APOLLONII FRAGMENTA. APOLLONII FRAGMENTA EX LIBRO ADVERSUS CATAPHRYGAS (Apud EUSЕÐUM Hist. eccl. lib. v, cap. 18.) J. ᾿Αλλὰ τὶς ἐστιν οὗτος ὁ πρόσφατος διδάσκαλος; τὰ γα αὐτοῦ καὶ ἡ διδασκαλία δείκνυσιν. Οὗτός ἐστιν · διδάξας λύσεις γάμων· ὁ νηστείας νομοθετήσας Πέπουζαν καὶ Τύμιον Ἱερουσαλήμ ὀνομάσας (πόεις δέ εἰσιν αὗται μικραί τῆς Φρυγίας) τοὺς πανταὅθεν ἐκεῖ συναγαγεῖν ἐθέλων· ὁ πρακτῆρας χρη ιάτων καταστήσας· ὁ ἐπ' ὀνόματι προσφορῶν, τὴν ωροληψίαν ἐπιτεχνώμενος· ὁ σαλάρια χορηγῶν τοῖς :ηρύττουσιν αὐτοῦ τὸν λόγον, ἵνα διὰ τῆς γαστριμαρ ας ή διδασκαλία τοῦ λόγου κρατύνηται. JI. Δείχνυμεν οὖν αὐτὰς πρώτας τὰς προφήτιδας ταύ ας, ἀφ' οὗ τοῦ πνεύματος ἐπληρώθησαν, τοὺς ἄνδρας καταλιπούσας. Πῶς οὖν ἐψεύδοντο, Πρίσκαν παρθέον ἀποκαλοῦντες. Δοκεί σοι πᾶσα Γραφή κωλύειν προφήτην λαμβάνειν δῶρα καὶ χρήματα; η Όταν οὖν ἴδω τὴν προφῆτιν εἰληφυίαν καὶ χρυσὸν καὶ ἄργυρον καὶ πολυτελεῖς ἐσθῆτας, πῶς αὐτὴν μὴ ταραιτήσομαι; Ἔτι δὲ καὶ Θεμίσων ὁ τὴν ἀξιόπιστον πλεονε Ιαν ἠμφιεσμένος, ὁ μὴ βαστάσας τῆς ὁμολογίας Sed quisnam est novus ille doctor? opera ejus et doctrina satis aperte produnt. Hic est qui nuptiarum dissidia docuit, qui jejuniorum leges imposuit, qui Pepuzam et Tymium (Phrygiæ oppidula) Hierusalem nominavit, ut cunctos undique homines eo convocaret; qui pecuniarum exactores constituit; qui sordidam munerum captationem oblationum nomine callide obvelavit; qui doctrinam suam prædicantibus salaria præbet, ut per fœdam ventris in gluviem doctrina ejus convalescat. Ὁ νηστείας νομοθετήσας. Tres quotannis quadragesimas, ac præterea duas xerophagiarum ebdomadas Montanus instituerat. Ac de xerophațiis quidem testatur Tertullianus in libro De jejuiis. De tribus vero quadragesimis testis est Hieroymus, tum in epistola ad Marcellam, tum in Com nentariis ad caput 1 Aggæi ita scribens: «Et oinem laborem manuum accipiamus jejunia eorum et observationes varias, el xajɛuvías, id est humidornitiones; qui tribus quadragesimis per annum jeunantes, et ξηροφαγίαις humiliantes animam suam, et vel maxime de Tatiani radice crescentes, super tujusmodi laboribus audiunt: Tanta passi estis sine ausa. Idem in caput 1x Matthæi: Hujus occa- ¡ione testimonii, Montanus, Prisca et Maximilla tiam post Pentecosten faciunt quadragesimam., Sunt qui existiment duas xeropbagiarum hebdomalas, quarum meminit Tertullianus, nihil aliud uisse quam duas quadragesimas, quas præter illamı primam ac solemnem catholicorum quadragesimam ejunabant Montanistæ. Cui sententiæ facile accedo. Nam Tertullianus eo loco propria duntaxat Montanitarum jejunia recenset. Sic enim loquitur: «Quanula enim est apud nos interdictio ciborum? Duas n anno hebdomadas xerophagiarum, nec totas, exeptis scilicet Sabbatis et Dominicis, offerimus Deo. > De paschali autem jejunio nihil dixit, eo quod hoc ejunium non proprium erat Montanistarum, sed commune omnium Christianorum. Cæterum notanluin est hoc loco Apollonium tanquam gravissimumi acinus objicere Montano, quod jejunia sub lege ac sub præcepti forma constituisset; non quod jejuare crimen sit; aut quasi quibusdam in Ecclesia ron liceat, semperque licuerit indicere jejunia. Nam .Ostendimus igitur has principes prophetissas SImul ac spiritu impletæ sunt, viros suos dimisisse. Quantopere ergo mentiebantur, qui Priscaui virginem vocabant. Non tibi videtur Scriptura universa prohibere, ue propheta munera et pecunias accipiat? Cum igitur videam prophetissam aurum et argentum vestesque pretiosas accepisse, quomodo eam non repudiabo? Præterea Themison speciosa avaritia obvelatus, qui confessionis signum non pertulit, sed magna et Joannes apostolus triduanum Ephesiis jejunium indixit, priusquam ad scribendum Evangeliumi se conferret. Et episcopi catholicæ plebi mandare jejunia solebant ex aliqua sollicitudinis ecclesiastica. causa, ut docet Tertul. in lib. cit., cap. 13. Verum Montano id facere nullatenus licebat, homini hæretico et ab Ecclesiæ corpore segregato, nec ullum sacerdotium gerenti. Merito igitur eum reprehendit Apollonius, quod ex arbitrio suo, non ex apostolica traditione constituisset jejunia. Nam catholicorum quidem jejunia ex apostolorum traditione manant; de solemnibus ac publicis jejuniis loquor, quæ certis diebus in Ecclesia quotannis observabantur. Hæreticorum autem jejunia, ex inani præsumptione et sanctitatis simulatione procedunt. Cujusmodi fuere jejunia, quæ Montanus sectatoribus suis tanquam Paracletus indixit. Πρίσκαν παρθένον. In codice Med., Maz. et Fuk. et apud Nicephorum legitur etiam IIploxav,quam scripturam confirmat etiam Rufinus. Sed et Tertullianus et Firmilianus aliique Priscam nominant. Aonei col. Nicephorus in lib. iv, cap. 26, negativan addit particulam, ob done? cot, etc. Atque ita Savilius ad marginem sui libri emendavit. Τὴν ἀξιόπιστον πλεονεξίαν. Musculus vertit, indubitata avaritia circumdatus. Christophorso, nus vero, totus revera avaritiæ sordibus involutus. Langus autem interpretatus est, inexplebilis avariliæ sordibus obvolutus: quasi notov Thɛoveslav legeretur. Ego vero non dubito quin hic locus ita intelligendus sit ut verti; quod satis declarat vox hupiɛoµévos, qua velamentum et simulatio designantur. Etenim Montanistæ illi avaritiam suam religionis prætextu, et specioso oblationum vocabulo ob-

APOLLONI pecuniæ vi erogata vincula abjecit: cum ob eam causam modestius deinceps ac submissius agere deberet, tanquam martyr sese offerens, ausus est exemplo Apostoli conscripta epistola catholica, ens quidem qui fideliores ipso exstiterant, instituere; novæ autem doctrinæ patrocinari; ac postremo in Dominum, in apostolos et in sacrosanctam Ecclesiam impie loqui. Sed ne de pluribus loquamur, respondeat nobis prophetissa de Alexandro, qui se martyrem prædicat, quocum ipsa convivatur; qui adoratur etiam ipse a multis; cujus latrocinia et reliqua facinora, pro quibus pœnas dedit, nihil opus est nos FRAGMENTA. τὸ σημεῖον ἀλλὰ πλήθει χρημάτων ἀποθέμενη τὰ δεσμά· δέον ἐπὶ τούτῳ ταπεινοφρονεῖν, ὡς κάρτας καυχώμενος, ἐτόλμησε μιμούμενος τὸν ᾿Απίστας, καθολικήν τινα συνταξάμενος ἐπιστολὴν, κατά μὲν τοὺς ἄμεινον αὐτοῦ πεπιστευκότας· συναγε ζεσθαι δὲ τοῖς τῆς καινοφωνίας λόγοις βλασφημία. δὲ εἰς τὸν Κύριον καὶ τοὺς ἀποστόλους, καὶ τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν. Ἵνα δὲ μὴ περὶ πλειόνων λέγωμεν, ή προφήτη ἡμῖν εἰπάτω τὰ κατὰ ᾿Αλέξανδρον τὸν λέγοντα έτ τὸν μάρτυρα, ᾧ συνεστιᾶται· ᾧ προσκυνούν κα αὐτῷ πολλοί· οὗ τὰς ληστείας καὶ τὰ ἄλλα τα μήματα ἐφ᾽ οἷς κεκόλασται, οὐχ ἡμᾶς δεῖ λέγει, α dicere, praesertim cum in tabulario contineantur. ἀλλὰ ὁ ὀπισθόδομος ἔχει. Τίς οὖν τίνι χαρίζεται Uter igitur illorum alteri peccata condonat? an pro- τὰ ἁμαρτήματα, πότερον ὁ προφήτης τὰς ληστείας phetes martyri latrocinia? an martyr prophetæ ava- τῷ μάρτυρι, ἢ ὁ μάρτυς τῷ προφήτῃ τὰς πρέπε ritiam? Cum enim Dominus præceperit: Nolite pos- ξίας; Εἰρηκότος γὰρ τοῦ Κυρίου· Μὴ κτήσης sidere aurum, neque argentum, neque duas tunicas '; χρυσόν, μήτε ἄργυρον, μήτε δύο χιτώνας, όπ ¹; isti contra in rerum vetitarum possessione gra- πᾶν τοὐναντίον, πεπλημμελήκασι περὶ τὰς τούτο viter deliquerunt. Qui enim ab ipsis prophetæ et τῶν ἀπηγορευμένων κτήσεις. Δείξομεν γὰρ τοὺς λεγο martyres dicuntur, eos non solum a divitibus, sed μένους παρ' αὐτοῖς προφήτας καὶ μάρτυρας, με μόνο etiam a mendicis, popillis et viduis pecunias corro- παρὰ πλουσίων, ἀλλὰ καὶ παρὰ πτωχών, ὀρφανών τε gare demonstrabimus. Quod si hac in parte conf- χηρῶν χρηματιζομένους. Καὶ εἰ πεποίθησιν ἔχουσαν dunt innocentiæ suæ, sistant se, et de his nobiscum ἐν τούτῳ, στήτωσαν καὶ διορισάσθωσαν ἐπὶ τὸ disceptent; ut, si quidem convicti fuerint, saltem in τοις ἵνα ἐὰν ἐλεγχθῶσι, κἂν τοῦ λοιποῦ τοῦ posterum delinquere desinant. Actus enim prophetæ, σωνται πλημμελοῦντες. Δεῖ γὰρ τοὺς καρποὺς κα tanquam fructus examinandi sunt; ex fructibus μάζεσθαι τοῦ προφήτου· ἀπὸ γὰρ τοῦ καρποῦ τ quippe arbor cognoscitur *. Quod vero ad Alexan- δένδρον γινώσκεται. Ἵνα δὲ τοῖς βουλομένοις τ drum pertinet, ut veritas omnibus nosse cupientibus κατὰ ᾿Αλέξανδρον ᾗ γνώριμα· κέκριται ὑπὸ Αἰμενω iuotescat, judicatus est Ephesi ab Emilio Fron- Φροντίνου ἀνθυπάτου ἐν Ἐφέσῳ, οὐ διὰ τὸ ὄνομα, tino Asiæ proconsule, non ob nomen Christi, sed ἀλλὰ δι᾿ ἂς ἐτόλμησε ληστείας, ών ήδη παραβάτης ob ea quæ perpetraverat latrocinia, cum jam deserΕἶτα ἐπιψευσάμενος τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου, ἀπολ tor fidei esset. Deinde vero ementitus nomen Chri- λνται πλανήσας τοὺς ἐκεῖ πιστούς· καὶ ἡ ἰδία παραsti, dimissus est, cum urbis illius fideles fefellisset; κία αὐτὸν, ὅθεν ἦν, οὐκ ἐδέξατο, διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν Ecclesia vero ejus loci, unde erat oriundus, ipsumn ληστήν. Καὶ οἱ θέλοντες μαθεῖν τὰ κατ' αὐτὸν, ἔχουσι non recepit, eo quod latrocinia exerceret. Si qui τὸ τῆς Ἀσίας δημόσιον ἀρχεῖον· ἐν ὁ προφήτης συν vero totum illius negotium scire desiderant, præsto ὄντα πολλοῖς ἔτεσιν ἀγνοεῖ. Τοῦτον ἔλεγχοντες ἡμεῖς, est publicum Asiæ tabularium. Εt tamen propheta δι' αὐτοῦ καὶ τὴν ὑπόστασιν ἐξελέγχομεν τοῦ προφή illum ignorare se fingit, quocum plures annos simul του. Τὸ ὅμοιον ἐπὶ πολλῶν δυνάμεθα ἀποδείξαι. Καὶ visit. Hunc nos convincendo, per ipsum etiam pro- εἰ θαῤῥοῦσιν, ὑπομεινάτωσαν τὸν ἔλεγχον. phetæ convincimus falsitatem. Idem in aliis compluribus possumus ostendere. Quod si fiduciam sui babeant, subeant examen. · Matth. x, 9, 10. * Luc. vi, 44. velabant, ut supra dixit Apollonius: Ὁ ἐπ' ὀνόματι προσφορών δωροληψίαν ἐπιτεχνώμενος. Τῆς ὁμολογίας τὸ σημεῖον. Christophorsonus quidem crucem intelligi putavit, eo quod in Evangelio crux portari frequenter dicitur. Sed procul dubio vincula ipsa intelligit Apollonius, quæ Themison pro Christo portare nequiverat. Quod enim confessionis signum hic vocat Apollonius, sequente linea nominat τὰ δεσμά. Το προσκυνοῦσι καὶ αὐτῷ πολλοί. Scribendum videtur καὶ αὐτῶν, id est Montanistarum. Οπισθόδομος. Athenis dicebatur ἐπισθόδο μος, ædes quædam post templum Minerva Palladis, in qua pecuniæ publicæ recondebantur, ut ex Demosthene docet Harpocration. Sed et in omnibus templis erat οπισθόδομος. Varro in lib. v De lingua latina: «Ideo in aedibus sacris ante cellam, ubi seLes dei est, Græci dicunt πρόδομον: quod post, όπι - G σθόδομον. › Eadem habet Pollux in lib. r. Hic vero ὀπισθόδομος pro tabulario sumitur, seu pro loco ia quo tabule publicæ asservabantur; non pro ærario, ut sumitur apud Athenienses. Infra δημόσιον άρχεῖον vocat Apollonius. Διορισάσθωσαν ἐπὶ τούτοις. Musculus ver tit: Et super ea nobiscum disceptent, ea lege ut, ele. "Ον ήδη παραβάτης. Hunc locum optime Rufinus exposuit hoc modo: Judicatus est apud Emilium Frontinum proconsulem Ephesi, non propter nomen Christi, sed propter quædam latrocina. Nam a Christi nomine jam apostata exstiterat. Sed post hæc ut fideles quidam fratres, qui per illud tenpus apud judicem aliqutd poterant, pro ipso interce derent, simulavit se propter nomen Domini laberare, et per hoc dimittitur. At Christophorsoni versio primum in eo peccat, quod παραβάτην maleficum ve tit: deinde in eo quod sxpiðŋ vertit condemnaty: OUT.