S. FLAVIANI CP. EPISTOLÆ. simo et amatori Christi imperatori nostro Theodo- σεβεστάτῳ καὶ φιλοχρίστῳ ἡμῶν βασιλεῖ Θεοδοσία sin, salutem. Nihil ita convenit sacerdoti Dei, et dogmatibus erudito divinis, quam paratum esse ad satisfactionem omni poscenti eum rationem de spe quæ in nobis est, et gratia'. Non enim erubesco Evangelium Dei. Virtus enim Dei est ad salutem omni credenti³. Quia igituret nos misericordia regis omnium Christi Dei, sacerdotium Evangelii sortiti sumus, sapimus recte atque inculpabiliter, semper Scripturas divinas sequentes, et expositiones sanctorum Patrum, qui in Nicma convenerunt, et centum quinquaginta qui hic Constantinopoli] congregati sunt, et qui in Epheso sub sanctæ memoriæ Cyrillo, qui fuit Alexandrinus episcopus; et prædicamus unum Dominum nostrum Jesum Christumn, ante sæcula quidem ex Deo Patre sine principio natum secundum divini - tatem, in novissimis autem diebus eundem propter nos et propter nostram salutem ex Maria Virgine secundum humanitatem, Deum perfectum, et homineni perfectum eumdem in assumptione animæ rationalis et corporis, consubstantialem Patri secundum divinitatem, et consubstantialem matri cumdem secundum humanitatem. In duabus utique naturis confitentes Christum, post incarnationem ex sancta Virgine, et inhumanationem, in una subsistentia et una persona unum Christum, unuin Filium, unum Dominum confitemur. Et unam quidem Verbi Dei naturam, incarnatam tamen et inhumanatam, dicere non negamus, eo quod ex ambabus unus atque idem sit Dominus noster Jesus Christus. Eos vero qui aut duos filios, aut duas subsistentias, aut duas personas annuntiant, et non unum et eumdem Dominum Jesum Christum Filium Dei vivi prædicant, anathematizamus, et alienos esse ab Ecclesia judicamus; et ante omnes Nestorium impium anathematizamus, et sapientes quæ ejus sunt, ac loquentes ea: et abscindantur hujusmodi a filiorum adoptione, promissa recte credentibus. Et post hæc adjecit, et in adnotationi bus scripsit: Domine Christe, adjuva nos, Deus. Et iterum: Hæc scripsi mea manu ad satisfactionem vestræ potestatis, et ut confundantur calumniam facientes nostræ bonæ et simplici in Christo Conversationi. 1 1 Petr. 111, 15. • Rom. 1, 16. Vetera omnia exemplaria synodi Chalcedonensis et omnes editiones ante Romanam habent, sacerdotium tale Evangelii. Sic etiam apud Liberatum, qui hanc epistolam refert. Veteres libri et editiones Romana antiquiores. Ex duabus utique naturis. Sic etiam Liberatus. lidem libri et editiones, inhumanatum in una substantia et in una persona. Ita etiam apud Liberatum. Legendum Dei Verbi, ut in veteribus codicibus et editionibus, et apud Liberatum. Libri nostri et antiquæ editiones non habent voculam et: Liberatus legebat ut est in libris nostris. Vetera exemplaria et Liberatus legunt, saχαίρειν. Οὐδὲν οὕτω πρέπει ἱερεῖ Θεοῦ, καὶ τῷ τὰ θεμα παι δευθέντι δόγματα, ὡς ἕτοιμον εἶναι πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αὐτοῦντι αὐτὸν λόγον περὶ τῆς ἐν ἡμῖν ἐλ πίδος καὶ χάριτος. Οὐ γὰρ ἐπαισχύνομαι τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Δύναμις γὰρ Θεοῦ ἐστιν εἰς σωτηρίαν παντὶ τῷ πιστεύοντι. Ἐπεὶ οὖν καὶ ἡμεῖς ἐλέει τοῦ παμβασιλέως ἡμῶν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ἱερουργοὶ τοῦ Εὐαγγελίου ἐκληρώθημεν, φρονοῦμεν ὀρθῶς καὶ ἀνεπιλήπτως, πάντοτε τοῖς θείαις Γραφαῖς ἑπόμενοι, καὶ ταῖς ἐκθέσεσι τῶν ἁγίων Πα τέρων, τῶν ἐν Νικαίᾳ καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει συνελθόντων, καὶ τῶν ἐν Ἐφέσῳ ἐπὶ τοῦ τῆς ὁσίας μνήμης Κυρίλλου, τοῦ γενομένου ἐπισκόπου της 'Αλεξανδρέων· καὶ κηρύττομεν τὸν ἕνα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, πρὸ αἰώνων μὲν ἐκ Θεοῦ Πατρὸ; ανάρχως γεννηθέντα κατὰ τὴν θεότητα, ἐπ' ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν τὸν αὐτὸν δι' ἡμᾶς, καὶ διὰ τὴν ἡμε τέραν σωτηρίαν, ἐκ Μαρίας τῆς Παρθένου κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, Θεὸν τέλειον, καὶ ἄνθρωπον τέλειον τὸν αὐτὸν ἐν προσλήψει ψυχῆς λογικῆς καὶ σώμα τος, ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον τῇ μετρὶ τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Καὶ γὰρ ἐν εὐν ρύσεσιν ὁμολογοῦντες τὸν Χριστὸν μετὰ τὴν σάρκωἂν τὴν ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου, καὶ ἐνανθρώπησιν, ἐν μιᾷ ὑποστάσει, καὶ ἐν ἑνὶ προσ ώπῳ, ἕνα Χριστὸν, ἕνα Υιόν, ἕνα Κύριον ὁμολογού. μὲν· καὶ μίαν μὲν τοῦ Θεοῦ Λόγου φύσιν, σεσαρκω· μένην μέντοι, καὶ ἐνανθρωπήσασαν, λέγειν οὐκ ἀρ νούμεθα, διὰ τὸ ἐξ ἀμφοῖν ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν εἶναι τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν τὸν Χριστόν. Τοὺς δὲ δύο υἱοὺς, ἢ δύο ύποστάσεις, ἢ δύο πρόσωπα καταγγέλο λοντας, ἀλλ' οὐχὶ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος κηρύττοντας, ἀναθεματίζομεν, καὶ ἀλλοτρίους εἶναι της Εκκλησίας κρίνομεν. Καὶ πρῶτον πάντων Νεστόριον τὴν δυσσεβῆ ἀναθεματίζομεν, καὶ τοὺς τὰ αὐτοῦ φρονοῦντας, ἢ λέγοντας· καὶ ἐκπέσωσιν οἱ τοιοῦτοι τῆς υἱοθεσίας. τῆς ἐπηγγελμένης τοῖς ὀρθῶς πιστεύουσι. Καὶ μετὰ ταῦτα προσέθηκε, καὶ σημείοις ὑπεσημήνατο Δέσποτα Κύριε, βοήθησον ἡμῖν, ὁ Θεός. Καὶ πάλιν Ταῦτα ἔγραψα τῇ ἐμαυτοῦ χειρὶ, εἰς πληροφορίαν τοῦ ὑμετέρου κράτους, καὶ εἰς τὸ καταισχυνθῆναι τους Ο ἐπηρεάζοντας ἡμῶν τὴν ἀγαθὴν καὶ ἁπλῆν ἐν Χριστ ἀναστροφήν. pientes quæ ejus, ac loquentes ea, et abscidantur. Codices Corbeiensis et Divionensis, et adnotalionibus scripsit. Colbertinus, adnotationibus subscripsi, omissa etiam conjunctione. Annotatio ergo significat subscriptionem, ut infra in libello precuin quem Eutyches obtulit imperatori Theodosio. Et Act. Synod. Chalced., et has ejus pietas subnotavit, ubi vide annotationem Rustici. Vide etiam Acl. iv et xi. Vide Synodicon adversus Tragediam Irenæi cap. 179. Unde apud Liberatum pro his verbis legitur, Et subscriptio. Omnia vetera exemplaria habent, confundan tur qui calumniam facientes. Sed Liberatus non habet vocem qui.