PIERIUS CATECHISTA ALEXANDRINUS. NOTITIA. τελειουμένων· οὕτως οὐ διὰ τὴν ὑπερβολὴν τοῦ Πνεύ- gillum sit perfectorum; sic non propter excellenματος πρὸς τὸν Υἱὸν ἄφυκτός ἐστι καὶ ἀσύγγνωστος ἡ tiam Spiritus sancti præ Filio, inexpiabilis et ciεἰς τὸ Πνεῦμα βλασφημία· ἀλλ' ὅτι ἐπὶ μὲν τοῖς ἀτε tra veniam est blasphemia in Spiritum; sed quia λέσιν ἐστὶ συγγνώμη, ἐπὶ δὲ τοῖς γευσαμένοις τῆς imperfectis datur venia; iis vero, qui donum cæοὐρανίου δωρεᾶς καὶ τελειωθεῖσιν οὐδεμία leste gustaverunt et initiati sunt, nulla veniæ reπεριλείπεται συγγνώμης ἀπολογία καὶ παραίτησις. linquitur excusatio vel deprecatio. Hebr. vi, 4° Obparlov. Reg. et seguer., έroupavlov. ID. **3) Tɛkɛiwbɛioir. Heb. vi, 4, quo procul dubio hic respexit Theognostus, legimus qutio0évtaç xal yɛvoaµévous, eos qui fuerunt illuminati et gustaveTant, etc. Hinc putaverim equidem eodem sensu dixisse Theognostum τελειωθεῖσιν, quo Apostolumn putovτas, scilicet de baptizatis seu illuminatis locum esse accipiendum. Hac enim significatione utrumque verbum φωτίζεσθαι et τελειοῦσθαι fuisse a Patribus usurpatum, neminem latet. Vide sis Svicerum in Thes. eccl. v. Tɛɛiów et Þurí¶w. CIRCA ANNUM DOMINI CCLX. PIERIUS CATECHISTA ALEXANDRINUS. NOTITIA. (Apud S. Hieronymum, lib. De scriptoribus eccles., cad. 76.— RoutH., Reliquiæ sacræ, t. II.) Pierius, Alexandrinæ Ecclesiæ presbyter sub Caro et Diocletiano principibus eo tempore quo eam Ecclesiam Theonas episcopus regebat, florentissime docuit populum et in tantam sermonis diversorumque tractatuum qui usque hodie exstant, venit elegantiam, ut Origenes junior vocaretur. Constat hunc miræ &oxhoewe et appetitorem voluntariæ paupertatis scientissimumque dialecticæ et rhetorica Carus præfuit imperio ann. 282, 283. Diocle- pro Christo passum esse; utrum vero hujus Pierii tianus ab an. 284 ad 505. Theonas qui an. 265 Dionysio in episcopatu Alexandrino successit, defunctus est an. 300. FABRICIUS. Eusebius de Pierio, VII, 32: 'Ev de toię µáλιστα καθ' ἡμᾶς σπανιωτάτους γενομένους ίσμεν, τῶν μὲν ἐπ' ᾿Αλεξανδρείας πρεσβυτέρων Πιέριον· Μελέτ τον δὲ τῶν κατὰ Πόντον Ἐκκλησιῶν ἐπίσκοπον. Αλλ' ὁ μὲν ἄκρως ἀκτήμονι βίῳ καὶ μαθήμασι φιλοσόφοις δεδοκίμαστο· ταῖς περὶ τὰ θεῖα θεωρίαις καὶ ἐξηγή σεσι. καὶ ταῖς ἐπὶ τοῦ κοινοῦ τῆς Ἐκκλησίας διαλέ ξεσιν ὑπερφυῶς ἐξησκημένος. Ο δὲ Μελέτιος, etc. Post Dionysium scholæ catecheticæ Alexandrinæ præfectum fuisse Pierium tradit Philippus Sidetes in fragmento quod ad calcem diss. in Irenæum publicavit H. Dodwellus. Et Photius cod. 119: Пappiλου τε τοῦ μάρτυρος ὑφηγητήν φασιν Twy Exxoiaστικών γενέσθαι μαθημάτων, και κατ' ᾿Αλεξάνδρειαν ἡγήσασθαι παιδευτηρίου. FABRICIUS. - De isthac vero Pierii præfectura dubitare se profitetur cl. Lardnerus, De Fide hist. evang., p. 11, lib. 1, c. 24, propterea quod sileant de ea Eusebius et Hieronymus. Eidem viro cl. incerta quoque videtur Photii narratio, mox a me afferenda, qua dicitur Pierius, quem quidem Hieronymus Romæ siccain mortem obiisse significat, martyrium una cum Isidoro fratre subiisse suo. Vid. et de hac re Tillemont. in Mém. eccl. ad ipsum finem vol. IV. In litteris quidem Dionysii Alexandrini ad Fabium, scriptum exstat, Isidorum quemdam Ægyptium in vexatione Deciana is frater fuerit, necne, ignoro; certe, si res ita haberet, eodem simul tempore fratres martyrium haud passi sunt, cum Pierius Dionysio superstes fuerit. Atque fieri potest, ut templum illud domusque (hæ sunt, ni fallor, ædes sacræ minus amplæ), quæ Pierio atque Isidoro constructa fuisse narrat Photius, cod. 118, in illius quidem Isidori memoriam sacrata fuerint, in alius autem cujusdam Pierii honorem erecta, qui martyr esset. Ecclesiam quidem Alexandriæ exstitisse, quæ Pierii et Serapionis nominibus dicabatur, memorat Epiphanius hæres. 69, ab Hoeschelio ad Photii locum indicatus. Serapionis autem martyris mentionem facit Dionysius in epistola jam laudata. Verumtamen omnes Ecclesias Alexandrinas martyrum nominibus appellatas fuisse, prohibet nos credere eodem loco Epiphanius, qui Ecclesias Dionysii et Theonæ episcoporum, non martyrum, inter alias recensuit. Itaque nuncupari Pierii ecclesia posset, etsi ille martyr non fuerit, et, Hieronymo id narrante, persecutioni, hæc est ultima illa, supervixerit. Ex his fuere duodecim libri Pierii de quibus Photius cod. 119, Palladius in Lausiaca, c. 12, narrat Ammonium plura potuisse nemoriter recitare ex scriptis Origenis, Didymi, Stephani ac Pierii. FABRICIUS. Euseb.: 'Αλλ' ὁ μὲν ἄκρως ἀκτήμονι βίῳ καὶ μαθήμασι φιλοσόφοις δεδοκίμαστο. ID.

PIER CATECHISTÆ ALEXANDRINI artis, et post persecutionem omne vitæ suæ tempus Romæ fuisse versatum. Ilujus est longissimus Aractatus de propheta Osee quem in vigilia Paschiæ habitum ipse sermo demonstrat. Fragmentum ex scripto quodam Pieri in priorem S. Pauli ad Corinthios Epistolam. Hoc brevissimum attulit S. Hieronymus fragmentum in epist. 2 ad Pammachium, pro libris suis adversus Jovinianum. Origenes, Dionysius, Pierius, Eusebius Cæsariensis, Didymus, Apollinaris latissime hanc Epistolam (Ep. I ad Cor.), interpretati sunt; quorum Pierius, cum sensum Apostoli ventilaret atque edissereret, et proposuisset illud exponere: Volo autem omnes esse sicut meipsum, adjecit: Taūta λywv Пaulos, ἀντικρὺς ἀγαμίαν κηρύσσει. Τum. IV, pag. 243 ed. Benedictin. De Pierii scriptis hæc Photius in Bibliotheca, cod. 119, p. 300, ed. Hoeschel. Rothomagi 1653. Πιερίου πρεσβυτέρου λόγοι διάφοροι Lectum est Pierii presbyteri (quem una cum lsidoro fratre germano martyrii pro Christi nomine certamen subiisse, Pamphili quoque martyris in sacrarum litterarum studio doctorem, atque Alexandrinæ scholæ præfectum fuisse, ferunt), volumen librorum duodecim. Stylus illi clarus, ac perspicuus, et quasi sponte fluens, nihil exquisitum præ se fert, sed velut ex tempore fusus, placide ac leniter, sensimque decurrit. Enthymematis autem, si quis alius, maxime abundat. Plurima quoque præter ea quæ in Ecclesia hodie obtinent, veteri fortassis more, tradit. De Patre tamen et Filio pie credit, nisi quod substantias duas, totidemque naturas esse dicit; substantiæ et naturæ nomine (quantum ex iis, quæ hunc locum antecedunt et consequuntur, colligitur), pro hypostasi usus; non ita vero, ut qui Ario adherent. Verumtamen de Spiritu sancto periculose nimis, atque parum pie docet; dum hunc inferioris Decennalem illam a Diocletiano incoeptam. Scribit S. Hieronymus in Præfat. Osec.: Pierii legi tractatum longissimum, quem in exordio hujus prophetæ die vigiliarum Dominicæ passionis extemporali et diserto sermone profudit. În epist. Multa, contra Vigilantium: et in vigiliis Puscha tale quid fieri plerumque convincitur. In Matth. xxv: Traditio Judæorum est, Christum media nocte venturum, unde reor et traditionem apostolicam permansisse, ut in die vigiliarum Paschæ ante noctis dimidium populos dimittere non liceat exspectantes adventum Christi, et postquam illud tempus transierit, securitate præsumpta festum cunctis agentibus diem. Adamantii autem et Pierii exemplaria citat Hieron. in Matth. c. XXIV. II. GRavius. Jam diu autem est cum et ista in Oseam et cæteræ lucubrationes Pierii omnes interciderunt. FABRICIUS. Et scripto quodam Pierii in priorem S. Pauli, etc. Censet cl. Lardnerus in op. De fide hist. evang., part. 11, lib. 1, cap. 54, nullum in Pauli Epistolam a Pierio scriptum commentarium, sed tantum pňov Paulinam hic commemorata in aliquo opere Pierium fusius sermone exposuisse. Fabricius autem in Bibl. Græc. lib. v. cap. 35, ubi de scriptoribus in Photii Bibliotheca censure subjectis agit, haud dubitare se ait, ex duodecim illis a Photio memoratis Pierii 26you fuisse hunc tractatum. Vid. paulo infra. Sed hæc Fabricii conjectura de Pierii quidem oyous incerta videtur. "Or nal or to ådɛly, etc. De Pierio hæc scripserat statini ante Photius in cod. 118, in quo recensetur Pamphili M. atque Eusebii Apologia pro Origene:'Ην δὲ Παμφίλου διδάσκαλος ὁ Πιέριος, τοῦ ἐν Αλεξανδρείᾳ καὶ αὐτὸς προεστηκώς διδασκαλείου. Ανεγνώσθη βιβλίου Πιερίου πρεσβυτέρου, δν καὶ σὺν τῷ ἀδελφῷ Ἰσιδώρῳ τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ ἀγωνίσα· σθαί φασιν ἀγῶνα - Παμφίλου τε τοῦ μάρτυρος ύφηγητὴν τῶν ἐκκλησιαστικῶν γενέσθαι μαθημάτων· καὶ τοῦ κατὰ ᾿Αλεξάνδρειαν ἡγήσασθαι παιδευτηρίου. Λόγους δὲ τὸ βιβλίον περιείχε δώδεκα. Ἔστι δὲ τὴν φράσιν σαφής τε καὶ λαμπρός, ὥσπερ ῥέων τῷ λόγῳ, μηδέν τε ἐπιμελὲς ἐνδεικνύμενος. Ἀλλ᾿ ὡς ἐξ αὐτοσχεδίου ὁμαλῶς τε καὶ λείως ἠρέμα φερόμενος. Τοῖς δὲ ἐνθυμήμασιν, εἴπερ τις ἄλλος, γονιμώτατος. Πολλά δὲ ἔξω τῶν νῦν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ καθεστηκότων, ἀρ χαιοτρόπως ἴσως, ἀποφαίνεται, ἀλλὰ περὶ μὲν Πατρὸς καὶ Υἱοῦ εὐσεβῶς πρεσβεύει· πλὴν ὅτι οὐσίας δύο καὶ φύσεις δύο λέγει· τῷ τῆς οὐσίας καὶ φύσεω; ὀνόματι, ὡς δῆλον ἔκ τε τῶν ἑπομένων καὶ προηγουμένων του χωρίου, ἀντὶ τῆς ὑποστάσεως, καὶ οὐχ ὡς Ἀρείῳ προσανακείμενοι, χρώμενος. Περὶ μέντοι τοῦ Πνεύματος ἐπισφαλῶς λίαν καὶ δυσσεβῶς δογμα Μάρτυς δὲ καὶ ὁ Πιέριος ἅμα τῷ ἀδελφῷ Ἰσιδώρῳ, τῶν ἀθλητικῶν ἀξιωθέντες στεφάνων, οἷς, ὡς φασι, καὶ νεὼς καὶ οἶκοι ὑπὸ τῶν εὐσεβούντων ἱδρύνθησαν. Sed de Pierii rebus adisis illa ad Hieronymum De viris ill, modo notata. Inscriptio interea seu titulus ejus operis, quod mox memorabitur, in duodecim tomos partiti, nisi idem illud Of Abyot appellatum fuerit, intercidisse videtur. Περὶ μέντοι τοῦ Πνεύματος ἐπισφαλῶς, etc. Guillelmus quidem Berriman. in Concionibus sacris de historia controversiæ Trinitariæ lingua vernacula præclare scriptis, serm. 3, p. 134, Pierium defendens, negat hoc verisimile esse, in gravem ullum errorem de Spiritu sancto incidisse eum, qui de Filii quidem natura verum doceret. Opinatur porro secutus Bullum vir idem doctus, scripsisse Pierium, Spiritum S. minorem esse Patre et Filio eadem ratione, qua ipse Filius Patre minor a catholicis agnoscitur, nempe originis respectu. At vero, ut dicam quod res est, an Photium censemus, qui, quidquid apxatorpórwę docuisset de Filii natura Pierius, nihil reprehendit in eo, voluisse eidem dicam scribere, quod periculose admodum et impie de Spiritu S. doceret, nisi revera in errore aliquo saltem verbo tenus Alexandrinus iste versatus esset? Quod quidem dixit, Spiritum S. gloria inferiorem esse Patre et Filio, hoc sequi existimare potuit Pierius, non respectu originis tantum, sed etiam ex œconomia, quæ dicitur redemptionis; sed aliqua tamen in scriptis ejus vereor exstitisse ab eo dicta perperam de Spiritu; neque id mirandum in eo, qui Origenem imitari vellet; cum periculose admodum circa Spiritum Dei philosophatum esse decus illud Alexandrinæ scholæ, probe norint omnes, qui in scriptis

FRAGMENTA. τίζει. Υποβεβηκέναι αὐτὸ τοῦ Πατρὸς Tо667xival yap auτd the tou lateos xal Γιοῦ ἀποφάσκει δόξης. Εχει δὲ χρῆσιν εἰς τὸν λότον οὗ ἡ ἐπιγραφὴ, Εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν, δι' ἧς ἐστι παριστῶν· ὅτι ἡ τῆς εἰκόνος τιμὴ καὶ ἀτι μία, τοῦ πρωτοτύπου ἐστὶ τιμὴ ἢ πάλιν ἀτιμία. Ὑπαινίττεται δὲ οὗτος, κατὰ τὸν Ὀριγένους ὕθλον, καὶ προϋπαρξιν ψυχῶν. Ἔχει δὲ καὶ ἐν τῷ εἰς τὸ Πάσχα καὶ τὸν Πτηὲ λόγῳ, περί τε τῶν ποιηθέντων χερουβὶμ τῷ Μωϋσεῖ, καὶ περὶ τῆς τοῦ Ἰακώβ στήλης ἐν οἷς τὴν μὲν ποίησιν αὐτῶν ὁμολογεῖ, οικονομίας δὲ λόγῳ συγχωρηθῆναι ματαιολογεί, ὡς ὐδὲν ἦσαν ὡς ἕτερα τὰ γεγενημένα ὡς οὐδὲ τύπον ἄλλον ἔφερε μορφῆς, ἀλλὰ μόνον πτερύγων κενολογεί φέρειν αὐτὰ σχῆμα. esse gloriæ, quam sit Pater, et Filias, affirmat. Habet item testimonium quoddam in eo libro qui inscribitur In Evangelium Lucæ, ex quo demonstrare licet, imaginis honorem et irreverentiam prototypi esse honorem, sive irreverentiam. Obscurius deinde etiam hic, secundum Origenis nugas, indicat animas præexsistere. In eo vero libro, quem in Pascha et Oseam prophetam scripsit, agit quoque de cherubim a Moyse factis, et de Jacobi lapide, ubi factos quidem illos fatetur, at divinæ tantum providentiæ ratione fuisse concessos nugatur; quasi aut nihil fuerint, aut aliud quidpiam fuerint, aut aliud [saltem illa fuerint] quæ facta sunt, neque enim, inquit, vestigium aliud præferebant alicujus formæ, [concessum esse nugatur, hæc in nulla re exstitisse aliorum instar, quæ facta sunt; cum neque effigiem aliam præ se ferrent formæ;] sed alarum duntaxat speciem fabulatur illos ferre. legendis ejus versati sint. Hic ipse tamen Origenes quæ vocatur, sacræ Scripturæ in reous procul duin operibus suis, utinam Pierii quoque volumina ad nos pervenissent, non tantum sæpe de Spiritu S. conjuncte cum duabus alteris τῆς προσκυνητῆς Triadis personis (ipsius voces sunt in Comment. in S. Joan. Erang.) locutus est, verum etiam in loco, quem hic designabo, to ouvatdiov Spiritus docuit. Cons. Origenis loc. apud Euseb. lib. 1, adv. Marcellum, c. 4, p. 22 ed. Paris. Notabilia sunt verba Origenis de sanctis principiis, sive sermonibus de divinis personis, in homil. 5, in Jerem. Elç tor Adrov. H. e. unum ex tomis ejus libri, qui a Photio lectus est; idemque venit dicendum de tractatu in Osee statim post memorato, etsi de hoc, tanquam si separatus et justus quidam lier esset, Hieronymus in libro De viris ill. locutus est. Χερουβίμ... τῆς τοῦ Ἰακώβ στήλης. De Cherubim opere Moysis adi capp. xxxv et XXXVII Exodi, de lapide vero a Jacobo posito post visos ab eo angelos ascendentes et descendentes, consulendum est cap. XXVIн Genesis. Ilac in re quoque imitatus erat Pierius Origenem, duos illos seraphim apud Isaiam indicare Christum et Spiritum S. stafuentem; quinimo interdum allegorias, ut alibi dixi, ita vecorde sectantem, ut veritatem litteræ, bio vere gestis subvertat. Hoc tamen an fecerit Pierius magistrum suum secutus, an contra in perscrutando mystico, seu spirituali, nonnullarum certe Scripturarum sensu, pie ac sobrie versatus fuerit, nescio. Sed etiam Hieronymum video tantum insaniisse, ut scriberet ad Nepotianum in epistola De vita clericorum, historiam Davidis et Abisæ Sunamitis figmentum esse de mimo vel Atellanarum ludicro, si sequeris litteram. Apage vero hasce allegoristarum nugas, quibus propter nonnulla vere typica in sacra Scriptura, et alia quædam vel tropice prolata, vel ambiguæ interpretationis, magni alioqui viri, dum alios captare volebant, suam ipsorum famam læserunt. Mysterium autem hujusmodi expositionis videas ab Origene traditum cum alibi tum in lib. iv De principiis, cap. 1, § 15, sive cap. primo Philocalia, pag. 12 ed. Spenceri. ὡς οὐδὲν ἦσαν ὡς ἕτερα τὰ γεγενημένα. Hoeschelius vult legere ὡς οὐδὲν ἦσαν, ὡς ἕτερον ἦσαν, ὡς ἕτερα, τ. γ. Atque additur istud, ὡς ἕτε pov hav, in codicibus, quos affert in notis HoSchelius. Sed fortasse locus sanus est, cujus ibidem Latinam addidi interpretationem. In verbis sequentibus, ὡς οὐδὲ τύπον, particulam ὡς delet Hoeschelius, quæ abest a quatuor codicibus.