Εκ τε τοῦ καθ' Εβραίους Εὐαγγελίου, καὶ ἰδίως ἐκ τῆς Ἑβραΐδος διαλέκτου τινὰ τίθησιν, ἐμφαίνων ἐξ Εδραίων ἑαυτὸν πεπιστευκέναι. Διαδέχεται (24) δὲ τὴν Ἐκκλησίαν μετὰ τῶν ἀπὸ στόλων (25), ὁ ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου Ἰάκωβος, ὁ ένα μασθεὶς ὑπὸ πάντων Δίκαιος (26) ἀπὸ τῶν τοῦ Κυρίου χρόνων μέχρι καὶ ἡμῶν. Ἐπεὶ πολλοὶ Ἰάκωβοι ἐκι- λοῦντο· οὗτος δὲ ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ ἅγιος ἦν. Οἶνον καὶ σίκερα οὐκ ἔπιεν, οὐδὲ ἔμψυχον ἔφαγεν ξυρὸν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ οὐκ ἀνέβη· ἔλαιον οὐκ ἠλείψατο, καὶ βαλανείῳ οὐκ ἐχρήσατο. Τούτῳ μόνῳ ἐξῆν (27) εἰς τὰ ἅγια εἰσιέναι· οὐδὲ γὰρ ἐρεοῦν ἐφό ρει, ἀλλὰ σινδόνας. Καὶ μόνος εἰσήρχετο (28) εἰς τὸν Ηγησίππου μαθητοῦ τῶν ἀποστόλων ἐκ τοῦ ε' ὑπο μνήματος περὶ Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου. πάντων Δίκαιος ἀπὸ τῶν τοῦ Κυρίου χρόνων μέχρι καὶ Ἐπεὶ πολλοὶ Ἰάκωβος έχει ὀνομασθεὶς ὑπὸ πάντων Δί- μετὰ τοὺς ἀποστόλους. S. HEGESIPPI FRAGMENTA. carne multo acriores, quam de divinitate contro- A in medium; satis per hæc aperte significans se ez versiæ. › His ita enarratis, paulo post V. C. disputationem suam de Hegesippo claudit his verbis (24) : « Si Begesippum Eusebius inter Nazaræos numeravit, ut concludunt Sociniani ex illius verbis (22): Nonnulla ilem ex Hebræorum Evangelio, et ex Hebraica lingua profert Hebræis credidisse; si hæc, inquam, verba valent, ut Eusebius Hegesippum Nazaræum existimaverit; non dubium quin Nazaræos ab Ebionitis longe dis- creverit. Eum enim, non secus ac Justinum, inter egregios veritatis patronos numerat (25), qui non solum viva voce, sed etiam scriptis disputationibus adversus impias hæreses decertarunt. ». Hactenus. el. Maranus. SANCTI HEGESIPPI FRAGMENTA EX QUINQUE LIBRIS COMMENTARIORUM ACTUUM ECCLESIASTICORUM. 1. - Apud Eusebium, Hist. eccl. lib. 11, cup. 25. De historia marıgrii Jacobi, fratris Domini, ex libro V. Ecclesiæ administrationem una cum apostolis B suscepit Jacobus frater Domini, qui jam inde a Christi temporibus ad nostram usque ætatem Justus cognominatus est. Nam multi quidem eodem no- mine Jacobi vocabantur; sed hic ab ipso matris utero sanctus fuit. Nec vinum unquam bibit, nec siceram; ab animantium carnibus penitus absti- nuit; comam nunquam totondit; neque ungi, ne- que lavare balneo corpus unquam solitus. Unus ex omnibus in intimum templi sanctuarium ingrediendi citat Georgius Syncellus in Chronograph. p. 337, velut ex ipso Hegesippo descriptum. Sic enim ibi: distinctio post vocem dixatos, sed totus locus uno spiritu continuatur hoc modo: 'O ¿vopaσbėlę ümb Cwv. Id est: Qui ab ipsis Christi temporibus usque ad nostram ætatem Justus ab omnibus cognominatus est. Et hanc quidem distinctionem in interpretatione mea sequi malui, post Musculum et Christophor- sonum: quippe quæ certior, et sequentibus Hege- sippi verbis magis congruere mihi videretur. Sub- jicit enim Hegesippus: Souto, etc. Quæ verba sine dubio referuntur ad ea, qua praecesserunt: () xatos. Reddit enim rationem Hegesippus, cur Jaco- bus Justus ab omnibus cognominatus sit. Quippe, inquit, multi fuere Jacobi: sed hic præ cæteris justitia excelluit, ut multis argumentis deinceps probat Hegesippus. Deinde si priorem distinctionem sequamur cum Rufino, falsum erit illud quod se- quitur, Jacobum scilicet episcopum a temporibus Domini usque ad Hegesippi ætatem permansisse. Nam Jacobus quidem Justus cæsus est Neronis prin- cipatu; Hegesippus vero Antoninorum temporibus floruit, ut superius observavi. logo hunc locum ita vertit: Suscepit Ecclesiam Hie- rosolymæ post apostolos frater Domini Jacobus. Quasi legeretur Longe re- ctius adversarius Hieronymi Rufinus interpretatus est cum apostolis. Nam apostoli una cum Jacobo episcopo Hierosolymitanam rexerunt Ecclesiam. Quare perperam Rufinus in cap. hujus libri, Ja- cobum apostolorum episcopum nominavit. Atqui Clemens, cujus verba illic interpretatur Rufinus, Jacobum non apostolorum, sed Hierosolymorum episcopum factum esse dicit. Porro Rufinus id hau- sisse videtur ex Clementis Recognitionibus, quas vel ipse, vel Paulinus Latine vertit. Nam in lib. n ejus operis Clemens, Jacobum fratrem Domini, quem D .ipse archiepiscopum nominat et principem episco- porum, episcopali auctoritate apostolis omnibus præcipientem induxit. hæc verba in codice Maz. ac Fuk. apposita est di- stinctio. Quam quidem interpunctionem secutus vi- detur Rufinus. Sic enim vertit: Suscepit Ecclesiam cum apostolis frater Domini Jacobus, qui ab omni- bus cognominatus est Justus, ab ipsis Domini tempo- ribus præclarus usque ad nos. Verum in codice Re- gio, ac Med., et apud Nicephorum nulla est ascripta sippi locum jampridem examinavit Scaliger in Ami- madversionibus Eusebianis pag. 178, multaque in en reprehendit, quæ operæ pretium erit legere. Adde etiam, quæ adversus Scaligeri censuram scripsit Dionysius Petavius in notis ad bæresim Epipha- nii, et P. Hailloixius¸in notationibus ad Vitam He- gesippi cap. 3. sionp. Reliqua deinceps omittimus. (21) Maran. I. c., pag. 250. (22) Euseb. Hist. eccl. lib. rv, cap. 22. (23) Euseb. ibid., cap. 7. (24) Aladéxeral. Fragmentum istud integrum re- (25) Μετὰ τῶν ἀποστόλων. Hieronymus in Cata- (26) Ὁ ἀνομασθεὶς ὑπὸ πάντων δίκαιος. Post (27) Τούτῳ μόνῳ ἐξῆν, etc. Totum hunc Hege (28) Καὶ μόνος εἰσήρ. Syncell. καὶ μόνον ὅτι

να ηὑρίσκετό τε κείμενος ἐπὶ τοῖς γόνασι, καὶ αἰ- μενος ὑπὲρ τοῦ λαοῦ ἄφεσιν· ὡς ἀπεσκληκέναι γόνατα αὐτοῦ δίκην καμήλου, διὰ τὸ ἀεὶ κάμπτειν γόνυ (29) προσκυνοῦντα τῷ Θεῷ, καὶ αἰτεῖσθαι ισιν τῷ λαῷ. Διά γέ τοι τὴν ὑπερβολὴν τῆς δικαιο- ης αὐτοῦ ἐκαλεῖτο Δίκαιος καὶ Ἠλίας (30)· ν ἑλληνιστί περιοχὴ τοῦ λαοῦ καὶ δικαιοσύνη, ὡς προφῆται δηλοῦσι περὶ αὐτοῦ. Τινὲς οὖν τῶν ἑπτὰ έσεων τῶν ἐν τῷ λαῷ, τῶν προγεγραμμένων μοι (31) τοῖς ὑπομνήμασιν, ἐπυνθάνοντο αὐτοῦ, τίς ἡ θύρα Ἰησοῦ (32). Καὶ ἔλεγε τοῦτον εἶναι τὸν Σωτῆρα. ἱ ὧν τινες ἐπίστευσαν, ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστός. δὲ αἱρέσεις αἱ προειρημέναι, οὐκ ἐπίστευον οὔτε ίστασιν (35), οὔτε ἐρχόμενον ἀποδοῦναι ἑκάστῳ τὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Ὅσοι δὲ καὶ ἐπίστευσαν, διὰ χωβαν (34). Πολλῶν οὖν καὶ τῶν ἀρχόντων πιστευ- Β ων, ἦν θόρυβος τῶν Ἰουδαίων καὶ Γραμματέων Φαρισαίων λεγόντων, ὅτι κινδυνεύει πᾶς ὁ λαὸς σοῦν τὸν Χριστὸν προσδοκᾷν. Ελεγον οὖν συνελ- τες τῷ Ἰακώβῳ· «Παρακαλοῦμέν σε· ἐπίσχες τὸν ν, ἐπεὶ ἐπλανήθη εἰς Ἰησοῦν, ὡς αὐτοῦ ὄντος τοῦ ιστοῦ. Παρακαλοῦμέν σε πείσαι πάντας τοὺς ἐλ τας εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα περὶ Ἰησοῦ. Σολ ο πάντες πειθόμεθα· ἡμεῖς γὰρ μαρτυροῦμέν σοι πᾶς ὁ λαὸς, ὅτι δίκαιος εἶ, καὶ ὅτι πρόσωπον οὐ ιβάνεις. Πεῖσον οὖν σὺ τὸν ὄχλον περὶ Ἰησοῦ μὴ ανᾶσθαι· καὶ γὰρ πᾶς ὁ λαὸς καὶ πάντες πειθό θά σοι. Στῆθι οὖν ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ, ἵνα υθεν ἧς ἐπιφανὴς, καὶ ἡ εὐάκουστά σου τὰ ῥήματα καὶ τῷ λαῷ· διὰ γὰρ τὸ Πάσχα συνεληλύθασι πα αἱ φυλαὶ (55) μετὰ καὶ τῶν ἐθνῶν (36). Έστη- Τοὖν οἱ προειρημένοι Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίοι Ἰάκωβον ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ναοῦ, καὶ ἔκρα- Διὰ τὸ ἀεὶ κάμπτειν προσκυνοῦντα Θεῷ τὰ γόνατα. Εκαλεῖτο Σαδδικ καὶ ἀζλιάμ, στιν δίκαιος, καὶ περιοχὴ τοῦ λαοῦ. Στρωματέων. Ει οὐκ ἐπίστευσαν. νος ἐπίστευσαν ἐπίστευσαν ὑποστιγμή, RAGMENT. S. HEGESIPPI FRAGMENTA. A jus, facultatemque habebat. Neque enim lanicio, ema voces absunt : codice Fuk., et apud Nice- ɔrum. Verum in codice Maz. ac Med. totus hic us ita legitur : ilerus in lib. Miscellaneorum sucrorum, hunc um sic emendat: Quam doctis- ni viri emendationem libenter amplector. Tamen m Epiphanius in hæresi 78, et Jovius monachus, em vulgo male Jobium vocant, Jacobum Obliam tum esse testentur, retinenda est vulgaris lectio; xime cum Ophlias Hebraice arcem populi signi- et. Sed et Rufinus atque Nicephorus vulgatam tionem tuentur. li sectis se scripsisse testatur, exstat in libro iv sebii nostri, cap. 22. Ad quem locum, Deo ju- nte, plura dicturi sumus de septen illis sectis. roductio, seu institutio atque initiatio. Ostium tur Christi nihil est aliud, quam fides in Deum trem, et in Filium, ac Spiritum sanctum. De hoc io dicitur in Psalmis: Hæc est porta Domini, et ¡ti intrabunt per eam, ut explicat Clemens in libro ostium quidem Joannis Baptiste it pœnitentia; Christi vero ostium est remissio ccatorum, quæ fit per baptismum. as, eumque secutus Christophorsonus vertit, non diderunt, quasi legeretur, Longe C sed linea tantum veste utebatur. In templum solus intrare, atque ibi genibus fexis pro peccatis populi supplex Deum orare consueverat; adeo ut genua ipsius instar cameli occalluerint, dum assidue Deum venerans, et pro salute populi vota faciens bumi sterneretur. Hic ergo ob singularem justitiam co- gnominatus est Justus, et Oblias; quod Latine mu nimentum populi, et justitiam significat, quemad- modum etiam prophetæ de eo prædixerunt. Quidam autem ex septem sectis, quæ apnd Judæos erant, de quibus in superioribus libris scripsisse memi nimus, interrogarunt eum, quodnam esset ostium Jesu. Quibus ille Jesum esse Servatorem respondit. His auditis, nonnulli eorum Jesum revera Christum esse crediderunt. Suprascriptæ vero sectæ nec re surrectionem, nec futurum Christi adventum, ut unicuique pro meritis mercedem tribuat, credebant. Quotquot vero ex iis crediderunt, Jacobi opera ac ministerio utique crediderunt. Cum ergo multi ex ipsis etiam primoribus crederent, tumultuari coepe runt Judæi, et Scribæ ac Pharisæi; eo jam veutum esse clamantes, ut prope omnis populus Jesum Christum exspectaret. Proinde in unum congregati Jacobum adeunt, hisque eum verbis compellant : «Hortamur te, inquiunt, ut populi errorem compri mas, qui falsam de Jesu opinionem imbibit, perinde quasi Christus esset. Persuade igitur omnibus, qui festo Paschæ die huc conveniunt, ut de Jesu recte sentiant. Tibi enim omnes fidem habemus; et cum universo populo hoc tibi testimonium pertibemus, justissimum te virum esse, nec ullum apud te per- sonarum discrimen valere. Proinde plebi persuade, melius Musculus vertit, Ron credunt. Nam Græca vox hanc habet significationem. Falsum tamen est, eas sectas non credidisse resurrectionem. Nam Pharisæi eam credebant. iterum repetenda est ; quod virgula illa, quæ in manuscriptis etiam codicibus appicta est, satis declarat. In vetustissimo codice Mazarine post punctum ascriptum est ad pedes litteræ, quod virgulæ nostræ respondet; et Græce quidem vocatur a Latiuis autem subdi- stinctio. . Scaliger, scribens duas tantum tunc tribus fuisse, D Benjamin et Juda. » Sed, ut recte monet Grabius, quo modo Hegesippus, eo item Paulus apostolus loquitur Act. xxvi, 7, memorans duodecim tribus nocte ac die deservientes in spem repromissionis fa- ctum a Deo. Sanctus quoque Jacobus suam inscribit Epistolam duodecim tribubus qua sunt in dispersione, 1, 1. Videsis in hanc sententiam, Calmeli disserta- tionem ad Ezechielem, De reditu decem tribuum. hic reprehendit Dionysius Petavius, quod negasset, licuisse ulli gentili interesse festis diebus Judæorum. Nam præter locum illum, quem citat Petavius_ex Evangelio Joannis cap. xii, plurima suppetunt Jo- sephi testimonia, e quibus discimus, gentiles azy- morum solemnitati sæpius interfuisse. Certe Vitel. lius legatus Syriæ festo Paschæ ingressus est Hie- rosolyma, et a Judæis honorifice exceptus, ut legitur in lib. xvm Originum Judaicarum, cap. 6. Iden de Quadrato legaw Syriæ in lib. xx scribit. 29) Διὰ τὸ ἀεὶ κάμπτειν ἐπὶ γόνυ. Duæ po- 30) Ἐκαλεῖτο Δίκαιος καὶ Ἀβλίας. Nicolaus 31) Τῶν ἑπτὰ αἱρέσεων... των προγεγραμμένων 4. Locus Hegesippi, in quo de septem Judaici po- (2) Τις ἡ θύρα τοῦ Ἰησοῦ.Ostium hoc loco est (33) Οὐκ ἐπίστευον οὔτε ἀνάστασιν. Male Ru- (54) Ὅσοι δὲ καὶ ἐπίστευσαν, διὰ Ἰάκωβον. (35) Πᾶσαι αἱ φυλαί. Hæc item immerito carpit (56) Μετὰ καὶ τῶν ἐθνῶν. Merito Scaligerum

Α ξαν αὐτῷ καὶ εἶπον· « Δίκαιε, ᾧ τάντες τελει ὀφείλομεν, ἐπεὶ ὁ λαὸς πλανᾶται ὀπίσω Ἰησ σταυρωθέντος, ἀπάγγειλον ἡμῖν τίς ἡ θύρα τοῦ σου (57) τοῦ σταυρωθέντος. » Καὶ ἀπεκρίνα το φωτ γάλῃ· Τί με επερωτᾶτε περὶ Ἰησοῦ τοῦ υἱοῦ κλά που ; Καὶ αὐτὸς κάθηται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐκ ἐπὶ τῆς μεγάλης δυνάμεως, καὶ μέλλει ἔρχεσθαι ἐπὶ τ νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ πολλῶν πληροφορηθεται καὶ δοξαζόντων ἐπὶ τῇ μαρτυρίᾳ τοῦ Ἰακώβου. οἱ αὐτοὶ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι προς αυτος ἔλεγον· « Κακῶς ἐποιήσαμεν τοιαύτην μαρτ παρασχόντες τῷ Ἰησοῦ (80). ᾿Αλλὰ ἀναβάντες, κα βάλωμεν αὐτὸν, ἵνα φοβηθέντες μὴ πιστεύσωσιν επών Καὶ ἔκραξαν λέγοντες· « ω, καὶ ὁ Δίκαιος ἐπληγέ Καὶ ἐπλήρωσαν τὴν Γραφὴν τὴν ἐν τῷ Ἡσεξε γεγραμμένην· Αρωμεν (42) τὸν δίκαιον, ὅτι ἐνα σχρηστος ἡμῖν ἐστι· τοίνυν τὰ γεννήματα τα ἔργων αὐτῶν φάγονται. Αναβάντες οὖν κατέδεν τὸν Δίκαιον, καὶ ἔλεγον ἀλλήλοις· «Λιθάσωμεν Τσ 6ον τὸν Δίκαιον. Καὶ ἤρξαντο λιθάζειν αὐτὸν, ἐπὶ καταβληθεὶς οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ στραφεὶς ἔστι γόνατα λέγων· « Παρακαλώ, Κύριε Θεὲ Πάτερ, και αὐτοῖς· οὐ γὰρ οίδασι τι ποιοῦσιν. Ούτω δὲ κατεί θοβολούντων αὐτὸν, εἰς τῶν ἱερέων τῶν υἱῶν Τιμί Ἰακώβῳ, τῷ Ἰησοῦ μαθητῇ. παρασχόντες. μεν τὸν δίκαιον, ὅτι δύσχρηστος ἡμῖν ἐστι πό νυν τὰ γεννήματα τῶν ἔργων αὐτῶν τάγητε ἐκαλεῖτο Δίκαιος ὡς οἱ προ φῆται δηλοῦσι περὶ αὐτοῦ. S. HEGESIPPI FRAGMENTA. ne circa Jesum deinceps aberret; nam et universus populus, et nos libenter tibi obtemperamus. Ascende igitur in fastigium templi, ut in sublimi loco posi- tus, ab omnibus conspici et exaudiri facile possis ; nam Paschalis solemnitatis gratia, cuncta Judæo- rum tribus, et ex gentibus non pauci huc convene- runt.› Posthæc supradicti Scribæ et Pharisæi cum Jacobum in fastigio templi collocassent, contenta voce sic eum alloqui cœperunt: Juste, cui nas omnes fidem adhibere par est, quandoquidem po- pulus omnis errat, Jesum sectans crucifixum, doce nos, quod sit ostium Jesu suffixi cruci. Tunc Jaco- bus edita voce iis respondit : Quid me, inquit, in- terrogatis de Jesu filio hominis? Ipse sedet in cœlo a dextris summæ virtutis, et venturus est in nubibus ' cali. Cumque multi hoc Jacobi testimonio confirmati glorifcarent Jesum, dicentes : e Osanna filio David, tunc iidem Scribæ ac Pharisæi inter se collocuti: Male, inquiunt, fecimus, qui tanto testimonio Jesum ornaverimus. Verum ascendamus, cumque præci- pitem dejiciamus, ut cæteri conterriti fidem illi ba- bere desinant. Conclamare deinde cœperunt, ac di- cere: «O c, ipse etiam Justus erravit. Et impleta sunt ea, quæ apud Isaiam scripta sunt: Tollamus e medio justum, quia molestus est nobis; propterea Vindíc. epist. Ignat. part. 11, p. 153, Christum ip sum dixisse Joan. x, 9: 'Eros ɛlju ir Oúpa • quod sane dictum apostolicis temporibus maxime fuisse de Christo usurpatum, ex hoc legesippi loco aperte colligitur. B C liger in Arimadversionibus Eusebianis hæc de Ja- cobo dicta esse existimavit; cui in eo quidem facile assentior. Sed quod negat idem Scaliger Jacobum filium David dici potuisse, in hoc graviter halluci- natur. Fuit enim Jacobus filius Josephi, ac proinde oriundus ex stirpe David. Porro verissimum est, quod ait Scaliger, eos qui Osanna acclamabant, palinas manibus gestare debuisse ; cujus rei illustre exemplum est in Itinerario Hierosolymitano Anto- nini monachi pag. 30. Ex quo discimus, morem olim fuisse Christianorum, ut episcopis ac presby- teris advenientibus obviam procedentes honoris causa, acclamarent Osanna; ‹Ibi venerunt mulie- res in occursum nobis cum infantibus, palmas in manibus tenentes, et ampullas cum rosaceo oleo: et prostratæ pedibus nostris, plantas nostras unge- bant, cantabantque lingua Egyptiaca psallentes an- tiphonam: Benedicti vos a Domino benedictusque D adventus vester, Osanna in excelsis. » Idem testatur etiam Hieronymus in cap. xxi Matthæi : Videant ergo episcopi, et quantumlibet sancti homines, cum quanto periculo dici ista sibi patiantur: si Domino, cui vere hoc dicebatur (quia necdum erat solida credentium fides) pro crimine impingitur. Cæte- rum voces illas Osanna filio David, quas a quibus- dam Judæis acclamatas tunc fuisse dicit Hegesippus, non immerito quis existimet de Christo potius, quam de Jacobo, intelligi oportere. Nam cum Jacobus in fastigio templi positus, Jesum revera Christum esse, ac Redemptorem generis humani prædicasset; Judæi quidam Christi fidem amplectentes, acclamare cœ- perunt Osanna filio David, id est, Jesu Christo palmia el victoria. duo sunt vocabula wę ȧvvá. Ita etiam apud Hiero- nymum in Interpretatione nominum Hebraicorum : a Osanna; salvifica, quod Græce dicitur ; àvvá. Eλsyov Kaxis ohjaμey cola pap Utrumque autem nomen per extensam litteram te gendum. Id est, Osanna tam in Hebræa, quas Græca lingua primam syllabam producit. Isidens quoque in libro vi Originum, Osanna ex deskus vocabulis Osi et Anna compositum esse testata?, elisa scilicet una littera, sicut in versibus cum scar dimus. ‹ Osi enim salvifica interpretatur: Ama terjectio est, motum animi significans sub depes cantis affectu. » Quæ Isidori verba desumpta said ex flieronymi epistola 145, ad Damasum. Eadem ſere babet Augustinus in lib. De doctrina Chr. сар. 11. vel Sed frustra. Vide tur enim Hegesippus id innuere, questos nimiran fuisse Pharisæos, quod ipsiniet effecerint, vel ansat præbuerint Jacobo, ut adeo illustre testimonie Jesu Christo perhiberet; quo quidem testimonio pla e populo permoti et confirmati, eumdem Salvatore glorificarunt. Hoc sensu accipiendam puto vece gesippum affirmat Scaliger; neque enim hunc incast apud Isaiam exstare, sed in libro qui inscrit Sapientia Salomonis cap. u. Sed fallitur ipset Scaliger qui legesippum temere reprehendit. Re vera enim hic locus legitur in Isaia cap. in: Ance Ita quidem legitur in editione Romana. Verum Je stinus in Dialogo adversus Tryphonem diserte statur in editione LXX interpretum scriptum fuist apwμev v ôlxzov, pro quo Judaici interpretes de owμev verterant. Justini lectionem confirmal etiam Tertullianus in lib. contra Marcionem, cap. : ‹ Venite, inquiunt, auferamus Justum, quia ioutin est nobis. > Sed et in eo fallitur, quod apud Raf num pro Isaia Jeremiam scribi dicit. Porro Bege- sippus hunc Isaiæ locum quem dixi, in mente ha- buit paulo supra, cum diceret, Jacobum a prophets Justum esse appellatum : Vide Justinum Dial. cum Tryphone u. 17, 135, 15%. Sed in primis n. quo hic respexit Valesius (37) Η θύρα τοῦ Ἰησοῦ. Observal Pearsonius (38) Καὶ λεγόντων Ωσαννὰ τῷ υἱῷ Δαβίδ. Sea- (59) 'Ωσαννά. In omnibus nostris exemplaribus (58) λεγόντων Ωσαννὰ (59) τῷ υἱῷ Δαβίδ, τότε τα (40) To Incov. Grabius conjicit legendum (41) Er to Hoata. Memoria lapsum esse fr (42) Αρωμεν, κ. τ. λ. Locus exstat Isaiz ur, st

S. HEGESIPPI FRAGMENTA. Ραχαβείμ (43) τῶν μαρτυρουμένων ὑπὸ Ἱερε- τοῦ προφήτου, εκραζε λέγων· «Παύσασθε, τί ποι- 44); Εὔχεται ὑπὲρ ἡμῶν ὁ Δίκαιος. » Καὶ λαβών π᾿ αὐτῶν εἷς τῶν γναφέων τὸ ξύλον (45) ἐν ᾧ :ίεζε τὰ ἱμάτια (46), ἤνεγκε κατὰ τῆς κεφαλῆς Δικαίου. Καὶ οὕτως ἐμαρτύρησεν· καὶ ἔθαψαν ν ἐν τῷ τόπῳ (47), καὶ ἔτι αὐτοῦ ἡ στήλη μένει ι τῷ ναῷ (48). Μάρτυς οὗτος ἀληθῆς Ἰουδαίοις τε Έλλησι γεγένηται, ὅτι Ἰησοῦς ὁ Χριστός ἐστιν. εὐθὺς Οὐεσπασιανός πολιορκεῖ τὴν Ἰουδαίαν, αι- ιωτίσας αὐτούς (49). ὅτι δὲ περιῆσαν οἱ ἀπὸ γένους τοῦ Κυρίου υἱωνοί Εἷς τῶν ἱερέων τῶν υἱῶν χαβ υἱοῦ Ραχαβείμ, Εἷς τις ἀπ' αὐτῶν, λαβὼν τὸ τῶν Τις ἀπ' αὐτῶν, εἷς τῶν φέων, λαβὼν τὸ ξύλον. γραφικῷ μοχλῷ ᾧ τὰ ἱμάτια ἐκπιέζειν ειώθασι. πιέζειν, πιεστήριον, ἀποπίεζε. τὸν ἐπὶ τῷ τόπῳ παρὰ τῷ ναῷ. Ίστέον ὅτι ἡ στήλη αὕτη λίθος ἦν ἄμορφος, ἐπιγραφὴν ἔχων τὸ ὄνομα τοῦ τεθαμμένου Ἰακώβου. Ἐξ οὗ καὶ ἔτι νῦν οἱ Χριστιανοὶ ἐν τοῖ; μνήμασιν αὐτῶν λίθους ἱστᾶσιν, καὶ ἢ γράμματα εν αὐτοῖς γράφουσιν, ἢ τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἐγχα- πολιορκεῖν τὴν Ἰουδαίαν, f A fructum operum suorum manducabunt. Mox ergo con- scendentes, eum præcipitem egerunt, et inter se di- xerunt: Lapidemus Jacobum justum. Coeperunt igi- tur lapidibus eum impetere; quoniam præcipitatus non statim mortem obierat, sed conversus flexis genibus orabat dicens: Domine et Deus Pater, rogo ut ignoscas illis, quia nesciunt quid faciunt.› Cuni- que hominem saxis obruerent, unus e sacerdotibus ex filiis Rechab filii Rechabim, qui Jeremiæ suffra- gio commendati sunt, contenta voce : Parcite, in- quit, quid facitis? Justus orat pro nobis.» Interim ; ex iis, fullo, arrepto fuste, quo vestes exprimere solebat, caput Justi percussit. Atque ita felici lyrio vitam finiit; sepultus est eodem in loco, manetque adhuc cippus illius prope templum. Hic bus, tum Judæis, tum Græcis locuples fuit testis, Jesum vere Christum fuisse. Nec multo post dio Vespasiani, et Judæorum captivitas subsecuta est. - II. De propinquis Salvatoris nostri. — Apud eumdem Eusebium, Hist. eccl. lib. 111, cap. 20. His temporibus adhuc supererant quidem ex co- bula expunxit, ut jampridem notavit Scaliger, in Animadversionibus Eusebianis, tum in Elen- Trihæresii, cap. 25. Sed tamen cum apud Ru- m legantur, et in omnibus nostris exemplaribus ent, ferri commode possunt. Ac si rem alten- expendamus, non sunt tam inepta atque in- a, uit putavit Scaliger, Unus ex sacerdotibus de Rechab filii Rechabim. Idem enim est, acsi dice- : Unus ex sacerdotibus, filius Rechab de genere habitarum quæ postrema verba consulte addita t, ut Rechab pater illius sacerdotis, ab aliis Re- b distingueretur. Plures enim eodem nomine ellabantur Rechab; verum hic de quo loquitur esippus, erat ex stirpe Rechabitarum illorum, quibus locutus est Jeremias (cap. xxxv). 78, non a Rechabita sacerdote haec dicta esse bit, sed a Symeone Clopæ filio, qui Jacobi Justi C. er patruelis erat. or. Hæc verba duobus modis construi possunt: ape hoc modo : péwy úlov, id est, unus ex illis arrepto fullonis e. Aut in hunc modum: Quam distinctionem sec- est Rufinus, ita enim vertit: Et unus ex ipsis o, arrepto fuste in quo vestes exprimere solent. que aliter cæteri interpretes. Atque hunc sensum firmat Clemens Alexandrinus in lib. vII Hypo- seon, ubi Jacobum a fullone interemptum esse bit. Verba Clementis habentur supra in cap. us libri. Apollonius Collatius in lib. De excidio rusol. Jacobum non fullonis vecte, sed securi cussum interiisse scribit. aus in libro De scriptoribus ecclesiasticis hunc D um ita expressit: Fullonis fuste, quo uda vesti- ula extorqueri solent, in cerebro percussus interiit. ronymi verba Græce ita vertit Sophronius: Top sculus quidem Eusebii locum ita vertit: Unus ex onibus arrepto instrumento, quo vestimenta excu- it ac purgant. Laugus vero Nicephori interpres reddidit: Et fullonum quidam ligno, quo vestes planabat, arrepto. Mibi quidem magis placet Ru- et Christophorsoni expositio, qui vestes pre- re, seu exprimere interpretati sunt. Id enim si- ficat vox ex qua fit quod est ine pressorium, seu prelum. Duplex fuit fullo- et eas dealbabant, ac splendorem iis conciliabant; utebantur autem ad id pressoriis seu prelis, ut no- tavi ad lib. xxviii Amm, Marcellini pag. 366. Porro in manuscriptis nostris Maz., Med., ac Fuketii scri- plum est dex Regius, quem secutus est Stephanus. Verum reliqui tres, Maz. scilicet, Med. ac Fuketii, aliquot voculis auctiores sunt hoc modo: Kal člaỷav aú- Quam quidem lectio- nem confirmat Nicephorus, ac Rulinus. Quomodo fieri potest, ut hic cippus ( id enim signi- ficat othan, ut supra notavimus) et Jacobi sepul- crum adhuc permanserit post urbem a Romanis excisam? Sed neque verisimile est, quod ait Hege- sippus, Jacobum juxta templum sepultum fuisse. Nam Judæi extra urbem corpora condebant, ut col- ligere est tum ex Evangelio, tum ex sepulcro Ile- lenæ Adiabenorum reginæ, de quo superius locuti sumus. Merito igitur Rufinus totam hanc pericopen in versione sua prætermisit. Hieronymus vero in libro De scriptoribus ecclesiasticis, cujus maxima pars ex Historia ecclesiastica Eusebii nostri desum- pta est, hæc Hegesippi verba interpretans ita emol- livit Titulum usque ad obsidionem Titi, et ultimam Adriani, notissimum habuit. Ubi tamen illud pro- bare non possum, quod de ultima Adriani obsidione dicit. Nam in eo secutus est errorem Eusebii, quem jampridem alii confutarunt. Porro Hieronymus titulum dixit, pro eo quod in Græco est σrýn. Eo- dem sensu otan dicitur in lib. II Regum, cap. xvill, ubi vetus interpres titulum vertit. Ad quam vocem in vetustissimo codice Mazarino hoc scholion ser plum inveni: pátrovoiy. Sciendum est columnam hanc nihil aliud fuisse, quam lapidem informem, in quo nomen Jacobi illic sepulti erut incisum. Unde et Christiani in se- pulcris suis etiamnum lapides statuunt: in quibus aut litteras inscribere, aut crucis figuram insculpere consueverunt. avrovç. Ita quidem codex Regius. Verum tres reli- qui Maz., Med., Fuk. voces illas thy 'Iovdalav al- Xuzlwrisz; non agnoscunt. Ac meo quidem judicio prorsus superfluæ sunt, et insulsæ. Neque enim Graece dici potest cum id 3) Yiov Pazaбelu.Merito Nicephorus hæc duo B num officium. Nam et maculas eluebant e vestibus; (4) Παύσασθε, τί ποιεῖτε, Epiphanius in hæ- 15) Λαβών τις ἀπ' αὐτῶν εἰς τῶν γναξέων τὸ 16) Τὸ ξύλον ἐν ᾧ ἀπεπίεζε τὰ ἱμάτια. Hiero- (47) "Eðaɣar avtòr ¿r tỷ tóry). Ita quidem co- (48) Ἔτι αὐτοῦ ἡ στήλη μένει παρὰ τῷ ναῷ. (49) Πολιορκεῖ τὴν Ἰουδαίαν αἰχμαλωτίσας

φοῦ, οὓς ἐδηλατώρευσαν, ὡς ἐκ γένους ὄντας Τούτους δ' ὁ Ιουοκᾶτος (51) ἤγαγε προς Δομετικά Καίσαρα. Ἐφοβεῖτο γὰρ τὴν παρουσίαν τοῦ Χριστο ὡς καὶ Ἡρώδης. Καὶ ἐπηρώτησεν αὐτοὺς εἰ ἐκ κ Είδ εἰσι· καὶ ὡμολόγησαν. Τότε ηρώτησεν αυτές τ σας κτήσεις έχουσιν, ἢ πόσων χρημάτων κυριεύω... Οἱ δὲ εἶπον ἀμφότεροι, ἐννακισχίλια δηνάρια χειν αὐτοῖς μόνα, ἑκάστῳ αὐτῶν ἀνήκοντος τοῦ ἐπ· σεως· καὶ ταῦτα οὐκ ἐν ἀργυρίοις έφασκων έχει ἀλλ' ἐν διατιμήσει γῆς πλέθρων τριάκοντα εννές με νων· ἐξ ὧν καὶ τοὺς φόρους ἀναφέρειν (52), και τα τοὺς αὐτουργοῦντας διατρέφεσθαι. Εἶτα δὲ καὶ χεῖρας τὰς ἑαυτῶν ἐπιδεικνύναι, μαρτύριον της τ τουργίας τὴν τοῦ σώματος σκληρίαν, καὶ τὰς ἐπ τῆς συνεχούς εργασίας ἐναποτυπωθέντας ἐπὶ τ ἰδίων χειρῶν τύλους (55) παριστάντας. Ερωτηθέν δὲ περὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἐπι τις εἴη καὶ πότε καὶ ποῖ φανησομένη, λόγον δεῖνε ὡς οὐ κοσμικὴ μὲν οὐδ᾽ ἐπίγειος, ἐπουράνιος ο κ ἀγγελικὴ τυγχάνει, ἐπὶ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνας της σομένη, ὁπηνίκα ἐλθὼν ἐν δόξῃ κρινεῖ ζώντας (54) καὶ νεκρούς, καὶ ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἐπι δεύματα αὐτοῦ. Ἐφ᾽ οἷς μηδὲν αὐτῶν καταγωγής τὸν Δομετιανὸν, ἀλλὰ καὶ ὡς εὐτελῶν καταφον. σαντα, ἐλευθέρους μὲν αὐτοὺς ἀνεῖναι, καταπείσαι Ἰούδα (50), τοῦ κατὰ σάρκα λεγομένου αὐτοῦ τε Β υἱῶν Ἰούδα τούτους δ' ὁ Ἰονοκᾶτος ήγαγε. S. HEGESIPPI FRAGMENTA. gnatione Christi, nepotes Judæ illius, qui secundum A carnem frater Christi vocabatur. Hos a nonnullis delatos, quod ex regia Davidis stirpe prognati essent, Evocatus ad Domitianam Cæsarem perduxit. Quippe Domitianus de adventu Christi, perinde ac Herodes, sibi metuebat. Interrogati igitur ab iHo, utrum ex stirpe Davidis essent oriundi, id verissimum esse confessi sunt. Deinde sciscitatus est ex illis Domi- tianus, quantas possessiones, quantumve pecuniæ haberent. Illi vero novem tantummodo denariorum millia sibi ambobus suppetere dixerunt, quorum di- midia pars singulis competeret; eas vero facultates nequaquam se in argento habere, sed in æstima- tione agrorum, novem scilicet ac triginta coli ju- gerum, ex quorum fructibus et tributa persolve- rent, et sibi ipsis non sine proprio labore victum compararent. Simulque manus ostendere cœperunt, duritiem cutis, impressumque alte manibus callum ex laboris assiduitate, in testimonium operis sui proferentes. Postremo interrogati de Christo et de regno illius, cujusmodi id esset, et quando, quibusve in locis appariturum, responderunt, non hujus mundi, nec terrarum imperium illud esse; sed an- gelicum et coeleste, quod in fine sæculorum futurum esset, tunc cum Christus adveniens cum gloria, vivos simul et mortuos judicabit, et unicuique ope- verbum de urbibus dicatur, non autem de gentibus. Rufinus quoque et Nicephorus eas voces non ha- bent. C apud Georgium Syncellum legitur levi discrimine. Cæterum miror Scaligerum, qui in Animadversionibus Eusebianis pag. 187, tam Euse- bium, quam Hegesippum immerito reprehendit. Nam neque Hegesippus posteritatem Davidis ad duos tantum homines tunc esse redactam dixit, ut falso ei objicit Scaliger; sed posteritatem Judæ, qui erat frater Domini: nec Eusebius Hegesippi verba aliter accepit. Certe Hegesippus diserte testatur, Symeo- nem Clopæ filium, qui tunc erat episcopus Hieroso- lymorum, ortum fuisse ex gente Davidica. Verba ejus habes infra cap. 32. Itaque nec Hegesippus erravit, nec Eusebius. Ipse potius Scaliger repre- hendendus est, qui adversus auctoritatein Hegesippi, vetustissimi scriptoris, et apostolicis temporibus proximi, obstinate contendit, nullum unquam Judam fratrem Domini exstitisse. Sed contra est Epipha- nius in hæresi 78, qui Josephum ex priore conju- gio quatuor ait suscepisse liberos, Jacobum, Sy- meonem, Josetem, et Judam, cui consentit Hippo- lytus Portuensis episcopus apud Nicephorum in D libro 11, cap. 3, nisi quod pro Symeone Simonem dicit, rectius, ut supra notavi; et filias aliter nomi- nat. His accedit Hieronymus in libro Adversus Hel- vidium. Dicet fortasse aliquis id, quod a Scaligero dictum est, nullam in Evangelio mentionem ejus Judæ fieri Imo vero Matthæus in cap. xi, de illo sic loquitur: Nonne mater ejus dicitur Maria; et fratres ejus Jacobus, Joseph, Šimon, et Judas? Idem legitur in Marci c. vi. Vides, ut Scaliger nimio re- prehendendi studio abreptus, merito ipse in repre- hensionem incurrit. Porro hic Judas uxorem a non- nullis dicitur habuisse Mariam, teste Nicephoro in lib. 1, cap. 33. Ex hac igitur liberos suscepit; a qui- bus propagati sunt deoruvor, de quibus Africa- mus in Epistola ad Aristidem. Hos porro Scaligeri errores jamdudum reprehendit P. Halloixius in no- tationibus ad Vitam Hegesippi; quod quidem serius, et absolutis jam auimadversionibus meis didici. Rob. Stephanus. In codice Regio scriptum inveni š Ixoubatos, quod monuerat etiam idem Stephanos in variis lectionibus, quas ad calcem editionis sur conjecit. In Chronico Georgii Syncelli legitur.i 'Iovoxdros. Nos ex tribus nostris codicibus Maz., Fuk. et Saviliano, veram hujus loci scripturam re- stituimus, Confir hanc lectionem Nicephorus, et Rufinus. Nam in Re- fino quidem dicitur Revocatus: Hos Revocatus qui- dam nomine, qui ad hoc missus fuerat, perduri ed Domitianum. Nicephorus vero in lib. 11, cap. 10, scriptum habet, 'Hovoxaroç. Qui sint efocati, fe tum est ex Dione; milites scilicet,honoratioris loci, qui confectis jam stipendiis dimissi, ad militiam evocabantur a principe. Horum mentio fit in vetu- stis inscriptionibus, EVOK. AUG., id est Evocation Augusti. Ne quis autem miretur, Hegesippum Grz- cum scriptorem, Romano vocabulo usum fuisse. Non id novum, aut infrequens Hegesippo, quippe qui dylarwpɛɛïv, et dŋvápia usurpat in hac narra- tione, quam præ manibus habemus, et plebeio set- mone utitur. Christophorsonus vertit vectigalia, quasi vectigalia agrorum solverentur. Atqui cópot tributa sunt, qur ex agris solvebantur, atque in ipsis speciebus fere pendebantur, id est in tritico, hordeo, vino et simi- libus, ut patet ex codice Theodosiano. Vecrigalia vero sunt, quæ Græce dicuntur téàŋ, quæ a publi canis conducebantur, et exigebantur; cum tribu a susceptoribus, vel ab apparitoribus præsidum a prefectorum exigi solerent. tare postea copi, an callus masculino genere dice. retur. Tandeni vero callos a Rufino dici compari in lib. u, ubi de morte Jacobi fratris Domini. necnon apud Nicephorum legitur xpivetev. Sed at codex Reg. ita diserte scriptum habet. Quare me dum est typographicum, quod in Rob. Stephani editionem irrepsit. (50) Yiwrol Tovda. In codice Regio, ac Med. et (51) O lovonãroç. Sic ex codice Medicao edidi! (52) Ἐξ ὧν καὶ τοὺς φόρους ἀναφέρειν. Wake (53) Túlovs. Cum initio vertissem callos, dal (54) Koirɛi (wrraç. In codice Maz., Med. æɛ Ful

δὲ διὰ προστάγματος τὸν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας διω- γμόν. Τοὺς δὲ ἀπολυθέντας, ἡγήσασθαι τῶν ἐκκλη σιῶν, ὡς ἂν δὴ μάρτυρας ὁμοῦ καὶ ἀπὸ γένους ὄντας τοῦ Κυρίου· γενομένης τε ειρήνης, μέχρι Τραϊανοῦ παραμεἶναι αὐτοὺς τῷ βίῳ. Β Ἀπὸ τούτων δηλαδὴ τῶν αἱρετικῶν, κατηγοροῦσε τινες Συμεῶνος τοῦ Κλωπᾶ (55), ὡς ὄντος ἀπὸ Δα- δὶδ καὶ Χριστιανοῦ. Καὶ οὕτως μαρτυρεῖ ἐτῶν ὧν ἑκατὸν εἴκοσιν, ἐπὶ Τραϊανοῦ Καίσαρος καὶ ὑπατικοῦ Ἀττικοῦ (56). Φησὶ δὲ ὁ αὐτὸς(Ηγήσιππος), ὡς ἄρα καὶ τοὺς κατηγόρους αὐτοῦ, ζητουμένων τότε τῶν ἀπὸ τῆς βασιλικῆς Ἰουδαίων φυλῆς, ὡσὰν ἐξ αὐτῆς ὄντας, ἀλῶναι συνέβη. Λογισμῷ δ' ἂν καὶ τὸν Συμεῶνα τῶν αὐτοπτῶν καὶ αὐτηκόων εἴποι ἄν τις γεγονέναι τοῦ Κυρίου, τεκμηρίῳ τῷ μήκει τοῦ χρόνου τῆς αὐτοῦ ζωῆς χρώμενος, καὶ τῷ μνημονεύειν τὴν τῶν Εὐαγ- γελίων Γραφὴν Μαρίας τῆς τοῦ Κλωπά· οὗ γεγονέναι αὐτὸν (57), καὶ πρότερον ὁ λόγος ἐδήλωσεν. Ο δ' αὐ- της συγγραφεὺς καὶ ἑτέρους ἀπὸ γένους ἑνὸς τῶν περομένων ἀδελφῶν τοῦ Σωτῆρος, ᾧ ὄνομα Ἰούδας, ρησὶν εἰς τὴν αὐτὴν ἐπιδιῶναι βασιλείαν, μετὰ τὴν ήδη πρότερον ἱστορηθεῖσαν αὐτῶν ὑπὲρ τῆς εἰς τὸν ἱριστὸν πίστεως ἐπὶ Δομετιανοῦ μαρτυρίαν. Γράφει ὲ οὕτως · Ἔρχονται οὖν καὶ προηγοῦνται πάσης Εκ λησίας ὡς μάρτυρες, καὶ ἀπὸ γένους τοῦ Κυρίου. καὶ γενομένης εἰρήνης βαθείας ἐν πάσῃ Ἐκκλησίᾳ, ιένουσι μέχρι Τραϊανοῦ Καίσαρος· μέχρις οὗ ὁ ἐκ είου τοῦ Κυρίου (58) ὁ προειρημένος Συμεὼν υἱὸς ἵλωπά, συκοφαντηθεὶς ὑπὸ τῶν αἱρέσεων (59), ώσε όπως κατηγορήθη καὶ αὐτὸς ἐπὶ τῷ αὐτῷ λόγῳ (60) πὶ Ἀττικοῦ τοῦ ὑπατικοῦ· καὶ ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας ἰκιζόμενος, ἐμαρτύρησεν· ὡς πάντας υπερθαν Σίμωνος, Ετῶν ὧν ἑκατὸν εἴκοσι ἐπὶ Τραϊανοῦ ιίσαρος, καὶ ὑπατικοῦ Αττικού. ἐπί, ὑπατικοῦ, Οὗ καὶ γε- γονέναι αὐτὸν καὶ πρότερον ὁ λόγος ἐδήλωσεν. γένους. Μετὰ τὸ μαρτυρῆσαι Ἰάκωβον τὸν Δίκαιον ὡς καὶ ὁ Κύριος ἐπὶ τῷ αὐτῷ λόγῳ. S. HEGESIPPI FRAGMENTA. A rum suorum mercedem tribuet. His auditis, Domi- tianus nihil adversus illos asperius decrevit; sed vilitatem hominum aspernatus, liberos abire jussit; missoque edicto, persecutionem adversus Ecclesiam commotam compescuit. Illos vero ad hunc modum dimissos ecclesiis posthac præfuisse narrant, utpote Christi martyres simul ac propinquos; et pace de- mum Ecclesiæ reddita, ad Trajani usque tempora vitam perduxisse. III. De Symeonis ćlopæ filii, Hierosolymorum episcopi, martyrio. lib. ut, cap. 32. G tur ut notavit etiam Robertus Stepha- us. Hieronymus in Chronico hujus episcopi Hie- solymitani nomen duplici modo scribi testatur, ymeonem scilicet, et Simonem. Idem habet Geor- us Syncellus, et auctor Chronici Alexandrini. $ set legatus Syriæ. Solebant enim Syri horum æsidum nomine annos designare, ut constat ex D sephi Antiquitatibus. Sed et in reliquis provin- is, rectorum nomine tempora designari consue- rant. Porro ex legatis Cæsaris alii erant consu- res, alii prætorii. Quocirca Atticus hic natio pellatur, ut eum consularem fuisse constet. Ex apparet male Rufinum vertisse: Martyr effe- is est, cum esset annorum centum xx, sub Trajano sare, apud Atticum consularem. Græca Hegesippi : habent : Sed primo quidem epositio illa non significat apud : verum id tum designat, Symeonem martyrio perfunctum sse principata Trajani, Attico Syriam adminis ante; deinde vos illa non simpliciter i isularem denotat, sed legatum consularem, ut i. Erant quidem ætate Rutini consulares, qui æstinam regebant, ut ex imperii Romani Notitia issimum est. Verum hic magistratus diu post - Apud eumdem Eusebium, Hist. Eccl. Ex eorum hæreticorum numero, quidam Symneo- nem Clope filium detulerunt, quod ex stirpe Davi- dis oriundus, et Christianus esset. Atque ita Sy meon cum annos centum ac viginti natus esset, martyrium subiit, principatu Trajani Augusti, At- tico consulari legato Syriam administrante. Idem præterea scribit, eos ipsos Symeonis accusatores, cum tunc temporis omnes ex regia Judæorum tribu oriundi sollicite investigarentur, convictos esse, quod ex ea stirpe originem ducerent. Porro hunc Symeonem non absurde quis dixerit et spectatorem, et auditorem Domini fuisse; cum et diuturnitas vitæ ipsius, et Evangeliorum fides id astruere videatur, in quibus Maria quædam commemoratur Clopa fi- lia, cujus Symeonem filium fuisse, supra docui- mus. Alios præterea nepotes unius ex Domini fra- tribus, cui nomen erat Judæ, ad hoc usque Trajani imperium vitam produxisse, idem scriptor refert, cum jam antea sub Domitiano, ut diximus, Christi fidem constanter professi fuissent. Sic autem scri- bit : Adsunt, inquit, illi, et universæ Ecclesia præsident, utpote martyres, et agnati Christi. Tan- demque profunda pace Ecclesiæ restituta, ad Tra- jani usque tempora superstites fuerunt, donec Sy- meon supradictus Clopa filius ejus, qui erat pa- truus Domini, accusatus similiter ab hæreticis, et ob eamdem causam in jus vocatus est coram Attico Trajani tempora est institutus. Cæterum supra ci- tatus Rufini locus in manuscripto codice biblio- thecæ Regiæ ita perscribitur: Martyr effectus est, cum esset annorum centum xxv. Med. et Fuk. vocem addunt hoc modo : sonus hæc verba accepit, quasi Oɛlov adjectivum esset, et subaudiretur Sed Langus qui Ni- cephorum Latine interpretatus est, optime patruum vertit. Clopas enim revera frater erat Josephi, ac proinde patruus Christi. Quare Symeon Clope fi- lius cognatus erat Domini, ut dicitur in capite supra; ubi male consobrinum vertit Musculus, et Christophorsonus. thianos et Nicolaitas intelligit auctor Chronici Alexandrini, cui non assentior. Intelligit enim He- gesippus sectas illas quæ tunc temporis Hierosoly. mis vigebant, Pharisæorum scilicet, Sadducæorum, et alias, de quibus infra lib. iv, cap. 22. pradicaret, ut supra dixit; et in libro iv, cap. 22, ex Hegesippo : (55) Συμεώνος τοῦ Κλωπά. In codice Regio le (56) Καὶ ὑπατικοῦ 'Αττικοῦ. Id est, cum Auticus (57) Οὗ γεγονέναι αὐτόν. Nostri codices Maz., (58) ῾Ο ἐκ θείου τοῦ Κυρίου. Male Christophor (59) Συκοφαντηθεὶς ὑπὸ τῶν αἱρέσεων. Cerin- (60) Ἐπὶ τῷ αὐτῷ λόγῳ. ld est quod Christi fidem

Α μάζειν, καὶ τὸν ὑπατικὸν, πῶς ἑκατὸν εἴκοσι τις νων ἐτῶν, ὑπέμεινε. Καὶ ἐκελεύσθη σταυρωθία Ἐπὶ τούτοις ὁ αὐτὸς ἀνὴρ διηγούμενος τὰ καὶ τοὺς δηλουμένους, ἐπιλέγει ὡς ἄρα μέχρι τον τε χρόνων παρθένος (61) καθαρὰ καὶ ἀδιάφθορος ἐμε νεν ἡ Ἐκκλησία, ἐν ἀδήλῳ τοῦ σκότει φωλεύτητη εἰσέτι τότε τῶν, εἰ καί τινες ὑπῆρχον, παραφθείρει επιχειρούντων τὸν ὑγιῆ κανόνα τοῦ σωτηρίου της γματος. Ὡς δ' ὁ ἱερὸς τῶν Ἀποστόλων χορὶς ὡς φορον ειλήφει τοῦ βίου τέλος, παρεληλύθει σε ή γενει ἐκείνη τῶν αὐταῖς ἀκοαῖς τῆς ἐνθέου σοφίας ἐποις σαι κατηξιωμένων, τηνικαῦτα τῆς ἀθέου πλάνης τη ἀρχὴν ἐλάμβανεν ἡ σύστασις, διὰ τῆς τῶν ἑτερα δασκάλων ἀπάτης· οἱ καὶ ἅτε μηδενὸς ἔτι τῶν ἐπ στόλων λειπομένου, γυμνῇ λοιπὸν ἤδη τῇ κεφαὶ το τῆς ἀληθείας κηρύγματι τὴν ψευδώνυμον γνώσει ἀντικηρύττειν ἐπεχείρουν. Οἷς καινοτάφια (62) καὶ ναοὺς ἐποίησαν ὡς μέχει νῦν· ὧν ἐστι Αντίνοος δοῦλος Αδριανού Καίτης οὗ καὶ ἀγὼν ἄγεται Αντινόειος (63), ὁ καὶ ἐξ' ἡμῶν γινόμενος (64). Καὶ γὰρ καὶ πόλιν έκτισε ἐπώνυμον ᾿Αντινόου, και προφήτας (65). ἔμεινεν. καὶ ἀγὼν ἄγεται Αντινόειος ἐφ' ἡμῶν γενόμενα. ἐφ' ἡμῶν γινόμενος, νόμενος Αντίνοος, ἂν ἐστι καὶ Δ τίνοος, δοῦλος Αδριανοῦ Καίσαρος ἐφ' ἡμῶν γεν μενος, οὗ καὶ ἀγὼν Αντινόειος. Καὶ ᾿Αντινόον τοῦ νῦν γενομένου. S. HEGESIPPI FRAGMENTA. consulari ; et per multos dies acerbissimis tormen- tis excruciatus, fidem Christi constantissime pro- fessus est; adeo ut et consularis ipse, et omnes qui aderant, magnopere mirarentur, qua ratione vir centum ac viginti annos natus, tot tormenta perferre potuisset. Tandem vero sententia judicis cruci suffixus est. Post hæc idem scriptor res illa @late gestas commemorans, addit Ecclesiam ad hac usque tempora instar cujusdam virginis, integram atque incorruptam permansisse; adhuc in obscuro recessu delitescentibus, quicunque rectam præ - dicationis evangelicæ regulam depravare niterer- tur. Sed postquam sacer apostolorum cœtus vario mortis genere exstinctus est, effluxeratque jam ætas hominum illorum, qui divinam ipsam sa- pientiam suis auribus auscultare meruerant; tunc B demum exorta est impii erroris conspiratio, fraude et malitia falsorum doctorum; qui utpote nullo amplius ex apostolis superstite, posthæc nudo, quid aiunt, capite adversus prædicationem veritatis adulterinam doctrinam obtrudere aggressi sunt. - IV. De tempore quo floruit ipsemet Hegesippus. — Apud eumdem Eusebium, Hist. eccl. lib. 1v, cap. 8. Quibus cenotaphia, templaque exstruxerunt, sic- ut nunc etiam fieri videmus. Ex quibus fuit An- tinous servus Cæsaris Adriani, in cujus honorem certamen sacrum, quod Antinoium vocant, nostra etiam ætate celebratur. Nam et urbem Antinoo co- gnominem Adrianus condidit, et prophetas insti- tuit. Hierosolymorum Ecclesia specialiter dixerat Hege- sippus, eam scilicet usque ad mortem Symeonis, id est usque ad Trajani tempora, virginem dictam esse. Verba flegesippi habes infra in libro 1v, cap. id, quod de unica Hierosolymorum Ecclesia dictum fuerat ab Hegesippo. Porro tam Eusebii, quam Hegesippi, verba benigne intelligenda sunt. Certum est enim Ecclesiam catholicam semper integram atque intemeratam permanere, et castitatem ejus nullo modo ab hæreticis posse corrumpi. Hæretici quidem, utpote procaces et impuri atque adulteri veritatis, eam corrumpere conantur. Verum illa fi- dem suam Christo integram servans, nefarios eo- rum conatus depellit. Itaque hæretici similes quo- dammode sunt Ixioni, qui cum Junoni stuprum inferre voluisset, umbra ejus delusus est. Ita intel- ligendus est Tertulliani locus in libro De præscri- piione hæreticorum: Quid ergo dicent, qui illam D stupraverint adulterio hæretico, virginem traditam a Christo? Porro in codicibus nostris Mazar., Medic. et Fuk. scriptum habetur, adipopo - vɛv, non autem, ut in Regio exemplari, et apud Ni- cephorum, libro 1, cap. 26, legitur xevorácia. Hieronymus in Catalogo sic vertit: Tumulos etiam templaque fece- runt. Rufinus vero sic interpretatur: Quibus tem- pla, imo potius sepulcra fecerunt. in honorem Antinei ab Adriano institutus, quin- quennalis fuit; et Mantineæ in Arcadia celebraba- tur, ut scribit Pausanias in Arcadicis. Male ergo Rufinus agonem annuum de se adjecit. Ejusdem ago- pis meminit Tertullianus in libro De corona, cap. 13, ubi agonem illum coronarium fuisse testatur his verbis: Hoc enim superest, ut Olympius Ju- piter, et Nemeus Hercules, et misellus Archemo- rus, et Antinous infelix in Christiano coronentur. ptura codicis Regii, quem fere ubique secutus est Rob. Stephanus. Verum in tribus aliis, Maz., Med. et Fuket., hic locus ita legitur et distinguitur: Quam quidem lectionem secutus videtur Rubinus, sic enim vertit: Cui agones annui celebrantur, qui Antinoti appellantur, nostris adhuc temporibus in- stituti. Certe dubitari non potest, quin bæc lectio priori sit anteferenda. Id enim probare vult Euse bius, Hegesippum floruisse temporibus Adrini Quod quidem ex eo concludit, quod Hegesippuste statur, certamen Antinoium sua ætate insalatom fuisse. Quod si legamus cum Regio codice, & tum argumentatio Eusebii nos valebit. Sensus enim hic erit, certamen Antinoiam adhuc ætate Hegesippi celebratum fuisse. Ex quo tantum abest, ut concludi possit, Hegesippum vixisse imperante Adriano; quin potius illud coo- sequitur, nonnisi post obitum Adriani Hegesippom libros suos composuisse. Nam si principatu Adriani scripsisset Hegesippus, non utique diceret certa- men Antinoium adhuc sua ætate actum fuisse: quippe cum Adrianus sub finem imperii sui agonem illum instituerit. Cæterum bas voces mallem referre ad vocem et tum hunc locum ita construere : Atque ita Hegesip locum ab Eusebio acceptum esse pro certo haben. Sane Justinus in Apologetico de hoc ipso Anoo loquens sic ait : y vertit: Civitatemque ex ejus nomine condidit, et pro phetas statuit in templo. Rufinus vero adbuc fusius: Nam et civitatem condidit ejus nomini Antineum, el templum ei et sacerdotes instituit ac prophetas. Save in Græcis Hegesippi verbis aliquid necessario sup (61) Mexpi tur tote xpórwr aupoéroç. Hæc de C 22. Videtur autem Eusebius toti Ecclesiæ tribuisse (02) Οἷς καινοτάφια. Rectius apud Nicephorum in (65) Οὗ καὶ ἀγὼν ἄγεται Αντινόειος. Hic agon (64) ῾Ο καὶ ἐφ' ἡμῶν γινόμενος. Hac est un (65) Καὶ προφήτας. Hieronymnus in Catalog

Καὶ ἐπέμενεν ἡ Ἐκκλησία ἡ Κορινθίων ἐν τῷ ὀρθῷ λόγῳ, μέχρι Πρίμου ἐπισκοπεύοντος εν Κορίνθῳ· οἷς συνέμιξα πλέων εἰς Ῥώμην, καὶ συνδιέτριψα τοῖς Κορινθίοις ἡμέρας ἱκανάς· ἐν αἷς συνανεπάημεν τῷ ὀρθῷ λόγῳ. Γενόμενος δὲ ἐν Ῥώμη, διαδοχήν (66) ἐποιησάμην (67) μέχρις ανικήτου, οὗ διάκονος ἦν Ελεύθερος. Καὶ παρὰ Ἀνικήτου διαδέχεται Σωτήρ, μεθ᾿ ἂν Ελεύθερος. Ἐν ἑκάστῃ δὲ διαδοχῇ καὶ ἐν ἑκάστῃ πόλει οὕτως ἔχει, ὡς ὁ νόμος κηρύττει καὶ οἱ προφῆται καὶ ὁ Κύριος. Ο δ' αὐτὸς καὶ τῶν κατ' αὐτὸν αἱρέσεων τὰς ἀρχὰς ὑποτίθεται διὰ τούτων Καὶ μετὰ τὸ μαρτυρῆσαι Ἰάκωβον τὸν Δίκαιον ὡς καὶ ὁ Κύριος ἐπὶ τῷ αὐτῷ λόγῳ, πάλιν ὁ ἐκ θείου αὐ τοῦ Συμεὼν ὁ τοῦ Κλωπά καθίσταται ἐπίσκοπος, ὃν προέθεντο πάντες, ὄντα ἀνεψιόν τοῦ Κυρίου (68) δεύτερον. Διὰ τοῦτο ἐκάλουν τὴν Ἐκκλησίαν παρθέ- - νον (69)· οὕτω γὰρ ἔφθαρτο ἀκοαῖς ματαίαις. "Αρχε- και δ' ὁ Θέβουλις (70) διὰ τὸ μὴ γενέσθαι αὐτὸν ἐπίσκοπον, ὑποφθείρειν, ἀπὸ τῶν ἑπτὰ αἱρέσεων δες: παρὰ δὲ Αἰγυπτίοις προφῆται καλούμενοι, τῶν ἀδύτων τε καὶ ἱερῶν ἀρχηγοί. Καὶ τελετή τε κατὰ ἔτος έκαστον, καὶ ἀγών ἐστιν αὐτῷ διὰ ἔτους διαδοχήν, διατριβήν ; μέχρι τούτου. ἄρχεται γὰρ ὁ Θέσ. S. HEGESIPPI FRAGMENTA. V. De profectione ad urbem Romam, et de sectis Judaicis. - cap. 22. A Apud eumdem Eusebium, Hist. Eccl., lib. IV. Et Corinthiorum quidem, inquit, Ecclesia in re cta fide permansit usque ad Primum ejusdem loci episcopum : quocum familiariter collocutus sum. dum Romam navigarem; nec paucos dies versatu❤ sum cum Corinthiis, mutuamque ex recta fide con solationem cepimus. Romam vero cum venissem mansi ibi apud Anicetum, cujus tum diaconus ergy Eleutherus. Post obitum deinde Aniceti successit Soter, quem excepit Eleutherus. In singulis auteru episcoporum successionibus, et per singulas urbes eadem manent, quæ per legem ac prophetas, et a Domino ipso prædicata sunt. Hæreseon quoque, quæ œtale sua exoriæ sunt, initia idem scriptor exponit his verbis: Postquam, inquit, Jacobus cognomento Justus martyrium perinde ac Dominus pertulit, ob B ejusdem doctrinæ prædicationem ; rursus frater patruelis Domini Symeon Clopæ flius, episcopus constituitur, cunctis uno consensu secundum anti- stitem illum renuntiantibus, eo quod cognatus Do- plendum est. Nam Extiσe apophtas Græce vix dici potest. Sed meminisse debemus Hegesippum sim- plici admodum ac plebeio sermone scribere, ut hic etiam testatur Eusebius. Itaque Græca ejus verba interpretatione adjuvanda sunt. Frustra igitur Sal- masius emendare aggressus est in notis ad histo- riam Augustam, pag. 41. Ubi etiam, quinam hic dicerentur prophetæ, non intellexit. Sciendum est igitur apud Ægyptios summum sacerdotem, qui re- liquis sacerdotibus et pastophoris præesset, et qui templorum reditus cæteris distribueret, dictum esse prophetam. Primus enim in templo procedebat can- tor, deinde horoscopus, tum scriba, seu lɛporpaμ- Hatsúc, postea vestitor, seu otoliths; deinde no- C vissimus incedebat propheta, hydriam in sinu ge- stans, ut docet Clemens Alexandrinus in libro sexto, pag. 269. Epiphanius in libro tertio Adversus hære- Eorumdem propheta- rum meminit Philostratus in libro De vita Apollo- nii, cap. 1, et Diogenes Laertius in Proœmio operis sui. Themistius in oratione 2, et Firmicus in libris Matheseos non semel. Clemens denique in libro Recognitionum haud procul ab initio Egyptum, inquit, petam, atque ibi hierophantis, vel prophe- lis, qui adytis præsunt, amicus efficiar; et pecunia invitatum magum precabor, ut educat mihi animam de infernis. » Fuerunt etiam Idæi Jovis proptretæ in Creta, de quibus Porphyrius in libro De absti- nentia. Porro de prophetis Antinoi ab Adriano in- stitutis mentio est in veteri inscriptione Græca, quam citavit Casaubonus in notis ad Spartianum. Adde his veterem inscriptionem, quam refert Gru- terus pag. 314, ubi Embes quidam Ægyptius po- ofens dicitur, id est sacerdos Serapidis. Quare non mirum est, si Antinous ab Adriano consecratus prophetas habuit, quippe cum ab Ægyptiis præci- pue coleretur. Cur autem Ægyptii prophetas vo- carent antistites suos, hæc mihi causa esse vide- tur, quod arcana quædam sacra ac mysteria ab iis tradi crederent. Prophetae enim dicuntur, quasi ar- canorum interpretes. Habuit certe Antinous sacra sua ac mysteria, quibus initiabantur qui vellent. Testatur id Pausanias in Arcadicis : néµntou · id est : Et mysteria quotannis, et quinto juóque certamina in honorem ejus celebrantur. Patrol. Gr. V. D sui codicis pro correxit utrum ex conjectura, an ex fide manuscripti exemplaris, incertum; utcunque tamen necessaria est hæc emendatio. Porro in cap. hujus libri, ubi Euse- bius hunc Hegesippi locum adduxit, paulo aliter hæc referuntur. Etenim Eusebius illic scribit, He- gesippum Romam adventasse temporibus Aniceti, et usque ad pontificatum Eleutheri in urbe Roma permausisse. Hegesippus tamen hoc loco id non dicit; sed tantum ait, se Romæ mansisse usque ad pontificatum Aniceti. Romam ergo venerat Hege- sippus sub extrema Pii tempora. probatur Valesii versio in dissert. De succes. Rom. episc. pag. 24, num. 2. Nam, inquit, µéxpıç Avixhtov, nunquam apud Anicetum sonat. Sic igi tur Hegesippi verba reddenda ipsemmet contendit : Romæ vero cum essem, successionem (episcoporum) composui usque ad Anicetum, cujus diaconus erat Eleutherus; et Aniceto successit Soler, post quem Eleutherus. In omni autem successione, et in omni civitate, res ita se habet, ut lex prædicat, et pro- phetæ, et Dominus. eumque secuti Musculus et Christophorsonus, con- sobrinum Domini verterunt, cum potius fratrem patruelem vertere debuissent. Clopas enim et Jose- phus fratres fuerunt. Clopas Symeonis pater fuit, patruus autem Christi. Errant itaque Musculus et Christophorsonus. qui Oslov hoc loco avunculum in- terpretati sunt. Sed ineptissime Rufinus Ociov pro ad- jectivo sumpsit. Vide quæ supra notavi ad caput libri tertii. vor. Melius legeretur Sic enim habet Eusebius in lib. 11, cap. 32, ubi hunc Hegesippi locum adducit. Maz. et Fuk. necnon apud Nicephorum legitur - Gouets. Rufinus Theobutem vertit, nominis asperi- tatem aliquantulum molliens. Sic pro Clopa ídem Rufinus, et veteres fere oinnes Cleopam dixere. In vetustissimo tamen Rufini codice, qui fuit olim in bibliotheca Parisiensis Ecclesiæ, scribitur Theo- butes. Cæterum in tribus codicibus Maz., Med. et Fuk., scriptum inveni (66) Διαδοχὴν ἐποιησάμην. Savilius ad oram (67) Διαδοχὴν ἐποιησάμην. Pearsono minus (68) Ανεψιόν ὄντα τοῦ Κυρίου. Male Ruinus, (69) Διὰ τοῦτο ἐκάλουν τὴν Ἐκκλησίαν παρθέ (70) "Αρχεται δ' ὁ Θέβουλις. In codice Reg.,

、 1325 S. HEGESIPPI.FRAGMENTA.` 1326 mini esset. Εt Ecclesiam quidem hactenus virginem A ὢν (71), καὶ αὐτὸς ἦν ἐν τῷ λαῷ, ἀφ᾽ ὧν Σίμων, ὅθεν α vocabant, propterea quod vanis sermonibus non- dum corrupta fuerat. Primus Thebutis, indigne fe- rens, quod minime creatus esset episcopus, eam occulte vitiare est aggressus. Fuit hic e septem il- lis sectis in Judaico populo proseminatis. Ex qui- bus fuit etiam Simon, a quo Simoniani fluxerunt; et Cleobius, a quo Cleobiani; et Dositheus, a quo Dositheani; et Gorthæus, a quo Gortheni; et Masbo- thæus, a quo Masbothæi sunt cognominati. Ex his etiam manarunt Menandriani, et Marcionistæ, et Carpocratiani, et Valentiniani, et Basilidiani, et Sa- turniliani, aliique qui seorsum singuli proprias opiniones induxerunt. Ex iis orti sunt pseudochri- sti, pseudoprophetæ, pseudoapostoli; qui adulteri - ultimam vocem expunxit tanquam superfluam. Sic enim habet : Απὸ τῶν ἑπτὰ αἱρέσεων καὶ αὐτὸς ἦν ἐν τῷ λαῷ. In codice Regio scriptum inveni: Ταν xal autós hv tv to law. Quod ferri potest, si tolla- tur distinctio, quæ in omnibus nostris codicibus habetur. Atque ita sensus erit, primum Thebutem aggressum esse vitiare Ecclesiam Hierosolymita- nain, inducta pestilenti doctrina septem illarum Judaici populi sectarum, quibus ipse erat addictus. Melius tamen meo quidem judicio legeretur hoc modo : ᾿Απὸ τῶν ἑπτὰ αἱρέσεων ὢν καὶ αὐτὸς τῶν èv tŵ law. Quod idem valet, ac si diceret : Thebu- tes errorem suum conflaverat ex septem illis sectis Judaici populi, perinde ac Simon, et Cleobius, et Dositheus. men, qui seribant, hunc Dositheum multo anti- quiorem fuisse. Certe, si Drusio credimus Respon- sione ad Minerval Serarii cap. 10, vixit hic Dosi- theus circa tempora Sennacheribi regis Assyrio- rum. Hieronymus in dialogo adversus Luciferianos: Taceo de Judaismi hæreticis, qui ante adventum Christi legem traditam dissiparunt; quod Dositheus Samaritanorum princeps prophetas repudiavit; quod Sadducæi ex illius radice nascentes, etiam resurrectionein carnis negaverunt. Scaliger tamen in Elencho Tribæresii, cap. 15, Dositheum Christo recentiorem esse contendit; idque ex Origenis au- ctoritate, qui in lib. 1 contra Celsum diserte id affirmat. Sed et idem Origenes in tractatu 27, in Matthæum, Dositheum Samaritanum temporibus apostolorum vixisse scribit, qui se Christum esse jactaverit, et tomo x111 Enarrationum in Evangelium Joannis. Id autem hausisse videtur Origenes ex Clemente Romano, qui in lib. 11 Recognitionum de Simone Mago loquens, ita scribit : < Interfecto etenim, sicut seis et ipse, Baptista Joanne, cum Dositheus hæreseos suæ iniisset exordium cum triginta principalibus discipulis, et alia muliere quæ Luna vocitata est; unde et illi triginta, quasi secundum lunæ cursum in numero dierum positi videbantur; Simon hie malæ, ut diximus, gloriæ cupidus, accedit ad Dositheum, et, simulatis amici- tiis exorat ut, si quando aliquis ex illis triginta obiisset, in locum defuncti se continuo subrogaret; quia neque statutum numerum excedere apud eos fas erat, neque ignotum aliquem inserere, aut non- dum probatum. Unde et cæteri studentes digni loco ac numero fieri, secundum sectæ suæ instituta pla- cere per omnia gestiunt, quo possit unusquisque ex bis qui illum numerum sequuntur, cum forte aliquis, ut diximus, decesserit, dignus videri qui in loco defuncti substitui debeat. Igitur Dositheus plurimis ab hoc exoratus, ubi locus intra nume- rum factus est, introduxit Simonem. Sed hic non multo post incidit in amorem mulieris illius, quam B C D Σιμωνιανοί· καὶ Κλεόβιος, ὅθεν Κλεοδιανοί· καὶ Δες θεος, ὅθεν Δοσιθιανοί (72)· καὶ Γορθαίος, όθεν Γορθ νο! (73), καὶ Μασβωθαῖος, ὅθεν Μασβωθαῖοι· ὅθεν ἐπ τούτων Μενανδριανισταί (74), καὶ Μαρκιωνισταί, και Καρποκρατιανοί· καὶ Οὐαλεντινιανοί, καὶ Βασιλειά νοί, καὶ Σατορνιλιανοί· ἕκαστος ἰδίως καὶ ἑτέρας ἰδίαν δόξαν παρεισήγαγεν (75). Ἀπὸ τούτων ψευδέ χριστοι, ψευδοπροφῆται, ψευδαπόστολοι· οίτινες ἐμέρισαν τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας φθοριμαίας κ γοις κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κατὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ. Ἔτι δὲ ὁ αὐτὸς καὶ τὰς πάλαι γεγενημένας παρά 'Ιουδαίοις αἱρέσεις ἱστορεῖ λέγων· Ησαν δε γνώ μαι διάφοροι ἐν τῇ περιτομῇ ἐν υἱοῖς Ἰσραὴλ των κατὰ τῆς φυλῆς Ἰούδα (76) καὶ τοῦ Χριστοῦ αὗται Lunam vocant, etc. Ex quibus patet Dositheam iisdem cum Simone vixisse temporibus. De Basi thei ætate idem quoque sentit Eulogius patriarcha Alexandrinus, ut legitur in Bibliotheca Phot cod. 230, eique sententiæ suffragatur Hegesippes in loco quem præ manibus habemus. rum in cap. 7 libri iv : Καὶ Γορθαίος, ὅθεν Γορβαια- νοί· καὶ Μασβώθεος, ὅθεν Μασβωθεανο!· ἀπὸ τούτων Mevavopiaviatal, etc.Quam emendationem confirma Rufini interpretatio. In codice Regio, Maz., Ful et Savil. Topanyol: apud Epiphanium in Ancorate Toponvol dicuntur: in Panario autem Top Porro has bæreses ex septem Judaici populi sectis originem traxisse, recte Hegesippus observat. Nam Simoniani, Dositheani, Gortheni, et reliqua erro- rum nomina, nihil aliud fuerunt, quam rivi ex Judaicis illis fontibus defluentes. At Theodoritus in libro Hæreticarum fabularum, cap. 1, has omnes hæreses ex Simonis fonte fluxisse dicit, Cleobianos scilicet, Dositheanos, Gorthenos, Mas- botheos, Menandrianos, Eutychitas et Canistas: Ἐκ τῆς δὲ τῆς πικροτάτης ανεφύησαν βίζης Κλ βανοί, Δοσιθεανοί, Γορθηνοί, Μασιώθεοι, Αδριανιστα, Eútuɣntal, Kavioral. Sed cum constet, ipsam Si- monianam hæresim ex Judaicis sectis originem habuisse, rectius dixisset Theodoretus, eas omnes ex Judaicis sectis fuisse propagatas; maxime cum quædam illarum hæreseon Simoniana vetustiores esse videantur, verbi gratia Gorthena et Dosi- theana. vox deest in codice Regio, et apud Nicephorum, rectius sine dubio. Cæterum in codice Maz.. Ned. et Fuk. pro Menandrianistis scriptum est 'Aspurn- Oral; quomodo etiam legitur apud Theodoretum in lib. Hæreticarum fabularum, ut supra vidimus. Rufinus Menandrianos vertit. phanus, cum in omnibus exemplaribus constanter legatur: mapelonɣáɣnoav. Qui barbarismus non alienus est ab Hegesippo. In codice tamen Fuke- tiano scriptum inveni, napisana. Apud Ni- napernyáyŋsav. cephorum vero legitur, napsionyayov, quod magis probo. 'Iovda. In codice Maz., Med. et Fuk. scriptum in- veni, ἐν υἱοῖς Ἰσραὴλ ἡ τῶν κατὰ τῆς φυλῆς 'Houda, etc., quod quid sibi velit, nescio; nisi forte ita emendare placet, ἐν υἱοῖς Ἰσραηλιτῶν· κατὰ τῆς quans 'ouda. Vulgata tamen lectio magis placet, quan et Regius codex, et Nicephorus confirmani. Videtur autem Hegesippus, tribum Judæ ab his omnibus Judaici populi sectis puram ac vacuam existimasse, ita ut nullus e tribu Judæ, Essenorum, aut Sadducæorum, aut Pharisæorum sectam secu- tus sit. Quod tainen nequaquam verisimile esa (71) ᾿Απὸ τῶν ἑπτὰ αἱρέσεων ων. Nicephorus (72) Καὶ Δοσίθεος, ὅθεν Δοσιθιανοί. Sunt ta- (73) "0ßer Topfnwrol. Rectius apud Nicepho- (74) "Οθεν ἀπὸ τούτων Μενανδριανισταί. Prim (75) Пapeɩonrayer. Ita correxit Robertos Ste (76) Ἐν υἱοῖς Ἰσραὴλ τῶν κατὰ τῆς φυλῆς

1325 S. HEGESIPPI FRAGMENTA. 1528 Εσσαίοι (77), Γαλιλαίοι (78), Ημεροβαπτισταί, A nam invehentes doctrinam adversus Deum, et ad Μασβωθαίος (79), Σαμαρείται (80), Σαδδουκαίοι, Φα- versus Christum ejus, unitatem Ecclesiæ discide- ρισαῖοι. runt. Idem præterea scriptor sectas illas, quæ quon- dam apud Judæos invaluerunt, recenset his verbis: Erant, inquit, diversæ sectæ atque sententiæ in circum- cisione, inter filios Israel adversus tribum Judæ, et adversus Christum : Essæi scilicet, Galilæi, Hemerobaptistæ, Masbothæi, Samaritæ, Sadducæi, Pharisæi. - VI. Ex Stephano Gobaro apud Photium cod. ccxxxii, col. 893. Ex libro v Commentariorum. Ὅτι τὰ ἡτοιμασμένα τοῖς δικαίοις ἀγαθὰ οὔτε ὀφθαλμὸς εἶδεν, οὔτε οὖς ἤκουσεν, οὔτε ἐπὶ καρ δίαν ἀνθρώπου ἀνέβη. Ηγήσιππος μέν τοι, ἀρ χαζός τε ἀνὴρ καὶ ἀποστολικός, ἐν τῷ πέμπτῳ τῶν 1 ' I Cor. 11, 9; Isa. xliv, 4. Sed hoc ab Hegesippo dictum est in gratiam tribus B Judæ, ex qua Christus originem duxit. Omnes igi- tur illas Judaismi hæreses viguisse ait, apud reli- quas decem tribus, quæ proprio ac peculiari voca- bulo Israel dicebantur, post divisionem regni Ju- dæorum Roboami temporibus factam. Certe tribus Judæ in libris prophetarum Ecclesiæ personam de- notat decem vero tribus referuntur ad hæreticos, quorum maxima est multitudo, ut scribit Hierony- mus in caput 1 Osee. hæreses Judaici populi, quarum frequenter mentio nem facit Hegesippus, ut in libris superioribus vi- dimus. Sed et Justinus in disputatione adversus Tryphonem totidem recenset hæreses Judæorum, sed eas aliis nominibus appellat. Verba Justini sunt haec : "Ωσπερ οὐδὲ Ἰουδαίους ἄν τις ὀρθῶς ἐξετάσῃ, ὁμολογήσειεν εἶναι τοὺς Σαδδουκαίους, 升 τὰς ὁμοίας αἱρέσεις, Γενιστῶν, καὶ Μεριστῶν, καὶ Γαλιλαίων, καὶ Ἑλληνιανῶν, καὶ Φαρισαίων, καὶ Bartoti. Sicut neque Judæos, si quis recte per- penderit, dicat esse Sadducæos, aut ejusmodi hæ- reses, Genistarum et Meristarum, Galilæorum et Hellenianorum, Pharisæorum et Baptistarum. Epi- phanius quoque septem Judaismi hæreses agnoscit. Sed eas ita nominat : Scribas, Pharisæos, Saddu- cæos, Essæos, Nazaræos, Hemerobaptistas, Hero- dianos. In Indiculo hæreseon, qui tribuitur B. Hieronymo, decem numerantur hæreses Judæorum. Qui locus quoniam illustris est, hic meretur ap. poni. abstinentiam. • H. Galilæi dicunt, Christum venisse et docuisse eos, ne dicerent dominum Cæsarem, neve ejus monetis uterentur. qui docuit illos in omni re sabbatizare. IV. ‹ Pharisæi negant Christum venisse, nec ulla in re cum prædictis communicant. . V. Sadducæi negant resurrectionem, dicentes: Dictum est ad Adam: Terra es, et in terram ibis. VI. Genistaæ præsumunt, quoniam de genere Abrahæ sunt. VII. Meristæ, quoniam separant Scripturas, non credentes omnibus prophetis, dicentes aliis et aliis spiritibus prophetasse. VIII. Samaritæ, qui in locum Israel captivo et abducto in Babyloniam, translati sunt. Venientes in terram Samariæ regionis ex parte Israelitarum, consuetudinem quam sacerdote reducto didicerunt, tenent; ex parte gentilem, quam in nativitatis suæ terra habuerunt. Nam in observationibus suis a Ju- dæis omnino separantur, quorum superstitio procul dubio omnibus nota est. X. Herodiani. Temporibus Salvatoris hæc hæ resis exsurrexit. Hi Herodem magníficabant di- centes, ipsum esse Christum. @ D Quod bona quæ præparata sunt justis, nec oculus vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendė runt '. Quanquam Hegesippus, vir antiquos et apo- stolicus, libro quinto Commentariorum, haud scio X.Hemerobaptistæ, qui quotidie et corpora sua, et domum, et supellectilem lavant. > Apud Isidorum in lib. v Originum octo nume rantur hæreses, Pharisæi scilicet, Sadducæi. Efinei, Morbonei, Genistæ, Meristæ, Samaritæ et Hemero baptistæ. Denique Clemens in lib. 1 Recognitionum quinque duntaxat sectas Judæorum recenset, quæ schismata appellat : Sadducæos scilicet, Samaritas, Scribas, Pharisæos, et quosdam ex Joannis Bapti stæ discipulis. Cum enim, inquit, jam immineret ortus Christi, ad sacrificia quidem reprimenda, baptismi vero gratiam largiendam, inimicus ex his quæ prædicta fuerant, adesse tempus intelligens, diversa schismata operabatur in populo, ut si forte prius peccatum potuisset aboleri, secunda corrigi culpa non posset. Erat ergo primum schisma eo- rum, qui dicebantur Sadducæi, initio Joannis jam pene temporibus sumpto. Hique ut cæteris justio- res. segregare se cœpere a populi coetu, et mor> tuorum resurrectionem negare, etc. Sed et paulo post idem Clemens non plures, quam quique su- pradictas numerat sectas Judæorum. Mirabitur for- iasse aliquis, cur inter has sectas Essæos præter- miserit. Cujus rei nullam aliam rationem excogi• tare possumus, nisi quod veteres Ecclesiæ Patres Essæis supra modum faverunt. reticos recensent Justinus et Hieronymus. Auctor ac princeps hujus sectæ fuit Judas Galilæus, qui post exsilium regis Archelai, cum Romani in Judæa censum agere vellent, populares suos ad retinendam pristinam libertatem excitavit, et quartam sectar invexit Galilæorum, ut scribit Josephus in libro 11 De bello Judaico. Maz., Med. et Fuket. legitur Maбeo accentu in antepenultimam syllabam rejecto. In Indiculo Hie- ronyini Marbonei dicuntur; apud Isidorum vero Morbonei. Cæterum hi Masbothæi distinguendi sunt ab illis, quorum paulo ante meminit Hegesippus. Hi enim erant ex septem sectis Judaici populi quæ circa Christi tempora exortæ sunt. Illi vero ex se- ptem illis Judæorum sectis propagati sunt, perinde ac Simoniani, Dositheani atque Gortheni. Mihi quidem mendum subesse videtur in alterutro He- gesippi loco. Apud Rufinum Masbuthei dicuntur illi inter Judaicas sectas quarto loco numerati. Alii vero ex illis prognati sectis dicuntur Masbutheani. Sic enim scribitur in optimo codice Parisiensis Ecclesiæ. a Judæis distinxit; et Judæorum quidem septem hæreses recensuit, Samaritanorum vero quatuor. Hegesippum tamen secuti sunt Hieronymus, seu quisquis est auctor Indiculi, Isidorus, Honorius Augustodunensis et alii, qui Samaritas inter Judæo- rum hæreses retulerunt, late scilicet suinentes no- men Judæorum. Atque ita sensisse videtur Hegesip pus, cum ait : Ησαν δὲ γνῶμαι διάφοροι ἐν τῇ (77) ‘Eσσчioɩ, Fallao, etc. Hæ sunt septem 1. ‹ Efinei dicunt, Christum docuisse illos omnem 111. Marbonei dicunt, ipsum esse Christum, (78) l'alılaïoi. Hos quoque inter Judæorum hæ- (79) Mar6w0aiot. In tribus nostris codicibus (80) Zauapsirai. Rectius Epiphanius Samaritas