καὶ ἑκατὸν), ἔφασκε δὲ μὴ πρό τερον αὐτοῖς κοινωνήσειν τῶν βουλευμάτων, πρὶν ἔξω γενέσθαι τοῦ συλλόγου τὸν Κύριλλον, ἅτε δὴ τῆς ἀρχιερωσύνης γεγυμνωμένον. Καί τινες μὲν τῶν τῆς εἰρήνης προμηθουμένων ὑποχωρῆσαι τὸν Κύριλλον ἱκέτευον, ὑπισχνούμενοι μετὰ τὴν τῶν δογμάτων διάκρισιν, καὶ τὴν κατ᾿ αὐτὸν ὑπόθεσιν ἐξετάσειν. Ἐπειδὴ δὲ οὐκ εἶξε, καταλιπών μὲν αὐτοὺς ὁ ᾿Ακάχιος ἐξελήλυθεν. lib. 11, cap. 27. Οὐχ ἥκιστα δὲ αὐτὸν [Κωνστάντιον] χαλεπήναι πε ποίηκεν, ἃ κατὰ τοῦ Κυρίλλου συντέθεικε. Τὴν γὰρ ἱερὰν στολὴν, ἣν ὁ πανεύφημος Κωνσταντίνος ὁ βασιλεὺς, τὴν Ἱεροσολύμων ἐκκλησίαν γεραίρων, δε δώκει τῷ Μακαρίῳ τῷ τῆς πόλεως ἐκείνης ἀρχιερεῖ, ἵνα ταύτην περιβαλλόμενος, τὴν τοῦ θείου βαπτίσμα τος ἐπιτελῇ λειτουργίαν ἐκ χρυσῶν δὲ αὕτη κατε σκεύαστο νημάτων), πεπρακέναι τὸν Κύριλλον ἔφη, καὶ αὐτὴν τινὰ τῶν ἐπὶ τῆς θυμέλης λογιζομένων

πριάμενον, περιβαλέσθαι μὲν ὀρχούμενον δὲ πεσεῖν sed inter saltandum collapsum obtritumque interκαὶ συντριβῆναι, καὶ θανάτῳ παραδοθῆναι. Τοῦτον, iisse. Hoc assessore, inquit, et consiliario, judiἔφη, κοινωνὸν ἔχοντες, κρίνειν καὶ τοῖς ἄλλοις δικά- care et de aliis sententiam ferre aggrediuntur. ζειν ἐπιχειροῦσι. [CCLVII] Idem, Histor. ecclesiast., lib. 111, cap. 14. Ὁ δὲ τῷ τῶν Ἱεροσολύμων με παρέδωκεν ἐπισκόπῳ· Κύριλλος δὲ τηνικαῦτα ἦν· καὶ οὕτω νύκτωρ εἰς τὴν Παλαιστίνην ὡρμήσαμεν. Ille Hierosolymorum me tradidit episcopo, qui tunc Cyrillus vocabatur. Atque ita nocte in Palæstinam profecti sumus. Idem, Histor. ecclesiast., lib. v, cap. 8. Παρῆν δὲ καὶ Πελάγιος ὁ Λαοδικείας, καὶ Εὐλόγιος Aderat etiam Pelagius episcopus Laodicea, Euὁ Ἐδέσσης, καὶ ᾿Ακάκιος, καὶ Ἰσίδωρος ὁ ἡμέτερος, καὶ Κύριλλος ὁ Ἱεροσολύμων, καὶ Γελάσιος ὁ Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης, λόγῳ καὶ βίῳ κοσμού μενος, καὶ ἕτεροι πλείστοι τῆς ἀρετῆς ἀθληταί. logius Edessa, Acacius Berox, et noster Isido rus, Cyrillus item Hierosolymorum, et Gelasius Cæsareæ Palestinæ, vir doctrina simul et sanctitate vitæ conspicuus, aliique insuper eximiæ virtutis athleta. cap. 40. Indiculus episcoporum qui magnis urbibus præfuerunt. Apud Theodoretum, Histor. ecclesiast., lib. v, Ἱεροσολύμων ἐπίσκοποι· Μακάριος, Μάξιμος, Hierosolymorum episcopi: Macarius, Maximus, Κύριλλος, Ιωάννης, Πραύλιος, Ιουβενάλιος. Cyrillus, Joannes, Praylius, Juvenalis. Idem in Dialogo qui inscribitur Inconfusus, pag. 106. Κυρίλλου ἐπισκόπου Ἱεροσολύμων, ἐκ τοῦ κατὰ ηχητικοῦ τετάρτου λόγου Περὶ τῶν ι' δογμάτων, περὶ τῆς ἐκ παρθένου γεννήσεως·. Πίστευε δὲ ὅτι οὗτος, ο κ. τ. λ. Cyrilli Hierosolymorum episcopi ex catechetico sermone quarto De decem dogmatibus, de generatione ex virgine: Grede autem quod ipse, etc. Habentur hæc cal. 4, n. 9, pag. 56. Gelasius auctor libri De duabus naturis, sub nomine Gregorii Nazianz. citat Cyrilli nostri testimonium ex cal. 4, n. 9, p. 56. Marcellinus comes in Chronico. Indictione 9, Eucherio et Evagrio coss. (boc est, an. 381) sanctis centum quinquaginta Patribus urbe Augusta congregatis, adversus Macedonium in Spiritum sanctum naufragantem, ab iisdem episcopis sancta synodus (Nicæna) confirmata est: Damaso videlicet B. Petri sedem tenente; Constantinopoli vero per Timotheum Alexandrinum, perque Meletium Antiochenum, et per Cyrillum Hierosolymitanum episcopos Nectario ex pagano protinus baptizato, et in præfata synodo pontifice ordinato. S. Ephrem Antiochenus patriarcha in oratione 3 ad Domnum et Joannem, apud Photium, Biblioth. cod. 299, pag. 806, dum Patrum testimonia de duabus in Christo naturis referret, in his Cyrillum quoque nostrum citabat, his verbis: Ἐπὶ τούτοις δὲ καὶ ὁ τῶν Ἱεροσολύμων Κύριλλος: Prater hos etiam Cyrillus llierosolymitanus. Exstratius in libro De utilitate precum pro defunctis ab Leone Allatio edito in opere De Purgatorio, ail num. 8, pag. 569· Συνοδὰ δὲ τούτοις καὶ Κύριλλος ὁ τῶν Ἱεροσολύ- G μων ἐπίσκοπος, ἐν τῇ πέμπτῃ μυσταγωγία, ἧς ἡ ἀρχῇ· Τοῦ Θεοῦ ἡ φιλανθρωπία, τάδε φησίν· Εἶτα μνημονεύομεν, κ. τ. λ. His quoque consentanea docet Cyrillus Hierosolymorum episcopus in quinta mystagogia, cujus nitium: Dei clementia, his verbis: Deinde memoriam facimus, etc. Catech. xxii,n. 9 et 10. Leontius, lib. 1 cont. Nestor. et Eutychem, cujus hæc Græca verba mecum communicavit eruditus et amicus P. Michael Le Quien: Κυρίλλου ἐπισκόπου Ιεροσολύμων, ἐκ του δ' τῶν Κατηχήσεων λόγου· Διπλοῦς ἦν ὁ Χριστὸς, ἄνθρωπος μὲν τὸ φαινόμενον, Θεὸς δὲ τὸ μὴ φαινό μενον. Cyrilli episcopi Hierosolymorum ex quarta Catecheseon oratione: Duplex erat Christus: homo quidem, quantum ad id quod videbatur; Deus vero, quantum ad id quod latebat. Ex cat. 4,`n. 9, pag. 56. Idem, in libro inedito adversum Monophysitas ab eodem Patre mecum communicato. Κυρίλλου Ἱεροσολύμων ἐκ τοῦ εἰς τὸ, Εγώ που Γείε μαι πρὸς τὸν Πατέρα μου. Φαίνεσθαιδέ, κ.τ.λ. Cyrilli Hierosolymitani ex sermone in hæc verba: Ego vado ad Patrem meum, ut appareat **, etc. Vid. fragm. pag. 557, 358. Anastasius Sinaita monachus Hudegi, cap. 10, pag. 196, referens Patrum auctoritates adversus Monophysitas, hæc aiebat: Γρηγορίου Θεολόγου εἰς τὰ Θεοφάνεια, καὶ Κυρίλ του Ἱεροσολύμων, ὡσαύτως δὲ καὶ Κυρίλλου Αλεξανδρείας. * Joan. xvi, 18. Gregorii theologi in Theophania, et Cyrilli Hierosolymorum, similiter et Cyrilli Alexandria.

Idem, seu quisquis auctor Quæstionum et responsionum de variis argumentis, quæst. 1 Cyrilli Hierosolymorum ex catechetico, vel ex catecheticis: Nihil nobis proderit, etc. Cat. 7, num. 14, pag. 118. Idem, ad Cyrilli Hierosolymorum ex catecheticis: Fuge igitur prava opera: si enim illis succubueris, etc. Cat. 19, n. 8, pag. 509. Κυρίλλου Ἱεροσολύμων ἐκ τοῦ κατηχητικού, seu ut in mss. Coisl. vidi, ἐκ τῶν κατηχητικῶν· Οὐδέν ἡμῖν ὄφελος, κ. τ. λ. quæst. 3. Κυρίλλου Ἱεροσολύμων ἐκ τῶν κατηχητικῶν Φεῦγε οὖν τὰ πονηρὰ ἔργα· εἰ γὰρ τούτοις ὑποπέσῃς, κ. τ. λ. [CCLVIII] In catalogo ms. codicis 420 Biblioth. Coisl., ubi patriarcha Romani usque ad Honorium, et lie rosolymitani usque ad Sophronium inclusive recensentur, sic habentur Hierosolymitani tempore Cyrilli, pag. 225 39. Maximus, 40. Cyrillus, anuos 6. annos 12. λθ'. Μάξιμος, μ'. Κύριλλος, 41. Heraclius, aunos 6. μα'. Ηράκλειος, Isti omnes ex circumcisione. Οὗτοι πάντες ἐκ περιτομῆς. 42. Helladius, annos 12. μβ'. Ἑλλάδιο 43. Cyrillus, 44. Joannes, μγ'. Κύριλλος, Στη ς'. έτη ιβ'. ἔτη ς'. Στη ιβ'. ἔτη λε'. ἔτη ς'. annos 35. annos 6. S. Maximus abbas, in tomo Dogmat. aa Hierosolymorum quoque antistes Cyrillus, vir venerabilis, in oratione de evangelicis verbis, ubi Dominus aquam vinum fecit, cujus initium: Miraculum, et illud quoque miraculum (sic habet): «Natus est, miracula fecit, › etc. Vid. frag. pag. 357, μδ'. Ἰωάννης, Stephanum Dorensem, tom. II, pag. 88. Καὶ μὴν ὁ τῆς Ἱεροσολύμων ἱεράρχης Κύριλλος ὁ ἀοίδιμος, ἐν τῷ εἰς τὸ εὐαγγελικὸν ῥητὸν λόγῳ, ἔνθα ὁ Κύριος τὸ ὕδωρ οἶνον ἐποίησεν, οὗ ἡ ἀρχή, Θαῦμα, καὶ τοῦτο θαῦμα· • Ἐγεννήθη, ἐθαυματούργησεν, ο κ.τ.λ. Idem in sermonibus per excerpta, serm. 25. Cyrilli. Christianorum prima in virtutis loco pielas, honorare varentes, etc.; ut cal. 7, num. 16, pag. 119. Κυρίλλου. Χριστιανῶν εὐσέβεια έναρετος πρώτ τη, τὸ τιμᾷν τοὺς γεννήτορας, κ. τ. λ. Concilium Lateranense sub Martino I an. 649 celebratum, act. v, tom. VI Conciliorum Labb., pag. 305. Sancti Cyrilli episcopi Hierosolymitani, ex homilia in Evangelium illud pronuntiata, ubi Dominus vinum aquam fecit: Studuit omnino neque notam facere suam deitatem, etc.; ut in fragm. pag. 557. Ejusdem ex eadem oratione: Natus est, etc. ibid. Τοῦ ἁγίου Κυρίλλου ἐπισκόπου Ιεροσολύμων, ἐξ ὁμιλίας λεχθείσης εἰς τὸ Εὐαγγέλιον ἔνθα ὁ Κύριος τὸ ὕδωρ οἶνον ἐποίησεν· Ἐσπούδασε διόλου μήτε φανερῶσαι τὴν ἑαυτοῦ θεότητα, κ. τ. λ. Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου, Ἐγεννήθη, κ. τ. λ. Locus ille cum altero ex eadem oratione sumpto, superius a Maximo in epistola ad Stephanum Dorensen cilato, videtur a S. Sophronio laudatus in epist. synodica ad Honorium papam, apud Phot. cod. 251, in qua Hierosolymitanus ille_patriarcha citabat multa Patrum testimonia quæ evincerent τὴν διπλῆν ἐνέργειαν ἐπὶ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, duplicem in Christo Deo nostro operationem. Patribus quos allegabat, unus erat καὶ ὁ νικηφόρος Κύριλλος, victoriam ferens Cyrillus. Quæ cum ad Alexandrinum revera verti nere possint, de nostro pariter ab ejus successore dicta esse nihil vetat. Ambo loca ab concilio Lateranensi laudata eodem modo referuntur, sed primus multo prolixior, ab auctore collectionis ineditæ, qui sæculo saltem octavo incipiente vivebat. Codex enim Regius num. 2951, in quo habetur, scriptus est an. 1291 ex alio codice, qui an. 759 scriptus erat. S. Joannes Damascenus oral. 3 de Imaginibus, pag. 583, novæ editionis R. P. Le Quien. Cyrilli patriarcha Hierosolymitani, ex duodecima Κυρίλλου πατριάρχου Ιεροσολύμων, ἐκ τῆς δωcatechesi: Si igitur quæris, etc.; ut cat. 13, num. 5, δεκάτης κατηχήσεως· Εἰ τοίνυν ζητεῖς κ. τ. λ. pag. 165. Idem in suis operibus multas tacito nomine transcribit Cyrilli nostri sententias, quas suis locis indicare curavi. Unam, quæ me tum fugit, hic ascribo: sumpta est ex catech. 1, n. 5, pag. 19, et habetur lib. iv, De ticle orthodoxa, cap. 9: Η μὲν γὰρ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν ἐξ ἴσου δίδοται τοῖς πᾶσιν· ἡ δὲ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου κοινωνία κατ' ἀναλογίαν δεδώρηται τῆς ἑκάστου πίστεως· Remissio enim peccatorum ex quo datur omnibus; Spiritus vero sancti communicatio secundum proportionem fidei uniuscujusque donarii Loco conceditur. Concuum Nicanum ul, OEcumenicum vul, Act. v, tom. 11 Conc. Labb., pag. 548. Sancti Cyrilli archiepiscopi Hierosolymorum catechesis secunda, cujus initium, Grave. Et postalia: Quam enim habes de Nabuchodonosore sententiam? etc.; ut cat. 2; altero exemplo num. 17. pag. 57. Τοῦ ἁγίου Κυρίλλου ἀρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων κατήχησις δευτέρα, ἧς ἀρχή· Δεινόν. Καὶ μεθο ἕτερα· Τίνα γὰρ ὑπόνοιαν ἔχεις περὶ τοῦ Ναβου χοδονόσορ, κ. τ. λ.

Elias Cretensis in orat. 52 S. Greg. Νaz. not. 1, citat longam S. Cyrilli sententiam ex cat. 1o, num. 25 et 24, non ejus quidem speciatim expresso, sed appellato generatim divinorum Patrum nomine. Theophanes in Chronographia, pag. 34, ad an. Christi ut computat 355 Hoc anno Maximum Hierosolymorum episcopum Acacius Cæsareæ, et Patrophilus Scythopoleos præ. sules, Ariana labe infecti, deposuerunt: et Cyril lum, quem una secum sentire sperabant, in ejus locum suffecerunt. Sub id tempus Cyrillo episcopum agente vivifica crucis signum luce magna coruscans, die sacro Pentecostes apparuit in colo, et a Golgotha, quo loco Christus suffixus est, ad Olivarum montem quo, in cœlos est assumptus, pertransiit. Corona vero speciem iridis referens siguum apparens circumambibat: et eodem die visio eadem Constantio manifestata fuit: de qua ad[CCLIX] imperatorem Constantium Cyrilli epistola, qua piissimum eum appellat, circumfertur. Quapropter Arianæ opinionis suspectum ipsum Cyrillum caBlumniantur nonnulli, et consubstantialis vocem in Catechesibus, quas ob visum vivificæ crucis portentum, ad innumeræ multitudinis sacrum baptisma postulantis utilitatem explanavit, subticuisse causantur. Falluntur autem, et judicio peccant. Oportebat enim, ex animi simplicitate potius, quam aperto proposito Arianorum dolis in hæresim abductum imperatorem, gentilitate alioquin nondum plene abolita, piissimum nuncupare: et consubstantialis vocem plurimorum aures adhuc offendentem, et adversariorum controversiis a sacro baptismate deterrituram ignaros, præterire decebat, et consubstantialis notitiam paris significatus vocabulis clarius exprimere: quod quidem a beato Cyrillo præstitum est, qui publicatam Nicææ fidei Τούτῳ τῷ ἔτει Μάξιμον τὸν Ἱεροσολύμων καθείλεν Ακάκιος ὁ Καισαρείας, καὶ Πατρόφιλος ὁ Σκυθοπο λεως, 'Αρειανοὶ ὄντες· καὶ ἀντεισήγαγον Κύριλλον, δοκοῦντες ἔχειν αὐτὸν ὁμόφρονα. Ἐν τούτῳ τῷ χρό νῳ. Κυρίλλου ἐπισκοποῦντος Ἱεροσολύμων, τὸ σημεῖον τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ ἐφάνη ἐν τῷ οὐρανῷ, τῇ ἡμέρᾳ τῆς Πεντηκοστῆς, φωτοειδές, μεταβαῖνον ἀπὸ τοῦ Γολγοθά, ἔνθα ἐσταυρώθη ὁ Χριστός, ἕως τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ὅθεν ἀνελήφθη. Κύκλῳ δὲ τοῦ φανέντος σημείου στέφανος, ὡς ἔρις τὸ εἶδος ἔχων· καὶ τῇ αὐτῇ δὲ ἡμέρᾳ, καὶ τῷ Κωνσταντίῳ ὤφθη. Περὶ τούτου δὲ φέρεται Κυρίλλου ἐπιστολή πρὸς τὸν βασιλέα Κωνστάντιον, ἐν ᾗ εὐσεβέστατον αὐτὸν καλεῖ. Οθεν τινὲς Αρειανόφρονα διαβάλλουσι τὸν αὐτὸν Κύριλλον, λέγοντες καὶ τὴν τοῦ ὁμοουσίου φωνὴν παρασεσιγηκέναι αὐτὸν ἐν ταῖς Κατηχήσεσιν, αἷς ἐξέθετο ἐφ᾽ ὠφελείᾳ τῶν ἀπείρων λαῶν τῶν τῷ θείῳ προσελθόντων βαπτίσματι διὰ τὸ θαῦμα τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ. Σφάλλονται δὲ, καὶ ἁμαρτάνουσιν. Ἐχρὴν γὰρ καὶ τὸν βασιλέα ἐξ ἁπλότητος, καὶ οὐκ ἐκ διαθέσεως τῇ κακουργίᾳ τῶν Ἀρειανῶν ἀποκλα πάντα εἰς τὴν αἵρεσιν, καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ μήπω τελείως καταστραφέντος, εὐσεβέστατον λέγειν· καὶ τὴν τοῦ ὁμοουσίου φωνὴν σιγῆσαι, τέως ταράττουσαν τους πολλούς, καὶ τῇ ἀντιθέσει τῶν ἐχθρῶν ἐκκόπτουσαν τοὺς βαπτιζομένους· διὰ δὲ τῶν ἰσοδυναμούντων λέξεων τὸ τοῦ ὁμοουσίου τρανῶσαι· δ καὶ πεποίηκεν ὁ μακάριος Κύριλλος τὴν ἐν Νικαίᾳ πίστιν κατὰ λέξιν ἀναπτύξας, καὶ Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ κηρύξας. normam ad verbum interpretatus, Deum verum de Deo vero prædicavit. Idem, Chronographiæ pag. 47. Τούτῳ τῷ ἔτει Λιβέριος ἐπίσκοπος Ρώμης, καὶ Αθανάσιος ᾿Αλεξανδρείας, καὶ Μελέτιος Αντιοχείας, καὶ ὁ Σαμοσάτων Ευσέβιος ἀνακληθέντες ἐκ τῆς ἐξω ορίας ὑπὸ Ἰουδιανοῦ ἐν τῷ ὀρθῷ λόγῳ διέπρεπον, καὶ ὁ Ἱεροσολύμων Κύριλλος, καὶ ἕτεροι ἐπίσκοποι τῆς ὀρθοδοξίας πρόμαχοι. Hoc anno Liberius Romanus episcopus, Alexandriæ Athanasius, Antiochia Meletius, et Samostensium Eusebius, rectæ fidei defensores, exsilio a principe Joviano revocati, et Hierosolymorum Cyrillus, et alii quamplurimi vera fidei disciplina claruerunt. Idem, Chronographiæ pag. 58. Τῶν δὲ ἁγίων ρν προηγοῦντο Τιμόθεος ὁ ᾿Αλεξαν δρείας, Μελέτιος Αντιοχείας, Κύριλλος ἱερώτατος Ἱεροσολύμων, καὶ ὁ θεῖος Γρηγόριος Κωνσταντινουπόλεως. Sanctorum autem centum et quinquaginta Patrum præsides erant Timotheus Alexandriæ, Meletius Antiochiæ, sacratissimus Cyrillus Hierosolymorum, et divinus Gregorius CP. episcopi. Nicephorus patriarcha CP. in Chronographia recensens patriarchas Hierosolymitanos, hæc habet edit. Lapara pag. 410. Quæ uncinis inclusa, sumpsi ex Nicephoriana Chronograpbiæ exemplari ms. bibl. Reg. 1194, pag. 407. Αγ. Κύριλλος ὁ ἐξεωσθεὶς ὑπὸ τῶν ᾿Αρειανῶν· ἀπ' αὐτοῦ γεγόνασι τρεῖς· Αρσένιος, Ηράκλειος, καὶ ᾿Ιλάριος [ἔτη ιβ΄]. Πάλιν ἀνακληθεὶς ἐπὶ Γρατιανοῦ, ἐν τῇ δευτέρα συνόδῳ εὑρέθη ἐν Κωνσταντι νουπόλει. Εἰσὶν ὁμοῦ] ἔτη ξβ'. Freculphus Lexoviensis episcopus sub Ludovico Cyrillus Hierosolymæ episcopus sæpe pulsus est Ecclesia, et receptus: ad extremum sub Theodosio principe septem annis inconcussum episcopatum 43. Cyrillus, qui ab Arianis ejectus est. ejus loco suffecti tres: Arsenius, Heraclius, et Hilarius [annis 12.] Lerum revocalus sub Gratiano, in secunda synodo inventus est Constantinopoli. Ejus anni [collecta numerantur 62. Augusto, Chronic., tom. II, lib. iv, cap. 29. tenuit. Exstant ejus quæ in adolescentia composuit opuscula. Verba pene sunt Hieronymi in Catalogo.

Petrus Siculus, Hist. Paulicianorum, pag. 20. Sic autem exordiar, quæ a B. Cyrillo in Catechesibus dicta sunt ascribens: Inauspicati nominis Manes non est e Christianis, etc.; ut cat. 6, n. 21 et seqq., pag. 100 et seqq. Απάρξομαι δὲ οὕτως, τὰ παρὰ τοῦ μακαρίου Κυ ρίλλου ἐν ταῖς Κατηχήσεσι ρηθέντα προσθείς· Ὁ δυσώνυμος Μάνης οὐκ ἔστιν ἀπὸ Χριστιανῶν, κ. τ. λ. Εἰ δέ τισι φίλον καὶ ἄνωθέν ποθεν ἰδεῖν αὐτῶν τὴν δυσσέβειαν, καὶ τὰ πρῶτα σπέρματα ὅθεν κατεβλήθη Κύριλλος τε αὐτοῖς, ὁ τὰ τῆς ἱερᾶς πόλεως εγκεχειρισμένος πηδάλια, τῆς ἱστορίας καθηγήσεται. Σκυ θιανός τις ἦν, κ. τ. λ. hotius CP. sedis invasor in Hist. Manichaorun, edita Biblioth. Coislin., pag. 354 Si qui autem velint a principio eorum impietatem, et unde priora semina jacta fuerint, conspicere: Cyrillus, qui sacræ urbis gubernacula tractavit, ipsis historiæ dux erit. Scythianus quidam fuit, etc., quæ habentur cat. 6, n. 22, pag. 101 et seqq. Idem in collectaneis de episcopis et metropolitis; cujus libri inediti fragmentum sequens ab Isaaco Casaubono exscriptum a Thoma Millesio inter veterum de Cyrillo testimonia repræsentatur, hæc habet de Cyrillo: Iste nunc vir sanctus ab omnibus et habetur et nominatur; ille est qui Catecheses ad illuminandos sublimi plenus theologia conscripsit Οὗτος νῦν καὶ ἅγιος παρὰ πᾶσιν ἔστι τε καὶ ὀνο μάζεται· οὗτος καὶ τὰς πρὸς τοὺς φωτιζομένους κατηχήσεις ἐν ὑψηλῇ θεολογία συνεγράψατο. Idem, biblioth. cod. 89, pag. 209, 210, de Gelasio Casariensis in Pal@stina Ecclesia episcopo loquens, scribit: Ait autem se Cyrilli Hierosolymitani ex matre cognatum, eumque ad hanc historiam [ ecclesiasticam ] [ CCLX ] scribendam hortatorem habuisse. Nos autem aliorum scripta legendo comperimus, Cyrillum ipsum ac Gelasium Ruſini Romani historiam in Græcam linguam transtulisse, neque porro propriam ipsos historiam composuisse. Apparet autem hunc [ Gelasium ] præfato jam [ Gelasio antiquiorem esse, quandoquidem Cyrilli Hierosolymitani æqualis fuit. Λέγει δὲ αὐτὸν ἀνεψιὸν πρὸς μητρὸς Κυρίλλου τοῦ Ἱεροσολύμων, καὶ ὑπ' ἐκείνου προτραπῆναι εἰς τήν δε τὴν συγγραφήν. Ἡμεῖς δὲ εὕρομεν ἀνεγνωκότες ἐν ἄλλοις, ὅτι αὐτός τε Κύριλλος καὶ Γελάσιος οὗτος τὴν τοῦ Ρουφίνου τοῦ Ῥωμαίου μετέφρασαν ἱστο ρίαν εἰς τὴν Ἑλλάδα γλῶσσαν, οὐ μέντοι ἰδίαν συν ετάξαντο ἱστορίαν. Δῆλον δ', ὡς ἀρχαιότερος ἦν οὗτος τοῦ προειρημένου, εἴ γε κατὰ Κύριλλον ήκμασε τὸν Ἱεροσολύμων. Auctor libelli synodici, qui per partes decisus habetur in collectione Conciliorum tom. 11 Conc. Labb., p. 92. HIEROSOLYMITANA, ARIANORUM. Athanasio igitur et Paulo honorifice ad sua ovilia proficiscentibus, impietatis antesignani synodumn Hierosolymis hæreticam coegerunt: et confessorem quidem Maximum abjecerunt, catechistam vero Cyrillum tanquam Arianum elegerunt; quem tamen sub Damaso Romæ, et sub Nectario Constantinopoli celebratæ synodi multis laudibus efferunt; et Acacius Cæsareæ Philippi, discipulus et successor Eusebii Pamphili, propter primatum sede hac exegit. ᾿Αθανασίου γοῦν καὶ Παύλου τιμίως πορευομένων πρὸς τὰ ἴδια ποίμνια, τῆς ἀσεβείας οἱ πρόμαχοι σύν οδον ἐν Ἱεροσολύμοις αἱρετικὴν συνεκρότησαν· καὶ τὸν μὲν ὁμολογητὴν ἀπεβάλοντο Μάξιμον, τὸν δὲ κατηχιστὴν ὡς Ἀρειανὸν ἐχειροτόνησαν Κύριλλον· ἂν ἡ ἐπὶ Δαμάσου ἐν Ῥώμῃ, καὶ ἡ ἐπὶ Νεκταρίου ἐν Κωνσταντινουπόλει πολλοῖς ἐπαίνοις ἐξαίρουσι σύνο οδοι· καὶ ᾿Ακάκιος ὁ Καισαρείας τῆς Φιλίππου, Ευσε βίου τοῦ Παμφίλου φοιτητής καὶ διάδοχος, χάριν πρωτείων τοῦ θρόνου τούτου ἐξήγαγεν. tom. I, pag. 149, ed. Paris 1698. Ακάκιος δὲ καὶ Πατρόφιλος, φοιτηταὶ ὄντες Αρείου. τὸν ἅγιον Μάξιμον ἐκ τῶν Ἱεροσολύμων ἐξωθήσαν τες, Κύριλλον ἀντικατέστησαν. Simeon Metaphrastes in Vita S. Athanasii, Acacius autem, et Patrophilus, sectatores Arii, sanctum Maximum Jerosolymis cum expulissent, Cyrillum ei substituerunt. Scriptor incertus Vitæ S. Athanasii, tom. 1, pag. 120, ed. Paris. Rursum Acacius malitia præclarus, et Patrophilus Ario impietatis patri amicus, Jerosolymam concedentes, pulsoque Maximo Cyrillum constituunt, virum qui tanto impietatis, quanto magnus ille vir pietatis studio tenebatur Πάλιν ᾿Ακάκιος ὁ πολὺς τὴν κακίαν, καὶ Πατρόφι λος ὁ τοῦ τῆς ἀσεβείας πατρὸς Ἀρείου φίλος, Ιερο σολύμοις ἐπιφοιτῶντες, καὶ Μάξιμον ἐξωθοῦντες. καὶ ἀντικαθιστῶντες Κύριλλον, ἄνδρα, ὅσον γε ὁ μέ. γας ἐν εὐσεβείᾳ, τοσαῦτα τῷ τῆς ἀσεβείας ζήλε ἀντίθετον. Eulychius Alexandrinus patriarcha (a), Annalium Arabice scriptorum, Oxonii an. 1659 editorum, pag. 475. Anno imperii ejus [Constantii videlicet, quem nominis errore Constantinum juniorem appellat | vicesimo constitutus est Cyrillus episcopus Hierosolymitanus; ubi cum quinque annos seaisset. fugit... Eo autem tempore super Cranii [loco | qu est Golgotha, medio die apparuit crux e luce, (a) An. 943, factus est patriarcha Alex.; an. 321 Hegiræ; ad calcem libri, p.

terra ad cœlum usque pertingens, et ad montem luce; cujus splendor solis splendorers ipso meridis Olivarum protensa, cujus lucis splendore occultata est lux solis. Eam omnes qui in urbe Hierosolyınitana aderant, tam magni quam parvi conspexerunt, præsente etiam Cyrillo episcopo Hierosolymitano. Qui ergo litteris statim scriptis imperatorem rei certiorem faciens dixit: Sub patre tuo beatæ memoriæ impevalore, apparuit crux Domini Christi stellis [effigiata ] medie die in cœlo: ac jam, te regnante, imperator felix, apparuit super Cranii [loco] crux e superat. Litterisque suis ipsi suasit, ne Arii ipsiusque sequaciuni sententiam amplecteretur, utpote qui a vero deviantes ad infidelitatem prolapsi essent: quibus maledixerat trecentorum et octode cim episcoporum concilium, omnibusque qui iden cum ip is assererent. Imperator ergo acceptis Cyrilli litteris, magna ob illa quæ ad ipsum scripse rat lætitia affectus est, et ad verum reversus vetuit admitti Arii sententiam. Idem, pay. 483. Anno imperii ejus [Juliani nimirum Apostatæ] ex incolis Hierosolymorum qui Arii partes sequebantur, Cyrillum episcopum Hierosolymitanum, ipsum trucidandi animo adorti sunt. Qui cum fuga Idem, se ab ipsis proripuisset, illi Heraclium Hierosolymis episcopum præfecerunt. Fuit is Arianus, tres annos sedit, dein mortuus est. pag. 488. ADDO imperii ipsius primo Valentem intelligit, mortuo rediit Cyrillus episcopus Hierosolymitanus, quem Valentem et Valentium scribit interpres ] con- qui ab Arianis fugerat, in locum suum, ubi annos stitutus est Arvis episcopus Hierosolymitanus, qui sexdecim sedit, dein mortuus est. Totum ergo spaet Manichæus fuit; et cum annos quinque sedisset, tium quo episcopatu functus est Cyrillus, annorum mortuus est. Anno imperii ejusdem septimo, factus erat triginta trium. Episcopatus ipsius anno viceet Hilarius episcopus Hierosolymitanus, qui Arianus simo septimo fuit concilium CP. secundum. erat; annos quatuor sedit, dein mortuus est. Eo Idem, pag. 508. et Theodosius rex, scriptis ad Timotheum patriarcham Alexandrinum, Meletium patriarcham Antiochenum, Damasum patriarcham Romanum, Cyrillam episcopum Hierosolymitanum litteris, ipsos una cum episcopis suis Constantinopoli adesse jussit, ut de fide Christiana disquirerent. ConveneIdem, runt ergo patriarchæ cum episcopis suis Constantinopolim, uno excepto Damaso patriarcha Romano qui ipse non venit... Concilii præsides erant Timotheus patriarcha Alexandrinus, Meletius Antiochenus, et Cyrillus Hierosolymitanus episcopus. pag. 536. Anno imperii ejusdem [Theodosii senioris] octavo constitutus est Joannes patriarcha Hierosolymitanus, ubi annos sexdecim sedit, dein mortuus est. [CCLXI] Joannes Nicænus in scripto per Combefistum edito Auctuarii tom. II, pay. 502. Έγραψέ ποτε Κύριλλος, [οὐχ] ὁ γράψας τὴν ἐπιστο- Scripsit aliquando Cyrillus, [ non ] is qui epiτὴν Κωνσταντίνῳ, ἀλλ᾽ ὁ μετ' ἐκεῖνον διαδεξάμενος ¿ τὸν θρόνον αὐτοῦ, πρὸς Ιούλιον τῆς Ῥώμης ἐπίσκο stolam ad Constantinum (a) dedit, sed is qui post ipsum ejus sedi successit, ad Julium Romanum episcopum, etc.; ut in suppositis. Nicon monachus in Pandecte inedita, bibliothecæ Reg. cod. 1994, ad hanc quæstionem: Altw σɛ, ti lolτὸν δύναται τὰς τῶν τελευτώντων ψυχὰς μετὰ θάνατον ὠφελῆσαι; «Quæro a te, quid jam polest morientium animas post mortem juvare?› post alias Patrum auctoritates Cyrilli testimonium adducit in hæc verba, fol. 328. Τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων. Μνημονεύομεν δὲ καὶ ὑπὲρ τῶν κεκοιμημένων ἁγίων, Πατέ φῶν τε καὶ ἐπισκόπων, κ. τ. λ. Sancti Cyrilli Hierosolymorum. Memoriam vere facimus pro mortuis sanctis, cum Patribus, tum episcopis, etc.; ut catech. 23, n. 9. Georgius Cedrenus, Compendii historiarum pag. 501. Τοῦ Κωνσταντίου τῷ ιθ' ἔτει, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Πεντηκοστῆς, ἐν Ἱεροσολύμοις ἐφάνη τὸ σημεῖον τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ ἐν οὐρανῷ φωτοειδές, τεταμένον ἀπὸ τοῦ Γολγοθά, ἔνθα ἐσταυρώθη ὁ Χριστὸς, ἕως τοῦ κρους τῶν Ἐλαιῶν, ὅθεν καὶ ἀνελήφθη· κύκλῳ δὲ πετον στέφανος, ὡς ἔρις τὸ εἶδος ἔχων. Τῇ αὐτῇ δὲ ἡμέρα Κωνσταντίῳ ὤφθη, Κυρίλλου τότε Ἱεροσολύμὲν ἐπισκόπου, () Leg. Constantium. Anno Constantii 19, die Pentecostes, Hierosolymis in cœlo apparuit signum vivificæ crucis lucida specie, protensum a monte Golgotha, in quo crucifixus est Christus, usque ad montem Olivarum, unde in cœlum assumptus est. Cingebatur per orbem corona arcus cœlestis simili. Eadem vero die Constantio conspectum est, Cyrillo Hierosolymorum tunc episcopo.

Idem, pag. Sexto anno, magnum secundumi sacrum œcumenicum concilium Constantinopoli celebratum est a CL orthodoxis episcopis, ad confirmanda Nicææ synodi decreta, ac contra Macedonium sancti Spiritus impugnatorem. Præfuerunt Timotheus Alexandriæ, Meletius Antiochiæ, Cyrillus Hierosolymorum episcopi, et Gregorius Theologus. Τῷ ἔκτῳ ἔτει, ἡ μεγάλη καὶ οἰκουμενικὴ ἁγία δευτέρα σύνοδος τῶν ἑκατὸν πεντήκοντα ὀρθοδόξων ἐπισκόπων ἐν Κωνσταντινουπόλει συνηθροίσθη, πρὸς βεβαίωσιν τῶν ἐν Νικαίᾳ δογματισθέντων, καὶ κατὰ Μακεδονίου τοῦ Πνευματομάχου· ὑπῆρχον δὲ Τιμό θεος ᾿Αλεξανδρείας, Μελέτιος Αντιοχείας, Κύριλλος Ἱεροσολύμων, καὶ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Idem eadem pagina ad calcem eadem repetit aliis verbis. Sextum annum imperante Theodosio Magno, secundum sacrum œcumenicum concilium Constantinopoli actum est a CL Patribus, Damaso tum Home papa. Praefuerunt Timotheus Alexandria, Meletius Antiochia, Cyrillus llierosolymorum episcopi, et Gregorius Theologus. Τῷ ς' ἔτει τῆς βασιλείας τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου, γέγονεν ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἁγία καὶ οἰκουμε νική δευτέρα σύνοδος τῶν ἐν ἁγίων Πατέρων, ἐπὶ Δαμάτου πάπα Ρώμης· ἧς ἡγοῦντο Τιμόθεος Αλε ξανδρείας, Μελέτιος Αντιοχείας, Κύριλλος Ιεροσο λύμων, καὶ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Philippus solitarius in Dioptra, lib. 1, cap. 1, quod opus manuscriptum exstat in Reg. biblioth., cilal sub Cyrilli nomine sententiam ex cat. 7, n. 14, p. 118, ut ibidem indicavimus. Michael Glycas, Annal., part. iv, pag. 252. Ipso vivente pontifex Ilierosolymorum erat Cyrillus, vir eximius, qui ad Constantium in hæc verba perscripsit Patre tuo regnante crux in terris reperta est. Rursum te regnante crux de cœlo patefacta est. Nam in Golgotha loco, circiter horam diei tertiam, in ipso Pentecostes festo, signum crucis conspectum est, de luce quadam fulgentissima compactum. Neque tantum ab uno conspectum est, vel per imaginationem quamdam, sed ab omnibus, et .multas quidem in horas. Κατὰ δὲ τὸν χρόνον τῆς ζωῆς αὐτοῦ [Constantii] ἀρχιερεὺς Ἱεροσολύμων ὁ μέγας Κύριλλος ἦν· ὃς δὴ καὶ γράφει τῷ Κωνσταντίῳ, ὅτι Ἐπὶ μὲν τοῦ σοῦ πατρὸς ἐπὶ γῆς εἴρηται ὁ σταυρός· ἐπὶ δὲ σοῦ πά λιν ἐξ οὐρανοῦ πεφανέρωται. Κατὰ γὰρ τὸν τοῦ Γολγοθᾶ τύπον, περὶ τρίτην ὥραν τῆς ἡμέρας, κατ' αὐτὴν δὲ τὴν Πεντηκοστὴν ὤφθη τὸ τοῦ σταυροῦ σημεῖον, ἐκ φωτὸς ὑπερλάμπρου κατεσκευασμέ νον· ὤφθη δὲ οὐχ ἑνὶ καὶ κατὰ φαντασίαν, állá περὶ ὥρας ἱκανὰς, καὶ πᾶσι. iv, pag. 271. Idem, Annal., part. Præsidebant huic synodo [Constantinopolitanæ] Timotheus Alexandrinus, Meletius Antiochenus, Cyrillus Hierosolymitanus, Gregorius Theologus Constantinopolitanus, et Romanus papa Damasus: qui Macedonium exsecrati sunt, hominem adversus Spiritum sanctum contumeliose ac impie locutum, itemque Sabellium, et Apollinarium Laodiceæ antistitem. Antonius Melissa lib. 1, serm. 20, puq. 25; et lib. 11, Cyrilli. Excitabimur ergo, @lerna quidem habi turi corpora, etc.; ut cat. 18, n. 19. Ὑπῆρχον δὲ προεξάρχοντες της συνόδου ταύτης Τιμόθεος Αλεξανδρείας, Μελέτιος Αντιοχείας, Κύπ ριλλος Ιεροσολύμων, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος Κωνσταν τινουπόλεως, καὶ Δάμασος πάπας Ρώμης, οἵτινες ἀνεθεμάτισαν Μακεδόνιον τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον βλα σφημοῦντα, καὶ σὺν αὐτῷ Σαβέλλιον, καὶ Ἀπολλινάριον τὸν τῆς Λαοδικείας πρόεδρον. serm. 34, pag. 157, editionis Græcæ Tiguri, an. 1546. Κυρίλλου. Εγειρόμεθα τοίνυν, αἰώνια μέν ἔχοντες τα σώματα, κ. τ. λ. [CCLXII] Auctor incertus libelli inediti Περὶ θείων μυστηρίων, De divinis mysteriis, biblioth. Reg. cod. 2428, pag. 112. Cyrilli Hierosolymorum ex quarta mystagogia: Κυρίλλου Ἱεροσολύμων, ἐκ τῆς δ' μυσταγωγίας· Ne igitur pani aut vino tanquam nudis rebus attende, Μὴ πρόσεχε οὖν ὡς ψιλοῖς τῷ ἄρτῳ ἢ τῷ οἴκῳ, etc.; ut cat. 22, n. 6. κ. τ. λ. Idem paulo post. Ex quinta mystagogia: Panis autem sanctus substantialis est: hoc est, ad substantiam animæ conveniens [vel conversus ], etc.; ut cat 23, n. 15. Ἐκ τῆς εʹ μυσταγωγίας· Ὁ δὲ ἄρτος ὁ ἅγιος ἐπιούσιός ἐστιν· αὐτὸ [leg. ἀντὶ] τοῦ, ἐπὶ τὴν οὐ σίαν τῆς ψυχῆς πρεπόμενος [1. τρεπόμενος ], κ. τ. λ. Vixit auctor ille non ante duodecimum sæculum, cum Joannem Antiochenum libro De sanctis mysteriis citel. Nonnulla exstant Cyrilli nostri testimonia in Catenis Græcis manuscriptis et impressis; in manuscriotis in Genesim, in Joannem; in editis in Lucam; quæ suis locis indicare curavimus. Theophanes Cerameus longam ex Cyrillo, vel potius ex Catena in Joannem, Cyrilli sententiam, ejus nomine suppresso, ex cat. 13, n. 21, pag. 193, transcribit homil. 27, pag. 212. S. Thomas Aquinas Opusculo primo contra errores Græcorum, tom. XVII, pag. 7, Dicit Cyrillus Hierosolymitanus, patriarcha: Spiritus sanctus a Patre procedit, et ex deitate Patris on Filii exsistit, V. appendicem, cat. 16, pag. 262.

Idem eodem Opusculo, cap. 67, pay. 9. Item Cyrillus Hierosolymitanus patriarcha dicit ex persona Christi loquens [ad Petrum]: Tu cumifine, et ego sine Gne cum omnibus, etc. Vide in suppositis, pag. 388. Nicephorus Callistus, Histor. ecclesiast., lib. 1x, cap. 14. Πάντων δ' ἐπέκεινα τῶν ἐν τῇ ἔῳ πεπαρρησιασμόνων λόγῳ ἀπρὶξ τῶν ἐν Νικαίᾳ δοξάντων είχοντο Παῦλος ὁ Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ᾿Αθανάσιος. ....Πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλως ελλόγιμοι ἄνδρες τοῖς αὐτ τοῖς συνήκμασαν ἔτεσι, ταῖς Ἐκκλησίαις Θεοῦ διατρέποντες· ὧν, περὶ λόγων εἴδησιν, τῶν ἄλλων δια φέροντες ἦσαν Εὐσέβιος ὁ τῶν Ἐμεσσηνῶν ἱερατι πῶς διεθύνας.... καὶ Κύριλλος ὁ τὸν τῶν Ἱεροσολύμων θρόνον μετὰ Μάξιμον οἰακίζων. Idem, lib. Ὅτε δή, εισιόντος εκείνου την Αντιόχειαν, αὖθις ἐν οὐρανῷ τὸ τοῦ σταυροῦ σημεῖον ὤφθη, ὑπεραστρά στον τὸν ἥλιον, ίριδος μεγάλης στεφάνου τρόπου πε ριελιττούσης αὐτὸν, τρίτῃ ὥρᾳ τῆς ἡμέρας τῆς Πενσηκοστῆς ἐνισταμένης τῶν ἑορτῶν, Κυρίλλου τηνι ταῦτα ἐν Ἱεροσολύμοις μετὰ Μάξιμον τὰς ἱερὰς ἡνίας διαχειρίζοντος. Πλὴν οὐκ ὥσπερ τις κομήτης ἦν τὸ φῶς ἀποῤῥέον, ἀλλὰ πυκνὸν καὶ διαφανές συνἑστὼς ἐν πολλῷ καὶ μεγάλῳ φωτί. Διῆκε δὲ κατα ἔχον περὶ τὸ οὐράνιον κύτος ἀμφὶ δέκα καὶ πέντε πάδια· τὸ μὲν μῆκος, ὅσον εἰκάσαι, ἀπὸ τοῦ Κραπου διῆκεν ἄχρι καὶ τοῦ ὄρους ὁ Ἐλαιῶν ἐπικέκληκαι· τὸ δ' εὗρος, ὅσον τῷ μήκει ἀναλογεῖν· πρὸς δὲ τῷ θαύματι καὶ πᾶσι δέος ἐπὶ τῷ παραδόξῳ ἐνῆν, καὶ ἔθεον πάντες ἐπὶ τὸ ἱερὸν, τὸν μέγαν ἀνυμνοῦντες Θεόν, ἕκαστος καταλείψας ὅ τι τύχοιεν ἐργαζόμενοι. Πάσῃ δὲ γῇ τὸ θαῦμα φοιτῆσαν κατέπληττε, τῶν κατ' εὐχὴν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπιδημούντων ἐξ ἁπάσης c γῆς διαμηνυσάντων· δ καὶ πολλοὺς τῶν τε Ἰουδαίων καὶ Ἑλλήνων πρὸς τὸν Χριστιανισμὸν μεθείλκυσεν· ἔγνω δὲ καὶ ὁ βασιλεὺς παρά τε τῶν οἰκείων, καὶ Κυφάλου γράψαντος. Supra omnes autem, qui in Oriente magna cum libertate saniorem doctrinam defenderunt, tenacissime Nicæna decreta retinuere Paulus Constantinopolitanus, et Athanasius.... Multi denique alii aliter spectati viri eisdem annis viguere, atque in Ecclesiis Dei nituere: inter quos præcipue erudi - tione et eloquentia floruit Eusebius Emissenus episcopus.... et Cyrillus, qui post Maximum Hierosolymitanam administrabat Ecclesiam. ix, cap. 52. Quo sane tempore, illo Antiochiam ingrediente, rursum crucis signum in cœlo apparuit, solem radiis suis præcellens, arcu, quem Irim vocant, ingenti, adinstar coronæ, circumfusum; hora diei tertia, Pentecostes feriis ineuntibus: Cyrillo tum Hierosolymis post Maximum res ecclesiasticas gubernante. Ceterum crucis illa lux sparsim non diffuebat, quod in cometa fieri solet: sed multo magnoque fulgore densa ac perspicua consistebat. Occupaverat autem coelo incumbens circiter quindecim stadia. Longitudo ejus, quantum colligere licuit, a Calvariæ monte ad eum qui dicitur Oliveti pertingebat: latitudo autem quæ longitudini ei proportione conveniret. Ad miraculum timor etiam in re tam insolita, et inexspectata omnibus incessit. ltaque omnes cum conjugibus et liberis ad templum majus Deum laudibus ferentes, relicto a quoque quod tum forte faceret opere, confugerunt. Et ea res in terras oinnes promulgata homines consternavit, quod eam ex provinciis cunctis, qui peregre precationis ergo Hierosolyma venerant, ubique vulgarent. Multos sane, et ex Judais, et ex Grzcis ad Christianismum perduxit. Factus etiam de ea certior est imperator familiarium suorum et ipsius Cyrilli litteris. Idem, lib Ἐπὶ δὲ πᾶσι τούτοις τρισκαιδέκατον καθεῖλον καὶ τὸν Ἱεροσολύμων Κύριλλον, ἄνδρα ἐπ' ἀρετῇ διαβόητον, καὶ δεινὸν κατηχῆσαι λόγοις τὰ πλήθη· οὗ συγγράμματα, ἃ Κυρίλλεια ἡ Ἐκκλησία ὠνόμασεν. Αίτια δὲ ἦταν τῆς καθαιρέσεως, πρῶτον μὲν ὡς κοι τωνήσειεν Ευσταθίῳ καὶ Ἐλπιδίῳ, οἱ ἐναντία τῇ ἐν Μελιτινῇ συνόδῳ ἐσπούδασαν, ἧς καὶ αὐτὸς μέρος – κράτιστον ἦν· καὶ ὡς Βασιλείῳ καὶ Γεωργίῳ τῷ Λεκδικείας ἐπισκόπῳ κοινωνίας μεταδούς, μετὰ τὴν ἐν Παλαιστίνῃ ἐκείνων καθαίρεσιν. Ἔτι δὲ, καὶ ὡς τὴν τῶν Ἱεροσολύμων ἐπιτραπείς, ἅτε δὴ θρόνου ἐπιβὰς ἀποστολικοῦ, περὶ τῶν τῆς ἐνορίας δικαίων πρὸς Ἀκάκιον τὸν Παλαιστινὸν διεφέρετο. Ἐξ ὧν εἰς τὸ κατ' ἀλλήλων μῖσος ἀναῤῥαγέντες, ὡς οὐκ ὀρθῶς περὶ Θεοῦ φρονοῖεν, ἀλλήλους διέβαλλον· ὁ μὲν γὰρ τὰ ᾿Αρείου πρότερον ἦν δογματίζων, Κύριλλος δὲ τοῖς τῷ ὁμοουσίῳ στοιχοῦσιν ἐξ ἀρχῆς εἶπετο. Δολεπῶς δὲ διὰ ταῦτα καὶ ᾿Ακάκιος πρὸς αὐτὸν ἔχων, τοὺς περὶ Παλαιστίνην ἐπισκόπους ἀθροίσας, οἱ ὁμό1x, cap. 46. Post hos omnes tertium decimum damnarunt Cyrillum Hierosolymitanum, ingenti virtute, et ad populum docendum egregium virum, cujus scripta sunt, quæ Ecclesia Cyrillia nominat. Ut auteni damnaretur causæ illæ fuere: primum quod cum Eustathio et Elpidio communicaverit, qui Melitinensi synodo, cujus et ipse potissima pars fuerat, adversati sunt. Et quod itidem Basilium et Georgium Laodicensem, posteaquam in Palestina episcoporum ordine moti fuerant, in communionem [CCLXIII] receperit. Insuper, quod cum Hierosn lymorum episcopus creatus esset, uti apostolicum thronum obtinens de jurisdictionis ecclesiastica finibus, et jure metropolitano cum Acacio Palæstino disceptarit. Qua de causa in mutuum adducti odium, alter alterum, quod non recte de Deu sentiret, est criminatus. Acacius enim Arianæ erat sententia, Cyrillus autem consubstantiale laudantes ab initio sequebatur. Eam ob rein male in

eum animatus Acacius, episcopis Palaestinis qui φρονες αὐτῷ ἦσαν, φθάνει παύσας τοῦτον τοῦ ἱερᾶ secum faciebant congregatis, administratione sacrorum ei interdixit, talem insuper maxime proferens causam Fames Palæstinam affligebat, et plebs in rerum necessariarum inopia ad episcopum respectabat. Et cum illi post pecunias etiam frumentum defecisset, donaria templi, et sacra aulæa vendidit, et quoad potuit, penuriam populi est solatus. Et quidam vir donarium suum agnovisse dicitur, vestem videlicet, qua feinina ex scenicis atque thymelicis quædam amicta erat. Ubi res inquisita est, a mercatore quodam comparatam esse, qui ab episcopo eam prius emerit compertum σθαι, αἰτίαν μάλιστα τήνδε προβεβλημένος· Λιμὸς ἐπόνει τὴν Παλαιστίνην, τὸ δὲ πλῆθος ἐνδείᾳ τῶν ἀναγκαίων πρὸς τὸν ἐπίσκοπον ἔβλεπεν. Ἐπεὶ δὲ κάτ κεῖνον πρὸς τοῖς χρήμασι καὶ τὰ σἶτα ἐπέλιπε, κειμήλια καὶ ἱερὰ ἔπιπλα ἀποδόμενος, ὡς γ' ἐνῆν παρεμυθεῖτο τὴν ἔνδειαν· καί τινα λόγος ἀνάθημα σφέτερον ἐπιγνῶναι τῶν οὐκ ἀσέμνων γυναῖκα ήμφιε σμένην. Ἐπεὶ δ' ἐρεύνῃ διδοὺς ὅθεν ἔχοι, ἔγνω, ὡς Εμπορός τις αὐτό οἱ ἀπέδοτο, τῷ δ' αὖ ὁ ἐπίσκοπος· αἰτίαν ταύτην προβαλλόμενον τὸν ᾿Ακάκιον, καθελεῖν αὐτόν. Ταύτην αἰτίαν ἐπυθόμην τῆς καθαιρέσεως Κυρίλλου, οὐ προσήκουσάν γε μὴν τέως ἐμοὶ, ὅτι est. Hujus prætextu rei Acacius Cyrillum episco- λιμοῦ καὶ πενίας ἡ πρόφασις ἦν. patu abire coegit. Talem quidem abdicationis ejus causam fuisse audivi, sed non satis certe tum, ut mihi videtur, convenientem: quoniam fames et penuria venditionis causa fuere. Joannes Cyparissiotus Decade vs, cap. 4, de apparitionibus divini luminis. Ad hæc Cyrillus Hierosolymitanus in decima catechesi: Quandoquidem nemo faciem Dei videre, et vivere potuit, assumpsit faciem humanitatis, ut emn videntes vivamus et cum voluit eum ostendere cum modica dignitate, quando facies ejus splenduit sicut sol, tunc discipuli territi cadunt **. Quod si facies facta splendida, non quantum poterat facere ut splenderet, qui splendorem in ea creaverat, sed quantum discipuli ferre poterant, eos terruit, et pali non potuerunt, quomodo in divinitatis digni - tatem intueri quis potuisset? Habetur cat. 10, n. 7, pag. 140. Martyrologium Romanum adʼxvını Martii. gloria clarus in pace quievit; cujus intemeratæ fidei synodus œcumenica Damaso scribens, præclarum testimonium dedit. ad xvııı diem Martii. Οὗτος ἔφυ γονέων μεν εὐσεβῶν, καὶ τὴν ὀρθὴν πρεσβευόντων πίστιν· ἐν ὁμοίοις δὲ παιδεύμασιν αὐτ τὸς ἐνετέθραπτο, ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίου. Ἐπεὶ δὲ τῶν Ἱεροσολύμων ὁ ἐπίσκοπος εἰς τὴν ἀγήρω ζωήν μετέστη, ὁ μακάριος οὗτος Κύριλλος της ἐπισκοπικῆς χάριτος ἠξιώθη, τῶν ἀποστολικῶν δο γμάτων προθύμως ὑπερμαχῶν. Ἀκακίου δὲ τὸν ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης θρόνον κατέχοντος, ὑπὲ δὲ τῆς ἐν Σαρδικῇ συνόδου ἀποκηρυχθέντος, διὰ τὸ μὴ ἀνέχεσθαι τῷ Πατρὶ τὸν Υἱὸν ὁμοούσιον λέγειν, καὶ τὴν ἐξενεχθεῖσαν ὑπ' αὐτῶν καθαιρετικὴν ψῆφος μὴ καταδεξαμένου, ἀλλ᾽ ἔτι τὸν θρόνον τυραννοῦντος (ἐπεὶ γνώριμος τῷ βασιλεῖ ἦν, ἐκεῖθεν ἕλκων τὴν ἐξουσίαν), τὸν μακάριον τοῦ θρόνου καθεῖλε Κύριλ λον, καὶ τῶν Ἱεροσολύμων ἐξέωσεν. Ο δὲ Κύριλλος Hierosolymis sancti Cyrilli episcopi [Natalis] qui ab Arianis multas fidei causa perpessus injurias, et ab Ecclesia sua sæpe pulsus, tandem sanctitatis Menæum Græcorum Cyrillus piis prognatus erat parentibus, qui fidem orthodoxam tuebantur, ipse autem eadem fide eru - diebatur. Sub regno Constantii, episcopo Hierosolymorum ad immortalem vitam translato, beatus iste Cyrillus ad episcopalem dignitatem erectus fuit, apostolicæ doctrinæ non segnis propugnator. Acacius autem Cæsareæ in Palæstina episcopus, quamvis synodo Sardicensi damnatus fuerit, quod noJuerit profiteri Filiumi Patri consubstantialem esse, sententiam damnationis in se a Patribus latam subire detrectans, et adhuc sedein episcopalem retinens; quia imperatori familiariter notus erat, ab mperatore potestatem adeptus, beatum Cyrillum ab episcopatu deposuit, et ex Hierosolymis expuFit. Cyrillus autem Tarsum perveniens, cum admirando vixit Sylvano. Synodo autem Seleuciæ εἰς Ταρσόν ἀφικόμενος, τῷ θαυμασίῳ συνῆν Σιλουα congregata propter injuriam Cyrillo illatam. Acacius celeriter indicio se proripit, et Constantinopolim perveniens, accusationibus imperatoris iram eo usque contra Cyrillum accendebat, ut illum exsilio multaret. Mortuo autem Constantio successit Julianus, qui cum animos horum omnium sibi conciliare studeret, episcopos, qui a Constantio in exsilium mittebantur, ad proprias sedes reverti jussit. Cyrillus ergo simul cum cæteris omnibus propriam sedem capessiit. Pulchre autem, pro amore suo erga Deum, gregem sibi demendatum pascens, Catecheses quæ sub ejus nomine circum 4s. Matth. xvm, 1-6. νῷ· καὶ δὴ εἰς Σελεύκειαν συγκροτηθείσης συνόδου 5:' αὐτὸ δὴ τοῦτο, Ακάκιος ἀπεσκίρτησε, καὶ πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐξέδραμε· καὶ οἷς εἶπε τὴν τοῦ βασιλέως ἀνῆψε θυμὸν κατὰ Κυρίλλου, καὶ ὑπερ ορίᾳ τοῦτον καταδικάζει. Τοῦ οὖν Κωνσταντίου τὸν βίον ἀπολιπόντος, καὶ Ἰουλιανοῦ τὴν βασιλείαν δια δεξαμένου, εἰς εὔνοιαν ἅπαντας τούτους εφελκόμενος, τοὺς ὑπὸ Κωνσταντίου τῶν Ἐκκλησιῶν ἐξελαθέντας ἐπισκόπους εἰς τὰς οἰκείας Εκκλησίας επανελθεῖν ἐκέλευσε. Μετὰ πάντων οὖν καὶ αὐτὸς τὸν ἴδιον θρό νον ἀπείληφεν. Καλῶς δὲ καὶ θεοφιλῶς τὸ πιστευθὲν αὐτῷ ποιμνίον ποικάνας, καὶ τὰς ἐμφερομένας αὐτῷ

TITULI CATECHESEON SANCTI CYRILLI. Κατηχήσεις μνημόσυνον τῇ Ἐκκλησίᾳ καταλελοι- feruntur, in perpetuam sui ipsius memoriam Ecπώς, ὀλίγον χρόνον μετὰ τὴν ἐπάνοδον β:οὺς, ἐπανε παύσατο μακαρίως. Ην δὲ κατὰ τὸν τύπον τοῦ σώματος, τὴν ἡλικίαν μέτριος, ὠχρὸς, κομήτης, ὑπόσι μας, τετράγωνος τὸ πρόσωπον, τὰς ὀφρῶς εὐθύτητι περιφέρων ἐπισουμένας, γενείῳ τὰς σιαγόνας λευχῷ δασυνόμενος, διχῇ κατὰ τὸν πώγωνα διῃρημένῳ, ἀγροίκῳ τὸ πᾶν ἦθος προσεοικώς. clesiæ reliquit. Postquam vero ab exsilio reversus est, non diu vixit, sed placide quievit. Quod ad corporis formam attinet, mediocri erat statura, pallidus, promissis crinibus, simo naso, lato ore, superciliis in directumn crescentibus, alba lanugine maxillas cooperiente, barba in duas partes divisa, et omnibus moribus rusticitatem quamdam præ se ferebat. [CCLXIV] Typicum S. Sabæ ad diem xviii Martii. Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Κυρίλλου πατριάρχου Ιεροσολύμων. Sancti Patris nostri Cyrilli patriarchæ Hierosolymitani Ex Synaxario ms. Collegii Claromontani Societatis Jesu Parisiis ad diem x1, Boll., tom. Il Mart., append., pag. 748. Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Κυρίλλου ἀρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων. Οὗτος ἐγένετο ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου πότερον μοναχός γενόμενος καὶ ἀσκήσας, ὕστερον διὰ τὴν ἐνάρετον αὐτοῦ πολιτείαν προεχειρίσθη ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων. Οὕτως δὲ ὁσίως διαπρέψας ἐν τῇ ἀρχιερωσύνῃ, ὡς καὶ ἐν τῇ συνόδῳ προσκληθῆναι, καὶ ἐπιστομίσαι, καὶ καταισχύναι τὸν δυσσεβῆ Μάνεντα, καὶ τὸν σύμφρονα αὐτοῦ λῆρον καὶ Πνεύματο μέχον Μακεδόνιον, καὶ πληρῶσαι τὴν πανήγυριν τῶν ὀρθοδόξων χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης πνευματικῆς. Και πῶς δὲ ἀγωνισάμενος ἐν τοῖς ὀρθοδόξοις δόγμασι, καὶ θαύματα πλεῖστα εἰς δόξαν Θεοῦ ἐργασάμενος, καὶ τὸ καταπιστωθὲν αὐτῷ ἐκ Θεοῦ ποιμνίον καλῶς ἐθύ νας, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν, ἀπολαβὼν τὴν βασι λείαν αἰώνιον καὶ ζωὴν, καὶ συνευφραινόμενος τοῖς ἁγίους. Memoria sancti Patris nostri Cyrilli archiepiscopi Hierosolymorum. Hic fuit sub Constantino Magno. Primum monachus factus, in hacque professione strenue se exercens, postmodum propter eximiam conversásionis suæ virtutem Hierosolymorum ordinatus est episcopus. Qua in dignitate ita sancte laudabiliterque se gessit, ut etiam ad synodum vocaretur, in qua redarguens atque confundens impium Manetem, et ei consentientem delirum et sancti Spiritus impugnatorem Macedonium, coetum orthodoxorum lætitia atque exsultatione spirituali implevit. Per oninia vero in Christianis dogmatibus recte decertans, multaque ad Dei gloriam miracula operatus, et concreditum sibi a Deo gregem pulchre dirigens, migravit ad Dominum, regnum æternum ac vitam recipiens, et cum sanctis exsultans. TITULI CATECHESEON SANCTI CYRILLI. Habentur subjecti tituli in editione Prevotii ex codicibus Vaticanis, quos Anglicana editio prætermittendos judicavit. Iisdem cum aliquot discriminibus reperiuntur in codice XXIII bibliothecæ Augustanæ; cujus bibliothecæ catalogus primum a M. Welsero editus, novis curis recusus est per Davidem Hæschelium, anno 1595, et initio codicis Catecheseon Ottoboniani xx1, seu recentioris. Cæterum deest in majori codicum samero. Titulos edidi, quales editio an. 1608 eos repræsentat, additis codicis Augustani varietatibus, ex quo codice interdum nonnulla supplevi. Κυρίλλου αρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων Cyrilli Hierosolymorum archiepiscopi Calecheseon Κατηχήσεων πίναξ. α. Προκατήχησις, περὶ τοῦ μὴ πειρᾶσαι. lu codice Augustano deest Cyrila nomen: babetur tantum ex versione Welseri, catecheticæ institutiones_episcopi Hierosolymitani; addit Welserus, quem Cyrillum esse puto. Hæc de Procatechesi desunt in edit. Prevotii. Quæ ex Augustano codice supplevi, ut et omnes index. 1. Procatechesis, de non tentando, pag. 1. numeros alphabeti litteris notatos, qui singulis titulis præfixi sunt. Inscribitur Procatechesis de non tentando, quod tota ferme in hoc versetur ne prava mente atque instituto ad baptismum accedentes divinam gratiam tentare ac damno suo explorare ve· lint.

TITULI CATECHESEON SANCTI CYRILLI. 2. Catechesis [Hlluminandorum Hierosolymis] β'. Κατηχησις [φωτιζομένων ἐν Ἱεροσολύμοις (1)] introductionem continens iis qui ad baptismum εἰσαγωγικὴ τοῖς τῷ βαπτίσματι προσελθοῦσι, σχε διασθεῖσα καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τοῦ Ἡσαΐου· Λού accedunt; ex tempore dicta, et lectio ex Isaia: σασθε, καὶ τὰ ἑξῆς, κατηχ. α'. Lavamini, etc., cat. 1, p. 16. 5. De penitentia et remissione peccatorum, et de Adversario: et lectio ex Ezechiele: Justitia iusto, etc., cal. 2, p. 21. 4. De baptismate. Lectio ex Epistola ad Romanos: An ignoratis, etc., cal. 5, p. 59. 5. De decem dogmatibus summatim. Lectio ex Epistola ad Colossenses: Videte ne quis vos, etc., cat. 4, p. 51. [CCLXV] 6. De fide: lectio ex Epistola ad Hebreos: Est auten fides, etc., cal. 5, p. 72. 7. Dę Dei monarchia, et in has voces, Credo in unum Deum; et de hæresibus. Lectio ex Isaia: Innovamini ad me insulæ, etc., cat. 6, , p. 8. De Patre: lectio ex Epistola ad Ephesios: Hujus rei gratia, etc., cat. 7, p. 112. 9. De Omnipotente: lectio ex Jeremia: Deus, magnus Dominus et fortis, etc., cat. 8, P. 121 10. In has voces, Factorem cœli et terra, visibi lium omnium et invisibilium. Lectio ex Job: Quis iste, etc., cat. 9, p. 126. 11. In illud, Et in unum Dominum Jesum Christum: Lectio ex Epistola ad Corinthios prima: Nam etsi sunt, etc., cat. 10, p. 136. 12. In illud, Christum Filium Dei unigenitum: i ex Patre natus est ante omnia sæcula, etc.: Jectio ex Epistola ad Hebræos: Multifariam, multisque modis, etc., cat. 11, p. 149 43. In illud, ncarnatum et Inhumanatum: lectio ex Isaia: Et addidit Dominus, etc., cat. 12, p. 14. In illud, Crucifixum et sepultum: lectio ex Isaia: Domine, quis credidit, etc., cat. 13, p. 182. 15. In illud, Εt resurrexil ex mortuis tertia die, et γ'. Περί μετανοίας καὶ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν, καὶ περὶ τοῦ ᾿Αντικειμένου· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τοῦ Ἰεζε κιήλ Δικαιοσύνη δικαίῳ, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. β'. δ. Περὶ βαπτίσματος· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Ρωμαίους· Ἢ ἀγνοεῖτε, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. γ΄. ε'. Περὶ τῶν δέκα δογμάτων ἀκροθιγῶς· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Κολοσσεῖς· Βλέπετε, μή τις ὑμᾶς, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. δ'. 5΄. Περὶ πίστεως· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Εβραίους· Ἔστι δὲ πίστις, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ε'. ζ'. Περὶ Θεοῦ μοναρχίας, καὶ εἰς τὸ, Πιστεύω εἰς ἕνα θεὸν, καὶ περὶ αἱρέσεων καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τοῦ Ἡσαΐου· Εγκαινίζεσθε πρός με νῆσοι, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ς'. ' Περὶ Πατρός· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Ἐφε σίους Τουιου χάριν, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ζ'. θ'. Περὶ Παντοκράτορος· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τοῦ Ἱερεμίου· Ὁ Θεὸς, ὁ μέγας Κύριος καὶ ἰσχυρὸς, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. η'. ι. Εἰς τὸ, Ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γης, όρατων το πάντων καὶ ἀοράτων· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τοῦ Ἰώδ· Τίς οὗτος, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. θ'. ια'. Εἰς τὸ, Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Κορινθίους α' Επιστολῆς· Καὶ γὰρ εἶπερ, καὶ ἑξῆς, κατ. ι'. ιβ. Εἰς τὸν Χριστὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν μου νογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάν των αιώνων, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Ἑβραίους· Πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ια'. ιγ. Εἰς τὸ, Σαρκωθέντα καὶ ἐνανθρωπήσαντ τα· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τοῦ Ἡσαΐου· Καὶ προσέθετο Κύριος, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ιβ'. ιδ'. Εἰς τὸ Σταυρωθέντα καὶ ταφέντα· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τοῦ Ἡσαΐου· Κύριε, τίς ἐπίστευσε, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ι ιεʹ. Εἰς τὸ, Καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν τῇ ascendit in calos: lectio ex I ad Corinthios: No- τρίτῃ ἡμέρᾳ, καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανούς· tum autem vobis facio. etc., cal. 14, p. 205. καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Κορινθίους α' Επιστο λῆς· Γνωρίζω δὲ ὑμῖν, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ιδ. Voces, κατήχησις φωτιζ. ἐν Ἱεροσολ., desiGerantur apud Prevot, sumptæ ex codice Aug., in quo verba, φωτιζ. ἐν Ἱεροσολ., inclusa sunt parenthesibus. Vocem σχεδιασθεῖσα supplevi ex cod. Aug. verba, καὶ ἀνάγνωσις, etc., hic et in sequentibus titulis desunt in cod. Aug. In col. Aug.. καθ' αἱρέσεων, contra hæreses. Vocem się addidi ex cod Aug. Titulum hunc aliter exhibet Aug.: Περὶ τῆς ἐκ Πατρὸς τοῦ Υἱοῦ γεννήσεως πρὸ αἰώνων, καὶ θεότητος αὐτοῦ, καὶ εἰς τὸ, Δι' οὗ τα πάντα· De Filii generatione ante sæcula ex Patre, et divinitate illius; et in illud: Per quem omnia. Aliter coalex Aug.: Περὶ τῆς ἐκ Παρθένου γεννήσεως ἐκ Πνεύματος ἁγίου, καὶ ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ· De Christi ex Virgine nativitate et Spi rilu sancto, et ejus] inhumanatione. Aug., Εἰς τόν. Horum loco, ita est in Aug.: Περὶ τῆς ἐκ νεο κρῶν ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀνόδου, καὶ θρόνου τοῦ ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός· De Christi resurrectione ex mortuis, et in cœlos reditu, et throno a dextris Patris.

TITULI CATECHESEON SANCTI CYRILLI. ις. Εἰς τὸ, Καὶ ἐρχόμενον κρίναι ζῶντας καὶ νεκρούς, καὶ περὶ τοῦ ᾿Αντιχρίστου· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τοῦ Δανιήλ. Εθεώρουν ἕως οὗ θρόνοι, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ιε'. 15. Περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος τοῦ Παρακλή του· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Κορινθίους πρώτης Περὶ δὲ τῶν πνευματικῶν, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ις'. τη'. Τῶν περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος τὰ λοιπά· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Κορινθίους πρώτης τῇ μὲν καὶ δίδοται λόγος, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ιζ'. ιθ'. Εἰς τὸ, Καὶ εἰς μίαν ἁγίαν καθολικὴν Ἐκκλησίαν· καὶ σαρκὸς ἀνάστασιν, καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τοῦ Ἰεζεκιήλ· Καὶ ἐγέ νετο ἐπ' ἐμὲ χεὶρ Κυρίου, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ιη. Τοῦ αὐτοῦ Κυρίλλου Κατηχήσεων μυσταγωγι κῶν πίναξ. Πρὸς τοὺς νεοφωτίστους· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς Πέτρου καθολικῆς πρώτης Επιστολῆς, ἀπὸ τοῦ, Νήψατε, γρηγορήσατε, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. α'. Περί βαπτίσματος· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Ρωμαίους Επιστολῆς, ἀπὸ τοῦ, "Η ἀγνοεῖτε, ὅτι ὅσοι, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. β'. Περί χρίσματος· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς Ἰωάννου καθολικής πρώτης Ἐπιστολῆς, ἀπὸ τοῦ, Καὶ ὑμεῖς χρίσμα ἔχετε, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. γ. Περὶ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Χριστοῦ· καὶ ἀνάγνωσις ἐκ τῆς πρὸς Κορινθίους Επιστολῆς· Ἐγὼ γὰρ παρέλαβον ἀπὸ τοῦ Κυρίου, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. δ'. Ἐκ τῆς Πέτρου καθολικῆς Ἐπιστολῆς· Διὸ ἀποθέμενοι, καὶ τὰ ἑξῆς, κατ. ε'. 16. an illud, Et venturas judicare vivos el mortuos, et de Antichristo: lectio ex Daniele: Videbam donec throni, etc., cat. 15, p. 221. 17. De sancto Spiritu Paracleto: lectio ex priore ad Corinthios: De spiritualibus autem, etc., cat. 16, p. 242. 18. Reliqua ad sanctum Spiritum pertinentia: lectio ex prima ad Corinthios: Alteri quidem datur sermo, etc., cal. 17,. p. 263. 19. In hoc, Et in unam sanctam catholicam [CCLX VI] Ecclesiam; et carnis resurrectionem, et in vitam æternam: lectio ex Ezechiele: Et facta est super me manus Domini, etc., cat. 18, Ρ. 283. Ejusdem Cyrilli Catecheseon mystagogicarum index. Ad neophytos: lectio ex priore catholica Petri Epistola, a verbis: Sobrii estote, vigilate, cat. [19 mystag.] 1, p. 303. De baptismate lectio ex Epistola ad Romanos a verbis: An ignoratis, quod quicunque, etc., cal. [20 myst.] 2, p. 310. cal. De chrismate: lectio ex priore Joannis catholica Epistola, a verbis: Ει vos chrisma habetis, etc., [21 myst.] 3, p. 314. De corpore et sanguine Christi: lectio ex Epi stola ad Corinthios: Ego enim accepi a Domino, etc, cat. [22 myst.] 4, p. 318. Ex catholica Petri Epistola: Idcirco deponentes, etc., cat. [23 myst.] 5, p. 522. In codice Augustano post titulos priorum catecheseon habetur hæc chronologica adnotatio, quæ etiam in codice Grodecii legebatur, et ab eo Latime reddita est, sed cum nonnulla diversitate. In Ottob. hæc nota ha Setur post utrasque Catecheses. Πολλαὶ μὲν ἐῤῥήθησαν καὶ ἄλλαι κατηχήσεις κατ' ἐνιαυτὸν ἕκαστον, καὶ πρὸ τοῦ βαπτίσματος, καὶ μετὰ τὸ βαπτισθῆναι τοὺς νεοφωτίστους. Ταύτας δὲ μόνας, ἐν τῷ λέγεσθαι τῶν σπουδαίων τινὲς ἐκλαβόντες, ἔγραψαν ἐν τῷ τνβ' ἔτει τῆς τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ παρουσίας. Ἐν αἷς in codice Aug. hic est titulus: Περὶ τῆς δευ τέρας ἐνδόξου παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀτελευτήτου βασιλείας, καὶ περὶ τοῦ ᾿Αντιχρίστου De sesecuúdo adventu Christi glorioso, et regno sine fine; a de Antichristo. Deest τοῦ ante ἁγίου, et habetur ante Παρακλήτου, in Aug. unde addidimus in textu. Pienius habetur hic titulus in col. Aug.: Περί τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, καὶ περὶ ἀναστάσεως νε τμών, καὶ περὶ ζωῆς αἰωνίου· καὶ περὶ ἄλλων κατηχέσεων, καὶ ἐπίλογος περὶ σωφροσύνης• De catholica Ecclesia, et de resurrectione mortuorum: et de vita eterna: et de aliis catechesibus, el epilogus de temperealis. Multæ quidem et aliæ singulis annis dicta sunt catecheses, ante baptismum, et post Neophytorum baptismum. Has aulem solas, cum pronuntiarentur excipientes, studiosi quidam exscripserunt anno 552 adventus Domini et Salvatoris nostri Jesu Christi. In quibus particulatim reperies secundum In codice Aug.: Μυσταγωγικα. Κατηχήσεις τέντι Ἰωάννου ἐπισκόπου Ἱεροσολύμων Mystago gicæ Catecheses quinque Joannis Mierosolymorum episcopi. Mendax inscriptio errantis, vel errantem sequentis librarii. Horum omnium sequentium titulorum loco, in Aug. col. habetur tantum: Περὶ βαπτίσματος, χρίσματος, σώματος καὶ αἵματος Χριστού De baptismate, chrismate, corpore it sanguine Domini. In Grodecii versione additur, a Cyrillo. In Outob. cod., ἐν τῷ τριακοσιοστῷ τριακοστή δευτέρῳ ἔτει. Λnus 552, secundum numerationem Græcorum est æræ Christianæ 360, annus 332, es: Christi 340.

MONITUM IN PROCATECHESIM. divinas Scripturas disputatum de omnibus necessa- εὑρήσεις ἐκ μέρους, κατὰ τὰς θείας Γραφάς, περὶ riis fidei dogmatibus, quæ ad hominum notitiam venire debent; et opportuna contra Græcos, eos qui ex circumcisione sunt, et hæreses; et mo ralia omnis generis ad Christianos documenta, Dei gratia. πάντων ἀναγκαίων τῆς πίστεως δογμάτων τῶν ὀφει λόντων εἰς γνῶσιν ἀνθρώπων ἐλθεῖν· καὶ τὰ πρὸς Ἕλληνας, καὶ τοὺς ἐκ περιτομῆς, καὶ πρὸς τὰς αἱρέ σεις· καὶ τὰ ἠθικὰ Χριστιανῶν παντοία παραγγέλ ματα, Θεοῦ χάριτι. Desunt hæc postrema verba in Grodecii interpretatione, et Ottob. cod. [CCLXVII] MONITUM IN PROCATECHESIM. I. Prævius hic, atque uti extra catecheseon ordinem est sermo; in quo auditores suos, datis ad baptismum Quadragesimæ initio nominibus, de novi status sui excellentia et officiis docet (num. 1, 6, 8); quoque modo suum illud Christianitatis tirocinium, se ad baptismum diligenter et ex animo præparando, transigere debeant. In primis sincerum et nulla prava intentione fucatum baptismi desiderium requirit, cujus defectu non solum inutilis, sed et perniciosa hujus doni susceptio futura sit. Quanti periculi sit rem male sine sincera animi inductione experiri, ostendit (n. 2, 3) adductis Simonis Magi, et convivæ od nuptias sine candida veste venientis exemplis“: tum hortatur (n. 4, 5), ut si quis non bona mente ingressus fuerit, pravum dispositionem illico abjiciens, meliorem sumat; atque ad id conspecto ecclesiasticorum conventuum ordine et majestate permoveatur, multos prave accessisse et in melius mutatos memorans. Quod catechumeni et illuminandi discrimen sit reſert (n. 6): hunc jam ſidelėm dici, quo nomine Deus ipse gaudeat; bene suscipiendum semel baptismum, qui non iteretur si male successerit: nam hæreticos solos rebaptizari, quia quem prius receperant nullus fuerat. Omnem voluntatis bonæ, præter quam Deus nihil requirit, diligentiam adhiberi præcipit (n. 7). Exorcismos studiose suscipiant, quibus anima velut in fornace per Spiritum sanctum a peccatis purgatur, liberaturque a dæmonibus (n. 8, 9). Catechesibus assidui adsint (n. 10): in his enim arma adversus Judæos, Samaritas, gentiles et hæreticos sumi (n. 14); nullamque sine totius ductrinæ in eis per ordinem traditæ dispendio permitti (n. 12); cæterum ibi audita coram catechumenis, etiam curiose percunctantibus sedulo tegant. Quid ante horam exorcismorum ecclesiam ante alios ingressis, quid exorcismorum tempore faciendum præscribit (n. 13, 14). Denique commen - data noctis paschalis, qua baptizandi erant, celebritate, et ostensis baptismi bonis (n. 15, 16), diligenti ac sedula ad omnium bonorum operum exercitationem exhortatione sermonem concludit (n. 17, 18). II. Plurima sunt in hac oratione eruditorum animadversione digna. Consuetudo nomina ad baptismum initio Quadragesimæ dandi (n. 1 et 4): ibi catechumenatus finis et sumpta fidelium appellatio (n. et 12): quæ Ecclesiæ Hierosolymitanæ fere propria: vis exorcismorum (n. 9), baptismi ab hæreticis dati nullitas (n. 7), silentium mysteriorum coram catechumenis (n. 12), dura et laboriosa baptizandorum per quadruginta dies exercitatio (n. 4, 13, 15, 16). Clericorum adversus eos vigilantia et studium, etc. III. Habita est hæc oratio initio Quadragesimæ, ex his verbis num. 4: Non parvam habes temporis intercapedinem pœnitentia quadraginta dierum tibi datur. Ipsa prima Quadragesimæ Dominica peroralam esse ex his causis conjicio: 1º quod sequentes quatuor catecheses initio Quadragesimæ cumque tota adhuc decurrenda esset, sint dictæ; ex cat. iv, n. 5; 2° quod Coram universo Ecclesiæ cœtu et ipsa in synaxi, ue credo, pronuntiata sit; his enim verbis compellat eum qui mala mente accessisset, n. 4. Vides venerandam banc Ecclesiæ speciem? vides ordinem ac disciplinam, Scripturarum lectionem, canonicarum personarum præsentiam, docendi ordinem ac seriem? dum, ut ego interpretor, plures presbyteri, el postremo loco episcopus concionaretur. Præterea, caret hæc oratio lectione Scripturæ cæterarum catecheseon initio præfixa: cujus rei nullam aliam causam reperio, nisi quod cæteræ catecheses in conventu proprio et ad eam rem solummodo deputato habitæ sint; hæc in dimissione Illuminandorum, antequam fidelium missa inchoaretur. Clausa erat ecclesia n. 14, et exclusi catechumeni n. 12. Jam nomina dederant ad baptismum Illuminandi, omnes simul, atque ipɛa fortassis die, ut ex dictis n. 1, 3 et 5 conjicio. Jam primum salıem exorcismum susceperant, cujus rei ritum describit num. 9. * Act. vii, 18-24; Matth. xx11, 11-13.

MONITUM IN PROCATECHESÌM. IV. Procatechesis dicitur, quasi ante catecheses dicta, et iisdem audiendis præparatura. Similis est argumenti cum primo illo e sex Institutionum libris, quos a Nicea (forte Aniceto) Romanæ civitatis episcopo, vel potius ab aliquo similis nominis ejus Ecclesiæ presbytero scriptos dicit Gennad., Catalog. cap. 23, quorum primus continebat; qualiter se debeant agere Competentes, quia ad baptismi gratiam cupiunt pervenire. Similis est etiam Augustiniano sermoni 216, ad Competentes dicto. Cum singulare atque unicum sit hoc Cyrillianarum Catecheseon opus, nullibi alias reperi vocem Procatechesis eodem quo hic sensu usurpatam; ipsa etiam vox raro in scriptoribus ecclesiasticis occurrit. Unum memini me legere locum apud Cyrillum Alexandrinum: [CCLXVIII] lib. 11, in Joan., ad cap. 111, vers. 22, pag. 157 A, dum ait legem Mo> saicam fuisse præexercitationem quamdam ac præviam institutionem ad cultum spiritualem novæ legis, mpoγυμνασμά τι καὶ προκατήχησις τῆς ἐν πνεύματι λατρείας. V. Cum cæteræ catecheses prævium quoddam in inscriptione habeant argumentum, quod rem in unaquaque tractatam indicet, nullum in manuscriptis et edilis codicibus Procatechesi ascribitur. In Augustano samen indiculo, quem superius edidi, reperitur istud: Пepì coũ µǹ meɩpãσaɩ· De non tentando; neć temere, cum tota fere in hoc versetur oratio, ne prava dispositione et imparatus auditor ad baptismum accedat, quasi periculum rei propriæ salutis dispendio facturus. Cur nulla specialis Scripturæ lectio, sicut in sequentibus sermonibus factum, istum præcedat, conjecturam meam assignavi n. 3, 4. Factæ tamen erant consuelæ ex Scripturis in conventu lectiones, Procat. n. 4, lectumque fuisse videtur speciatim capitulum ex Epist. Roman. cap. vi; dicitur enim num. 5: Audisti Apostolum dicentem **: ‹ Mortui quidem peccato, viventes autem justitiæ. › VI. In codice Grodecii et Prevotii, post verba tituli, habentur ista: Kúpiɛ, sůlóyŋoov, Domine Denedic; quæ nec in nostro Reg. codice exstant, nec in Anglicanis exstitisse videntur. Librariine an auctoris iste sit benedictionis postulatio, certum non scio. Presbyteri qui coram episcopo concionabantur, qualis tum agebat Cyrillus, dicere soliti erant, Eloyŋsov, Пlátep, Benedic, Pater, ut facit Chrysostomus præsente Flaviano, initio homiliæ 23, tom. 1. Lectores quoque in ecclesia, priusquam vel Scripturam vel homiliam aliquam legerent, beredictionem a præside postulabant. Unde fortassis factum, ut multis Græcorum Patrum orationibus præfixa reperiatur formula Eühdynov, Kúpte, Benedic, Domine nisi, quod probabilius existimo, librarii sit incepti operis benedictionem a Deo postulantis formula. VII. Recognovimus hanc orationem ad Latinam Grodecii versionem, et Græcas editiones Prevotii et Millesii, et ad codices Anglicanos, quorum varietates a Millesio accurate exhibentur; insuperque ad codicem Ottobonianum unum recentiorem, cujus varias lectiones ad me transmisit R. P. D. Philippus Raffier, congregationis nostræ in curia Romana tum procurator generalis. In alio autem veteri Ottoboniano codice, et Procatechesis, et primæ catechesis initia, præ vetustate ita sunt lacera et confusa, ut ex ipsis nihil exculpi potuerit. Præterea Regio codice usus sum, olim 260, nunc 1284, pag. 254, qui duodecimi circiter est sæculi, in quo habetur Procatechesis hæc sub nomine S. Basilii, cum multis varietatibus, quas ad margizem in notis indicavi; el grandis lacuna quæ incipit a verbo deɣóµɛva num. 11, pag. I usque ad voces el m: xéxàɛlotai, n. 14, pag. 10. Inter alia S. Basilii opera eo in libro contenta, nostra hæc Procatechesis cam cæteris continuate describitur, cum hac inscriptione: Tos autoū dµidia nept ywzlopato;. Ejusdem homilia de illuminatione, sive baptismo. At ibidem ad marginem alia manu appictum est scholion istud:. Σερῶς ἡμῖν δεικνύει ὁ χαρακτὴρ τοῦ προκειμένου λόγου, ὅτι οὐκ ἔστι τοῦ ἁγίου Βασιλείου· Εvidenter nobis demonstrat propositæ orationis character ac figura, eam S. Basilii non esse. Et id quidem optime; nam præterquam quod, res, sententiæ, verba, orationis modus, plane Cyrilliana sunt, iisdem sententiis ad verbum in aliis catechesibus, ac præsertim in prima repetitis; catechumenatus finis in nominum inseriptione, fidelis appellatio ab iis qui nomina dederunt sumpta, continuata per Quadragesimam totam baptisandorum catecheses, Quadragesima diebus quadraginta definita, hæreticorum solorum rebaptizatio, elc., res sunt partim Ecclesiæ Hierosolymitanæ propriæ, partim a Busilio et Cappadociensi Ecclesia aliena. Ac revera, quamvis non indigna sit oratio quæ Basilio parenti supponatur, fatendum tamen aliam esse Basilianarum orationum vim, elegantiam et maiestatem quamdam sermonis, cum puritate, delectu et proprietate verborum conjunctam. ❤ Rom. vi, 11, 14, vel I Petr. 11, 24. Patrol. Gr. XXXIII, "