PROLEGOMENA VETERUM TESTIMONIA DE S. IGNATII EPISTOLIS (Galland., Veterum Patrum Biblioth., t. I, Venetiis 1765, in fol. pag. 245.) POLYCARPUS Epist. ad Philippenses, cap. 13. VERSIO RUFINI. Mittam vobis et Ignatii epistolas, et alias si quæ sunt, quæ ad nos transmissa sunt; ex quibus utilitatem maximam capiatis: continent enim de fide et patientia instructionem perfectam, secundum Domini præceptum. VETUS INTERPRES. Quemadmodum quidam de nostris dixit, propter martyrium in Deum adjudicatus ad bestias: Quoniam frumentum sum Christi, el per dentes bestiarum molor, ut mundus panis Dei inveniar. Ex EUSEBII Hist. Eccl. lib. 111, cap. 36. Τὰς ἐπιστολὰς Ἰγνατίου τὰς περ çöðɛloa; hµïv ún' aútoũ, xal állaç ὅσας είχομεν παρ' ἡμῖν, ἐπέμψαμεν ὑμῖν, καθὼς ἐνετείλασθε· αἴ τινες υποτεταγμέναι εἰσὶ τῇ ἐπιστολῇ zaútŋ. Ež v peɣáda yenñva δυνήσεσθε· περιέχουσι γὰρ πίστιν καὶ ὑπομονὴν, καὶ πᾶσαν οἰκοδομὴν, τὴν εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν ἀνήκουσαν. Irenæus lib. v Contra hæreses, cap. 28. Ex EUSEBII Hist. Eccl. lib. III, cap. Ὡς εἶπέ τις τῶν ἡμετέρων διὰ the mods εdy μaptuplav xataxpiθεὶς πρὸς θηρία. Ὅτι σῖτός εἰμι Osov, xal di' 68órtwr Onplwr dan Ooμai, tra nabapós aproc svρεθώ. VERSIO H. Valesi:. Epistolas omnes Ignatii quas ad me scripsit, et quascunque demum apud nos reperire potuimus, quemadmodum nobis mandastis, ad vos misimus; quas quidem huic epistolæ subjecimus. Ex jis magnam utilitatem percipere vobis licebit; continent enim fidem, patientiam et caetera quæ ad augendum Domini nostri cultum pertinent. VERSIO H. VALESII. Quemadmodum dixisse fertur quidam e nostris, ob Christi fidem damnatus ad bestias: Frumentum ego sum Dei, et ferarum dentibus molor atque comminuor, ut panis mundus efficiar. Epist. ad Rom., cap. 4. THEOPHILUS ANTIOCHENUS, ut fertur, Comment. in sacr. quat. Evangel. Ex edit. Biblioth. Patrum Paris. 1644, tom. 1, pag. 450, A. Cum esset desponsata mater ejus Maria. Quare non ex simplici virgine, sed ex desponsata concipitur Christus? Primo, ut per generationem Joseph origo Mariæ monstraretur; secundo, ne lapidaretur a Judais ut adultera; tertio, ut in Ægyptum fugiens haberet solatium viri; quarto, ut partus ejus falleret diabolum, putantem Jesum de uxorata, non de Virgine natum. Epist. ad Ephes. cap. 19. Vide infra Hieronymi tes:imonium. Origenes, Prolog. in Cantic. canticor. Ex noviss. BB. Paris. edit. 1740, tom. III, pag. 30, D. Memini aliquem sanctorum dixisse, Ignatium nomine, de Christo: Meus autem umor crucifixus est; aec reprehendi eum pro hoc dignum judico. Epist. ad Rom., cap. 7. Idem, homil. vɩ in Lucam, ibid., pag. 958, A. Græca ex schedis Grabii descripta. Καλῶς ἐν μιᾷ τῶν μάρτυρός τινος ἐπιστολῶν γέραπται [τὸν Ἰγνάτιον λέγω, τὸν μετὰ τὸν μακάριον Πέτρον τῆς Ἀντιοχείας δεύτερον ἐπίσκοπον, τὸν ἐν τῷ διωγμῷ ἐν Ῥώμῃ θηρίοις μαχησάμενον]· Καὶ ἔλαβε τὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου η παρθενία Μαμίας. PATROL GR V. Eleganter in una epistolarum cujusdam martyris (Ignatium dico, secundum post beatum Petrus Antiochiæ episcopum, qui in persecutione Romæ pugnavit ad bestias); scriptum est: Principem sæculi hujus latuit Mariæ virginitas. Epist. ad Ephes., cap. 19.

VERSIO RUFINI. Sed et in nostra quoque tempora famæ celebritate vulgatus Ignatius, apud Antiochiam post Petrum secunda successione episcopatum sortitus est. Quem sermo tradidit, de Syriæ partibus ad urbem Romam transmissum, et pro martyrio Christi ad bestias datum. Quique cum per Asiam sub custodia navigaret, singulas quasque digrediens civitates, Ecclesiae populos evangelicis cohortalionibus elocebat iu fide persistere, et observare se ab hæreticorum contagiis, qui tunc primum copiosius cœperant pullulare, et ut diligentius ac tenacius apostolorum traditionibus inhærerent; quas traditiones, cautelæ gratia, et ne quid apud posteros remaneret incerti, etiam scriptas se asserit reliquisse. Denique cum Smyrnam venisset ubi Polycarpus erat, scribit inde unam epistolam ad Ephesios eorumque pastorem, in qua meminit et Onesimi: et aliam Magnesiæ civitati quæ supra Mæandrum jacet, in qua et episcopi Dammmei mentionem facit. Sed et ecclesiæ quæ est in Trallis scribit, cujus principem tunc esse Polybium designavit. In ea vero quam ad Romanam Ecclesiam scribit, deprecatur eos ne se, tanquam suppliciis suis parcentes, velint spe privari martyrii; et his post aliquanta utitur verbis: Syria, inquit, Romam usque cum bestiis terra marique depugno, etc. Hæc et multa alia his similia ad diversas ecclesias scribit. Sed et ad Polycarpum, velut apostolicum virum datis litteris, Antiochenam ei Ecclesiam præcipue commendat. Ad Smyrnæos sane scribens, utitur verbis quibusdam, unde assumptis nescimus, quibus hæc de Salvature proloquitur: Ego autem post resurrectionem quoqueincarne eum scio fuisse, et credo. Nam et cum venisset ad Petrum cæterosque, ail eis: Accedite, et videte, quia non sum demonium incorporeum. Qui et contingentes eum, crediderunt. Scit autem et Irenæus martyrium ejus, nec non et mentionem facit scriptorum ejus. Sed et Polycarpus PROLEGOMENA. EUSEBIUS, Hist. Eccl. lib. 11, cap. Ο τε παρὰ πλείστοις εἰσέτι νῦν diabóŋtos 'Iyvátios, tis xat' 'Avtóxetav Пépou diaboxñs deúτepos τὴν ἐπισκοπὴν κεκληρωμένος. Λόγος δ᾽ ἔχει τοῦτον ἀπὸ Συρίας ἐπὶ τὴν Pwualwy molive, Onplwv yevéσba: popày, tns els Xpiστὸν μαρτυρίας ἕνεκεν. Καὶ δὴ τὴν & 'Asia; ávaxið féμeλεστάτης φρουρῶν φυλακῆς ποιούμενος, τὰς κατὰ πόλιν αἷς ἐπεδήμει παροικίας, ταῖς διὰ λόγων ὁμιλίαις τε καὶ προτροπαῖς ἐπιῤῥωννύς, ἐν VERSIO H. VALESII. ! Ignatius præterea multorum sermonibus nostra etiam ætate celebratus, secundus post Petrum Antiochensem Ecclesiam sortitus est. Hic ob fdem Christi e Syria ad urbem Romam perductus, bestiis objectus esse dicitur. Et cum per Asiam sub accuratissima satelli tum custodia ductaretur, singularum nihilominus civitatum quas ingrederetur ecclesias sermonibus et cohortationibus suis confrmans, monebat in primis ut sibi a pravis hæreticorum opinionibus caverent, quæ tunc primum in lucem emergere cum cœpissent, copiosius pullulabant. Hortatusque est ut aposto lorum traditionibus tenaciter inha rerent; quas quidem ad certiorem posteritatis notitiam testimonio suo confirmatas scriptis mandare recessarium duxit. Itaque cum Smyrnam venisset in qua tum erat Polycarpus, unam quidem episto lam scripsit ad Ecclesiam Ephesiorum, in qua Onesimi ipsorum pastoris mentionem facit. Alteram quoque dedit ad Ecclesiam Magne siæ civitatis quæ ad Mæandrum sita est, in qua etiam Damam episcopum nominat. Aliam item ad Ecclesiam Trallianorum, cujus antistitem tunc fuisse memoral Polybium. Præter has est et alia ejus epistola ad Ecclesiam urbis Romæ, in qua oral atque hortatur Romanos, ne martyrium a se depellentes ac deprecantes, spe ac voto se fraudare velint. Sed operæ pretium fuerit ad confrmationem eorum quæ diximus,nonnulla ex iis litteris hic ascribere. Scribit igitur in hunc modum: Syria Komam usque cum bestiis depugno,terra marique, noctu et interdiu, etc. Et hæc quidem ille ex Asia ad ecclesias superius memoratas perscripsit Postea vero a Smyrna ulterius progressus, cum Troadem venisset, inde ad Philadelphenses litteras dedit et ad Smyrnæorum Ecclesiam, privatimque ad Polycarpum eorum episcopum. Quem cum apostolicum virum esse plane cognosceret, ipsi tanquam bonus ac fidelis pastor, gregem Antiochenæ Ecclesiæ commendavit, rogans, ut púτois µálisτα пpoláσ alpées aprɩ tóre putov ȧvaquelcas xal mimolatoúsaç Taptivel προτρεπέ τε ἀπρὶς ἔχεσθαι τῆς τῶν ἀποστόλων παραδόσεως, ἣν Sπèp ȧopahɛlaç, xal tyypάywę, kồn μαρτυρόμενος διατυποῦσθαι ἀναγxaïov hyɛito. Oûtw dñta èv Zµúpvý Yevoμevos, Evða ó Пolúxapro v, μίαν μὲν ἐπιστολὴν τῇ κατὰ τὴν Ἔφεσον Ἐκκλησίᾳ γράφει, ποιμένος αὐτῆς μνημονεύων Ονησίμου· ἑτέραν δὲ τῇ ἐν Μαγνησίᾳ τῇ πρὸς Maιávôpų, Evða máliv émioxóo Δάμα μνήμην πεποίηται· καὶ τῇ ἐν Τράλλεσι δὲ ἄλλην, ἧς ἄρχοντα τό τε ὄντα Πολύβιον ἱστορεῖ. Πρὸς ταύταις καὶ τῇ Ῥωμαίων Ἐκκλησίᾳ Ypápeɩ· † xal napáxλroiv πpotelνει, ὡς μὴ παραιτησάμενοι τοῦ μαρτυρίου, τῆς ποθουμένης αὐτὸν ἀποστερήσαιεν ἐλπίδος· ἐξ ὧν καὶ βραχύτατα εἰς ἐπίδειξιν τῶν εἰρηé pét tov. páper & ovary. And Evplaç µéxpi 'Póμns Onpioµazā dià rñs καὶ θαλάσσης,νυκτὸς καὶ ἡμέρας, Καὶ ταῦτα μὲν ἀπὸ τῆς x. t. λ. 8n2wbelong modews rais xataλexelcai; ixxλnolais distumwσTO. "Hôn ♂ ¿néxɛiva tñs Zµúpvns revóμεvos, and Towábos rolę τe tv habeoɛla as did yрañs uidet, xal Σμυρναίων Ἐκκλησίᾳ, ἰδίως τε τῷ ταύτης προηγουμένῳ Πολυκάρπῳ όν οἷα δὴ ἀποστολικὸν ἄνδρα εὖ μάλα yvwpiCwv, thy xat' 'Avtióelay aůto rolny, we av hos xal ayaod mojihy napatišetai, thy map αὐτῆς φροντίδα διὰ σπουδῆς ἔχειν αὐτὸν ἀξιῶν. Ὁ δ᾽ αὐτὸς Σμυρναίοις γράφων, οὐκ οἶδα ὁπόθεν ῥητοῖς συγκέχρηται, τοιαῦτά τινα περὶ τοῦ Erw Χριστοῦ διεξιών· Ἐγὼ δὲ καὶ μετὰ

VERSIO RUFINI. horum memoriam facit in Epistola quam ad Philippenses scribit per hæc: Deprecor, inquit, omnes vos obedientia operam dare, et meditari patientiam quam vidistis in Ignatio, et Rufo, et Zosimo beatis viris, præcipue autem in Paulo et cateris apostolis, qui fuerunt ante vos; scientes quod hi omnes non in vacuum, sed per fidem et justitiam cucurrerunt, usquequo pervenirent ad locum sibi a Domino praparatum; quoniam quidem passionum ejus participes exsiterunt, nec dilexerunt praesens seculum, sed cum solum qui pro ipsis et pro uobis mortuus est et resurrexit.» Et post pauca subjungit: «Scripsistis mihi et vos et Iguatius, ut si quis vadit ad partes Syriæ deferat litteras ad vos; quod faciam, cum tempus invenero. Lege Haymon. lib. iv, cap. 6. τὴν ἀνάστασιν ἐν σαρκὶ αὐτὸν οίδα, καὶ πιστεύω ὄντα. Καὶ ὅτε πρὸς τοὺς περὶ Πέτρον ἐλήλυθεν, ἔφη αὐτοῖς· Λάβετε, ψηλαφήσατέ με, καὶ ἴδετε ὅτι οὐκ εἰμι δαιμόνιον ἀσώματον. Καὶ εὐθὺς αὐτοῦ ήψαντο, καὶ ἐπίστευσαν. Ο δε δὲ αὐτοῦ τὸ μαρτύριον καὶ ὁ Εἰρηναΐος, καὶ τῶν ἐπιστολῶν αὐτοῦ μνημονεύει. Καὶ ὁ Πολύκαρπος δὲ τούτων αὐτῶν μέμνηται ἐν τῇ φερομένῃ αὐτοῦ πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολῇ, φάσκων αὐτοῖς ῥήμασι· • Παρακαλῶ οὖν πάντας ὑμᾶς πειθαρχεῖν καὶ ἀσκεῖν πᾶσαν ὑπομοvὴν, ἣν εἴδετε κατ' ὀφθαλμοὺς οὐ μόνον ἐν τοῖς μακαρίοις Ιγνατίῳ καὶ Ρούφῳ καὶ Ζωσίμῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν ἄλλοις τοῖς ἐξ ὑμῶν· καὶ ἐν αὐτῷ Παύλῳ καὶ τοῖς λοιποῖς ἀποστόλοις· πεπεισμένους ὅτι οὗτοι πάντες οὐκ εἰς κενὸν ἔδραμον, ἀλλ' ἐν πίστει καὶ δικαιοσύνῃ· καὶ ὅτι εἰς τὸν ὄφειλόμενον αὐτοῖς τόπον εἰσὶ παρὰ Κυρίῳ, ᾧ καὶ συνέπαθον. Οὐ γὰρ τὸν νῦν ἠγάπησαν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανόντα, καὶ δι᾿ ἡμᾶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἀναστάντα. Και ἑξῆς ἐπιφέρει· «Εγράψατέ μοι καὶ ὑμεῖς καὶ Ἰγνάτιος, ἵνα ἐάν τις ἀπέρχηται εἰς Συρίαν, καὶ τὰ παρ' ὑμῶν ἀποκομίσῃ γράμματα. "Οπερ ποιήσω, ἐὰν λάβω καιρὸν εὔθετον, εἴτε ἐγώ, εἴτε ὃν πέμψω πρεσβεύσοντα καὶ περὶ ὑμῶν.» Lege Nicsphorum lib. 111, cap. 19. VERSIO H. Valesii. omni cura ac diligentia illum fovere vellet. Idem in epistola ad Smyrnæos de Servatore nostro loquens quædam ejus verba reci tat, quæ unde acceperit ignoro. Ego vero, inquit, post resurrectionem Dominum ipsum in carne apparuisse scio et credo. Qui cum ad Petrum et cateros ejus comites accessisset, dixit illis: Apprehendile, conlreciate me, et videte quod non sum incorporeus spiritus. Siatimque eum contrectantes crediderunt. Hujus porro Ignatii et martyrium et epistolas commemorat Irenæus. Sed et Polycarpus in sua ad Philippenses epistola earumdem meminit epistolarum: «Obsecro, inquit, vos omnes, ut pareatis præ positis vestris, omnemque patientiam exerceatis, quam spectastis non solum in Ignatio, Rufo ac Zosimo viris beatissimis, sed etiam in aliis civibus atque inquilinis vestris, et in ipso præcipue Paulo caeterisque apostolis: pro certo habentes, quod hi omnes non frustra cucurrerunt, sed in fide ac justitia ingressi, ad locum sibi a Deo debitum pervenerunt, quandoquidem et passionum ejus participes exsti terunt. Neque enim praesens s culum, sed eum qui pro nobis passus et a Deo suscitatus est, adamarunt.» Εt paulo post addit: Scripsistis ad me et vos et lguatius, ut si quis forte in Syriam proficisceretur, vestras litteras eo deferret. Quod quidem perficiam, si tempus opportunum nactus fuero; vel ego ipse vel per alium quempiam, cui id munus vestra causa delegabo.> Epist. Ignatii ad Roman., capp. 4 et 5; Epist. ad Smyrn., cap. 3; Epist. Polycarpi ad Philipp., capp. 9 et 13. Verum, quoniam impossibile nobis est singulos enumerare, qui post apostolorum primas successiones in ecclesiis quæ per orbem terra sunt, vel principes, vel evangelista fuerunt, vel pastores; illos tantummodo commemorasse sufficiat, quorum libris inserta ad nos usque fidei et prædicationis moni. menta venere; ut Clementis et Ignatii ceterorumque, quorum superius fecimus mentionem. et Justini quoque martyris, Ignatii mentionem facit (Irenaus), et ea quæ scripserunt producit in medium. IDEy, ibid., capp. 37, 38. Αδυνάτου δ' ὄντος ἡμῖν ἅπαντας ἐξ ὀνόματος ἀπαριθμεῖσθαι, ὅσοι ποτὲ κατὰ τὴν πρώτην τῶν ἀποστόλων διαδοχήν ἐν ταῖς κατὰ τὴν οἰκουμένην ἐκκλησίαις γεγόνασι ποιμένες ἢ καὶ εὐαγγελισταί, τούτων εἰκότως ἐξ ὀνόματος γραφῇ μόνων τὴν μνήμην κατατεθείμεθα, ὧν ἔτι καὶ νῦν εἰς ἡμᾶς δι' υπομνημάτων τῆς ἀποστολικῆς διδασκαλίας ή παράδοσις φέρεται· ὥσπερ οὖν ἀμέλει τοῦ Ἰγνατίου ἐν οἷς κατελέξαμεν ἐπιστολαῖς. Idem, ibid., lib. v, cap. 8. Ετι καὶ Ἰουστίνου τοῦ μάρτυ ρος καὶ Ἰγνατίου μνήμην πεποίηται, μαρτυρίαις αὖθις καὶ ἀπὸ τῶν τούτοις γραφέντων κεχρημένος. Cæterum cum fieri nullo modo possit, ut singulos nominatim recenseamus, quotquot primis illis apostolica successionis temporibus per omnes orbis terrarum ecclesias antistites aut evangelistz fuerunt: eorum duntaxat nomina hic commemorare statuimus, quorum monumenta apostolicam illorum doctrinam continentia adhuc supersunt, verbi gratia, Ignatii, quas recensuimus epistola. Præterea Justini martyris et Ignatii mentionem facit, ex eorum scriptis testimonia proferens

PROLEGOMENA. ATHANASIUS, Epist. de Synodis Arimini et Seleuciæ, num. 47. Ex edit. BB. Paris. 1698, tom. I, part. 11, pag. 761. Ignatius certe qui post aposto os Antiochiæ episcopus constitutus est, ipseque martyr Christi fuit, de Domino scribens dixit: Unus medicus est carnalis et spiritualis, factus et non factus, in homine Deus, in morte vila vera, et ex Maria et ex Deo.... Quod si gnari eorum in Christo fidei, persuasum habemus beatum etiam Ignatium recte scripsisse, cum illum carnis causa factum dixit (Christus enim caro factus est), et non factum, quia non ex opificiis et rebus factus, sed Filius ex Patre, etc. Epist. ad Ephes., cap. 7. HIERONYMUS, lib. De viris illustrib., cap. Ignatius Antiochenæ Ecclesiæ tertius post Petrum apostolum episcopus, commovente persecutionem Trajano, damnatus ad bestias, Romam vinctus mittitor. Cumque navigans Smyrnam venisset, ubi Po lycarpus auditor Joannis episcopus erat, scripsit unam epistolam ad Ephesios, alteram ad Maguesianos, tertiam ad Trallenses, quartam ad Roma1:Os: et inde egrediens scripsit ad Philadelpheos et ad Smyruæos, et proprie ad Polycarpum, commen…. dans illi Antiochensem Ecclesiam: in qua et de Evangelio quod nuper a me translatum est, super persona Christi ponit testimonium, dicens (ad Smyrn. cap. 3): Ego vero et post resurrectionem in carne eum vidi, et credo quia sit. Et quando venit ad Petrum, et ad eos qui cum Petro erant, dixil eis. Ecce palpate me et videte, quia non sum dæmonium incorporale. Et statim tetigerunt eum, et crediderunt. › Dignum autem videtur, quia tanti viri fecimus mentionem, et de epistola ejus quam ad Romanos (cap. 5) scribit (al. scripsit) pauca ponere De Syria usque ad Romam pugno ad bestias, in mari et in terra, etc. Cumque jam damnatus esset ad bestias, ardore patiendi, cum rugientes audiret leones, ait: Frumentum Christi sum, dentibus bestiarum molar, ut panis mundus inveniar. Passus est anno undecimo Trajani. Ἰγνάτιος οὖν, ὁ μετὰ τοὺς ἀποστόλους ἐν ᾿Αντιοχείᾳ κατασταθεὶς ἐπίσκοπος καὶ μάρτυς τοῦ Χρισ στοῦ γενόμενος, γράφων περὶ τοῦ Κυρίου, εἴρηκεν· Εἰς ιατρός ἐστι σαρκικὸς καὶ πνευματικός, γενη τὸς καὶ ἀγένητος, ἐν ἀνθρώπῳ Θεὸς, ἐν θανάτο ζωὴ ἀληθινὴ, καὶ ἐκ Μαρίας καὶ ἐκ Θεοῦ.... Εἰ δὲ τὴν ἐν Χριστῷ πίστιν αὐτῶν γινώσκοντες, πεπείσμεθα, ὅτι καὶ ὁ μακάριος Ιγνάτιος ὀρθῶς ἔγραψε, γενητὸν αὐτὸν λέγων διὰ τὴν σάρκα· ὁ γὰρ Χριστὸς σάρξ ἐγένετο· ἀγένητον δὲ, ὅτι μὴ τῶν ποιημάτων καὶ γενητῶν ἐστιν, ἀλλ' Υἱὸς ἐκ Πατρός, κ. τ. λ. 16, cum vetere INTERPRETE GRECO. Ἰγνάτιος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Ἐκκλησίας τρίτος με τὰ Πέτρον τὸν ἀπόστολον ἐπίσκοπος, διωγμὸν κινή σαντος Τραϊανού, θηριομαχῆσαι κελευσθείς, εἰς Ρώ μην στέλλεται δέσμιος. Πλέων δὲ, καὶ ἐπιστὰς τῇ Σμύρνῃ, ἐν ᾗ Πολύκαρπος ἀκροατής Ἰωάννου ἐπίσκοπος ἦν, ἔγραψε πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολὴν μίαν, ἄλλην πρὸς Μαγνησιανούς, τρίτην πρὸς Τραλλιανούς, τετάρτην πρὸς Ῥωμαίους· κἀκεῖθεν ἐξιὼν ἔγραψε Φιλαδελφεῦσι, καὶ Σμυρναίοις, καὶ ἰδικῶς πρὸς Πολύ καρπον, παρατιθέμενος αὐτῷ τὴν ἐν Ἀντιοχείς Εκ κλησίαν· ἐν ᾗ καὶ περὶ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ πρώην μεταφρασθέντος (deest ὑπ' ἐμοῦ), ἐκ προσώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ μνήμην ποιεῖται, λέγων·. Ἐγὼ δὲ καὶ μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἐν σώματι αὐτὸν εἶδον, καὶ πιστεύω ότι ἐστί. Καὶ ὅτε ἦλθεν πρὸς Πέτρον, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ ὄντας, εἶπεν αὐτοῖς· Ψηλαφήσατέ με (deest καὶ ἴδετε), ὅτι οὐκ εἰμι δαιμόνιον σωματικόν (male legit corporale). Καὶ εὐθέως ἅψαντες αὐτοῦ, ἐπίστευσαν (al. ἥψαντο αὐτοῦ, καί).» "Αξιον δὲ φαίνεται, επείπερ τοιούτου ἀνδρὸς πεποιήμεθα μνήμην, ἐκ τῆς ἐπιστολῆς αὐτοῦ τῆς πρὸς Ῥωμαίους γραφείσης ὀλίγα ἐκθέσθαι. Από Συρίας ἄχρι 'Ρώμης θηριομαχῶ ἐν θαλάσσῃ και ἐν γῇ, κ. τ. λ. Κατακριθεὶς τοίνυν θηριομαχῆσαι, καὶ πόθῳ τοῦ παθεῖν, ἀκούσας τοῦ βρυγμοῦ τῶν λεόν των, ἔφη· Σίτος Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰμι, καὶ εὔχομαι τοῖς ὁδοῦσι τῶν θηρίων ἀληθῆναι, ἵνα ἄρτος και Ο θαρὸς εὑρεθῶ. Έπαθε δεκάτῳ ἔτει Τραϊανοῦ. Lege FRECULPHUm tom. II, lib. 11, cap. 11, et HONORIUM AUGUSTODUNENSEM, De luminar. Eccies. cap. 16. IDEM, lib. Adversus Helvidium, num. 17. Ex edit. Veron. tom. II, pag. 225, C. Nunquid non possum tibi totam veterum scriptorum seriem commovere: Ignatium, Polycarpum, Ire- “æum, Justinum martyrem, multosque alios apostolicos et eloquentes viros, qui adversus Ebionem et Theodotum Byzantium et Valentinum, hæc eadem sentientes plena sapientiæ volumina conscripserunt? IDEN, lib. 1 Commentar. in Matth. 1, 18. Martyr Ignatius etiam quartam addidit causam, cur a desponsata conceptus sit (Christus): ut partus, inquiens, ejus celaretur diabolo; dum eum putat, non de virgine, sed de uxore generatum. Epist. ad Ephes. cap. 19. Vide ejusdem Hieronymi testimonium de Barnabæ epistola. Videsis quoque Freculphum in Chron. lib. 11, cap. 11, Hieronymi verba, tacito ejus nomine, exscribentem.

VUJ. S. Dionysis AREOPAG. lib. De divin. nominib. cap. 4, § 12. Ex edit. Amuerp. 1633, pag. 565. Καίτοι ἔδοξέ τισι τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ἱερολόγων, καὶ θειότερον εἶναι τὸ τοῦ ἔρωτος όνομα, τοῦ τῆς ἀγάπης. Γράφει δὲ καὶ ὁ θεῖος Ιγνάτιος· Ὁ ἐμὸς ἔρως ἐσταν ρωται. Vide Paraphras. Pachymere. BASILIUS, vel quisquis sit auctor, hemit. in sanctam 1722, tom. I, Εἴρηται δὲ τῶν παλαιῶν τινι καὶ ἕτερος λόγος, ὅτι ὑπὲρ τοῦ λαβεῖν τὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου την παρθενίαν τῆς Μαρίας ἡ τοῦ Ἰωσὴφ επενοήθη μνηστεία Χ. Atqui visum est quibusdam e nostris scriptoribus sacris, nomen amoris divinius esse nomine charitatis. Etenim divinus Ignatius scribit: Meus amor crucifixus est. Epist. ad Rom., cap. 7 Christi generationem, num. 5. Ex edit. BB. Paris. pag. 598, B. Allata est et alia ratio a quodam ex antiquis, videlicet excogitatam fuisse Josephi desponsationem, ut Mariæ virginitas mundi hujus principem lateret. Epist. ad Eplies., cap. 19. JOANNES CHRYSOSTOMUS, homil. in S. IGNATIUM martyrem, nam. 5. Ex edit. BB. Paris. 1718, tom. ii, pag. 599, D. Ἐν μέσῳ τῷ θεάτρω, τῆς πόλεως άνω καθεζομένῆς ἁπάσης, τον τοῦ μαρτυρίου τρόπον ὑπέμεινε, θηρίων ἐπ' αὐτὸν ἀφεθέντων· ἵν᾽ ὑπὸ ταῖς ἁπάντων έψετε το τρόπαιον στήσας κατὰ τοῦ διαβόλου, τοὺς θεατάς ἅπαντας ζηλωτὰς ποιήσῃ τῶν ἀγωνισμάτων τῶν ἑαυτοῦ, οὐκ ἀποθνήσκων μόνον οὕτω γενναίως, ἀλλὰ καὶ μεθ᾽ ἡδονῆς ἀποθνήσκων. Οὐ γὰρ ὡς ζωῆς ἀποῤῥήγνυσθαι μέλλων, ἀλλ' ὡς ἐπὶ ζωὴν καλούμενος βελτίων καὶ πνευματικωτέραν, οὕτως ἀσμένως τώρα τὰ θηρία. Πόθεν τοῦτο δῆλον; ἀπὸ τῶν ῥημά των, ὧν ἀποθνήσκειν μέλλων ἐφθέγξατο. Ακούσας γὰρ ὅτι οὗτος αὐτὸν τῆς τιμωρίας ὁ τρόπος μένει, Ἐγὼ τῶν θηρίων ἐκείνων ὀναίμην, έλεγε. Τοιοῦτοι γὰρ οἱ ἐρῶντες· ὅπερ ἂν πάσχωσιν ὑπὲρ τῶν ἔρωμένων, μεθ᾿ ἡδονῆς δέχονται, καὶ τότε δοκοῦσιν ἐμφορεῖσθαι τῆς ἐπιθυμίας, ὅταν πολλῷ χαλεπώτερα ἢ τὰ γινόμενα· ὅπερ οὖν καὶ ἐπὶ τούτου συνέβαινεν. Οὐ γὰρ τῷ θανάτῳ μόνον, ἀλλὰ καὶ τῇ προθυμίᾳ ζηλῶσαι τοὺς ἀποστόλους ἔσπευδε· καὶ ἀκούων ὅτι μαστιχθέντες ἐκεῖνοι μετὰ χαρᾶς ἀνεχώρουν, έδουλήθη καὶ αὐτὸς μὴ τῇ τελευτῇ μόνον, ἀλλὰ καὶ τῇ χαρά μιμήσασθαι τοὺς διδασκάλους· διὰ τοῦτο, των θηρίων, έλεγεν, καίμην. INCERTUS AUCTOR apud CHRYSOSTOMUN homil. de Διὰ τοῦτο γενναῖος τις ἀρχαίων· Ἰγνάτιος δὲ ἦν ὄνομα αὐτῷ· οὗτος ἱερωσύνῃ καὶ μαρτυρίῳ διαπρέ ψας, ἐπιστέλλων τινὶ ἱερεῖ ἔλεγε· Μηδὲν ἄνευ γνώμης σου γινέσθω, μηδὲ σὺ ἄνευ γνώμης Θεοῦ τι πράττε. ΧΙ. In medio theatro, universa civitate sursum con sidente et spectante, bestiis in ipsum immissis et concitatis, martyrium pertulit (Ignatius): ut sub omnium, oculis adversus diabolum tropæum erigeret, cunctosque spectatores suorum certaminum imitatores efficeret; cum non modo fortiter, sed etiam cum þætitia mortem oppeteret, ferasque cum voluptate spectaret; non quasi raperetur e vita, sed tanquam ad vitam meliorem ae praestantiorem vocaretur. Unde hoc fit perspicuum? ex verbis quæ moriturus loquebatur. Cum enim id genus supplicii sibi esse subeundum intellexisset, Ego, inquit, ferts illis fruar. Sic enim agunt, qui amant: cum pro iis qui amantur, aliquid patiuntur, gaudentes id faciunt; tuncque sibi videntur optatis frui, cum ea quæ perferunt, sunt quam gravissima; quod quidem in hoc item contigit. Siquidem non morte solum, verum etiam alacritate studebat apostolos imitari. Et non ignorans, quod illi flagellati, cum gaudio ibant e conspectu concilii, voluit etiam ipse non morte solum, sed etiam lætitia magistris esse similis; idcirco Feris, inquit, fruar. Epist. ad Rom., cap. 5. Legislatore, num. 4. Ibid., tom. VI, pag. 410, C. Propterea nobilis vir quidam ex veteribus, cui nomen Ignatius, quique sacerdotio simul et martyrio decoratus fuit, ad sacerdotem quemdam scribens dicebat: Nihil sine tua voluntate geratur, neque item tu quidquam absque Dei voluntate facias. Epist. ad Polycarp., cap. 4. Theodoretus, epist. 89, að Florentium Patricium. Ταῦτα δὲ ἡμῖν παρέδοσαν οὐ μόνον οἱ ἀπόστολοι καὶ προφῆται, ἀλλὰ καὶ οἱ τὰ τούτων ήρμηνευκότες συγγράμματα, Ἰγνάτιος, Ευστάθιος, Αθανάσιος, Βασίλειος, Γρηγόριος, Ἰωάννης καὶ οἱ ἄλλοι τῆς ἰκουμένης φωστήρες. Ex edit. Paris. 1642, tom. III, pag. 966, B. Hæc porro tradidere nobis non apostoli modo et prophetæ, verum ii etiam qui horum libros interpretati sunt, Ignatius, Eustathius, Athanasius, Basilius, Gregorius, Joannes et reliqua orbis lumina. law, epist. 145, at monachos Constantinopolitanos. Ibid., pag. 1027, Α. Καὶ οἱ τούτων πρεσβύτεροι, Ιγνάτιος καὶ Πολύκαι τος, καὶ Εἰρηναῖος, καὶ Ἰουστῖνος, καὶ ἹππόλυAtque his adhuc antiquiores, Ignatius, et Polycarpus, et Irenæus, et Justinus, et llippolytus; quo-

8. IGNATIUS. PROLEGOMΕΝΑ. rum plerique non modo inter pontifces prælucent, τος, ὧν οἱ πλείους οὐκ ἀρχιερέων προλάμπουσι με sed martyrum etiam chorum exornant. νον, ἀλλὰ καὶ τῶν μαρτύρων διακοσμοῦσι χορόν. IDEM, dial. Immutab. 1. Ibid., tom. IV, pag. 33, A. Ostendam autem tibi celeberrimum Ecclesiæ doctorem, et illius de divina Incarnatione sententiam, ut cognoscas de suscepta natura quid senserit. Audivisti enim prorsus Ignatium illum, qui de Petri dextera pontificatus gratiam suscepit, et post admiuistratam Ecclesiam Antiochenam martyrii coronam adeptus est.... Audi ergo viros apostolicam doctripam sonantes. Sancti Ignatii episcopi Antiocheni et martyris ex Epistola ad Smyrnæos. Plane cumulateque persuasos de Domino nostro, qui est ex genere David secundum carnem, et Filius Dei secundum divinitatem et potentiam: qui vere natus est ex Virgine: baptizatus a Joanne, ut omnis ab ipso justitia impleretur: vere sub Pontio Pilato et Herode tetrarcha, pro nobis in carne crucifixus. Epist. ad Smyrnaos, cap. 1. Ejusdem ex eadem Epistola. Quid enim prodest, si quis me laudet, Dominum qutem meum blasphemet, non confitens eum carnem gestare? Quod qui non confitetur, plane ipsum ne-. gat, ut cadaver circumferentem. Ibid., cap. 5. Ejusdem ex eadem Epistola. Si enim opinione tantum hæc a Domino nostro gesta sunt, ego quoque opinione vinctus sum. Cur autem et meipsum morti tradidi, ad ignem, ad gladium, ad bestias? Verum qui vicinus gladio, vicinus Deo. Solum in nomine Jesu Christi, ut passionum ejus socius fiam, omnia sustineo, ipso me corroborante homine perfecto, quem aliqui ignorantes negant. Ibid., cap. 4. Ejusdem ex Epistola ad Ephesios. Deus enim noster Jesus Christus in Mariæ utero gestatus est secundum Dei dispensationem, ex semine quidem David, sed ex Spiritu sancto: qui natus est et baptizatus, ut mortalitas nostra purgaretur. Ex Epist. ad Ephes., cap. 18. Ejusdem ex eadem Epistola. Siquidem singuli omnes universe in gratia nominatim convenitis in una fide et in uno Jesu Christo, secundum carnem ex genere David, filio hominis, et Filio Dei. Ibid., cap. 20. Ejusdem ex eadem Epistola. Unus est medicus carnalis et spiritalis, genitus ex ingenito, in homine Deus, in morte vita vera, et ex Maria et ex Deo, primum patibilis et tunc impatibilis, Jesus Christus Dominus noster. Ibid., cap. 7. Ejusdem ex Epistola ad Trallianos. Obturate aures vestras, quando quispiam vobis loquitur sine Jesu Christo; qui est ex genere DaἘπιδείξω δέ σοι τὸν πανεύφημον τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλον, καὶ τὸ ἐκείνου περὶ τῆς θείας Ενανθρω πήσεως φρόνημα, ἵνα γνῷς τίνα περὶ τῆς ληφθείσης ἐδόξασε φύσεως. Ακήκοας δὲ πάντως Ιγνάτιον ἐκεῖ νον, ὃς διὰ τῆς τοῦ μεγάλου Πέτρου δεξιᾶς τῆς ἀρχιερωσύνης τὴν χάριν ἐδέξατο, καὶ τὴν Ἐκκλησίαν Αντιοχέων ιθύνας τὸν τοῦ μαρτυρίου στέφανον ἀνεθήσατο.... "Ακουσον τῶν ἀνδρῶν τὴν ἀποστολικὴν προφερόντων διδασκαλίαν. Τοῦ ἁγίου Ιγνατίου ἐπισκόπου Αντιοχείας και μάρτυρος, ἐκ τῆς πρὸς 'Ρωμαίους [lege, Σμυρ ναίους] Επιστολῆς. Πεπληροφορημένους ἀληθῶς εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν, ὄντα ἐκ γένους Δαβὶδ κατὰ σάρκα, Υἱὸν Θεοῦ κατὰ θεότητα καὶ δύναμιν, γεγενημένον ἀληθῶς ἐκ Παρθέ γου, βεβαπτισμένον ὑπὸ Ἰωάννου, ἵνα πληρωθῇ πᾶσα δικαιοσύνη ὑπ' αὐτοῦ, ἀληθῶς ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου καὶ Ἡρώδου τετράρχου, καθηλωμένον ὑπὲρ ἡμῶν σαρκί. Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τῆς αὐτῆς Ἐπιστολῆς. Τί γὰρ ὠφελεῖ, εἴπερ με ἐπαινεῖ τις, τὸν δὲ Κύριόν μου βλασφημεί, μὴ ὁμολογῶν αὐτὸν σαρκοφόρον; ὁ δὲ τοῦτο μὴ λέγων, τελείως αὐτὸν ἀπήρνηται, ὡς νεκροφόρον. Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τῆς αὐτῆς Ἐπιστολής. Εἰ γὰρ τῷ δοκεῖν ταῦτα ἐπράχθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου ἡμῶν, κἀγὼ τῷ δοκεῖν δέδεμαι. Τί δὲ καὶ ἐμαυτὸν ἔκδοτον δέδωκα τῷ θανάτῳ, πρὸς πῦρ, πρὸς μάχαιραν, πρὸς θηρία; ἀλλ᾽ ὁ ἐγγὺς μαχαίρας, ἐγγὺς Θεοῦ. Μόνον ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸ συμπαθεῖν αὐτῷ πάντα ὑπομένω, αὐτοῦ με ἐνδυνα μοῦντος τοῦ τελείου ἀνθρώπου, ὅν τινες ἀγνοοῦντες ἀρνοῦνται. Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τῆς πρὸς Ἐφεσίους Επιστολῆς. Ο γὰρ Θεὸς ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐκυοφορήθη ὑπὸ Μαρίας κατ' οἰκονομίαν Θεοῦ, ἐκ σπέρματος μὲν Δαβίδ, ἐκ Πνεύματος δὲ ἁγίου· ὃς ἐγεννήθη, καὶ ἐβαπτίσθη, ἵνα τὸ θνητὸν ἡμῶν καθαρισθῇ. Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τῆς αὐτῆς Ἐπιστολῆς. Εἴ τι οἱ κατ' ἄνδρα κοινῇ πάντες ἐν τῇ χάριτι ἐξ ὀνόματος συνέρχεσθε ἐν μιᾷ πίστει, καὶ ἑνὶ Ἰησοῦ Χριστῷ, κατὰ σάρκα ἐκ γένους Δαβίδ, τῷ υἱῷ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ Υἱῷ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τῆς αὐτῆς Ἐπιστολῆς. Οτι Ιατρός ἐστι σαρκικὸς καὶ πνευματικός, γεννητὸς ἐξ ἀγεννήτου, ἐν ἀνθρώπῳ Θεός, ἐν θανάτῳ ζωὴ ἀληθινὴ, καὶ ἐκ Μαρίας καὶ ἐκ Θεοῦ, πρώ τον παθητὸς καὶ τότε ἀπαθὴς, Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Κύ ριος ἡμῶν. Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τῆς πρὸς Τραλλιανούς Επιστο λῆς. Κωφώθητε οὖν, ὅταν χωρίς Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑμῖν λαλή τις, τοῦ ἐκ γένους Δαβίδ, τοῦ ἐκ Μαρίας, δε

ἀληθῶς ἐγεννήθη, ἔφαγέ τε καὶ ἔπιεν ἀληθῶς, ἐδιώ- vid, qui ex Maria, qui vere natus est, vere com edit χθη ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, ἐσταυρώθη, καὶ ἀπέθανε, βλεπόντων ἐπιγείων καὶ ἐπουρανίων καὶ καταχθο νέων. Idem, dial. Inconfus. Τοῦ ἁγίου Ιγνατίου ἐπισκόπου Αντιοχείας καὶ μάρτυρος, ἐκ τῆς πρὸς Σμυρναίους Επιστο λῆς. Ἐγὼ γὰρ καὶ μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἐν σαρκὶ αὐτὸν οἶδα καὶ πιστεύω ὄντα· καὶ ὅτε πρὸς τοὺς περὶ Πέτρον ἦλθεν, ἔφη αὐτοῖς· Λάβετε, ψηλαφήσατέ με, καὶ ἴδετε ὅτι οὐκ εἰμὶ δαιμόνιον ἀσώματον· καὶ εὐθὺς αὐτοῦ ἥψαντο, καὶ ἐπίστευσαν. Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τῆς αὐτῆς Ἐπιστολῆς. Μετὰ δὲ τὴν ἀνάστασιν καὶ συνέφαγε καὶ συνέπιεν αὐτοῖς, ὡς σαρκικῶς καὶ πνευματικῶς ἡνωμένος τῷ Πατρί. et bibit, qui sub Pontio Pilato passus est, crucifixus et mortuus, videntibus coelestibus, terrestribus et inferis. Epist. ad Trall., cap. 9. 11. Ibid., pag. 86, Β. Sancti Ignatii Antiocheni episcopi et martyris, ex Epistola ad Smyrnæos. Ego enim post resurrectionem ipsum in carne scio et credo esse: et quando ad eos qui cum Petro erant, venit, dixit eis: Accipite, palpate me, et videte quia non sum dæmonium incorporeum. Et statim ipsum tetigerunt, et crediderunt. Epist. ad Smyrn., cap. 3. Ejusdem ex eadem Epistola. Post resurrectionem autem una cum eis et comedit et bibit, tanquam carnaliter et spiritualiter unitus Patri. Ibid. IDEM, dial. Impatib. 111. Ibid., pag. 154, D. Τοῦ ἁγίου Ιγνατίου ἐπισκόπου Αντιοχείας καὶ μάρτυρος, ἐκ τῆς πρὸς Σμυρναίους Επιστο λης. Εὐχαριστίας καὶ προσφορὰς οὐκ ἀποδέχονται, διὰ τὸ μὴ ὁμολογεῖν τὴν εὐχαριστίαν· σάρκα εἶναι τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν ὑπὲρ τῶν ἁμαρ τῶν ἡμῶν παθοῦσαν, ἣν χρηστότητι ὁ Πατήρ ἡγει ρεν. Sancti Ignatii episcopi Antiocheni et martyris, ex Epistola ad Smyrnæos. Eucharistias et oblationes non admittunt, quod non confiteautur eucharistiam carnem esse Salvatoris nostri Jesu Christi, quæ pro peccatis noŝtris passa est, quam Pater benignitate sua suscitavit. Epist. ad Smyrn., cap. 7. Gelasius I, Adversus Eutych. et Nestor. Es Biblioth. PP. Paris. tom. IV, part. s, pag. 423, F. Testimonia veterum de duabus naturis in Christo. Ignatii`episcopi et, martyris Antiocheni ex Epistola ed Ephesios. Unus medicus est, carnalis et spiritualis, factus et non factus, in homine Deus, iu morta vita æterna, ex Maria et ex Deo, primum passibilis et tunc impassibilis, Dominus noster Jesus Christus. Et post pauca Singuli, inquit, viri communiter omnes, ex gratia ex nomine convenite in unam fidem, et in ·ɑno Jesu Christo, secundum carnem ex genere David, filio.hominis et filio Dei. Epist. ad Ephes., capp. 7 et 20. Epíræmius patriarcha Theopolitanus, in Epist. ad Zenobium scholasticum Emiseuum. Apud Photium Biblioth. Cod. ccxxviii, pag. 778, edit. Rothomag. 1653. Ὅπερ οὖν εἴρηται κατὰ τὸ τρίτον κεφάλαιον ἔκ τε τῶν εὐαγγελικῶν φωνῶν καὶ ἐκ τῶν ἀποστολικῶν, καὶ δὴ καὶ ἐκ τῶν μακαρίων Πατέρων ἡμῶν, Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, Ιουλίου, καὶ ᾿Αθανασίου, καὶ Γρηγορίων καὶ Βασιλείου, κ. τ. λ. Quod igitur tertio capite dictum est tum ex evangelicis, tum ex apostolicis verbis, atque etiam ex beatis Patribus nostris, Ignatio Deifero, Julio, Athanasio, Gregoriis et Basilio, etc. IDEN, De sacris Antiochiæ legibus lib. iii. Apud Καὶ ὁ Θεοφόρος δὲ Ἰγνάτιος καὶ μάρτυς, Σμυρ νείοις ἐπιστέλλων, ομοίως κέχρηται τῷ ἄρθρῳ. Puorum, ibid., Cod. ccxsis, pag. 810. Eliam Ignatius, vir divinus et martyr, epistolam ad Smyrnæos scribens, similiter articulo utitur. GILDAS SAPIENS, in Castigatione Cleri Britanniæ, sub initium. Ex Bibl. PP. Paris. tom. V, pag. 409, D. Quis vestrum, ut sanctus martyr Ignatius Antiochiæ urbis episcopus, post admirabiles in Christo actus ob testimonium ejus, leonum molis Romæ confractus est? Cujus verba, cum ad passionem duceretur, audientes (si aliquando vultus vestri rubore suffusi essent), non solum in comparatione ejus vos non putabitis sacerdotes, sed ne mediocres quidem Christianos esse. Ait enim in Epistola, quam ad Romanam Ecclesiam misit: Syria usque Romam cum bestiis terra marique depugno, die ac nocte connexus et cobligatus decem leopardis, militibus dico ad custodiam datis, qui ez beneficiis nostris sæviores fiunt. Sed ego corum nequitiis magis erudior: nec tamen in hoc justificatus sum. O salutares bestias quæ præparantur nihi! Quando venieru? quando emittentur? quando eis frui licebit carnibus meis? Quas ego exopto acriores parari,.

PROLEGOMENA. el invitabo ad devorationem mei, et deprecabor, ne forte, ut nonnullis fecerunt, timeant attingere corpus meum; quinimo, si cunctabuntur, ego vim faciam, ego me ingeram. Date, quæso, veniam; ego novi quid expodiat mihi; nunc incipio esse Christi discipuius. Facessat invidia vel kumani affectus, vel nequitiæ spiritualis, ut Jesum Christum merear adipisci. Ignes, cruces, bestiæ, dispersiones ossium, discerptionesque membrorum, ac totius corporis pœnæ, et omnia in me unum supplicia diaboli arte quæsita compleantur, dummodo Jesum Christum merear adipisci.... Christianus non mediocris sed perfectus, sacerdos non vilis sed praecipuus, dicit: Nunc incipio esse Christi discipulus. Epist. ad Rom. cap. 5. Ex Rufino, Hist. eccles. lib. 111, cap. 36. Auctor CHRONICI PASCHALIS, pag. 221, edit. Paris. 1688. Ὅτι δὲ τρεῖς ἐγιαυτούς κηρύξας τὸ Εὐαγγέλιον ὁ Κύριος ἐπὶ τὸν ἐκούσιον καὶ ζωοποιὸν ἦλθε σταυρὸν, διδάσκει καὶ Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος καὶ μάρτυς, δ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου γνήσιος μαθητής γεγονώς, τῆς δὲ ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ἁγιωτάτης Εκκλησίας ἐπίσκοπος ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων κατασταθείς. Ἐν τῇ πρὸς Τραλλια νοὺς τοίνυν Επιστολή γέγραφεν ἐπὶ λέξεως οὕτως • Αληθῶς τοίνυν ἐγέννησε Μαρία σῶμα, Θεόν ἔχον ἔνοικον, καὶ ἀληθῶς ἐγεννήθη ὁ Λόγος ἐκ τῆς παρθένου Μαρίας, σῶμα ὁμοιοπαθὲς ἡμῖν ήμφιεσμένος. ᾿Αληθῶς γέγονεν ἐν μήτρα, ὁ πάν τας ἀνθρώπους ἐν μήτρα διαπλάττων· καὶ ἐποίη σεν ἑαυτῷ σῶμα ἐκ τῶν τῆς Παρθένου σπερμά των, πλὴν ὅσον ὁμιλίας ἀνδρὸς ἄνεν. Αληθώς ἐκυοφορήθη, ὡς καὶ ἡμεῖς, χρόνων περιόδοις Quod autem Dominus, prædicato per tres annos Evangelio, ad voluntariam et vivificam crucem venerit, docet Ignatius ille Deifer et martyr, qui Joannis theologi genuinus discipulus fuit, sanctissimæque Antiochenæ Ecclesiæ episcopus ab apostolis constitutus. Is quippe in Epistola ad Trallianos fic verbo tenus scripsit: Vere etenim peperit Maria corpus, Deo in ea habitante, et vere natus est Deus Verbum ex Virgine, corpus similiter nobis passible sine peccato induens. Vere conceptus est in utero, (qui omnes homines in vulva fingit), formans et faciens sibi corpus ex Virgine, sine semine scilicet et consuetudine viri; portatusque in utero, sicut et nos tempore portati sumus: et vere laclutus est et nutritus sieut nos; et cibo et potu sicuti et nos usus eol; et triginta annos agens baptizatus est u Joanne, in καὶ ἀληθῶς ἐτέχθη, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀληθῶς ἐγα veritate et non in phantasmate. Et tribus annis præ dicavit Evangelium, et fecit signa et prodigia coram falsis Judais; et sub Pilatopraside Jud@æ judicatus est; flagellatus est, colaphis casus est, conspulus est, spineam coronam purpureamque vestem portavit, condemnatus est, crucifixus est vere, non phantastice; neque fallaciter mortuus est, sed vere; sepultus est, et resurrexit a mortuis. Ecce aperte omnino talis ac tantus Ecclesiæ doctor triennio a Servatore prædicatum evangelium dicit. Ex epist. ad Trallianos interpol., cap. 10. ἠγέρθη ἐκ τῶν νεκρῶν. Ἰδοὺ φανερῶς ὁ τοιοῦτος ἐνιαυτοὺς κηρύξαι τὸ Εὐαγγέλιον τὸν Σωτῆρα λέγει. λακτοτροφήθη, καὶ τροφῆς κοινῆς καὶ ποτοῦ μετ έσχεν, ὡς καὶ ἡμεῖς· καὶ τρεῖς δεκάδας ἐτῶν πολιτευσάμενος ἐβαπτίσθη ὑπὸ Ιωάννου, ἀλη θῶς καὶ οὐ δοκήσει. Καὶ γ' ἐνιαυτούς κηρύξας τὸ Εὐαγγέλιον, καὶ ποιήσας σημεῖα καὶ τέρατα ὑπὸ τῶν ψευδοϊουδαίων, καὶ Πιλάτου ἡγεμόνος ὁ κριτὴς ἐκρίθη, ἐμαστιγώθη, ὑπὸ δούλων· ἐπὶ κόρης ἐῤῥαπίσθη, ἐνεπτύσθη, ἀκάνθινον στέφα νον καὶ πορφυροῦν ἱμάτιον ἐφόρεσε, κατεκρίθη, ἐσταυρώθη ἀληθῶς, οὐ δοκήσει, οὐ φαντασίᾳ, οὐκ ἀπάτη· ἀπέθανεν ἀληθῶς, καὶ ἐτάφη, καὶ καὶ τηλικοῦτος τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλος τρεῖς Cl. Dufresnius in notis ad hunc locum monet veterem Ignatianam interpretationem sibi usurpatam, quam tamen nonnihil pleniorem et alicubi variam editi exhibent. XVH. JoBius monachus, De OEconomia seu Verbo incarnato, lib. vii, cap. 51. Apud Puorite Biblioth. Cod. ccxx11, pag. 622. Nam tria divinus Ignatius sæculi hujus principem latuisse commemorat; virginitatem Marie, conceptionem Domini, et crucifixionem. Epist. ad Ephes., cap. 19. Φησὶ γὰρ ὁ θεοφόρος Ιγνάτιος τρία λαθεῖν τὸν ἄρ χοντα τοῦ αἰῶνος τούτου· τὴν παρθενίαν Μαρίας, τὴν σύλληψιν τοῦ Κυρίου, καὶ τὴν σταύρωσιν ΧΥΜΙ. LEONTIUS BYZANTINUS, lib. De sectis, Act. 111, Ex bibl. PP. Paris. tom. XI, pag. 505, C. Cæterum temporibus illis, quæ a Christi nativiate usque ad imperium Constantini numerantur, hi doctores et Patres exstiterunt: Ignatius Theophorus, Irenaeus, Justinus, etc. Hos omnes secula deinceps hæreses excipiunt. Ἐγένοντο δὲ ἐν τοῖς χρόνοις τοῖς ἀπὸ τῆς γεννήσεων τοῦ Χριστοῦ μέχρι τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου διδά σκαλοι καὶ πατέρες οἵδε· Ιγνάτιος ὁ Θεοφόρος, Εἰρηναῖος, Ἰουστῖνος, κ. τ. λ. Τούτους ἅπαντας αἱ μετ' αὐτοὺς γενόμεναι αἱρέσεις δέχονται.

ΧΙΧ. JOANNES Rhetor., Apua EVARIUM, Hist. Eccl. lib. 1, cap. 16. Τότε καὶ Ἰγνάτιος ὁ θεσπέσιος επειδή γε, ὡς ἐβούλετο, τάφον τὰς τῶν θηρίων ἐσχηκώς γαστέρας ἐν τῷ τῆς Ῥώμης ἀμφιθεάτρω, κ. τ. λ. ANASTASIOS Senior patriarcha Antioch., lib. De PEARSON. Vindic. Μορφὴν δούλου ήμφιεσμένον, ἵνα λάθῃ Θεὸς ὢν τὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου. Tunc etiam Ignatius divinus postquam, ut ipse voluit, ferarum ventres in amphitheatro urbis Romize pro sepulcro habuisset, etc. Epist. ad Rom., cap. 4. rectis veritatis dogmat. Εx ms. Colleg. Cantabr. apud Ignat. part. 1, cap. 2. Forma servi indutum, ut Deus exsistens lateret principem hujus saculi. Ad Ephes. cap. 19. ANASTASIOS SINAΙΤΑ, lib. Οδηγός inscript., cap. 12. Τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου ἐπισκόπου Αντιοχείας. Ἐάσατε μιμητὴν γενέσθαι τοῦ πάθους τοῦ Θεοῦ μου. S. IGNATH episcopi Antiochen Sinite me fieri imitatorem passionis Dei mei. Ad Rom. cap. 6. ANTIOCHUS, homil. cxxiv. Ex Bibl. Ο Θεοφόρος Ιγνάτιος ἐπιστέλλει, λέγων· Τῷ Επισκόπῳ προσέχετε, ἵνα καὶ ὁ Θεὸς ὑμῖν. ᾿Αντίψυχον ἐγὼ τῷ ὑποτασσομένῳ [leg. τῶν ὑποτασσομένων] ἐπισκόπῳ, πρεσβυτέροις τε καὶ διακόνοις· μετ' αὐτῶν μοι γένοιτο τὸ μέρος ἔχειν ἐν Θεῷ. Idem Antiochus tum hic, tum alibi passim recitat. PP. Paris. tom. XII, pag. 219. Ignatius Theophorus per epistolam dicit: Episcopo attendite, ut et Deus vobis. Anima mea pro iis, qui episcopo, presbyteris et diaconis morem gerunt: cum illis portionem habere mihi in Deo contingat. Ad Polycarp. cap. 6. verba sancti Ignatii ex aliis ejus Epistolis descrinta MAXIMUS in Schol. ad Pseupo-DIONYS. AREOPAG. De divinis nominib. cap. 4, § 12, pag. 613. ῾Ο ἐμὸς ἔρως. Ζητητέον, πῶς ἐπὶ Ονησίμου τοῦ μετὰ Τιμόθεον Ἰγνατίου διαλεγομένου, καὶ γράφοντος Ρωμαίοις τό, Εμὸς ἔρως ἐσταύρωται, κ. τ. λ..... Τεκμήριον δὴ, τὸ μὴ προσκεῖσθαι· Γράφει δέ τισι, τουτέστι Ῥωμαίοις· ἀλλ᾽ ἁπλῶς· Γράφει δὲ καὶ ὁ θεῖος Ιγνάτιος. Amor meus. Quærendum quomodo Ignatio cuni Onesimo, Timothei postero, disputante et ad Romanos scribente, Amor meus crucifixus est, etc.... Cujus rei ǝrgumentum est, quod non habeav bic, scribit vero quibusdam, id est Romanis; sed simpliciter scribit vero divus Iynatius. Epist. ad Rom., cap. 7. Idem, in Loc. commun. Serm. 11. Ex edition. Combefisii, tom. II, pag. 534. Ιγνατίου. Τέλειοι ὄντες τέλεια φρονεῖτε· θέλουσι γὰρ ὑμῖν εὖ πράττειν, Θεὸς ἕτοιμος εἰς τὸ παρέχειν. Τοῦ ἁγίου Ιγνατίου. IGNATII. Qui perfecti estis, perfecta sapite: volentibus enim vobis bene agere, Deus paratus est præbere. Epist. ad Smyrn., cap. 11. IDEM, ibid., serm. XLIII, p. 638. Κἂν ἐῤῥωμένος ὦ τὰ κατὰ Θεὸν, πλέον με δεῖ φου ' Sancti Ignatii. Cum in rebus divinis firmus ac robustus fuero, βεῖσθαι, καὶ προσέχειν τοῖς εἰκῆ φυσιοῦσί με· έπαι- tum vehementius timeam oportet, ab iisque caveam νοῦντες γάρ με, μαστιγοῦσιν. qui me incassum inflant; qui enim me laudant, flagris me afficiunt. Epist. ad Trall. interpol., cap. 4 THEODORUS PRESBYTER, apud PHOTIUM Biblioth. Cod. 1, pag. 3. Πως μέμνηται τῆς τοῦ Θεοφόρου Ιγνατίου ἐπιστολῆς 4 βίβλος; ὁ μὲν γὰρ Διονύσιος τοῖς τῶν ἀποστό λων ἐνήκμασε χρόνοις· Ἰγνάτιος δὲ ἐπὶ Τραϊανοῦ τὸν διὰ μαρτυρίου ἤθλησεν ἀγῶνα, ὃς καὶ πρὸ βραχὺ τῆς τελευτῆς ταύτην ἐπιστολὴν, ἧς ἡ βίβλος μνημονεύει, γράφει. Cur epistolam beati Ignatii hic liber (Dionysii Areopagita) citat? Dionysius enim apostolorum temporibus floruit: Ignatius vero Trajano Augusto imperante martyrii certamen certavit, et paulo ante mortem eam epistolam quam hic liber citat, conscripsit.

PROLEGOMENA.` Andreas Cretensis, homil. 11, in Nativit. B. Virginis. Ex ms. Oxon. apud PearsON. in Vindic. Ignat. part. i, cap. 2. Ut ait sanctus vir, cui nomen Ignatius: Principem hujus sæculi latuit virginitas Mariæ, et partus ejus, similiter et mors Christi: tria tremenda mysteria, quæ in silentio Dei facta sunt. Epist. ad Ephes., cap. 19. "Ως φησί που ἅγιος ἀνὴρ, Ἰγνάτιος ὄνομα αὐτῷ Καὶ ἔλαβε τὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου ἡ παρ θενία Μαρίας, καὶ ὁ τόπος αὐτῆς, ὁμοίως καὶ ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ· τρία μυστήρια φρικτά,ἅτινα ἐν ἡσυχίᾳ Θεοῦ ἐπράχθη. ANTONIUS MELISSA, Loc. Omnes ferto, ut te Dominus; omnes sustine in charitate; postula prudentiam majorem ea quam habes. Omnium morbos porta; ubi enim plus laboris, ibi lucri multum. Epist. ad Polycarp., cap. 1. comm., lib. 11, cap. 48. Πάντας βάσταζε ὥς σε ὁ Κύριος· πάντων ἀνέχου ἐν ἀγάπῃ· αἰτοῦ σύνεσιν πλείονα ἧς ἔχεις. Πάντων τὰς νόσους βάσταζε· ὅπου γὰρ πλείων κόπος, πολὺ τὸ κέρδος. IDEM, ibid., lib. 11, cap. 89. Stato quasi incus, dum cæderis; generosi est athletæ, cædi et vincere; maxime propter Deum omnia sustinenda sunt, ut ipse quoque nos sustineat. Ad Polycarp., cap. 3. IDEM, ibid., lib. Servi non desiderent a communi liberi fieri; sed in gloriam Dei plus serviant, ut meliori libertate a Deo potiantur. Ad Polycarp., cap. 4. Στῆκε ὡς ἄκμων, τυπτόμενος· μεγάλου ἀθλητοῦ ἐστι δέρεσθαι καὶ νικᾷν· μάλιστα δὲ ἕνεκεν Θεοῦ πάντα ἡμᾶς ὑπομένειν δεῖ, ἵνα καὶ αὐτὸς ἡμᾶς ὑπο μένῃ. 11, cap. 23. Οἱ δοῦλοι μὴ ἐράτωσαν ἀπὸ κοινοῦ ἐλευθεροῦσθαι, ἀλλ᾽ εἰς δόξαν Θεοῦ πλέον δουλευέτωσαν, ἵνα κρείττο νος ἐλευθερίας ἀπὸ Θεοῦ τύχωσιν. Idem, ibid., lib. 1, cap. 14. Si quis in castitate manere potest ad honorem carnis Domini, sine jactantia maneat; et si videri vult plus episcopo, corruptus est. Decet autem ducentes et ductas cum sententia episcopi unionem facere, ut nuptiæ fiant secundum Deum, et non secundum cupiditatem. Ad Polycarp., cap. 5. Εἴ τις δύναται ἐν ἁγνείᾳ μένειν εἰς τιμὴν τῆς σαρ κὸς τοῦ Κυρίου, ἐν ἀκαυχησίᾳ μενέτω· καὶ ἐὰν γνω σθῇ πλέον τοῦ ἐπισκόπου, ἔφθαρται. Πρέπει δὲ τοῖς γαμοῦσι καὶ ταῖς γαμουμέναις, μετὰ γνώμης τοῦ ἐπισκόπου τὴν ἕνωσιν ποιεῖσθαι, ἵνα ὁ γάμος ᾗ κατὰ Θεὸν, καὶ μὴ κατ' ἐπιθυμίαν. IDEM, ibid., lib. 11, cap. 84. Patienter alii alios cum mansuetudine patimini, ut nos semper Deus. Ad Polycarp., cap. 6. Μακροθυμεῖτε μετ᾿ ἀλλήλων ἐν πραύτητι, ὡς ὁ Θεὸς μεθ᾿ ἡμῶν διὰ παντός. IDEM, ibid., lib. 11, cap. 3. Date operam ne resistatis episcopo, ut sitis Deo subjecti; et quo magis tacitum videritis episcopum, eo magis illum metuite. Quemcunque enim mittit paterfamilias ut rei domesticæ præsit, sic decet nos excipere velut ipsum qui miuit. Episcopum igitur tanquam Dominum ipsum suspicere oportet. Ad Ephes., capp. 5 et 6. Idem, ibid., lib. Nihil est pace melius, qua omne bellum dirimitur. Ad Ephes., cap. 13. IDEM, ibid., lib. Samuel cum adhuc parvus puer esset, Videns est vocatus, ac in prophetarum numero est cooptatus. Daniel adhuc juvenis consenes quosdam judicio damnavit, eosque non seniores, sed perdite-libidinosos esse demonstravit. Jeremias cum juventutis causa, eam quam Deus ei tradebat prophetandi provinciam recusaret, a Deo illa audit: Te juniorem esse ne dicito: ad quoscunque enim te misero, proficisceris. Salomon autem ille sapiens, cum duodecim haberet annos, magnam quæstionem de ignoΣπουδάσατε μὴ ἀντιτάσσεσθαι τῷ ἐπισκόπῳ, ἵνα ἦτε Θεῷ ὑποτασσόμενοι· καὶ ὅσον βλέπετε σιγώντα τὸν ἐπίσκοπον, πλέον αὐτὸν φοβείσθε. Πάντα γὰρ δν πέμπει ὁ οἰκοδεσπότης εἰς ἰδίαν οικονομίαν, οὕτως δεῖ δ ἡμᾶς αὐτὸν δέχεσθαι ὡς αὐτὸν τὸν πέμποντα. Τὸν οὖν ἐπίσκοπον ὡς αὐτὸν τὸν Κύριον δεῖ προβλέ πειν. 11, cap. 67. Οὐδέν ἐστιν ἄμεινον εἰρήνης, ἐν ᾗ πᾶς ὁ πόλεμος καταλύεται. 11, cap. 19. Ο Σαμουὴλ παιδάριον ῶν, ὁ Βλέπων ἐκλήθη, καὶ τῷ χορῷ τῶν προφητῶν ἐγκατελέχθη. Δανιὴλ νέος ῶν, ἔκρινεν ὁμογέροντάς τινας, δείξας ἐξώλεις αὐτοὺς, οὐ πρεσβυτέρους εἶναι. Ἱερεμίας διὰ τὸ νέον παραι τούμενος τὴν ἐγχειριζομένην αὐτῷ παρὰ τοῦ Θεοῦ προφητείαν, ἀκούει· Μὴ λέγε, νεώτερος εἰμί· διότι πρὸς πάντας οὓς ἐὰν ἐξαποστελώ σε, πορεύσῃ. Σα λομῶν δὲ ὁ σοφὸς, δυοκαίδεκα τυγχάνων ἐτῶν, συνε ῆκε τὸ μέγα τῆς ἀγνωσίας τῶν γυναικῶν ἐπὶ τοῖς σφετέροις. τέκνοις ζήτημα. Δαβὶδ ὁ προφήτης ὁμοῦ

καὶ βασιλεὺς, μειράκιον χρίεται ὑπὸ Σαμουὴλ εἰς ratione mulierum non agnoscentium suos liberos βασιλέα, dijudicavit. David propheta simul et rex, adolescentulus adhuc a Samuele ad futurum regnum ungitur. Editi Melisse ferunt, ista ex Epistola ad Magnesianos esse desumpta. His quidem fere similia exstant in Epistola ad Magnesianos interpolata, cap. 3. Sed hæc potius videtur descripsisse Melissa ex Epistola Maria Castabal. ascripta, ubi pene αὐτολεξεί occurrunt capp. 3 et 4. Theodorus StudITES, cateches. CXXVII. Ex Biblioth. PP. Paris. tom. II, pag. 727, F. Συνέπεται δὲ καὶ ὁ Θεοφόρος Ιγνάτιος, τάδε λέγων· Προφυλάσσω ἡμᾶς ἀπὸ τῶν θηρίων τῶν ἀνθρωπομόρφων, αἱρετικῶν· οὓς οὐ μόνον οὐ δεῖ ὑμᾶς παραδέχεσθαι, ἀλλ᾽ εἰ δυνατόν, μηδὲ συναντᾷν. Nec abludit et Deifer Ignatius, scribens in hunc sensum Præmoneo vos hominiformium ferarum, hæreticorum: quos non solum non admittere debetis, sed ne occurrere quidem, si potest. Epist. ad Smyrn. cap. 4. Interpretationem hujus loci meliorem dabit Cotelerius infra 'num. 30. Idem, in lambis, num. 70. Ex edit. opp. Sirmondi Paris. tom. V, pag. 766. Εἰς τὸν ἅγιον Ιγνάτιον τὸν Θεοφόρον. Έχων ἔρωτα Χριστὸν ἐν σῇ καρδίᾳ, ᾿Αποστόλων σύσκηνος ὤφθης τρισμάκαρ Αθλοις δὲ θερμοῖς ἐκφλογίζων την πλάνην, Επιστολαῖς σου Παῦλος ἄλλος τις πέλεις. In sanctum Ignatium Theophorum. Gerens in alto Christi amorem pectore, Apostolorum visus es felix comes: Errorem et acri persequens certamine, Alium tuis in Epistolis Paulum refers. NICHAEL SYNGELUS, in Encom. Dionysii Areopag. Ex edit. opp. Areopagit. Antuerp., tom. II, pag. 253. Γράφει δὲ καὶ ὁ θεῖος Ιγνάτιος· ῾Ο ἐμὸς ἔρως Scribit enim et divinus Ignatius: Amor meus cruci ἐσταύρωται. Τοῦτο γὰρ τὸ ῥητὸν ὁ θεοφόρος Ιγνάτιος, μέλλων ἐν Ῥώμῃ μαρτυρικῶς ἀθλήσειν, καὶ τοῖς λέουσι βορὰ κατὰ τὴν τοῦ τυράννου Τραϊανοῦ προσταξιν παραβληθήσεσθαι, περὶ τὸ τῆς αὐτοῦ τυραννείας Ενα νατον ἔτος, κατὰ τῶν εὐσεβεστάτων Χριστιανῶν διωγ μὲν ἐγείραντος, Ρωμαίοις ἐπιστέλλων γέγραφε. sufirus est. Hoc enim verbum divinus Ignatius extremo supplicio Romæ dimicaturus, ac leonitus, imperio Trajani regis, cibus projiciendus, circa nonum regni ipsius annum, desævientis contra Christianos pietatis amantissimos, Romanis per epistolam scripsit. Cap. 7. PHOTIUS, Biblioth. Cod. cxxvi, pag. 306. Λέγει δὲ καὶ τὰς ἐπιστολὰς αὐτοῖς Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου ἀπεσταλκέναι, καὶ αἰτεῖται ἀναδιδαχθῆναι παρ' αὐτῶν, εἴ τι περὶ ἐκείνου διακούσαιεν. ΧΧΧ. Refert quoque (Polycarpus), divini Ignatii litte‐ ras ad illos (Philippenses) se misisse; postulatque certior vicissim fieri, si quid forte de eo inaudierint. Ex CODICE REGIO 1624. Apud COTELERIUM in Notis ad cap. 4. Epist. ad Smyrnæos. Εκ τῆς πρὸς Σμυρναίους Πατρὸς αὐτοῦ [Ιγνατίου τοῦ Θεοφόρου]. Προφυλάσσω δὲ ὑμᾶς ἀπὸ τῶν θηρίων άνθρωπο μόρφων αἱρετικῶν· οὓς οὐ μόνον οὐ δεῖ ἡμᾶς παραδέχεσθαι, ἀλλ᾽ εἰ δυνατόν, μηδὲ συναντᾷν· μόνον δὲ προσεύχεσθαι ὑπὲρ αὐτῶν, ἐάν πως μετανοήσωσιν. Ex Epistola ad Smyrnæos ejusdem Patris [Ignatii Theophori]. Præmunio autem vos contra feras humanam formam præ se ferentes: quos non solum oportet vos non recipere, sed si possibile est, neque obviam eis feri; solum vero pro ipsis orare, si quo modo ´pœnitentiam agant. Ad Smyrn., cap. 4. Eadem ferme recitat Theodorus Studites, ut modo vidimus: apud quem, sicut et hic, αἱρετικῶν est explicatio, non textus pars, monente Cl. Cotelerio. In ZORBA Jacobita, lib. Adversus Eutychen, cap. 4. Es ms. cod. Arabico, interprete Ed. Bernardo, apud PEARSON. Vind. Ignat. part. 1, cap. 2. Dicit Ignatius patriarcha Antiochensis tertius a Petro apostolo, in Epistola sua ad Smyrnenses; dicit, inquam: Et vos estote persuasi in Domino nostro Jesu Christo, qui ex semine Davidis prophetæ quoad corpus, at Filius Dei in veritate ejus, natus ex Maria virgine, et baptizatus a Joanne, et crucifixus propter nos sub prefectura Pontii Pilati. Ad Smyrn. cap. 1.