' contigisset! ut ne tres in vita exsecrabiles et detestandos annos vidissem. Sed et plurima tunc ab ea, maxımaque sum beneficia consecutus. Nam et præstigiatorunt, animasque ab inferis sollicitantium magorum in me insidias irritas fecit, mihi eas indicans, alque ex omnibus eripiens: et publica negotia mecum gessit, ut quam optime civitatibus succederent; et ad imperatoris colloquium me unum ab omni memoria Græcorua audacissimum produxit. Meminit et illius temporis ac legationis triennalis in bymno 3: Τόδε σοι, μεγάλου Κοίρανε κόσμου, Τίσων ἔμολον Χρέος ἐκ Θρήκης· να τὴν τριετιν Ακησ᾽ ἀγνιὰν Παρ' ἀνακτόριον Γαίας μέλαθρον. Έτλαν δὲ πόνους, Ετλαν δ' ἐδύνας, Πολυδακρύτους, Ωμοισι φέρων Μητέρα πάτραν. Hoc tibi, ingentis Rex mundi, Persoluturus veni Votum debitum e Thracia: Ubi per triennium Habitavi in vico Prope regium Terræ prætorium· Tulique lalores, Tuli cruciatus Valde lacryınabiles, Humeris sustinens Matrem patriam. Ad hæc epistola 41 de eodem tempore legationis loqui videtur, cum Asterio notario tapetem dari jubet, quo in Thracia usus erat pro stragulo, cum ad magna prætoria dormiendum sibi esset, hoc est ad palatium. Sic enim hæc verba intelligi puto debere, Οπηνίκα με πρὸ τῶν μεγάλων αρχείων ἔδει και Oɛúdeɩv, quibus consentanea scripsit illo loco, quem ex hymno 3 proxime citavimus, "Ινα τὰν τριέτιν “Quno” árviàr Παρ' ἀνακτόριον Γαίας μέλαθρον. Quibus significat se prope palatium habitasse triennio toto. In epistola vero ait se adversus Thracica frigora tapetis illius munimento opus habuisse. In eadem insuper annum designat quo Constantinopoli discessit, qui fuit ultimus triennii istius. Tum enim Aurelianum indicat fuisse consulem; et en se insalutaĵo solvisse ait ex portu, cum ob vehementem terræ motuin consternatis omnibus subito ipse fugam coactus esset arripere. Consul Aurelianus cum Stilicone fuit anno Christi 400. Ex quo potest colligi, anno 397, tertio ab Theodosii Senioris obitu, Synesium Constantinopolim venisse, vel sequenti 398, સ eodem orationem hanc coram imperatore dixisse. Causam legationis istius (hoc enim de tribus a me propositis extremum fuit) banc Synesius habuit, uti Pentapoleos, ac nominatim Cyrenes patriæ suæ calamitosæ, ac semirutæ opis, ac subsidii aliquid ab imperatore peteret, quæ barbaris efferatisque vicina gentibus ægre se ab illorum infestatione defenderet. Ejus enim rei causa missum se esse testatur orationis hujus initio, et in hymno 3 ac nonnullis allis in locis. Neque porro spe sua frustratum se esse significat hymno isto, quin id quod volebat non sine incredibili labore, studio, continuis ad Deum sanctosque precibus et lacrymis impetrasse. De Cyrenes miserabili statu assiduæ sunt in ejus epistolis querelæ; Ptolemaidis vero cladem lugubri oratione deplorat, quam Kardotaσır inscripsit. Per idem legationis tempus orationem aliam edidit ad Pæonium, cam ei astrolabium obtulisset, quæ idcirco inscripta est ab illo Пept dopov, ut epist. 153 demonstrat; qua ja epistola illud, quod dixi, præterea testatur, non pœnitendum ex ea legatione, ac munusculo fructum cepisse Pentapolim. Jam orationis illius, quam præ manibus habemus, argumentum tale est, merito ut in libro De insomniis asseveret, neminem unquam Græcorum tanta cum audacia apud principem verba fecisse. Nam & corruptos aulæ mores, ac luxum imperatorum, atque fastum acerrime castigat; et ad continentiæ, fragalitatis ac civilitatis officia revocat; et invidiam illius temporis, atque ulcus reipublicæ non strictim ac pendente manu, sed scalpello altius impresso, curare aggreditur: Gothorum nimiam potentiam, quibus non sine Romani dedecore nominis ac periculo permissa tunc erant omnia jam inde ab Valentis et Theodosii temporibus. Adjungit et regni præclare administrandi salutaria præcepta ex philosophorum præsertimque Platonis hausta fontibus; nec pauca de Dionis Prusæi oratione De regno pene iisdem verbis expressa transtulit.

ORATIO DE REGNO. ΣΥΝΕΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΑΡΚΑΔΙΟΝ SYNESII DE REGNO AD ARCADIUM IMPERATOREM INTERPRETE DIONYSIO PETAVIO SOC. JES. PRESB.* σ'. 'Αρα, εἰ μή τις ἐκ πόλεως ἥκοι μεγάλης τε 1 Utrumne tandem nisi quis ex ampla et opulenta καὶ πλουτούσης, καὶ κομίζοι λόγους γαύρους τε καὶ χλιδῶντας, οἷους ῥητορική καὶ ποιητική τίκτουσε, πάνδημοι τέχναι πάνδημα ἔκγονα, τοῦτον, ὅταν ἐνθάδε γένηται, δεῖ κάτω νεύειν, ὡς οὐκ οὔσης αὐτῷ παρρησίας ἐν βασιλείοις οὐδὲ ἐρυγγάνειν, οὐκ ἔχοντι τῆς πατρίδος τὸν ὄγκον, οὔτε παρασχεῖν ἀκροαμάτων χαριέντων τε καὶ συνήθων ἡδονὴν καταδημαγωγης σόντων βασιλέα τε καὶ τοὺς συνεδρεύοντας; ἢ καὶ φιλοσοφίαν ποτὲ ἐπιδημοῦσαν προσήσεσθε, και τις αὐτὴν οὐκ ἀμφιγνοήσει δεῦρο διὰ πλείστου φανεῖσαν, ἀλλὰ ξεναγήσει καὶ κατερεῖ τι αὐτῆς ἀγαθὸν, πρὸς οὓς ἄξιον; Δεῖται γάρ που τούτων οὐχ ἑαυτῆς, ἀλλ' ὑμῶν ἕνεκα, μὴ καταφρονηθεῖσα ἀνόνητος ἂν γενέσθαι. Αὐτὴ μέντοι παρέξεται λόγους, οὐ τοὺς ἱλαρούς δὴ τούτους, καὶ διατιθέντας ἐν ἡδονῇ τὰ μειράκια, ὡς οὔτε ήθει διαῤῥέοντας, οὔτε λέξεσι κομμωθέντας εἰς νόθου κάλλους ἐπίδειξιν· ἀλλ' ἔτετον τρόπον τοῖς ἐφικέσθαι δυναμένοις, τὸν ἐμβριθή τι καὶ ἔνθεον, ἀρρενωπούς καὶ σεμνοὺς καὶ ἀπὸ αξιοῦντας ἀνελευθέρου θωπείας χάριν τὰ παρὰ τῶν δυνατὸν ἐξωνεῖσθαι. Οἱ δὲ οὕτως ἄρα ἀστεμφῶς ἔχουσι, καί εἰσι πάντολμοι δή τινες, καὶ ὡς ἐν βασιλείας ἀλλόκοτοι, ὥστε οὐδέ φασιν αὐτοῖς ἀποχρήσειν, εἴ τις ξυγχωρήσει μή πάντα ἐκ πάντων ἐπαινεῖν τὰ βασιλέως καὶ βασιλέα· ἀλλ᾽ εἴ πη παρ εἶχοι, καὶ λυπήσειν ἀνατείνονται, καὶ ἀπειλοῦσι δή. ξεσθαι τὴν καρδίαν οὐκ ἐν χρῷ μόνον, ἀλλὰ καὶ civitate venerit, ac gestientes et molles orationes afferat, cujusmodi rhetorica et poetica, vulgo prostitutæ artes, vulgo quæsitos filios pariunt, eum, cum huc accesserit, demisso vultu esse oportebit; quasi ne hiscendi quidem in palatio libertas sit, quod nec patriæ splendore commendetur; neque festivorum, et consuetorum acroamatum, quibus imperator et ejus assessores demulceantur, voluptatem conciliare possit? An adventantem potius tandem aliquando philosophiam humaniter excipietis, et quisquam erit qui huc longo intervallo prodeuntem non dubie agnoscat; ac tanquam hospitem deductam apud quos par est commendet? Horum enim non sui ipsius, sed vestri causa indiget, minime ut despecta sit inutilis. Ea vero sermones instituet, non placidos illos, quique juvenum animos oblectatione quadam afficiant, sicut nec expressa morum imitatione diffluentes, nec verborum lenociniis ad ascititii decoris ostentationem instructos: sed contrario plane modo iis qui assequi poterunt, gravi nimirum, ac divinum prae se aliquid ferente, viriles et majestatis plenos, qui illiberali adulatione potentiorum favorem 2 aucupari detrectent. Hi vero adeo sane rigidi, adeoque temerarii sunt, et, ut in regiis ædibus, peregrini, ut ne satis quidem sibi fore dicant, si quis non omnia omnino laudare, quæ ad imperatoNOTÆ. DION. PETAVH Textum contulimus cum editione Krabingeri. [1- ΨΙΙ] Οίους ρητορική. Vide epist. 1. Αυτή μέν τι παρέξεται. Themnist. orat. 7: Αυστηροί τέ εἰσι, καὶ οὐχ ἡδεῖς εὐθέως, καὶ τοσοῦτον ἀπέχουσι τοῦ θωπεύειν, ὥστε καὶ πολλάκις ἐπιτιμῶσι τοῖς θεαταῖς, ὅταν τι πλημμελὲς συγγινώσκωσι. Ακateri sunt, neque prima fronte jucundi; ae tantum abeunt ab adulatione, ut etiam non raro spectatores increpent, cum delicti aliquid in eis animadvertunt. Vide omnino Gellium lib. v, cap. 1, cujus capitis Synesianæ huic gerinana sententia est. Καὶ ἀπειλοῦσι δήξεσθαι. Imitatus est Platonem in Sympos., apud quem sic Alcibiades 10quitur: Ἐγὼ οὖν δεδηγμένος τε ὑπὸ ἀλγεινοτέρου, καὶ τὸ ἀλγεινότατον ὧν ἂν τις δηχθείη· τὴν καρδίαν γὰρ, ἢ ψυχήν, ἢ ὅ τι δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι, πληγείς τε καὶ δηχθεὶς ὑπὸ τῶν ἐν φιλοσοφία λόγων, οἱ ἔχονται ἐχίδνης ἀγριώτερου νέου ψυχῆς, καὶ μὴ ἀμνοῦς.