DE VITA S. JOANNIS CHRYSOSTOMI NOBIS ADORNATA. Nihil magis opportunum ad vitam S Jo. Chryso stomi accurate conci nandam, quam ejus opera, ubi innumeva pene occur nt ab aliis scriptoribus non memorata. Palladius quoque in Dialogo sug historico non pauca suppeditat, quæ alibi frustra quæreres His addendi Socrates, Sozomenus etTheodoretus, necnon Photius circa ea maxime, quæ ad Syrionum in Quercu pertinent. Aliunde item quædam ad idem argumen tumn spectantia expiscari possumus. Iis usus auctori bus Vitain ejus Gal ico vulgari idiomate scripsit Her mantius, atque omnes inferioris ævi scriptores, qui Vitam Chrysostomi adornaverant, accuratione et di 1 gentia longe superavit. Post illum vero vir cl. omni exceptione major, Tillemontius, ut aliorum vitam sanctorum summo studio et labore descripsit, ita in tanti de etoris vita nihil neglexit eorum, quæ in hujus modi opere aliquid possent afferre momenti. Si quid vero diflicultatis in ejus referendis gestis occurrat, in _notis suis ad calcem libri positis omnia minutatim explanat, ne quidquam prætermisisse videatur. Hoc præcipue scriptore usus sum, cum maxime vel dicta, vel gesta Chrysostomi aliquid præ se ferunt obscuri tatis, quod sane plerumque accidit: fateorque tamen me non semper tanti viri sententiam amplexum esse in nonnullis etiam illum a recta via declinasse com peri. Cum enim longe plus temporis in legendis, La line vertendis, explorandis Chrysostomi operibus, quam ille, consumpserim,quædam deprehendi,in qui bus ille vel in temporis supputatione, vel in rerum gestarum ratione, a recto tramite deflexerat: eaque de re lectorem quandoque monui, cum ea tamen, quæ tanto viro debetur, observant a. Quia in hac postrema Chrysostomi Operum colle ctione bene multa sunt, quæ numquam lucem vide rant; hinc etiam non pauca hactenus ignota ad vitam tanti doctoris pertinentia decerpsimus, maxime vero ex undecim illis Homiliis novis in tomo XII cusis, quæ ad historiam illius temporis multum conferunt, vide licet a postrema parte anni 398 usque ad dimidium anni sequentis 399: de quo temporis spatio in his ho miliis quædam referuntur scitu dignissima et ante hac ignota, quæ apud alios scriptores frustra quære res.Hæc omnia in ea quam damus Doctoris Vità accu rate, quantum potuimus, scripto consignata reperies, NUNG PRIMUM ADORNATA, ET MULTIS AUCTA ANTEA IGNOTIS, QUÆ EX DUODECIM HOMILIS Joannes Antiochenus nobilibus ortus est parenti bus. Ejus pater Magister militum Syriæ fuit, nomine Secundus; mater Anthusa (Pallad. Dial. p. 40 ). No men patris et matris non modo Georgius Alexandri nus refert (Georg. Alex. p. 159), sed etiam Socrates (Socr. l. 6. c. 3). Quapropter merito rejicitur Cani sius (Canisius l. 2, p. 887), qui putat Joannem no strum sanctæ illius et strenuæ mulieris Publiæ, quæ sub Juliano Apostata floruit, filium fuisse. Natu ma jorem sororem habuisse narrat Palladius, cujus no men non memorat. Amita quoque ipsius fuisse dicitur Sabiniana, de qua pluribus agetur ad annum 405 (Pullad. His. Luus). Explodendus autem Georgius Alexandrinus, qui narrat ortum illum esse ex parentibus gentilibus, deo rumque cultoribus, et postquam ipse Joannes bapti zatus fuerat, et patrem et matrem ejus Christianam amplexos esse religionem (Georg. Alex. p. 59. b. c.) Nam Joannes 28 annos natus baptizatus fuit. Pater autem ejus, dum in cunabulis esset Joannes, mortuus est: ex narratu vero matris liquet illos ante ortum Joannis Christianos fuisse. Natus autem esse pu atur anno 347 (De Sacerd. t. 1. col. 624, 1. 23. et sqq. Cfr. t. 1. col. 601. l. 10. et sqq.). Hæc est sententia Blondelli, Hermantii et Tillemontii. Qui vero annos solum 52 et duos menses vixisse dicunt, natum dicant oportet anno 555: quod certe pugnaret cum vera hi storie serie et narratione: exque notis temporum quas infra dabimus, nullo modo stare posse comper tum erit. Viginti annorum erat mater, quando conjux ejus illam vidu:m et Joannem tenellum reliquit. Anthusa vero apostoli monitis roborata, etsi junior adhuc erat, a secundis nuptiis abstinuit: instituendo autein et educando Joanni nullam non adhibuit operam; nihil quod ad ejus profectum, tum in liberalibus tum in Christianis disciplinis, opportunum esset neglexit. Quod quam felicem exitum habuerit, res ipsa decla ravit. Neque tamen illa rei familiaris curam depo suit; imo vero ita omnia temperavit, ut ex sua dote suisque facultatibus abunde sibi et filio sumptus sup peditaret, paternasque opes et bona omnia filio ser varet intacta. Joannis dotes el mores. Egregiæ indoli ita profuit educatio hujusmodi, ut statim a principio animi tanti dotes eminerent. Erat Joannes divinarum rerum stu dio incensus: et ubi semel veritatem, justitiam et of ficii debitum apprehenderat, ita constans et intrepi dus erat, ut a nonnullis, qui vel ad intimam ejus phi losophiam non penetrabant, vel erga illum male erant affecti, ut protervus et arrogans haberetur. Ad iram pronum fuisse dixit quidam (Socr. l. 6. c. 5); sed ex corum numero ille est, qui ad judicia probe ferenda Hou assuefactus, fervorem in rebus divinis ut iracua diam habuerit. De animo ejus ad iram magis, quam ad verecundiam prono, học ex alterius testimonio re