tem Hierapolis civitas in Phrygia Asia Minoris provincia sita. Serapione Antiocheno episco po, qui proxime ejus ætatem vita sua attigerat, bea tissimi Patris nomine honorari meruit. Subsequiis Ecclesiæ sæculis episcopus beatæ memoriæ, vir omni encomiorum genere dignissimus habebatur, atque veluti cæterorum prælatorum insigne orna mentum ac exemplar, et adversus Cataphrygarum hæresim fortissimum æque ac invictum velut Ec clesiæ fulcimentum celebrabatur. Bollandus Hierapolim illius fuisse patriam censet. Judice Theodoreto • præter divinarum rerum cognitionem, externa quoque disciplina (id est profanis ac humanioribus scientiis) fuit ex cultus. › Vitæ ejus particulares circumstantias pe nitus ignoramus. Verum encomia, quibus a viris doctissimis atque sanctissimis commendabatur, ju dicandi nobis copiam faciunt, Apollinarem nostrum vitam moresque suos adamussim juxta præcellen tem episcopalis dignitatis gradum instituisse, atque conformasse, neque eum minus in charitate, quam in scientiis excelluisse. Floruit autem juxta Euse binm Hieronymum atque Photium, M. Aure lio Antonino imperante. Neque hunc supervixit principem. Forte in episcopatu Hierapolitano S. Abercio vel Papiæ successit Euseb. H. E. c. 49, lib. V. Euseb. H. E. 1. v, cap. 16, et adversus Cata phrygarum hæresim... Deus Apollinarem Hierapo litanum tanquam validum atque invictum telum ex citavit. Ad diem 7 Februarii. Hæretic. fabul. lib. 111, cap. 2 Opp. tom. IV, pag. 227. Euseb. H. E. 1. 1v, cap. 26 et 27. In Catalogo vir. illustr., cap. 26. Tillemont., tomo II des Mémoires, pag. 207. Dissertat. Cyprian. 2, § 39, pag. 264 ct Dis sertat. 4 Iren., §§ 34 et 39, pag. 359 et 372. D. Hieronymus in Catalogo virorum illustrium Apolo giam hanc vocat volumen insigne, quod pro fide Christianorum dedit Apollinaris, cap. 26. Tillemon tio, Mémoires de l'Hist., t. II. pag. 207, atque Re migio Ceillierio, Hist. génér. t. II, p. 83, hæc Apologia primum anno æræ vulgaris J. Ch. 175 vel 176 ab Apollinari Hierapolitano exarata videtur hisce ex fundamentis primo quidem, quia Eusebius Cæsa riensis, facta mentione Apologetici D. Melitonis, statim capite 27 subsequente orationem apologeti cam Apollinaris subjicit. Jam vero Melitonis Apolo giam, ut supra vidimus, ad annum J. Ch. 175 re ferunt. Secundo aiunt cam Apologiam scriptam fuisse post victoriam illam miraculosam M. Aurelii de Marcomannis et Guadis reportatam, siquidem S. Apollinaris hujus victoriæ in suo Apologetico mentionem facit, atque hoc ex fente Eusebius hau sit, quidque de legione Melitina, fulminea, seu ful minatrice posthac dicta, disserit. En ipsius Eusebii verba, H. E. 1. v, cap. 5: Cum adversus Germa nos et Sarmatas pugnaturus aciem instrueret, et exercitus ipsius siti premeretur, pene ad inopiam consilii redactum esse, memorani. Tum vero mi lites legionis Melitinæ, quæ fidei merito etiam nunc manet, dum acies adversus hostes ordinatur, flexis in terram genibus, ut nostris orantibus mos est, preces ad Deum fudisse perhibentur. Cujus specta culi novitate hostibus stupefactis, aliud quiddam ¡onga majori dignum admiratione accidisse nar Claudit Apollinaris scripta. Ex iis vero, quæ litteris tradidit ilkıstris iste Er clesiæ scriptor, ejusmodi sunt veteribus laudau 1. Oratio pro fidei defensione ad Marcum Antoninam Verum, anno circiter ejus imperio 10, Christi 20 tem pro æra vulgari 170, oblata, ut arguit Dodwe lus 2. Adversus gentes libri quinque. 3. De xx ritate libri duo. 4. Duo item adversus Judæos. §. Et alii, quos postmodum exaravit adversus Cala phrygas, tunc primum exortos; de quibus postre mis libris eodem secundo labente sæculo Serapion Antiochenus episcopus ad Caricum et Ponticum scribens, apud Eusebium hæc habet: «Beatissimi Claudii Apollinaris, qui Hierapolitanæ urbis in Asi episcopus fuit, scripta sive libros ad vos misi.» Verum hæc aliaque Hierapolitani hujus episcopi modo memorata hodie desiderantur, eorumque tan tum inscriptiones ad nos pervenerunt. Præter hactenus memorata opera, quæ penitas interciderunt, librum quoque De Paschate scripsiss comperitur Apollinaris, cujus fragmenta duo spud auctorem Chronici Paschalis vulgo Alexandrini se persunt. De horum autem fragmentorum auctorits!? nonnulli recentiores dubitasse noscuntur; quos in-! ter eminet Tillemontius eo nimirum nomine, rant hinc quidem fulminum jactus, quibus be stium copiæ in fugam versæ atque exstinctæ sunt; illinc vero jibrium vim, quibus exercitus eorum, qui Deum precati fuerant, jamjamı siti perituras, præter spem recreatus est. Atque ea res tum a scriptoribus a fide nostra penitus alienis, quibus curæ fuit res eo tempore gestas memoriæ mandare, tum a nostris etiam hominibus refertur. Sed gen tilium scriptores, utpote a religione nostra dissi dentes, hoc quidem miraculum commemorarunt; non tamen id nostrorum precibus factum esSE COD fessi sunt. Nostri vero utpote veritatis cultores sin pliciter atque ingenue rem ipsam litteris tradide runt. Ex his est Apollinaris, qui legionem illamı, cujus precibus id miraculum perpetratum est, ex inde congruo rei vocabulo Fulmineam_ab impera tore cognominatam esse scribit. Ita Eusebius. In quem locum v. cl. Valesius observat, jam dudum monuisse Scaligerum in animadversionibus Ense bianis, Legionem fulminatricem ab hoc miraculo cognominatam non fuisse, quippe quæ diu anle tempora M. Aurelii Antonini ita vocata fuerit. Docet id manifeste Dio Cassius in libro Lv, ubi le giones omnes enumerat. Vetus quoque inscriptio a Scaligero prolata idipsum confirmat. Quamob:em de ipso quidem miraculo pluviæ a Christianis mili tibus impetratæ, et Apollinari et Tertulliano et Eu sebio testantibus, facile credimus, Legionem vero Melitinam ob id fulminatricem dictam esse a M. Antomnə imperatore nondum mihi persuasit Apol linaris, nain, judice summo critico Patre Pagio ad annum J. Ch. 174, non dubitamus, quin multa falsa veris admista fuerint. Consule etiam Witsu diatriben de Legione fulminatrice Christianorum sub imperatore M. Aurelio Antonino, Amstelodami 1683 impressam. Denique observa cum Tillemontio ad Apologiam Apollinaris: ex eo, quod antiquitas nobis nihil de hac oratione apologetica reliqueri!, judicatu difficile est, quænam in specie objecta illa attigerit. Tillemontius, loc. cit. Lettre au R. P. Lamy, § 72, à la fin du tom. I des Mém. eccl.

quod Claudii Apollinaris opera recensens Eusebius, nentes Pascha Judaicum a Jesu Christo factum illud De Paschate tacitus præterierit, neque uspiam apud scriptorum ecclesiasticorum nomenclatores ejus mentio recurrat. Esto: de illo quidem opere silet Eusebius, eoque silente nihil sane mirum, si Hieronymus quoque, Gennadius, Honorius, aliique de ipso reticeant, qui ad vetustiorum saltem tem porum scriptores quod attinet, unum Eusebium sequi consueverunt. Verum quid tum postea? Num ideo episcopus ille Hierapolitanus opus De Paschate haud scripsisse dicendus? minime omnium. Accipe isthæc Eusebii verba: Apollinaris licet penes multos multa exstent opera, bæc tamen sola ad nos pervenerunt. Audin? ‹ multa scripsit Apollina ris, ex quibus quinque ‹ sola › novit Eusebius, quæ illic enumerat, quique proinde illa non vidit, quæ contra Severianos Encratitas ipsum scripsisse tradit Theodoretus neque librum Ispl súas6slaç, De pietate, quem legit Photius Quidni porro opus quoque de Paschate scripserit, ut auctor est Chronici Paschalis scriptor anonymus? Melitonem enimvero Sardiensem episcopum, qui floruit iisdem temporibus, quibus Apollinaris, de eodem argu mento, licet non eadem sententia, libros duos perscripsisse, testem habemus ipsummet Euse bium Nam Polycrates Ephesinus episcopus in epistola ad Victorem Sardiensem illum episco pum inter eos recenset, qui diem Paschæ quarta decima luna, juxta Evangelium, observarunt; cum contra omnino sensisse Apollinarem, ex allatis fragmentis constet. Sic enim in iis legitur Quidam igitur sunt, qui ex ignorantia de hisce excitant contentiones, rem venia dignam passi (ne que enim accusationem admittit ignorantia, sed eget doctrina), aiuntque 14 agnum cum discipulis manducasse Dominum; magna vero azymorum die passum esse: atque ita dicere Matthæum, uti illum intelligunt. Unde legi contraria est eorum interpre tatio, iisque adversari videntur Evangelia. Et in altero:: ‹ Decima quarta veri Paschatis Domini, sacrificium magnum, pro agno Dei Filius; qui viu ctus fortem vinxit; et qui judicatus, judex est vi vorum et mortuorum; et qui traditus est in manus peccatorum, ut crucifigeretur; qui super cornua unicornis est exaltatus; et qui in sacro latere per cussus est; qui ex latere suo duo iterum fudit pur gatoria, aquam et sanguinem, verbum et spiritum; et qui Paschatis die sepultus est, lapide monumento imposito. Apposite ad hæc duo loca loquitur V. C. Bernardus Lamy «Quartadecimani suppo } Euseb. H. E. 1. v, c. 27. Hæretic. fabul. 1. 11, cap. 21, Opp. tom. IV, pag. 208. Bibl. codice 14. Hist. eccl. lib. iv, cap. 26. Polycrates apud Euseb. ibidem lib. v, cap. 24. Apud auctorem Chronici Paschalis, præfat. pag. 6 et in Gallandii Bibl. PP. 1. I, pag. 680. Disserial. de Paschate Jud. § 11, in Harmo nia Evang., pag. 437. quarta decima die, quæ occurreret in pervigilio mortis ejus, contendebant quacunque feria, in quam incideret eadem decima quarta dies, Domini exemplo Pascha Christianorum potius esse cele brandum, quam in die Dominica. Verum sancti do ctores (quos inter S. Apollinaris noster) arguebant eos, niti falso supposito seu fundamento; quoniam Jesus eo anno, quo passus est, non fecisset Pascha, sed fuisset. Hæc vir doctus. In eadem porro sen tentia cum nostro episcopo Hierapolitano plerique Patres deinceps fuerunt, Clemens Alexandrinus Hippolytus Portuensis, Petrus Alexandrinus, alii que, quos apud eumdem Lamyum vides. Tillemontius quidem omnem lapidem movet quo suspectam reddat Chronici Paschalis præfatio nem, ubi Apollinaris, aliorumque veterum Patrum fragmenta de Paschate occurrunt; eorum tamen integritatem palam oppugnare non audet, ut probe advertit laudatus Lamyus Tillemontii argumenta retundens Neque aliter sane Cangius: cujus notam margini additam, ‹ falsa sunt ista › de auctorum quidem sententia, non vero de ipsorum textu accipiendam nemo non videt. Ita quoque jam pridem censuerat doctissimus Petavius qui eadem fragmenta Græce recitans, de iis in præfa tione ad lectorem hæc habet: Accessit anonymi cujusdam diatriba De Paschate novissimo Christi.... Duplex fragmenti esse istius argumentum videtur. Primum enim Christum demonstrat ultima in cœna legale Pascha non celebrasse; quod pridie ejus diei, quo a Judæis peractum est, mysticum suum ac Novi Testamenti proprium Pascha Christus ob ierit. Cujus opinionis veteres nonnullos citat, sed ea videlicet, quod illorum pace dixerim, falsa, et Evangeliorum auctoritati contraria est. › Hactenus ille. Denique Tourneminius vir eruditissimus in epistola Bernardo Lamyo inscripta non solum fra gmentorum illorum sinceritatem, sed etiam senten tiarum veritatem agnoscit Quorum ergo viro rum doctorum auctoritate permotus V. C. Gallan dius duo illa fragmenta De Paschate, quæ in Chronico Paschali Apollinari Hierapolitano ascri buntur, eidem S. Patri confidenter quoque as seruit. Verum pace tantorum virorum dixerim, res haud adeo certa est, num S. Apollinaris Hieropolitanus cujusdam operis de Paschate auctor sit: siquidem tota assertio soli immititur Chronico Alexandrino quis auteın ignorat, in quam varias et dissimillimas Lamy, Traité de l'ancienne Pâque, 11 part., cap. 6, p. 349, 373. Tillem. I. c. Mém. eccl. t. II, pag. 736. Lamy, Response à la lettre de M. de Tille mont, pag. 121, dans la suite du Traité de la Pàque. Chron. Pasch. pag. 5. (±1) Uranologia, pag. 213 et seq. Tournemine, apud Lamy, suite du Traité de la Paque, pag. 79. Bibl. PP., tom. I in prolegom., pag. 122.

opiniones abierint auctores de Chronici hujus me- quod Serapion Antiochenus episcopus, quando te rito atque existimatione. Scaliger hujus appellat ‹ scriptorem idiotam; atque alibi: ‹ multa, in quit in ea farragine esse, quæ ridere, au mi rari debeat, se nescire.... multa esse inepta. › Tillemontio est opus auctoritate carens, ridendis rebus, erroribusque pinguibus refertum Nihil magis gerit ipsi morem Bailletus. Chronicon, in quit Paschale pura putaque rhapsodia chro nologia multorum scriptorum est, non unius inge nii et facultatis. Alii nihilominus, ut fatear quod res est, tanto in contemptu non habent. Chroni con illud, ait Petavius quod ex variis auctori bus centonis instar concinnatum, egregium, nec sa tis laudatum. › • Fatendum, inquit Duean giùs longe esse plura, quæ sua laude digna haberi debent. - Auctor iste certe non est con temnendus, judicat Cave qui non modo con tinuam consulum seriem exhibet, sed et plures melioris purpuræ pannos operi suo intexuit, vene randæ antiquitatis monumenta, quæ frustra alibi reperiantur. Cæterum Chronicon illud Paschale vulgo Alexandrinum ab anonymo primum sæculo sexto aut septimo confectum fuit. Socrates et post eum Nicephorus allegant Apollinarem, atque Serapionem Antiochenum epi scopum, ad demonstrandum, quod Verbum corpus enima præditum assumpserit. Dicitur etiam quod contra Encratitas scripserit, atque suis in scriptis exposuerit, ex qua philosophorum secta quælibet hæresis suos errores hauserit. Verum Theodore tus et D. Hieronymus qui mentionem de hisce scriptis instituerunt, nequaquam asserunt 3. Apollinarem has materias in specialibus a se elucubratis operibus pertractasse. Superius jam observavimus ex Eusebio S. Apollinarem contra Montanistas seu Cataphrygas duos libros couscri psisse, quorum tunc hæresis ex incunabulis pro repebat. Verum, adnotante V. C. Remigio Ceillierio vostro multum verosimilius sanctum nostrum non tam libros, quam litteras adversus præfatam hæresim exarasse. Siquidem ii, qui ad refutandos Montanistas hujus sancti viri scripta adhibuerunt, non singulare aliquod opus D. Apollinaris, sed statur, Apollinarem nostrum adversus Montanistas scripsisse, in quadam epistola contra eam hæresim exarata hisce utatur verbis: Ut sciatis, inquit, qualiter universa, quæ in terris est fraternitas, operationem illam simulatæ factionis, quæ NOTI prophetia dicitur, aversata atque abominata est, beatissimi patris Claudii Apollinaris, qui Hiera politanæ urbis in Asia episcopus fuit, litteras ad vos misi. > Nonnulli viri doctissimi præter has litteras Clau dio Apollinari ascribenda existimant fragmenta illa contra Montanistas, quæ recitat Eusebius ex aucto ris anonymi libris Avircio Marcello nuncupatis Ita quidem Baronius Ruffini ut videtur. et Nicephori auctoritate ductus; quorum sen tentia scriptori quoque libelli Synodici apud Lab beun arrisisse perhibetur Neque aliter sane Baluzius qui ex Eusebii potissimum testimo nio libros illos Claudio Apollinari asserendos con tra Valesium contendit. Sed frustra, meo quidem judicio, inquit V. C. Gallandius neque enim Eu sebius id uspiam memoriæ commendavit. Testatur quidem semel iterumque episcopus Cæsariensis, adversus Cataphrygarum hæresim stylum strinxisse Apollinarem; sed alios cum eo quam plures ds ctrina et eloquentia præstantes vires, tanquam vǝli dum atque invictum telum, tunc excitasse propa gnatorem veritatis Deum tradit › Cujusmodi sane fuere Miltiades, Rhodon, et Apollonius, de quibus agit deinceps idem historicus, quibus enar ratis ita pergit: ‹ Unus igitur ex illis in ipso prin cipie operis, quod adversus Cataphrygas compo suit, prius cum illis nuda voce dimicasse asserit, eorumque errores coarguisse. Sic enim sermonem suum orditur: Cum jam dudum id mibi muneris injunxeris, Avirci Marcelle charissime, › etc. Quis porro ex his Eusebii verbis rite colligat, libros Avircio Marcello nuncupatos ab Apollinari fuisse conscriptos, cum Cæsariensis episcopus quam pluribus, recensitis, qui adversus Cataphrygas scripsere, ‹ unum ex illis tacito ejus nomine ev rum librorum auctorem fuisse testetur? His autem vel illud maxime accedit, ut recte Valesius, Apolli litteras illius duntaxat allegarunt. Comprobat id narem Eusebio teste tunc temporis Montani vir celebratissimus ex ipso Eusebio referente De emendat. temp., pag. 220 et 225. Tillemont. Epistola ad Lamyum, pag. 52, tein tom. II des Mémoires ecclés. Baill. Fab. critic. 15 Julii. Idem 15 Julii, in Vita 72 discip. In Notis ad Nicephorum ep. Du Cange in Præfat. ad Chron. Pasch. Dag. 4. Cave, Historia litteraria, pag. 381. Apollinaris Hierapolitanus et Serapion An ti ochenæ urbis episcopus, Christum, qui homo fa ctus est, anima præditum fuisse, velut rem com muni omnium consensu receptam suis in libris as seruerunt. Socrates lib. 111, cap. 7; Nicephor. lib. x, cap. 14. Hæretic. fabul. lib. 1, cap. 21. starum hæresim scriptis exagitasse, cum primum Quid de Melitone... quid de Apollinario... qui origines hæreseon singularum... explicarunt. Hieron. Ep. ad Magnum, 83. Histoire génér. des auteurs, tom. II, pag. 85. Euseb. H. E. 1. v, c. 19. Id., ibid., c. 16 et seq. Ad annum 173, §§ 9 et seq. Interpret. Euseb. lib. v, c. 15. H. E. 1. iv, c. 23. Concil. tom. I, apud Mansi, columna 691. Apud Mansi loco citato. Bibl. PP. t. I, in prolegom., pag. 121. Euseb. H. E. 1. v, c. 16. Et alii, quos pestmodum scripsit contra Cataphrygum hæresim, quæ quidem non longe po stea maximos tumultus excitavi*; tunc temporis vero