DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. 922, vitam duxisse, ex ejus Canone Paschali com- ▲ doctissimus Stephanusle Moyne observat, quod pertum fit. Plurimum autem profecisse in omni ⚫ scientiarum genere tanto sub magistro Hippolytum, que superant, ejus doctrinæ monumenta luculenter evincunt; ut propterea vir disertissimus ab Hiero nymo quinetiam sacratissimus et magnus do clor, veritatisque testis fidelis ab Anastasio at que Ecclesiæ doctor yuxucatos xal eûvoústatos, dulcissimus, et benignissimus ab alio antiquo scri plore jure appelletur. Ad hæc teste D. Hiero nymo non solum magnam dicendi vim sub disciplina S. Irenæi, sed immensam quoque in philosophia et profanis scientiis notitiam sibi comparavit; ea enim ætate summi in Ecclesia viri, quemadmodum nemo ignorat, hujus generis erudi tionem vero theologo nequaquam velut indignam traduxerunt. Quod autem sacratiores litteras spe clat, ingens scriptorum, quæ hoc in genere ela boraverat, numerus, abunde confirmat, quam ex cellenter in iis versatus fuerit. Diversa insuper opera, quæ pro inveniendo ac determinando Pa schatis die composuerat, eumdem doctrinam tent porum perfecte calluisse, luculenter demon strant revera ¿Ę ¿xɛlvou possit etiam referri ad Hippolytum, et sive ad tempus referatur, intelligendum sit, Ori genem isto tempore imitatione Hippolyti, de quo ante egerat Eusebius, commentarios etiam in sa cram Scripturam parasse et adornasse. Audiendus quoque est recentissimus auctor, qui hac de re ita disserit Omnia suadent vera esse, quæcunque veteres de Origenis æmulatione tradiderunt, Ambro sio excitante, qui studia ipsi proponeret Hippolyti... Utriusque autem consensio tum quoque firmari po test, cum Origenes Romam adveniens, pontifice Ze phyrino, circiter annum 220, non modo privatim, at publice etiam Hippolytum disserentem audivit, ejus que rei testimonium Hippolytus ipse reliquit in ora tione, quam de laude D. Salvatoris habuit, quamque, posoudiav denominavit. Quod enim non nemo sub dit, in Oriente id contigisse, minime est necessarium, quamvis fieri potuerit, cum Hippolytus Alexandriam petiit, indeque rediens epistolam ad Romanos ab Dionysio episcopo Alexandrino attulit. Neque vero est, cur alterum Hippolytum effingamus, quo tempore noster Portuensis Alexandriam remeare potuit, ubi adolescens institutus fuisse videtur ex Canone Pa schali, cujus rationem Alexandrini sibi vindicabant. De tempore quo Hippolytus floruit, sententiæ au ctorum itidem discrepantes sunt. Eusebius, Hiero nymus, Syncellus, atque alii referunt eum ad Alexandri Severi imperium, qui anno Servatoris Aubertus Miræus refert Hippolytum nostrum inter discipulos Clementis Alexandrini, et Baro nius dicit se legisse quod discipulus fuerit Cle mentis Alexandrini, ejusque persuasione se Romam contulerit. Sed haud addunt, qua auctoritate innixi id tradant. Ulterius adhuc progressus est perdo-nostri 222 regnare coepit. In Euthymii Vita anti etus Georgius Bullus, qui scribere non dubita-quus ipsisque apostolis familiaris dicitur, idemque vit Quod magno consensu tradiderint scripto- in Cyrilli Scythopolitani Vita S. Sabæ de eo habe Tes ecclesiastici veteres, Hippolytum fuisse Clementis Alexandrini discipulum. Verum cum nulla anti quorum loca excitet, potior nobis est Photii aucto ritas pro unico præceptore, S. Irenæo scilicet, te stantis. Cum apud eumdem Photium etiam legimus S. Hippolytum Origenis familiarem fuisse, hoc et aliorum suffragiis confirmari posse videtur. Hiero nymus enim et Nicephorus scribunt, Hippo lytum, Origene præsente, orationem sacram de lau dibus Jesu Christi habuisse. Ille addit Ambrosium ad sacrorum librorum interpretationem Origenem in citasse, in æmulationem Hippolyti, editis jam in divi nas Scripturas commentariis bene meriti. Monent au tem Henricus Valesius et Petrus Daniel Huetius Hieronymum Eusebii verba minus recte intel lexisse, et vocem èxelvou, quæ apud istum ad tem pus pertineat, perperam ad Hippolytum retulisse. At Hieron. epist. 1, 2, ad Lucin. Anastas. in Collectan. apud Galland., tom. II Biblioth. PP., p. 469. Anonym. inter Opp. S. Joan. Chrysost. in append. tom. VIII, pag. 79 noviss. edit. Hieronym. ep. ad Lucin. 71, et ad Magn. 70. Euseb. H. E. lib. v, eap. 22, Hieronym. in Catalog. cap. 61. Aubert. Mir. Not. ad Hieron. De vir. illustr., c.e. Baron. ad ann. 229, num. 4. tur, quod, quemadmodum paulo superius animad vertimus, non simpliciter intelligi potest. Longe enim remotus fuit ab apostolorum ipsorum ætate. Stephanus le Moyne loc. cit. existimat Hippolytum, Philippi Arabis, qui anno Christi 254 imperatoris dignitatem est consecutus, tempus attigisse, quod ubi admittamus, dicendum est eum admodum ætate profectum fuisse. Nec martyrium illius apte con venit temporibus Philippi, uti ex paulo post tra dendis patebit. Id dubio caret, eum imperante Alexandro Severo vixisse et scripsisse; temporis autem ratio non accurate definiri potest. Charactere episcopali S. Hippolytum nostrum fuisse insignitum perhibent Eusebius atque D. Hieronymus sed incerta omnino est ejus Bull. Defens. fid. Nicæn.,sec. 11, cap. 8,p. 220. Hieron. loc. cit. Eus. H. E. 1. VI, cap. 23. Niceph., H. E. lib. IV, cap. 31, tom. I, pag. 330. Vales., Not. in Euseb. lib. vI H. E., c. 23. Huet. Origenian. lib. 1, cap. 2, § 8. Moyne, Prolegomena ad Varia Sacra, in exercitatiuncula de S. Hippolyto. Simon de Magistris, in Præfat. ad Danielem se cundum LXX, num. vII, p. xxvI, edit. Roman.1772. Euseb., H. E. lib. vi, cap. 20. Hieron. De vir. ill. cap. 61.

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. de laude Domini Salvatoris, in qua præsente Origene stus Heumannus, ac nova ratione utitur, hanc rem se loqui in ecclesia significat. Hinc videtur ſuisse epi scopus in Oriente, et forsan in Arabia, ad quam Origenes anno circiter 217 evocatus est, ut apud Eu sebium H. E. lib. v, cap. 19, legimus. His ita posi tis, nonne S. Hippolytus episcopus Arabs facile po tuil ed visitanda apostolorum aliorumque martyrum sepulcra Romam venire, in Portu Romano ab ethnicis comprehendi, et ibidem martyrio affici? Quid si plebs, determinatam istius martyris cathedram ignorans, hunc peregrinum episcopum a loco martyrii Portuen sem cognominaverit, et hic popularis error ad ali quos posterioris aʼvi scriptores transierit, vel potius ille appellatio posteris occasionem dederit, ad Por tuensem hujus martyris episcopatum asserendum? Quidquid sit de hac conjectura nostra, quam propter certiora cujuslibet argumenta libenter deseremus, nos in titulo martyrium S. Hippolyti cum vetustis ac re centioribus Martyrologis in Portu Romano colloca mus... Addunt adhuc, quod non inviti Orientalem et Occidentalem hujus sancti martyris episcopatum cum Baronio et Ughello admittant, et hoc ultimum systema suum pro mera conjectura dent. difficilem explicandi. Nimirum vir eruditus, tota licet antiquitate repugnante, unius vocis variæ ac ceptioni subnixus et fidens, comprobare nititur dissertatione anno 1738, Goettingæ edita Hippo lytum fuisse quidem episcopum, non tamen eccle siasticum, at civilem. Quam in sententiam paucula excitat loca ex Græcis Latinisque scriptoribus, unde colligat fuisse aliquando civilium munerum homi nes, qui appellarentur episcopi; idque nominis in primis oræ maritimæ atque adeo portuum custodi bus fuisse tributum: ut proinde noster Hippolytus, ortu fortasse Romanus, eo sensu Romani portus episcopus censendus fuerit. Quin, si virum criti cum audias, vel ipsa statua marmorea Hippolyto a propinquis posita, atque ex Romani portus rude ribus anno 1551 effossa, istiusmodi sententiam confirmat; quippe quæ, ait, nullam plane notam ec clesiasticæ dignitatis præ se ferat. Perbelle sane. Nunc vero, si diis placet, inter Ecclesiæ Patres, qui sæculo tertio ineunte florue runt, novimus recensendum Hippolytum; virum haud Plinio absimilem qui, ut ille portui Mi seno, fuerit Romano præfectus; episcopus quidem, sed civilis; oræ, inquam, maritimæ inspector, cu rator, superintendens. Scilicet noster Hippolytus vir fuit magnæ dignationis in urbe Roma, honɔribus pa riter ac divitiis eminens, Romanique portus præſe clus; ut propterea, quo munere suo rite fungere tur, sublimiora Christianæ religionis mysteria re serarit; de theologia et incarnatione, de Deo et car nis resurrectione peregerit; commentaria in omnes. ferme sacras utriusque Foederis paginas ediderit; de apostolicis traditionibus scripserit; demonstra tionem temporum Paschæ elucubrarit; adversus Judæos, ethnicos hæreticosque stylun acuerit; qui præterea de rebus divinis frequenter ad populum sermones habuerit; potissimum vero пpošɔ plav de laude Domini Salvatoris, in qua, præsente Origene, se loqui significat in ecclesia; cui denique non solum statua marmorea posita, sed statua in cathedra sedens; quo nimirum episcopalis ejus di gnitas ecclesiastica, non civilis, ejusque munus ad Dei populum in Ecclesia dicendi testatum posteris Auctores Historie litterariæ Galliarum regni eensent S. Hippolytum martyrem nullam habuisse Exam sedem, sed quemadmodum ejus sodalis Caius, gentium, sive nationum fuisse episcopum Sic autem ratiocinantur: Quando Eusebius Hippolytum dicit alterius cujusdam Ecclesiæ, utut indetermi natæ, episcopum, lubenti animo credimus, eumdem non habuisse fixam sedem, sed putandum esse, si cut condiscipulum suum Caium, nationum epi scopum. Hæc profecto opinio simplicissima absque controversia nobis videtur, atque cum sancti nostri historia apprime conspirat. Hoc enim posito, haud amplius in ratione reddenda sumus anxii, cur sanctus Hippolytus modo in Oriente, modo in Oc cidente, quemadmodum ex paucis ejus gestis, quæ ad nostram notitiam pervenerunt, constat, appa ruerit. Quod autem in Oriente versatus fuerit, ex hɔc nullus dubitandi locus relinquitur, quia ipse suis in operibus asseverat Origenom in numero suorum auditorum fuisse, quod sane in Occidente accidere haud potuit. Neque etiam in dubium re vocari potest quin etiam, postquam Lugdunensem relinqueretur. Quid absurdius dictu? Hinc Cl. Ecclesiam reliquerat, in Occidente commoratus fuerit. Hujus rei confirmandæ argumentum omni exceptione majus illud est, quod in computum temporum morem Latinorum sequatur, posthabito illo Alexandrinorum, quo omnes Orientales ute bantur. Ab omnibus his sententiis, sive conjecturis di seedit vir longe doctissimus, Christophorus Augu Baron., ad ann. 229, num. IV. Ughell„ Ital. Sacr. tom. I, col. 110, nov. edit. Benedictini e congregat. S. Mauri in Hist. littér, de la France, tom. I, part. 1, pag. 363. Heumanai Dissertatio, in qua docetur ubi et qualis episcopus fuerit Hippolytus, sæculi tertii Schroeckhius hanc Heumanni conjecturam sa tis ingeniose excogitatam ac exornatam quidem, sed haud verisimileın arbitratur. Nostra ætate Romanus editor Danielis secundum Septuaginta ex Tetraplis Origenis demonstrare co natus est, quod S. Hippolytus non solum Portus Romani episcopus exstiterit, sed quod etiam ipsius diœcesis ad eam partem Romanæ urbis, quæ regio scriptor ecclesiasticus. Inter Primit. Gotting., pag. 270, et seq. Heumann. 1. c. pag. 245. Hieronym. De Vir. illustr., cap. 61. Joan. Matth. Schroeckh., Christliche Ge schichte, part. iv, pag. 155 secundæ edit.

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. Ac plura quidem, quæ proferre potuissemus, expo sita ibidem offendimus, ut aliqua tantum supersint. quæ disputationem de pluribus Hippolytis expediant. Duo maxime insignes cultu anniversario Romæ fu erunt Hippolyti martyres: primus miles, cujus præclarum fuit monumentum conjunctum templo S. Laurentii in agro Verano. Hujus nomen fasti Ecclesiæ exhibent Idibus Augusti. Exhibet quoque Prudentius Si bene commemini, colit hunc pul cherrima Roma Idibus Augusti mensis. Cætera quæ Prudentius ipse ait se canere ad picturæ fidem, hi storice de uno tantum Hippolyto non posse accipi venerabilis Baronius cardinalis admonuit, ut mirum sit viros criticæ studiosos deinde pictoris licentiam pro veritate habuisse, aut errorem certe, qui exo riri potuit illa inspecta, noluisse agnoscere, ut in unum tres Hippolyti coalescerent. Alterius Hippo lyti, qui Portuensis est, varie dies festus recense tur, xi Kal. Sept, vel postridie, vel Non. Sept., a Græcis v vel u Kal. Febr. Is aliquando Nonnus veteri more honoris caussa dictus invenitur, unde Nonni Edesseni Episcopi gestum aliquod sequiori ævo relatum est ad Hippolytum Portuensem. In Portu Romano corpus Hippolyti servatum esse ad usque initium ux sæculi Anastasius prodidit Fecit idem almificus pontifex (Leo III) in ba silica Beati Hippolyti martyris in civitate Portn ensi vestes de stauraci duas, unam super corpus ejus, et aliam in altari majori. Eodem vero excunte sæ– culo a Formoso noudum pontifice summo, at epi scopo Portuensi, corpus Hippolyti cum aliis in Ti berinam insulam translatum est, quod coævą docet epigraphe Transtiberina dicitur, se extenderit, atque ipsam lutam notisque illustratam immigrasse cognovimus. Tiberinam insulam complexa fuerit. ‹ Duo autem nobis post complures eruditorum sententias de ti tulo Hippolyti, quo dicitur èniʊxoños 'Púµns, quem admodum sæpe a Græcis, verisimilius dici posse visa sunt, quod ipse, cum esset gentium episcopus Romæ ordinatus, fuerit in urbe Roma episcopus, unde percrebuit episcopus Romæ, quod est alienum. Vixit Hippolyti ævo Caius presbyter, idemque Ro mæ gentium episcopus, quemadmodum inferius ap parebit, repudiata Jo. Alb. Fabricii emendatione, qui Athenarum loco gentium reposuit nullo jure, necessitate nulla; itemque Jac. Basnagii qui de Hippolyto loquens: Is enim ritus, inquit plane novus, nec saltem pristinam, de qua agimus, antiqui tatem redolet; nimirum quod episcopi aliquot sublevandis Romanorum pontificum curis præ sto essent. Longius tamen aberravit Christo phorus Aug. Heumannus qui civilem tantum epi scopum, vel oræ maritimæ curatorem inspecto remque agnovit Hippolytum, ut martyri fortissimo semper vivo, mortuoque negotium fuerit cum erra re volentibus. Eo itaque tempore quoniam Urbs innumerabili frequentia populi florebat, indeque Christianorum numerus augebatur in dies, pontifi ces Romani viros lectissimos, doctissimosque ve luti adjutores adhibuerunt, quibus in Ecclesiæ ad ministratione uterentur, eosque in episcoporum gradu esse voluerunt. Succedit Ecclesiæ Portuen sis cura Hippolyto commissa, de qua Ecclesia nemo Eusebii Cæsariensis, ac S. Hieronymi silentium vel ignorationem opponat, ut cathedram Hippolyti statuat ad Portum in Arabia. Facilius enim ambo scriptores de Portu Romano longe dissito silere po tuerunt, quam de Portu Arabiæ, quem propiorem habebant. Utque alia omittamus, Hippolyti statua singularis testis est, non Arabiæ episcopum, sed hujus viciniæ a se demonstrari; nam Cycli pascha lis causa non statua opus erat, cui marmorea ta bula suffecisset. Multo autem ipse Cyclus ostendit manifestius, auctorem non in Oriente, at in his ipsis vixisse nostris regionibus. Totus enim est Latinorum usui accommodatus; ab Orientalium ve ro consuetudine tam alienus, ut a viris eruditissi mis, qui suppares fuerunt Hippolyto, atque in nam, ipsamque Tiberinam insulam, sive quia ea Oriente floruerunt, percipi non potuerit. S. Anato lius ipse Laodicenus hoc eodem studio celeberri mus: Hippolytus, inquit 16 annorum circu lum quibusdam ignotis lunæ cursibus composuit. At sedem Hippolyti luculentius alii vindicarunt, præ cipueque Constantinus Ruggerius V. C. cu jus inspeximus pagellas 80 hoc argumento conscri ptas, easque nuper in dissertationem erudite abso Basnag., Animadv. de S. Hippolyti Vit., Lect. antiq. Canisii, I, pag. 10. Heuman., Primit. Gotting. pag. 240. S. Anatol., Præfat. in Canon. Paschal., apud Bucherium pag. 459. Ruggerii et Buschii Dissert. de Port. S. Hip polyti sede. Quoniam itaque non dubitamus quin Hippolytus. fuerit Portus Romani episcopus, illud facilius im petrabimus, Portuensem episcopum aliquandiu in sua diœcesi numerasse regionem urbis Transtiberi pars extra Urbis pomeria flumine definita censeba tur, sive, ut certum est, Romanorum pontificum insigni bumanitate, qua præter Ecclesiæ ornamenta etiam nonnulla deinceps consecuti sunt, quæ ad imperium pertinent, veluti illud est capiendi eorum hæreditates, qui intestato decederent. Exstant ea de re adhuc diplomata Benedicti VIII, anno 1019; Joannis XIX, anno 1026 et Leonis IX qui Jo Prudent. Iɛpl σrɛydrwr, xI. Petr. Damian., de Abd. epis. Anastas. Bibl., ed. Vignol. II, pag. 266. Gruter. MLIII. et Bottar. delle Scult. III, pag. 21. Paciaud. de Baln. Christian. pag. 41. Pas sion. Inscript. Antich. pag. 121. Ughell. Tom. 1 Ital. Sacr. pag. 116 et 120.

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. anni Portuensi antistiti vetustissimam Ecclesiæ suæ superiorem, ut si jam a Græcis Romæ episcopus di dignitatem, ac præcipue templum S. Adalberti in Tiberina insula, quæ per id temporis dicebatur Ly caonia, repugnante Crescentio episcopo Sylvæ Can didæ, asseruit in ipso Lateranensi concilio 11, quo exacto sententia pontificis prolata est. Quando au tein suburbicarii episcopi nonnunquam episcopi Urbis nominati sunt, nemo non videt, quanto id nomen facilius adbæserit episcopis Portus Romani, qui trans Tiberim tanta cum potestate obtinebant Quamobrem intelligimus, unde repetenda sit con suetudo, qua Portuenses et Sylvæ episcopi quotan uis donaria quædam in Vaticano templo excipie bant, quod ex monumentis basilicæ haud ita pri dem evulgatis quisque agnoverit. llac etiam de causa factum est, ut Formosus adhuc Portuensis episcopus, quo tempore omnia barbari deprædaban tur, meluque Saracenorum incolæ Portum Roma num deseruerunt, exportarit corpus Hippolyti cum aliis a Portu Romano, ubi conditum fuerat, in lo cum, quo fieri poterat remotiorem sui episcopatus, in Tiberinam nempe insulam, ubi episcopum Por tuensem habuisse domicilium in ecclesia S. Joannis inter duos pontes legimus Illud autem in reci tata epigraphe, quam Formosus loculo sacrorum pignorum inscripsit, etiam deprehenditur, quod Domina Hippolyti, Taurini, Herculiani, exhibet quæ ipsa leguntur in veterrimo Liberiano Kalenda rio hac formula: Non. Sept. Aconti in Porto, el Nonmi, et Herculani, et Taurini. Hippolytum quippe honoris causa dictum fuisse Nonnum osten dimus, quemadmodum auctor suo ævo satis idoneus Nonnos vocamus, inquit, majores ob reverentiam; nam intelligitur paterna reverentia Itali retinent, cum avos appellant, et prope Græci significarunt, com Hippolytum maλatóv dixere. Aliquando Nunus effertur non secus atque in veteri marmore ceretur Hippolytus, mirum non est si vir peritissi mus, cum optime nosset Hippolytum non fuisse Romanum pontificem, scripserit, ¿tépaç nov 'Ex xλnolaç, alterius cujusdam Ecclesiæ, quæ maniſe stius Hieronymus est interpretatus: nomen quippe urbis scire non potui. Quod vero Hieronymus, diu Romæ commoratus, Hippolyti sedem ignorare non posset, quæ ignoratio nimis extollitur, jam ea ute-. mur, propterea quod Hieronymus in Oriente diutius commoratus est, quamı Romæ. › Hactenus cl. vir Simon de Magistris. DE MARTYRIO S. HIPPOLYTI, etc. De rebus S. Hippolyti nostri in episcopatu gestis. monumentorum copia destituti nihil omnino singil. latim edicere possumus. Verum quod reliquum habemus ex ejus operibus nobis sufficit ad persna dendum, quod is in episcopatu omne tempus ad in struendos fideles defendendamque adversus hæreses quascunque veritatem orthodoxam impenderit. DONATA NUNO SUO TERTULLO CUM FILIA IN PACE. Non tantum itaque falsa est ab Lemoynio exco gitata derivatio, qui filium explicat Nonnum quasi Martyrum albo Hippolytum inscribunt Hierony mus Gelasius Theodoretus aliique quapropter in Martyrologio Romano legitur, sub Alexandro imperatore, ob præclaram fidei con fessionem, manibus pedibusque ligatis in altam ſo veam aquis plenam præcipitatum occubuisse, cui et alios in martyrio socios ex Actis S. Aurese addit Baronius Inter apocrypha tamen tum Hippolyti, cum S. Aureæ Acta recensenda esse dubitari vix potest, utpote quæ, ut idem inquit Baronius, men dis plena in multis restituenda In Maximini vero aut Decii persecutione eum martyrii coronam adeptum fuisse verosimile inde redditur, quod anne Alexandri imperatoris primo, temporum Canonem, Paschalemque cyclum edidit, cui alia opuscula ad didit, ut ex ejusdem operum catalogo videre est. dum agit de hoc ipso Hippolyti cognomine, sed veritati contraria. Salmasii ex µóvos deducen tis, aliorumque etyma nihil moramur, quando usum inquirimus, non originem. Hoc igitur conce damus Græcis scriptoribus, ut quoniam Romani pontifices Hippolytum Portuensem ejusque succes sores eximiis quibusdam ornamentis honestare vo luerunt, illi non a Portu sedem Hippolyti, sed ab Urbe ipsa nominarint, quemadmodum nostra exhi bet epigraphe commentario præmissa. Neque re centiorem cum Scaligero, sed vetustissimam hanc esse opinari licet, atque Eusebii Cæsariensis ævo Bull. Bas. Vatic. 1, 21. Cod. Reg. Suec. Vat. 385, p. 21. Pag. vocabul. Nonnos; Caug. Glossar. Med. Lai. Fleevood., pag. 386. Stephan. le Moyne, Prolegom. ad Varia Sa cra, xxx], 2. Cæterum quæ scriptores de tempore martyrii hu jus tradunt, diversa atque incerta sunt. Alii id refe runt ad annum Christi 230. Sed severioribus criti cis non placet, quod in Martyrologio Romano mar tyrium S. Hippolyti collocetur sub imperio Alexan dri Severi, cum tunc nulla persecutio fuerit, quin imo ipse imperator Christianis faveret. Unde Ruin artius in Præfatione ad Acta martyrum sincera, pag. xlviii, eumdem scrupulum proponit, et uteun que discutere conatur boc modo'; Alexandrum He liogabali successorem Christianis favisse nemo potest inficiari, nisi omnes antiquos scriptores rejicere velit. Unde mirum est tot martyres sub ejus imperio passos a nonnullis recenseri. An id ad præfectos, quos sub ejus imperio sævissimos fuisse aiunt, referendum est? Hieronym., Præf. in Matthæum. Gelas. ut sup. tom. IV Biblioth. PP, Theodoret. dialog. 3, De impatibil. Martyrolog. Ron., die 22 August. Baron. ad ann. 129, num. 7. Martyrolog. Roman., die 5 et 22 Augusti.

rem, DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. nus tamen diffiteor, quæ de martyrio ejus narran tur, pleraque esse incerta ac tenebris involuta. De Hippolyto quidem martyre nonnulla cecinit Prudentius, quæ, si Hippolyto episcopo aptari pos sent, certiora Actis essent. Nostrum Hippolytum, id est, episcopum, invenit Ruinartius in hymno Prædentii ait Basnagius Si attente ta meu Ruinartii monitum in Prudentii carmina legis set, contrarium ab eo tradi didicisset; nam Hippo lytum a Prudentio celebratum ab altero, de quo agi. mus, cujusque opuscula Eusebius et Hieronymus memorant, distinguendum esse ibidem adnotat Rui nartius; quinimo tres ejusdem nominis martyres discernendos esse, quos a Martyrologiorum aucto ribus in unum confusos fuisse Baronius aliique tra diderunt. Et sane Hippolytus a Prudentio laudatus, qui in Portu Romano ad Ostia Tiberina, ut vulgo ereditur, martyrium subiit, diversus omnino a no stro est. Hic quippe episcopus incertae sedis, ille vero Romanæ Ecclesiæ presbyter, ac Novati opinio nibus aliquando addictus, et martyrii tantum co rona clarus; noster vero non solum martyrio, sed et eruditione et scriptis celeberrimus. Ille demum, Prudentio teste, furentibus equis raptatus interiit; noster vero, si fides Martyrologiis, in foveam de mersus occubuit. Hinc nonnuli scriptores propter favorem Alexan- cet haud simpliciter affirmandum esse putem; mi dri imperatoris erga Christianos mallent martyrium S. Hippolyti collocare sub Alexandri successore Maximino; inter hos Dodwellus ad annum 235 il lius martyrium refert Sed quamvis sub impe ratore Maximino habeamus persecutionem adversus Christianos truculentam, quæ præcipue spectabat ad eorum antistites, qualis etiam sanctus martyr noster fuit, asseveranter tamen martyrium S. Hip polyti non audemus statuere sub imperio Maximini, propter epistolam ipsius, quæ ad reginam quain dam scripta est, et ex qua Theodoretus fra gmenta aliquot allegavit. Baronius putat hanc reginam fuisse Mamæam, imperatoris Alexandri matrem, quæ Christianis utcunque favebat. Verum anno Christi 1551 in agro Verano repertus est Cyclus Paschalis, in cujus latere inter alias S. Hip polyti lucubrationes Exhortatio ad Severinam nota tur. Unde Tillemontius suspicatur, hac Seve rina indicari Severam, Philippi imperatoris uxo quæ Christiana fuisse perhibetur, et ad quam doctissimus Origenes etiam litteras dedit. Si illa Tillemontii suspicio vera sit, haud dubie mar tyrium S. Hippolyti usque ad annum Christi 250, sive ad persecutionem Decii imperatoris differendum est. Ad hanc suspicionem confirmandam accedit testimonium S. Epiphanii, qui hæresi 37, sive 57, contra Noetianos ita scribit: Post hunc alius qui dam hæreticus, Noetus nomine, prodiit; neque mul tis abhinc annis, sed ante hos centum fere ac triginta, nimirum priusquam sanctus hoc opus suum com poneret. At S. Epiphanius circa annum 375 illud opus adversus hæreses conscripsit, adeoque retror sum numerando hæresis Noetiana sub imperatore Philippo exorta est, ut Tillemontius affirmat Cum itaque S. Hippolytus hanc Noeti hæresim re center exortam videatur impugnasse, ut apud eum dem Tillemontium 1. c. ostenditur, in ista hypo thesi martyrium ipsius ante persecutionem Decii imperatoris collocari non potest. Hæc tamen Tille montii argumenta non omnino certa sunt, quande quidem ab aliis negantur. Nec quæ de loco martyrii adduntur, ea munita sunt auctoritate, ut iis fides haberi debeat. Imo quoniam Eusebius et Hieronymus de martyrio hoc sileant, Christophorus Heumannus existimat Hippolytum falso iis annumerari, qui sanguinem suum pro causa Christi profuderint, eoque verita tem religionis Christianæ confirmarint. Id quod li Dodwell,, Dissertat. Cyprianicar. x1, § 50, pag. 83. Theodoret., dialog. 2 et 3, sive tom. IV Opp., pag. 88 et 155. Baron. in Annal,ad ann. 259, num. 10. Tillemont, tom. III Mémoir., pag. 243. Idem, ibidem. Heumann., laudat. Dissertat., § 12, pag. 13. Ruinart., Act. sinc. MM., pag. 157. Prudent. Ilɛpl σreparwr, carm. XI. Basnage, Annal., an. 222, num. 8. Ubi beatus ille chorus est episcoporum et doctorum, qui tanquam luminaria în mundo re Theodoretus hunc sanctum, doctorem fluentc ion tis comparat, dùm dialogo 3, sive tomo LV Operum suorum pagina 154 et sequente, testimonium ipsius et aliorum sanctorum Patrum contra hæreticos ad ducit hoc modo: Fac igitur pateant aures, et spiri tualium fontium fluenta accipe, sancti Ignatii Antio cheni et martyris ex epistola ad Smyrnenses... Irenæi Lugdunensis episcopi ex tertio libro adversus hære ses... sancti Hippolyti episcopi et martyris ex epi stola ad quamdam reginam. S. Chrysostomus, sen potius alius antiquus auctor sub ejus nomine, attri buit S. Hippolyto ingenium excellens, eloquentiam que suavissimam, nec dubitat eum conferre cum S. Ignatio M. et S. Dionysio Corinthio vel Alexan drino S. Anastasius sæculi vii confessor eum dem condecorat titulo magni et sacratissimi docto ris, testis fidelis veritatis, atque orgaui sancti Spi ritus Leontius Byzantinus sanctum doctorem nostrum recenset inter illustrissimos Ecclesiæ Pa tres, qui a nato Salvatore ad imperium usque Con stantini M. floruere splenduerunt verbum vitæ continentes?... Ubi Hip polytus suavissimus et benevolentissimus? Ubi Ba silius Magnus, etc. Chrysostom. tom. VI Opp., orat. pag. 480. Ecce nunc et sacratissimus hic et magnus doctor, veritatisque testis fidelis concorditer cum aliis omnibus sanctis catholicæ Dei ac apostolica institutionibus Ecclesiæ, duas secundum unitionem inconfusam et impatibilem quemadmodum naturas, ita etiam duas voluntates confiteri jubet. › Anastas. in Collect. Sirmondiana, tom. III, p. 590. Temporibus illis quæ a Christi nativitate usque ad imperium Constantiui numerantur, hido

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. Præterea S. Hippolytus, postquam prophetiam Isaiæ de interitu Jerusalemn cap. 1, v. 7, et prophe tiam Danielis de simulacro, seu statua antea expli cata, item aliam prophetiam Isaiæ cap. xLvII, V. et seq., impletam esse quoad majorem partem no tavit, ex Apocalypsi sancti Joannis capite vi et XVIII; Antichristi damnationem fuse describit, quæ capita hic sanctus Hippolytus in extenso refert, et demum subdit Apertissime in his testimoniis sigillatim declaratum est de tormentorum judicio, quæ extremis temporibus per tyrannorum, qui tunc erunt, injuriam illam incessura sunt. Postea describit S. Pater, quomodo se Antichri stus ut Deum exhibebit populumque ad se con gregabit atque persecuturus sit Ecclesiam Mortem Antichristi tandem statuit post dies regni ipsius mille ducentos et sexaginta. His autem com pletis docet futuram mundi universi consumma tionen, judicium extremum, regnumque cœlo rum cat visiones Nabuchodonosoris et Daniclis hoc cem cornua, quæ futura sunt regna et imperia; modo: ‹ Quia igitur quæ sic arcana sensu dicta cornu aliud parvum succrescens, quod inter illa sunt, nonnullis videntur captu difficilia, eorum numeratur, Antichristus; lapis percutiens conte nihil abscondemus, ut intelligant, qui sana mente rensque simulacrum, qui terram adimplevit et ju præditi sunt. Leænam enim dicendo ascendentem dicium mundo infert, Christus. > e mari, Babyloniorum regnum in mundo significa vit, quod hujus simulacri erat caput aureum. Quod autem dicit: Alæ ejus quasi aquitæ, quia exaltatus est rex Nabuchodonosor, et adversus Deum elatus. Dum ait: Evulsæ sunt alæ ejus, quia ejus ablata est gloria; fuit enim ejectus e regno suo. Dicendo au tem: Cor hominis datum est ei et super pedes hominis stetit, quia ductus pœnitentia est, ipse seipsum agnoscens, quod homo esset, et dedit gloriam Deo. Post leænam ergo secundum animal vidit urso si mile, quod sunt Persæ... Dicendo autem tres coste (sive ordines) in ore ejus, tres gentes signifi cavit, Persas, Medos et Babylonios, idque ostendit argentum adjunctum auro in simulacro. Sequitur tertia bestia pardus, nempe Græci; post Persas enim Alexander Macedo rerum potitus est debel Jato Dario, qui in simulacro æris specie ostensus est. Dicendo autem quatuor alas volucris, apertis sime docuit quomodo Alexandri imperium divisum fuit; dicendo enim quatuor capita, quatuor, qui.ex illo surrexerunt reges, memoravit; Alexander enim moriens imperium solidum in quatuor partes divi sit. Deinde ait: Bestia quarta terribilis ac stupenda, dentes ejus ferrei, et ungues ejus ænei. Quinam isti, nisi Romani, quod est ferreum, quod nunc stat, manetque imperium, crura enim ejus ferrea; post hæc enim quid aliud superat, cliarissime, præ ter vestigia pedum simulacri, et in quibus pars quædam ferrea, pars vero testea est, commistis inter se speciebus? Per ungues pedum arcano sensu reges ex illo ortum habituros designavit, uti Da niel ait: Gogitabam bestiam, et ecce cornua decem retro eam, inter quæ surget minusculus stolo alius, et tria, quæ ante ipsum erant, cornua evetlet. Quo non aliud, quam Antichristus monstratus est, qui et ipse Judæorum regnum suscitaturus est: tria cornua per eum evulsa tres reges vocat, Ægypti, Lybiæ et Æthiopiæ, quos interficiet in belli acie. ▸ Eodem fere modo S. Hippolytus somnium Na buchodonosoris de ingenti ac alta statua, quam Daniel descripsit, interpretatur Aureum caput, inquit, simulacri, leænæ, Babylonii erant; hu neri ct brachia argentea, ursus, Persæ et Medi; venter femurque æneum, pardus, qui ab Alexan dro Græci rerum potiti sunt; crura ferrea, slu penda bestia ac terribilis, Romani, qui nunc rerum potiuntur; vestigia pedum, testa ferrumque, ac de Hippolyt. l. c., num. 23 - 28. Idem, ibid., num. 28. Idem, ibid., l. c. num. 45. Idem ib., num. 52. Id. ibid., num. 54. Id. ibid., num. 56 et seq. Denique S. Hippolytus suam demonstrationem sequentibus concludit: llæc tibi paucis exposui, Theophile, ex divinis Scripturis hausta, ut ser vando fide, quæ scripta sunt, prospiciensque ſu tura, inoffensuin te Deo ac hominibus serves, ex spectans.beatam spem et illustrationem Dei et Sal vatoris nostri, in qua suscitatis sanctis nostris cum eis lætabitur glorificans Patrem; ipsi gloria in sem piterna sæcula sæculorum. Amen. › S. HIPPOLYTI OPUSCULUM DE HISTORIA SUSANNÆ. Demonstrationem de Christo et Antichristo ex cipit opusculum in Susannam, a Combefisio Græce ac Latine vulgatum hinc vero a Fabricio in suam editionem conjectum versio autem La tina in Bibliotheca SS. Patrum Lugdunensi repe tita De hujus opusculi integritate nemo jure ambigat, ubi conferat illud cum præcedentis cap. 59. Siquidem utrobique parem Scripturas interpre tandi rationem facile agnoscet. His accedit Georgii Syncelli testimonium, qui scriptum hujusmodi per legisse videtur. Sic enim scribit ‹ Sacer au tem Hippolytus in scripto de Susanna et Daniele, Joachim Joacimi filium, alio nomine Jechoniam, cum tres annos post patrem imperasset, Babylo nem cum reliquis translatum; Danielem vero ac tres pueros captivitatis hujus consortes; eum vero Id. ibid., num. 61, 62, 63, 64, 65, 66. Combelis., Auctar. noviss., tom. I, pag. Fabr., Hippolyt. tom. I Opp., pag. 273 et seq. Bibl. PP. Lugdun., tom. XXVII, pag. 62. Chronograph. pag. 218, al. 174.

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOTYTI. Susanne conjugem dicit: nec aliena est a veritate gerunt. Id vero peculiari Spiritus numine ac con sententia. Verum ut hac de re plenius adhuc edoceamur, cl. editorem ita loquentem audiamus: ‹Quod, inquit, repræsento Hippolyti opus de Susannæ hi storia (non ipsum forte integrum, sed quale auctor Catenæ Regiæ in Scripturam, ejusmodi catenarum licentia quasi per electa suæ expositioni inseruit) ipsum videtur, quod de Daniele inscripsit Hierony mus, ac Photius alteri ejus De Antichristo lucu brationi jungit. Simplici allegoria sic Susannam in Ecclesiæ typum assumit, ut ejus temporis Ecclesiæ statum nonnullosque obiter ritus ecclesiasticos gnaviter aperiat de baptismi unctione, de ejus ritu solemni in Pascha, per cujus occasionem præ cipue in Ecclesiam sævirent Judæi et ethnici; quod forte molestius habebaut fieri novos Christianos, quam esse jam veteres. Sic sæpe in Actis marty rum videmus, qui recens ad Christi castra transie runt, ac martyrum opera reverentur, ipsos ad pœ nas vocatos; cum innumerabiles alii Christiani es sent, quibus parceretur et qui vix latere judices possent. Extra enim Diocletianeam Romæ persecu tionem, vix unquam in Christianos, qui jam plures essent et populum facerent, ac Ecclesiam, sic uni verse sævitum est, ut omnis ipsa multitudo una quasi furentis mucronis quæreretur victima. Hæc Combefisius. silio fiebat, ne diabolus intelligeret quæ prophetis in parabolis dicta erant, ac denuo ad perdendum rursus hominem laqueos tenderet. llæc sententia proxime accedit ad illam, quam S. Hieronymus divo Ignatio, cur B. V. Maria S. Josepho despon sata fuerit, attribuit. Cæterum parvum hoc opusculum nihil divo Hip polyto indignum continet; ipsum etiam tempus, quo compositum fuerat, perbelle cum sæculo hujus S. Patris concordat. Videmus enim Judæos et gentiles, quemadmodum hic auctor adnotavit, conspirantes adversus Ecclesiam, accusantes Christianos, quod contra Cæsarum decreta agant, proptereaque ad tribunalia adductos ac morte damnatos hæc autem persecutionis adjuncta ad initium et medium sæculi tertii observare est. Tandem auctores Histo riæ litterariæ Galliarum regni animadvertunt verisimile esse, illam parvam expositionem fuisse homiliam ab Hippolyto ad populum dictam. DE TRACTATu qui inscribITUR ‹ DEMONSTRATIO Quæ tertio sequitur Demonstratio adversus Ju dæos, designata existimatur in laterculo Hippolyti lapideo, ubi linea prima hæ litteræ comparent 10YC; id est, ut nonnullis visum, 'AmodelĘsię πpdę TOÙS Toubalous. Varias virorum eruditorum conjecturas exposuit V. C. Fabricius tom. I Opp., p. 80. Utut sit de laterculi inscriptione, nihil in opusculo oc currit quod sit Hippolyto indignum, nihil quod il lius ætati non congruat. Præterea laudatur passim ab auctore sub Salomonis nomine Sapientiæ liber quod quidem Irenæi discipulum in primis decet, ut viris doctis animadversum Accedit auctoritas veteris codicis, unde versionem suam adornavit Franciscus Turrianus. Hinc minime au diendus Basnagius, qui, ut duo præcedentia Hippo lyti scripta tanquam fictitia respuit, sic etiam istud Hippolyto suppositum ducit Sed superciliosum censorem dimittamus, sibique uni sapiat; qui ni mirum ne unum quidem verbum proferat, quo sal tem significet cur ita demum sentiat. Turriani ver sionem primum edidit Possevinus deinde Im Brevis hic commentarius historiam Susannæ al legorice exponit. S. Hippolytus dicit, quod Susanna Ecclesiæ gerebat figuram; Joachim vero vir ejus, Christi. Hortus seu ponarium vocatio sancto rum, qui tanquam fructiferæ arbores in Ecclesia plantati sunt. Babylon mundus est. Duo seniores duos populos figurare noscuntur, qui Ecclesiæ insi dias struere non cessabant; nempe Judæos et gen tiles Cur autem historia Susannæ in fine li bri Danielis referatur, cum tamen res nota et con testata sit, quod aute omnia alia a propheta relata facta contigerit? Respondet S. Hippolytus Sic scriptorum sacrorum moribus comparatum esse, ut non pauca inverso ordine litterarum me numentis consignata tradant. Nam etiam in prophe tis quasdam visiones offendimus prius conscriptas, ac rursus in postremis relatas, quæ primo conti- bonatus postremo Fabricius in priore Hippo Combefis., 1. c. pag. 65. S. Hippolyt. in Susannam. Idem ibidem, ab initio. Hoc nunc quoque in Ecclesia impleri inve nias. Cum enim duo populi consenserint ut quos dam de Ecclesia perdant, diem aptum observant; ingressique in domum Dei cunctis ibi orantibus, Deumque laudantibus, apprehensos quosdam tra hunt, tenentque dicentes: Venite, idemque ipsi ac nos sentite, ac diis cultum adhibete; quod si nolueri lis, testimonium adversur vos dicemus. Eos autem qui noluerint, ad tribunalia adducunt et accusant, relut qui agant contra decretum Cæsaris, ac morte damnant... Et paulo infra: Ecclesia enim nedum a Judæis afligitur ac angustias patitur, verum etiam a gentibus. Hippol. in Daniel. et Susann., tom. I, p. 276. Hist. littér, de la France, toin. I, part. 1. p. 369. Hippolyt., adv. Jud., cap. 1x et x. Hist. littér. de la France, tom. I, part. 1, p. 371. Basnag., Animadv. ad Thesaur. Canis., tom. I, p. 9 et seq. Judice Cl. Dupinio pag. 177 Lat. edit. Bibliothecæ auctorum, Demonstratio contra Judæos alicujus homiliæ, aut alius cujusdam operis frag mentum est. Utrum vero sit Hippolyti, eidem in certum videtur. Possevin., Apparat. sac., t. I, p. 763-765. Imbonat., Bibl. Lat. Ilebr., p. 74-76.

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. sicut vult Filius glorificari, sic glorificemus; et sic- varunt, Græce quidem Nicephorus CP. in Antir ut vult donari Spiritum sanctum, sic accipiamus, non secundum propriam voluntatem, neque secun dum proprium sensum, neque vim inferentes in ea quæ ab eo data sunt, sed quomodo ipse per S. Scripturas docere voluit, sic intelligamus. Post hæc de generatione æterna et consubstantia litate Filii disserit (38),atque incarnatione Verbi Docet solum Verbum incarnatum idemque esse Filium Dei idque ex Apocalypsi etiam probat, quam sub nomine Joannis evangelistæ laudat. Non Patrem, sed Filium solum incarnatum fuisse decla rat monetque curiositatem in mysteriis per scrutandis vitandam esse. Tandem tradit duas na turas duasque operationes in Christo profitendas esse et cum doxologia concludit suum tracta tum. Cæterum observandum, quod notante cl. Til lemontio Epiphanius hæresi 57, quæ est Noe tianorum, ex Hippolyto, licet non nominato, multa ad verbum repetat pro refutandis illis hæreticis, at que judice Ceillierio verisimile etiam est, quod Epiphanius ex hoc Hippolyteo fragmento illum lo cum historicum de excommunicatione Noeti mu tustus fuerit. Tandem hoc Hyppolyti fragmentum, contra Dupinium illud inficiantem, egregie vindicant auctores Historiæ litterariæ Franco rum DE TRACTATU S. HIPPOLYTI DE THEOLOGIA ET INCAR § 1. Excerpta VIII ex sermone de theologiu et incar natione quis nobis servarit. Anastasius presbyter ac Romanæ Ecclesiæ apo crisiarius circa medium sæculi septimi testatur quod cum Constantinopoli commoratus esset, ad ipsum delatus fuerit liber S. Ilippolyti episcopi Portus Romani ac martyris, in quo anticipato re fellit hæresim Monothelitarum; quem cum totum describere vellet, vix valuit ex ipso plus quam octo loca seu testimonia extrahere, invidia Monothelita rum, qui eumdem librum e manibus ipsi diripuerunt. Octo hæc fragmenta ex sermone De theologia et in carnatione contra Beronem et Helicem nobis ser Hippolyt. contra Noet. num. 10, 11. Id. ibid., num. Id. ibid., num. 14. ld. ibid., num. 15. ld. ibid., num. 16, 17. Id. ibid., num. 17 et 18. Græce rheticis contra Iconomachos; Anastasius vero apo crisiarius in suis Collectaneis Latine reddita. Ex Turriani versione primus illa vulgavit Henricus Ca nisius. Græca deinceps ex ejusdem Turriani codice addidit Anastasianæ versioni Sirmondus. item et Latine Operum S. Maximi tomo I præmissa edidit Combefisius, qui et Anastasi: versionem re censuit. Eadem exinde in suum Hippolytum trans tulit Fabricius. Posthæc ex Combefisii editione, Græca desumpsit Basnagius, ac Turriani version adjunxit tom. I Thesauri Canisiani; ad cujus cal cem præterea V. C. Claudii Capperonnierii ani madversiones in Anastasii versionem cum Græcis collatam adjecit. His subsidiis instructus cl. Gal landius editionem suam paravit; præcedentium editorum observationes subjecit, neque notas omi sit, quas eruditus Sirmondianorum editor margini allevit; Anastasii versioni testimoniorum Hippoly teorum, Combefisianam recensionem apposuit, at que integras Capperonnierii animadversiones sub didit. Tillemont., Mémoir., tom. III, pag. 107. Ceillier, Hist. génér., tom. II, pag. 542. Dupin, Biblioth. auct., tom. 1, pag. 177. Hist. littér. de la France, tom. I, part. 1, pag. 394. Præterea misi ad præsens cum hac epistola mea... notulam habenteni testimonia ex dictis S. Hippolyti episcopi Portus Romani ac martyris Christi Dei nostri, quo et per ea nosse habeatis, quam concorditer cum aliis omnibus sanctis Patri bus Salvatoris nostri Jesu Christi prædicet naturas et operationes, refellat autem eos, qui unam opera tionem et naturam unam divinitatis et humanitatis De operis integritate non est profecto cur jure dubitare quis valeat. Nihil quippe in his fragmentis legere est, quod Hippolytum apprime non deceat; quinimo sive argumentum spectes, sive disputandi rationem; omnia pene genina cum præcedenti opusculo contra Noetum reperias; ut proinde fra gmenta ejusmodi merito vindicent Hippolyto viri doctissimi, Bullus in primis, Tillemontius aliique. Sed vir doctissimus Ellies Dupinus dubitat, an illa excerpta S. Hippolytum habeant auctorem Natalis autem Alexander, Petavius, Sandius es Basnagius probare conantur librum De theologia el incarnatione non esse S. Hippolyti opus genuinum. Audiamus ipsum Natalem Alexandrum contra hæc excerpta ista disserentem: ‹ Liber De theologia et incarnatione contra Beronem et Helicem hæreti cos... non videtur esse sancti Hippolyti, cujus no men præfert. Nec enim ejus meminere veteres, nec congruit temporibus Hippolyti. Refellit enim erro rem Apollinaris et Eutychetis de mutatione divini ejus dogmatizant... Hunc librum Byzantii nobis. antequam passi fuissemus, delatum, cum hunc to tum vellemus transcribere, subito juxta consue tudinem suam insistentes adversarii latronu:n more rapuerunt, et non valuimus ex ipso plus quam octo hæc testimonia tollere. Anastas., epist. ad Theodos. presbyt. Gangrens., tom. Ill Opp. Sirmon di., pag. 579. Bullus, Defens. fid. Nicæn., sect. 11, cap. 8, § 5, pag. 98. Tillemont, Mémoir. eccl., tom. III, pag. 108 et 109. Dupin, Bibl. auct., pag. 178. Sand., Vet. script. eccles., pag. 27. Basnagé, Animadvers. ad Thesaur. Canisian., tom. I, pag. 10, 11. Natal. Alexandr., Hist. eccles., sæc. ¡11, cap. 4, articul. 1, pag. 63.

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. tatis in carneni, vel carnis in Deum (ut constat ex adversus Eutychianos protulisset in tribus dialo illis verbis cap. 4): Quam essentiam, inquit, habebit eorum'opinione factus homo mutata divinitate in car nem? Et quam habebit Deus mutata carne in Deum? Mutatio enim duarum naturarum inter se, interitus est ambarum. Nec solum post hæreses Apollinaris et Eutychetis jam ortas, verum etiam post Monotheli tarum hæresim effusam, conscriptus videtur iste li ber. Nam in eo maxima pars ejus versatur, ut duas in Christo operationes probet; alioquin naturarum confusionem secuturam; sic nempe habet cap. 5 Carnem a Verbo assumptam, unam et eamdem ope rationem habere, quam divinitas, propter assumptio nem; divinitatem vero eamdem passionem, quam caro propter exinanitionem; sic mutationem simul el mi stionem ac confusionem, et ambarum naturarum in seipsas conversionem tradunt. Si enim caro assum pla eamdem operationem habet, quam divinitas; li quet faciam esse natura Deum habereque omnia, cum quibus naturaliter intelligitur Deus; et si divi nitas exinanita eamdem passionem subit, quam caro; liquet factam esse natura carnem, habereque illa omnia, cum quibus naturaliter nosci potest caro. Quæ enim inter se sunt ejusdem operationis, et effi cientiæ, ac cognitionis, et omnino idem patiuntur, nullam naturæ differentiam admittunt. Et cap. 6 Qui eamdem overationem diversis naturis Christi tribuit, confusionem naturarum simul introducit, et divisionem personarum; cum naturalis essentia ua turarum per mutationem proprietatum penitus sub lata sit. Et cap. 7: Creator omnium ex sancta Vir gine Maria in conceptu puro, sine mutatione, ani mam intelligentem cum corpore sentiente sibi sub stantialiter uniens, factus est homo, natura a pec cato alienus, Deus Verbum, idem Deus totus, idem tem homo totus, divinitate quidem divina operans per sanclam carnem, quæ natura non erant carnis; humanitate vero humana, quæ natura non erant di vinitatis; patiens sustentatione divinitatis, nihil di tinum nudum corpore operans, nihilque humanum expers divinitatis; servans sibi novum modum, quo utraque, divina scilicet et humana operatus est, ut in neutra natura mutatio fieret. Certe cum hæc Mo nothelitarum errorem, unicam in Christo volunta tem propugnantium, directe petant; verisimillimum est, librum illum ante septimum sæculum, quo ex orti sunt Monothelitæ, elucubratum non fuisse. ‹ Deinde si exstitisset tempore Chalcedonensis concilii, Theodoretus illa procul dubio testimonia Cumque ait Christus: Pater, si possibile est, transeat a me calix iste: verumtamen non mea voluntas, sed tua fiat; et: Spiritus quidem promptus est, caro autem infirma: duas voluntates ibi osten dit; alteram humanam, quæ est carnis; alteram divinam, quæ Dei est. Athanas., De Incarnat. con tra Arianos, pag. 887. Itaque verus est Dei Filius, priusquam homo fieret; et postquam factus est, mediator Dei et hominum homo Christus Jesus. Hoc enim, est quod dicit, et quem misit Jesum Chri stum, unitum Patri secundum Spiritum nobis vero gis, quos contra ipsos composuit: maxime cum alia ex Operibus Hippolyti loca recenseat, nimirum ex oratione de distributione talentorum, ex epistola ud quamdam reginam, ex sermone in Helcanam et An nam, quæ minus splendida sunt et diserta, quam ea, quæ proxime adduximus. Non omisisset certe diligentissimus scriptor testimonia deprompta ex libro De theologia et incarnatione, et in suum sco pum tam directe collineantia, suo tam convenientia argumento, si in rerum natura liber bujusmodi ex stitisset. Denique Beronis et Helices hæreticorum, contra quos editus fertur, nulla est in tota retro antiqui tate memoria. Hactenus V. C. Nec valet respon sum Canisii et Possevini, errorem de mutatione divinitatis in humanitatem, vel humanitatis in di vinitatem, esse antiquiorem Eutychete ac Apolli nart, cum ejus meminerit sanctus Justinus in Ex positione fidei, adeoque non esse abjudicandum san cto Hippolyto librum de quo agimus, quod eorum errorem refellat. Nam station respondet Natalis Ex positionem fidei non esse genuinum sancti Justini M. opus, adeoque responsionem Canisii et Posse vini in auras evanescere. § H. Respondetur argumentis Natal. Alexandri, et vindicatur Hippolyto hoc opusculum. Verum hæc Natalis argumenta pro abjudicando S. Hippolyto tractatu, in cujus possessione plus quam mille annos fuit, non sunt satis gravia. Primo enim mirum nobis videtur, cur non possit auctor catholicus primorum trium sæculorum idem profi teri ac defendere quod semper creditum fuit in et ab Ecclesia tam ante, quam post exortas bæreses. Fatemur quidem eos Patres, qui post enatos erro res, quos etiam oppugnaverunt, vixerunt, plerum que accuratius circa veritates in controversiam ad ductas sese expressisse, quam illos, qui ante enalas. contentiones scripsere. At vero inde haud statim colligendum est, loquendi formulas, quæ post ali cujus hæreseos originem adhibebantur, non potuisse usurpari saltem ab aliquibus ante illius hæreseos initia. Certe S. Athanasius, qui diu ante hæresim Monothelitarum, Nestorianorum et Eutychianorum scripserat, nihilominus mysterium Incarnationis ea ratione exponit, qua omnes horum hæreticorum errores æqualiter impugnantur et jugulantur. Pro fitetur enim duas voluntates et duas naturas in Jesu Christo sine confusione, aut permistione, secundum carnem; et sic mediatorem Dei et homi num, qui non solum homo, sed etiam Deus est. › Ibid., pag. 888. Sicque dicendus fuerit Christus perfectus Deus et perfectus homo; non quod divina perfectio in humanam perfectionem mutata sit, quod a pietate alienum est; neque per incrementum virtutis, et accessione justitiæ, absit, sed ratione exsistentiæ indeficientis, ut utraque unus sint, om nino perfectus idem Deus et homio.» Athanas., hb. 1 contr. Apollin., p. 936.

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. sententias. Quis tamen pro egregio sophista illum non haberet, qui hinc concluderet, librum adversus Praxeam Tertulliani non esse, sed auctoris qui de mum post Eutychetem scripsit? Sed nimirum, ut in mundo, ita in Ecclesia eadem semper recurrit fabula, et quas posterior ætas novas hæreses ap pellat, eæ sunt revera pristini tantum errores reno vati, atque ab Orco revocati. Neque mirum nobis videri debet, si in tanta ope rum multitudine a S. Hippolyto exaratorum, unum aut alterum diligentiam indefessi Theodoreti fuge rit. Sane hic auctor nullam de libro Antichristi mentionem facit, licet is tractatus loca magis de cretoria complectatur quam alii libri S. Ilippolyti, ex quibus testimonia in medium adducit. Num pro pterea quis affirmabit quod ille tractatus non sit hujus S. martyris? Accedit, quod ipsemet Basna gius, ut bene observant Benedictini e congregatione S. Mauri fateatur Theodoretum alia pro ferre testimonia ex S. Hippolyti operibus, quæ ali quam verisimilitudinem habeant cum iis, de qui bus hic agitur. Quæ confessio Basnagii sufficit, ne ei hæc octo excerpta abjudicemus. vel mutatione; et beatam Virginem Mariam fre- contra Eutychetis hæresim, præter illas Tertulliaci quenter titulo Matris Dei honorat Tertullianus Athanasio ac Basilio longe antiquior, distinctionem duarum naturarum, ac unitatem unius in Christo Jesu personæ tam clare astruit, ac si jam tum in certamen cum hæresi Nestorii et Eutychetis descen disset.‹Deus, inquit neque desinit esse, neque rliud polest esse. Sermo autem Deus; et sermo Do mini manet in æternum, perseverando scilicet in sua forma. Quem si non capit transfigurari, consequens est, ut sic caro factus intelligatur, dum fit in carne, el manifestatur, et videtur, et contrectatur per car nem; quia et cætera sic accipi exigunt. Si enim sermo transfiguratione et demulatione substantiæ, caro ſa clus est, una jam erit substantia Jesus ex duabus, ex carne, ex spiritu mistura quædam, et tertium quid efficitur. Neque ergo Deus erit Jesus, sermo enim desiit esse, qui caro factus est, neque caro, id est homo; caro enim non proprie est, qui sermo fuit, ita ex utroque neutrum est; aliud longe tertium est, quam utrumque. Sed enim invenimus illum directo, et Deum, et hominem expositum, ipso hoc psalmo suggerente: Quoniam Deus homo natus est in illa….. Videmus duplicem statum non confusum, sed con junctum in una persona, Deum et hominem Jesum. Et adeo salva est utriusque proprietas substantiæ, ut et Spiritus res suas ageret in illo, id est, virtutes, et opera, et signa, et caro passiones suas functa sit, esuriens sub diabolo, etc. Origenes contra Celsum suis in libris, S. Gregorius Nazianzenus in litteris suis ad Cledonium, non minus clare rejiciunt er rores postea per Nestorium et Eutychetem disse minatos. Et cui unquam criticorum venit in mentem de horum magnorum virorum scriptis propterea contentionem movere, quia pari ratione se expres serant et errores multo post illos subortos tam di serte ac perspicue condemnaverant? Falsi sane fue runt Canisius et Possevinus in eo, quod Expositio rem fidei S. Justino martyri tribuerint; errorem tamen de permistione naturarum in Christo Apolli nari et Eutychete antiquiorem esse, quin et ab Ecclesiæ doctoribus, qui Hippolytum antecessere, impugnatum fuisse, ex Athanasii et Tertulliani su pra allatis locis evidentissime patet. Et sane Ter tullianus in laudato libro circa duas in Christo na- dam illius reliquiæ temporibus S. Nili et Theo turas mentein suam eodem modo Latine exprimit, quo S. Hippolytus suis in fragmentis Græce; nihil que expressius aut efficacius dictum unquam fuit Hinc ipse apparens angelus, se a Domino missum esse fatetur, ut Gabriel Zachariæ, et Dei paræ (Cɛorów) Mariæ, confessus est. Athanas., tom. 1 Opp., pag. 563, 579, 583, 642, 875, etc.; Tertullian., lib. contr. Prax., cap. 27. Hist. littér. de la France. Mémoir., t. 1, part. I, pag. 382. Basnag., I. c., pag. 12. Tillemontius, Mémoir., tom. III, pag. 109. + Bero enim quidam nuper, et ali quidam, Valentini phantasia deserta, deteriori irretiti sunt pravitate. Tom. I Opp. Hippol., pag. 228, et Col Dein si Beron et Helix non fuerant noti sæculo tertio, multo minus id erunt sæculis inse quentibus. Et quot fuere hæretici particulares, quinimo et sectæ integræ, de quibus ex unico sæpe duntaxat libro notitiam accepimus? Sed audio ali quem dicentem Beronem et Helicem esse nomina ſicta. At vero tempore Anastasii presbyteri, id est, circa medium sæculi septimi (si anno 666 mortuus fuit hic scriptor), nemo dubitavit quin illi hæretici sæculo tertio exstiterint. Atque auctor, qui eos re futavit, diserte dicit quod Beron non ita pri dem sectam Valentinianorum deseruerit; et profecto valde dubito cum cl. Tillemontio num ostendi possit quod hæresis Valentinianorum ad sæculum usque septimum perdurarit, quo tractatum contra Beronem et Helicem compositum fuisse putat Na talis Alexander. Erat enim secta Valentinianorum, teste Gregorio Nazianzeno ante finem sæculi velut jam exstincta. Notante tamen diligentissimo Tillemontio reperiebantur adhuc exiguæ quæ doreti Nihil ergo nos impedit quominus hæc octo fra gmenta S. Hippolyto adjudicemus. Debemus illa in lectan. Anastasii pag. 225, cap. 5. Tillemont., 1. c., pag. 109. Fuit quoi jagupus, cum ab hære sum procellis tranquilla ommia habebamus, videlicet cum Simones,... Valentiniani... atque omnes illo rum nugæ... suomet tandem, ut æquum erat, pro fundo absorptæ ac silentio traditæ fuerunt.» Gre gor. Nazianz., orat. 23, pag. 414. Tillemont., l. c. Nil., lib. 1, ep. 254, pag. 87. Theodoret., Ilæretic. fabular. sib. 1, pag.

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. quoque in hoc discursu aut doctrinæ, aut ætati Domini 1551, ex agro Verano non procul ab æde S. Hippolyti inconveniens reperitur; quinimo sive stylum spectes, sive dicendi modum in aliis opuscu lis, quæ indubie ipsius sunt, adhibitum, eumdem ipsissimum in hac homilia observamus. Notat in super doctissimus Remigius Ceillier laudatam homiliam esse nitidam, ædificatoriam, dignamque sancto episcopo, necnon et satis elaboratam, atque longe politiorem cæteris communiter veterum Pa trum homiliis. Addunt præterea Maurini quosdam erudi tos existimasse laudatam homiliam eamdem esse quam S. Hieronymus inter divi Hippolyti opera hoc sub titulo denotavit: Homilia scilicet de laude Salvatoris. Verum in præfata homilia non legitur illud, quod D. Hieronymus subjungit, nimirum sanctum nostrum in præsentia Origenis eamdem pronuntiasse. Fatenjur quidem, quod ad difficulta tem banc extricandam quidam obtendant, factum boc abs D. Hieronymo proditum merum esse er rorem ex male intellecto capite 25 libri vi Euse bii enatum, quemque clarissimi viri Huetius et Va lesius refutarunt. Verum hoc non tam certum, quemadmodum venditatur, habendum est. Siquidem Hieronymus hic non secundum Eusebium loquitur. Ipse enim de libris a seipso lectis disserit; quapro pler verosimilius hæc abs sancto doctore laudata homilia cum pluribus aliis ejusdem auctoris in teriit, quemadmodum paulo inferius docebi mus. § 1. S. Hippolyti Canon seu Cyclus Paschalis inte yre inventus an. 1551. Canonem paschalem, seu Cyclum paschalem, a S. Hippolyto compositum, cujus Anatolius Laodi censis Eusebius et S. Hieronymus meminerunt, Græce et Latine interprete eruditis simo Francisco Blanchinio, notisque Egidii Bu cherii et aliorum virorum doctissimorum illustra tum, ultimo tandem loco, licet ob suam præstan tiam et integritatem inter Hippolytea primo collo candus esset loco, recensemus. Perierat iste Canon cum cæteris ejusdem Hippolyti monumentis, nec ejus quidquam præter nomen supererat; cum ecce bono Dei, et magna eruditorum omnium lætitia, ut Baronius, Scaliger, Gruterusque testantur, anno Remi Ceillier, Hist. génér. des auteurs, tom. II, pag. 329. Hist. litt. de la France, tom. I, part. 1, pag. 370. Anatol. Laod. episc., præfat. ad Canon paschal. Euseb., lib. vì H. E., cap. 22. Hieronym. in Catalog. de script. eccles., cap. 61. Bucher., De doctr. tempor., par. 292, in commentario suo ad Canonem paschalem Victorii Aquitani. Vignol., Dissertat. de anno 1 Severi Ale xandri, pag. 94. Scaliger., De emendat. tempor., lib. VI, S. Laurentii ad Urbem e memoriæ Hippolyti anti quæ ruderibus effossa prodiit antiqua e marmore statua, solio insidens, Græcis utrinque litteris inscripta. Litteræ in binis cathedræ laterculis cy clos paschales annorum sexdecim exhibebant; quartarum decimarum dextro, Dominicarum pascha lium sinistrò, utrosque centum duodecim annis universim comprehensos, qua annorum periodo ferias easdem in orbem redire credidit Hippolytus. Non erat quidem expressum Hippolyti nomen, sed facile ipsa heccædecaeteridos methodo, et librorum lemmate, quod dextrum laterculum continebat, proditum est; eorum enim omnium auctorem Eu sebius, Hieronymus, aliique Hippolytum episcopum faciunt. Tam illustre, tam rarum primitive Ecclesiæ monumentum Marcello Cervino tunc S. R. E. car dinali, postea etiam ejusdem nominis papa: II, di gnissimum visum quod Romam inde deferretur et in Vaticana bibliotheca conderetur; edidit deinde Græce, ut erat, cum antiquis suis inscriptionibus Gruterus; Scaliger etiam notis illustravit. Ego, inquit Bucherius, hic Latine fideliter redditum, non tam de novo explicare, quam paschalibus Vi clorii nostri Latinorumque primorum rationibus conformem, paucis ostendere constitui. Hactenus doctissimus Ægidius Bucherius Hos autem binos sexdecennales canones in ea dem cathedra lapidea insculptos fuisse, non una plane ratio suadet, ut recte animadvertit V. C. Joannes Vignolius Præ cæteris, inquit, quæ ejus creditur statua; quam ut eidem adhuc viventi positam existimemus, non illius ævi humilis Chri stianorum conditio, neque ipsius viri sanctitas om nino pati videtur. Atque ejus deinde librorum tituli, quorum in margine cathedræ mentio exstat; qui nonnisi post illius obitum ab alio appositi ſuisse vi dentur, ut in ipsius honorem laudemque cederent. Quod cum ita sit, verisimile admodum esse reor, aliquid in eodem canone commissum fuisse, quod nullo pacto sancto Hippolyto est ascribendum. Non nulla viri doctissimi jam prænotarunt, quæ partim sculptoris inscitiam, partim alterius incuriam ar guunt. Cæterum canonem Hippolyteum, post Jose phum Scaligerum Dionysium Petavium et Ægidium Bucherium alii quoque recentio res at maxime omnium V. C. Franciscus pag. 721 et seqq. Petav., De doctrina tempor., lib. 11, pag. 61. Bucher., loc. cit. Jo. Dom. Cassinus in academia Regia Paris. anno 1696 animadversiones suas in Hippolyti Ca nonem e scripto recitavit, de quibus vide Joan. Ba plistam du Hamel in Regiæ scientiarum academiæ Historia, lib. IV, pag. 414 seq. Adeundus etiam Norisius dissertat. 2 De epochis Syro-Macedonum, p. 117-119 Antonius Pagi Crit.; Annal. Baronii ad annum 222, et Samuel Basnagius ad eumdem annum; Samuel Petitus; Stephanus le Moyne, et præclarissimus Stephanus Evodius Assemanus archiepiscopus Apameæ, in Præfatione generali ad Catalogum codicum mss. bibliotheca Vaticana,

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. Blanchinius luculenter illustrarunt. Hactenus quarta decima luna evenire possit; revolutio sexde eruditus Vignolius. Occasionem scribendi Canonis sive Cycli paschu lis, judice Basnage cui subscribit Remi Ceillier præbuit S. Hippolyto controversia in ter Ecclesias, de die celebrandi Paschatis diu ea ætate agitata, quod luna decima quarta mensis, in quemcunque demum hebdomadis diem incideret, more Judaico Asiani celebrabant: cum econtra Latina Ecclesia cum aliis omnibus Ecclesiis diem Dominicum fixum haberent. Cæterum bene observant Maurini nostri, bunc cyclum sexdecim annorum partem constituere duo rum vel trium aliorum opusculorum S. Hippolyti de Paschate de quibus paulo inferius sermo redibit. Ex Eusebii quoque verbis sequentibus Eodem tempore et Hippolytus inter plurima alia in genii sui monumenta librum de Pascha composuit; in quo temporum seriem describens, canonem quem dam paschalem per sexdecim annorum circuitum exhibens, anno primo imperatoris Alexandri compu tationem temporum circumscribit; jam collegit do ctissimus Fabricius inde apparere Canonem hunc fuisse clausulam operis De Paschate, in quo tempora Hippolytus digesserat usque ad primum Alexandri Severi annum, a quo Canon incipit. Idem S. Hippolyti cyclus, teste D. Hieronymo occasionem præbuit Eusebio alium novemdecim annorum conficiendi. Anatolius Laodicenus episco pus in Syria, qui eumdem cyclum Hippolyteum viderat, fatetur quod S. Hippolytus non certas pro determinando Paschate regulas tradiderit S. Isidorus Hispalensis episcopus ait primum fuisse S. Hippolytum nostrum, qui cyclum paschalem confecerit; atque, judice sapientissimo et indefesso antiquitatis scrutatore Tillemontio, Hippolyteus cy clus omnium vetustissimus habetur 11. Analysis Cycli Hippolytei. In duas partes divisus est Cyclus paschalis S. Hippolyti. In prima parte sanctus Hippolytus de signat, in quibus diebus mensium Martii et Aprilis Blanchin., Diatriba, qua Canonem paschalem hunc Scaligero et Bucherio minus intellectum il lustrat felicissime. Romæ 1703, in fol. Titulus li. bri est De Calendario et Cyclo Cæsaris, ac de Paschali Canone S. Hippolyti martyris dissertationes duæ, ad Clementem X1 pontificem maximum. Basnag., Annal. polit. eccl., ad ann. 222, pag. 28. Remi Ceillier, Hist. génér. des auteurs, tom. 11, pag. 352. Hist. litt. de la France, tom. 1, part. 13, pag. 566. Euseb., H. E., lib. vi, cap. 22. Fabric., Biblioth. Græc., tom. V, pag. 205. Hieronym. in Catalog., cap. 61. quibus Hippolytus xvi annorum circu Jum quibusdam lunæ ignotis cursibus composuit. Alii xxv, alii xxx, nonnulli LXXXIV annorum eir culum computantes, nunquam ad veram Pasche computandi rationem pervenerunt.» Anatolius apud Bucher., pag. 459. cim annorum septies in se ducta, determinat ſe stum Paschatis pro centum et duodecim annis, id est a primo anno Alexandri Severi, qui congruit cum anno 222 Jesu Christi, usque ad annum 333. Ex titulo exordio Cycli paschalis præfixo extra dubitationis aleam ponitur initium imperii Alexan dri Severi anno 222, ex quo potentissimo argu mento Baronii chronologia et Onuphrii refellitur atque corrigitur. Ille cum anno Domini 224, hic cum 223 primum Alexandri copulat. Jam vero in primo Alexandri imperatoris anno, Aprilis deci mus tertius feriæ vu cohærebat, teste Hippolyti Canone, quam frustra feriam quærimus auno sive 223, sive 224. Idus Apriles in primam feriam in cidunt anno 223, quia littera Dominicalis E, epa cta solaris 3; anno vero 224, qui est bissextilis, Idus Apriles, ad feriam tertiam pertinent, jubentibus et litteris Dominicalibus D, C, et epactis solaribus 4, 5. Et sane S. Hippolytus scribit, quod primo anno imperii Alexandri luna decima quarta in Sabbato contigerit, qui fuit Idus Aprilium, id est decimus tertius mensis Aprilis Jam vero certum est Idus Aprilium, seu decimum tertium hujus mensis non incidisse in Sabbatum nisi annis 216, 222 et 231. Observatu ita dignum est in hac inscriptione 1 quod S. Hippolytus primo post Paschatis fe stum primum, regiminis Alexandri inchoet annum 2° quod hoc anno meusis Aprilis fuerit inter calaris 3° quod finem jejunium paschale habuerit Dominica die Paschatis 4° quod cy clus paschalis S. Hippolyti non sit penitus illius inventum, sed quod sequatur praxin jam ante ipsum stabilitam In secunda parte indicat dies quibus celebran dum est Pascha. Hoc festum semper notatur die Dominica. Quando luna decima quarta incidit in Sabbatum, Pascha celebrandum non est Dominica sequenti, quæ est decima quinta lunæ, sed transfe rendum est ad Dominicam post hanc, id est, ad vi césimam secundam lunæ diem. Ratio hujus praxeos Paschalem Cyclum Hippolytus episcopus temporibus Alexandri imperatoris primus conscri psi. Isidor., lib. vi Originum, cap. 16, pag. 77. Tillemont, Mémoir., tom. III, pag. 105. Anno primo regiminis Alexandri impera toris facta est XIV Paschæ Idibus Aprilibus, Sab bato, cum mensis embolymæus fuisset. Erit sequen tibus annis, sicut in tabula subjectum est. Evenit vero in præteritis, sicut indicatum est; solvere au tem oportet jejunium, ubi Dominica inciderit.» S. Hippolytus in Canone paschali. Anno primo regiminis Alexandri imperato ris facta est xiv Pasche Idibus April. Idein ibid. Sabbato, cum mensis embolymæus fuisset. > Idem ibid. Solvere autem oportet jejunium, ubi Do minica inciderit. Iden ibid. Erit sequentibus annis, sicut in tabula subjectum est; evenit vero in præteritis, sicut indi catum est. Idem ibid.

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. polytum. Sed nobis, inquit cl. Samuel Basna. eam personam, cui epistola illa perscripta fuit. gius tamen non placet audax illa crisis, quæ, nulla cogente necessitate, veteres mutat inscriptiones. Severinam, non Severam habet marmor Hippolyti. Severa vero, non Severina, Philippo uxor fuit. Neque in marmore vestigii est aliquid, quo Augustea digni tate ornatam fuisse Severinam colligamus, quod ta men oblivioni datum non fuisset. Incertum etiam, an ad Philippi imperium usque, annos Hippolytus suos extenderit. Addunt insuper Maurini nostri etiamsi Theodoretus citet epistolam, abs Hippolyto ad reginam quamdam perscriptam, ex hoc non se qui, quod per eam epistolam illa intelligenda sit, quæ ad Severinam exarata ſuit. Sanctus enim epi scopus noster ad plures personas, sive reginas, sive alias, exaravit litteras. Siquidem inter ejus scripta, quæ sanctus Alexander Hierosolymitanus episcopus indefessa cura pro locupletanda sua bibliotheca collegerat, mentio fit de litteris S. Hippolyti, tan quam in fasciculum collectis Adde quod nullum argumentum habeatur, ex quo colligi possit sanctum nostrum ultra imperium Severi Alexandri vitam protendisse. Quapropter cl. Caveus ait: Si Hip polyti ætatem cousque protrahere durius videatur, ad Alexandri Severi sororem, aut ex ejus familia atiquam epistola hæc non male referri potest. Doctis simus Jacobus Basnagius qui hanc difficulta tem uberius explicandam suscepit, longe abfuit ut eain solveret, sed potius auxit, dum statuit ad Ze nobiam reginam Palmyræ eam, de qua agimus, direxisse epistolam. Quæ profecto opinio non solum nullo nititur argumento, sed omni etiam verisimi litudine caret. Ut enim probabilitatis speciem habe ret, necesse foret ut S. Hippolytus, D. Irenæi anno 202 defuncti discipulus, vitam protraxisset usque ad imperium Aureliani imperatoris, ann. sc. 270, quo nimirum tempore Zenobia regnare cœpit. Quinimo vel supponendum esset, Zenobiam nomen etiam Severinæ gessisse, vel omnino rejicienda fo ret inscriptio, ut falsa, quæ hoc nomine appellat Samuel Basnage, Annal. polit. eccles., tom.II, pag. 289, ad ann. 222. Histoire littéraire de la France, tom. I, p. 389 et seq. Euseb., H. E. lib. vi, cap. 20. Cave, Hist. litterar., tom. 1, pag. 105. Jac. Basnage, apud Canis. Lect. antiq., tom. 1, pag. 8. Baron. ad ann. 229, num. 10. Galland., tom. Il Bibl. PP., pag. 499. Euseb., II. E. lib. vi, cap 20. Fabric., S. Hippolyt. Opp. tom. II, pag. Ut lectores facilius judicium ferre possint, num loca abs Joanne Antiocheno divo Hippolyto nostro ascripta, huic magno episcopo sint digna, vel po tius a sectario hæreseos Eutychianæ sint fabricata, tria illius loca hic afferre integra operæ pretium esse duximus, S. Hippolytus Romanus episcopus in tractatu adversus eos qui impugnant incarija tionem Verbi Dei ob consubstantialitatem ejus cum Patre Virgo, ait, cum peperit corpus, Verbum quoque peperit, et idcirco est Deipara; Judæi quoque, cum crucifixerunt corpus, crucifixerunt Deum Verbum; neque distinctio ulla inter Ver Annalium parens Cæsar Baronius Juliam Ma mæam intelligendam esse arbitratur. Hæ virorum doctoruni sententiæ circa inscriptionem hujus epi stolæ. Cæterum ex hac epistola, quæ pariter æla tem nostram non tulit, duo nobis fragmenta Theo doretus dialogo secundo et tertio asservavit, legenda apud Gallandium § 11. Epistolæ S. Hippolyti. Eusebius testatur se multas legisse S. Hip polyti litteras in Bibliotheca ab Alexandro Hieroso lymorum episcopo ibidem adornata. Sed præter il lam ad Severinam in laterculo notatam, et a Theo doreto laudatam, velut ad reginam quamdam per scriptam, de qua paulo ante disseruimus, de reliquis altum apud antiquos scriptores silentium. Fabricius refert aliquem locum epistolæ synodalis Joan nis Antiocheni ad Mennam Alexandrinum anno Christi 968 scriptæ, ubi citatur epistola sancti Hip polyti ad sanctum Dionysium Cypriæ episcopum; ex qua Joannes Antiochenus adducit locum ad pro bandam unicam in Christo naturam post incarna tionem. Verum Joannes Antiochenus parvæ ad fa ciendam fidem auctoritatis est vir; nec desunt argumenta, ex quibus credibile fit, ipsum Joannem hujus epistolæ, atque loci, in quo aperte hæresis Eutychiana continetur, auctorem e-se atque con sarcinatorem Nam præterquam quod episco pus Cypriæ nomine Dionysius sæculo sancti Hippo lyti nullibi reperiatur, doctrina etiam ex hac epistole allegata sententiis hujus sancti martyris e diametro opposita invenitur. Hic enim in pluribus operum suorum locis paulo inferius proferendis duas natu ras in Jesu Christo post incarnationem diserte agnoscit. Quid quod mala fides Joannis Antiocheni manifeste appareat ex eodem loco, dum allegat quemdam ex S. Athanasii ad imperatorem Jovianum epistola locum, qui tamen nullibi apud Athanasium reperitur Annon hoc factum eumdem in aliis SS. antiquorum Patrum locis allegandis, quorum bum et corpus hominis occurrit in divinis Scri pluris, sed ipse est natura una, persona_una, suppositum unum, operatio una; Verbum Deus, Verbum homo, quemadmodum erat. Item in tractatu de unione corporis Christi et ejus divinita tis profitetur illum, qui creatus, increatum esse ‹ per unionem; et illum increatum per eamdem unionem creatum fieri, quandoquidem natura ‹ una ex duabus illis integris partibus constat.» Idem quoque in epistola ad Dionysium episcopum Cypri sic ait: ‹ Dum confitentur naturas duas, co guntur unum adorare, et alterum non adorant in eo qui divinus est baptizantur, in eo qui homo est non baptizantur. Porro cum in nomine Christi baptizemur, naturam unam confitemur, divinitatem impassibilem, et corpus passibile, ut baptismus noster sit Deo, et in morte Domini.» Joann. Antiochen., Epist. synodic, ad Mennam apud Euseb. Renaudot., in Hist. patriarch. Alex., pag. 360. Iterum etiam ex epistola ad Jovianum impera torem in qua dicit Athanasius: Unum dicere opor tet, et confiteri naturam unam, et personaṁ unam Verbi incarnati, qui homo factus, humanitatem per

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. opera deperdita fuere, suspectum reddere debet? cile est. Sic etiam antiquitatis monumenta nobis Lisdem rationum momentis convicti alia duo loca ab eodem adducta rejicimus. Primus locus ex quo dam tractatu, in quo juxta Joannem Antiochenum sanctus Hippolytus eos impugnabat, qui ob consub stantialitatem Verbi divini cum Patre suo, myste rium Incarnationis inficiabantur, desumptus est; et seeundum ex alio opere deprompsit, quod ille ei dem sancto Patri ascripsit hoc sub titulo: De unione corporis Jesu Christi cum ejus divinitate. Duo hæc Joca haud minus hæresin Eutychianam redolent; libri quoque, unde petita esse supponitur, toti etiam antiquitati omnino ignoti sunt. Notandum præ terea, quod ea loca, quæ abs Joanne Antiocheno ex S. Hippolyti nostri epistola ad Dionysium episcopum Cypri afferuntur, Græce exstent in epistola Julio Romano pontifici tributa ad Dionysium Alexandri num, edita a celeberrimo Muratorio in Anecdotis Græcis, pag. 343. Unde cl. Fabricius non sine fundamento arbitratur, in locis, quæ pag. 32 tom. II Opp. Hippolyti Latine ex V. C. Eusebii Renaudotii Historia patriarcharum Alexandrinorum exscripsit, pro Hippolyto Romano legendum esse Julius Ro manus. III. Tractatus S. Hippolyti de jejunio Sabbati, de communione Eucharistiæ, et de virgine Corin thiaca, etc. Hieronymus in epistola ad Lucinium testa tor sanctum Hippolytum nostrum de Sabbato, ■trum jejunandum sit, et de Eucharistia, an acci pienda quotidie, disertissime scripsisse. In codice mss. Græco 193 bibliothecæ Coislinianæ refertur fragmentum S. Hippolyti contra fatum teste Mont fauconio pag. 245. Verum utrum sanctus episcopus speciales tractatus circa illa disciplinæ puncta, et de fato composuerit, vel in aliis suis operibus, v. gr., in tractatu De traditione apostolorum, hæc duntaxat perstrinxerit, determinatu admodum diffi sat luminis non subministrant, ex quo colligere certo liceret, utrum sanctus Hippolytus dedita opera De numero impari scripserit, vel pertractando solum aliud argumentum, de illo velut per transen nam disseruerit. Utat sit, sanctus Hieronymus nostrum sanctum episcopum et martyrem inter assertores numeri imparis recenset hoc modo Nunc enumerandum mihi est, qui ecclesiasticorum de impari numero disputarint, Clemens, Hippoly tus, Origenes, Dionysius, Eusebius, Didymus, no strorumque Tertullianus, Cyprianus. Victorinus Lactantius, Hilarius > Leontius Byzantinus allegat sub nomine S. Hip polyti tractatum De benedictionibus Balaam Verum hic auctor in referendis antiquorum testi moniis adeo infidelis est, ut parum fidei promerea tur. Fieri nihilominus potuit, ut sanctus Hippolytus pro materia seu argumento alicujus suorum tracta tuum seu homiliarum juxta consuetudinem suam has benedictiones selegerit, ex quibus Leontius ea, quæ allegavit, deprompserat. Denique Palladius in Historia sua Lausiaca, cap. 148, ex sancto ſlippolyto, quem apostolorum coætaneum vocat, refert narrationem de virgine quadam Corinthiaca, a judice gentili in lupanar tradita ut corrumperetur, quam Magistrianus ado lescens Christianus simulaus se velle cum ea in caste versari, lupanari mutatis vestibus, et ab omni corruptione pia fraude liberavit, sequenti au tem die re cognita ad bestias a judice damnatus Magistrianus martyrio coronatus fuit. Meminit hu jus virginis et Nicephorus H. E. lib. VII, cap. 13, sed paucis; neque uspiam cam Corinthiacam esse dictitat; historiam idem de Magistriano persequi tur idem Nicephorus: utramque narrationem apud Fabricium et Gallandium impressain le gere poteris. DE OPERE S. HIPPOLYTO FALSO ASCRIPTO DE CON SUMMATIONE MUNDI, DE ANTICHRISTO, AC DE SE Bic nolumus repetere, quæ paulo supra de duo fectam pro nobis assumpsit; qui contra sentiet, is est Dei inimicus, et sanctis Patribus repugnat. › Joannes Antiochenus ubi supra, pag. 359. Fabric., Opp. S. Hippolyti, tom. II, Præfat. p. 2.' Hieronym., epist. ad Lucinium ǝlias 28, nunc 71 edit. Venet. in-4°, tom. I, pag. 434, num. 6, ubi sic ait: ‹ De Sabbato quod quæris, utrum je junandum sit; et de Eucharistia, an accipienda quotidie, quod Romana Ecclesia et Ilispaniæ ob servare perhibentur, scripsit quidem et Hippolytus vir disertissimus. › bus tractatibus, et de epistola sub nomine S. Hip polyti a Joanne Antiocheno allegata disseruimus; sed crisin operum eidem suppositorum illico ab eo opere inchoamus, cujus titulus: De consummatione mundi, de Antichristo, et de secundo Christi adventu. Hieronym., epist. 48 edit. Venet., num. 19, pag. 232, alias 50, ad Pammachium, seu Apologe ticus pro libris contra Jovinianum. Leont. Byz., Biblioth. PP. tom. IX, edit. Lugd. p. 682; Canis. Lect. antiq., tom. 1, præf. p. 9. Græc. mss. in biblioth. Bodlei. habet De be nedictionibus Abraam. › Fabric., Opp. S. Hippolyt. tom. 1, pag. 283 et 284. Galland., Biblioth. PP. tom II, pag. 513 cl

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. contra Paulus vocat hominem peccati. Joannem, qui librum Apocalypseos scripsit, cum Elia et Enocho denuo aſſuturum fingit, ut Antichristum redarguat, ‹ cui sententiæœ, ait Possevinus, non est acquiescen dum. Joannis Apocalypsim inscite pro Daniele usurpat. Animas hominum a sæculis fuisse affir mat, quod fuit Origenistarum figmentum: aliaque sunt ejus crebra insomnia atque deliria quibus perpensis non possumus adduci, ut creda mus libellum hunc esse veteris illius episcopi, etc. Hactenus Rivetus. Ellies Dupin Riveto suffragatus iisdem fere rationibus utitur Sed et a Combe fisio observatum est in Catena Patrum Græca ad Jeremiam verba quædam ex Hippolyto allegari, quæ in Gudiano Hippolyto, non autem in học Pici reperiuntur. Eodem Combefisio judice iHud, quod Hippolyti nomine opus De Antichristo hacte nus pluteos oneraverat, sequioris Græciæ monu mentum est, ac plane stramineum, nihil ævi iMius sinceritatem redolens, aut venam magni cum sim plicitate theologi, satisque in Scripturis versati; cujus parens eo ipso persuasus fuerit, quod scri psisse Hippolytum De Antichristo apud antiquos pervulgatum sit. Mirum prefecto quod, tot tantisque contra authentiam hujus scripti stantibus rationum momentis, illud tamen ut authenticum S. Hippolyti opus perdoctus Natalis Alexander defendere ac tueri conatus fuerit Hunc tractatum sub nomine Hippolyti Joannes Pi- nem fore humana figura præditum affirmat, quem cus primus Græce ac Latine Parisiis an. 1557 in lucem dedit cum præfato titulo, qui in capite mss. Græci Venetiis, unde cl. editor copiam acce pit, exstat. Insertus est postmodum hic tractatus Bibliothecæ Patrum Parisiensis posterioris editionis Tomo XII. Recusa etiam Pici versio Latina Coloniæ 1563, in-8, apud Maternum Cholinum, et ad calcem Justini M. Paris. 1575. Et in Bibliothecis Patrum cujuscunque editionis etiam Græce ac Latine in Auctuario Bibliothecæ Patrum Ducæano Paris. 1624, tom. II. Gallice interpretatus fuit Nicolaus le Clerc, Parisiis 1566 et 1579. Ad calcem 'insuper tomi 1 Operum sancti nostri a Fabricio editorum idem tractatus impressus legitur Observat doctissimus Tillemontius plures viros eruditos ab initio hunc libellum velut genuinum scriptum recepisse qui tamen sibi imperare non po tuere, quominus condemnarent, quod in eo legitur, Joannem evangelistam necduni esse mortuum, quod revera etiam parum dignum esse videtur tanto do ctore Ecclesiæ, tamque celebri, qui tertio sæculo vixit, atque in genuino libro De Antichristo contra rium etiam diserte testatus est quapropter et prius, quam verus ille De Antichristo tractatus fuisset repertus, non pauci eum tanquam falsum ac subdititium rejecerunt, ac longe junioris scriptoris ilum esse putaverunt. Inter hos agmen ducit An dreas Rivetus qui ita de hoc libello judicat Exiguus libellus, pretii pene nullius, nec fidei quidem majoris. Auctorem fuisse illitteratum atque indo clum, cum ex ipso Græcæ dictionis genere, quod plerumque puerile est, tum ex rei veritate alque pondere apparet. Primam libri sententiam exorditur ab enim, yap, quod ne puer quidem in schola faceret. Multas habet de natalibus et vita Antichristi inanes conjecturas, Antichristum non' hominem, sed dæmo Fuit is classium inquisitoriarum Parisiensis senatus primum præfectus, postea canonicus Pari siensis. Nomen ejus Latinum est Picus, quod Gallice quidam eruditi designarunt per Pic. Unde el. Dupin erronee Picum Mirandulanum editorem arbitratus est Biblioth. auctor. tom. I, pag. 177 Lat., Colon. Sed verum ejus nomen Gallicum est Picot, quem admodum habetur in privilegio pro imprimendis ejus operibus. Biblioth. PP. Lugdun. tom. III, pag. 253 Hippolyt. Opp. tom. I, Append. pag. 4-29. Tillemont, Mémoir. tom. III, not. 6, p. 512. Bellarminus,De scriptor.; Baron, ad ann. 229, §10; Labb., Script. eccles., pag. 471; Bullus, De fens. fid. Nic., lib. 11, pag. 8. Hæc sola circumstantia, judice Remi Ceil lier tom. Hist. génér. des auteurs, pag. 560, suf ficit ad demonstrandum præfatum De consumma tione mundi tractatum, domini de Picot impressum, non esse sancti Hippolyti; sed habemus, pergit cl. Ceillier, alia quoque longe evidentiora argumenta. Ut enim nihil dicam de stylo humili ac puerili, cum econtra Hippolyti stylus gravis esset et sublimis, auctor facta defendit ac refert, quorum falsitas manifesta est omnibus. Sic, exempli gratia, tradit Joannem cum Elia et Enocho venturum ad testi mouium perhibendum contra Antichristum (lib. De DE COMMENTARIO IN APOCALYPSIN, › TRACTATU ‹ DE DUODECIM APOSTOLIS, ET ALIO DE LXX DISCIPU LIS, SANCTO HIPPOLYTO NOSTRO FALSO ASCRIPTIS. § I. De commentario in Apocalypsin falso S. Hip polyto tributo. Sixtus Senensis scripsit quod reperti fue consumm. mundi, num. 21), in quo de falsitate redarguitur a Scriptura (Apoc. x1, 13); Antichristum dæmonem esse sub specie humana apparentem, in quo et Paulo (ad Thessal. 11), et ipsi Hippolyto lib. De Antich., num. 5 et 6, contradicit, qui verum hominem Antichristum statuunt. Ea quoque, quæ de monachis scribit num. 7, et de incenso in eccle siis adhibito num. 34, clare ostendunt auctorem esse sæculo tertio posteriorem, in quo status mo nasticus nondum notus fuerat, neque incensi usus stabilitus, nisi quoad sepulturam mortuorum, นม่ ex Tertulliani discimus tractatibus De spectac., c. 11; De corona, c. 10; Apologet., c. 30 et 42. Rivet., Crit. lib. 11, c. 11, P. 215. Excipe tamen quæ auctor docet de Verbi æternitate, sacrificio corporis et sanguinis Domini nostri Jesu Christi, utpote sancto Hippolyto sum mopere congruentia. Biblioth. auctor. tom. 1, Dupin., pag. 179 edit. Lat. Colon. Combetis., Præf. notarum in librum S. Hip polyti genuinum De Antichristo, et apud Fabric. Opp. S. Hippol. tom. 1, Append. pag. 6. Natal. Alexand., Hist. eccl., sæcul. 11, c. 4, art. 1, p. 62. Sixtus Senensis, lib. IV Biblioth. sanctæ, p. 311. j i

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. rint superioribus annis Basileæ commentarii qui- apostolis mentio fiat. Opusculum hoc perexiguum dam in Apocalypsin Hippolyto inscripti, de quibus ob eruditionis et styli inopiam ambigitur. Perdoctus Rivetus conjicit, hunc Commentarium in Apo calypsin forsan haud diversum opus esse ab eo, quod edidit Picot seu Picus Græce ac Latine sub titulo: De consummatione mundi, et de Antichristo. Nescio, inquit hic criticus, an sit idem liber, de quo Sixtus Senensis lib. I scripsit... Sive idem sit, sive alius, eadem est ambigendi ratio. 11. Tractatus de duodecim apostolis Hippolyto supposilus. Sub nomine S. Hippolyti in Bibliotheca Patrum Lugdunensi et apud Combefisium in Auctuario nil est, nisi catalogus temere consarcinatus de LXX discipulis, eorumque præcipuis proprietatibus, po tissimum e phantasia confictis, atque etiam no minibus falso attributis; unde etiam nullo mo do meretur præ se ferre nomen sancti nostri Hip polyti. Sic, exempli causa, plurimæ personæ inter discipulos Domini recensentur hic, quæ tamen pri mum post prædicationem S. Pauli apostoli ad fidem conversæ fuerunt, atque consequenter nunquam inter discipulos Salvatoris computari possunt. Dein tradit hic auctor, quod sanctus Marcus et sanctus Lucas e numero illorum discipulorum fuerint, qui super dicto Jesu Christi: Nisi quis comedat car nem meam et bibat sanguinem meum, non est me segregarint; sed postea ille per Petrum, hic autem Paulo suadente permotus ad Christum reversi, mar tyrio vitam consummarint. Dicit quoque S. Cle mentem Sardiniæ episcopum, Crescentem Chalce doniæ in Galliis episcopum fuisse. Duos etiam Bar nabas diversos statuit; unum Mediolani, alterum Heracleæ episcopum fingit. Cæterum eruditi obser vant, exiguum hoc opusculum ut plurimum con venire cum pseudo-Dorotheo, idemque verisimiliter esse cum eodem Quæ autem de LXX disci pulis habet Baronius ad Martyrologium Romanum 1x Aprilis, et in Annalibus ad ann. Chr. 44, n. 58, et ann. 58, n. 56, allegans hunc Hippolyti libellum, quem Græce habuit Sirletus, ex Hippolyti Thebani Chronico petita Fabricio videntur. Exstat vero perexiguus hic libellus cum superiore scripto De duodecim apostolis sub Hippolyti nomine in codici_ bus duobus bibliothecæ Coislinianæ sive Seguieria næ; ut testatur cl. Montfauconus in recensione mss. Græcorum illius bibliothecæ. Fabricius eum dem tractatum tom. 1 Opp. S. Hippolyti, pag. 41 appendicis, inseruit Græce ac Latine. novissimo Bibliothecæ Patrum occurrit brevissimus dignus, scandalum passi, a Salvatoris societate se tractatus De duodecim apostolis, ubinam quis que eorum prædicaverit, ac ubi consummatus sil. Idem tractatus sub ejusdem sancti Patris nomine reperitur etiam inter mss. Græca bibliothecæ Coisli nianæ atque.ad calcem tomi 1 Opp. S. Hip polyti Græce ac Latine typis excusus est Ob servant insuper viri eruditi laudatum tractatum a Cedreno ac Michaele Glyca sub sancti nostri nomine allegari Verum horum duorum Græ culorum haud tanta est auctoritas, ut eorum nudo asserto fidem habere debeamus. Ipse autem Com befisius fatetur se nihil habere, quo probet hunc tractatum esse sancti Hippolyti, præter fidem Regii ms. codicis, ex quo exscripsit. Accedit, quod multa de morte apostolorum complectatur recentiorum Græcorum figmenta, qualia judice Dupinio sunt sequentia: Andream oleæ affixum e vivis excessis se; Joannis reliquias in ejus tumulo inventas non esse; Bartholomæum cruci fuisse affixum pronum in caput; Matthæum apud Parthos prædicasse; Thomam ad Magos conciones habuisse, in quatuor locis hasta abiegna Salamine confossum esse; Thad dæum in Mesopotamia prædicasse; Simonem apo stołum sancto Jacobo in sede episcopali Hierosoly. mitana successisse; quæ a recentiorum Græcorum agmentis petita sunt, ut a Sophronio et aliis. III. Tractatus de Lxx discipulis S. Hippolyto suppositus. DE ALIIS OPERIBUS S. HIPPOLYTO FALSE ASCRIPTIS. § 1. Genealogia SS. Mariæ et Josephi opus supposititium. Nicephorus Gallistus allegat ex sancto Hip polyto episcopo Portuensi fragmentum satis pro Impressum etiam fuit e codice Barocciano 206 lixum circa genealogiam sancti Josephi et beatissi aliud sub ejusdem Hippolyti nomine opusculum De LXX discipulis, seu ut inscriptio præ se fert De LXX apostolis Jesu Christi; licet nulla de plurimis Rivet, loe. cit. Biblioth. PP. Lugdun., tom. III, p. 265. Biblioth. Coisl., p. 413. Fabric., tom. I Opp. S. Hippol., pag. 50 et seq. Cedren. in Compend. hist., p. 203. Michael Glycas, part. 111 Annal., p. 239. Dupin, Biblioth. auctor., tom. I, p. 180, in not. 9. Dupin, loc. citat.; Remi Ceillier, loc. citat., p. 361. Fabricius, Biblioth. Græc., lib. v, part. 1, p. 212. mæ Virginis Verum non est ambigendum quin hic historicus hallucinatus fuerit, intelligendo sanctum Hippolytum martyrem pro Hippolyto The Nicephorus Callist., lib. 11 Histor. eccles., Maurini nostri in. Hist. littér, de la France, tom. I, pag. 395, duo hic opuscula distingu unt unum sc. de genealogia sancti Josephi, ejusque tota familia; alterum nimirum librum de ortu et fai lia beatissimæ Virginis, hic tamen libellus juxta illos non est nisi epitome prioris. Perdoctus Jaco bus Basnagius suis in observationibus in Chronicon Hippolyti Thebani utrumque opusculum velut fra gmentum operis laudati scriptoris juris publici ſo cit tom. III Lect. antiquit. Canisii, p. 39.et 4Q..

DE VITA ET SCRIPTIS S. HIPPOLYTI. vixisse; neque bie ullum errandi periculum, cum citet sæpius Metaphrasten scriptorem sæculi-XL. bano, scriptore sæculi undecimi ad finem vergen- auctorem bujus fragmenti ante sæculum xɩ non tis, aut sæculo duodecimo ineunte florentis; vixit enim post Simeonem Metaphrasten Siquidem hoc fragmentum revera quoad omnes partes in Chronico Hippolyti Thebani Græce ac Latine abs Emmanuele Schelstrate anno 1692 in lucem edi to et postea a cl. Fabricio appendici tomi I Operum S. Hippolyti episcopi ac martyris inserto reperitur Cæterum ea quæ referuntur in hoc Chronico de genealogia sancti Josephi ejusque tota familia, omnimodam fictionis similitudinem præ se ferunt; quinimo cum doctissimo Remigio Ceilliero asserere non dubitamus integrum opus nil aliud esse quam falsitatum texturam. Nescio au tem, inquit laudatus vir doctus unde auctor di dicerit Patres in Nicæna synodo statuisse, ut non ordinarentur presbyteri ante triginta annos, dixisse que, sufficere discipulo ut sit sicut magister, et servo, at sit sicut dominus ejus. Credit quoque hic auctor sanctum Josephum beatissimæ Virginis sponsum duas uxores habuisse, atque ex prima Salome dicta, quæ fuit filia Aggæi fratris Zachariæ, patris Joannis Baptistæ, quatuor filios, Jacobum, Simonem, Ju dam et Joseph, et duas filias Esther et Martham suscepisse II. Chronicon S. Hippolyto suppositum. Ascribitur sancto nostro Hippolyto etiam prima pars alterius cujusdam Chronici, a Canisio evul gati, et a Fabricio aliquantulum accuratius re impressi, atque postea a Jacobo Baзnagio integre omnino editi. Hoc Chronicon usque ad Caroli Mag. tempora progreditur. Verum hic non agitur, nisi de prima ejus parte, in qua leves quædam differentiæ observantur duas inter editiones Basnagii ac Fabri cii. Conveniunt autem eruditi, quod sub imperio Alexandri Severi compositum; utut longe certius sit, ut verum fatear, illud non prius, quam sub ejus successore Maximino I perfectum fuisse: cum juxta exemplar Fabricii omne imperii Alexandri Severi tempus his terminis designetur Alexander annis tredecim, diebus novem. Jam vero bic terminus nos deducit usque ad annum 235 inclusive, ultra quem sanctum Hippolytum vixisse non est certum. Neque aliunde perspicimus, quo jure ac fundamento bæc prior Chronici pars eidem attribui possit. Verum quidem est, uti ex Eusebio atque sancto Hieronymo discimus, nostrum Hippolytum Chronicum compo suisse, sed relate ad diem Paschatis. Sine dubio autem illud non est hoc, de quo hic controvertitur; neque hic observatur minima nota de aliquo opere hujus generis. Verum quoque adhuc est, quod ta bula, quæ plures operum sancti Hippolyti titulos complectitur, eidem ascribat chronica contra Græ cos et contra Platonem; at vero Chronicon, quod hujus controversiæ objectum est, nihil habet unde colligi liceret illud esse idem ipsissimum. Verosimil limum itaque est atque creditu longe facilius, si cum Basnagio dicamus hanc priorem Chronici partem spectare ad Julium Africanum, qui sub im perio Alexandri floruit. En quomodo omnes difficul tatum nodi hac ratione expediri possint. Omnes sciunt generatim sanctum nostrum Hippolytum in supplemente Bibl. PP. Paris. 1639, apud Morell., tom. II, pag. 806, et tom. XV Bibl. PP. Lugdun., pag. 240; item Canisius, tom. II Lect. antiq., anno 1602, pag. 579, ex duobus codicibus hoc titulo Collectio historica chronographica ex anonymo, qui sub Alexanaro Severo imperatore vixit, collectore Gallo quodam Caroli Magni temporibus. Incipit Liber generationum primus. Addit Canisius in mar gine: In ms. codice minore, nam in majore ms. totus liber primus abest, non erat præter hunc alius titulus huic libro præfixus. › Deinde idem Chroni con emendatius aliquanto (licet et ipsum passim in nominibus præsertim propriis castigatione indigens) atque capite de imperatoribus auctius editum est a Phil. Labbeo S. J. Paris. 1657, fol., tom. I Biblio thecæ novæ ms. pag. 298, ex alio codice ms. colle gii Claromontani Parisiensis S. J. hoc titulo: Chro nologi anonymi, qui sub Alexandro imperatore vi xisse anno Christi 236 dicitur, libellus seu chronicon de divisionibus et generationibus gentium. Labbeanam editionem secutus est Du Cangius in appendice ad Chronicon paschale, Paris. 1688, fol., pag. 413. Fragmentum ex Chronico Hippolyti Thebani exstat editum a Joanne Sambuco Patavii 1556, La tine in-8, typis Gratiosi Perchacini sub titulo Libelli de ortu et cognatione Virginis Mariæ, et asservatur ms. in bibliotheca Cæsarea, sed brevissimum Longius exstat in Lectionibus antiquis Henrici Ca nisii, tom. III, pag. 35, Græce ac Latine. Non pauci scriptores, qui personas, nomen Hippolyti præ se ferentes, non satis distinxerunt, neque tempora in quibus illæ vixerunt, hoc fragmentum sancto nostro Hippolyto episcopo ac martyri attribuerunt; persua sissimum habentes Chronica hæc in laterculo tabulæ Græcæ designata esse. Interim tamen error hic tam grandis est, ut per se patescat, mirandumque pror sus quod non illico detectus fuerit. Manifestum est Le Moyne, Varia sacra, tom. II. p. 1081 et seq.; Canis., tom. III Lect. antiq., p. 35, 46, 49; Voss., Hist. Græc., lib. 11,^c. 25, p. 293; Possevin., Apparat., p. 765. Schelestr. in Antiquit eccles. dissert. illu strata, tom. 1, p. 510 et seqq. Fabric., p. 46 et seq. Remi Ceillier, tom. II Hist. gén., p. 362. Idem ibid. et pag. 363. Fabric., loc. cit., pag. 47. Lambecius Græce e codice Vindob., tom. III, pag. 46. Vide eumdem pag. 98 seq. et tom. IV p. 150, tom. V pag. 109 seq., tom. VII pag. 341, tom. VIII pag. 63; et Allatium De ætate et intersti tiis in collatione apud Græcos, pag. 50. Etiam Hip polyti historici fragmentum, in quo Salome Josephi BiwTixh Yuvi appellatur, a Salmasio sibi communi catum refert Andreas Rivetus tom. III Opp. p. 640. Allegat et Turrianus in Apologia pro domo Laure tana adversus Vergerium, et in scholiis ad lib. 11 Constitut. apostol. Henric. Canisius, Bavarico codice usus, Græce ac Latine tomo Ill Antiq. lect., Ingolstad. 1603, in 4, p. 40. Ex Canisii editione Latine cum ejus notis legitur in Bibl. PP. Colon. tom. IX, anno 1618, et Fabric., tom. I Opp. S. Hippolyti, pag. 49-39. Idem ibid., pag. 59. Apud Canis., Lect. antiq., tom. II, p. 148.