alebant, hic herbarum summitates' edebat: ille me lote vestiebatur, hic camelorum pilis: ille austerus erat et ad reprehendendum aptus, et iste pariter: ille Judæorum_regem Achab arguebat, et Jezabel ejus uxorem: Tu es, inquit, qui evertis Israel, et domus patris tui (3. Reg. 18. 18): ita et Joannes Herodem et Herodiadem: Non licet tibi habere uxorem fratris tui (Marc. 6. 18). Et ipse præcedet in spiritu el virtule Eliæ, ut convertat corda patrum in filios (Luc. 1. 17). Quid est, Ut convertal corda patrum in filios? Patres Judæorum, Abraham, Isaac et Jacob, et duodecim patriarchæ, omnesque justi, cum viderent populum ad peccata proclivem et facile cum dijs fornicantem alienis, eos ut tales aversabantur. Ex quo vero tem pore pœnitentiæ haptismum prædicavit Joannes, ad Deum multi conversi sunt. Cum ergo cernerent ilfos patres ipsorum ad Deum sese convertere, sua quoque ipsi corda converterunt ad illos, et boc est, Ut convertat corda patrum in filios, parare Domino plebem perfe clam (Ibid.), acceptabilem; de qua David propheta prænuntiavit, dicens, Hæc est generatio quærentium faciem Dei Jacob (Psal. 23. 6). Adhuc Zachariam se nem admirabilis pueri conceptus attonitum reddit adhuc inusitatum illum partum indignabunde audit; neque sapienter apud se perpendit figulum condito remque ventris uterum annis effetum posse reno vare: atque idcirco in incredulitatis præcipitium est devolutus. Nam cum diceret angelus; Ecce Elisabet uxor tua pariet tibi filium, et vocabis nomen ejus Joan nem, Zacharias verbis repugnat, et ait: Unde hoc sciam? ego enim sum senex, et uxor mica processit in diebus suis. Unde, inquit, securus ac certior fiam? quod tandem mihi præbere promissi hujus potes ar gumentum? Ostende nunc etiam mihi virgam, quæ, ut pontificis Aaronis ætate, effloruerit: tum vero ego tibi credam senectutem etiam posse fetum pueruli procreare. Ego enim sum senez, et uxor mea processit in diebus suis (Luc. 1. 18). Bona sunt quidem verba tua el grata, sed promissum difficile creditu. Filium mihi quasi proxeneta promittis, spem post spem sci licet flos ætatis meæ præteriit: juventutis omne tempus nullo edito fructu absumpsi: quando factus 1 Unus Reg., locustas, pro, herbarum summitates. Vox, acceptabilem, deest in cod. Reg. sum quasi lignum aridam, tum me producere fructus cogis? Incurvo corpore per forum incedo, nec jam suspicere cælum possum: ad cognatam me terram senectus attrahit; terra quippe sum, et in terram re vertar: vix pedum ingressum promoveo, neque mihi sufficiunt ad incedendum duo pedes; scipionem ler tii pedis vicem gesto: non enim mihi filius bactenus datus est, a quo manu ducerer: sepulcrum sum mo bile, et cadaver obambulans. Quomodo ergo ex hoc tempore patrem me filius nominabit? Ego enim sum senex, et uxor mea processit in diebus suis. Cum me ad tumulum senectus deducit, tum ego tectum nuptia lem ascendam, et filium procreabo, cum mihi sol ju ventutis occiderit? Et ego præ anuis multus sum exo letus, et Elisabetæ uterus effetus est et emortuus. Unde igitur hoc sciam? Ego enim sum senex, et uxST mea processit in diebus suis. Et respondens angelus dixit ei, Ego sum Gabriel qui adsto ante Deum: et missus sum loqui ad te, et hæc tibi evangelizare; et ecce eris tacens, et non poteris loqui usque in diem quo hæc fiant, pro eo quod non credidisti verbis meis, quæ im plebuntur in tempore suo. Et ecce eris lacens, et non poteris loqui (Ibid. v. 19. 20). Volo quidpiam facere, et tu interrogas, quomodo? miraculum edere statui, tu rationem ac viam quæris? Omnino autem meorum operum principium curiose scrutaris. Num est impos sibile apud Deum omne verbum? Dic mihi unde sit natus Isaac? nonne illum Abraham senex progenuit, et Sarain vetulam matrem appellavit (Gen. 15)? tu ad eamdem exspectationem vocatus, cur non ut ille mea verba excepisti? Quapropter Eris lacens, et non po teris loqui pro eo quod non credidisti verbis meis tuam ego linguam obligabo, quæ se ad immoderatam responsionem commovit: in quo peccatum patrasti organo ac membro, in ipso et plecteris: Per enim quis peccat, per hæc et torquetur (Sap. 11. 17). Idcirco Eris tacens, et non poteris loqui, pro eo quod non credidisti verbis meis: loquens non credidisti di clis meis; tacens mea verba exspecta, Quæ implebun tur in tempore sno (Luc. 1. 21). Quæ enim apud bo mines impossibilia sunt, possibilia sunt apud Deum. Ipsi gloria in sæcula. Amen. Unus Reg., condemnationem subeas in quo peccatum patrasti organo: per quæ enim. Utraque lectio quadrat. Idein est hujus homiliæ initium, quod illius quam habuit Chrysostomus in regressu ex Asia Constan tinopolim, et Latine solum exstat hoc initio: Moyses magnus ille Dei famulus, capul prophetarum, maris viator, aeris agitator, mensæ apparator, qui a genitrice projectus est, et ab impugnatrice salvatus; quæ bo milia sequenti tomo III dabitur. In hac vero de qua nunc agitur homilia, paulo post initium, omnia puerilia sunt, tropis et exclamationibus redundantia. Nec quempiam movere debet, quod de festo Sce In Laudem concePTIONIS SANCTI JOANNIS PROPHETÆ PRÆCURSORIS ET Baptistæ (a). 1. Moyses, ille magnus Dei famulus, caput prophe tarum, le maris viator, aeris auriga, mensæ manne apparator, Dei legislator, qui tabulas sacras excepit, qui primus ea, quæ ad vitam recte instituendam spectant, introduxit, hic vir talis ac tantus populo Israel tabernaculum condidit, secundum eam ligu, ram, quam in monte fuerat edoctus a Deo. Atque omnia quidem ille sancta sacraque fecerat singilla tin, quæ interiori septo comprehensa erant; quod vero intimum erat, istis inacessum et imper vium erat, Sanctum Sanctorum appellatum. Ad hoc exemplar tabernaculi Salomon etiam templum ex ædificavit: quod non modo materiæ pretio artisque (n) Collata cum Cod Reg. 2343, qui paucas admodum ef fert varietates. Con varietate, sed et ipsa specie structuræ templa omnia, quæ cernuntur in terris, obscurabat: ut numquam in eorum quæ apud Ægyptios erant, cupiditatem exardescerent. Ac templum quidem illud univers hujus mundi ad imaginem, cum cjus qui sub sensum cadit, tum illius qui mente comprehenditur, struit. Nam quemadmodum terra hic est et cælum, me diumque interstitium, hoc firmamentuni: ita et illud fieri jussit Deus: cumque duas in partes hoc tem plum divisisset, velumque in medio expandisset illud quidem quod extra velum crat, ab omnibus adiri posse permisit: quod autem intra illud erat, inaccessum omnibus esse, atque a nemine cou spici præterquam a solo summo pontifice, sicut ab angelo fuerat imperatum, loquente Moyse, ut