S. PROCLUS CP. EPISCOPUS. clus, vir pius, et ad certamen adversus eos qui Πρόκλος, ἀνὴρ εὐσεβὴς, καὶ τοῖς τὰ ὀρθὰ διαστρέφω quæ recta sunt, pervertunt, exercitatus, et ex veritatis assertione victoriam reportare assuetus. SOCRATES Hist. eccl. Orta est autem post obitum Attici multa circa ordinationem episcopi contentio, dum alii alios quaerebant: nam quidam Philippum presbyterum, nonnulli vero Proclum ordinari cupiebant: erat autem et is presbyter. Communiter vero cunctus populus Sisinnium ordinari optabat. IDEM ibid., Mortuo Cyzicenorum episcopo, Sisinnius Proclum Cyzici ordinavit episcopum. Cum itaque Proclus Cyzicum esset profecturus, prævenerunt eum Cy, ziceni, ac virum religiosum, nomine Dalmatiuin, ordinaverunt. Et hoc fecerunt neglecta lege quæ jubet, ne præter sententiam Constantinopolitani episcopi, ulla fiat episcopi ordinatio. Legem autem istam ideo neglexerunt, quod ea ad solius Attici personam lata pertineret. Mansit itaque Proclus Constantinopoli, et licet Ecclesiæ suæ non præesset, in ecclesiis tamen Constantinopolitanis docendo floruit. σιν ἀνταποδύεσθαι μεμελετηκώς, ὅτι καὶ νικᾶν ἔθος αὐτῷ πρεσβεύοντι τὴν ἀλήθειαν. lib. vi, cap. 26. Εγένετο δὲ μετὰ τὴν τελευτὴν Ἀττικοῦ πολλὴ φε λονεικία περὶ χειροτονίας ἐπισκόπου, ἄλλων ἄλλον ζητούντων· τινὲς μὲν γὰρ, φησί, Φίλιππον τὸν πρε σβύτερον ἐζήτουν, τινὲς δὲ Πρόκλον· καὶ οὗτος δὲ πρεσβύτερος ἦν. Κοινῇ δὲ πᾶς ὁ λαὸς ἐπόθει γίνεσθαι Σισίννιον. cap. 28. Τοῦ Κυζικηνῶν ἐπισκόπου τελευτήσαντος, ὁ Σισίν νιος Πρόκλον ἐχειροτόνησε πρὸς ἐπισκοπὴν τῆς Κυ ζίκου. Μέλλοντος οὖν διάγειν ἐπ' αὐτὴν, φθάνουσιν οἱ Κυζικηνοὶ καὶ χειροτονοῦσιν ἄνδρα ἀσκητικὸν, ᾧ όνομα ἦν Δαλμάτιος. Καὶ τοῦτ' ἐποίησαν, ἀμελήσαν τες τοῦ νόμου τοῦ κελεύοντος, παρά γνώμην του ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, χειροτονίαν ἐπισκό που μὴ γίνεσθαι. Ημέλησαν δὲ τοῦ νόμου τούτου, ὡς ᾿Αττικῷ μόνῳ εἰς πρόσωπον παρασχεθέντος. Εμε νεν οὖν ὁ Πρόκλος, οἰκείας μὲν Ἐκκλησίας μὴ προεστὼς, ἐν δὲ ταῖς ἐκκλησίαις τῆς Κωνσταντινουπόλεως μετὰ τὰς διδασκαλίας ἀνθῶν. Idem ibid., cap. 35. Post depositionem vero Nestorii, rursus disceptatie erat de eligendo episcopo. Et multi quidem PhiHppum, plures vero Proclum eligebant; et obtinuisset sane Procli electio, nisi potentum nonnulli obstitissent, canone ecclesiastico prohiberi dicentes: Ne quisquam episcopus uni addictus ecclesiæ ad aliam civitatem transferatur. Hoc dicto ac credito, coactus est populus acquiescere. Μετὰ δὲ τὴν Νεστορίου καθαίρεσιν, πάλιν περί ἐπιλογῆς ἐπισκόπου ζήτησις ἦν. Καὶ πολλοὶ μὲν Φίλιππον, πλείους δὲ τὸν Πρόκλον ἐπελέγοντο· καὶ ἐκράτησεν ἂν ἡ Πρόκλου γνώμη, εἰ μή τινες τῶν μεγάλα δυναμένων εκώλυσαν, φήσαντες, κανόνα ἐκκλησιαστικὸν κωλύειν, τὸν ὀνομασθέντα τινὸς πόλεως ἐπίσκοπον εἰς ἑτέραν μεταφέρεσθαι πόλιν. Τοῦτα λεχθὲν καὶ πιστευθὲν, τὸν λαὸν ἡσυχάζειν ἠνάγκαζεν.. Idem ibid., cap. 36. Qui tunc ista dicere conati sunt, vel Invidia fuerunt erga Proclum infecti, vel el canones, quæve spenumero utiliter in ecclesiis gesta fuere, ignorabant. Idem ibid., Maximianus vero cum biennium ac menses quinque Ecclesiae pacale præfuisset, mortuus est, consulibus Areobindo et Aspare, duodecimna die Aprilis. Accidit autem, ut heldonada esset jejuniorum, Paschatis ſesto vicina: erat autem dies illa quinta vocata. Tunc autem et Theodosius imperator causæ huic sapienter providit: etenim ne denuo in electione episcopi disceptatio oriretur, et Ecclesia perturbaretur, incunctanter, nondum humato Maxiiniani corpore, præsentibus episcopis præcepit, ut Proclum ordinarent: nam ad eam rem et Cœlestini episcopi Romani litteræ quæ allatæ fue ant, consentiebant, quas ille et Cyrillo Alexandrino, et Joanni Antiochiæ, et Rufo Thessalonicensi miserat, nihil impedire docens, eum qui alii esset Ecclesiæ nuncupatus, vel etiam episcopus esset, ad aliam transD' Οἱ τότε ταῦτα λέγειν ἐπιχειρήσαντες, ἀλλ᾽ ἢ κα τασκευάσασθαι φθόνῳ τῷ πρὸς τὸν Πρόκλον, ἢ ἀγνοεῖν καὶ τοὺς κανόνας, καὶ τὰ πολλάκις χρειωδῶς ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις γενόμενα. cap. 40. Μαξιμιανὸς δὲ δύο ἐνιαυτούς προς τοῖς πέντε μησὶν ἡσύχως τῆς Ἐκκλησίας προστὰς, ἐτελεύτησεν ἐν ὑπατείᾳ Αρεοδίνδου καὶ "Ασπαρος, τῇ δωδεκάτη του Απριλλίου μηνός. Συνέβη δὲ ἐν αὐτῇ τὴν ἑβδομάδα εἶναι τῶν νηστειῶν, τὴν γειτνιάζουσαν τῇ τοῦ Πάσχα ἑορτῇ· ἡμέρα δὲ ἦν καλουμένη πέμπτη. Τότε δὴ καὶ ὁ βασιλεὺς Θεοδόσιος σοφῶς τοῦ πράγματος προ ενόησεν· ἵνα γὰρ μὴ πάλιν περὶ ἐπιλογῆς ἐπισκόπου ζήτησις ἦν καὶ ταραχὴ τῇ Ἐκκλησίᾳ κινήσῃ, μὴ μελλήσας, ἀλλ᾽ ἔτι κειμένου τοῦ σώματος Μαξιμια νοῦ τοῖς παροῦσιν ἐπισκόποις ἐνθρονίσαι τὸν Πρόκλον ἐπέτρεψεν· τοῦτο γὰρ καὶ τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ῥω μαίων Κελεστίνου ἐπιστολαὶ παροῦσαι ἐγίνοντο σύμ ψηφοι, ἂς ἐκεῖνος ἀπεστάλκει Κυρίλλα τε τῷ ᾿Αλεξανδρείας, καὶ Ἰωάννῃ τῷ ᾿Αντιοχείας, καὶ Ρούφῳ τῷ Θεσσαλονίκης, διδάσκων ὡς οὐδὲν κωλύει, τόν τε

kaņa; zion: się Eles præ ==- ün, 15:22 == === T Tax. 1 15 € thes lisa an vigu. Dan ì u. REXDYI”; 1. EN KEKE MER STIR FUNART MAMA kukuv HT MESTE FORWA BAŞTANSI KIem. Alters ar d. Šumana, SIVI MAI MA -་་ ་་ ipramin ì tèna to, ÷ I¬ Şiş zaryadlız muda. d. de kalės pada dos PazienÐA anden het vP, S MISILA SIEN RYDE M R HIS HIBRs, elan al Ady, WK ནད༌པ az jár könä meant, mkaas ex, CIOMONGA Vita çre lændes korlukem s þy kapir air durai, bu vera manuilas nacidas là, aby Joðið ets MIFS (BAM Vialobal die DeBORA JÜN şi capraviti: etenim nullam hæresim d'vovače Valous manomeindinė dignustom Foviesāt sadam reguit, sigre ea in re Theodosium imperatorem imsa Tus est. hon inst., car. R. Ez mm; průnikah; aim iziqa - Épp mig sårbię spolovag koppia. zzi sukaņā au; human Hâna; indiqua Pac Reque rabane imperstar Povolar lamiahat, xam el îse veres imi abstar sacerdotes, AN EMA pacta nes appralakat qui ad persoquondam evard hom itd., can. Rỉ Oviņas: pèn Başhaşını i imaşyıt, & inga by Paiya,, Parbai; • k z izèrbiano; Aziziston zün va'ala) viperman dipbruger. Kal où tum piver Hamar Mi yàs mai müp ¿½ sů prvoš zamal bbs, maksts sin Smánphivaay àvásev. Tim xal é baisrono; Epózás;, èx vou Texaxità spoprziav bz` èxxò? saç deŝiszun, të yºνομένῃ ἐκ θεού αυτοίς προσαρμόσεις, ἱκανῶς ἔθεν popisivali, viè ἀνθρώπου, προσήτευσαν ἐπὶ Γὡς ἄρχοντα, Ῥως, Μισόχ καὶ βεβέλ κρινώ γὰρ αὐτὸν θανάτῳ, καὶ alparı, xal verý zatozlišorti, zal līšosę zaláTnc⋅ xal zỹf, xai Oɛior SpéĘw śx' avròr, zal, ἐπὶ πάντας τοὺς μετ' αὐτοῦ, καὶ εἰς ἔθνη πολλὰ μετ' αὐτοῦ. Καὶ μεγαλυνθήσομαι, καὶ ἐνδοξασθή cojai, xai pruchño cuai ėvartier zollŵr öðrŵr. καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος. Σφόδρα μὲν εν, ὡς ἔφην, έθαυμάσθη ἐπὶ τούτοις ὁ Πρόκλος Barbarorum dux, nomine Rugas, fulmine koo#* interiit; et pestis subsecnta maximam corum kaminum qui sub illo fuerant, partem interemit. Me. que sie plaga quievit; sed et jenis e celu dokaprawne, plurimos ex iis qui remanserunt, consumpot, Nami sane episcopus Proclus, cum in ecclesia de collata salute Ezechielis exponeret prophetiam, admirationi fuit abunde. Erant autem verba prophetiæ: F1 m. fili kominis, vaticinare contra fing principem, Kim, Misoch et Tøbel; judicabo enim cum morte, et sanguine et imbre vehementi, et rapidibus grandinis; et ignem, et sulphur pinam super eum, et super omnes qui cum en, et super gentes muitas cum co. At mas gnificator et glorificabar, et netus era în conspreek multarum gentium; et cognoscent quia ego sum Dominus ³, Vehementer itaque, sicut dixi, ob ista admirationi fuit Proclus. Ex concilio Antiocheno sub Domno, intexto actioni xiv concilii Chalced., edit. Ven. Labb. tom. IV, pagg. 1659, 1662, 1663. Δόμνος ἐπίσκοπος τῆς ᾿Αντιοχείας εἶπεν· Οἶδα και γὼ ἐκδεδημηκέναι τὸν ἐπίσκοπον ᾿Αθανάσιον· καὶ γὰρ ἐκόμισέ μοι γράμματα τῶν θεοφιλεστάτων καὶ ἁγιωτάτων ἐπισκόπων, τοῦ κυρίου Πρόκλου, φημί, καὶ τοῦ κυρίου Κυρίλλου. · Ezech. xxxvIII, 22 seq. Domnus episcopus Antiochiæ dixit: Novi et ego formidasse reverendissimum episcopum Athana sium: nam detulit mihi litteras Doi amantissimorum et sanctissimorum episcoporum, dumni Procli seilicet et domni Cyrilli.

kaņa; zion: się Eles præ ==- ün, 15:22 == === T Tax. 1 15 € thes lisa an vigu. Dan ì u. REXDYI”; 1. EN KEKE MER STIR FUNART MAMA kukuv HT MESTE FORWA BAŞTANSI KIem. Alters ar d. Šumana, SIVI MAI MA -་་ ་་ ipramin ì tèna to, ÷ I¬ Şiş zaryadlız muda. d. de kalės pada dos PazienÐA anden het vP, S MISILA SIEN RYDE M R HIS HIBRs, elan al Ady, WK ནད༌པ az jár könä meant, mkaas ex, CIOMONGA Vita çre lændes korlukem s þy kapir air durai, bu vera manuilas nacidas là, aby Joðið ets MIFS (BAM Vialobal die DeBORA JÜN şi capraviti: etenim nullam hæresim d'vovače Valous manomeindinė dignustom Foviesāt sadam reguit, sigre ea in re Theodosium imperatorem imsa Tus est. hon inst., car. R. Ez mm; průnikah; aim iziqa - Épp mig sårbię spolovag koppia. zzi sukaņā au; human Hâna; indiqua Pac Reque rabane imperstar Povolar lamiahat, xam el îse veres imi abstar sacerdotes, AN EMA pacta nes appralakat qui ad persoquondam evard hom itd., can. Rỉ Oviņas: pèn Başhaşını i imaşyıt, & inga by Paiya,, Parbai; • k z izèrbiano; Aziziston zün va'ala) viperman dipbruger. Kal où tum piver Hamar Mi yàs mai müp ¿½ sů prvoš zamal bbs, maksts sin Smánphivaay àvásev. Tim xal é baisrono; Epózás;, èx vou Texaxità spoprziav bz` èxxò? saç deŝiszun, të yºνομένῃ ἐκ θεού αυτοίς προσαρμόσεις, ἱκανῶς ἔθεν popisivali, viè ἀνθρώπου, προσήτευσαν ἐπὶ Γὡς ἄρχοντα, Ῥως, Μισόχ καὶ βεβέλ κρινώ γὰρ αὐτὸν θανάτῳ, καὶ alparı, xal verý zatozlišorti, zal līšosę zaláTnc⋅ xal zỹf, xai Oɛior SpéĘw śx' avròr, zal, ἐπὶ πάντας τοὺς μετ' αὐτοῦ, καὶ εἰς ἔθνη πολλὰ μετ' αὐτοῦ. Καὶ μεγαλυνθήσομαι, καὶ ἐνδοξασθή cojai, xai pruchño cuai ėvartier zollŵr öðrŵr. καὶ γνώσονται ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος. Σφόδρα μὲν εν, ὡς ἔφην, έθαυμάσθη ἐπὶ τούτοις ὁ Πρόκλος Barbarorum dux, nomine Rugas, fulmine koo#* interiit; et pestis subsecnta maximam corum kaminum qui sub illo fuerant, partem interemit. Me. que sie plaga quievit; sed et jenis e celu dokaprawne, plurimos ex iis qui remanserunt, consumpot, Nami sane episcopus Proclus, cum in ecclesia de collata salute Ezechielis exponeret prophetiam, admirationi fuit abunde. Erant autem verba prophetiæ: F1 m. fili kominis, vaticinare contra fing principem, Kim, Misoch et Tøbel; judicabo enim cum morte, et sanguine et imbre vehementi, et rapidibus grandinis; et ignem, et sulphur pinam super eum, et super omnes qui cum en, et super gentes muitas cum co. At mas gnificator et glorificabar, et netus era în conspreek multarum gentium; et cognoscent quia ego sum Dominus ³, Vehementer itaque, sicut dixi, ob ista admirationi fuit Proclus. Ex concilio Antiocheno sub Domno, intexto actioni xiv concilii Chalced., edit. Ven. Labb. tom. IV, pagg. 1659, 1662, 1663. Δόμνος ἐπίσκοπος τῆς ᾿Αντιοχείας εἶπεν· Οἶδα και γὼ ἐκδεδημηκέναι τὸν ἐπίσκοπον ᾿Αθανάσιον· καὶ γὰρ ἐκόμισέ μοι γράμματα τῶν θεοφιλεστάτων καὶ ἁγιωτάτων ἐπισκόπων, τοῦ κυρίου Πρόκλου, φημί, καὶ τοῦ κυρίου Κυρίλλου. · Ezech. xxxvIII, 22 seq. Domnus episcopus Antiochiæ dixit: Novi et ego formidasse reverendissimum episcopum Athana sium: nam detulit mihi litteras Doi amantissimorum et sanctissimorum episcoporum, dumni Procli seilicet et domni Cyrilli.

Ex act. xiv ejusdem concilii Chalced., ibid. pag. 1646. ᾿Αθανάσιος ὁ εὐλαβέστατος ἐπίσκοπος εἶπε· Τὸ ἐμὸν πράγμα ἀπὸ μακροῦ χρόνου κατήρηται· καὶ τούτου ἤκουσαν οἱ τῆς μακαρίας μνήμης Κύριλλος τι καὶ Πρόκλος, καὶ φανερούς τύπους ἔγραψαν τῷ Αντιοχείας γενομένῳ ἐπισκόπῳ Δόμνῳ· συνέθετο ἐκεῖνος πληροῦν ταῦτα. Ἀξιῶ, εἰ παρίσταται τῇ ὑμε τέρᾳ ἐξουσίᾳ, τὰ γράμματα τῶν ἀρχιεπισκόπων ἀναγνωσθῆναι. Οἱ ἐνδοξότατοι ἄρχοντες εἶπον· Τὰ γράμματα Πρόκλου καὶ Κυρίλλου τῶν τῆς εὐλαβοῦς μνήμης ἀναγινωσκέσθωσαν. στα Athanasius reverendissimus episcopus dixit: Mea causa a longo tempore inchoata est, et hanc audierunt beatae memoriæ Cyrillus et Proclus, et certas litteras scripserunt Domno qui fuit Antiochenus episcopus, promisitque ille eas complere. Rogo itaque, si videtur vestræ potestati, archiepiscoporum littere relegantur. Glorississimi judices dixerunt: Litteræ Procli et Cyrilli reverendissimæ memoriæ relegantur. Ez epistola Quintiani episcopi Asculani ad Petrum Fullonem episcopum Antiochiæ, ex tom. V Concil. edit. Ven. Labb., pag. 226. quod oportet sequi revelationem sanctissimi Procli Coustantinopolitanæ Ecclesiæ episcopi; quando in campum cum universo populo cucurrit, fluctuante ipsa civitate sub terræ motu, et omnibus fetum emittentibus, repente puerum in aera levari a quadam virtute, et huic imponi suppliciter occinere Trisagium, ac dicere: Sanctus Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis, miserere nobis; et hæc annuntiare episcopo jussus est. Qui et per tres horas sletit in tribunali, secus pedes ipsius episcopi, et hæc narravit. Et hic suppliciter orantibus stetit terræ Ταύτας τὰς δώδεκα καθαιρέσεις ἀπέστειλά σοι, εἰσ Has duodecim depositiones ad te misi, sciens δὼς ὅτι χρὴ ἐξακολουθεῖν τῇ ἀποκαλύψει τοῦ ὁσιωτάτου τῆς Κωνσταντινουπολιτῶν Ἐκκλησίας ἐπισκόπου Πρόκλου· πῶς ἐν τῷ κάμπῳ καταδραμὼν σὺν παντὶ τῷ λαῷ, κυματιζομένης ὑπὸ σεισμῶν τῆς αὐτῆς πόλ λεως· καὶ θρήνου ὑπὸ πάντων ἀναπεμπομένου, ἄφνω παῖδα εἰς τὸν οὐρανὸν ἀρθῆναι ὑπό τινος δυνάμεως, καὶ τούτῳ ἐνθέσθαι τοῦ λιτανεύειν τὸ Τρισάγιον καὶ λέγειν· Ἅγιος ὁ Θεός· ἅγιος ἰσχυρὸς, ἅγιος ἀθάν νατος, ἐλέησον ἡμᾶς. Καὶ ταῦτα τοῦ ἐπαγγεῖλαι τῷ ἐπισκόπῳ προσετάχθη. Ος καὶ μετὰ τρίωρον ἔστη ἐν τῷ τριβουναλίῳ παρὰ τοὺς πόδας τοῦ αὐτοῦ [του] ἐπισκόπου, καὶ ταῦτα διηγήσατο. Καὶ οὕτως λιτανευ σάντων, έστησαν οἱ σεισμοί. motus. Ex epistola Acacii episcopi CP. ad eumdem Petrum Fullonem, ibid. pag. 231. Οὐ μόνον γὰρ τὴν χερουβικὸν ὕμνον ἐνόθευσας, δι' οὗ καὶ ἡ ἡμετέρα πόλις εστερεώθη σαλευομένη ποτέ ὑπὸ ἀνενδότων σεισμών, παιδός νηπίου περὶ τὸν αἰθέρα ἁρπαγέντος ἐπ' ὄψεσι πάσης τῆς πόλεως ὡς ἕως τρίτου οὐρανοῦ κατὰ τὸν θεσπέσιον Παῦλον. Κἀκεῖ ἀκηκοότος τὴν ἄβόητον ταύτην ὑμνολογίαν· καθ' ήν ὥραν ἐν τῷ κάμπῳ τὰ πλήθη μετὰ δακρύων ἀνεβόων τὸ, Κύριε, ἐλέησον, πρὸς τὸν Θεὸν, ἅμα τοῦ ἐν ἁγίοις Πρόκλου τοῦ γεγονότος Πατρὸς ἡμῶν, καὶ ἀρχιεπισκόπου ταύτης τῆς βασιλίδος και φιλοχρίστου πόλεως. Ex epistola Justini episcopi in Sicilia ad Δέξαι οὖν ὡς ἀδελφοῦ σου παραίνεσιν· καὶ γενοῦ ποιμὴν τῶν προβάτων, καὶ οὐ λύκος· καὶ τῷ μακα ρίῳ Πρόκλῳ ἀκόλουθος γενοῦ, καὶ τῇ αὐτοῦ ἐν τῷ κάμπῳ ἀποκαλύψει. Non solum enim cherubicum illum hymnum corrupisti, per quem et nostra civitas firmata est, cum olim noveretur ab interioribus terræ motibus, puero infante ad æthera rapto in conspectu totius civitatis usque ad tertium cœlum, quemadmodumı divinus Paulus 1. Ibidem hanc ineffabilem hymnologiam obaudivit; in qua hora in campo multitudo cum lacrymis: Domine, miserere, exclamabat ad Deuin, simul cum sancto Patre nostro Proclo archiepiscopo hujus regalis et a Deo amatæ civitatis. VΠΙ. Ex Hist. eccl. Tripartita, lib. xn, cap. 3, Sisinnius Proclum in Cyzico consecravit; qui antequam proficisceretur ad Cyzicum, cives precedentes Dalmatium monachum episcopum sibimet ordinaverunt, parvi pendentes regulam qua jubetur, præter Constantinopolitanum episcopum ordinatio- * 1 Cor. si 2. eumdem Petrum Fullonem, ibid. pag. 227. Suscipe ergo tanquam fratris tui admonitionem; et fias pastor ovium, et non lupus; et flas sectator beati Procli et revelationis ejns in campo. apud Cassiodorum, Opp. tom. I, pag. 348. nem ibi fleri non debere. Quod ideo Cyziceni neglexerunt, quia Attico soli hæc lex personaliter præstita videbatur. Mansit ergo Proclus non habens Ecclesiam propriam: qui tamen in doctrina ecclesiarum Constantinopoleos valde florebat.

S. PROCLUS CP. EPISCOPUS. Ibid. cap. 10, pag. 551 Maximianus cum duos annos et sex menses Ec- cepit inthronizare Proclum. Quod etian Romani clesiam gubernasset, defunctus est consulatu Ariobindæ et Asparis, die x mensis Aprilis, in septismana majore jejuniorum, feria v. Tunc igitur Theodesius imperator sapienter causam prospexit, ne rursus de episcopatu seditionis quæstio aut tumultus in Ecclesia nasceretur. Cum adhuc ergo corpus Maximiani jaceret, præsentibus episcopis præepiscopi Cœlestini litteræ Armaverunt, quas ad Cyrillum Alexandriæ destinavit episcopum et ad Joanneu Antiochenum et Rufum Thessalonicensem, dicens quia nibil prohiberet alterius civitatis exsistentem episcopum in aliam demigrari. Inthronizatus igitur Proclus exsequias Maximiani corporis celebravit. Ibid. cap. 11, pay. 352. Proclus ab ætate prința lector fuit, apud doctores tamen observans zelator quoque in rhetorica: qui dum ad perfectam venisset ætatem, plerumque cum Attico erat episcopo exceptor sermonum ejus. Et dum proficeret, ab Attico diaconus ordinatur, postea presbyter. Sisinnio vero Cyzici ordinatur episcopus. Hæc equidem ei primitus provenerunt; postea throuum Constantinopolitanæ sortitur Ecclesiæ. Erat enim vir moribus optimis; et ab Attico utiliter eruditus, omnia ejus imitabatur. Sed in isto patientia potior apparebat. Et itile quidem hæreticis se terribilem opportune monstrabat; iste vero omnibus mitis erat; et sic eos potius quam violenter flectere nitebatur, nullam hæresim fatigare volens in hac parte Theodosium imitatus imperatorem. Ille namque judicabat, contra culpabiles imperiali non uti potestate: hic aute'n parvi pendebat, si quis de Deo non ita saperet, sicut ipse. In his igitur etiam imperator laudabat eum; cum et ipse veros sacerdotes imitaretur, et nequaquam persequi volentes admitteret. Ex Confessione fidei Joannis Maxentii, in Biblioth. PP. Paris. tom. IV, part. ɩ, pag. 437. Sed his paulo manifestius beatus Proclus hujus arɔis episcopus, quem etiam veneranda recepit synodus Chalcedonensis, ad Armenios: cum contra Theodori blasphemias, qui quaternitatem pro Trinitate impie dogmatizavit, peteretur ab ipsa gente, ut scriberet, ejusdemque blasphemias refutaret, de hac sententia est locutus, dicens, etc. Quapropter si quis hanc hujus beatissimi Patris super splendorem solis lucentem sententiam reprehendere audet, unam totius Trinitatis subsistentiam, id est, Patris et Filii et Spiritus sancti, manifeste cum Sabellio credere deprehenditur. Ex libro ¡v Ephræmii episcopi Theopolitani ad orientales monachos, apud Photium Bibl. cod. ccxxix, pag. 827. Et sane Proclus Constantinopolitanus, et Cyriacus Paphi episcopus, unus e trecentis decem et octo Patribus, hæc eadem habent. Ille quidem in Pulcherianis post Natalem; et hic in Epiphaniæ oratione: qui etiam in oratione De Incarnatione eadem habet. Καὶ μὴν καὶ Πρόκλος ὁ Κωνσταντινουπόλεως, καὶ Κυριακὸς ὁ τῆς Πάφου ἐπίσκοπος, εἷς ἂν τῶν τι ἁγίων Πατέρων, τὰ αὐτά φησιν. Ὁ μὲν ἐν Πουλχεριαναῖς μετὰ τὰ Γενέθλιον· ὁ δὲ ἐν τῷ Εἰς τὰ Θει φάνια λόγῳ· ὁ αὐτὸς δὲ καὶ ἐν τῷ Περὶ ἐνανθρω πήσεως λόγῳ τὰ αὐτὰ λέγει. Ex oratione 111 ejusdem ad Domnum et Joannem monachos, ibid. pagg. 806, 807. Ad hæc flierosolymitanus Cyrillus, Iconii Amphilochius, Proclus Constantinopoleos episcopi; qui Ἐπὶ τούτοις καὶ ὁ τῶν Ἱεροσολύμων Κύριλλος, καὶ Ἀμφιλόχιος ὁ τοῦ Ικονίου, καὶ Πρόκλος ὁ Κων in Quadragesima sic habet: Divina natura increata, σταντινουπόλεως· ὃς καί φησιν ἐν τῇ Τεσσαρακοστή et nostræ carnis legitima assumptio, et unus est Fi- lius... Sed et Petrus martyr Alexandriæ præsul similia testatur. Proclus quoque Constantinopolitanus episcopus in sermone De nativitate Domini. Ex libro ejusdem Ephræmii l'e Magnus quoque Basilius Cappadox, cujus fama universum pervagatur orbem, formam et essentiam idem esse docet. Proclus quoque Constantinopolitanus episcopus similiter: modo siquidem essentiam appellavit formam, modo vero naturam. Η θεία φύσις ἄκτιστος, ἡ ἐξ ἐμοῦ πρόσληψις ἀνόθευτος· καὶ ἔστιν εἰς Υἱός... 'Αλλά και Πέ τρος ὁ ᾿Αλεξανδρείας καὶ μάρτυς, τα όμοια μαρτυρεί, καὶ Πρόκλος ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ἔν τε τῷ Εἰς τὸ Γενέθλιον λόγῳ. verbis Cyrilli, ibid. pag. 794. Ο θαυμάσιος δὲ Βασίλειος ὁ ἐκ Καππαδοκίας, τα σαν φωτίσας τὴν οἰκουμένην, τὴν μορφὴν καὶ τὴν οὐσίαν ταυτὸν δογματίζει. Καὶ Πρόκλος δὲ ὁ Κων ó σταντινουπόλεως ἐπίσκοπος, ὡσαύτως· ὁ μὲν γὰρ τὴν μορφὴν οὐσίαν ὠνόμασεν· ὁ δὲ φύσιν.

S. PROCLUS CP. EPISCOPUS. sanctissimus et religiosissimus frater et coepiscopus θρόνον, ὁσιώτατος, καὶ θεοσεβέστατος ἀδελφὸς Proclus. Proclum ipsa Nestorii ætate hæc docentem, appellat divinus Cyrillus, ejusdem secum sententiæ, et Sanctissimi ac Pii appellatione cohonestat, el laudat euin, clare duas in Christo naturas asserentem. συνεπίσκοπος Πρόκλος. Ταῦτα Πρόκλου κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ Νεστορίου δεν δάσκοντος, ὁ θεῖος Κύριλλος σύμφρονα, καὶ Αγιώτα τον αὐτὸν, καὶ “Οσιον εἶναι ὁμολογεῖ, καὶ ἐπαινεῖ δύο φύσεις προφανῶς ἐπὶ Χριστοῦ λέγοντα. FACUNDUS episcopus Hernianensis lib. vui, cap. 2, pagg. 645, 646. Quod si hæc ratio non mea, sed viri prudentissini atque sanctissini Procli, modo contemnitur... Nonnullisque interjectis: Hac ita perspicua cunctis ratione ducebatur vir bonus et sapiens Proclus, etc. Leontius De sectis, act. 111, ex Biblioth. Ab imperii Constantiniani principio usque ad collectionem synodi Chalcedonensis, hi doctores et Patres vixerunt: Silvester episcopus Romanus, Alexander, etc., Joannes, Proclus et Flavianus Constantinopolitani. PP. Paris., tom. XI, pag. 505. Ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου ἄχρι τοῦ κινήματος τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, ἐγένοντο διδάσκαλοι καὶ Πατέρες οἶδε· Σίλβεστρος Ρώμης, Αλέξανδρος, Ιωάννης, Πρόκλος καὶ Φλαβιανός Κων σταντινουπόλεως. GEORGIOS ALEXANDRinus ex libro De vita Chrysostomi, apud Savilium tom. VIII. Princeps expromptus ad se accersit Proclum, Ετοιμον οὖν ὑπάρχων καλεῖ τὴν Πρόκλον, εἰς quem ad hoc ipsum munus obeundum constituerat: αὐτὸ τοῦτο ἀφωρισμένον, ἄνδρα θεοσεβή, καὶ ἐν virum utique exinia pietatis erga Deum, omnibus- πάσῃ ἀρετῇ κεκοσμημένον. que virtutuın ornamentis redimitum. JOANNES DAMASCENUS in Epistola de Trisagio, § 6, opp. tom. I, pag. 487. Tempore beatissimi Procli ex divina revelatione trisagium hymnum cecinerunt: Sanctus Deus, sanclus fortis, sanctus immortalis, miserere nobis: nempe cum puerum quemdam e media supplicantium turba sublime raptum fuisse aiunt, atque virtute quadam angelica in aerem eveclumn, hunc bynnum didicisse; quantumque in hoc hymno divinitatis inesset, calamitatis quæ tunc grassabatur levationem, testimonio fuisse. Ἐπὶ Πρόκλου τοῦ τρισμακαρίου ἐξ ἀποκαλύψεως θείας, τὸν τρισά τον ύμνησαν ύμνον 'Αγιος ὁ Θεός, ἅγιος ἰσχυρὸς, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς· ὅτε τὸ παιδίον ἐκ μέσης τῆς πληθύος τῶν λιτανευόντων ἡρπάχθαι φασὶ καὶ μεμνήσθαι τὸν ὕμνον, ἐν ἀέρι γενόμενον ἔκ τινος ἀγγελικής δυνάμεως, καὶ μαρτυρίαν τῆς τοῦ ὕμνου θειότητος γεγενήσθαι, τῆς ἐπαγωγῆς τὴν λώφησιν. Ex concilio Nicæno 11, gener. vii, act. 1, Cyrill. ad Gennad, ex edit. Vsn. Labb., tom. VIII, Hæc autem scribo, quod inaudierim pietatem tuam ægre affectam esse adversus sanctissimum et Dei cultorem fratrem et comministrum nostrum Proclum episcopum. Itaque nequaquam velim tuam p pietatem ſugere communionem cum sanctissimo et Dei amantissimo Proclo episcopo: siquidem eadem fuit illius sanctitati, mibique sententia; neque hujus dispensationis modus cuiquam prudentium displicuit. pag. 719. Καὶ ταῦτα γράφω μαθών, ὅτι ἡ σὴ θεοσέβεια λε λύπηται εἰς τὸν ὁσιώτατον καὶ θεοφιλέστατον ἀδελ φὸν ἡμῶν καὶ συλλειτουργὸν ἐπίσκοπον Πρόκλον· μὴ ἀποφευγέτω τοίνυν ἡ σὴ θεοσέβεια τὴν πρὸς τὸν ὁσιώτατον καὶ θεοφιλέστατον ἐπίσκοπον Πρόκλον και νωνίαν· μία γὰρ γέγονεν ἡ φροντὶς ἐμοί τε καὶ τῇ όσιότητι αὐτοῦ· καὶ ὁ τῆς οἰκονομίας τρόπος οὐδενὶ τῶν συνετῶν ἀπήρεσεν. THEOPHANES in Chronograpbia, pag. 80, edit. Paris. Sub sanctæ memoriæ Proclo, terræ motus factus Ἐπὶ τοῦ ἐν ἁγίοις Πρόκλου σεισμός γέγονεν ἐν est inagnus Constantinopoli per quatuor menses, Κωνσταντινουπόλει, ἐπὶ δ μήνας, ώστε φοβηθέντες ita ut timentes Byzantini extra civitatem, in loco οἱ Βυζάντιο: ἔφυγον ἔξω τῆς πόλεως, ἐν τῷ λεγομέν qui dicitur Campus, essent perseverantes cum epi- νῳ Κάμπῳ, καὶ ἦσαν διημερεύοντες μετὰ τοῦ ἐπιτ

et σκόπου ἐν ταῖς δεήσεσι λιτανεύοντες. Ἐν μιᾷ οὖν scopo supplicationibus ac processionibus intenti. κυμαινομένης τῆς γῆς, καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ κράζοντις το, Κύριε, ἐλέησον, ἐκτενῶς, περὶ ὥραν γ' άφνω, πάντων δρώντων, συνέβη ὑπὸ θείας δυνάμεως ἀρθῇκαί τινα νεανίσκον εἰς τὸν ἀέρα, καὶ ἀκοῦσαι θείας φωνῆς παρεγγυούσης αὐτόν, ἀναγγεῖλαι τῷ ἐπισκόπῳ καὶ τῷ λαῷ λιτανεύειν οὕτω καὶ λέγειν· Άγιος ὁ Θεός, ἅγιος ἰσχυρὸς, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς· μηδὲν ἕτερον προστιθέντας. Ὁ δὲ ἐν ἁγίοις Πρόκλος ταύτην δεξάμενος τὴν ἀπόφασιν, ἐπέτρεψεν τῷ λαῷ ψάλλειν οὕτω καὶ εὐθέως ἀπέστη ὁ σεισμός. Η δὲ μακαρία Πουλχερία, καὶ ὁ ταύτης ἀδελφὸς ὑπεραγασθέντες τῷ θαύματι, ἐθέσπισαν κατὰ πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, τὸν θεῖον τοῦτον ψάλλεσθαι ὕμνον. Καὶ ἀπὸ τότε παρέλαβον πᾶσαι αἱ Ἐκκλησίαι καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἄδειν αὐτὸν τῷ Θεῷ. Quadam ergo die fuctuante terra, et omni prehe attentius exelamante: Kyrie, eleison; circa horamı tertiam, omnibus videntibus, contigit a divina virtute sustolli quemdam adolescentuluni în aerem, audiri divinam vocem ei præcipientein, episcopo ac populo nuntiare, ut litanias sic facerent, et dicerent: Sanctus Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis, miserere nobis; nihil aliud apponentes. Sanctus autem Proclus, bac susceptɔ sententia, præcepit populo sic psallere; et statim terræ notus cessavit. Porro beata Pulcheria de miraculo cum ejus fratre supra modum admirata, sanxit per universum orbem terrarum divinum decantari hune hymnum. Et tunc receperunt omnes Ecclesiæ per singulos dies bunc canere Dev. Puorios Biblioth. cod. Liu, pag. 43. Έγραψε δὲ τὴν κατ' αὐτοῦ ψῆφον, προς Ούολοσιανὸν (οὗτος ἦν θεῖος τῆς ἁγίας Μελένης Ελληνόφρων· ἐν δὲ τῷ ἀποθνήσκειν, μεταθέμενος πρὸς τὸ ἐρθόδοξον, καὶ φωτισθεὶς παρὰ τοῦ ἁγίου Πρόκλου Κωνσταντινουπόλεως· αὐτοῦ γὰρ εὑρέθη πρέσβυς ἀποσταλείς· ὅτε καὶ τῇ ἁγίᾳ ἐνέτυχεν ἐξ Ἱεροσολύ μων καταλαβούσῃ τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων) ἔπαρτου πόλεως. Scripsit autem (Constantius) contra ipsumn (Carlestium) decretum ad Volusianum urbis præfectum: qui quidem Volusianus erat sanctæ Melania patruus e gentilium secta. At dum cum Constanti - nopoli legationis oficio fungentem mors iuvaderet, ad orthodoxam fidem transiit, baptizatusque est a sancto Proclo Constantinopolitano episcopo. Quo item tempore sancta illa mulier e Hierosolymis in regiam urbem advenit. GEORGIUS CEDRENUS Hist. Compend. tom. 1, pag. 270, 271. Τῷ κη' ἔτει.... τελευτήσαντος Μαξιμιανού, Πρόκλος ὁ ἁγιώτατος Επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως προχειρίζεται, ὃς τὸ τοῦ Χρυσοστόμου λείψανον ἀνακομίζει τῷ λ' ἔτει τῆς βασιλείας Θεοδοσίου, καὶ εἰς τῶν ἁγίων Αποστόλων ἀποτίθησι ναόν, κ. τ. λ. Τῷ λὺ ἔτει Κύριλλος Αλεξανδρείας, καὶ Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεως, εὐσεβῶς ἐκοιμήθησαν. Anno xxvi Maximiano vita functo, sanctissimus Proclus episcopus Constantinopolitanus deligitur, et ordinatur isque reliquias Chrysostomi reporta. vit anno xxx imperatoris Theodosil, inque templo Apostolorum deposuit, etc. Anno xxxix Cyrillus Alexandriæ et Proclus Constantinopolis episcopi, pie vita defuncti sunt. ΧΧΙΙΙ. Joannes Zonaras Annal. tom. II, pag. 33. Μετὰ τὸν Μαξιμιανὸν ἐπὶ διετίαν ἀρχιερατεύσαντα, Post Maximianum, pontificatu biennio functum, Πρόκλος, ὁ τοῦ Χρυσοστόμου μαθητής, πατριάρχης Proclus Chrysostomi discipulus patriarcha creatur; προεχειρίσθη· ὑπὸ Σιτιννίου πατριάρχου ἐπίσκοπος qui pridem a Sisinnio patriarcha, Cyzici episcopus Κυζίκου πρώην χειροτονηθείς, μὴ δεχθεὶς δὲ παρὰ designatus, sed a Cyzicenis, qui alium elegerant, τῶν ἐκεῖ ἕτερον ἑλομένων ἀρχιερέα, καὶ τὸν μεταξὺ non receptus, tempore interjecto otium egerat. Hic χρόνον σχολάζων. Οὗτος τοίνυν τῷ θρόνῳ τῆς Κων- igitur in sede Constantinopolitana receptus, petit ab σταντινουπόλεως ἐνθρονισθείς, ἀξιοῖ τὸν βασιλέα, τὸ imperatore, ut corpus sancti Chrysostomi Pityunte ἱερώτατον τοῦ Χρυσοστόμου σῶμα ἐκ Πιτυοῦντος referatur, ne vir sanctus post obitum etiam exsulaἀνακομισθῆναι, καὶ μὴ μένειν καὶ θανόντα τὸν ἅγιον ret. Paret imperator, relatumque sancti cadaver et ὑπερόριον. Πείθεται τούτῳ ὁ βασιλεὺς, καὶ ἀνακομίζε- insigni cum honore susceptum, intra sacrarium ται ὁ τοῦ ἁγίου νεκρός· καὶ ὑποδέχεται τῶν ὑπερβαλ. templi cujus nomen est sanctorum Apostolorum, λούσης τιμῆς, καὶ κατατίθεται ἐντὸς τοῦ θυσιαστη- conditur. ρίου τοῦ τῶν ὁσίων Αποστόλων περιωνύμου ναού. NICEPHORUS CALLIST. Hist. eccl. lib. Σιν, cap. 29, tom. 11, pag. 501. Σισίννιος τοῦ Κυζικηνών προέδρου θανόντος, τὸν Θείον Πρόκλον τῇ Κυζίκῳ ἐχειροτόνει. Καὶ δὴ ΠρόCyziceno episcopo mortuo, Sisinnius divinum Proclum Ecclesiæ Cyzici episcopum ordinat. Sed

S. PROCLUS CP. EPISCOPUS. enim cum Proclus, ut eo transiret, in procinctu κλῳ ἐν παρασκευῇ ὄντι περὶ αὐτὴν χωρεῖν, φθάνον esset, homines ibi episcopum prævenientes ordiaarunt Dalmatium quemdam, virum venerandum et in monasticis laboribus exercitatum. Id illi fecerunt, sanctione illa contempla quæ præter sententiam episcopi Constantinopolitani ordinationem tieri vetat. Hoc ubi ita factum est, Proclus uan oppugnavit; et Ecclesiæ quidem nulli præfuit, in Constantinopolitanis autem ecclesiis docendo lleruit. loɛw ibid. cap. Proclus a primo capillo præceptoribus usus, in arte dicendi potissimum elaboravit. Et post adólescentiam exactam, in juvenili admodum ætate, in lectorum ordinem cooptatus, primum divi Joannis Chrysostomi Constantinopolitanam Ecclesiam administrantis sectator, librisque scribendis adjutor, et corporis ejus curator fuit. Hic Paulum Joanni magno in aurem dictitantem, atque arcaniorem epistolarum suaruın sensum revelantem, per rimas prospectans vidit. Atque ubi ille in exsilio vixit, ab illius afectione non desciscens, cum ejus successore Attico episcopo fuit, orationum ipsius scriba. Quem ille in divino vitæ instituto progredientem, in diaconatus gradum sustulit. Deinde vero cum in presbyterorum cathedra Dominum laudaret, a Sisinnio Ecclesiæ Cyzicenæ designatus est antistes. Longo vero tempore post Constantinopolitana Ecclesia episcopatus ei conmissus est. Et quod moribus atque institutis placidus maxime vir esset, quæcunque in Joanne et Attico eximia erant, expressit. Malorum tolerantia illis etiam superior fuit. Atticus namque sæpius etiam ¡is qui in ſide a se non dissentirent, terribilis esse visus est. Hic vero et erga illos, et in alios onines placidus et leuis admodum fuit, benevolentia potius quam vi cos ad se pertrahere in animo habens. Et quoniam nemini turbarum causam præbuit, Ecclesiæ dignitatem in humanitate et mansuetudine consistentem, integram conservavit... Iste autem ini nus curavit si quis de Deo itidem ut ipse sentiret. Sed doctrinæ jugiter incumbens, placide, non violenter, plebem sibi devinxit. σιν ἐκεῖνοι καὶ χειροτονοῦσιν ἄνδρα σεμνόν τινα, Δαλμάτιον ὄνομα, ἀσκητικοῖς πόνοις ἐγγυμνασμένον. Καὶ τοῦτο ἔδρων, ἐν δευτέρῳ τὸν νόμον θέμενοι, ὃς ἐκέλευε παρὰ γνώμην τοῦ ἐπισκόπου τῆς Κωνσταν τίνου, χειροτονίαν μὴ γίνεσθαι. Ὁ μὲν οὖν Πρόκλος, τούτου γενομένου, καθ' ἑαυτὸν συνεστέλλετο. Εκκλησίας μὲν μηδεμιᾶς προϊστάμενος, ταῖς δὲ τῆς Κων σταντίνου ἐκκλησίαις τῷ διδάσκειν ἀνθῶν. 38, pag. 522. Πρόκλος ἐκ πρώτης τριχὸς εἰς διδασκάλους φοιτῶν, ῥητορικῆς ἐπὶ πλεῖστον ἐπεμελήθη. Εἰς ἀναγνώστου δὲ τελέσας βαθμὸν, ἐν νέᾳ πάνυ τῇ ἡλικίᾳ· καὶ ἤδη παραμείψας τὸν μείρακα, πρῶτα μὲν τῷ θείῳ Ιωάννῃ τῷ Χρυσοστόμῳ ιεραρχούντι τῆς Κωνσταν τίνου παρείπετο, ὑπουργὸς αὐτῷ καὶ συνεργὸς τῶν λόγων γινόμενος, καὶ ὅση χρεία τοῦ σώματος ἐκείνῳ γινόμενος. Οὗτος δὲ καὶ Παύλῳ πρὸς οὓς τῷ μεγάλῳ Ιωάννῃ διαλεγομένῳ, καὶ τὸν νοῦν τῶν ἐκείνου ἐπιστολῶν ἐκκαλύπτοντι μυστικώτερον ἐνέτυχε,τῇ τῆς θυρίδος παρακύπτων ἐπῇ. Ἐπεὶ δ᾽ ἐκεῖνος ὑπερόριος ἦν, μὴ τῆς ἐκείνου σχέσεως ἀποστὰς, τῷ μετ' ἐκεῖνον ἐπισκόπῳ Αττικῷ συνήν, ὑπογραφεὺς τῶν ἐκείνου λόγων καθεστηκώς. Ον δὴ τῇ κατὰ Θεὸν προβαίνοντα ἀγωγῇ, καὶ τοῦ τῆς διακονίας ἠξίου βαθμοῦ. Ἔπειτα δὲ καὶ ἐν καθέδρα πρεσβυτέρων αινέσας τὴν Κύριον, ὑπὸ Σισιννίου τῆς κατὰ Κύζικον Εκκλησίας προεβλήθη ἐπισκοπῇ. Πολλῷ δὲ ὕστερον καὶ τῆς Κωνσταντίνου Εκκλησίας τὴν ἐπισκοπὴν ἐπετράπη. Χρηστὸς δὲ ὧν ἀνὴρ μάλιστα κατά τε ἦθος και τρό πον, ὅσα δὲ Ἰωάννῃ καὶ ᾿Αττικῷ προσῆσαν χρηστά, ἀνεμάξατο. Ανεξίκακος δὲ καὶ πλέον ἤπερ ἐκεῖνοι ἐγένετο. Ἀττικὸς μὲν γὰρ πολλάκις καὶ τοῖς διαφό ροις τῆς πίστεως φοβερὸς μάλα ἐδόκει. Οὗτος δὲ κἀκείνοις καὶ πᾶσιν ἤπιος καὶ προσηνής μάλα ἦν, τούτοις μᾶλλον ἢ βίᾳ ἕλκειν ἐκείνους διανοούμενος. Μηδενὶ γὰρ ταραχῆς αἴτιος καταστάς, τὸ τῆς ᾿Εκε κλησίας ἀξίωμα, τὸ ἐπιεικές φημι καὶ πρᾶον, ἀθιγὲς διετήρησεν.... Οὗτος δὲ ἔλαττον ἐφρόντιζεν, ἣν μή τις περὶ Θεοῦ ἡ αὐτῷ ἐδόκει ἐφρόνει. Διδασκαλίᾳ δὲ συνεχεί χρώμενος, ηρέμα, καὶ οὐ βία, τὰ πλήθη προσήγετο. Ex lib. v Juris Græco-Rom. in Syllabo episcoporum Byzantii. Proclus a Sisinnio Cyzici episcopus ordinatus, et non admissus, vacavit. morte vero Maximiani factus est antistes Constantinopolis, cum illius cadaver in diaconio jaceret; præfuit sacerdotio primo annis xuI. Πρόκλος ὑπὸ Σισινίου χειροτονηθεὶς ἐπίσκοπος Κυζίκου, καὶ μὴ δεχθείς, ἐσχόλασε. Μετὰ δὲ θανά του Μαξιμιανού γέγονε Κωνσταντινουπόλεως, κειμέν νου τοῦ λειψάνου αὐτοῦ ἐν τῷ διακονικώ· ἀρχιερα τεύσας ἔτη ιβ'. Ibid. De translationibus Anno xit imperatoris Theodosii Junioris Arcadii Glii, magnus ille Proclus ordinatus episcopus Cyrici a Sisinnio patriarcha, non admissus in otio vixit. Post depositionem vero Nestorii, decretus ei quidem episcopatus Constantinopolitanus, sed in solio non est collocatus ob invidiam pontifeum qui poepiscoporumi. Ἐν τῷ ιγ' ἔτει τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ Με κροῦ, τοῦ Υἱοῦ ᾿Αρκαδίου, ὁ μέγας Πρόκλος ἐπίσκοπος Κυζίκου χειροτονηθεὶς ἐπὶ Σισινίου πατριάρχου, ἐσχόλασε, μὴ δεχθείς. Μετὰ δὲ τὴν καθαίρεσιν Νεστορίου, ἐψηφίσθη μὲν Κωνσταντινουπόλεως, οὐκ ἐνεθρονίσθη δὲ διὰ φθόνον τῶν παραδυνάστευόντων

Cæteræ epistolæ vel epistolarum fragmenta (scil. cp. 3, 4, 10, 11, 13, 17) ubique insignem ejus charitatem produnt, nec minus fidei zelum, quam pacis atque justitiæ amorem spirant (c). m), et de ejusdem circumcisione octavo post nati. pontifices summis laudibus illum extollerent (b). vitatem die (A. Mai 1. c. p. Lxxxiv—vii), in s. theophania sive in epiphania Domini (orat. vII); sermo De incarnatione, dictus in Sabbato ante Quadragesimam (A. Mai 1. c. p. LXXXVIII--xCH); In transfigurationem (orat. VIII); In ramos Palmarum (orat. 1x); in feriam quintam De cœna Domini (orat. ×); in Parasceve De passione Dominica (orat. x1); unus De resurrectione Domini diclus in nocte paschali (oral. xn); tres in S. Pascha (oral. xtti, xiv el xv); unus De ascensione Domini (A. Mai 1. c. p. LxxVI|— Lxxxm), denique unus In S. Pentecosten (oral. xvI). 2. Laudes sanctorum. Has inter eminet celeberrima illa laudatio in SS. Dei Genitricem Mariam, Nestorio præsente habita, ab eoque frequenter impugnata (oral. 1); et altera similis argumenti (orat. v). Accedunt laudatio S. Pauli apostoli fervidior (orat. XIX), S. Andreæ apostoli (orat. xx), et S. Joannis Chrysostomi (orat. xx1). His adjungendus venit sermo De S. Clemente martyre, Ancyræ in Galatia episcopo (A. Mai 1. c. p. XCIV-VIII). 3. Tractatus de traditione divinæ Missæ (seu orat. ), alioquin nonnisi fragmentum, quo præcipui liturgiarum apud Græcos recensentur auctores, ac præsertim liturgiæ S. Basilii et Joannis Chrysostomi origo exponitur, a quibusdam in dubium vocatur (a). II. Epistolæ S. Procli septem hodie exstant, quarum longe celeberrima est: Tomus (seu Epistola de fide) ad Armenios, quo mysterium Incarnationis Domini perquam accurate exponitur, adeo ut episcopi catholici per totum Orientem eidem subscriberent tanquam normæ rectæ fidei, ipsique Romani (a) Cf. Tillemont 1. c. p. 801.; Ceillier 1. c., n. 26 (p. 491-93), et t. 1, cap. 2, art. n. 8, (p. 510–14.); Eus. Renaudot Liturg. Oriental. Collect., t. I, p. 22, et 26 – 7, J. A. Fabricii Biblioth. Græc. vol. IX, p. 510-11. Card. Bona Rerum liturg. lib. 1, c. 9, n. 9, etiam liturgiam S. Procli memorat. (b) De nomine Tomi vid. supra t. I, § 115, De Tomi hujus auctoritate cf. Tillemont p. 403. Ex doctrina S. Procli illud maxime notatu dignum, quod sæpius in Tomo ad Armenios, et in celeberrima illa Laudatione SS. Dei Genitricis (orat. 1) illibatam S. Mariæ virginitatem etiam post partum disertis verbis astruit. Editiones: S. Procli Opuscula Gr. et Lat. ed. G. Elmenhorst, Lugduni Batav. 1617 in 8°. (Hæc editio continet tantum quatuor orationes et tres epistolas atque Tractatum de traditione divinæ liturgiæ, pleraque Gr. et Lat.; vid. de singulis Hoffmann Lexicon bibliograph. t. III, s. v. Proclus p. 473–74.) - S. Procli analecta (sen Opera collecta) a Vincentio Riccardo Gr. et Lat. cum commentar., Romæ 1630 in 4°.-P. Combefisius in Auctario novo Bibliotheca Patrum, Paris. 1648, t. 1, p. 302 — 496, homilias seu orationes viginti S. Procli (omissa tantum oratione Asterii Amaseni) iterum recensitas Gr. et Lat. cum notis edidit. — Denique omnia S. Procli opera, quæ hucusque reperta sunt, ex edit. Riccardi et Combefisii collecta optime exhibentur Gr. et Lat. in Galland. Biblioth. Patrum t. IX, p. 601 704, ubi etiam (p. 703-4) fragmenta quædam ex orationibus deperditis et ex epistolis nongullis Procli reperiuntur. Quibus nunc addere oportet sermones ab A. Mai repertos, quorum primus Gr. et Lat., reliqui Latine tantum exhibentur. 1. XIV, S. Cyrille, art. 141 (p. 630-31 ); J. A. Fabricii Biblioth. Græc. vol. IX, p. 511—12. (c) Riccardi editio sedecim epistolas habet, quibus Gallandius decimam septimam adjecit; sed pars major illustrandis rebus gestis S. Procli inservit, ac nonnisi septem de quibus supra in Vita S. Procli singillatim actum est, Proclum ipsum auctorem habent. VETERUM TESTIMONIA DE S. PROCLO EPISCOPO CONSTANTINOPOLITANO. CYRILLOS ALEX. in Exposit. Symboli. Ex part. 1, Conc. Ephes. cap. 43, sub fin. Conc. edit. Ven. Labb., tom. III, pag. 1721. Ταῦτα φρονεῖ μεθ᾿ ἡμῶν ὁ φιλόχριστος τῶν ἁγίων 0 Πατέρων χορός, καὶ αὐτὸς δὲ ὁ νυνὶ τὸν τῆς ἁγίας Κωνσταντινουπολιτῶν Ἐκκλησίας κατακοσμήσας θρόνον. ὁτιώτατος καὶ θεοσεβέστατος ἀδελφὸς, καὶ συνεπίσκοπος Πρόκλος. Idem ibid., pag. 1727, ad Ἐν τῇ πρὸς ᾿Αρμενίους Επιστολῇ, τὸν τῆς ἀλη θείας λόγον ὀρθοτομῶν, διεκήρυξε σαφῶς ὁ ὁσιώτατος καὶ θεοσεβέστατος ἀδελφὸς ἡμῶν, καὶ συνεπίσκοπος Hæc sentit nobiscum amantissimus Christi sanclorum Patrum chorus, et ipse qui nunc sanctæ Constantinopolitana Ecclesie thronum exornat, religiosissimus et sapientissimus frater et coepiscopus Proclus. Joannem Antioch, et synod. In Epistola ad Armenios, cum sermonem veritatis recte tractaret, diserte prædicavit sanctissimus et religiosissimus frater noster et coepiscopus Pro-