tem Deo, quod fuistis servi peccati, obedistis autem ex corde in eam formam doctrinæ, in quam traditi estis Liberati autem a peccato, servi facti estis justitiæ. Humanum dico 88. Majus enim peccatum est judicantis “”, quam ejus qui judicatur. Extsti mas, inquit Apostolus, o homo omnis qui judicas eos qui talia agunt, et facis èa, quia tu effugies judi cium Dei? An divitias bonitatis ejus et patientiæ el longanimitatis contemnis? Ignoras quoniam beni gnitas Dei ad pœnitentiam te adducit? Secundum duritiam autem tuam et impœnitens cor, thesauri zus tibi iram in die iræ, et revelationis justi judicii Dei, qui reddet unicuique secundum opera ejus: his quidem, qui secundum patientiam boni operis, glo scit alteri, quomodo sibi putat subveniri? Supera- mortem, sive obeditionis ad justitiam? Gratias au bundant ergo peccata, superabundet et misericor dia. Quoniam apud Dominum misericordia, et co piosa apud eum redemptio ". Penes Dominum om nium abundantia est, quia Dominus virtutum ipse est et rex gloriæ 83. Ait enim Apostolus: Omnes peccaverunt, et egent gloria Dei; justificati gratis per gratiam ipsius, per redemptionem quæ est in Christo Jesu, quem proposuit Deus propitiatorem, per fidem in sanguine ipsius, ad ostensionem justitiæ suæ, propter remissionem præcedentium delictorum, in sustentatione Dei, ad ostensionem justitiæ ejus in hoc tempore; ut sit ipse justus et justificans eum, qui ex fide est Jesu Christi **. David enim dicit: Beati quorum remissæ sunt iniquitates, et quorum tecla sunt peccata **. Mundatur ergo homo a peccato, et riam et honorem et incorruptionem, quærentibus ** resurgit gratia Dei lapsus 88, et in pristino manet officio, juxta prædictas auctoritates. Videat ne amplius peccet, ut sententia Evangelii maneat in eo: Vade, et amplius noli peccare 87. Unde ait Apostolus: Non ergo regnet peccatum in vestro mor tali corpore, ut obediatis concupiscentiis ejus. Sed neque exhibeatis membra vestra arma iniquitatis peccato, sed exhibete vos Deo, tanquam ex mortuis viventes, et membra vestra armu justitiæ Deo. Pec catum enim vobis non dominabitur; non enim sub lege estis, sed sub gratia. Quid ergo? Peccabimus, quoniam non sumus sub lege, sed sub gratia? Absit. An nescitis, quoniam cui exhibetis vos servos ad obe diendum, servi estis ejus, cui obeditis, sive peccati ad vitam æternam; his autem, qui ex contentione, et qui non acquiescunt veritati, credunt autem iniqui tati, ira et indignatio, tribulatio et angustia in om nem animam hominis operantis malum, Judæi pri mum et Græci. Gloria autem, et honor, et pax omni operanti bonum ". Sententiam, fratres, quæ mise ricordiam vetat”, non solum tenere, sed et audire refugite, quia potior est misericordia omuibus ho locautomatibus et sacrificiis. Consultis vestris breviter respondimus, quia oppressos nimis, et præoccupatos aliis judiciis, litteræ nos invenere vestræ. Data vi11 Idus Octobris, Antonino et Alexan dro viris clarissimis consulibus”. 8 Psal. xxxl, 1. 86 a lapsu 87 Joan. VIII, Marc. XII. 94 an. 229. Psal. cxxix, 7. ** Psal. xxIII, 10. 8 Rom. 111, 23-26. * Rom. vi, 12-19. 9 Sixti sent. 174. 90 Roman. Correct. præferunt verbum quærunt participio quæren tibus.” Rom. 11, 3, 10.” Sixti sent. 328, ex versione Rufini qui obiit an. 411. NOTITIA EX LIBRO PONTIFICALI DAMASI PAPÆ (Mansi, Concil., I, 747, Varias lectiones ad hunc locum Libri pontificalis vide Patrologia Latina torn. CXXVII, col 1338, in Anastasio Bibliothecario.) Urbanus natione Romanus, ex patre Pontiano, sedit annos quatuor, menses 10, dies 12 Hic Urbanus. Cum post martyrium Callisti, sedes sex diebus vacasset, 21 Octobris, anno Christi nati 226, qui est Alexandri imperatoris tertius, Urbanus patria Romanus ei substituitur. Baron. prædicto anno, num. ult. Sub hujus pontificatu Origenem Alexandrinæ Ecclesiæ subditum, spontaneum eunu chum ab Alexandro Hierosolymorum episcopo con tra apostolorum canones ordinatum esse Demetrius Alexandrinæ Ecclesiæ episcopus jure meritoque conqueritur, ipsumque Origenem in laicorum ordi nem redigendum, et ab exercitio presbyterii suspen dendum esse, recte decrevit et admonet; postea tandem excommunicat, quod scripta quædam dein ceps ab eo vel evulgata, vel, ut ipse Origenes excusabat, suo nomine edita, multis hæresibus scaterent. Vide Baron. prædicto anno et sequenti bus. SEV. BIN. Sedit annos 4, menses 10, dies 12. Ex Vatica nis indicibus constat eum sedisse annis sex, mens. 7, dieb. 4. Euseb. in Chron. graviter errat, dum

fecit ministeria sacrata omnia argentea et patenas argenteas 25 apposuit. Hic sua traditione multos convertit ad baptismum et credulitatem; Tiburtium etiam et Valerianum nobilissimum virum, sponsum sanctæ Cæciliæ, quos etiam usque ad martyrii palmam perduxit. Et per ejus monita et doctrinam, multi martyrio coronati sunt Hic fecit ordinationes quinque per mensem Decembrem, presbyteros novem, diaconos quinque, episcopos per diversa loca octo. Qui et sepultus est in cœmeterio Prætextati, via Appia, vin Kalendas Junias, et cessavit episcopatus dies 30. (D. COUSTANT, Epistolæ Rom. pont. I, 114.) Hunc papam, Alexandro imperatore, Callisto suc- censentur consulatus. At in Bucheriano Catalogo cessisse Eusebius in Chronico tradit. Eum Ecclesiæ Romanæ pontificatu octennio perfunctum esse idem scriptor Hist. lib. vi, c. 23, docet. Et eum quidem e consuletu Maximi et Æliani usque Agricola et Clementino, hoc est ab anno Christi 223 ad 230 Ec clesiam rexisse ex Bucheriano catalogo discimus. Maii 25 die, quo et memoriam ejus celebrat Eccle sia, obiisse creditur. Hæc autem omnia inter se, necnon cum iis, quæ de Callisto præmisimus, com poni commode possunt, si octennium Eusebianum octo diversos consulatus intelligamus. Nam ab anni 223 mense Octobri, circa cujus exitum Callistus pontifex creatus putatur, ad 25 diem mensis Maii auri 230, quo Urbani mors consignatur, octo re non solum annos 8, sed et præterea menses 11, dies 42, in ms. autem reginæ Suec. annos 8, men ses 10, dies 12, in Corbeiensi annos 9, menses 1, dies 11 sedisse adnotatur. Sed quia in numericas notas error facile irrepit, adeo ut pro octo Urbani pontificis annis in uno Colbertino IV et in Fossa tensi III tantum legantur, hærendum potius vide tur consulari notæ, qua Urbani pontificatus a Ma ximi et Æliani consulatu ad consulatum Agricolæ et Clementini in Bucheriano catalogo definitur. illi annes novem ascribit. Baron. anno 233, num. 1. Sev. Bix. Hic fecit ministeria sacrata omnia argentea. His temporibus Ecclesiam non modo vitreis, sed etiam argenteis calicibus, quibus abundabat, usam fuisse, præterquam quod hic aliud asseratur, ex Gregorii Turonensis commentariolo, quem De gloria martyrum scripsit, cognoscere licet, ubi dicit multa sacra ministerialia vasa ex argento confecta, inventa esse, dum crypta illa, in qua fideles sacra gentes occlusi fuerant, refoderetur. Imo non ar genteis tantum, sed et aureis calicibus Romanos pontifices circa hæc tempora incruentum corporis ac sanguinis Domini sacrificium offerre consue isse, Prudentius in hymno de rebus gestis S. Lau rentii indicat, versibus, quibus persecutores S. Lau rentiam interpellarunt, hisce Hunc esse vestris orgiis Moremque, et artem, proditum est; Hanc disciplinam fœderis Libent ut auro antistites, Argenteis scyphis ferunt, Fumare sacrum sanguinem Auroque nocturnis sacris Astare fixos cereos. Cam igitur hac ex parte Christianæ Ecclesiæ gloria cresceret, regale sacerdotium Christi his fulgoribus et ornamentis illustraretur, non sine Dei Urbani nullum ad nos pervenit genuinum scri ptum. Ea quippe epistola, quæ nomine illius cir cumfertur, Isidorum Mercatorem opificem habet adeoque ab ejus collectione non est distrahenda. nutu ac consilio accidit ut Alexander imperator templis deorum gentilium, aurum et argentum conferri ægre tulerit, illudque Persii, ut refert Lam pridius, frequenter susurrarit In templo quid facit aurum? Et demum singularis divinæ providentiæ opus esse videtur, quod aurum et argentum, templis ethnico rum jam. ante collatum. per Maximinum Alexandri successorem istuc auferri, statuas deorum, omnem que materiam nummis condendis idoneam conflari permiserit: adeoque voluerit fieri, quod I Reg. cap. v scribitur, arca scilicet Dei appropinquante, Dagon Philisthæorum deum confringi; illam extolli, hunc dejici; illam gloria et honore affici, hunc vero de jectum universo ornatu et decore exui et spoliari; Christianæ religionis gloriam crescere, gentilitiæ superstitionis honorem minui et penitus obscurari. Baron. anno Christi 233, n. 2 et 3. Vide quæ dixi mus supra in notis ad Vitam Zephyrini. Id. Per ejus monita el doctrinam multi martyrio coronati sunt. Qui Tiburtium, Valerianum et Maxi mum cum sancta Cæcilia in fide instruxerat, bapti zaverat, et adversus ictum gladii hortatu suo obfir maverat, tandem ipse quoque multa propter Eccle. siam passus, cervicibus abscissis, martyrio corona tus est, anno Christi 233, Alexandri imperatoris 10, vigesimo quinto die Maii. Baron. prædicto loco. Ir.

(MANSI, Concil. Collect., t. I, p. 748.) De eo quod Ecclesia modo possessiones fidelium recipit, et non pretium earumdem rerum sicut temporibus aposto forum; et cur sedes excelsæ in ecclesiis episcoporum præparentur; et ut eis, quos episcopi excommunicant, nullus communicet; et quos ipsi quoquo modo ejecerint, nullus recipiat. 1. De vita communi, et quam ob causam Ecclesia possessiones habere cœperit. 11. quibus vel in quos usus res ecclesiastice dispensentur, et de invasoribus earum. III. Si quis ab Ecclesia jus possidendi avellere tentaverit. IV. De cathedris episcopalibus. V. Ut nullus communicet iis, quibus episcopus non communicat, vel recipiat quos ille abjecerit. VI. De sponsione in baptismo facta, el de iis qui communem vitam susceperunt. VII. De impositione manus episcopulis. Urbanus episcopus omnibus Christianis, in san- dentium erat cor unum et anima una, nec quisquam ctificationem Spiritus, in obedientiam et aspersionem sanguinis Domini nostri Jesu Christi, salutem. Decet omnes Christianos, charissimi, ut cum imitentur, cujus nomen sortiti sunt. Quid prodest, fratres mei, Jacobus apostolus ait, si fidem quis dicat se habere, opera autem non habeat? Nolite plures magistri fieri, fratres mei, scientes quo niam majus judicium sumitis. In multis enim of fendimus omnes. Qui sapiens et disciplinatus est inter vos, ostendal ex bona conversatione operationem suam in mansuetudine sapientiæ ‘. ign. Scimus vos non ignorare quia hactenus vita communis inter bonos * Christianos viguit, et adhuc gratia Dei viget, et maxime inter eos qui in sortem Domini sunt electi *, id est, clericos, sicut in Acti bus legitur apostolorum: Multitudinis autem crɛ * Jacob. 11, 14. * Quæst.: Scimus vos non "Quæst. 1: Videntes autem sacerdotes. Ficta et supposita apud viros doctos habetur. Scimas vos non ignorare. Docet hoc loco S. Ur banus pontifex, initio Ecclesiæ, juxta testimonium Lucæ Act., cap. IV, consuevisse pios homines pos sessiones rerum suarum distrahere, earumque pre tium Ecclesiis donare: sed quia eo modo præsen tibus duntaxat, non autem futuris Ecclesiæ mini stris providebatur, decernit magis e re et commodo Ecclesiæ futurum, si ipsæ rerum possessiones Ecclesiæ donentur. Et merito: si enim Levi tis veteris testamenti divino jure concessum est, ut urbes ad habitandum, suburbana ad alendum pecora possideant, agros et vineas ex oblationibus populi licite emant, licite etiam distrahant ac ven dant, quod Levit. cap. xxv, et III Reg. cap. 11, Jer. cap. xxx, Act. cap. iv, satis aperte indica tur; quo jure, quave ratione hoc sacerdotibus ac clericis novi testamenti interdictum erit? Patriar chæ Jacob filium Levi exhæredantis sententiam ac voluntatem Deus quidem approbavit, ejusque po steris, nullam partem terræ, in 12 duntaxat partes, pro numero 12 tribuum divisæ assignari permisit; sed tamen decimam partem omnium fructuum, sibi tanquam proprio Judæorum regi, loco tributi debi eorum quæ possidebat, aliquid suum esse dicebat, sed erant illis omnia communia. Et virtute magna red debant apostoli testimonium resurrectionis Jesu Christi. Et gratia magna erat in omnibus ilĉis. Neque enim quisquam egens erat inter illos. Quotquot enim possessores agrorum, aut domorum erant, vendentes, afferebant pretia eorum quæ vendebant, et ponebant ante pedes apostolorum. Dividebatur autem singulis, prout cuique opus erat. Joseph autem, qui cognomi natus est Barnabas ab apostolis, quod est interpreta tum, filius consolationis, Levites et Cyprius genere, cum haberet agrum, vendidit illum, et altulit pretium ante pedes apostolorum, et reliqua. Videntes ergo sacerdotes summi et alii, atque Levitæ, et reliqui fideles, plus utilitatis posse afferre, si hæreditates et agros quos vendebant, Ecclesiis, quibus præsidebant episcopi, traderent, eo quod ex sumptibus eorum, ⚫ Omnes. Isid. De off., c.1. 'Actor. iv, 32 tam una cum 48 civitatibus, et suburbanis earum prædiis, illis, tanquam suis hæredibus, donavit. Ri dicula sane foret, vehemens illa multorum pontiti cum et conciliorum decretis, rerum ecclesiastica ruin interdicta alienatio, si Ecclesia nullam rem licite hactenus possederit. Quare quod inquit Chri stus Luc. xiv, non posse esse discipuluin suum, nisi qui renuntiaverit omnibus quæ possidet, ita intelligendum est, sicut id quod sequitur: Si quis venit ad me, et non odit patrem et matrem et uxo rem, adhuc autem et animam suam, non potest esse meus discipulus. Certum est, non ad odium, sed potius ad amorem parentum, filiorum, uxoris, et vitæ propriæ quemlibet hominem divina lege obli gari, si horum amor Dei charitati, quem super omnia diligere debemus, nihil obstet aut præjudicet; sic si rerum possessio animum a Dei cultu avocet, mala est, eoque casu plane deserenda; si vero ministris alimenta præbendo, eumdem Dei cultum promoveat, utilissime sane Ecclesia temporalium bonorum dominium ac possessionem sibi retinet et usurpai. Vide quæ diximus supra in notis ad epist. 2 Pii 1. Bellarminus lib. 1 De clericis, cap. 26. SEv. Bin.

tam præsentibus quam futuris temporibus, plurima ▲ autem ad eam: Quid utique convenit vobis tentare et elegantiora possent ministrare fidelibus commu nem fidem ducentibus, quam ex pretio eorum; cœ perunt prædia et agros, quos vendere solebant, ma tricibus Ecclesiis tradere", et ex sumptibus eorum vivere. Ipsæ vero res in ditione singularum parochiarum, episcoporum, qui locum tenent apostolorum, erant, sunt usque adhuc, et futuris semper debent esse temporibus. quibus episcopi et fideles dispensato res eorumi, omnibus communem vitam degere vo lentibus, ministrare cuncta necessaria debent, prout melius potuerint, ut nemo in eis egens inveniatur. Ipsæ enim res fidelium oblationes appellantur, quia Domino offeruntur. Non ergo debent in aliis usibus, quam ecclesiasticis, et prædictorum Christianorum fratrum vel indigentium converti: quia vota sunt fi delium, et pretia peccatorum ac patrimonia pau perum, atque ad prædictum opus explendum, Do mino traditæ. Si quis autem (quod absit) secus egerit, videat ne damnationem Ananie et Saphiræ percipiat, et reus sacrilegii efficiatur, sicut illi effecti sunt, qui pretia prædictarum rerum fraudaverunt, de quibus legitur in prædictis apostolorum Actibus Vir autem quidam nomine Ananias, cum Saphira uzore sua, vendidit agrum et frauduvit de pretio agri, conscia uxore sua: et afferens partem quamdam, ad pedes apostolorum posuit. Dixit autem Petrus Ana niæ: Cur tentavit Satanas cor tuum, mentiri te Spi ritu! sancto, et fraudare de pretio agri? Nonne manens tibi manebat, et venumdatum erat in tua potestate? Quare posuisti in corde tuo hanc rem? Non es homi nībus mentitus, sed Domino. Audiens autem Ananias hæc verba, cecidit, et exspiravit. Et factus est timor magnus in omnes qui audierunt. Surgentes autem ju venes, amoverunt eum; et efferentes, sepelierunt. Fa cium est autem quasi horarum trium spatium, et uxor ipsius, nesciens quod factum fuerat, introivit. Re spondens autem ei Petrus, dixit: Dic mihi, si tanti agrum vendidistis? At illa dixit: Etiam tanti. Petrus Spiritum Domini? Ecce pedes eorum qui sepelierunt virum tuum, ad ostium, et efferent te. Confestim ce cidit ad pedes ejus, et exspiravit. Intrantes autem ju venes, invenerunt illam mortuam, et extulerunt, et sepelierunt ad virum suum. Et factus est timor ma gnus in universam Ecclesium, et in omnes qui audierunt hæc. Hæc, fratres, valde cavenda sunt et timenda quia res Ecclesiæ, non quasi propriæ “, sed ut communes et Donsing oblatæ ", cum summo ti more non in alios quam in præfatos usus sunt fide liter dispensandæ, ne sacrilegii reatum incurrant, qui eas inde abstrahunt, ubi traditæ sunt, ne pœnanı et mortem Ananiæ et Saphiræ incurrant, et (quod pejus est) anathema naranatha fiant 13, et si non corpore, ut Ananias et Saphira, mortui ceciderint, anima tamen, quæ potior est corpore, mortua et alienata a consortio fidelium cadat, et in profundum barathri labatur. Unde attendendum est omnibus ¹³, et fideliter custodiendum, et illius usurpationis con tumelia depellenda, ne prædia usibus secretorum “ cœlestium dedicata, a quibusdam irruentibus vexen tur. Quod si quis fecerit 15, post debitæ ultionis acri moniam, que erga sacrilegos jure promenda est, perpetua daminetur infamia, et carceri tradatur, aut exsilio perpetuæ deportationis utatur ". Quoniam, juxta Apostolum “, tradere oportet hujusmodi ho minem Satanæ, ut spiritus salvus sit in die Do mini. Memoratis ergo augmentationibus ac cultibus, in tantum Ecclesiæ ", quibus episcopi præsident, Do mino adminiculante, creverunt, et tantis maxima pars earum abundant rebus, ut nullus sit in eis, communem eligens " vitam, indigens; sed omnia necessaria ab episcopo suisque ministris percipit. Ideo si aliquis exstiterit modernis aut ſuturis tem poribus, qui hæc avellere nitatur, jam dicta dam natione feriatur. Quod autem sedes in episcoporum ecclesiis ex 'Concil. Milev. 25. * Julianus Pomerius lib.' De vita contempl., c. 9 et 16. Vide Hincm. epp. 5 et & edit. Moguntinæ Busæi. 'Actor. v, 1-11. 10 12. Quæst. 1: Res ecclesiæ non quasi. 11 Idem Pome rias qui supra, in opere quod falso a plerisque tributam fuit Prospero Aquitano. 1] Cor. XVI, 21 "17. Quæst. 4: Attendendum est, ne prædia. $$ sacrorum. 18 Cod Theod. lib. xvi, tit. 2, const. 40, quam expende.. 10 uratur. 171 Cor. v, 5. 18 Quæst. 1: Videntes autem sacerdot. " Degens vel gerens. Pretia peccatorum. Receptissima est expositio, pertiunt nobis corporalia, quibus nos spiritualia im at hostiæ et eleemosynæ pro peccatis oblatæ, pec cata appellentur. Osee cap. I de sacerdotibus dicitur: Peccata populi mei comedent. Quem locum Cyrillus, Theophylactus, Theodoretus et alii recen tiores recte de hostiis interpretantur. Nam Scri ptura ita frequenter loqui solet, ut in primis evi dentissime patet ex hisce verbis Pauli apost. Il Cor., cap. v: Eum qui peccatum non noverat, pro nobis peccatum fecit, ut nos efficeremur justitia Dei in e. Quia igitur bona temporalia Deo in ministris Ecclesiæ oblata, peccata redimunt, et peccantem ad donam pœnitentiæ obtinendum disponunt, recte pretia peccatorum appellantur. De hoc peccatorum pretio intelligendum est illud apostoli Pauli: Im pertimus. Hoc idem beatus martyr ac pontifex Alexander L, epist. 1, in principio, hisce verbis Ipsi enim, inquit, pro populo interpellant, et populi peccata comedunt, quia precibus suis et oblationibus ea delent atque consumunt. Comedi enim dicuntur in Scriptura, psal. LVIII, quæ consumumtur. Discamus ergo quod qui´ elec mosynis et oblationibus fidelium fruimur, eas precibus nostris, sicut obligamur, diligentissime compensemus; futurum alioquin, ut de rebus injuste acceptis, coram tremendo judice sæculi, graviter periclitemur. Vide Riberam in Oseam c. IV, n. 4.

URBANI I PAPÆ EPISTOLA AD OMNES christianos. celsæ constitutæ et præparatæ inveniuntur ut thro- votum fecerunt *, ant fidem perceperunt, et votuni Mus, speculationem et potestatem judicandi, et sol vendi atque ligandi, a Domino sibi datam materiam docent. Unde ipse Salvator in Evangelio ait: Quæ cunque ligaveritis super terram, erunt ligata et in colo; et quaecunque solveritis super terram, erunt so luta et in cœlo ºº. Et alibi: Accipite. Spiritum san ctum: quorum remiseritis peccata, remittuntur eis; et quorum retinueritis, retenta sunt”. Ideo ista prætulimus, charissimi ", ut intelligatis potestatem episcoporum vestrorum, in eisque Deum veneremini, et eos ut animas vestras diligatis; et quibus illi non communicant, non communicetis; et non perfecerunt, aut in malis vitam finierunt, quam illi qui vitam sine voto ſinierunt, aut sine fide mor tui sunt, et tamen bona egerunt opera. Ad hoc enim sensum rationabilem naturæ munere 27 et secundæ nativitatis reparationem suscepimus, ut secundum Apostolum, magis quæ sursum sunt, sapiamus, non quæ super terram: quia sapientia hujus mundi stultitia est apud Deum”. Quid autem suadet, cha rissimi, sapientia hujus sæculi, nisi nocitura quæ rere, et amare peritura, negligere salutaria, pro ni hilo reputare perpetua? Cupiditatem commendat, de qua dicitur: Radix omuium malorum est cupiditas”. Quæ inprimis hoc malum habet, quod dum ingerit transitoria, abscondit æterna. Et dum a foris posita quos ejecerint, non recipiatis. Valde enim timenda conspicit, intra se latentia non introspicit, et dum est sententia episcopi ", licet injuste liget aliquem; quod tamen summopere prævidere debet. Vos autem hortantes, monemus omnes, qui Chri stianitatem suscepistis, et a Christo vocabulum Christiani sumpsistis”, ne in aliquo Christianita tem vestram irritam faciatis, sed sponsionem, quain Domino in baptismo fecistis, firmiter teneatis, ne reprobi, sed condigni coram eo inveniamini. Et qui. cunque vestrum communem vitam susceptam habet, et vovit së nihil proprium habere, videat ne polli ešiationem suam irritam faciat **: sed hoc, quod Domino est pollicitus, fideliter custodiat, ne dam nationem, sed præmium sibi acquirat; quoniam satius est non vovere, quam votum, prout melius potest, non perficere. Gravius enim puniuntur qui 1º Matth. xviчı, 48. 21 Joan. xx, 22, 23. * 11. S. Greg. hom. 26, in Evangelia. "Isid. vn Orig., 14. pertatis. "Conc. Parisiensis an. 829 cap. 10 libri hom. in die Pentecostes, quam vide. * Coloss. 111, 2. icg. est. 321 Tim. v, 6. sacramentum. aliena quærit, sectatori " suo semetipsum alienum facit. Ecce quid suadet sæculi sapientia? vivere in deliciis. Unde dicitur: Vidua quæ in deliciis est, vi vens mortua est ". Suadet ergo mollissimis suavi-. tatibus, peccatis, vitiis et flammis nutrire carnem, cibi et vini intemperantía animam premere, ac vi tam spiritus intercludere, et contra se hosti suo de se gladium ministrare. Ecce quid suadet sæculi sa pientia? ut qui boni sunt, mali esse malint, et per errorem mentis, fieri etiam studeant peccatores, et non cogitent illam terribilem Dei vocem, cum ex urentur peccatores sicul ſenum ". Omnes enim fidcles "per manus impositionem episcoporum Spiritum sanctum post baptismum ac Quæst. 3: Quibus episcopi non communicant. 12. Quæst. 1: Scimus vos non ign, vetum pau alludere videtur. 17 Eucher. aut quis alius 29 1 Cor. 11, 19. 30 I Tim. vi, 10. Factori "Psalm. xc1, 8. De consecr. dist. v Omnes fideles Confirmationis Valde enim timenda. Duplex est excommu nicatio: una justa, in qua nulla debita circumstan tia desideratur; altera injusta est, cui una vel plures requisite circumstantiæ desunt. Hæc poste rior, si invalida sit, puta si excommunicans pote statem et auctoritatem non habeat, vel si propter bonum opus eam ferat, vel denique si solemnia debita (de quibus cap. Statuimus, et cap. Consti tut. 2, de sent. excommunicat. lib. vi) non obser vaverit, conscientiam fidelium non obligat, adeoque talis nunquam timenda foret, nisi forte ratione alicujus scandali, ab hominum consortio, et sacra mentorum perceptione abstinendum foret, donec populo nullitas latæ excommunicationis innotuerit. Que vero aliunde excommunicato injusta videtur, ex eo nimirum quod judicem non recta intentione judicasse putet, vel se innocentem esse existimet, merito singulis fidelibus extimescenda est: cum ominium judicio certum sit, talibus fructum ora tionis et suffragiorum communium a reliquis fideli bus licite applicari non posse, neque debere; imo si excommunicato de sua innocentia non evidenter constet, tenetur etiam sub gravi peccato sententiæ late parere, et usque ad absolutionem ab hominum consortio et sacramentorum perceptione abstinere. De tali igitur excommunicationis sententia, quæ scilicet probabili judicio judicis, tametsi non re ipsa, causam justam habeat, intelligi debet quod hac epistola dicitur; sient et iliud, quod hom. 26 in Evangelia scribit Gregorius: Sententiam pastoris sive justa, sive injusta sit, timendam esse. Valent. tom. IV, disp. 7, quæst. 17, punct. 2. Vide quæ diximus supra in notis ad can. apost. Sev. Bix. Omnes fideles per manus impositionem. Ab Urbano sacramentum confirmationis institutının esse, si qui ex hoc loco probari posse existimant, graviter errant. Apostoli enim, qui Act. viii ‘et xix super baptizatos manus imposuerunt, ut Spiritum sanétutn acciperent, hoc sacramentum confirma tionis administrarunt. Accedit quod Tertulianus Urbano antiquior confirmationis pluribus in locis nieminerit. In lib. De resurrectione carnis: Caro, inquit, abluitur, ut anima emaculetur; caro ungi tur, ut anima consecretur. Et lib. De bapt.: Deinde manus imponitur, per benedictionem advocans et in vitans Spiritum sanctum. Et in lib. De præscript. loquens de diabolo, qui imitatur baptismum et con firmationem nostram: Tingit, inquit, et ipse quos dam utique credentes et fideles suos; signat illic in frontibus milites suos. De hoc sacramento S. Dio nysius Areopagita apostolorum temporibus æqualis¸ cap. 2, parte Eccles. hierarchiæ, sic ait: Bapti zatum indutum albu veste ad pontificem ducunt, ille divino ac deifico prorsus unguento virum signat. Et infra cap. 4, pari. in: Sed et ipsis qui sacratis simo regenerationis mysteṛio consecrantur, adventur