(MANSI, Concil. 1, 737.- Vide notitiam'supra col. 112.) AD BENEDICtum EpiscOPUM. De jejuniis quatuor temporum, et ut criminationem adversus doctorem nemo suscipiat. Callistus archiepiscopus Ecclesiæ catholicæ ur bis Romæ, Benedicto fratri et episcopo, salutem in Domino. Fraternitatis amore constringimur, et apostolico moderamine cogimur, ut consultis fratrum, prout Dominus dederit, respondeamus, eosque apostolicæ sedis auctoritate instruamus. › Gelasius ep. 9. * dist. 76: Jejunium quod ter. Ant. Aug. arch. Tarr. dial. 4, libri 11, de emendatione Gratiani, testatur Calixti epistolas rejectas fuisse a selectis viris qui Romæ operam navarunt in Gratiano corrigendo. Idem sentiunt viri eruditi et res ipsa clamat. Jejunium. Jejunium Quatuor temporum non a Callisto pontifice, sed ab apostolis institutum esse, præter expressum sancti Leonis testimonium, ipse quoque Callistus hac epistola indicat, verbis sequentibus hisce: quod ter in anno apud nos cele brare didicisti; affirmans jam ante sua tempora trium temporum jejunia in Ecclesia servari esse solita; a se vero, quarti duntaxat temporis jeju niam superadditum esse, ne Judæi, secundum pro phetiam Zachariæ capite octavo, quater in anno jjunantes, in virtutis temperantiæ exercitio prom ptiores et alacriores esse dici possint. Jejunium mensis decembris, quod est unum atque præcipuum es quatuor, tempore apostolorum, a Christianis ob servatum esse, indicat Lucas Actor. xxvn, his verbis Incipiebat enim periculosa esse navigatio, quia jejunium jam præterierat; quasi diceret, ut exponunt Chrysostomus et ŒEcumenius, Quia hi bernum illud decimi mensis jejunium præterierat, incipiebat esse periculosa navigatio, propterea quod hiems ageretur, qua navigantibus gravissima pericula imminent. Hoc igitur jejunium Callistus integrum non instituit: sed institutum ab apostolis scripto confirmavit, et, ut Bellarminus concedit, quarto superaddito saltem ampliavit. Vide Bellar minum De bon. oper. in part. lib. 11, cap. 19; Ba rum. ann. Christi 57, num. 6 et 7. Sev. Bin. Quod ter in anno. Baron. anno Christi 226, Rum. 6, putat legendum esse, quater, ex eo quod prophetiam Zachariæ citat, quæ quater in anno jejunandum esse admonet: aliter sentit Bellarm. loco prædicto, cujus expositio textui conformior esse videtur. ID. Ut sicut annus per quatuor. His verbis Calli sti pontificis tres causæ jejunii quatuor temporibus observandi indicantur. Prima, ne Christiani Judæis hac in parte remissiores viderentur. Constat enim verbis prophetiæ sequentibus Judæos quater in aano jejunasse solemni jejunio: æquum igitur fuit Christiani, qui perfectiores Judæis esse debe Lant, etiam sua quatuor tempora haberent; quibus De temporibus jejuniorum. Jejunium quod ter³ in anno apud nos celebrare didicisti, convenientius nunc per quatuor tempora fieri decernimus, ut sicut annus per qua tuor volvitur tempora, sic et nos quaternum solemne agamus jejunium, per anni quatuor tem pora. Et sicut replemur frumento, vino et oleo ad alenda corpora, sic repleamur jejunio ad alendag animas, juxta prophetæ Zachariæ vocem, qui ait vel solemni ac communi jejunio per totum orbem je junarent. Hanc eamdem rationem instituti jejunii quatuor temporum, reddit etiam sanctus Leo ser mone 7 de jejunio septimi mensis. Item sermone 4 et 6 de jejunio decimi mensis. Secunda est, ut his temporibus Deo supplicaremus pro frugibus ac fructibus terræ ac pro iisdem perceptis gratias ageremus. Nam in iis quatuor temporibus, aeris temperies maxime variatur, ac fructus omnes cum frugibus vel seruntur, vel nascuntur, maturantur, vel colliguntur. Hanc rationem affert sanctus Leo sermone 2, 5 et 8 de jejunio decimi mensis. Tertia causa est, ut singulis mensibus cer tum aliquod stativum ac solemne jejunium ser vetur, sicut singulis annis quadragesimale, sin gulis hebdomadibus feria sexta et quarta olim, nunc sabbato jejunatur, ac proinde quatuor anni temporibus tribus diebus unius hebdomadæ jeju nemus, pro tribus mensibus: nimirum mense Martio jejunamus semel tribus diebus, pro primo, secundo ac tertio mense; mense Junio circa Pen tecosten jejunamus per dies tres, pro tribus se quentibus mensibus, Junio videlicet, Julio, et Au gusto; mense Septembri, pro septimo, octavo et nono; Decembri, pro decimio, undecimo ac duode cimo mense anni, scilicet pro Decembri, Januario ac Februario. Idque majoris commoditatis gratia factum est. Hæc Leo serm. 9 de jejunio septimi mensis; et serm. 8 de jejunio decimi mensis, Amalarius De offic. eccles., lib. 11, c. 2. Quarta causa instituti jejunii Quatuor temporum est ordinatio clericorum quæ cum his temporibus ordinarie per universam Ecclesiam fiat, omnes et singuli Christi fideles exemplo primitivæ Ecclesiæ, quam Actor. xi, tempore ordinationis jejunasse con stat, merito cum jejunio orant, ut Christus Domi nus fideles operarios in vineam suam mittere di gnetur. Et quanquam primi summi pontifices, ut perspicuum est ex libro Pontificali, ac testimonio Amalarii lib. 11 De offic. eccles., cap. 1, mense De cembri tantum ordines sacros contulerint, tamen crescente ordinandorum numero, recte institutum est, ut aliis etiam tribus temporibus sacri ordines conferrentur: ita Gelasius epistola prima. Vide Bellarm. prædicto loco. ID.

Factum est verbum Domini ad me, dicens: Hæc dicit quia indignum est, ut doctor stulto et indocto, Dominus exercituum: Sicut cogitavi, ut affligerem vos, cum ad iracundiam provocassent me patres vestri, et non sum misertus; sic conversus cogitavi in diebus istis, ut benefaciam Jerusalem et domui Juda. Nolite timere. Hæc sunt verba quæ facietis: loquimini veri tatem unusquisque cum proximo suo; veritatem et ju dicium pacis judicate in portis vestris, et unusquisque malum contra amicum suum ne cogitetis in cordibus vestris, et juramentum mendax ne diligatis. Omnia enim hæc sunt quæ odivi, dicit Dominus exercituum. Et factum est verbum Domini exercituum ad me, dicens: Hæc dicit Dominus exercituum: Jejunium quarti, et jejunium quinti, et jejunium septimi, et jejunium decimi erit domui Juda in gaudium, et in lætitiam, et in solemnitates præclaras; veritatem tantum el pacem diligite, dicit Dominus exercituum *. In hoc ergo omnes nos * unanimes oportet esse, ut secundum apostolicam doctrinam, idipsum dica mus omnes, et non sint in nobis schismata. Simus autem perfecti in eodem sensu, et in eadem senten tia, in cujus operis devotione gratulamur dilectio nem tuam esse consortem. Non decet enim a capite membra dissidere", sed, juxta sacræ Scripturæ testimonium, omnia membra caput sequantur 8. Nulli vero dubium est quod apostolica Ecclesia mater sit omnium Ecclesiarum, a cujus vos regulis nullatenus convenit deviare. Et sicut Dei Filius venit facere voluntatem Patris, sic et vos volun tatem vestræ impleatis matris 10, quæ est Ecclesia, cujus caput, ut prædictum est, Romana exsistit Ecclesia. Quidquid ergo 11 sine discretione justitiæ contra hujus disciplinam actum fuerit, ratum ha beri ratio nulla permittit. rum atque reprehensibiliter viventi, respondeat juxta stultitiam suam, dicente Scriptura: Non respondeas stulto juxta stultitiam suam”. Non bene vivit, qui non recte "credit. Nihil inali vult, qui fidelis est. Si quis fidelis est, videat ne ſalsa loquatur, aut cui quam insidias ponat. Fidelis homo semper fideliter agit, et infidelis callide insidiatur, atque fideles et pie ac juste viventes perdere nititur, quia similis similem sibi quærit. Infidelis homo mortuus est in corpore vivente. Et contra sermones fidelis homi nis vitam custodiunt auditorum. Doctorem enim “ catholicum, et præcipue Domini sacerdotem, sicut nullo errore implicari, ita nulla oportet machi natione aut cupiditate violari. Dicente quippe Scri ptura sancta: Post concupiscentias tuas non eas, et a voluntate tua avertere 18: multis hujus mundi illecebris, multis vanitatibus resistendum est, ut veræ continentiæ obtineatur integritas. Cujus prima est labes superbia, initium transgressionis et origo peccati: quoniam mens sponte avida, nec abstinere novit, nec pietati adhibere consensus. Nullus bono " inimicum habet, nisi malum, qui ideo esse pernittitur, ut aut corrigatur, aut per ipsum bonus exerceatur. Quidquid ergo irreprehensibile est, catholica defendit Ecclesia. Nulli imperatori 18 veľ cuipiam pietatem custodienti, licet aliquid contra mandata divina præsumere. Injustum ergo judi cium et diffinitio injusta, regio metu aut jussu, aut cujuscunque episcopi aut potentis, a judicibus or dinata vel acta, non valeat. Homini religioso parum esse debet 1 inimicitias aliorum non exercere, vet augere male loquendo, nisi etiam eas exstinguere bene loquendo studuerit. Melior est * in malis factis humilis confessio, quam in bonis superba gloriatio. Omnes vero qui amant " vitam beatam, maluni eam tranquillitatis suæ et justitiæ statu currere, quam nostrorum peccatorum pœnis ultricibus in terpolari. Memor enim sum”, me sub illius no mine Ecclesiæ præsidere cujus a Domino no stro Jesu Christo est glorificata confessio, et cujus fides omnes semper destruit errores. Et intelligo aliter mihi non licere, quam ut omnes conatus meos ei causæ, in qua universalis Ecclesiæ salus. infestatur, impendam. Spero autem adfuturam ªª misericordiam Dei, quod cooperante ejus clementia, omnis pestifer morbus, ipso pellente, auferatur. et quidquid ipso inspirante atque auxiliante poterit salubriter fieri, cum tuæ fidei et devotionis laude Zach. v, 1-19. S. Leo ep. 33 et 84. I Petr. III. 7 distin. 12: Non decet a capite. 81 Cor. XI. Joan. vi, 38. 10 idem habetur infra in decr. 2 Stephani I et Sixti papæ III. "Adrian, coll. 3 et 67. 1 Prov. xxvi, 4. Sixti sententiæ 6, 167, 189, 203. S. Leo ep. 53. 1ª Eccl. xvii, 30. " Prosperi sent. 202, ex Aug. in ps. Liv. canon. 9 conc. Nicæni. conc. Rom. vi, sub Symmacho papa, 11, q. 3, Injustum judicium,etc. " S. Prosperi sent. 179, ex S. Aug. 1x Confess. c. 9. ejusdem ex eodem in ps. 21 S. Ambr. ep.¡ 21. 22 S. Leo ep. 32. 23 S. Leo ep. 31, cujus verba ut præcedentium auctorum detractis additisve quibusdam interpolata. De criminationibus doctorum. Criminationes vero contra doctorem nemo susci piat, quia non oportet filios reprehendere patres, nec servos dominos lacerare. Filii ergo sunt docto rum, omnes quos instruunt. Et sicut filii patres carnales, sic et hi patres debent diligere spirituales. Non enim bene vivit, qui non recte credit, aut patres reprehendit, vel detrahit suos. Doctores ergo, qui et patres vocantur, magis portandi quam reprehendendi sunt, nisi in recta fide erraverint. Nullus ergo doctorem per scripta accuset, nec nisi fideli ét legitimo, qui etiam irreprehensibilem vitam ac conversationem ducat, accusatori respondeat Nulli vero dubium. Romanam Ecclesiam matrem et caput esse omnium aliarum Ecclesia rum, evidens testimonium notatu dignissimum hic traditur plura testimonia vide apud Bellarm. De Rom. pont. SEV. BINIUS. Memor enim sum, me sub illius nomine Eccle siæ præsidere. Romanum pontificem successorem Petri esse, hic indicatur. Plura testimonia vide apud Bellarmin. De Roman. pont. lib. 11, cap. 1ª, el multis aliis sequentibus. Iv.

peragatur. Quoniam res omnes aliter tutæ esse non recipiendi *, nec eorum vel anathematizatorum possunt, nisi, quæ ad divini muneris famulatum vox, ullum nocere vel accusare potest. pertinent, sacerdotalis defendat auctoritas. Data undecimo Kalendas Decembris, Antonino et Ale sandro viris clarissimis consulibus ". De conspirationibus et reliquis illicitis causis, ne fiant, et de reparatione lapsi post pœnitentiam. D.lectissimis fratribus per Gallias constitutis, uni versis episcopis, Callistus. Plurimorum relatu comperimus” dilectionem vestram fervore Spiritus sancti ita Ecclesiæ guber nacula firmiter contra impetus tenere et regere, ut naufragia aut naufragiorum detrimenta, Deo auctore, won sentiat. Talibus igitur gloriantes indiciis, rugamus, ne in illis partibus contra statuta apostolica quidquam fieri sinatis, sed nostra fulti auctorate, nociva compescite, illicita probibete. De iis qui conspirant adversus episcopos, vel qui eis consentiunt. De iis qui excommunicatis communicant, vel infi delibus. Excommunicatos quoque a sacerdotibus “, nul lus recipiat ante utriusque partis justam examina tionem nec cum eis in oratione, aut cibo, aut potu, aut osculo communicet, nec ave eis dicat: quia quicunque in his vel aliis prohibitis, scienter ex communicatis communicaverit, juxta apostolorum înstitutionem et ipse simili excommunicatione subjacebit *. Ab his ergo clerici et laici se absti neant, qui eadem pati noluerint. Infidelibus quo. tionem habere. Talia vero agentes, non fideles, que nolite conjungi, nec cum eis ullam participa sed infideles judicantur. Unde ait Apostolus: Quæ pars fideli cum infideli? aut quæ participatio justi… tiæ cum iniquitate **? Ut nullus episcopus de alterius parochia aliquid præ sumal, et de mutationibus episcoporum. Nemo quoque alterius terminos usurpet”, nec alterius parochianum judicare aut excommunicare præsumat; quia talis judicatio vel ordinatio ", aut excommunicatio, vel damnatio, nec rata erit, nec vires ullas habebit; quoniam nullus alterius judi cis, nisi sui, sententia tenebitur, aut damnabitur *. Unde et Dominus loquitur dicens: Ne transgredia ris terminos antiquos, quos posuerunt patres tui”. Nullus autem primas vel metropolitanus diœcesani ecclesiam vel parochiam ", aut aliquem de ejus parochia præsumat excommunicare vel judicare, vel aliquid agere absque ejus consilio vel judicio sed hoc observet, quod ab apostolis ac patri bus et prædecessoribus nostris est statutum, et a nobis confirmatum: id est “, si quis metropolita nus episcopus, nisi quod ad suam solummodo propriam pertinet parochiam, sine consilio ac vo luntate omnium comprovincialium episcoporum extra aliquid agere tentaverit, gradus sui periculo subjacebit et quod egerit, irritum habeatur et va cuum sed quidquid de provincialium coepisco porum causis, eorumque ecclesiarum et clerico rum atque sæcularium necessitatibus agere aut disponere necesse fuerit, hoc cum omnium con sensu comprovincialium agatur pontificum 27 Rom. 1, 32. ¹ª carere: ita et ms. Just. at in 33, q. 3: Justum est, ut qui. 30 Deus Conspirationum vero crimina vestris in partibus vigere audivimus, et plebes contra episcopos suos conspirare nobis manifestatum " est. Cujus cri minis astutia non solum inter Christianos abomi nabilis est: sed etiam inter ethnicos, et ab exteris legibus prohibita. Et idcirco hujus criminis reos non solum ecclesiastica, sed etiam sæculi dam nant leges: et non solum conspirantes, sed etiam consentientes eis ". Antecessores vero nostri euni plurima turba episcoporum, quicunque eorum in sa cerdotali honore sunt positi, aut exsistunt clerici, bonore, quo utuntur, cadere 28 præceperunt: cæ teros vero communione privari, et ab Ecclesia ex torres fleri josserunt; omnesque simul utriusque ordinis viros infames esse censuerunt; et non so lum facientes, sed et eis consentientes. Justum est euin", ut qui divina contemnunt mandata, et inobedientes patrum exsistunt jussionibus, severio ribus corrigatur vindiciis, quatenus cæteri talia committere timeant, et omnes gaudeant 30 fraterna concordia, et cuncti sumant severitatis atque bo nitatis exemplum.Nam si, quod absit, ecclesiasticam sollicitudinem” vigoremque negligimus, perdit de sidia disciplinam, et animabus fidelium profecto nocebitur. Hi vero in nullius accusationem sunt น ann. 222. "Simplicius ep. 1. 26 mandatum Gr. textu concilii Chalced. c. 28, legitur èXTINTÉTWOAV. gaudeat. 31 S. Greg. ep. 14, lib. xi.» 2, q. 4: Conspiratores in nul. 21, q. 5: Excommuni catos quoque a. 3 Apost. can. 11, 12. Il Cor. VI, 14. " 9, q. 2: Nullus alterius terminos. "Adr. col. 46. 38 Anianus const. 2, tit. 16, lib. iv, Cod. Theod. '39 Prov. xx11, 28. • 9, q. 2: Nullus primas, nul. "Adr. col. 43. Juxta apostolorum institutionem. Canones apostolorum 11 et 12 intelligit, in quorum notis vide quæ diximus de excommunicatis vitandis. Quod ab apostolis. Canone 35 et 36, quibus singulis episcopis apostolica lege præcipitur, ne diceceseos suæ terminos transgrediantur, verum potiùs singuli intra suos fines sese contincant. Vide quæ diximus in notis ad allegatos cano nes. lp. Comprovincialium agatur pontificum. Locus notabilis, unde perspicue constat pontificis et episcopi nomen commune fuisse omnibus omnino episcopis Romano dignitate et officio inferioribus; adeoque nemini mirum videri debeat, Romanum pontificem et episcopum, cui maxima cura Eccle

fugite in aliam ". Si autem utilitatis causa fuerit mutandus ", non per se hoc agat, sed fratribus invitantibus, et auctoritate hujus sanctæ sedis ſa ciat, non ambitus causa, sed utilitatis. De conjunctionibus consanguineorum; et de iis, qui ex eis nascuntur, et de accusationibus quas leges rejiciunt. Conjunctiones autem consanguineorum fieri pro hibentur ³¹, quando has et divinæ et sæculi prohi bent leges. Leges ergo divinæ hoc agentes, et eos qui ex eis prodeunt, non solum ejiciunt, sed et maledictos appellant. Leges ergo sæculi, infames tales vocant, et ab hæreditate repellunt. Nos vero sequentes patres nostros, et eorum vestigiis inhæ rentes, infamia eos notamus, et infames esse ceu semus, quia infamiæ maculis sunt aspersi. Nec eos viros, nec accusationes eorum, quos leges sæculi rejiciunt, suscipere debemus. (Quis enim dubitat, leges humanas, rationi et honestati non repugnan tes, esse amplectendas, præsertim ubi vel publicæ consulunt utilitati vel ecclesiasticæ dignitatis au ctoritatem defendunt, ac pro adminiculo tuen tur "?) Eos autem consanguineos dicimus”, quos divinæ et imperatorum, ac Romanorun atque Græcorum * leges consanguineos appellant, et in hæreditatem suscipiunt, nec repellere pos sunt. Talium enim conjunctiones nec legitimæ sunt, nec manere possunt, sed sunt repellendæ. (Et si quæ ausu temerario tentatæ sint, auctori tate apostolica rescindendæ veniunt *. ) nec aliquo dominationis fastu, sed humillima et Domino: Si persecuti vos fuerint in una civitate, concordi administratione, sicut Dominus ait: Non weni ministrari, sed ministrare *. Et alibi: Qui ma jor est vestrum, erit minister vester *, el reliqua. Similiter et ipsi comprovinciales episcopi cuncta cum ejus consilio, nisi quantum ad proprias per tinet parochias, agant, juxta sanctorum constituta patrum (qui quamvis aliquo temporum intervallo nos antecesserint, ab uno tamen eodemque puritatis fonte, veritatis et fidei lumen hauserunt, et eodem illustratore et directore spiritu, Ecclesiæ Dei stabi limentum, et omnium Christianorum communem quæsiverunt utilitatem *), ut uno animo“, uno ore concorditer sancta glorificetur Trinitas in sæ cula. Nullus primas, nullus metropolitanus, nul lusque reliquorum episcoporum, alterius adeat ci vitatem, aut ad possessionem accedat, quæ ad eum non pertinet, et alterius episcopi est parochiæ, su per cujusquam dispositione, nisi vocatus ab eo, cujus juris esse dignoscitur; aut quidquam ibi dis ponat, vel ordinet, aut judicet, si sui gradus ho nore potiri voluerit. Sin aliter præsumpserit, dam nabitur; et non solum ille, sed cooperatores, eique consentientes: quia sicut ordinatio, ita eis et ju dicatio“, et aliarum rerum dispositio prohibetur. Nam qui ordinare non poterit, qualiter judicabit? Nullatenus procul dubio judicabit, aut judicare poterit; quoniam sicut alterius uxor 7, nec adul terari ab aliquo, vel judicari aut disponi, nisi a proprio viro, eo vivente, permittitur: sic nec uxor episcopi quæ ejus Ecclésia vel parochia indu bitanter intelligitur, eo vivente, absque ejus judicio et voluntate, alteri judicari vel disponi, aut ejus concubitu frui, id est, ordinatione, ullatenus con ceditur. Unde ait Apostolus: Alligata est uxor legi, quandiu vir ejus virit; eo vero defuncto, soluta est a lege viri **. Similiter et sponsa episcopi (quia sponsa Quisquis ergo non est legitime conjunctus”, vel uxorque ejus dicitur Ecclesia) illo vivente ei est al- absque dotali titulo ac benedictione sacerdotis con ligata; eo vero defuncto, soluța est, et cui voluerit, stat copulatus, sacerdotes vel legitime conjunctos nubat, tantum in Domino, id est, regulariter. Si criminari, vel in eos testificari minime potest, enim, eo vivente, alteri nupserit, adultera judica- quoniam omnis incesti macula pollutus infamis, bitur. Similiter et ille, si alteram sponte duxerit, est, et accusare supradictos non permittitur. Non adulter æstimabitur, et communione privabitur. Si solum ergo hi rejiciendi sunt et infames efficiun autem persecutus fuerit in sua Ecclesia, fugiendum tur, sed etiam omnes eis consentientes. Similiter illi est ad alteram, eique est associandus, dicente de raptoribus, vel eis qui seniores impetunt, fieri * Matth. xx, 28. * Marc. x, 15. 44 quæ ansulis clausa sunt, non leguntur in c. Just. Ita et in Luc. Adr. coll. 43, qq. interjectis a superioribus verbis sejuncta. In Decret. Ivon. 1. iv. 46 Adr. coll. 46. 47 7, q. 1: Sicut alterius uxor. 48 Rom. VII, 8. Matth. x, 23. 50 In Decret. [von. I. HI. q. 2, 3 Conjunctiones consanguineorum. 3 absunt a ms. Just. et a Luc. 53 neorum conjunctiones. ** inscite hinc arguitur distinctio impp. in Romanos et Græcos. * 3, q. 4: Consangui 88 absunt a ms. 56 in Decret. Ivon. lib. IV. siæ commissa est, qui non tantum universæ plebis, sed etiam totius cleri, omnium sacerdotum et episcoporum pastoralem curam habere debet, discri minis causa atque officio suo convenienter pontifi cem maximum et episcopum episcoporum appellari. Vide quæ diximus supra in notis ad vitam Zephy rini, et ad epistolam Sixti. Sev. Bin. Uxor episcopi. Sicut virgines per votum emissum, dicuntur Christo nubere ejusque sponsæ, tota causa 27, quæst. 1, ita merito Ecclesia ejus, cui quis per ordinationem ascriptus est, uxor esse Qui non debeant admitti ad accusationem, vel ad testimonium: nec nisi de iis quæ in præsentia acta sunt, testimonium dandum. dicitur. Unde recte apostolica constitutione, quæ exstat canonibus apostolorum 14, 15 et 16, consti tutum est, ne episcopi aliive curata beneficia possi dentes dioeceses ac parochias suas sine gravi causa majoris utilitatis, sua sponte mutent; sicut et il lud, quod qui post sacros ordines susceptos, quan tumvis invalide, matrimonium in facie Ecclesiæ contrahere præsumpserint, interpretativam, quam vocant bigamiam, adeoque irregularitates, aliasque pœnas incurrant, can. Quotquot, 27, quæst. 1. Jd.

censemus. Hos ergo sæculi leges interficiunt, sed enim " tempore indigemus, ut aliquid maturius nos, misericordia præeunte, sub infamiæ nota ad pœnitentiam recipimus. Ipsam quoque infamiam, qua sunt aspersi, delere non possumus, sed ani mas eorum per pœnitentiam publicam et Ecclesiæ satisfactionem sanare cupimus, quia manifesta peccata non sunt occulta correctione purganda ". Omnes ergo qui in recta fide suspecti sunt, in ac cusatione sacerdotum et eorum, super quorum fide non hæsitatur, minime recipiantur, et in testimonio humano dubii habeantur. Infirmari ergo oportet corum vocem, de quorum fide dubitatur, nec eis 88 omnino esse credendum, qui rectam ſidem ignorant. Quærendum est ergo in judicio cujus sit conver sationis et fidei, is qui accusat, et is qui accusa agamus. Nec præcipitemus consilia et opera nos tra, neque ordinem corrumpamus. Sed si aliquis lapsus quocunque modo fuerit, non perdamus eum 70, sed fraterno corripiamus affectu, sicut ait beatus Apostolus: Si præoccupatus fuerit homo in aliquo delicto, vos qui spirituales estis, instruite hujusmodi in spiritu lenitatis, considerans teipsum, ne et tu tenteris. Alter alterius onera portute, et sic adimplebitis legem Christi ". Porro S. David de criminibus mortiferis egit pœnitentiam”, et tamen in honore permansit. Beatus quoque Petrus ama rissimas lacrymas fudit, quando Dominum negasse pœnituit, sed tamen apostolus permansit. Et Do minus per prophetam peccantibus pollicetur, di tur, quoniam hi qui non sunt rectæ.conversationis cens: Peccator in quacunque die conversus inge ac fidei, et quorum vita est accusabilis, non per mittuntur majores natu accusare, nec quorum fides, vita et libertas nescitur. Neque viles personæ in eorum recipiantur accusationem ". Rimandæ vero sunt enucleatim personæ accusatorum, quæ sine scripto difficile, per scriptum autem nunquam re cipiantur: quia per scripturam nullus accusare vel accusari potest 60 sed propria voce, et præsente eo, quem accusare voluerit, suam quisque agat accusationem "1. Nec absente co ", quem accusare voluerit, cuicunque accusatori credatur. Similiter testes per quamcunque scripturam testimonium non proferant, sed præsentes, de his quæ viderunt et noverunt, veraciter testimonium dicant. Nec de aliis causis vel negotiis dicant testimonium, nisi de his quæ sub præsentia eorum acta esse noscun tur. Accusatores vero consanguinei “, adversus extraneos testimouium non dicant, nec familiares vel de domo prodeuntes: sed si voluerint, et invi cem consenserint inter se, parentes tantummodo testificentur, et non in alios. Nec accusatores vel testes suspecti recipiantur: quia propinquitatis, et familiaritatis, ac dominationis affectio, veritatem impedire solet. Amor carnalis, et timor 68, atque avaritia, plerumque sensus hebetant humanos et pervertunt opiniones; ut quæstum pietaten pu teat, et pecuniam quasi mercedem prudentiæ. Ne mo enim in dolo loquatur ad proximum suum 66. Fovea alla est os malevoli “. Innocens dum credit facile, cito labitur. Sed iste lapsus, surgit; et ler giversator suis artibus præcipitatur, unde nunquamı exsiliat atque evadat. Ponderet ergo unusquisque sermones suos, et quod sibi loqui non vult, alteri non loquatur. Unde bene sacra ait Scriptura Quod tibi non vis fieri, alteri ne facias ". Nos muerit, omnium iniquitatum illius non recordabor amplius 7. Si possit sacerdos post lapsum ministrare. Errant enim, qui putant Domini sacerdotes post lapsum, si condignam egerint pœnitentiam, Domino ministrare non posse, et suis honoribus frui, si bonam deinceps vitam duxerint, et suum sacerdotium condigne custodierint. Et ipsi qui hoc putant, non solum errant, sed etiam contra tradi tas Ecclesiæ claves disputant 75 et agere videntur, de quibus dictum est: Quæcunque solveritis in terra, erunt soluta et in cœlo”. Alioquin hæc sententia, aut Domini non est, aut vera est. Nos vero indubi tanter, tam Domini sacerdotes quam reliquos fide les, post dignam satisfactionem posse redire ad ho nores credimus”, testante Domino per prophetam Nunquid qui cadit, non adjiciet ut resurgat? et qui aversus est, non revertetur TB? Et alibi: Nolo, in quit Dominus, mortem peccatoris, sed ut convertatur et vivat". Et propheta David pœnitentiam agens, dixit: Redde mihi lætitiam salutaris tui, et spiritu principali confirma me ". Ipse namque post pœ nitentiam et alios docuit, et sacrificium Deo obtu lit, dans exemplum doctoribus sanctæ Ecclesiæ, si lapsi fuerint, et condignam pœnitentiam Deo ges serint, utrumque facere posse. Docuit enim quando dixit: Docebo iniquos vias tuas, et impii ad te con vertentur. Et sacrificium Deo pro se obtulit, dum dicebat: Sacrificium Deo spiritus contribulatus. Videns enim Propheta scelera sua mundata per pœnitentiam, non dubitavit, prædicando et Domino libando, curare aliena. Lacrymarum ergo effusio movet animi passionem. Satisfactione autem im pleta, avertitur animus ab ira. Qui enim non igno S. Isid. 1, Sent. 46. 88 Adr. col. 4. 38* * 2, quæst. 7: Quærendum est. Et in Carthag. conc. IV, rap. 96. Adr. 1 col. 5 et 15. " 2, q. 8: Accusatorum. 61 3, q. 9 603, q. 9: Absente eo quem. Testes per quas. vide cod. Theod. et Anianum aliosque jurisconsultos. 63 2, q. 3: Consanguinei *cusatores. "Anian: Veritatis professionem; propinquitatis affectio impedire cognoscitur. 18 Psal. XXIII, 4. 67 Prov. xxvi, juxta LXX. 7 S. Au 71 Galat. vi, 1, 4. portemus eum, et fr. c. affectu. 73 Ezech. XVIII, 21, in Decr. Ivon. lib. iv, " S. Ambr. ep. 44, quam legendam moneo. ₪, 16. " S. Ambr. epistola 39. gast. ep. 50 de iisdem Davide et S. Petro. August. ibid. 76 Matth. XVIII, 33, et XXXII, 11. 8 Psal. L, 18. 77 S. Greg. ep. 54 libri vii. 78 Jerem. VIII, 4. 14. 81 lbid. 15. 68 Tob. 79 Ezech. XVIII,