modo ergo Deus et homo unum per unitatem esse possunt? Salvans, et qui salvatur? qui ante sæcula, et qui ex Maria apparuit? Sed vehementer doleo, quia mei fratres hæc mihi dicunt, ut loquar in Ec clesia, quæ non est possibile dicere bene sapientes. › Hæc ab impio Theodoro dicta posuerunt, et inferunt sic: Non qualemcunque autem tumultum ex impiissimis suis verbis Ecclesiæ movens, cogni tus est huc atque illuc a rectitudine dogmatum de clinans. Nec enim recta via ejus, qui perversus est. Unde multi clericorum fiduciam habuerunt eum convincentes; et miserum autem Nestorium moveri, et tædiose quæ ab eo dicta sunt, susce pisse; et alia multa perturbatio a populo facta est ex dissonantibus Christianorum Ecclesiæ verbis ejus, sicut continet epistola Joannis Antiochiæ ad Nestorium. Multa autem tempore scilicet perseve rans Theodorus, persuasit multis et Nestorio, quod Christus Filius Dei vivi, qui de sancta Virgine Maria natus est, non est qui ex Patre natus est Deus Verbum, consubstantialis Genitori; sed homo pro quantitate suæ voluntatis ex Deo Verbo cooperatio nem suscipiens, et non prius meritus conjunctio nem Dei Verbi, antequam immaculatus fieret, ut particeps fiat immaculationis, solius nominis filia tionis et dominationis. Quomodo enim, inquit, homo et Deus unum per unitatem esse potest? qui salvat et qui salvatur? qui ante sæcula, et qui ex Maria apparuit? dominus et servus, factor et factura?» Ita et talia ipse Christi impugnator Theodorus ausus est dicere, et in suis conscriptis inseri fecit, fingens quasi contradicere Ario et Eu nomio et Apollinario, et non penitus Deo Verbo de substantia Dei Patris genito dans, aut secundum carnem de sancta Virgine Maria nativitatem, aut aliud aliquid de incarnatione et humanatione; sed Jesu Christo, qui et unctus est et participatur bo norem, cujus particeps est propter ex Deo Verbo et consubstantiali Filio præparationem sibi factam, ut conversetur bene.. Persuaso autem impio Ne storia una cum aliis, gaudebat jam diabolus, quod per filium suum Theodorum persuasit multis et Nestorio, errori servire. Non est autem contentus sateno descendens, licet Photino et cæteris hære- stantialis, Deus autem Deo consubstantialis. Quo siarchis in libro De incarnatione Domini nostri Jesu Christi, in toto suo proposito ipsis verbis in veniatur usus, et si quid pejus. Iste per machinatio nem et audaciam et errorem diaboli, volebat om nes homines acuta sua, sicut colubri lingua, et veneno quod sub lingua aspidis est, deperire. Et interim quidem retinebatur suo latibulo, timens potestatem eorum qui a magno Deo et Salvatore nostro Jesu Christo acceperant calcare supra colu bros et scorpios ", et omnes vires inimici: dico autem sanctos apostolos, et qui consequenter ab his susceperunt, martyres et confessores et episco pos, et cæteros sanctos. Invento autem, nescio quomodo, tempore, cœpit repere et extra fines suos, fiduciam gerens, et in parœcia ad eum non pertinente, tanquam eruditus serniocinator, et in Antiochia Syriæ in ecclesia alloquens, sic dixit Homo Jesus. Quid est enim homo, quod memor es ejus? Apostolus autem de Jesu dictum fuisse hoc dixit: Eum enim qui paulo minus ab an gelis minoratus est, videmus, inquit ", Jesum. Quid ergo? Homo Jesus similiter, omnibus homini bus, nullam habens differentiam ad homines ejus dem generis præter ea quæ gratia ei dedit: gratia autem data naturam non immutat. Sed post mortis destructionem donavit ei Deus nomen super omne nomen ". Qui donavit, Deus est: cui donavit, homo Jesus Christus, primitiæ resurgentium; est enim primogenitus ex mortuis 4. Ascendit ergo et ad dexteram Patris sedet, et est supra omnia. OC gratia, quæ super omnia data est Jesu! O gra tia, quæ superavit omnium naturam! Qui est ejusdem mihi naturæ, super cœlum demonstratus est, in dextera Patris sedet, et dico ad eum: Non una natura mea et tua? et tu quidem in cœlo, ego autem in passionibus: ct tu quidem supra omnem principatum et potestatem, ego autem in cono. Sed audiam ad ea, quod bene complacuit in me Patri. Nunquid dicit figmentum ei qui se finxit Quare sic me fecisti? Nihil habeo ad hoc quod di cam; sed inei fratres, qui cjusdem mihi matris Alii sunt, dicunt mihi: Ne disjungas hominem et Deum, sed unum eumdemque dic hominem. Dico connaturɔlem mihi, dico Deum. Si dixero conna turalem Deo, dico: Quomodo homo et Deus unum? Nunquid una natura hominis et Dei, domini et servi, factoris et factura? Homo homini consub ** Luc. x, 19. *7 Psal. vill, 5. "Hebr. 11, 9. Isa. xLv, 9; Rom. ix, 20. Colubri. Veteres libri, colubræ. Sic etiam in epistola Pelagii. Paraecia. Paris. liber, parochiam ad eum non pertinentem. Epistola Pelagii, parochiam ad eum non pertinentem. Autem. Yox hæc deest in libro Parisiensi. Nomu Jesus. Paris., homo est Jesus Christus. Et tu quidem... in passionibus. Supplendus hic locus in codice Parisiensi, in quo sic habetur. quorumdam in locis Syriæ perditione, sed volebat multo amplius terram comprehendere. Contigit au tem istam Ecclesiam viduam fieri, et nescimus ex quibus peccatis aut quomodo obtinuit episcopatum " Philipp. 11. 9. 1 Celoss. 1, 18; Apoc. 1, 5. Et tu quidem in cœlo, ego autem in terra. Et tu quidem in dextera Patris, ego autem in passionibus, Hæc.... inferunt sic. Ista omittit Riccardus. Fiduciam. Veteres libri, tunc fiduciam. Unum. Deest hæc vox apud Riccardum improvide; paulo enim ante repetitur. Ita et talia. Paris., ista et alia. Persuaso. Idem codex, persuasit.

te, quod in anima sapit, ostendat, omnia subjecta ad Armenios epistolæ capitula abjiciens et calcans, utpote diabolicæ insaniæ inventiones et constituta, et omnia anathemate digna esse judicans: ut de viro hoc verum scientes qui hic sunt omnes, jam indiscretam confidenter cogitationem ad illuın ba beant. Nec enim oportet, religiosissime, sicut et ipse nobis conscnties, eos despicere qui sine causa lædentur, ad deteriora impetum habentes; sed plu rimam facere rationem eoruin qui scandalizantur, ut indiscretio extendatur in omnes cum concordia borrescentes maxime terribilissimam illam in Evangeliis condemnationem, quæ pro uno humilium scandalizato ** infertur audentibus vel despicienti tiam. Ad quid vero dico? Quod multi inclamant rejicere; confidenti voce et non erubescenti fron hic religiosissimum Edessenorum episcopum Ibam, non solum clerici quidam Edesseni et monachi, sed enim etiam primates et clari militia, quibus jectæ fidei calidus zelus accenditur, quod tantum diligit Nestorii insaniam, ut et quædam capitula quæ supposui scripto a nobis ad Armenios tomo, e! direxi tuæ reverentiæ, quæ sunt stulta et profana et omni plena impietate, transferret voce Syrorum, et transmitteret ubique; ut multis simpliciorum inconsiderato auditu læsionem perniciosorum sus cipientibus, persuaderet ita sapere sicut abdica Aum est Dei Ecclesiæ. Quæ quando per lectionem cognoveris, festinare digneris cum omni alacritate cum compellere tomo quidem scripto ad Armenios subscribere; vaniloquium vero, magis vere mon striloquium, vel quod est verius dicere, Judaicam impietatem capitulorum illorum condemnantem viva voce, et salva manu anathematizare de mentiam. Flagitium enim est, virum non manifeste ostendi, qualis est. Si quidem enim capitulorum illorum, quod non credo, morbum habeat, defen dat; si adest instabilibus cogitationibus fidei vel verborum tenor, quomodo duos dicit filios, unum quidem ante sæcula, alterum vero in ultimis? Vel quomodo Christus alter præter Deum Verbumi? Vel quomodo super terram visum, et hominibus conversatum calumniatur purum aliquem, sicut unum ex coitu natis, sed non ipsum qui est sine principio et increabilis, ad quem non æstimabitur alter, secundum prophetam "? Si enim et visus est carne; sed ille erat incarnatus, qui omni qui dem principio superior, omni vero passione liber, omni vero translatione et immutatione alienus; qui ex Patre splenduit super sensum, et ex Virgine ortus est super rationem; qui hoc quod est crea bile, in deitate non admittit; et hoc quod est phan tasiæ, in carne rejicit: qui secundum veritatem et Deus est, et factus est homo: et illud quidem quod erat, permansit; hoc vero quod factum est, salvum fecit. Hic igitur est unus Filius unigeni Lus 1. Sed non ita quidam perversa mente el cogi tationis dementia capitulorum istorum genitores facti, impiorum abortivorum et sibi perniciosorum patres apparuerunt. Deinde si memoratus commi nister Ibas cognoscit ea quæ ad destructionem le gentium et audientium evomita sunt capitula, sicut et arbitror eum prudentem constitutum, et a patc ritia divinis Scripturis nutritum; abominari ea et bus. Si enim beatus Paulus exempla bonorum ope rum sacerdotes esse legitime statuit "; quomodo non magis fidei auctores et doctores, sine qua pla cere impossibile est? Nam aliæ quædam virtn tes, utpote ex moribus perfectionem accipientes, naturam habent ad emendationem doctricem; files vero sola quæ est natura et ratione superior, utpote buic propinquans quod semper est natura intelligibile et inoccupabile, deprehensione et omni virtute melior est, per hoc solum cedens charitatį, quod qui creditur Deus, propter solam charitateın homo factus est. Rogo igitur studium adsit effe ctum. Cognosce enim, religiosissime, quod non alii cuidam gratificabitur memoratus episcopus Ibas, obsecundans præsenti epistolæ, quantum sibi ipsi. Ilabebit enim non solum eos qui nunc de ipso dubitant, mirantes eum, sed enim etiam sanctissi mum nostrum patrem presbyterum et archiman dritam Dalmatium nimium honorantem et miran tem; si vidgat sapientem ca quæ piæ fidei sunt. Modo enim, utpote super aliis eo vulgato, memo ratus sanctissimus propter charitatem non medio criter laceratur, quod ii qui debent in divinioribus prædicare, in adversis accusantur, sive zelo dicen tium, sive invidia criminantium. Propter quod et Theodotum reverendissimum nostræ Ecclesiæ dia conum, ad tuam cum chartis reverentiam direxi, ut cognoscas, religiosissime, quod non contempli bilem, sed studiosam existimo causæ perfectionem. Proclus episcopus Constantinopolitanus, Joanni An tiocheno. Dicentes autem iterum passibilem Deum, id est, Christum, confitemur cum non esse passuin co quod est sed co quod factum est, 7. ** llebr. x1, 7. ** Baruch 1, 38. 47 ibid. 36. * Matth. xv:11, 6. Multi inclam. Hæc recitantur in collat, 5 ejusdem concilii CP. I. c. pag. 104. Salva manu. Codex Paris. sua manu. Al. sana m. Vel verborum. Idem codex non habet vel. Hic igitur, etc. Hic item locus recitatur in modo laudata collat. 5, 1. c. HARDUIN. Ilujus epistolæ fragmentum exstat apud Fa Tit. II, cundum Hermianensem lib. 1, cap. 1, pag. 405, b. edit. Paris., et apud Liberatum diaconum in Brevin rio cap. 10, p. 46, edit. Garner. Passibilem D. Ita Facundus et Liberatus. Al Riccardus legit impassibilem. Eum non esse, etc. Hunc locum ita effert Li beratus. Facundus vero, eum non eo passum quod erat, sed quod factum est. Quem in locum videas

id est, propria carne. Et ita prædicantes nullo modo non autem nos solum, sed etiam Christianos popu fallimur: quoniam quidem et unum ex Trinitate secundum carnem crucifixum fatemur, et divinita tem passibilem minime blasphemamus. Joannes Antiochenus episcopus Proclo. Tomum qui ad Armenios factus est, a reverentis simo nostro filio diacono Theodosio qui dignus est tuis dispositionibus ministrare, ob eam quæ inest ei super ætatem diligentiam, et petivimus et cum omni delectatione ejus fecimus mentionem. Faciebat autem nobis delectationem non pulchritudo compositionis sola, neque argumentorum multitudo contra utramque partem adversantium pertractata, quantum ipsa sacrorum dogmatum cautela simul et pietas. Pictas quidem, quia regalem divina rum Scripturarum viam in his quæ dicebantur, verbum veritatis recte confitens, pergebas, non sine testimoniis Scripturæ præsumeus aliquid ex pote state propria prædicare: cautela vero, quia cum divinis Scripturis etiam Patrum dicta, ad proban dum quæ dicebantur, proponebas. Joannes Antiochenus episcopus et Orientis synodus, Proclo Constantinopolitano. Nimis animæ nostræ vulneratæ sunt, quia non solum nos viventes tales calumnias ab his qui conturbare volunt Ecclesias, continue sustinemus sed et qui bene de vita profectus est B. Theodorus, et qui quinque et quadraginta annis clare in do ctrina præfulsit, et omnem hæresim expugnavit, et nullam alicubi detractionem ab orthodoxis in vita suscipiens, post longi temporis hinc disces sum, et post multa certamina, et post decem millia libros adversus errores scriptos, et postea quam in conspectu sacerdotum et imperatorum el populorum probatus est, periclitatur quæ hæreti corum sunt sustinere, et illis proximus prædi cari. llæc nos confusione et turbis compleverunt Garnerium pag. 56, Edidit Riccardus, eum non esse passum quod est, sed quod factum est. Mox Libera ins. fallemur: quod minus placet. Divinitatem. Ita Liberatus. Sed Facundus, deitatem. Hujus item epistolæ fragnientum servavit mobis Facundus lib. 1, cap. 1, pag. 405, c. 192) Theodosio. Riccardus ex cod. Vat. Theodoto. Et mox, ejus dispos. Sed Veneta Facundi editio ad retustissimum codicem Veronensem exacta consona est Sirmondianæ. Et petirimus, et cum omni delectatione. Ita Sirmondus, consentiente codice Veronensi. At Riccardus, expetivimus et cum omni dilectione: apud quem paulo post, quanta ipsa. Minus recte omnia, ut videtur. Regalem viam. Sic recte codex Veron. quam quidem lectionem confirmat sequens verbum pergebas. In editione Sirmond. deest viam et Ric carius mendose, regulam - pergebas. Exstat apud Facundum lib. vii, cap. 1, pag. 639, c. Detractionem. Ita Riccardus ex cod. Vat. At Sirmondus, detrectationem. Paulo ante Riccard. los, qui hæc cognoscentes nullatenus sine turba ecclesiasticas celebrationes impleri permittunt sed adversum nos seditiones faciunt, nec usque ad auditum passi suscipere quod adversus dormientes patres meditantur anathema, et decem millia mala adversum nos minantur, si quid ab aliquo fuerit tale præsumptum. Sciat autem et hoc tua sanctitas, quia scripturas antiquorum doctorum Ecclesiæ re quirentes, decem millia talia et his similia inveni mus, qualia quidam malo more ex libris Theo dori colligentes, et corpus reliquum abscin dentes, tuæ obtulere sanctitati. Etenim apud ma gnum martyrem Ignatium, qui secundus post Petrum apostolorum primum, Antiochena sedis ordi navit Ecclesiam; et apud beatissimum Eustathium, qui sanctorum Patrum qui apud Nicæam congregati sunt, primus exsistens fidem orthodoxam confir mavit; et apud sanctissimum et beatissimum Atha nasium, qui millia millium certamina pro evange licis dogmatibus passus est; ad hæc autem et apud Basilium et utrumque Gregorium qui ejusdem sen lentiæ fuerunt; et apud beatissimum Flavianum, Diodorum et Joannem, qui clara lumina Orientis fuerunt totius: rursum autem et apud beatissimum Ambrosium qui omnes partes Hesperias illustravit; et apud beatissimum Amphilochium probatissimum doctorem 2): nec non et apud beatum Atticum tuum patrem, et apud probatissimos alios decem millia, ne singulos percurramus, consona decerptis his capitulis invenimus: quibus anathematizatis, necesse est ct ea quæ a prædictis Patribus sunt dicta, complecti. Et quis de cætero ejusmodi no minis adsit doctrinis, sic admirabilibus et fa mosissimis viris post mortem damnatis? Non no strum ergo est, gloriosis eorum qui præcesserunt opinionibus insultare, neque judicare eos qui ho norate defuncti sunt, sed solius judicis vivorum et mortuorum. sed etiam hac, qui. Theod. Errores. Riccardus, hæreses. Hæreticorum sunt· et illis proximus. Ric cardi lectionem retinemus. Vox item proximus legi tur in cod. Veron. Sed Sirmondus omittit sunt, et habet primus. Non bene. Mox vero cum Riccardo legimus Hæc nos compleverunt. Neque aliter codex Veron. At Sirmondus, Hac. Theodort. Sirmondus, B. Theodori: qui mox habet reliquum, prout edidimus. Riccardus vero, aliquod. Antiochena. Ita rescripsimus cum Sirmondo, pro Antiochiæ apud Riccardum. Probatissimum. flanc vocem præterit Riccar dus, quam sumpsimus ex Sirmondo. Ejusmodi nominis. Ista omittit Sirmondus, a Riccardo ex cod. Vat. exhibita. Hæc vero et quæ sequuntur usque ad finem, refert denuo Facundus lib. vi, cap. 5, pag. 662. his verbis: Et quid de cætero nominis adsit doctrinis, sic admirabilibus et famosissimis viris post mortem damnatis? Non meum ergo est, etc. Hinc reformandus prior locus apud Sirinondum, ubi babetur, IN sic admirab., quam recte omittit Riccardus. pr