κρὸν οὐδ᾽ ἐμπύρευμα λείπεσθαι βουλομένοις ἐναῦσαι, 'Αρα οὖν ὑπὲρ φιλοσοφίας ηγμαι τανῦν; Η τῇ μὲν οὐδὲν μεῖον κἂν ἀποικῇ τῶν ἀνθρώπων; Εστίαν γὰρ ἔχει παρὰ τῷ Θεῷ, περὶ δν καὶ δεῦρο οὖσα τὰ πολλὰ πραγματεύεται· καὶ ὅταν αὐτὴν μὴ χωρί κατιοῦσαν ὁ χθόνιος χώρος, μένει παρὰ τῷ πατρὶ, πρὸς ἡμᾶς ἐνδίκως ἂν εἰποῦσα τὸν tibi esse nullos, qui quidem aliquo in lionore ac γε, ὡς ἡμέληται, κίνδυνος ἀποσθῆναι, καὶ μετὰ μετ pretio sint. Quandoquidem in præsentia, ut neglectui habetur, periculum est ne penitus exstingua. tur, adeoque ne fomentum quidem iis, qui eam accendere voluerint, ullum amplius supersit. Num igitur pro philosophia vota a me modo concepta sunt? An potius ei quidem nihilo deterius futurum est, etiamsi ex hominum consortio secedat? Suum enim apud Deum domicilium habet; circa quem, etiam dum hic versatur, maximam operæ partem collocat; ac quoties delapsam terrestris sedes non recipit, apud patrem manet, merito id ad nos usurpans, 32 Non mihi vestro Ούτι με ταύτης Χρεώ τιμῆς· φρονέω δὲ τετιμήσθαι Διὸς εἰσῃ. Τὰ δὲ ἀνθρώπινα πράγματα, παρούσης τε αὐτῆς, καὶ ἀπούσης, χείρω καὶ βελτίω, καὶ παντελῶς εὐδαίμονα γίνεται. Ὑπὲρ τούτων οὖν, καὶ ὑπὲρ φιλοσοφίας ηγμαι. Καὶ εἴη γε τυχεῖν τῆς εὐχῆς, ἣν Πλάτων εὐξάμενος οὐκ εὐτύχησεν. Ιδοιμί σε τῇ βασιλείᾳ προσειληφότα φιλοσοφίαν. Καὶ οὐκ ἔτι ἄν μου πρόσω τις λέγοντός τι περὶ βασιλείας ἀκούσεται. 'Αλλ' ὡμε γὰρ ἤθη σιγάν, ὡς ἑνὶ τούτῳ πάντα συνήρηκα. Καν γένηται τοῦτο, δέδωκά σοι ὅπερ ἀρχόμενος έτησε, λόγῳ μὲν αὐτὸς ὑποσχόμενος ἀνδριάντα βασιλέως σα δεῖξαι. Καὶ γάρ ἐστι λόγος ὄντως ἔργου σκιή· παρὰ σοῦ δὲ αὐτὸν ἀντῄτουν ἔμβιον ἀπολαβεῖν καὶ κινού μενον. Καὶ ὄψομαί γε οὐκ εἰς μακρὰν, καὶ ἀποδώ σεις μοι τοῦ βασιλέως τὸ ἔργον, εἰ μὴ θυραυλήσουσιν οἱ λόγοι περὶ τὰ ὦτα, ἀλλ᾽ εἰσρυήσονταί τε καὶ τοῖς μυχοῖς τῆς ψυχῆς ἐνδιαιτήσονται. Οὐ μὴν ἀθεεὶ πείθομαι τὴν φιλοσοφίαν ἐπὶ τὴν παραίνεσιν ἐξωρμήσθαι, σὺν σπουδῇ τῷ Θεῷ προθυμουμένω τὰ σ' αυ ξειν, ὡς εἰκάσαι ῥᾴδιον. Εγώ δ' ἂν δίκαιος εἴτε ἀπολαῦσαι πρῶτος τῶν ἐμαυτοῦ σπερμάτων της βλάστης, οἷόν σε πλάττω βασιλέα, τοιούτου πειρώμε νος, ὅταν περὶ ὧν αἰτοῦσιν αἱ πόλεις, παρέχω λόγου καὶ δέχωμαι. Est opus ipsa Jovis solo me dignor honore. Humanæ autem res, ea præsente aut absente, sive deteriores sive meliores, omninoque felices aut infelices sunt. Pro his ergo pariter et pro philosophia vola concepimus. Faxit Deus ut ejus voti compos evadam, quod cum Plato nuncupasset, minime est assecutus! Videam per te philosophiam cum imperio conjunctam: neque amplius de regno disserentem me quisquam audiet. Enimvero tacendi nunc tempus est, quoniam hoc uno sum ɑmuia complexus. Quod si contigerit, dedi quod ab initio contendebam, cum oratione me mea simulacrum quoddam regis ostensurum esse promitterem. Revera enim Sermo rei umbra quædam est; a te vero vicissim idipsum animatum, ac vitale repetebam. Quod equidem brevi, uti spero, posthac videbo; regisque mihi opus ipsum exhibebis, nisi extra tuas aures sermones isti nostri versentur; sed influant potius, atque in interiores animi recessus subcant. Neque vero sine aliquo numinis alatu, ad eam cohortationem impulsam esse philosophiam puto, Deo videlicet hac in parte ministrantem, qui ut conjici nullo negotio potest, in amplificandas res tuas studiosius incumbat. Ego vero non immerito primus ex meorum seminum fetu emolumentum aliquod percepero, si qualem ţe imperatorem fingo, talem aliquando experiar, cum de iis quæ civitates flagitant, ultro citroque sermonem conferam. MONITUM IN SEQUENTEM LIBELLUM. Libri hujus argumentum pete ex epist. 154, ex qua scriptum illum esse cognosces adversus imperitos quosdam et a Musis aversos homines, qui cum humanitatis omnis ac liberalium ipsi disciplinarum expertes essent, earum in Synesio damnabant studium; hoc illi vitio dantes, quod multa passim în seriptis suis de poetis, et aliis elegantioribus auctoribus aspergeret. Tum ideo vellicabant, quod exemplaria penes se haberet minus emendata. Utrumque ergo crimen hoc in libro diluit, ac liberalium imprimis artium, et politioris doctrinæ causam pari suavitate et eruditionis copia defendit.

DION. ΕΚ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΥ, ΠΕΡΙ ΔΙΩΝΟΣ. DE DIONE, EX PHILOSTRATO. Δίωνα δὲ τὸν Προυσαῖον οὐκ οἶδ' ὅ τι χρὴ προσεἰπεῖν, διὰ τὴν ἐς πάντα ἀρετήν. 'Αμαλθείας γὰρ κέρας ἦν (τὸ τοῦ λόγου), ξυγκείμενος μὲν τῶν ἄριστα ειρημένων τοῖς ἀρίστοις, βλέπων δὲ πρὸς τὴν Δημοσθένους ἠχώ, και Πλάτωνος, ᾖ καθάπερ αἱ μαγάδες τοῖς ὀργάνοις προσηχεῖ ὁ Δίων τὸ ἑαυτοῦ ἴδιον ξὺν ἀφελείᾳ ἐπεστραμμένη. Αρίστη δὲ ἐν τοῖς Δίωνος λόγοις καὶ ἡ τοῦ ἤθους κράσις. Υβριζούσαις τε γὰρ πόλεσι πλεῖστα ἐπι πλήξας, οὐ φιλολοίδορος, οὐδὲ ἀηδὴς ἔδοξεν, ἀλλ᾽ οἷον ίππων ύβριν χαλινῷ καταρτύνων μάλ200 η μάστιγι. Πόλεών τε ευνομουμένων ἐς ἐπαί τους καταστάς, οὐκ ἐπαίρειν αὐτὰς ἔδοξεν, ἀλλ' ἐπιστρέφειν μᾶλλον, ὡς ἀπολουμένας, εἰ μεταΚάλοιντο. Ἐν δὲ αὐτῷ καὶ τὸ τῆς ἄλλης φιλοσοφίας ἦθος οὐ κοινόν, οὐδ' εἰρωνίζον, καὶ ἐμβρι θῶς μὲν ἐγκείμενον, κεχρωσμένον δὲ οἷον ἡδύσματι, τῇ πραότητι. Ὡς δὲ καὶ ἱστορίαν ἱκανὸς ἦν συγγράφειν, δηλοῖ τὰ Γετικά. Καὶ γὰρ δὴ καὶ ἐς Γέτας ἦλθεν, οπότε ἡλᾶτο· τὸν δὲ Εὐβοέα, καὶ τὸν τοῦ Πιττακοῦ ἔπαινον, καὶ ὁπόσα οὐχ ὑπὲρ μεγάλων ἐσπούδασται τῷ Δίωνι, μὴ μικρὰ ἡγώ μεθα, ἀλλὰ σοφιστικά. Σοφιστοῦ γὰρ τὸ καὶ ὑπὲρ τοιούτων σπουδάζειν. Γενόμενος δὲ κατὰ χρό τους, οὓς Απολλώνιός τε ό Τυανεύς, καὶ Εὐκράτης ο Τύριος ἐφιλοσόφουν, ἀμφοτέροις μὲν Επιτηδείως εἶχε, καίτοι διαφερομένοις πρὸς ἀλ Δήλους, ἔξω τοῦ φιλοσοφίας ἤθους. Τὴν δὲ ἐς τὰ Γετικὰ ἔθνη πάροδον τοῦ ἀνδρός, φυγὴν μὲν οὐκ ἀξιῶ ὀνομάζειν, ἐπεὶ μὴ προσετάχθη αὐτῷ φυγεῖν· οὐδὲ ἀποδημίαν· ἐπειδὴ τοῦ φανεροῦ ἐξέστη, κλέπτων ἑαυτὸν ὀφθαλμῶν τε καὶ ὤτων, καὶ ἄλλα ἐν ἄλλῃ γῇ πράττων, δέει τῶν κατὰ τὴν Ρωμαίων τυραννίδα, ὑφ' ὧν ἡλαύνετο φιλοσοφία πᾶσα, Φυτεύων δὲ καὶ σκάπτων, καὶ ἐπαντλῶν βαλανείοις καὶ κήποις, καὶ πολλὰ τοιαῦτα ὑπὲρ τροφῆς ἐργαζόμενος, οὐδὲ τοῦ σπουδάζειν ἡμέ λει, ἀλλ' ἀπὸ δυοῖν βιβλίοιν ἑαυτὸν ξυνεῖχε ταυτὶ δὲ ἦν ὅ τε Φαίδων ὁ τοῦ Πλάτωνος, καὶ Δημοσθένης ὁ Κατὰ τῆς πρεσβείας. Θαμίζων δὲ ἐς στρατόπεδα, ἐν οἷσπερ ειώθει τρύχεσθαι, καὶ τοὺς στρατιώτας ὁρῶν ἐς νεώτερα ὁρμῶντας ἐπὶ Δομετιανῷ ἀπεσφαγμένῳ, οὐκ ἐφείσατο, ἀταξίαν Πὼν ἐκρατεῖσαν, ἀλλὰ γυμνὸς ἀναπηδήσας ἐπὶ βωμόν ύψηλόν, ήρξατο τοῦ λόγου ὧδε· 33 Dio vero Prusæus quonam potissimum nomine sit appellandus nescio, ob singularem ejus in omnibus rebus præstantiam. Fuit enim (quod aiunt) Amaltheæ cornu; ac, quod ad dicendi quidem attinet facultatem, cum eloquentissimis quibusque comparan dus. Platonis enim ac Demosthenis dicendi morem imitatus est; cui quidem in proprio eloquendi genere candore quodam, ac contorta simplicitate respondet, non minus quam musicis instrumentis assonant sonorum retinacula. Optima vero ac laudatissima est in Dionis orationibus affectuum temperatio. Quoties enim impotentes et insolentes respublicas increpat, neque contumeliosus, neque importunus videtur; sed perinde carum, ut equorum, ferociam freno potius quam flagello compescere. Sin ad optimis legibus institutas civitates laudandas se conferat, non tam erigere, aut ad superbiam excitare, quam continere videtur, quasi citius interituras, si alium in statum degeneraverint. Sed et reliquum philosophandi institutum tenuit non omnibus expositum, neque simulandi artiſex; sed ejusmodi, ut gravitate quadam instaret, non secus ac condimento, insita sibi hamanitate temperata. Quam porro historiæ scribendæ τρίus fuerit, argumento sunt ab eo scripla Getica. Gelas enim tunc, cum errando circumirel, pervenit. Quod autem ad Euboicum et Psittaci Encomium attinet, cæteraque, quæ de minus seriis rebus sunt a Dione conscripta, ne quis levia hæc aut parva censeat, sed sophista potius preposito consentanea. Elenim sophista ista quoque studiose tractanda sunt. Ac cum in ea tempora incidisset, quibus Apol. lonius Tyaneus et Euphrates Tyrius philosophiam profiterentur, utroque familiariter usus est, præterquam in philosophiæ ratione, cum ii a se invicem dissiderent. Nec vero illius ad Getas profectionem exsilium fuisse crediderim, cum imperatoris jussu non fuerit deportatus; sed neque peregrinationem, quoniam is ex hominum consuetudine penitus ereptus est, sesequo omnium oculis atque auribus subduxit; alia in aliis regionibus agens, quod Romanorum lyrannidem pertimesceret, a qua omnis erat expulsa philosophia. 34, Caterum cum aut serendis arboribus, aut fodiendo solo aut hauriendæ ad balnea vel horlos aquæ, aut aliis ejusmodi victus gratia operam suam locaret, studiorum interim nequaquam securus fuit; sed duobus libellis per totum illud tempus sese sustentavit; hi erant Platonis Phædon, et Demosthenis oratio de falsa legatione. Tandem cum in castra ventitaret, in quibus labores exantlare solebat ac milites animadverteret ob tyranni cædem novas res molientes,