8. IGNATIUS. PROLEGOMENA. IDEM, ibid. Et dicit etiam (Ignatius) in Epiſtola sua ad Antiochenses: Qui credit nunc in Christo, et non in obla. tione sua (esse eum) Filium Dei creatoris mundi, dicetque quod est illic filius alius, et substituet eum loco ejus, de quo vaticinati sunt prophetæ, quemque prædicarunt discipuli, palatium est diaboli. Ex Epist. supposit. ad Antiochen., cap. 3. ISAACI VOSSII PRÆFATIO IN EPISTOLAS S. IGNATII Quas primus in lucem extulit Amstelodami, anno 1646, in-4, ex codice ms. bibliothecæ Mediceæ. "Iyvátios. Supervixit autem Ignatio Polycarpus annis plus minus sexaginta. Hic jam, rogo, quænam veri est similitudo ut, Polycarpo vivente, veræ istæ Ignatii epistolæ fuerint suppressæ, et aliæ suppositæ? Nunquid eas perdidit Polycarpus, ut opus fuerit alias excogitare? Non puto quemquam ita fore ridiculum, ut talia probet. Jam pergo: Si Polycarpus eas habuerit, utique easdem habuit Ire. næus, ejus discipulus, qui illas citavit. Jrenæum excipit Origenes, cujus jam verba vidimus. Nemo autem, puto, sit, qui existimet diverŝas fuisse Ignatii epistolas quibus usus est Origenes, ab illis quas citat Eusebius. Eusebium sequuntur Athanasius, Hieronymus, Chrysostomus, Theodoretus, Antiochenus, Damascenus, Photius, et innumeri alii; qui omnes usi sunt testimonio Ignatii; et ita quidem, ut nunquam a quoquam inter apocryphos sit relatus; quod tamen ne novi quidem Fœderis libri effugere omnes potuerunt. Cum itaque hic non interruptam habeamus seriem eorum qui has epistolas approbaverunt: non video quo argumento opinionem suam confirmare possint, qui aliud sentiunt. Lectæ sunt hactenus Ignatii epistolæ, prout ab interpolatore fuerant corruptæ: et tamen non defuere, qui judicii acrimonia etiam verum in illis deprehendere potuerint. Ostendit hoc satis superque vir summus Andreas Rivetus. Veras jam exhibeo et genuinas, et testimoniis antiquorum ubique congruentes; eo jam confugiunt, ut negent martyrem illum epistolas scripsisse. Sed fruantur illi opinione sua, certus sum paucos omnino fore qui cum ipsis sentiant; qui vero id cum ratione faciat, neminem. Ita est, lector bumanissime, quod et tu et ego testatur, cum ait: 'Eypáfaré µoi xal dµɛiç, xal sæpius animadvertimus; omnia illa, quæ vel natura effinxerit, vel arte sint fabricata, illam habent conditionem, ut quæ in genere suo sint perfectiora, quanto diutius et attentius contemplemur, tanto pulchra magis et artificiosa, intuentium oculis sese offerant. Simile quid mihi evenit in Ignatio, cujus nunquam Epistolas relegi, quin semper aliquid novi, quo magis sese mibi probarent, in iis deprehenderim: quoties, inquam, illas in manus resumpsi, toties aliquid apparuit, unde genuinum potuerim agnoscere scriptorem; nunc elegans illa simplicitas, et sæculo quo vixit convenientissima, nunc rerum et verborum passim et ubique congruentia ac veritas; nunc zelus et martyrii fervor, qui cum alibi, tum maxime in Epistola ad Romanos elucet; omnia denique auctorem suum testabantur. Quo magis miror fuisse, qui non tantum negarent epistolas has esse Ignatii, sed nec dubitarent affirmare illum nullas omnino scripsisse. Non alio ¡d argumento persuadere conabantur, quam eo quod dicerent neminem veterum, ante Eusebium, earum meminisse. Nam sententias quæ apud Irenæum et Origenem exstarent, eas ore pronuntiasse, non autem ex epistolis ejus esse petitas: non attenderunt viri doctissimi ad eum Origenis locum, qui exstat homil. vi in Lucam: Unde eleganter in cujusdam martyris epistola reperi, Ignatium dico episcopum Antiochiæ, post Petrum secundum; qui in persecutione Romæ pugnavit ad bestias: ‹ Principem sæculi hujus latuit virginitas Mariæ, etc. Sed ad antiquiora veniamus, quo magis appareat antiquitas et veritas Ignatii nostri, et error eorum qui contrarium statuunt. Primus itaque qui earum meminerit, is est Polycarpus martyr in Epistola ad Philippenses; cujus verba hæc sunt: Τὰς ἐπιστολὰς Ἰγνατίου τὰς σεμφθείσας ἡμῖν ὑπ' αὐτοῦ, καὶ ἄλλας ὅσας είχομεν παρ' ἡμῖν, ἐπέμψαμεν ὑμῖν, καθὼς ἐνετείλασθε, αἴτινες ὑποτεταγμέναι εἰσὶ τῇ ἐπιστολῇ ταύτῃ, ἐξ ὧν μεγάλα ὠφεληθῆναι δυνήσεσθε. Περιέχουσι γὰρ πίστιν καὶ ὑπομονὴν, καὶ πᾶσαν οἰκοδομὴν τὴν εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν ἀνήκουσαν. Nemo jamn possit dubitare quin Polycarpus iste Ignatii habuerit epistolas, cui etiam unam ex illis septem inscripsit, quod ipse πιο Quod autem pura germanaque jam legere possis scripta hæc Ignatiana, benevole lector, bibliothecæ Mediceæ debes; debes serenissimo principi Ferdinando II, magno Etruriæ duci, cujus incredibili erga studia amore, inclytæ ejus bibliothecæ mihi contigit usura, et per hanc Ignatianus ille, quem damus, thesaurus. Utinam vero sic alii quoque principes animati forent, nec plerique avari adeo iis pretium statuerent, quasi aliquid suis de opibus detereretur, si libri publice potius utiles forent quan