SYNESIUS PTOLEMAIDIS EPISCOPUS. Templa vero quotquot Condita sunt, o Rex! Ut tuis sanctis Serviant mysteriis, Omnia adii; Procumbens supplex, Solum palpebrarum Rigans roribus: Ne mihi irritum Iter contingeret Supplicavi diis Ministris, quotcunque Fecundum Thraciæ Obtinent solum: Quique ex opposita continenti Chalcedoniis Præsident arvis: Quos angelicis Coronasti, o Rex, Fulgoribus, tuos Sacros ministros: Hi meas beati Adjuverunt preces, Hi meos multos Adjuverunt labores. Νηοὶ δ' όπόσοι Δήμηθεν, "Αναξι Επὶ σαῖς ἁγίαις Τελετηφορίαις. Ἐπὶ πάντας ἐβαν· Πρηνης ἱκέτας Δάπεδον βλεφάρων Δεύων νοτίσι Μή μοι κενεάν 'Οδὸν ἀντᾶται Ικέτευσα θεοίς Δρηστήρας, ὅσοι Γόνιμον Θρήκης Κατέχουσι πέδον· Οι τ' ἀντιπέρην Καλχηδονίας Ἐφέπουσι γνία;· Οὓς ἀγγελικαῖς Έστεψας, Αναξ, Αὐγαῖσι, τεοὺς Ἱερούς προπύλου Σύν μοι μάκαρες Ελάβοντο λιταν, Σύν μοι πολέων Ελάβοντο πόνων. Hæc omnia pietatis ac religionis officia nonnisi ab Christiano profecta videntur. At illud tempus in annum Christi circiter 397 congruere, in notis ad Orat. de regno demonstrabitur. Præterea in epistola 195, quam scripsit ad fratrem Evoptium, cum a Ptolemaidensibus postularetur ad sacerdotium, aliam con cturam suppeditat. Ibi enim uxorem a Deo, et lege, et sacra Theophili manu se dicit accepisse, quam nolt dimittere. Ἐμοὶ τοιγαροῦν ὅ τε Θεὸς, ὅ τε νόμος, ἥ τε ἱερὰ Θεοφίλου χεὶρ γυναῖκα ἐπιδέδωκε. Nisi Christianus esset, cum uxorem duceret, non, opinor, de episcopi manu eam accepisset. Non enim gentilium nuptias conciliaret sacerdos: quippe Christianorum proprium illud est matrimonium, quod Ecclesia conciliat, et confirmat oblatio, et obsignatum angeli renuntiant, ait Tertullianus lib. 11 Ad uxor., cap. 9. Porro pluribus antequam fieret episcopus annis, uxorem duxisse perspicuum est; cum ex illa jam âlios haberet, qui litteris operam darent, ut de Dioscurio felici indole puero testis ipse est epist. 3. Ques etiam sub episcopatus initium amisit, ut superius ostendimus. Ex his haud absurde fortasse colligas, Christianis sacris jamdudum initiatum fuisse Synesium, priusquam episcopatum attingeret. Tametsi Platonicorum usus dogmatum, et inanis philosophiæ studium plurimum illi gentilis superstitionis alflavit, quod in ejus scripta redundaret. Siquidem liber De insomniis merum cultorem deorum redolet; neque vel pilum Christiani habet hominis; quem tamen post obitam legationem ab eo conscriptum esse ex eadem liquet, ut in notis ad Orat. de regno palam facimus. Nec aliud de Dione judicium est; quem sub idem tempus elaboravit, ut epist. 153 declarat. At ex adverso conjecturæ illi nostræ repugnare videtur, præter auctorum consensum, qui Synesianam historiam attigerunt, id etiam quod in fine epist. 67 scribit ad Theophilum, ideo se variis difficultatibus in obeundo munere conflictari, quod homo ánd:pozos Exxinolaç, extra Ecclesiam educatus, et dywyhy &τépav hyµévos, alio disciplinæ genere institutus, ad altare Dei temere non dubitarit accedere. Quibus verbis gentilem se paulo ante quam episcopatum sumerek fuisse demonstrat. Nos hanc quæstiouem ab eruditis viris disceptandam in medio relinquimus, Sed illud permirum videri solet, episcopum non a populo solum expetitum, sed ab episcopis etiam, et ab Theophilo imprimis, ordinatumro eum hominem, qui mortuorum resurrectionem credere nolle se palain profiteretur. Nec minus admirabile est, sine ista ſide, ac confessione Christianum fleri et baptisma initiari poluisse Synesium. Nam inter alia, quorum a competentibus diserta professin sub baptismum edi consueverat, mortuorum erat resurrectio. Credit Annalium ecclesiasticorum auctor, totum illud, quod de uxore non dimittenda, et resurrectione mortuorum a se non credita, allegabat Synesius, nou serio ac bona fide, sed ficte, et devitandi episcopatus gratia ab illo esse jactatuin: cujusmodi Ambrosii simili in causa nota simulatio est. Sed multo verisimilius est, hoc illum initio ita, ut in animo habebat, asseverasse; ac paulo post ab Theophilo, aliisve doctis viris persuasum veritati cessisse, antequam episcopus fieret. Post episcopatum susceptum, cui quantopere reluctatus fuerit, declarant aliquot illius epistolæ, non minori prudentia, quam fortitudine animique constantia res ecclesiasticas administravit. Prudenti.e specimen dedit in componendis episcoporum ac presbyterorum controversiis, aliisque rebus ex mandato Theophili in sua provincia curandis, de quibus agit epistola 67. Constantiam ac dignum episcopo robur animi Andronicus expertus est Pentapolitanæ præfectus provinciæ, quem in cives crudelissime grassantem, et contumeliosas in Deum voces nefarie jactantem damnavit in synodo: ac dilata paulului exsecutione sententia, quod is veniam rogaret, ac meliora de se polliceretur, subinde pristinos in mores 10-

NOTITIA LITTERARIA. lapsum communione privavit. Eumdem variis affectum calamitatibus et oppressum summa benignitate relevare studuit. Quæ omnia ex epistolis 57, 58, 72 et 89, constare possunt. Nec obscurum æquitatis ¡llius indicium est, quod Theophilo cæteroquin addictissimus, de Joanne tamen Chrysostomo, quocum ille capitales inimicitias exercuerat, perhonorifice sentire ac loqui non dubitarit ad eundem scribens Theophilum epist. 66. Usus est tam ante episcopatum, quam post eum receptum, Synesius principum virorum favore et amicitia. Nam et ab Arcadio imperatore immunitatem a publicis fanctionibus obtinuit, ut epist. 99 testatur; et Aurelianum, Anthemium, Pæonium, viros ætate illa primarios; necnon Troilum, qui apud Anthemium omnia poterat; Anysium item et Gennadium, Pentapoleos præfectos, aliosque complures, quorum in epistolis mentio est, benevolos et familiares babuit. Quandiu in episcopatu vixerit, quove anno-decesserit, a nullo, quod sciam, proditum est. Fit in Prato spirituali, cap. 195, memorabilis cujusdam illius facti mentio, cum Evagriam gentilem philosophum ad Christiana sacra perdusit; quam historiam ex eo libro qui volet repetere poterit. (Exstat infra.) Quod ad illius scripta pertinet, nescio an aliud exstet hodie præter ea quæ in hanc editionem contus limus. Nullins certe mentionem apud quemquam reperi, exceptis Cynege!icis, quorum ipse meminit epistola 153. Stylo usus est grandi, elato, et ad poeticum assurgente. Platonem tamen, ac Dionem Chrysostomum identidem æmulari studuit, ut ex ejus oratione perspicuum est. Celebrantur inter illius monimenta præsertim Epistolæ, quas ab lepore ac venustate, necnon sententiarum vi ac crebritate plurimum Photius commendat, et ante hunc Evagrius, postque ipsum Suidas et Nicephorus. NOTITIA LITTERARIA Ex FABRICII Bibliotheca Græca ed. HARLES., 1. XI, p. 91. Scripta Synesii quæ exstant, hæc sunt: 1 Εἰς τὸν αὐτοκράτορα Αρκάδιον περὶ βασιλείας, pag. 1-32. De regno bene gerendo ad Arcadiam imperatorem, undeviginti annos natum, biennio post Theodosium Magnum, ipsius parentem, exstinetum dicta oratio CPoli circa A. C. 397 (a), cum, necdum episcopus, a Cyrenis missus esset að coronz aureæ munus illi oferendum. Ἐμέ σοι πέμπει Κυρήνη, στεφανι σαντα χρυσῷ μὲν τὴν κεφαλὴν, quùcoogía & fuxhv, inquit pag. 2. Scythas, b. e. Gothos, removendos, et senatu, dignitatibus, castris, domibus arcendos monet pag. 22 sqq., nec obscure perstringit Rufinum illis indulgentem pag. 24, drosa Theodosio in belli ac civitatis societatem receptus dolet τοὺς παλαμναίους Ρωμαϊκής, pesles Rīmani imperii, pag. 25. Meminit hujus scripti Synesiani Photius cod. xxvi, et Nicephorus xiv, 55, qui perperam tradit Theodosio Juniori dicatam esse. Idem error Evagrii lib. 1, c. 15, nisi älpcopwvrtixò; xptę Oɛaddomov, illi memoratus, alius sit, jam deperditus, ac per Theodosium Theo- «docius Magnus ab eo intelligatur. Aate Cornarium Petaviumque' Latine vertit Joach. Camerarius, additis notis et præmissa de Synesio narratione. Lipsie in offic. Val. Pape 1555, 8; Francof. 1585, 8 [ in Opusc. moralibus a filio Jo. Camer. med. Noriberg. editis. V. Freytag Appar. litter., III, pag. 502 sqq. ] Joannes Zamoscius, Stanislaus llovius, Polonas. Venet. 1563, 4. Gallice Daniel d'Ange, Græcæ linguæ professor, Paris. 1555, 8. (Exstat bæc oratio Paris. in bibl. pub. codd. novem; in cod. Coislin. CCXLIX, fol. 150, leste Montfauc. in Bibl. Coist. pag. 303. Florentiæ in cod. Laurent. Medic. XXVII, n. 22, plat. 69. V. Bandin. Cat. codd. Gr. Laur., 11, pag. 547. Plura interdum Synesii scripta simul suat in uno eodemque codice: quæ brevitatis studio hic memorare juvat. In eadem bibl. Laur. col. VI, n. 2-10, plut. 55, De regno et alia Synesii opusc., necnon in cod. LV, n. 3-18 ejusd. plutei. In cod. VI, n. 12-17 (v. Bandin. II, pag. 244, 269 et 591 sqq., plut. 60.) În cod. XIX, n. 3-8, plut. 80 (Band. III, pag. 208 ). Effata quædam Synesii, inter senlealias VII sapient. in cod. Vill, n. 22 (Bandin. III, pag. 325. ) - Venetiis in bibl. Marciana cod. CCLXIV sunt Syncsii opera, quæ a Fabricio h. 1. secensentur, n. 1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 10, 11, («) Vide Jac. Gothofredum ad legem Quisquis pag. 77 sqq., et Tillemontium tom. XII Meiner. Pag. 509. FABR. Synesium A. C. 399 cultissimam De reguo orationem recitasse, Saxius Oro- mast. 1, pag. 458, antumat secundum verisimilem argunientationem Pagii in Crit. Baron., ad A. Ch. 399, 11. XIX, pag. 519, tom. VI. Harl. Adde P. tav. supra.

SYNESIUS PTOLEMAIDIS EPISCOPUS. In cod. CDXXII sunt n. 1, 2, 3, 5, 6, 8, 10. In cod. CDXXXVI sunt n. 3, 5, 7, 8, 9, 10. De regno in cod. DXIV. V. Cat. codd. Gr. Marc., pap. 130, 206, etc.· In bib. quondam Ufenbach. Francof. ad M. cod. VI sunt n. 8, 9, 10, 11 et 12. — V. J. H. Maii Bibl. Uffenbach. ms., pag. 426 sqq. Vindobon. inter codd. quondam Seb. Ericii, dein in bibl. Cæsar. illatos, Synesii or. de regno; ejusdem Dion et De providentia libri 2, postea inter codd. philosoph. numeratur cod. XIV. V. Lambec., et Kollar. Comment., IV, pag. 504, et clarius recensentur illi libri in vol. VII, pag. 82 sqq.· Eadem opusc. Romæ in quatuor codd. bibl. Vatic. V. Montfauc. Bibl. biblioth. mss., 1, pag. 69. In cod. regio Matrit. LXIX, boc ordine sunt Synesii plura scripta, cum aliquot scholiis notisque margin. 1. Calvitii encomium; 2. Dion; 3. Ægyptii s. de Providenţia, sermunes duo cum προθεωρίᾳ, s. præfatione; 4. ad Paonium ὑπὲρ τοῦ δώρου· Τὸ δὲ ἦν ἀστρολάβιον. 3. De insomniis, cum præfatione; 6. De regno, Ilepi Bacıdılaç.· Ad oram cod. exteriorem ab antiqua manu exarata est hac inscriptio: Λόγος εἰς τὸν αὐτοκράτορα περὶ βασιλείας· et supra allram illam inscriptionem antiquior legitur nota, Пpò; ròv abroxpáropa Apxȧotov. Unde, judice Iriarto, qui illum cod. recenset pag. 247 sqq. Cat. codd. Gr. Matrit., pag. 248, firmatur Petavij sententia, hanc orationem ex ejus argumento, non ex titulo codicis ullius ms, auctoritate prædito, imperatori Arcadio, non, ut tradit Evagrius, Theodosio, fuisse inscriptam; 7. Epistola. — Inter codd. Mendozanos Synesii Oratt. et Epistolæ; teste Iriarto I. c. pag. 277.· Luter codd. Escorial., Orat. adversus Andronicum et Calvitit encomium. V. Plüer. Itiner. per Hispan. pag. 190. Oxonii in bibl. Bodleiana inter codd. Barocc. cod. XIII quædam de Synesio et Evagrio. Cod. LVI, Synesius de regno, tum, ejusdem Epistolæ, utraque Catastasis, Calvitii encomium, Dion, De Providentia sermo, Ad Pæonium de munere, et Hymni III, IV, X. Cod. CXXV, De regno, Catestasis, et Epistolæ. Cod. CXXXIX et cod. CCXIX, quæ numerantur a Fabricio, omnia, præter Hymnos et in cod. poster. etiam præter epistolas. In eadem bibl. Bodl., n. 6942, Catal. A, Trea. tise of the Philosophers Stone, by Synesius the Greek abbot. Dublin. inter codd. collegii S. Trinit. n. 428, excerpta ex Synesii Epistolis et Hymnis. Quædam Synesii in bibl. Wratislav. Rehdinger., teste Krantz in Memor. bibl. publ. Wratisl., pag. 83. Monacliii in bibl. elect. cod. CLXII, De regno et alia Synesii scripta. In cod. CCXLVI, Synesii Oratt. et Ilymni. V. Cal. codd. Gr. Bavar., pag. 63 et 84. Augustæ Vindel. in aliquot codd. plurima Synesii opusc. V. Reiscri Indicem mss. bibl. August., pag. 78, 79 et 87, et ejus Or. ad Arcadium ac Liber de somniis. ibid. pag. 86. Secundum Montfauc. Bibl. bibl. mss. Mediolani Ambros. cod. De regno, De vita solitarie, carmina et alia Synesii opuscula; et in alio cod. Synesii opp. (tom. I, pag. 501 et 508 D). In bibl. Guil. Pelliserii, Synesii opp. (tom. II, pag. [199 B), et ita in multis aliis codd. bibliothecarum, in illo opere memoratarum. Harl. 2. Alwv, nept tñs xa0' Ɛautòy daywyñs. Pag. 35-62. Dio sive de sui ipsius institutione, qui, Dionis Chrysostomi exemplo, pro sophista philosophus esse et solidæ omnis eruditionis sectator elegit. Estque hic liber scriptus circa A. C. 404, non diu post initum connubium (a), insignis quædam liberalis doctrinæ ac philosophiæ commendatio ac diserta, cujus facit mentionem Syne- ` sius epist. 153, ubi invidis et velut inutilium rerum studiis occupatum calumniantibus hoc seriptum se opposuisse testatur. Docet autem Synesius, frustra ad philosophiam aspirare rudes bonorum disciplinarum, Δεῖ γάρ τοι πρῶτον ἀποδῦναι τὴν ἀγροικίαν, καὶ τὰ μικρὰ ἐποπτεῦσαι πρὸ τῶν μειζόνων, καὶ χορεῦσαι πρὶν δαδουχῆσαι, καὶ δαδουχῆσαι πρὶν ἱεροφαντήσει. Pag. 52. Sophista ipsi et 6 86 av å' ¿àŋɛías pavilóμevoç. Pag. 55. Hoc scriptum ad filium suum direxit pater, quea proximo anno nasciturum, et cujus spem sibi a Deo factam ait pag. 41, 58, quemque alloquitur pag. 59 et 61. Cum Dionysii Petavii (b) versione, qui post Cornarium vertit, præmittitur dis sertationibus Dionis Chrysostomi Græce et Latine editus a Fed. Morello, Paris., 1604, fol. Huac veluti gustum interpretationis suæ Synesianæ præmissum ad litteratorum hominum palatum fuise scribit Petavius in præf. ad Synesium, editum demum integrum Græce ac Latine a. 1612. (Es in octo codd. bibl. Paris., et de aliis codd. vid. ad n. 1.] 3. Þaláxpzę Łyxwptov. Pag. 63-87. Encomion calvitii, sive, ut pag. 67 ipse argumentum illins exponit, viro calvo (c) nequaquam esse erubescendum. Oratio ingenii ac doctrinæ picta luminibus, a calvo (d) scripta, oppositaque Kóµr; tyxwplw, quod Dio Chrysostomus scripserat, sed hodie Tillemont. pag. 512, 513. Morellus Dionysium Patum appellat, pro Petavio. FABR. Sed Niceron. in Hem, viror. doct. ex versione Baumgarten. German.), tom. 1, pag. 142 sqq., et 252 sqq., contra Fabricium monet, Petavium (Petau) juvenem, revera nomen suum scripsisse in titulo hujus versionis et alibi. Dionysins Pætus. Harl. (c) Þalaxpòr ārôpa. Pelavius homini calve reddit; sed virum de industria posuit Synesius, quoniam Dio, contra quem disputat, conatus erai demonstrare, viros potius, quam feminas decere comam. Vide pag. 85. (d) Vide pag. 66.

= NOTITIA LITTERARIA. desideramus. Meminit illius, præter Suidam et Synesium qui plura ex eadem confutaturus repetit, Joannes Tzetzes Chiliad. x1, 725: Ως ὕστερον Συνέσιος ἐγκώμιον φαλάκρας Ανθ' ὧνπερ ὁ Χρυσόστομος, ο Προυσαεὺς ὁ Δίων Πολὺ τελῶν παλαίτερος αὐτοῦ τοῦ Συνεσίου Ρητορικῶς συνέγραψεν ψόγον κατὰ φαλάκρας. Latine vertit ante Cornarium ac Petarium Joannes Phrea, Britannus; quæ versio cum scholiis Beati Rhenani subjecta Erasmi Moria, excuse Basil. 1515, 1519, 4; 1521 (a), 8; 1524, 4; 1551, 8. Exstat et Græce, subjuncta Phreæ interpretatione, in Casparis Dornavii Amphitheatro sapientia Socratica jocoseriæ, tom. I, pag. 281 sqq. 4. Algúntios of maplПpovolaç. Pag. 88-129. Egyptius, hoc est, De Providentia liber in duas sectiones divisus, sive, ut Nicephorus xiv, 53, duo libri, atque, ut in □połɛwpłą (b) nolatum est, scripti de Taari Aliis, A. C. 400 et 401. Estque ænigmatica descriptio calamitatis publicæ illorum temporum, quæ exponitur sub velamine fabulæ Ægyptiæ de Osiride ac Typhone, fratribus contrarii ingenii, alque quomodo in hujusmodi casibus accusanda Providentia nou sit, demonstratur. Qua de re vide pag. 102, 116, 120, 125. Adyov Bavµástov Suidas appellat; meminit et Photius cod. xxvi. Ante Cornarium ac Petavium vertit Esromus Rudingerus, Papebergensis, Basil. 1556, 8 [ ap. Hamberg. 1557, 8. Gr. et Lat., cum epist. ad Orum ], additis etiam notis. [ Exstat in septem codd. Paris. ] 5. Opala. Pag. 130, 131. Homilia brevis, quæ incipit: O Ofsopal thy mavhupiv ǎwvov, dicta in festali panegyri, monens, dies festos sobrie et pie obeundos, et allegorica explicatione illustrans locum psalmi Lxxιν, δ: Ποτήριον ἐν χειρὶ Κυρίου, οἴνου ἀκράτου πλῆρες, etc. Novum et Vetus inter se Testamentuin conferens, docet, unum eumdemque Spiritum et per prophetas et per apostolos locutum esse; sed instar periti pictoris primum quæ vellet, adumbrasse, deinde accurate descripsisse et elabo - rasse: Εν γὰρ ἔπνευσε Πνεῦμα καὶ εἰς προφήτην, καὶ εἰς ἀπόστολον. Καὶ κατὰ τοὺς ἀγαθοὺς ζωγράφους τάλαι μὲν ἐσκιαγράφησεν, ἔπειτα μέντοι διηκρίβωσε τὰ μέλη τῆς γνώσεως. Negat quoque, styli minutias captare vel curare in scriptoribus sacris Spiritum sanctum: Οὐδὲν μέλει τῷ Θεῷ θεοφορήτου λέξεως, Πνεύμα θείον ὑπερορά μικρολογίαν συγγραφικήν. Fallitur Caveus, qui Homiliam in psalmum LXXIV scribit in postrema editione accessisse. Nam liæc ipsa est, quæ in omnibus tribus anni 1612, 1631, 1640 Græco-Latinis legitur: etiam in Græca Turnebi a. 1553, et in Jani Cornarii Latina a. 1560. FABR. V. ad n. 8. Synesii Homiliæ duæ, et Constitutio s. elogium Anysii, Gr., ex bibliotbeca Huralti Messæi, augusti sacrique consessus consiliarii, et Lat. interprete Fed. Morello, ap. cumd. Lutet. 1600, 8. V. Maittaire A. T., III, pag. 835; et ib., pag. 846, profertur Synesii Þulábalyoı, vel De benignitate oratio, nunc primum Gr. prodit ex bibl. Regia cum Latina Fed. Morelli versione, Paris. ap. Fed. Morel. 1604, 4. De orat. De benignitate, sive Philadelphi, quæ est in cod. KMCHLXXXVIII, n. 4, Paris. bibl. publ. v. infra, n. 14 de illa oratione. Homiliæ in quinque codd. Gr. Paris. bibl. pub. Harl. 6. Hepi švumvlwv. Pag. 132-158. De insomniis liber, quem epist. 154 ad llypatiam mittens, his verbis describit: Θάτερον δὲ Θεὸς καὶ ἐπέταξεν καὶ ἀνέκρινεν, δ τῇ φανταστικῇ φύσει χαριστήριον ἀνατέθειται. Ἔσκεπται δὲ ἐν αὐτῷ περὶ τῆς εἰδωλικῆς ἁπάσης ψυχῆς, καὶ ἕτερα άττα προκεχείρισται δόγματα τῶν οὔπω procopy§£vtwv "Eldŋot. Meminit Nicephorus xiv, 55. Ab deorum cultore adhuc scriptum esse nec negaverim cum Caveo, nec cum aliis viris doctis præfracte affirmaverim, licet in banc sententiam animus magis inclinet, atque id a Nicephoro Gregora etiam videatur probari, qui hunc librum Græco commentario illustravit inscripsitque Theodoro Metochitæ, Magno Logothetæ, ut e mss. Cæsareis regiisquo (s) in meo exemplari inscripto: Jo. Frobenius lectori S. D. Habes iterum Moriæ encomium pro castigatissimo castigatius, una cum Listrii commentariis et aliis complusculis libellis, non minus eruditis quam festivis, quorum catalogum proxima mes indicabit pagella. Bene vale. Ap. inclyiam Basiteam M. D. XIX. Synesii oratio non subjecta est, sel præmissa Erasmi Encomio moriæ. Hoc enim ordine sequuntur, que insunt, opusc.: 1. Ludus L. Annari Seneca; 1. Synesius de laudibus calvitiı; 3. Erasmi Rot. Moriæ Encomium; 4. Erasmi epist. spologetica ad Mart. Dorpium theologum. Idem ordo est in edit. Basil. 1517, 4, quam affert Maittaire in A. T., in ind.. pag. 375. Exstat separatim (ut cold, ad n. 1 memoratos omittam) in bibl. el codil. Bediei. XXII, sive n. 2268, Cat. codd. Angliæ, etc., et cod. LXXI, s., n. 3561. In septein codd. bibl. publ. Paris.-Romæ in bibl. Vatic. bis. (Montf. Bibl. bibl. mss., pag. 69 D.) Harl. (b) tvin tot; Tasgow mais! xa tó yẺ πρῶτον μέρος τὸ μέχρι τοῦ κατὰ τὸν λύκον αἰνίγμα τος (p. 115) ἀνεγνώσθη, καθ᾽ ἐν μάλιστα καιρὸν ὁ χείρων εκράτει τῇ στάσει περιγενόμενος. Προσυφάνθη δὲ τὸ ἐπόμενον μετὰ τὴν κάθοδον..... πραττομένης οὖν ἤδη τῆς τυραννικῆς καθαιρέσεως, συμπροῆλθεν ὁ λόγος τοῖς πράγμασιν. Per Osirin intelligitur Aurelianus, Tauri præfecti filius in consulatu A. C. 400 Gainæ prælatus. Per Typhonem Gainas, qui Gothis suis unice favit, et seditione (de qua Zosimus lib. v, c. 19) excitata, Aurelianum exsilio affecit, non diu post cum magna gloria iterum revocatum, ut narral Socrates vi, Tauri præfecti mentio apnd Ammianum Marcellinum xxit, 3, et Sulpitium Severum lib. 11, cap. F6, etc. Consulatum gessit A. C. 361. Hujus filius fuit ille Aurelianus, qui et ipse filium habuit Taurum nomine, quem τὰς ἀγαθὰς Ρωμαίων ἐλπίδας appellat Synesius epist. 31. povola; divinæ meminit in epistola 34, ad Aurelianum.

SYNESIUS PTOLEMAIDIS EPISCOPUS. 10.9% Lambecius et Boivinus observarunt (a). Commentarius ille in Petaviana Synesii editione exstat pag. 239-247, cum Latina versione Antonii Pichonii, Paris., 1586, 8, pridem edita, et ibid. 1601, 8, a Fed. Morello recognita. Sed in limine Nicephorus ille male vocatur patriarcha CPolitanus, cum privatam vitam vixerit et in monasterio consenuerit, defunctus A. C. 1339, ut notare me memini lib. v, c. 5, p. 300. Synesii liber ms. in Montf. Bibl. Coisliana, pag. 228, Græce lucem viderat Venetiis 1518, apud Aldum, una cum Artemidoro (b). Inde cum Gregoræ commentario Græce vulgavit Turnebus inter Synesii opera, Paris. 1553, fol. Latine Synesïum De insomniis ante Cornarium Petaviumque vertit a. 4489 Marsilius Ficinus dicavitque Petro Medici, recusum Venet. 1497, 1516, fol., et cum Augerii Ferrerii, Tolosatis, libello ejusdem argumenti Lugd. 1544, forma minore [ed. Lugd. 1549, 16, Haller. in Bibl. anatomica, tom. 1, p. 123, citat de libroque judicat ] et inter Ficini opera, tom. II, pag. 919, Paris. 1641, fol. Præter cæteros adhortatus est, non quidquam scripsit in arte (somniorum interpretaudorum) ad illius studium Synesius: ob quem etiam nos Synesiorum somniorum interpretationem appellavimus. Hæc Hieronymus Cardanus in limine Somniorum Synesiorum, quæ libris quatuor edidit B. sil. 1562, 4, recusis tomo V Operum Cardani, Lugd. 1663, fol. Fabr. [Conf. Morhof. Polyhist., tom. Íl, lib. 111, 1, § 8. p. m. 456. Harl. '] 7. 'Emtorolaí. Pag. 159-294. Epistolæ CLV. Licet enim in enumeratione singularum numerus 101 omissus, vicissim 129 bis positus est (c). Plures legisse videtur Nicephorus: nam inter Synesii scripta primo loco memorat Επιστολῶν βιβλίον, ἅπερ εἰσὶ πρὸς τοῖς ἑκατὸν καὶ ἐξήχοντα, epistolas ad CLX. Etiam Photius cod. xxvi meminit epistolæ ad Theophilum Alex. quæ bodie non exstat. Kouçŵę zał λογίως μετὰ τὴν ἱερωσύνην πεποιημένας, hoc est jam scriptas ab episcopo, notat Evagrius lib. 1, c. 15. et ex eo Nicephorus. Suidas lavµašoµévaç celebrat, et Photius cod. xxvi ait, eas xápito; xai fõovis ἀποστάζειν μετὰ τῆς ἐν τοῖς νοήμασιν ἰσχύος καὶ πυκνότητος. Graece primum una cum aliis Gracorum (a) Vindobon. in cod. Cacs. CXLII, n. 1, Synesii De insomniis, cum Nicephori Gregoræ præf. ad Magnum Logothetam, Theodorum Metochitam, et expositione partim marginali, partim interlineari. V. Lambecii Comm., VII, pag. 558 sqq., et Lamb. dignam censet illum cod. qui conferatur cum edit. Petavii. Ibid. in cod. LXVIII, n. 9, sunt Mathusala, alias dicti Maxɛipo;, s. Machiris, monachi montis Sinai, collectanea varia, in his excerpta ex Synesii libro De insomniis. Liber ipse Synesii est in novem codd. bibl. publ. Paris. et in cod. quidem DCCCXXX, n. 5, atque cod. MMDCXXIX, n. 11, cum præfat. et commentario perpetuo Nicephori Gregora, conjectis passim inter lineas scholiis miniatis. In cod. DCCCXXXI, n. 7, cum Nicephori Greg. commentariis: et cod. MMCMLXXXIX, cum glossis passim inter lineas miniatis. Auguste Vindelic. De tusomniis, una cum expositione Nicephori Greg, et in alio cod. sine illo commentario, teste Reisero in Ind. mss. bibl. August., pag. 81 et 86. Monachii in bibl. elect. eod. CLXII, fin. et cod. CCXLVI, Nicephori Greg. in insomnia Synesii expositio ad Palæologum. V. Cat. codd. Gr. Bavar., pag. 63 et 84. - Taurini in bibl. Regia cod. CXII, De insomniis, cum Niceph. Greg. commentario, additis etiam interlinearibus nonnunquam glossis. V. Cat. codd. Gr. Taur., pag. 216. Venetiis in cod. Marc. CDXXII, Synesius de insomniis, et in margine comment. cujus init. Ωσπερ τὰ τῶν Βασιλειῶν. V. Cal. codd. Gr. Marc., pag. 206.. Veronæ in musæo Jo. Saibante, teste Montfauc. in Bib.bibl. mss., I, pag. 490 A. Romæ in bibl. Vaticana in codd. Petavin., teste cod. ibid. pag. 69. In bibl. Bodlei. inter codd. flenr. Savilii, n. 6558, Niceph. Greg. comment. in Synesiam de insomnits. Matriti in bibl. Heg. cod. LXXXIV fin. cum particula comment. Niceph. Gregor.e, ab initio. V. Iriart. Cat. cod. Gr. Mutrit., pag. 347. Harl. De edit. Ald. 1518 plura dabit tibi Clement, In Bibliath, cur. hist. et critique, tom. II, pag. 150. Editionem Marsitii Ficinii Latinam cum Jamblicho De mysteriis. - Proclo, etc., 14×3, quam citat Fabric. supra, vol. V. pag. 763, ignorant Maittaire, Goetz, in Mem, bibl. Dresd. 1, pig. 492, qui ed. a. 1497 recenset, Panzer aliique. Eque dubia esse videtur edit. a. 1489. Contra edit. Venet. a. 1497, cum Jamblicho,— Proclo, Porphyrio, - Psello aliisque ex versione Marsilii Ficini, Venet. in ædibus Aldi M. III. D., fol., principem esse judicat cel. Panzer A. Typ., Ilt, pag. 420 sqq., ubi plures laudat, qui uberiorem illius dederunt notitiam. Add. Catal. librorum rarissimorum, elc., s. a. el 1.,pag. 35 seq.; Serie dell' Ediz. Aldine, pag. 6 sqq.; Denis memor. bibl. Garell., pag. 167 sqq. In Cat. bibl. ducis de la Vallière, tom. 1, pag. 575 suy., duo exemplaria ejusd. editionis (quæ première édition vocatur) a. 1497 pleno citantur, in quorum quidem altero Synesius de somniis memoratur 1s inscriptione; in altero autem omittitur. De Marsilı Ficino v. supra, vol. I, pag. 52. – De repetita Synesii de somniis, Jamblichi et reliquorum edil Aldina, Venet. 1516, fol., v. Pamer vol. VIII, pag. 434, n. 795. Synesii liber de insomuiis, ad fidem optimorum codd. emendatus, Græce, el seorsim Latine, interprete Anton. Pichonio, re gio litterar. Græcar. professore apud Turunenses, coin ejusd. notis, et Nicephori Gregoræ commenta riis, Latinitate nunc Lutet. ap. Fed. Morel. 158m ab eodem donatis. III, pag. 796. Harl. 8. V. Maittaire A. T., que- (c) Idem quoque de numero epistolarum in edu. Pelavii omnino esse CLVI, non CLV, ut ipsa pra se fert editio, observat iriart. in Cut, coda. Gras. Matrit., pag. 252, de codd. LXIX, in quo suni a pag. 99 usque ad fin. Synesii epistola CLIV, quíbus post epist. 49 accedit alia et peregrina atque ad marginem nuin. µ', i. e. 49, notata, Epistola Amasidis Egypti regis ad Polycratem, rum etiam Synesius in hac epistola memin 1. Hæc vero, ait Iriarte, apud Herodoti Thaliam occurrit; unde in Aldinam aliasque epistolarum Græcarum collectiones transcripta est. Ea igitur in Petavii edit. non comparet. Singulas illas epist. ut plurimum cum glossis interscriptis et adnotationibus scholiisque ad margines frequentissimis recenset Iriarte a pag. 248, singularumque initia et discrepantiam ab editis adnotat. Desunt vero in illo cad. die edit. Petavi postremæ epp. ad Domitianum Scho Lasticum. Romæ in bibl. Vaticana, inter codd. Petav, epp. Gr. cum interpretatione Dionysii Augiensis, teste Montfaue, in Bibl. biblioth. miss,, 1,

NOTITIA LITTERARIA. epistolis (a) edidit Aldus, Venet. 1499, 4. Deinde Turnebus oum aliis Synesii scriptis, Paris. 1553, fol. Latine itidem inter Synesii opera Janus Cornarius vulgavit, Basil, 1560. Separatim cuni sua versione Thomas Naogeorgus, Straubingensis, quem non raro graviter labi notavit Meursius Glossario Grace-barbaro in 'Povбalovб05 (b). llinc collatis codd. mss. cum versione et animadversionibus Hadr. Turnebi, qui publicis prælectionibus eas Parisiis est interpretatus, notisque Francisci Porti, edente Fed. Morello, prodiere Paris. 1605, 8. [ V. Maittaire A. T., Ill, pag. 847. ] Exstant et in collectione epistolarum Græcarum cum Latina versione excusa Genev. 1606, fol., pag. 169. Incipit: Liberos ego genui orationes. At Naogeorgianæ versionis hoc est exordium: Pueros ego genui libros; Petavianæ vero: Filios ego libros sustuli. Expositionem ms. Matthæi Camariotæ in Synesii epistolas memorat Allatius Diatriba de Georgiis, pag. 398. Epistolarum ipsarum codicem ms. insignem şervat in patria mea Lipsiæ libliotheca Paulina, ex quo non paucis, locis Petavianam editionem posse emendari monuit me, qui ante multos annos contulit, Jo. Fridericus Fellerus. Ex eodem codice, cum voluptate intellexi, novam editionem parare D. Christianum Fridericum Bornerum, Græcarum tunc litterarum, hodie S. theologiæ in academia Lipsiensi professorem dignissimum. Hic ordinem quoque temporum (c) quo scriptæ a Synesio sunt, restituet, qui in vulgatis libris est, ut in omnibus fere epistolarum veterum ovvaywyaïs, admodum perturbatus. Synesii epistol:e xxviii breviores, editæ Græce Paris. 1577 et 1581, 8, una cum aliis aliorum, seligente ea in tironum usus H. Stephano (d). Latine ex Petri Nannii versione epistolæ Synesii undecim exstant in farragine epistolarum Laconicarum Gilberti Cognati, Basil. 1654, 12. Denique Epistola ad Orum (e), quam cum Ægyptio, sive libro De Providentia, Græce et Latine, ibid. 1656, 8, vulgavit Esromus Rudingerus, in editionibus operum Synesii, speciatim Petaviana, legitur sub titulo: Ad Pæomium de dono Astrolabii. In codice bibliothece Mantuanæ epistolas Synesii ad 157 numerari, adeoque Lūnas esse plures, quam in editis, colligas ex Montfauconii Itinere Italico, pag. 32, licet 30 priores ibi desiderentur. pag. 69 D. Codices multos, in quibus Synesii aliorumque reperiuntur epistolæ, supra enumeravi in vol. I, pag. 666 seq.; quibus addes collectionera multarum epistolarum in cod. Naniano CCLXX VIII, abi pag. 130 aliquæ sunt Synesii_epp. V. Catal. codd. Gr. Nan., pag. 460 seq. Taurini in bibl. Regia cod. CLXXII. — CLXXIX.— 11. epp. in cod. CCXXXIX. - 157 cpp. eodem fere, quo in editis, ordine, in cod. CCCXXIX. V. Cat. codd. Gr. Taurin., pag. 259, 266, 363 et 412. - In alio cod. Escorial, epistolæ 146 cum glossis; in alio epp. 14. V. Piùer. Hiner. per Hisp., pag. 190. - Monachii in bibl. elect. cod. XCVI, Synesii epistolæ 157, cum aliorum epistolis. V. Cal. codd. Gr. Barar., pag. 36. In alia collectione Augustæ Vindel. Syn. epistolæ, et in alio codice Synesii epp. cum scholiis, este Beisero in Indice s. catal. codd. August., pag. 84 et 87.- Vindobonæ in cod. Cæsar. CCXCH, D. 42, sex Synesii epistolæ, quarum tertia (in Pelavii ed. epistola 33. sine nomine lypatiæ ) inscripta est tỷ pilosópy Tmatią. V. Lambec. Comm., V. p. 326 sey. Paris. in bibl. publ. sunt Synesii epp. in XXII codd. Inter codd. Epareni quædam Synesii epp. V. vol. X, pag. 480. Harl. te Transtulit etiam nonnullas epp. Petrus Nanaius, Alemarinus. Præter rem, ni fallor, Synesio sostro tribuitur epistola ad Dioscorum, Serapidis Alexandrini sacerdotem, sive Scholia ad Chemicam Democriti librum, in editt. operum Syn 'sii reele omissa, de qua ep. dixi libro sexto, in recensione scriptorum variorum chemicorum. De colLectione epistolarum, etc. Aldina a. 1499, 4, vol. 1. pag. 676 seq. et cl. Panzeri A. T., vol. III, peg. 460, ubi plures laudat VV. DD. HARL. Naogeorgi editio inscripta est: Synesii, phiLesephi ac episcopi Ptolemaidis Cyrenaica, epistolæ lecta dignissima, in utriusque linguæ studiosorum gratiam Gr.ac Lat. edite. Thoma Naogeorgo, Straubingensi, interprète. Basileæ, per Jo. Oporin. In calce: Finis epistolarum Syuesii 25 Aprilis 1558, 8. Nemerantur epp. 156. – Synesii epistolae quadam brenes et Laconica, Grace, Lutetiæ, ap. Fed. Moreflum, 1581, 4. (Maittaire A. T., III, 782. pag. Synesi epistolae et Pythagora carmina, Gr., Andeger. ap. Ant. Hernault, 5. sine a. nota, in biblioth. Askeviana p. 120, n. 3117.· Synesit ep. XLIV in PATROL. GR. LXVI. Jo. Patusæ Encyclopædia philolog., vol. I. pag. 278. Synesii epp. ad Simplicium, Heliodorum, ad fratrem tres, el una ad Theodorum, medicum, in: Τῶν ἑλληνικῶν ἐπιστολῶν ἀνθολογία. Paris. ex typogr. Steph. Prevosteau, 1583, 4. In epist. quadam ad Hypatiam (s. ep. 157) est locus de instrumento quodam, quod Petavius se haud intellexisse professus est; de Fermat vero locum illum explicuit sub finem libri, Gallice versi, De la mesure des eaux courantes, de Benedetto Castelli, par le sieur Saporta, Castres 1664, 4, et init. libri: Diophanti Alexandrini arithmeticorum libri VI, Tolosa, Bern. Bosc. 1670, fol., teste Nicer. 1. c., pag. 236. Harl. in- (c) Confer Christfridi Wächtleri epistolam, sertam Actis eruditor. a. 1710. pag. 482, et Tillemont, in Vita Synesii, tom. XII Memor. (d) In libro inscripto: Epistolia, dialogi breves, poemalia, ex variis utriusque linguae scriptoribus, 1577, 8. Tres Synesii epistolæ in libro: Thoma Galetti, presbyteri J. C. Religiosus, cui adnectuntur sanctorum aliquot varia opuscula nondum edita, ejusdem aucto. is studio et opera collecta. Lugduni, sumpt, Horat. Cardon. 1615, 8, in altera parte. — In conciliorum edit, reg. tom. IV. — Labbei tom. II, et Harduini tom. 1, ad A. C. 411, est synodus Ptolemaidensis, in qua Synesius, coacto presbyterio, Andronicum Beronicensem, Pentapolitana provinciæ præfectum, qui edicta sua foribus ecclesiæ affixerat, excommunicavit, lata sententia, quam ad omnes episcopos misit. Ea est epistola Synesii 58. Quid postea sit consecutum, docet idem epistola 72 et 89. Novissima et in usum Græce juventutis curata editio est: Al intodal Συνεσίου τοῦ Κυρηναίου, μετὰ τῶν σχολίων τοῦ διδασκάλου νεοφύτου Ἱεροδιακόνου τοῦ Πελοποννησίου ἐκδοθεῖσαι σπουδῇ καὶ ἐπιστασία Γρηγορίου Ιερο διακόνου Δημητριέως του Κωνσταντά, καὶ συνδρομή ἐν μέρει τῶν ἐντιμοτάτων κυρίων Ελευθερίου Με χαὴλ Ραψανιώτου, καὶ ᾿Αβραμίου Χατζή, Δημητρίου Αμπελακιώτου. Ἐν Βιέννῃ τῆς Αὐστρίας, ἐν τῇ τυπογραφία Γεωργίου τοῦ Βεντότου. αψηβ'. Mai. 8, HARL. (e) Errorem Fabricii h. 1. corrigit Monnoye not. ad`Bailleti Jugem., tom. I. pag. 781. Heum.

SYNESIUS PTOLEMAIDIS EPISCOPUS. 8. 'Oµ:día. Pag. 295, 296. Brevis homilia dicta in pervigilio Natalis Domini. Incipit: Nuž lepà çü; ¿vɛyxovca. Vertit Federicus Morellus, qui Græce et Latine ediderat, Paris. 1600, 8, ejusque versioneu Petavius servavit. Ante Morellum Græce et Latine vulgaverat, Guil. Canterus, Basil. 1567, 8, apud Oporin. FABR. [In ed. Synesii oratt. IV et hymni, a Guil. Cantero, Gr.-Lat. add. ad n. 5, et de codd. aj n. 1 adnotata. - Taurini in cod. CCCXXIX bæc homilia, et altera, n. 5 memorata. V. Cut. codd. Gr. Taur., pag. 412. Ilarl.] 9. Κατάστασις ῥηθεῖσα ἐπὶ τῇ μεγίστῃ τῶν βαρβάρων ἐφόδῳ, ἡγεμονεύοντος Γενναδίου και Δουκός Bytos Ivvoxevtiou. Pag. 298-303. Concio dicta A. C. 412 (a) in maximam barbarorum excursionem Hunnigardorum, Marcomannorum, Ausurianorum, viciniam Pentapolitanam vastantium, præfecto Gen. nadio ac duce Innocentio. Græce ex Papyrii Massoni codice edidit Fed. Morellus, Paris. 1595 1601. 8; Latine vertit Petavius. Græce recudendam dedit D. Christiants Fridericus Boernerus, laudatus mihi paulo ante, qui prælectionibus publicis adhuc ineditis illustravit a. 1711, 8. Primus Grace et Latine vulgaverat Guil. Canterus, Basil. 1567, 8, [in ed. n. 8 laudata]. 10. Karástasis. Concio in laudem Anysii, Libyæ præfecti (c). Pag. 304, 305. Edidit Græce et Latine Fed. Morellus, Paris. 1601 (d), 8. Verterat Petrus Morellus, Turonensis. Sed quod nonnullis in locis, inquit Petavius, penitus hallucinatus esset, malui interpretari ipse, quam alterius operæ interpolator videri, Ante Morellum Guil. Canterus Græce et Latine edidit, Basil. 1567, 8. [V. ad n. 8 et 9. Est in quinque codd. Paris.] 11. Пpòs Пatóviov únèp toũ dúpou 26yos. Pag. 309-312. De dono Astrolabii dissertatio ad Pæonium, imperatori Arcadio charum, scripta circa A. C. 399, cum legatus patriæ causa CPoli Synesius versaretur, ut ipse docet epist. 155, ad Hypatiam. Προσέθηκα τὸν περὶ τοῦ δώρου πάλαι γενόμενον ἐν τῷ καιρῷ τῆς πρεσβείας πρὸς ἄνδρα παρὰ βασιλεῖ δυναστεύοντα. Και τι τοῦ λόγου τε καὶ τοῦ χώρου Πεντάπολη, Covato. Ex oratione et ex dono fructus non omnino nullus ad Pentapolin redundavit. Ediderat Græce cum versione sua (quam Petavius etiam servavit) Federicus Morellus, Paris. 1601 (e), 1604, %, et ante Morellum Guil. Canterus itidem Græce et Lat. 1567, 8. Meminit Nicephorus xtv, 55. Fabr. (Est in septem codd. bibl. publ. Paris, et, teste Montfauc., in Bibl. bibl. mss., 1, pag. 69, D, Romæ, în bibl. Vatı - cana. HARL.] 12. “Yµvot. P. 313-348, Hymni decem, lyrico carminis genere. Ex his quatuor priores non crediderim scriptos a Synesio, nondum Christiano (ſ), licet ita sentiat Henricus Dodwellus De jure laicorum sacerdotuli, § 10, pag. 287. In cæteris totam Valentinianorum matæologiam ad orthodoxam theologiam Chri- (a) Tillemont. tom. XII, pag. 550. (b) Bauer in Bibl. libr. rariorum universali, tom. IV, pag. 140, ex Bibl. anon. Hag., 1, p. 4, affert edit. bnjus catastaseos una cum Synesii epistola ad Troilum, Gr. et Lat. ap. Fed. Morel. 1585, 8. Sed vereor ne in nota andi erratum sit, loco a. 1595, cujus edit. inscriptio, teste Maittaire A. T., III, p. 810 sq., hæc est: Synesii Cyrenæi Catastasis s. Constitutio, in qua Pentapolis calamitas describitur, quam in maxima barbarorum irruptione pronuntia - vit, quo tempore principis partes Gennadius ageret, duxque Innocentius esset: Græce, cum Latina Petri Morelli, Turonensis, interpretatione et conjectaneis. Ejusdem Synesii de eod. argumento ad Troilum epistola (quæ est ejus epistolar. 73) Græce ap. Fed.. Morell., Lutetiæ 1595, 8. Interpres et editor usi sunt cod. Gr. ex bibl. J. & S. Andrea. Ejusdem anni nota signata est illa ed. in bibl. Barber., Leidensi aliisque. Hæc et sequens orat. sunt in cod. Paris. bibl. publ. MXL; et cum duabus aliis Synesii homiliis in cod. Taurin. ad n. 8 laudato. HARL. (c) De hoc idem pag. 517 seq. (d) 1600, ap. Maitt. ad n. 5 citatum. HARL. (e) V. Catal. bibl. Leidens., p. 46, n. 113, et Maittaire A. T., III, p. 838. HARL. (Sane in primis etiam hymnis SS. Trinitatem Christiano more celebrare videtur. Vide hymn. 1, vers. 65 seq.; hymn. 2, vers. 25 seq.; hymn. 3, vers. 201 seq., præcipue vers. 222 seg., 400 seq.; hymn. 4, vers. 75 et 87 seq., 110, 117 seq.; 130 seq., 164, 221. Nimirum Christianis dogmatis imbutum jam, ac de illis etiam persuasum, sed nondum baptizatum, nedum episcopum. CPoli reversum se composuisse illos hymnos, cum per triennium pro patriæ salute ibi in aula Arcadii vigilasset, satis perspicue innuit hymno 3, vers. 430: Χρέος ἐκ Θρήκης, Ἵνα τὴν τριέτιν Ἄκησα ἀγνιάν, Παρ' ἀνακτόριον Γαίας μέλαθρον Ετλαν δὲ πόνους, Ετλαν δ' οδύνας Πολυδακρύτους, Ἄμοισι φέρων Ματέρα πάτραν. Votum debitume Thracia, Ubi per triennium Habitavi in vicinia Regiarum Terræ ædium: Tulique labores, Tuli cruciatus Valde lacrymabiles, Humeris ferens Matrem patriam. Fim, Addere libet codicum quorumdam notitiam: flymni novem in cod. Bavar. Monach. CLXII. V. Cat. codd. Gr. Bav., pag. 63. In bibl. quondam Offenbach. cod. VI, hymni, quotquot exstant, ou nes, sed aliter collocati ac in editis exemplis. V. al n. 1. — Paris. in bibl. publ. cod. MXXXIX, cum octo aliis Synesii libris. Florentiæ io cod. Laurent. VIII, n. 2, plut. 55, decem hymni, alto quoque ordine positi. V. Bandini Cat, codd. Gr. Laur.,

NOTITIA LITTERARIA. stianam aptasse arguit Jo. Ernestus Grabe Notis ad S. Irenæum, pag. 7. Confer alia quæ in illis, licet aliuqn, puſcherrimis, polat Tillemontius tom. XII, pag. 507 [et Brucker. 1. cit.]. Primus Græce edidit et Latino reddidit carmine Guil. Canterus et cum superioribus quatuor opusculis dicavit J. Vincentio Pinello, Basil. 1567, 8. Deinde Henricus Stephanus cum prosaria Francisci Porti versione (a) publicavit, Paris. 1568, forma minore. Prodiere etiam Græce cum versione ad calcem subjecta (b), Paris. 1570, 8. Ut editiones Græco-Latinas Lugdunensem, et notis collegii S. J. auctam Turonensem a. 1603, forma minore, omittam. Ex Canteriana editione recusi Græce sunt, Romæ 1590, 8, apud Franciscum Zannettum, edente Hieronymo Brunello S. J., et ibid. 1599, ad calcem selectorum Nazianzeni carminum et Georgii Pisidæ Hezaemeri, sub falso Cyrilli Alex. nomine editi. Ex editione H. Stephani prelis Græce iterum subjiciendos curavit Joan. Caselius, Rostoch. 1586, 8, cum quibusdam Nazianzeni odis, et hymno Clementis Alexandrini. Cum Latina versione (eadem quæ in Petavianis editionibus legitur) exstant in Corpore poetarum Græcorum, tragicorum, comicorum, lyricorum et epigrammatariorum, quod Græce et Latine vulgavit Joan. Lectius, Genev. 1614, fol., tom. II, pag. 162. Infinita sunt quæ peccat Petavius in Synesio vertendo, præsertim in hymnis, inquit Jac. Vindetus libro De vita functorum statu, pag. 42, qui de iisdem illustrandis cogitavit (c). Gallicis versibus pridem reddidit Jacobus de Courtin, Paris. 1581, 12. Synesti πρὸς Θεὸν ὕμνους εὐτόνως αὐτῷ πεποιημένους laudat Nicephorus, χιν, 55. Index eorum ad quos scribit Synesius (d). Anastasio epist. 22, 45, 46, 79. Τῷ ὑδροκωμήτῃ, 121 (al. ᾿Αθανασίῳ ὑδρομύστῃ). Cuvi Kazi 'Avdpovíxov, 57, 58. Confer Tillemont. tom. XII Memor. eccles., pag. 531 sqq. FABR. [Syuesii episcopi Contra Andronicum liber in cod. Escorial., teste Pluero in Itiner. per Hisp., pag. 190. notis in cod. Petav. in bibl. Vaticana, Romæ; et editus cum notis margin. in cod. Vatic. inter codd. Christinæ, reginæ Sueciæ, n. 1934. Paris, in bibl. Regia inter codd. cardin. Radulphi, n. 64, testa. Montfauc. in Bibl. biblioth. mss., 1, pag. 69 D, et p. 56 B, et 775 G. Harl.] Anysio, 6, 14, 37, 59, 77, 78, 93. Asclepiodoto, 126. Athanasio, 121. Leg. Anastasio. Aureliano, 31, 31, 38. Auxentio, 60, 116. Laryse, Xpur, 82, Cledonio, 42. Constanti, 27. Cyrillo, 12. Diogeni, 20, 23. Domitiano scholastico, 154, 155. Duci, τῷ ἡγεμόνι, 21, 62. Ad episcopos, 58, 72. Ad episcopum, quod Arii dogma non probaret, pulsum episcopatu, 128. Eralpop, 41. Evoptio fratri, 3, 4, 8, 18, 52, 35, 36, 38, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 65, 81, 83, 84, 85, 86, 88, 91, 36, 104, 105 (e), 106, 107, 108, 109, 110, 113, 14, 120, 122, 125, 127, 131, 134, 135. (Hic Evop:ius, Trater Synesii junior, in episcopatu Ptolemaidis ei successit, atque concilio Ephesino A. C. 434 interfuit } Iletiodoro, 17, 25, 117. Heracliano, 136, 137, 138, 139, 140, 141, 142, 143, 144, 145. Пlerodi, 19 (cognatumi suum vocat epist. 38). (a) Et cum Gregorii Nazianz. aliquot odis. Harl. (b) Cum Damasceni hymno acrosticho in Theogon., et Gregorii Nazianz. odis quatuor, apud Benenatuni. V. Maittaire A. T., III, pag. 751. BARL. (c) Verum enim vero Vindeti crimen esse injustum, quippe cuin Petav. non vertisset Synesi hymnos, sed textui adjunxisset versionem Francisci Porti, judicat Niceron. in Vita Petarii, in Memoriis VV. cell., tom. 1, p. 235, sec. version. Baumgart. Germ. Synesii hymni decem et Gregorii Nazianz. odæ quatuor, 6r., Lutet. ap. Fed. Morell. 1586. V. Maittaire A. T., III. p. 796, qui pag. 743 Stephanianam edit. cum aliis holat lucem aspexisse 1568. Sed in Catal. Pinell., tom. 1. pag. 81, n. 496, ascribitur a. 1569 Suni quoque epigramma et duo fragmm. inter epigrammata Gr. edita a Brunckio, tom. II, p. 449, et a Jacobs., tom. II, pag. 155, Anthologiæ Græcæ. - Cl. Ern. Frid. Car. Rosenmüller, in præsenti profess. linguæ Arab. in acad. Lips, Germanice vertit et illustravit quintum Synesii hymnum, atque in proœmio de vita, ingenio scriptisque illius breviter quidem, at bene disputavit. Lips. 1786, Mai. 8. HARL. Synesii hymni, cum adjuncta interpret. Lat. Franc. Porti Cretensis. Schaffkusii, typis J. C. Suleri. A. MDCLVII, 12 (Curavit ed. Steph. Spleissius Gymn. Scaph. rect.) B. (d) Add. Iriart. Cat. codd. Gr. Mairit., p. 2:2 847. HARL. (e) Epistolam 105 Nicephorus Historia sua (xiv, 53) inseruit.

Hesychio, 92 Hypatiæ, SYNESIUS PTOLEMAIDIS EPISCOPUS. hoców, 10, 15, 16, 33, 80, 124, 153. Hæc postrema respicitur a Nicephoro Gregora præf. ad librum De insomniis, ubi Synesii ad Hypatiam scribentis meminit. Joanni, 2, 44, 63, 64, 146. Martyrio, 19. Nicandro, 1, 75. (Olympio, 45, 95, 96, 97, 98, 132, 147, 148. Ad Orum epistola edita ab Esromo Rudingero, Basil. 1556, 8. Pentadio, Αύγουσταλίῳ, 29, 30. Petro presbytero, 13. Τοῖς πρεσβυτέροις, 5, 11. Proclo, 70. Pylæmeni, 48, 61, 71, 74, 87, 99, 100, 101, 102, 103, 105, 106, 129, bis, 130, 133, 149, 130, 151, 152 Simplicio, 24, 28, 129 bis. Sorori, 7, Stratonicæ. Theodoro, 7. Medico, 115. Theophilo archiepiscopo, 9, 66, 67, 68, 69, 76, 79, 89. Alexandrinum intellige. Theotimo, 47, 49. Troilo, 26, 73, 90, 111, 112, 118, 123. Tryphoni, 119, licet in edit. Petavii Troilo inscribatur. Uranio, 40. [Sunt præterea loca ex Synesianis excerpta in catenis Patrum in Leviticum, Numeros, etc., in cod. Coisl. V. - in Nicetæ collectione interprett. in (Montfauc. Bibl. Coisl., p. 41, 251,390); Laurent., p. 440. Harl.] Evang. Lucæ; in cod. CCLXXVI, in J. monachi Parallelis in S. Maximi Locis communibus. V. Bandini Cat. codd. Gr. Editiones operum Synesii. Græca Hadr. Turnebi, Paris. 1553, fol., typis regiis. FABR. [Cum brevi Turnebi dedicatione Gr. scripta. Desunt vero ea Synesiana, quæ supra a n. 8-12 sunt recensa. In bibl. Pinelliana, Venet. fuit exemplar cum emendatt. mss. viri docti sæc. xvI. Meo quoque exemplo sunt passim a manu V. D. varia diversi generis et pretii ascripta. HARL.] Latina Jani Cornarii, Basil. 1560, fol. Et ex Petaviana editione in Bibliothecis Patrum. fol. น Græco-Latina, Paris. 1612, fol., quæ recusa ibid. 1631 (quidam tituli 1633 præferunt ) et 1640, ฟ. junctis Cyrilli Hierosolymitani operibus. Sed notis amplioribus auctiores esse editiones anni 1640 cum scribit Caveus, virum clariss. memoria sua fefellit., Fabr. In Niceron. Memoriis VV. cell. ex versione German. Baumgartenii, in Vita Dion. Petarii, tom. 1, 234, nominantur edit. Opp. Synesii, Paris. ap. Claud. Morel. 1612, Paris. ap. Car. Morel. 1631, et ibid. ap. Seb. Cramoisy 1653, fol., que ex postrema illarum editt. Synesii Opp. Latine, sine notis, recusa sunt in Bibl. Patrum Lugdun. vol. VI, a. 1677, fol., p. 67-163. Atque Nicer. castigat Du Pin, qui in Bibl. des autem eccl., tom. III, dum memorat edit. a. 1612, addit, illam a. 1640 auctiorem prodiisse, una cum Cỹrilli Catechesibus. (Atque in Cat. bibl. Leidens., p. 37, jam occurrunt Cyrilli Hierosolymitani, et Synesii Opera, Gr. et Lat., ex versione Jo. Grodeccii, aucta et emendata per Jo. Prevotium, Lutet. Paris. 1631, fol. Maittaire autem A. T. III, p. 896, affert tanquain separatim edita Cyrilli Hier. Opp. Gr. Lat. Grodeccio interprete, opera Prevotii ap. Hier. Drouart et Car. Morel., Paris. 1631, fol., et aliquanto post: Synesii Opp. Gr. Lat. interprete Dion. Petav., Paris. ap. Car. Morel. 1631 fol. Tum p. 902 refert edit. Cyr. Hierosol. Opp. Gr. et Lat. Jo. Grodeccio interprete, emendat. a. Jo. Prevotio, ap. Seb. Cramoisy, Par. 1640, fol., nulla tamen Synesii mentione facta. ) Niceron. igitur existimat, Du Pin judicio deceptos fuisse Caveum et Cas. Oudinum, dum narrant, a Petavio curatam fuisse Catecheseon Cyrilli editionen, verum esse, pergit, reperiri Synesii opp. a Petavio edita cum Cyrilli opp. in uno volumine juncta et inscripta: S. Patris nostri Cyrilli Hieros. et Synesii Cyre. nensis episcoporum opp. Gr. et Lat., Lutet. Paris. sumpt. Dionysii Bechet, 1640, fol., sed hujus auni edit. nullam aliam esse quam illam a. 1633, mutato tantum primo inscriptionis fol., ideo Du Pin non accurate scripsisse, edit. a. 1612 recusam fuisse auct. a. 1640. Illi autem ed. a. 1633, additam esse Appendicem ad Synesianas notas, sive adversus Jo. Croii specimen conjecturarum et observationum velitationem idem Niceron. 1. c., pag. 245, prodit. Harl. De benignitate (p:)&dsλpo:) oratio, quam sub Synesii nomine Græce et Latine vulgavit Fed. Morellus,

Paris. 1604, 8, non est Synesii, sed inter Themistii orationes sexla Περὶ φιλανθρωπίας, ut dixi supra cap. 44. Fabr. (s. vol. VI, pag. 796, n. 6). - Conf. supra ad § V. et de edit. etiam Maittaire A. T., III, pag. 846. Harl. Scripta Synesii deperdita. Προσφωνητικός ad Theodosium. Evagrius lil. 1, cap. 15, nisi, ut Nicephorus, σιν, 55, orationem Περὶ βασιλείας intellexerit, quæ non ad Theodosium dicta, sed Arcadium, ut supra notavi. Poemata varia, uι Κυνηγετικά, quorum meminit epist. 153. Tragœdiæ, et comœdiæ, quas veterum imitatione composuisse se innuit in Dione, sub extrem. Epistola quædam, ut illa ad Theophilum Alex., cujus meminit Photius cod. xxvi. DE SYNESIO QUÆDAM VETERUM TESTIMONIA. Ex Photii Bibliotheca, cod. xxvI. Ανεγνώσθη ἐπισκόπου Κυρήνης, Συνέσιος αὐτῷ όνομα· Περὶ προνοίας, Περὶ βασιλείας, καὶ περὶ Ελλων τινῶν. Τὴν μὲν φράσιν ὑψηλὸς, καὶ ἔγχον ἔχων· ἀποκλίνων δὲ καὶ πρὸς τὸ πολιτικώτερον [γρ. ποιητικώτερον]. ᾿Ανεγνώσθησαν δὲ αὐτοῦ καὶ ἐπισ στολαί διάφοροι χάριτος καὶ ἡδονῆς ἀποστάζουσαι, μετὰ τῆς ἐν τοῖς νοήμασιν ἰσχύος καὶ πυκνότητος. Ην δ' οὗτος ἐξ Ελλήνων φιλοσοφία σχολάζων. "Ον φασι πρὸς τὸν θειασμὸν τοῦ Χριστιανισμού νεύσαντα, τὰ μὲν ἄλλα παραδέχεσθαι εὐπειθῶς· τὸν δὲ περὶ ἀναστάσεως (τοῦτο δὲ εἰ μὲν καὶ ἄλλοθεν οὐκ οἶδα· τέως δὲ ἀπὸ τῆς πρὸς Θεόφιλον αὐτοῦ ἐπιστολῆς ἀριδήλως καταλαμβάνεται) οὐκ ἐθέλειν προσίεσθαι λόγον· ἀλλ᾽ οὖν καὶ οὕτω διακείμενον ἐμύησάν τε τὰ ἡμέτερα, καὶ ἔτι καὶ ἀρχιερωσύνης ἠξίωσαν· πρὸς τὴν ἄλλην τοῦ ἀνδρὸς καλοκαγαθίαν καὶ τὸ καθαρὸν ἀφορῶντες τοῦ βίου· καὶ ὅτι οὐκ ἂν οὕτω βιοὺς ἄν Πρώτος τὸ τῆς ἀναστάσεως οὐκ ἐλλαμφθείη φέγγος. Καὶ τῆς ἐλπίδος οὐκ ἐψεύσθησαν. Ῥᾷστα γὰρ αὐτῷ, ἐπεὶ ἀρχιεράτευσε, καὶ τὸ τῆς ἀναστάσεως εἰς πίστιν ἀποκατέστη δόγμα. Ἐπεκόσμει δὲ Κυρήνην, ὅτε Θεόφιλος Αλεξανδρείας ἐπεστάτει. Lecti sunt Cyrenensis episcopi, cui Synesio nom men est, tractatus De Providentia, De regno, deque nonnullis aliis. Stylus illi est sublimis et grandis, sed qui interim ad poeticum [civile] dicendi declinet genus. Lectæ sunt ejusdem et epistolæ diversæ, venustate ac dulcedine fluentes, non sine sententiarum pondere, ac crebritate? Erat autem ille de numero gentilium, philosepliam profitens. Quem quidem ferunt, cum iu Christianum dogma propensus esset, cætera quidem facile recepisse: sed (quod haud scio an aliunde, ex ipsius quidem ad Theophilumn epistola colligitur) resurrectionis fidem admittere noluisse. Verum quamvis sic affectus esset, eum tamen nostris initiarunt mysteriis, et ad episcopi provexerunt gradum: cum ad cæteram viri probitatem, ac vitæ sinceritatem respicerent; tum quod Geri non posset, ut, qui sic vitam iustituisset, non et resurrectionis luce collustraretur. Nec spes eos fefellit. Nam nullo negotio simul atque factus est episcopus, resurrectionis dogmati est assensus. Cyrenen porro illustrabat, quo tempore Theophilus Alexandriæ præsidebat. Ex libro 1, c. 15, Evagrii Scholastici. Ταῦτά μοι κομψῶς ὡς δυνατόν πονουμένῳ, φέρε καὶ Συνέσιος ὁ Κυρηναῖος εἰς μέσον ἡκέτω, τῇ οἰ πεία μνήμῃ κοσμήσων τὴν διάλεξιν. Οὗτος ὁ Συνέσιος ἦν μὲν τὰ ἄλλα πάντα λόγιος· φιλοσοφίαν δὲ οὕτως ἐς τὸ ἀκρότατον ἐξήσκησεν, ὡς καὶ παρὰ Χριστιανῶν θαυμασθῆναι τῶν μὴ προσπαθείᾳ, ἢ ἀντιπαθεία κρινόντων τὰ ὁρώμενα. Πείθουσι δ' οὖν αὐτὸν τῆς σω περιώδους παλιγγενεσίας ἀξιωθῆναι, καὶ τὸν ζυγόν τῆς ἱερωσύνης ὑπελθεῖν, οὔπω τὸν λόγον τῆς ἀναστάσεως παραδεχόμενον, οὐδὲ δοξάζειν ἐθέλοντα, εύ 4,βόλως εὖ μάλα στοχασάμενοι, ὡς ταῖς ἄλλαις τάνο ἐς ἀρεταῖς ἔψεται καὶ ταῦτα, τῆς θείας χάριτος μηδὲν ἐλλιπὲς ἔχειν ανεχομένης· καὶ οὐκ ἐψεύσθη σαντῆς ἐλπίδος. Οἷος γὰρ καὶ ὅσος γέγονε, τεκμηριοῦσι μὲν αἱ κομψῶς αὐτῷ καὶ λογίως μετὰ τὴν ἱερωσύνην κοποιημένοι επιστολα!· ὅ τε πρὸς αὐτὸν τὸν Θεοδό Hæc mihi quanta fieri potest elegantia concinnanti age et Synesius ille Cyrenensis prodeat in medium, ut commemoratione sui orationi huic ornamentum afferat. Synesius iste eum cæteris doctrinis apprime fuit eruditus; tum in philosophia sic excelluit, ut vel Christianis iis admirationi esset, qui de rebus, quas vident, non ex amore odiove judicant. ltaque persuadent illi, ut et salulare regenerationis mysterium reciperet, et episcopatus jugo colla submitteret; quamvis resurrectionis dogma nondum admitteret, neque profiteri vellet cum id prudentissime conjicerent, ad reliquas viri virtutes etiam hæc propediem ac cessura, quandoquidem divina gratia nihil ime perfectum habere se patitur. In quo spes illos ni nime fefellit. Nam qualis ac quantus exstiterit,

SYNESIUS PTOLEMAIDIS EPISCOPUS. argumento sunt eleganter ab eo, eruditeque στον προσφωνητικός λόγος, καὶ ὅσα τῶν ἐκείνου scriptæ post susceptum episcopatum epistolæ: στῶν φέρεται πόνων. tum oratio, qua Theodosium allocutus est, reliquæ ipsius præstantissimæ lucubrationes. ac Ex Synesius episcopus e Ptolemaide Pentapolis, quæ est in Libya, oppido, philosophus fuit ex episcoporum ordine. Scripsit varii generis libros grammaticos, et philosophicos, necnon orationes ad imperatorem habitas, et panegyricas, aut ad pompam factas: Encomium calvitii, et De Providentia librum egregium Græco stylo. Tum alia plurima diversi generis volumina conscripsit, atque insuper admirabiles illas Epistolas. Suida. Χρή Συνέσιος ἐπίσκοπος ἐκ Πτολεμαΐδος Πενταπόλεως τῆς ἐν Λιβύῃ Θηβαΐδος φιλόσοφος τῶν ἱερατικών γε νόμενος. Έγραψε βιβλία διάφορα γραμματικά τ καὶ φιλόσοφα, καὶ λόγους βασιλικούς, πανηγυρικούς, ἢ ἐπιδεικτικούς, Εγκώμιόν τε φαλάκρας, καὶ Περι προνοίας λόγον θαυμαστὸν Ἑλληνικῷ χαρακτῆρι. Καὶ ἄλλα πλεῖστα, καὶ διάφορα βιβλία συνέταξε, καὶ τὰς θαυμαζομένας Επιστολάς. Synesii historia ex Prato spirituali, cap. 195. Οντων ἡμῶν ἐν 'Αλεξανδρείᾳ, Λεόντιος ᾿Απαμείς, ἀνὴρ φιλόχριστος καὶ εὐλαβὴς, ἦλθεν ἀπὸ Πενταπό λεως· ἐκεῖσε γὰρ ἐν Κυρηνίᾳ ἀπὸ χρόνων ἱκανῶν ἐποίει τὴν οἴκησιν. Ἦλθεν δὲ ἐπὶ τοῦ ἐν ἁγίοις (εἰ Πάπα ᾿Αλεξανδρείας τῆς αὐτῆς πόλεως Κυρήνης, καὶ ἐν συντυχία γεγονότων ἡμῶν, διηγήσατο ἡμῖν, λέγων, ὅτι Ἐπὶ Θεοφίλου τοῦ μακαρίου Πάπα Αλεξανδρείας, γέγονεν ἐπίσκοπος ἐν Κυρήνῃ Συνέσιος ὁ φιλόσοφος, Οστις ἐλθὼν ἐν Κυρήνῃ εὗρεν ἐκεῖ φιλόσοφόν εινα Εὐάγριον ονόματι, ἑταῖρον αὐτοῦ ἐν τοῖς παιδευτής ρίοις γινόμενον, καὶ φίλον αὐτοῦ γνήσιον ὄντα, καὶ ἐμμανῶς περὶ τὴν τῶν εἰδώλων λατρείαν ὑπάρχοντα, ῦν ὁ ἐπίσκοπος Συνέσιος μεταθεῖναι ἐβούλετο, καὶ οὐ μόνον ἐβούλετό τε καὶ ἔσπευδεν, ἀλλὰ καὶ ἀγῶνα πολὺν ἔσχεν καὶ μέριμναν, διὰ ἢν πρὸς αὐτὸν ἀρχῆς θεν ἐκέκτητο. Ὁ δὲ οὐκ ἠνείχετο, οὐδὲ παρεδέχετο αὐτοῦ παντελῶς τὴν διδασκαλίαν. Πλὴν ὁ ἐπίσκοπος ἐκ τῆς πολλῆς πρὸς αὐτὸν φιλίας οὔτε ἐδειλίασεν, οὐδὲ ἀπέσχετο τοῦ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν διδάσκειν καὶ παρακαλεῖν, καὶ νουθετεῖν ὅπως εἰς Χριστὸν πιο στεύσας δέξηται αὐτοῦ τὴν ἐπίγνωσιν. Ὥστε ἐν μαζ καὶ τοῦτο εἰπεῖν πρὸς αὐτὸν τὸν φιλόσοφον Οντως κύριε ᾧ ἐπίσκοπε, μετὰ πάντων καὶ τοῦτό μα ἀπαρέσκει, ὅ λέγετε οἱ Χριστιανοί, ὅτι καὶ συντέλεια τοῦ κόσμου τούτου γίνεται, καὶ μετὰ τὴν συντέλειαν πάντες οἱ ἐξ αἰῶνος γενόμενοι οἱ ἄνθρωποι ἐν τούτῳ τῷ σώματι ἀνίστανται, καὶ τὴν σάρκα ταύτην άφθαρ τον ἔχοντες καὶ ἀνώλεθρον, εἰς αἰῶνας βιώσουσιν, τὰς ἀμοιβὰς ἀπολήψονται, καὶ ὅτι ὁ ἐλεῶν πτωχόν Θεῷ δανείζει, καὶ ὁ σκορπίζων εἰς πτωχούς και πένητας χρήματα ἐν οὐρανοῖς θησαυρίζει, καὶ ἔχει τονταπλασίονα αὐτῷ μετὰ ζωῆς αἰωνίου ἀπὸ Χριστού ἐν τῇ παλιγγενεσία' κομίζεται. "Απερ ἅπαντα ἀπάτη μοι, καὶ χλεύη, καὶ μύθος γίνεται, καὶ λεγόμενα φαίνεται. ο 'Ο δὲ Συνέσιος ὁ ἐπίσκοπος διεβεβαιοῦτο, πάντα τῶν Χριστιανῶν ἀληθῆ εἶναι, καὶ μηδὲν ἔχειν ψεῦδος, ἢ ἀληθείας ἀλλότριον, καὶ διὰ πολλῶν ἀποδεί ξεων ταῦτα οὕτως ἔχειν ἐπειρᾶτο δειχνύειν. Καὶ δὴ μετὰ πολὺν χρόνον ποιήσας αὐτὸν γενέσθαι Χριστιανὸν, βαπτίζει καὶ αὐτὸν, καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ, καὶ πάντας τοὺς ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ. Μετὰ τοὺν χρόνον τινά τοῦ βαπτισθῆναι, δίδωσι τῷ ἐπισκόπης χρυσίων κεν Cum Alexandriæ essemus, Leontius Apamiensis, vir religiosus ac fidelissimus, venit ex Pentapoli: multis enim jam annis Cyrene moratus fuerat. Venit autem diebus Eulogii, sancti Alexandrini patriarchæ, ejusdem Cyrenensis urbis futurus episcopus. Cumque in familiari colloquio essemus, narravit nobis dicens: Fuit temporibus Theophili beatissimi patriarcha Alexandrini, Cyrene episcopus Synesius philosophus. Qui cum venisset Cyrenem, reperit illic philosophum quemdam, Evagrium nomine, qui sodalis suus in studiis liberalibus fuerat, amicum sibi charissimum, sed religione gentilem, et culturæ idolorum maxime deditum. Eum episcopus Synesius ab idololatria transferre ad culturam Christi satagebat, curamque ingentem ejus rei ipsi assumpserat, pro charitate, quam erga ipsum a principio habuerat. Ille vero minime id patiebatur, neque illius doctrinam admittere volebat. Episcopus tamen præ nimio ad illum amore, ne sic quidem tædio victus desistebat diebus illum singulis hortari et instruere, ac inducere, ut Christo crederet, ipsiusque sacramenta susciperet. Cumque illi quotidie ista monita dare persisteret, dixit ad eum semel philosophus: • Vere, mi domine episcope, cum cæteris, quæ mihi displicent in Christianis, hoc est, quod consummationem sæculi istius futuram dicunt, et post consummationem, omnes, qui ab initio sæculi fuerunt, homines, in isto corpore resurrecturos, carnemque hanc incorruptibilem recepturos et immortalem, atque ita in perpetuum victuros, sicque, eorum quæ in corpore gesserunt, præmia percepturos eum etiam, qui miseretur pauperis, fenerare Deo, et qui dispergit in pauperes et inopes, in coelo sibi thesauros reponere, et centuplicata, quæ erogaverit, in regeneratione cum æterna vita a Christo csse reddenda. Quæ omnia cum dicuntur, deceptio, et irrisio, et fabula mihi videntur. › Episcopus autem Synesius asseverabat omnia Christianorum vera esse, nihilque omnino habere falsum, vel veritati contrarium, idque multis documentis assereþat, et persuadere illi nitebatur. Post multum vero (α) Desunt quædam in Græco que ex latino supplenda,

τηνάρια τρία εἰς λόγον τῶν πτωχῶν, λέγων· «Δέξαι temporis, cum illum induxisset Christianum feri, τὰ τρία κεντηνάρια, καὶ δίδος πτωχοῖς, καὶ ποίησόν μα γραμμάτιον, ὅτι ταῦτά μοι ἀποδώσει Χριστὸς ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι.· Ὁ δὲ τὸ χρυσίον δεξάμενος, προθύμως ἐποίησεν αὐτῷ τὸ γραμμάτιον ὡς ἤθελεν. Ζήσας δε χρόνους τινὰς μετὰ τὸ ἅγιον βάπτισμα, ἠσθένησεν τὴν ἐπὶ θάνατον ἀσθένειαν. Καὶ μέλλων τελευταν, λέγει τοῖς τέκνοις αὐτοῦ, ὅτι «Ως κηδεύετέ μαι, τοῦτον τὸν χάρτην θέτε εἰς τὰς χεῖράς μου, καὶ οὕτως μετ' αὐτοῦ θάψατέ με.» Οἱ δὲ, τελευτήσαντος αὐτοῦ, καθὼς ἐνετείλατο αὐτοῖς, καὶ πεποιήκασι, καὶ θάπτοντες αὐτὸν μετὰ τοῦ ἰδιοχειρου κατώρυξαν. Καὶ τῇ τρίτῃ τῆς ταφῆς ἡμέρᾳ φαίνεται τῷ ἐπισκόπι Συνεσίῳ νυχτός καθεύδοντι, λέγων • Ἐλθὲ εἰς τὸν τάφον, ένθα κατάκειμαι, καὶ λάβε σου τὸ ἰδιόχειρον. Ἔλαβον γὰρ τὸ χρέος, καὶ ἐπληρώθην, καὶ οὐδένα λόγον ἔχω πρός σε, καὶ, πρὸς τὴν πληροφορίαν σου, Ιδιόχειρον ἐν αὐτῷ καθυπέγραψα.. Ηγνόει δὲ ὁ ἐπίσκοπος, ὅτι συνετάφη τῷ φιλοσόφῳ τὸ αὐτοῦ ἰδιόχειμον. Καὶ πρωΐας μεταστειλάμενος τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ, εἶπεν αὐτοῖς, «Τί ποτε κατεθήκατε μετὰ τοῦ φιλοούτου ἐν τῷ τάφῳ;» Οἱ δὲ ἐνόμιζον, ὅτι περὶ χρημάτων αὐτοῖς λέγει, καὶ εἶπον αὐτῷ· «Οὐδὲν, δέσποτα, τὴν τῶν ἐντασίων αὐτοῦ; Τί οὖν; φασίν. «Οὐδὲ χάρτην τινὰ συνεθάψατε αὐτῷ;» Οἱ δὲ ἀναμνησθέντες γνόουν γὰρ, ὅτι περὶ χάρτου λέγει) λέγουσιν αὐτῷ· «Ναί, δέσποτα, χάρτην τινὰ τελευτῶν δέδωκεν ἡμῖν, ἔγων· ἃς θάπτετέ με, τοῦτόν μοι τὸν χάρτην δότε κρατεῖν εἰς τὰς χεῖρας, μηδενός τοπαράπαν γινώπεντος.» Τότε εἶπεν αὐτοῖς ὁ ἐπίσκοπος τὸν ὄνειρον, c ῖν κατὰ τὴν νύχτα ἐκείνην θεασάμενος ἦν, καὶ λα τῶν αὐτοὺς μετὰ τῶν κληρικῶν, καὶ τῶν κτητόρων, καί τινες ἀπὸ τῆς πόλεως, ἀπίη ἐπὶ τὸν τάφον τοῦ φιλοσόφου. Τοῦτον ἀνοίξαντες εὑρίσκουσι τὸν φιλό προν κείμενον, καὶ τὸ ἰδιόχειρον τοῦ ἐπισκόπου ταῖς εκείαις χερσὶν κατέχοντα, λαβόντες ἐκ τῶν αὐτοῦ χειρῶν τὸ ἰδιόχειρον ήνοιξαν, καὶ εὗρον αὐτὸν νεωστί γεγραμμένον τῇ χειρὶ τοῦ φιλοσόφου, οὕτως· Ἐγὼ Ευάγριος φιλόσοφός σοι τῷ ὁσιωτάτῳ κυρίῳ Σιτεσίῳ ἐπισκόπῳ χαίρειν. "Ελαβον τὸ ἐν τούτῳ τῷ κατακίῳ σου γεγραμμένον, καὶ ἐπληρώθην, καὶ σὺνένα λόγον ἔχω πρὸς σέ, ἕνεκα οὗ δέδωκά τα χρυσίου, ήγουν διὰ σοῦ, Χριστῷ τῷ Θεῷ καὶ Σωτήρ ἡμῶν. Κατεπλάγησαν δὲ οἱ βλέποντες, καὶ ἐπὶ ὥρας πολλάς, τὸ Κύριε ἐλέησον βοῶντες, εδόΣτον τὸν θεὸν τὸν ποιοῦντα θαυμασίαν, καὶ τοιαύτην καὶ πληροφορίαν διδόντα τοῖς δούλοις αὐτοῦ. ΔιεβςΓειά στο θὰ καὶ τοῦτο ὁ αὐτὸς κύριος Λεόντιος, ὅτι τὸ υπόχειρον τὸ ἔχον τὴν ὑπογραφὴν τοῦ φιλοσόφου σώ ζεται μέχρι τῆς σήμερον, καὶ ἐν τῷ κειμηλιαρχείο της Εκκλησίας Κυρήνης κείται. Οἷος ἂν προβληθῇ κειμηλιάρχης ἐκεῖ, μετὰ τῶν ἱερῶν σκευῶν καὶ ενα παραλαμβάνει, καὶ φυλάττει αὐτὸ ἐπιμελῶς, καὶ τῷ μετ' αὐτὴν σῶον καὶ ἀβλαβὲς ἐπιδίδοται. custos ingrederetur, hanc illi cum cæteris vasis atque eum deinceps successori suo integram illam baptizavit ipsum, et alios ejus, cunctosque domesticos illius. Cæterum non multo postea quam baptizatus fuerat, dedit episcopo auri tria centenaria in usum pauperum, dicens: Accipe aurum istud, et distribue illud pauperibus; et fac mihi cautionem manu tua, quod Christus mihi ipsum reddet in futuro sæculo. › Qui suscepto auro, prompte illi, ut petebat, cautionem fecit. Vixit itaque post baptismumn annos aliquot philosophus, ac tanden infirmatus est ad mortem. Cum vero morti proximus esset, dixit filiis suis: «Quando curabitis funus meum, chartam istam in meis manibus ponite, et mecum illam sepelite. › Mortuo autem illo, fecerunt fi!ii sicut eis ipse præceperat, sepelieruntque eum cum chirographo. Tertia vero post sepulturam die, apparuit episcopo Synesio nocte quiescenti, dicens: • Veni ad sepulcrum, ubi jaceo, et accipe chirographum tuum: accepi enim debitum, satisfactumque mihi est: atque ut certior ejus rei fias, propria me subscripsi manu.» Ignorabat auten episcopus, quod chirographum illud consepelissent ei. Mane autem facto, accersilis Gliis ejus dixit: ‹ Num aliquid cum patre vestro in monumento posuistis?, illi putantes, quod eos de pecuniis interrogaret, dixerunt ei: • Nihil, domine, præter pannos consuelos. Quid igitur? Nunquid vel chartam aliquam consepelistis ei? Tunc recordati illi (ignorabant enim, quod de clirographo dicerel) dixerunt ei: • lta sane, domine: chartam enim quamdam moriens dedit nobis, et ait, Quando sepelietis me, chartam istam mihi in manibus date, nullo penitus sciente. Tunc dixit illis episcopus somnium quod nocte illa viderat, sumensque illos cum clericis, ac primariis civitatis, accessit ad philosophi tumulum. Quo aperto, invenerunt facentem philosophum, chirographumque manu episcopi conscriptum suis manibus tenentem. Accipientes autem chirographum ex illius manibus, aperuerunt, inveneruntque in eo noviter manu philosophi subscriptum ita: Ego Evagrius philosophus tibi sanctissimo domino Synesio episcopo salutem. Accepi debitum in his litteris manu tua conscriptum, satisfactumque mihi est, et nullum contra te habeo jus, propter aurum quod dedi tibi, et per te, Christo Deo et Salvatori nostro. Qui vero convenerant, hoc videntes, obstupuerunt, et per multas horas clamaverunt, Kyrie, eleison, glorificantes Deum qui facit mirabilia, talemque ac tantam promissionum suarum evidentiam dat servis suis. Asserebat autem et hoc idem dominus Leontius, cautionem illam manu philosophi subscriptam servari usque bodie, atque in sacrario sanctæ Cyrenensis ecclesiæ custodiri: et quicunque sacravij sacris assignari custodier:dam cum omni diligentia, inviolatamque reconsignare.

DE HYPATIA ALEXANDRINA SYNESII MAGISTRA. (SOCRAT. lib. VII, cap. 15.) Erat in Alexandria quædam mulier, Hypatia nomine, flia Theonis philosophi, adeo erudita, ut supra philosophos ejus temporis emineret, et in Platonicam scholam a Plotino venientem susciperet ipsa successionem, atque omnes philosophicas lectiones exponeret. Quapropter omnes currebant ad eam, propter honestam doctrinæ fiduciam. Veniebat vero etiam ad judices; nec habebat ullam verecundiam publice permista viris, cum eam cuncti pro ipsius eastitate venerarentur. Tum ergo invidia contra hanc feminam est accensa. Cum enim crebro proficisceretur ad Orestem, ecclesiasticus populus motus adversus cam est, tanquam ipsa illum ab amicitia prohiberet episcopi. Quamobrem conspirantes viri acerrimo furore commoti; quorum dux erat quidam Petrus lector, observaverunt muJierem ad propria redeuntem, eamque de vehiculo deponentes, ad ecclesiam, quæ vocatur Cæsaris, traxerunt, et vestibus exutam lapidibus (imo testis) peremerunt. Quam postea membratim dilacerantes, in loco, qui dicitur Cinarus, igne concremaverunt. Hæc res non mediocrem invidiam Cy. rillo et Alexandrinæ concitavit Ecclesiæ. Alienæ namque sunt a Christianis cædes et pugnæ. Hæc igitur acta sunt quarto anno episcopatus Cyrilli, consulatu Honorii decimo, et Theodosii sexto, mense Martio, jejuniis exsistentibus (α). Ην τις γυνὴ ἐν τῇ ᾿Αλεξανδρείᾳ, τούνομα Υπατία. Αὕτη Θέωνος μὲν τοῦ φιλοσόφου θυγάτηρ ἦν· ἐπὶ τοσοῦτο δὲ προββη παιδείας, ὡς ὑπερακοντίσαι τοὺς κατ' αὐτὴν φιλοσόφους, τὴν δὲ Πλατωνικὴν ἀπὸ Πλωτίνου καταγομένην διατριβὴν διαδέξασθαι, καὶ πάντα τὰ φιλόσοφα μαθήματα τοῖς βουλομένοις ἐχε τίθεσθαι. Διὸ καὶ οἱ πανταχόθεν φιλοσοφείν βουλό μενοι κατέτρεχον παρ' αὐτήν, διὰ τὴν προσοῦσαν αὐτῇ ἐκ τῆς παιδεύσεως σεμνὴν παῤῥησίαν. Καὶ τοῖς ἄρ χουσι σωφρόνως εἰς πρόσωπον ἤρχετο· καὶ οὐκ ἦν τις αἰσχύνη ἐν μέσῳ ἀνδρῶν παρεῖναι αὐτήν. Πάντα; γὰρ, δι' ὑπερβάλλουσαν σωφροσύνην, πλέον αὐτὴν ηδοῦντο καὶ κατεπλήττοντο. Κατὰ δὴ ταύτης τότε ὁ φθόνος ὡπλίσατο. Ἐπεὶ γὰρ συνετύγχανεν συχνότερ Ορέστῃ, διαβολὴν τοῦτ' ἐκίνησε κατ' αὐτῆς παρά τῷ τῆς Ἐκκλησίας λαῷ, ὡς ἄρα εἴη αύτη μὴ συν χωροῦσα τὸν Ὀρέστην εἰς φιλίαν τῷ ἐπισκόπῳ συμ βῆναι. Καὶ δὴ συμφωνήσαντες ἄνδρες το φρόνημα Ένθερμοι, ὧν ἡγεῖτο Πέτρος τις ἀναγνώστης, ἐπιτη ροῦσι τὴν ἄνθρωπον ἐπανιοῦσαν ἐπὶ οἰκίαν ποθὲν, καὶ ἐκ τοῦ δίφρου ἐκβαλόντες, ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν, ξ ἐπώνυμον Καισάριον, συνέλκουσιν· ἀποδύσαντές το τὴν ἐσθῆτα ὀστράκοις ἀνεῖλον, καὶ μεληδόν διαστά σαντες, ἐπὶ τὸν καλούμενον Κιναρῶνα τὰ μέλη στον άραντες, πυρὶ κατηνάλωσαν. Ταῦτα οὐ μικρὸν μώμον Κυρίλλῳ, καὶ τῇ Ἀλεξανδρέων Εκκλησίᾳ εἰργάν σαντο. 'Αλλότριον γὰρ παντελῶς τῶν φρονούντων τ Χριστοῦ φόνοι, καὶ μάχαι, καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια. Ταῦτα πέπρακται τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς Κυρίας · ἐπισκοπῆς, ἐν ὑπατείᾳ Ονωρίου τὸ δέκατον, καὶ Θεοδοσίου τὸ δέκατον [scribe τὸ ἔκτον] ἐν μηνὶ Μαρτίῳ, νηστειῶν αὐτῶν. (α) Eadem ad verbum fere Nicephorus habet lib. xiv, cap. 16. Vide et Suidam. HADRIANI TURNEBI NUNCUPATORIA EPISTOLA QUAM GRECE EDITIONI PREFIXIT. Λαγκιλώτῳ Κάρλῳ ἐπισκόπῳ Ῥηγιεῖ Αδριανός Τούρναβος εὖ πράττειν. δ του ιδίου Ἰδού σοι, ὁ σοφὸς Συνέσιος, ἀττικουργές τι χρῆμα, καὶ ἐς ἀκριβὲς ἀπεξεσμένον ἐκδέδοται. Ὅστις δὴ μόνος ἁπάντων ἀνθρώπων τῇ τοσοῦτον ἀπῳκισμένῃ καὶ διαποντίῳ Λιβύῃ ᾿Αθήνας φέρων ἐγκαθιδρύσατο, ἐδάφους αὐτὰς ὥσπερ ἐκμοχλεύσας. Οὕτω γὰρ ἀττικῶς τὴν γλῶτταν ήρμοσται, ὥστε οὐ μόνον τὴν λιβυκήν βαρβαρίαν, ἀλλὰ καὶ τὸ δωρικὸν ἐξόμνυται τῶν Κυρηναίων φύλον, Λακεδαιμονίων ὃν ἄποικον. Τοιοῦτον πέφυκε τὸ προστετηκέναι τοῖς τῶν συγγραφέων ἀττικίζουσι, καὶ αὐτοῖς, τὸ τοῦ χρησμοῦ, συγχρωτίζεσθαι. Οἱ γὰρ τούτοις συναναχρωννύμενοι τὴν ὁμόχροιαν ἀποφέρονται τοῦ λόγου, τῇ ἐκείνων ἐμμελείᾳ καὶ εὐεπείᾳ συνεθισθέντες. 'Αλωτὸν γὰρ ἅπαν σπουδῇ, καὶ πόνῳ ἀγρεύσιμον. Τό γε μὴν αὐτοῦ εἴγλωττον οὐ μόνον τῇ τῶν ῥημάτων καλλονῇ ἐξησκημένον ἀγλαΐζεται, ἀλλὰ καὶ παιδείας γέμον λαμπρᾶς, καὶ ἀγχινοίας ἐπιβόλου, καὶ ἀστεϊσμοῦ πιθανοῦ ὡραίζεται, καὶ τὴν φιλαναγνωστοῦντα τυγξι λόγου θέλγον, καὶ καταγοητεύων,

ORATIO DE REGNO. MONITUM. εἰς τὸ πρόσθεν ἀεὶ προάγει, μέχρι κορωνίδος ἡδίστης ἀπολαύοντα διαγωγῆς παραπέμπον. Θρησκείαν δὲ οὐχ ἀπανταχῆ τὴν ἡμετέραν πρεσβεύει, πρὸ τοῦ τὴν ἀληθινὴν εὐσέβειαν κατηχῆσθαι συγγράμματά τινα ἤδη εἰς ἀνθρώπους ἐξενηνοχώς. Ἑλληνίζει γὰρ τὰ πολλὰ ἢ μιξέλλην αἰγυπτιάζει, τὴν συμβολικὴν καὶ ιερογλυφικὴν τερατείαν καὶ ἀτοπίαν ἔσθ' ὅτε ζηλῶν καὶ μεταδιώκων. Αλλ' ἐπειδὴ τῆς ἑλληνικῆς δαιμονομανίας ἀπαλλαγεῖς τὰ τῶν Χριστιανῶν ἐμυήθη, καὶ τὴν καλὴν λαβὴν ἐλήφθη, οὐδὲν τῆς ἀποστολικῆς παραδόσεως, καὶ τῶν θείων λογίων, καὶ τῆς ἀληθινῆς θεοσεβείας προτίμησε. Τοιγαροῦν ἐναύσματα καὶ ζώπυρα αὐτῆς ἔτι τισὶ τοῦ αὐτοῦ ἐπιστολῶν ὑποτύφεται, πῦρ ταῖς τῶν ἀναγινωσκόντων ψυχαῖς ὑφάπτοντα θαλπνὸν καὶ ἐνεργόν. Σοὶ δὲ πολλῶν ἕνεκα ταύτην τὴν ἔκδοσιν, ὦ ἱερὰ καὶ σεβασμία μοι κεφαλή, ἐπεφήμισα. Καὶ γὰρ ὅτι φιλόσοφον φιλοσόφῳ, καὶ ἐπίσκοπον ἐπισκόπῳ, καὶ Ἕλληνα φιλέλληνι, καὶ θεόφιλον εὐσεβεῖ προσιέναι ἔδει κατὰ τὸ ὁμηρικόν, ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει Θεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον· καὶ δὴ καὶ ὅτι τούτου προξένου τυχών, ἴσως τὴν τῆς σῆς εὐνοίας παρεμπορεύσομαι παρενθήκην ἀντὶ παντός μοι γενησομένην. Ερρωσο. NOTITIA CODICUM MSS. (Ex ed. 1612.) Medicai duo, quorum in uno omnia erant Synesii opera: MED. In altero Epistolæ ac liber De insomniis: MED. Henricianus ex Henrici II bibliotheca, in quo præter epistolas omnia continebantur: Henricianus item, a quo liber De Providentia aberat: HENR. IJENR. AD EPISTOLAS. Medicai duo: MED. Henricianus: HENR. Worellianus quem mihi doctissimus Morellus commodavit: MOR. ΡΕΤΑΝ. Petavianus: MONITUM IN ORATIONEM DE DE REGNO. Tria de hac oratione Synesii inquirenda sunt in eruditi Lectoris gratiam: primo quis ille imperator fuerit, ad quem habita, cujusque nomize sit inscripta; deinde quo tempore, ac, si id investigare licet. etiam anno videatur esse dicta; tertio quam illius legationis occasionem Synesius habuerit, quemve ex ea fractum ceperit. De imperatore apud quem pronuntiata est, dubitationem movet Evagrius Scholasticus lib. 1. cap. 43; qui ad Theodosium habitam esse significat, "Ο τε πρὸς αὐτὸν Θεοδόσιον προσφωνητικός λόγος, ait, illius opera perceusens. Cui subscribit Nicephorus lib. xiv, cap. 55, ac Theodosium Juniorem hunc addit fuisse. Sed uterque aberrat a vero. Nam coram Arcadio Theodosii filio dictam esse, res est exploratissima. Id adeo ex tota oratione cognoscitur, ut cum pag. 4, patrem ait imperatoris ejus, quem alloquitur, imperium tanquam virtutis præmium adeptum fuisse. Eumdem refert pag. 5, contra tyrannos duos bella gessisse; et paulo post relatam de posteriore victoriam cessisse vita. Quæ quidem ad alterum neminem, nisi ad Theodosium primum, Arcadii et llonorii patrem, pertinere possunt. De tempore conjectura fit ex aliis ejusdem auctoris locis, in quibus legationis illius suæ meminit. Libro De insomniis, p. 148, triennalemn lianc fuisse significat; ac se Constantinopoli degentem de quorumdam maleficorum insidiis in somnis admonitum. Demum vero majore, quam quisquam Græcorum bactenus, audacia, coram imperatore verba fecisse, ac quæ volebat impetrasse: Ἐμοὶ μὲν οὖν βίος βιο βλία καὶ θήρα· ὅτι μὴ πεπρέσβευκά ποτε, ὡς οὐκ ὤφελον ἀποφράδας ἰδεῖν ἐνιαυτοὺς τρεῖς ἐκ τοῦ βίου. Καὶ μίν τοι τότε πλεῖστα δὴ καὶ μέγιστα ὠνάμην αὐτῆς. Ἐπιβουλάς τε γὰρ ἐπ' ἐμὲ ψυχοπομπῶν γοήτων ἀκύφως ἐποίησε καὶ φήνασα, καὶ ἐξ ἁπασῶν περισώσασα· καὶ κοινὰ συνδιῴκησεν· ὥστε ἄριστα ἔχειν ταῖς που λεσι· καὶ ἐς τὴν βασιλέως ὁμιλίαν τῶν πώποτε Ἑλλήνων θαῤῥαλεώτερον παρέστησε. Ac mihi quidem vita omnis in libris ac venatione posita est; nisi si quando legationem susceperim: quod utinam nunquam mihi