CIRCA INITIUM SÆCULI V, ET ANTE ANNUM CDL. (GALLAND. Vel. Patr. Biblioth., VIII, Proleg. III.) 1. Inter celeberrimos Ægypti monachos, sæculo ¡v ram posuisse, aut aliqua litteris consignata post se desinente, floruisse comperitur Marcus, 'Asxnth's sive Exercitator xat' ¿Ɛoxhy appellatus, quem annos prop: centum agentem se adiisse testatur Palla dius (a). De co item Sozomenus (b) et Nicephorus (c). Otrum vero hie idem fuerit cum Marco eremita, cujus nomine aliquot circumferuntur opuscula ascetica in Bibliothecis Patrum, quæ hic primum sistimus, haud satis compertum existimant viri eruditi (d). ld quidem in Basilii Menologio manifeste astrui videtur (e), ubi sanctus Marcus sive doctrina, sive miraculorum gratia præstans fuisse traditur; inter quæ illud enarratur quod in catulo byenæ pa travit. Atqui prodigium idem memoriæ prodens Palladius (f), illud Marco nionacho ascribit, si Græca respicias; ab re namque ad Macarium Ale xandrinum refert interpres; quo: probe advertit Tillemontius (g): ut propterea unus et idem esse consentur Marcus, de quo Palladius et Menologium; adeoque sub finem sæculi ¡v floruerit opusculorum auctor de quo hic sermo. 11. Atque in hanc sane sententiam aliquando de scendimus: nunc vero demum, re penitius inspe cta, în aliam abeundum existimamus. Primum enim antiquiores, Palladius inquam et Sozomenus, Marcum Macariis coævum ab ineunte quidem ado lescentia sacræ Scripturæ libros memoria tenuisse perhibent; at ipsum in libellis conscribendis ope (a) Pallad. Hist. Laus., cap. 21. (b) Sozom. Hist. eccl. lib. vi, cap. 29. (c) Niceph. Hist. eccl. lib. xi. cap. 35. (d) Tillem. Mem. eccl. tom. X, pag. 457-801. (a) Menol. Basil. part. 111, pag. 5. Pallad. I. c. cap. 20, pag. 931. (g) Tillem. I. c., tom. VIII, pag. 811. reliquisse nuspiam produnt. Præterea, ut apposite vir doctus (h), Epiphanium quemdam nominat au ctor (i) quem appellat religiosissimum filium; neque enim Marcus Palladianus, monachus in Celliis ut videtur degens (j), eo nomine compellasset Epipha nium Eleutheropolitanum, qui primum monasti cam vitam in Palestina professus, magno Hilarione magistro usus, deinceps anno 568 Salaminæ in Cypro episcopatum sortitus est (k). Longe alius igi tur a Constantiensi episcopo fuerit Epiphanius co loci ab auctore memoratus; quem nimirum cum Ancyræ adiisset Nicolaus quidam, ut ibidem nar ratur, e sanctis locis Constantinopolim rediens, ab eo in disciplinam susceptus fuit atque in viam sa Jutis deductus. Monachum enimvero agebat circa sæculi v medium Epiphanius nescio quis, cui san cti Nili epistolam inscriptam habemus quem tamen eumdem esse cum eo cujus meminit noster auctor, affirmare non ausim. Utcunque autem se res habeat, cum laudato viro erudito existimave rim equidem, sub initium sæculi v scriptorem de quo loquimur claruisse, si fides habenda Nicepho ro (m); qui eum et sancti Joannis Chrysostomi discipulum fuisse, et eadem tempestate qua Isi dorus Pelusiota, Nilus ac Theodoritus, floruisse tradit. III. Multa porro sanctum Patrem nostrum lite (h) Remond. præfat. ad S. Marc. mon. Serm. (i) Marc. opuse. v, § vi. Tillem. 1. c., tom. X, pag. 457. (k) Lequien. Or. Christ., tom. II, nag. 1045. Nil. Epist. Lin, lib. vi, pag. 487 edit. Allat. (m) Niceph. Hist. eccl. lib. xiv, capp. 39, 34.

9. Tractatus de jejunio, in quo non solum jeju- in quos incidisse nonnullis, verba quædamı duriora nii utilitatem spiritualem, verum etiam humilita – tem disertis verbis extollit. 10. Tractatus de Melchisedech, cui amplissiınam illam de regno justitiæ et pacis et de sacerdotio Christi prophetiam, in persona Melchisedeche dictam, interpretatu difficilem, luculente explicat, tum vero etiam convellendis Melchisedechitarum (de quibus vid. S. Epiphanii hæres. xxv) argumentis incum bil (a). Observarunt viri eruditi, in homiliis S. Macarii Ægyptii et in opusculis Marci complures locos iis dem verbis conceptos deprehendi, adeo ut ex uno auctore in alterum translati videantur (b). Nec illud prætereundum, Marci hujus opuscula ob ipsius ar gumenti naturam, quæ vel sagaciori intellectu, vel continua mandatorum exsecutione indigeat ali quando paululum obscuriora esse; imo cautissime semper et acri judicio legenda esse propter errorcs, (a) His Marci scriptis addere oportet Fragmen tum ex S. Marci epistola 11 in Bibliothecis Patrum obvium et ap. Galland. t. VIII, Prolegom. c. 1, n. 4 recusum. (b) Cf. Galland. t. VIII, Prolegom. c. 1, n. 5. (c) Vid. Photii Cod. 200 (p. 269), J. M. Brasi chellani Index librorum expurgandorum Romæ 1607, t. l, p. 173-79. c. Bellarmin et Labbe De scriptor. eccles, ed. cit. p. 316. Galland. 1. c. n. 6.. Editio præstantissima Gr. et Lat. exstat in Galland. Bi blioth. Patrum t. VIII, p. 1-104. De aliis prioribus editionibus, nec non de opusculis hujus Marci cf. J. A. Fabricii Biblioth. Græc. vo!. IX, p. 266-69, edit, nov. et vol. XIII, p. 755, edit. vet. G. Cave vol. 1, p. 373 et Cas. Oudin. t. I, p. 903-8. (d) Ejus dignitatem episcopalem et sedem codd. mss. jam sic indicabant Photii ætate, vid. Photii cod. 201 (p. 269-70). Hunc eumdem Diadochum esse putant, quem Victor Vitensis in Prologo Hi stor. persecul. Vandal, magna cum laude memorat cf. Ruinart. Not. 3 in Victoris Vit. histor. cit. Ne que improbabile est, Didacum episcopum Phocæ (al. Folica), qui in Epistola episcoporum veteris Epiri ad Leonem imp. (concil. Chalcedon. p. III, interpretationis Latinæ attendentibus visus est co tempore, quo textus Græcus nondum fuerat editus(c). Huic Marco adjungi solet Diadochus, Photices in veteri Epiro sive Illyrico episcopus, qui, vel ex eunte sæculo iv, vel potius juxta alios circa me dium sæculi v floruisse creditur (d). Is reliquit centum capita ascetica de spirituali perfectione, qui bus definitiones decem præcedunt (e). In bis virtu tes principales Christiani hominis exponuntur, va rii gradus in via perfectionis describuntur, peri cula salutis ac subsidia virtutum indicantur, 80. premus denique finis, in quem omnibus viribus conniti decet, monstratur. Præterea ipsius nomine exstat Homilia adversus Arianos (ſ), quam tamen vetustioris cujusdam Marci Diadochi fetum esse alii autumant, et Sermo de ascensione D. N. Jesu Christi (g), ubi etiam de Verbi incarnatione doctrina catholica sat bene exponitur. c. 58, ap. Mansi t. VII, col. 619) subscriptus leg tur, illum ipsum esse Diadochuin episcopum Plc tices, corruptis per librarios (quod haud raro con tigit) nominibus propriis. Cf. Ceillier 1. VIII, cap. 13, n.1 (p. 531-32; et J. A. Fabricii Biblioth. Græc. vol. IX, p. 265-66. (e) Capita hæc, de quibus vid. Photius cod. 201 (p. 269-70), item S. Maximus confessor in Disputa'. cum Pyrrho (opp. S. Maximi ed. Combefis., Paris. 1675, t. 1, p. 168, cf. ibid. p. 153); item inter ejusdem quæstiones et dubia interrogat. x (ibid. 1. 1, p_505), edita sunt Latin e ex Fr. Turriani ver sione Florentiæ 1570 in 8°, iterumque Antverpia 1575, Ingolstadii 1585, Lugduni 1627, et in Bi bliothecis Patrum, tum etiam Græce Florentiæ 1578 in-8° *. Cf. J. A. Fabricii Biblioth. Græc. vol. IX, p. 266-68. Ceillier 1. c. n. 2.17 (p. 532-52). (f) Homilia adversus Arianos Græce et Latine edita est a R. Wetstenio ad calcem Origenis, De oratione, Basilea 1694, p. 152; recusa in Biblio theca Gallandii, tom. V. (g) Primus edidit Angelo Mai Spicil. Rom. IV, * Hæc post Fabricium Jos. Fessler, et Fabricius post Oudinum; sed editio Græca, si unquam exstitit, jam nullibi comparet. EDIT. Patr. (Galland., Vel. Patr. Biblioth., t. IX, Proleg. p. xvui.) 1. Marcus, in Asia ortus ut videtur (a), primum quidem calligraphus (b), deinde a beato Porphyrio episcopo Gazensis Ecclesiæ diaconus ordinatus (c), ejusdem sancti præsulis laborum atque itinerum comes individuus ad supremum usque vitæ ipsius diem fuisse perhibetur (d). Qui proinde rerum ab eo gestarum historiam omni fide testatam, haud pro Marc. Vit. S. Porph. § 5. (b) Id. ibid. (c) Id. ibid. & 25. (d) Id. ibid. cut ab illius obitu, id est, circa annum Christi 491 nentoriæ tradidit; simplici quidem stylo conscri ptam, sed præclaro veritatis candore, ut inquit magnus Baronins (e): ubi et multa scitu digna nar rantur, quæ alibi frustra quæras. In eamdem sen tentiam de hoc ingenuo scriptore doctus lensche nius (ſ): Est is, ait, diligens et veritatis cultor es (e) Baron. ad ann. 398, § 98. (f) Hensch. ad Act. SS. Febr. tom. III, pag. num. 7.

illorum temporum gnarus historicus; vir, inquam, davit, licet rudiori stylo et versione scrupulosa ad admodum eruditus, ut ex tota Vitæ hujus (sancti Porphyrii) serie accurate deducta conspicitur. Neque aliter de nostro diacono censuere viri doctrina et eruditione præstantes quos inter, ut alios præter eamus (a), eminent Norisius (b), Tillemontius (c) atque in primis Mazochius (d); quorum postremus Marci opus quantivis pretii monumentum neque sine maximo fructu legendum, appellare non dubitat. verbum reddita, appareant minus compta. Sed aut vr natum satis ipsa sibi veritas est, cujus fulgore ob scura quæque mitescunt. Hæc Baronius: ubi videas unius interpretationis Hervetianæ mentionem injici, neutiquam ad Metaphraste paraphrasim, sed ad textum auctoris primigenium exacte ac totidem verbis expresse. Quæ cum ita sint, haud erat sane quod V. C. ad hujusmodi opusculi sinceritatem oppugnandam, Baronii judicium ex ejus notationi bus in Martyrologium Romanum proferret; in pri mis vero postquam vir ille maximus præscripsit, ut si quid in iisdem notationibus legenti occurreret quod ab Annalibus differret, ex his in posterunt emendarentur illæ. Quod autem, inquit (j), in 11. Hanc porro sancti Porphyrii Vitam a Marco diacono litteris consignatam, ex interpretatione Gent.ani Herveti minus quidein expolita ediderunt kiponianus et Surius nec non socii Bollandiani ad diem 26 Februaril. Dolendum sane nondum in lu cem erutum textum Marci Græcum, quem inter mss. codices bibliothecæ Vindobonensis exstare nostris notis ad Martyrologium Romanum negatum nos edocet Lambecius (e). Verum, ut cum Mazo chio loquar (f), quo interim æquiore animo hujus modi feramus incommodum, ea ipsa interpretis rudis simplicitas efficit; qui cum fidissime verbum verbo appendal, ubicunque demum adire fontem usus po poscerit, haud difficile fore auguror ex Latinis Her relianis Græca Marci scriptoris restituere, ut pro pterea iniquum plane fuerit de hujusce monumenti sinceritate vel tantillum dubitare: tanta est hujus Iristoriæ bonitas, grevitas, simplicitas a¡que in ocu los incurrens ɛllinplrɛia. llæc autem eapropter adnotasse libnit, ut iis occurramus quibus Dn. ab bas de Longuerue et Claudius Castellanus, viri cætera eruditissimi, opusculi quo de agimus, in tegritatem elevare sunt agressi. est, Lucium esse passum sub Volusiano, ex Annali bus errorem corrige: sicque semper cum videris dis crepare ab iisdem notis Annales, cas ex his emenda. Nunquam hactenus concessum doleo, ut easdem sin gulas recognoscerem, licet lucri cupidus typographus, eas ab auctore posuerit esse recognitas in pagina li minari. Iluc usque Baronius. IV. Claudius quoque Castellanus, eruditissimi abbatis de Longuerue vestigiis insistens, de monu menti hujus integritate dubitare animum induxit, illudque a Metaphraste fuisse interpolatum ceil suit (k). At ejus dubitationem diluit el. Mazochius his verbis Incidit Castellanus, inquit, in Vitæ Porphyrii Græcum compendium manu exaratum in Regia bibliotheca num. 2010. Id vero volumen non intus, sed in dorso Metaphrastis nomen inscriptum habebat, de quo ride cumdem Castellanum (m). Est ne vero id satis, ut fusiori alteri Vitæ ab lerveto Latine redditæ, quæ veritatis characteres ad miracu lum omnes signatos habet, cx Metaphrastica manu fuci aliquid aut alienæ incrustationis accesserit? Quid enim, obsecra, in tota hac Vita usquam Meta phrastici occurrit? cujus stylum potius anti-Me:a phrasticum vere licebit appellare. Mito quod ex ternæ librorum inscriptiones, quas non ipsi librarii, sed ineptissimus quisque glutinator aut quivis alius e trivio solebat dorso illinere, plerumque fallunt, nec quidquam fidei merentur. Hæc vir doctissimus qui præterea illas inter difficultates ex historia pe IH. Et ille quidem lectores admonendos existi mavit (g) acta illa sancti Porphyrii quæ circum feruntur, non esse genuinum Marci diaconi opus, licet hactenus ea tanti fecerint viri maximi, quos ideo miratur. Nam hæc acta, inquit, non habemus jam nisi a Simeone Metaphraste, qui quam plurima el absurda in Marci opusculum intrusit. Non omnia itaque, subdit, in hac metaphrasi seu potius para phrasi, recipienda; sed ad examen singula sunt re vocanda. llæc aliaque ille, Baronii videlicet au ctoritate ductus, ut ipsemet ait, qui hæc acta de. scripsisse testatur Metaphrastem (h), a quo sua Lipomanus et Surius hauserunt. Haud equidem inficias ierim id loco citato testari Baroniam. Ve rum ipsemet quod ibi minus pensiculate promun- titas quibus hæc Vita intricatur, cam potissimumi tiavit, curis posterioribus doctior factus sententiam suam diligentius exposuit. Verba enim faciens in Annalibus de Márci opusculo, præter superius al lata, hæc iterum habet (i): Multa scitu digna omni que fide testata (Marcus diaconus) posteris commen (a) Mallinerot. Paralip. de hist. Gr., pag. 40. G. J. Voss. De hist. Gr. lib. II, cap. 20, pag. 258. Longuer. De var. epoch. vet. Orient., pagg. 13, 107, 148 sub fin. (b) Noris. De epoch. Syromac. Dissert. V, capp., (e) Tillem. Mem. eccl. toin. X, pagg. 703 et 848, (d) Mazoch. Comment, în vet, marm. eccl. Neapol. Kalend. vol. I, pag. 71. enodandam sibi sumpsit, quæ maxima planeque insuperabilis vulgo habetur: quo pacto scilicet Praylii qui sanctum Porphyrium presbyterum or dinavit, episcopatus Hierosolymitanus cum Joannis item Hierosolymitani temporibus componatur. Ca (e) Lambec. Comment. lib. viii, pag. 92. (f) Mazoch. I. c. (g) Longuer, 1. c., pag. 145. (h) Baron. in not. ad Martyrol. Rom. sub die xxVI Febr. (i) Id. ann. 401, § 16. (Id. ad ann. 257, § 3. (k) Chatelain, Martyrol, Romain, pag. 777 seq. Maznch. 1. c. pagg. 79 et 72. (m) Chatelain 1. c. pag. 790.