EPISTOLA. EPIST. CV. non minus quam nuda ferebatur: uno fussas in petu transmittebat, supra tumulos attollebatur hic ubique insidcbat equo, nec usquam de sessione prolapsus est. Mihi enim et hostibus jucundum hoc spectaculum accidisse videtur: cujusmodi intueri quam plurima cupiant, quæ tamen, quantum in nobis fuit, minime viderunt. Sed animo, ut par erat, contractiores fuimus, plurimum spe falsi, quam in cincinnato isto habuimus. Itaque aciem instruximus, tanquam hostem, si prior aggrederetur, excepturi; ipsi autem prælium invadere minime statuimus. Etenim qui strenuus ipse ac fortis esset, socio tamen diffidebat, cum ad reccus exemplum respiceret. Tum nihil vero coma turpius videbatur; quam ut habebat quisque, ita primus nos masine proditurus existimabatur. Verum nescio an idem quoque hostibus in animo erat: nam et instructi opperiebantur nos, velut repulsuri si cos aggrederemur. Posteaquam vero neutra ex parte tentatum prælium est, primum illi ad lævam, inde nos alteram ad partem aciem convertimus; neutri accelerato gradu, sed lentiore progressu, ne r ceptus iste ſuga videretur. Postea tamen, quamvis in hisce rebus versaremur, sciscitati sumus ubinam terrarum esset Joannes. At ille uno spiritu Bombaeam usque perveniens, agrestis muris instar, sese in rupem abdiderat. Est Bombea mons concavus, quem ars et natura consentientes munitissimum castellum reddiderunt. Hoc jam olim merito ecleberrimum erat; nonnullique cum Ægyptiis cuniculis comparabant. Sed nunc muros omnes, sc propugnacula omnium judicio superat, quandoquidem ille præ cæteris sui providentissimus, ne nimium inepte dixerim formidolosissimus, quæ propria rel appellatio est, in eo delitescit, ot bec ad salutem suam cæteris prætulit. Est enim ingredienti statim in flexus et ambages sinuatus, et explicatu dificilis, ut solam Joannis fugam capere possit. EPISTOLA (V. Ineptus profecto forem, si non Ptolemæis ingentes gratias haberein, 247 quod me tantis rebus dignantur, quantis ne ego quidem me dignum judico. Verum non istud demum, quam magna deferant, spectare convenit; sed quam sint ejusmodi, a me ut accipi possint. Etenim hominem prope divinos honores capere, si quidem dignus sit qui assequatur, ad animi fructum accidit suavissimum; sin multum rei dignitate sit inferior, id acerbam illi futuri spen objicit. Neque enim recens ille mihi metus est, sed cum primis antiquus, ne qua rein Deum peccans, honorem ab hominibus consequar. Ego vero cum me ipsum considero, omnino inferiorem sentio, quam ut episcopali fastigio respondere possim. Ac libet modo mei tibi animi motus exponere. Non enim apud alium quam amicissimum tuum, unaque mecum educatum caput, commodius hoc possum facere. Nam te est æquum et earumdem meDION. PETAVII NOTÆ. De his vide Heliodorum, 1. 1 Eikioy. Scripsit hanc epistolam, cuin a PtolemæenPATROL. GR. LXVI. sibus ad episcopatum peteretur; cujus pleraque in Synosi Vita discussimus.

SYNES PTOLEMAIDIS EPIS COPI rum curarum participem esse, et cum noctu vigi tare, tum interdiu cogitare, quemadmodum aut boni mihi contingat aliquid, aut mali quidpiam evitare possim. Audi igitur qui sit mearum rerum status, quarum pleraque jam te arbitror cognoscere. Cum exiguum onus suscepissem, hoc mihi lactenus commode sustinuisse videor, philosophiam nimirum. Pro co vero quod non penitus ab ea aberrare videor, a nonnullis laudatus, majoribus dignus ab iis existimor, qui animi facultatem labi * litatemque discernere nequeant. Vereor autem ne, arrogantior factus, et eum honorem admittens, ab atroque excidam; cum alterum quidem contempsero, alterius vero non fuero dignitatem assecutus. Sic enim habeto. Duobus hisce tempus identidem distinguo, ludo atque studiis. Ac cum in studiis occupor, tum mihi uni deditus sum, in divinis præsertim. In ludendo vero maxime sum omnibus expositus. Scis enim me, cum a libris oculos avocavi, ad omne ludorum genus esse propensum. Civilis porro curæ ac sollicitudinis et natura et studio sum prorsus expers. At episcopum divinum esse hominem oportet; utpote qui ab omni ludo peræque ac Deus ipse, alienus et inexorabilis esse debeat: qui quo vitæ suæ propositum teneat, ab innumerabilibus oculis custoditur; quorum aut nulla, aut perexigua utilitas est, nisi ita sit factus quispiam, ut ad mœstitiam sit compositus, et ad nullam voluptatem infringi atque emolliri possit. In iis autem quæ ad Deum pertinent, non 248 ille sibi uni vacans, sed communissimus omnium esse debeat, ut qui legum doctor sit, et quæ legibus consentamea sunt loquatur. Necesse vero est ipsum tain multa unum negotia sustinere, quam multa cæteri simul omnes. Unus enim quæ omnium sunt efficere debet, aut criminationibus omnibus obnoxius sit oportet. Quomodo igitur non ingentis cujusdam et præstantissimi erit animi, tantam curarum molem pondusque sustinere, nec iis mentem obruere, nec in animo restiuctam divinam particulam negligere, cum ipsum tanta studiorum varietas distraxerit? Nec me præterit, fieri istud ab aliquibus posse, et istiusmodi felicem indolem prædico, ac reipsa divinos illos esse viros censeo, quos assidua humanarum rerum tractatio a divina consuetudine nonavocet. Sed ego meipsum intelligo et ad urbem descendere, et ab urbe ascendere solere, iisque rebus implicari quæ ad terrena et infima detraha..t, et quantis nemo dixerit sordibus inquinari. Nam ad ipsum, quod privatæ mihi et inveteratæ labes inoleverint, quidquid vel minimum adjectum fuerit, cumulatissimam accessionem facit. Robur autem nullum mibi est; nec quæ intus sunt firma Isidor. Pelus. lib. Forte ut omnes intelligant, ne rem illum perbare scere.

EPISTOLE. EPIST. CV. sunt salis, et ad externa sufficere nequeo, longequa absum a conscientiæ ferendis angoribus. Ac quoties a me aliquis sciscitatur, palam sine ulla cunctatione dico: episcopum nulla omnino labe pollui debere, multum ut ei supersit, tanquam qui aliorum piacula ac sordes abstergat. Quin etiam in íis, quas fratri scribo, litteris, hoc apponi insuper necesse est. Omnino enim plerique hanc epistolam legent. Nam bujus potissimum eam gratia dictari, quo manifeste omnibus constaret me onus istud reformidare; ut, quidquid acciderit, et apud Deum, et apud homines culpa omni caream: imprimis vero apud Patrem Theophilum. Cum enim inea onnia palam in medium proferam, atque ex omnibus de me illi deliberandi potestatem faciam, quid est quod ego accusari merito possim? Mibi igitur et Deus ipse, et les, et sacra Theophili manus u50rem dedit. Quare hoc omnibus prædico, testorque, neque me ab ea prorsus velle separari, neque adulteri more cum ea clan: ulum com suescere. Alterum enim nequaquanı pium est, 249 alterum illicitum. Sed hoc utique cupiam, ac precabur, plurimos mihi et quam optimos esse iiberus. Hoc unum ab eo ignorari non oportet, penes quem creandi potestas est. Quod de sodali Paulo ac Dionysio intelligere potest, quos quidem legatos a populo decretos audio. Illud vero docen dus non est, sed in memoriam duntaxat ei rcvocandum; ac plura sane ea de re disputabo. Nam cætera omnia si quis cum hoc uno contulerit, parva ac contemnenda censeantur. Difficile est, vet DION. PETAV: NOTÆ. Hinc potest colligi, jamdudum Christianum fuisse Synesium, qui ab episcopo conjugem acceperit. Vide quæ in ejus Vita disputanius. Alterum porro consequens ex hoc loco est: episcopos per id tempus ab uxoribus continere solitos. Quod de Orientis et Ægypti clericis diserte testatur Hieronymus contra Vigil. Quid facient Orientis Ecclesice? Quid Egypti et sedis apostolicæ, quæ aut virgines clericos accipiunt, aut continentes; aut si uxores habuerint, mariti esse desierant? Idem habet de episcopis et aliis clericis rp. 46 ad Pamm. Vide Epiph. her. 59, n. 4, et in Exposit. fid., n. 21; Euseb., De demonst., p. 23. Palladius in Dial. de vita Chrys. refert, indict. 13, f.c est ammo 400, Chrysostomum in Asiam profe. clum Antoninum Ephesinum episcopum damnasse, quod cum uxori rejuntiasset, rursus cum ea conSurtadinem habuisset. Ex hoc vero Synesii loro Græculi canonuın interpretes redarguuntur, Zonaras et Balsamo, qui ad can. 5 apost, et Trullanım 12 observant, ante seslam synodulum fas episcopis fuisse uxores reliuere, cum iisque consuescere, quas ante ordinationem habuerunt, quemadmodum sacerdotibus et diaconis licuit. Nam Græci presbyteris et diaconis, «»trquam consecrentur, uxores ducere permittunt; post ordinationem vero non amplius concedunt. Hane veroʻlicentiam primmm in sexta synodo episcopis oblatam esse sentiunt isti; quos superiora tsumonia falsitatis et inscitiæ convincunt. Quin et Socrates refellitur, qui lib. v, cap. 22, scribit Drientis episcopos, si ipsis libeat, ab uxoribus alestinere; cogi tamen invitumi newinem; imo complures episcopatus tempore liberos suscepisse. Thessaliam excipit et Græciam, in quarum Ecclesiis cœlibatus vigebat. Sed si vera dicit Socrates, ex Epiphanii sententia respondendum est, ubicunque factum illud est, ex discipline [LXXXIV ] ecclesiastica corruptela manasse. Quanquam in episcopis nullam ejusmodi depravationens accidisse Epiphanius indicat, sed in presbyteris et diaconis tantum. Ut se habent hæc verba, non simpliciter negare videtur sed appellat, quod in meliorem partem accipi polest, quasi rem sacranı et arcanan, neque vulgo committendam esse dical. Sic infra, Verum quod subinde adjicit, non se posse cum vulgo consentire, et falsis doginatibus esse decipiendum populum, argumento sunt, de resurrectione aliter ipsum, ac communis et vulgata Christianorum habebat fides, existinasse. Nimirum Platonici genus quoddam resurrectionis mortuorum admittebant. Quippe Plato in Phædone immortales hominum esse animas ex eo disputat, quod necesse sit contrariorum esse vicissitudinem, atque a vita ad mortem, et a morte vicissim ad vitam Geri transitum, quod ille vocal reviviscere. Hoc vero sic interpretor, ut animas er aliis in alia corpora transfundi velit; quod Platonis inter decreta Diogenes Laertius recenset. Sic enim reviviscere dicebant qui erant mortui. Ita ergo Synesium puta resurrectionem intellexisse, cum se aliter ac vulgus de ea sentire dicit.

fieri potius nullo pacto potest, ut quæ scientia be neficio ad demonstrationem deducta in animum pervenerint dogmata convellantur. Scis auten phitosophiam cum plerisque ex pervulgatis istis pngnare decretis. Etenim nunquam profecto mihi persuasero, animum origine esse posteriorem corpore. Mundum ac cateras ejus partes una interiri nunquam dixero. Tritam illam ac decantatam resurrectionem, sacrum quidpiam atque arcanum arbitror; longeque absum ab vulgi comprobandis opinionibus. Animus certe quidem philosophia inbutus ac veritatis inspector, mentiendi necessitati nonnihil remittit. Lus enim veritati; oculus vulgo, proportione quadam respondent. Εt ut oculus ipse non sine damno suo immodica luce perfruatur, atque ut ophthalmicis caligo magis expedit: sic mendacium vulgo prodesse arbitror: e contrario nocere veritatem iis qui in rerum perspicuitatein intendere mentis ariem nequeunt. Hæc si mihi episcopatus nostri jura permittant, possum hanc dignitatem admittere: ita ut doni quidem philoso pher; foris vero fabulas seram, ut nihil penitus docens, sic nihil etiam dedocens, atque in præ sumpta opinione 'animi permanere sinens. Sin Ita etiam moveri dixerint oportere, et episcopum opi nionibus esse popularem; ego me illico manife stum omnibus præbebo. Vulgo enim cum philoso. phia quid esse commune potest? Divinarum quidem rerum veritatem occultam esse convenit: vulgus alio modo affectus esse debet. Rursus hoc ego di- c cam ac sapius: si nulla cogat necessitas, neque convincere, neque convinci, duco esse sapientis. Sed si ad episcopale munus vocer, nolo ementiri dogmata. Horum Deum, horum homines testes cio. Affinis est Deo veritas, apud quem cri minis expers omnis esse cupio. Hoc unum ego dissimulare nequeo. Nam cum ludendi appetens sim (ut cui jam inde a pueritia armorum et equo rum immoderatum studium probro datum fuerit), mœrore quidem afficiar; quomodo enim charissi mos nibi caues venationis expertes intueri potero, vel arcus a teredinibus exesos? feram tamen ut cunque, si ita Deus jubeat. Et quamvis a curis alienus sim, non sine molestia quidem, sed culas tamen ac negotia sustinebo; munus istud, utcunque grave, Deo præstans. Dogmata porro mea nequaquam oblegam; neque mihi ab animo lingua dissidebit. Ita sentiens, itaque dicens, placere me Deo arbitror. Nolo autem sermoneni de me cuiquam præbere, quasi ignotus electionem illam raptim occupaverim. Sed ut rei totius gnarus Deo charissimus Pater Theophilus, acque Eleganter hanc exprimit Cicero lib. " De fin.: Quod vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis. Verba in fugas, et ea dicas quæ non sentias; aut etiam ut vestitum, sic sententiam habeas aliam domesticam, aliam forensem, ut in fronte ostentatio sit, intus veritas occultetur; vide, quaeso, rectumune sit. Vide Teral. fine capitis 26 libri De præscriptione. Observatione digna Icotis hæc sciant scholastici. Scholasticos appellat erod tos ac politos homines, qui in musco Alexandring litteris vacabant: quive alias eleganti eram ing

EPISTOLE. - EPIST. CAXIX. Quid tibi, et terra Ægypti, ut bibas aquams Geon? Gens enim ista Deo jampridem rebellis est, ac sanctis Patribus inimica. EPISTOLA CXXIX. Pylæmeni. et terrestres struthiocamelos alere? Syngrapham Socrates apud Platonem inducitur sero ad au113 sios suos accedens, atque idcirco postulans, minin.e ut mirentur si, uti, inquit, ægre cœperim, ita ægre desinam. Ego vero eumdem erga te affectum animi suscepisse videor, eamdemque abs te veniam merito posse deprecari, qui toto anno non dicam, neque enim id vere possum, omiserim; sed frustra dederim litteras; quoniam rursus ad meas manus reversæ sunt. Nunc itaque simul omnes ad te remitto; quas non modo velut residuum pensitationis exsolvens, ago verbosius; sed et aliquid offerte insuper volo. Quanquam tuum meumque præsidem amicitiæ testor; ob id unum ad mare descenderam, et cum Phycontiis remigibus egeram, equestrem omittens, ut ad vos partim litteras mitterem; partim; sed minime percensenda sunt, quæ cuni eo animo misissem, ut ad Pylæmenem pervenirent, Alexandriæ exposita sunt, propter incommodam navigationem. Ac quantum sane ad te pertinet, etsi omnium, quos illic habeo, amicorum amicissimus mihi est Pylæmenes, nihilominus tamen, per egregium animi tui affectum juro, minus id moleste tulissem, quam aliorum inultorum causɔ; præsertim clarissimorum virorum Procli ac Tryphonis; de quibus solis, ut qui me salutarent, inentionem fecisti. Quamobrem egregio tuo animo decemn nummos aureos misi; 264 sodali autem Proclo, quemadmodum divinus Hesiodus jult, triente plus quam ab eo mihi erogatum erat, rependi. Sic enim sese res habet: Cum peregre essem, itaque necesse habuissem, aureos ab illo sexagenos in commeatum accepi; pro quibus ille septuagenos scripserat. Αt ego octogenos misi; multoque plures fuissent, si priores ad eos littera pervenissent, unaque navis illa, cum iis quas tum veliebat mercibus. Jam vero casu aliquo coactus Alexandriam profectus sum: cumque ad portus vestros navigium appulsurum crederem, nullo animadvertente, contrariorum impetu ventorun ægre a Creta repulsum, in mare Ægyptium evasit. Alioqui quid prohiberet modo vos, quemadmodum gallinas, ita Jerem. pro quo in Hebreo est me, quam vocem Hieron. ex primit initio epist. 151: Ei omissis aquis Siloe, qua redunt cum silentio, desideres aquas Silor, quæ iurbėdinis hujus sæculi vitiis sordidantur. Vitiosa, nisi fallor, lectio. Deest forte aute nomen al quod, puta In Cic. lib. si Epist. ad Aut., epist. 12: Ego autem me parabam ad id, quod ille mihi misisset, si modo poluissem: nam hoc eliam Hesiodus ascribit, In tribus veteribus scriptum erat, etc. Quæ lanin, quod per se satis nostra lectio constaret, addenda non putavi.

SYNESII PTOLEMAINS EPISCOPI nostram meis equum est a clarissimo Patre Pro clo reddi, postquam octogenos illos aureos acce perit. Da etiam operam ut sodalis meus Troilus, quos tu ei reddideras libros, quam citissime ad me mittat; Nicostraleum dico, et Aphrodisiensis ΠλάAlexandri. Si per sacrum et eximium animi tui affectum conciliati nobis hic versentur, qui provinciæ nostræ præfuturi sunt, multum nobis ad philosophiam pro virili tua parte contuleris; quantum scilicet ignominia et contemptu impediri existimal Plato. EPISTOLA CXXIX ‘. Simplicio. Cum nos per Cerealem salutasti, hoc ei contu listi, uti quinque dies illius nequitia celaretur. Boni enim aliquid civitates ab eo homine sperarunt, quem Simplicius nosse non gravaretur. At ille cito admodum pudore affecit, non te quidem (absit enim, ut tuæ res sint ex altero suspens), scd seipsum potius ac suum magistratum; et, ne lon gius faciam, Romanam rempublicam; homo exiguo pretio venalis; famæ atque existimationis contem ptor; bellica rei imperitus; in pace importunus, qua brevissimo tempore potitus est. Non enim longo tempore opus habuit ad evertenda pertur- & bandaque omnia. Nam perinde ac si lege aliqua militum fortuna ad ducem pertinerent, quæ quisque possideret accipiens, vicissim illis vacationem et immunitatem ordine servando largiebatur; co piam omnibus faciens eo se conferendi, ubi ali se posse sperarent, Hæc cum indigenis fecisset, quo miam a peregrinis argcntum exprimere non G polerat, expressit ab illorum civitatibus, copias suas eo deducens, commigransque, non ubi major 4 opportunitas, sed ubi compendii uberioris spes erat. Cum enim ejus commoratione civitates opprimerentur, aurum contribuebant. Hæc cito Macetæ sensere; moxque a semibarbaris ad barbaros ejus rei fama propagata est. Hinc, quot vere novo frondes floresque, ruebant. Heu juventutem male a nobis amissam! Heu frugum a nobis frustra speratos proventus! Hostilibus flammis agros consevimus. Plerisque nostrum opes erant în pecore, in armentis camelorum, in gregalibus equabus; periere omnia; omnia sunt abacta. Sentio me præ: dolore non esse mei compotein. Verum ignosce, quæso. Monibus enim seplus sum; et obsessus hæc scribo, per horam saepius faces aspiciens, easque accendens et ipse, et in signum aliis extollens. Porro venationes illæ longinquæ, quibus securi antea tuo maxime benefcio fruebamur, penitus abierunt. Itaque identidemn ingemiscimus, cum juventutis illius reminiscimur, illiusque mentis ac prudentia. At nunc equo Diu antea quod in excusis erat, mutandum conjeceram in Quod postea in uno vetere reperi. Si sana !ectio est, referenda hæc sunt ad Verum verba hæc luxata, et suo loco nota esse censeo; ilaque post nenda. Non dubitavi contra veterum omnium consensum post distinctionem adjicere, ut ad lovio; referatur. Nam scripti omnes post habent.

cessit ex ephebis, apud nos cumn imperio copiis & prefuit, sub iniquis testibus pericula suscipiens. Tales enim adversus secunda omnia cives esse solent. Verum ille omni se invidia superiorem præstitit; de quo plura quidem alius quispiam dixerit. Sed nos eodem affecti modo videmur ambo, ego ad prædicandas laudes, ille ad audiendas. Sed ut uno verbo dicam, ille armis hostes patriæ; virtute, qui in ea erant perditi, superavit. Adulta jam ætate potentiam nactus, philosophi necessitu dine nihil indignum admisit. 267 Atque ejus. modi cnm sit, difficillimis negotiis implicatur, ob id maxime quod probus et honestus est. Nain ut quisque candidus, ac bene moratus est, ita a malignis et perditis in lucro deputatur: atque ex altera parte ingens malis proventus, atque compen dium oritur. Igitur delator nescio quis mercedem ab ipso exprimere volens, ubi nihil promovet, litem illi intendit; sed cum nihilo magis hac ratione quidquam posset alienæ rei pellicere, cum a nobis jura ac leges essent, alio se convertit, el litem in accusationem commutat, crimen reo ipso antiquius intentans. Ergo ante vadimonium sese sistit. Neque enim desperato calumniatori ullo modo credendum est; neque paterna et avita bona turpi cum dedecore perdenda sunt. Ad hoc amicis opus habet sinceris, minime fucatis, prudentibus, cujusmodi es tu; habebit vero (quod Deo probante dietum a me sit) te primum opera mea, tua vero, amicos meos, tuosque: quorum quidquid ullus beneficii in illum contulerit, hujus me gratiæ par est debitorem agnoscere. EPISTOLA CXXXI Fratri. Mulieres quidem vociferari, ac pectus plangere, et comam vellere, visis aut nuntiatis hostibus, tolerabilius videri potest: quanquam ne tolerandums quidem existimat Plato, quod instar gallinarum ad pullos tegendos, cuicunque etiani validissimo sese nolint opponere: sed pessimam humano generi famam aspergant; præ omnibus id esse bestiis ignavissimum. Te vero eadem illa committere, noctuque intemperiis, ac terroribus agitari, et exsilire, et identidem vociferari, sub ipsis præsidii portis astare barbarum (ejusmodi enim de te quædam ad me perlata sunt), etiamne ferri istud potest, cuin id absonum utique videatur, eum qui frater meus sit, esse formidolosum? Atqui ego primo statim diluculo quam feri longissime potest obequitans, auribus atque oculis de abactoribus iis quæ possum inquiro. Neque enim hostes appellaverim, sed latrones ac grassatores, aut si quod aliud abjectius nomen est, qui neminem ſortius invadentem sustineant, sed timidos ac allonitos dumtaxat 268 ju gulant, tanquain pecudes, ac despoliant. Noctu vero NOTÆ. Erasmi conjecturam probo, qui invidiam pro gloriam rescribit. Nam gloriæ invideri solet, virtus diligitur. Felix itaque est, qui gloriam virtute transcendit; ita enim plus amoris quam invidiæ mneretur. Lib. De leg. De remed, fortuit.: Imbecilles natura sumus. Neturam infamare nolite. Ila forles nos gemnit,

EPISTOLÆ. EPIST. CXXXII. cum juvenum manu collem obeo, et mulieribus dormiendi securitatem præbeo, dum aliquos pre sua salute excubare intelligunt. Adsunt et mihi ex Balagritarum ordine milites aliquot.Hi antequam terealis provinciæ præfuisset, equites erant sagittarii. Posteaquam is imperium est adeptus, distractis sibi equis, ad sagittarios rescripti sunt: mihi vero vel sine equis sufficiunt. Sagittatione autem opus est nobis ad pulcorum, ad fluminis copiam habendam. Aquæ enim intra muros nihil habemus, Alioqui quid eam obsidionem tolerare tibiis ac comessationibus indulgentes prohibeat? Jam vero vel pugnando vin core necesse est, vel manu conserta cum hostibus oppetere potius, quam siti conficiamur. Quo quid miserius posset accidere? Ita vel necessitate coaetos viros nos præbere convenit. Ac tu etiam cura ut is sis, aliosque cobortare; et par illud voracium equorum, qui ad tributum aluntur, adduci ad te impera. Nulla jis temporibus possessio equo utilior atque opportunior esse potest. Nam et procurrere, et speculari, et brevissimo tempore renuntiare, omnia hæc facile præstabit equus. Quod si tibi sagittarijs opus est, cos arcesse, et confestim aderunt. Plycundiorum enim remigum auxiliis nibila magis confido, quam meis olitoribus. Paucos autem viros desidero, qui viros non mentiantur. Ac si aliquos ejusmodi nactus ero, quod cum Deo a me di« ctum sit, bono animo sura. Sin obeunda mors est, tum vero utilis atque opportuna philosophia est; minime ut acerbum videatur ex hoc caruncularum sacculo discedere. Quod autem adversus uxorem ac filiolum siccis oculis esse possim, nequaquam iḍ valde asseverare audeam. Quod utinam philosophią posset | Sed nunquam ejus rei periculum fieri a me contingat, te, o salutis, o libertatis præses, obtestor, EPISTOLA CXXXII. Olympio. Heri et nudius tertius, proximis coss., quorum als ter Aristænetus est, nam collegam ejus ignoro, ob. signalas accepi litteras; quibus religiosi tui capitis nomen erat inscriptum. Esse auțem vetustissımaq 209 ex eo conjicio, qnod et a dineis corrosæ essent, et litterarum pars major exolevisset. At ego rellem non tanquam annuum vectigal epistolam aɖ me mitteres; nec uni duntaxat amicissimo Syrą DION. PETAVIJ NOTÆ. (67') Aani superioris consules timque nosse potuerit Synesius; Occidentis consignificat, qui fuit Christi 404. Collega porro fuit Aristænetus Honorii imperatoris. Hunc vero ab Synesio ignorari potuisse mirum videtur. Cujus eam in priori editione causam reddidimus, quod consularis honos principali fastigio, velut stella solis lumine conderetur. Unde quem imperatorem noral Synesius, in Occidente consulem nescivit. Hanc nostram conjecturam Nicolaus Alemannus, amicus, dum viveret, noster, elevare conatus est Comment. ad Procopii quod ludi, vemationes, munera statim initio consulatus ab Ilonorio de more data, publicæ tabulæ ejus nomine consignata, consulem prodidissent. Quare idcirco putat ignoratum a Synesio consulis alterius noamen, quod consulum alter Romæ, Byzantii alter edcretur. Orientis autem consulem commode, stasulem nec commode, nec statim. Quocirca tabulig publicis consulis, cujus nomen latebat, sic mentia Hebat, Hæc ille. Quæ vera sunt, sic ad bunc Synesii locum nullo modo pertinent: imo vero sua se oratione evertit ipse. Etenim hanc epistolam scripsit anno sequente post illos consules, ut satis ostendit, dum eos vocal toùg Unde, ut suam in illum rationem relorqueamus, quinam, obsecro, post annum con, sulis nomen nescire potuit Synesius, si ex ludis publicisque tabulis necesse est cognitum fuisse › Verum neque ludos in Oriente aut Ægypto consulatus nomine edidit Honorius; neque tabulas istas in promptu tunc habebat Synesius. Itaque multo est conjectura nostra, quam amici nostri probabilior.

EPISTOLA. EPIST. CXXXI lingua prædicasti, videre admo.lum desilerassen eoque magis quod tu egregiorum pullorum patrem illum spoponderas. Verun in calce litterarum infra subscriptionem, scriptum reperi: equum istum Seleuciæ relinqui oportuisse, quod navarchus, ob temporis incommoda, id oneris recusasset. Sed quoniam neque dictionem ipsam, neque manum, neque exactam scripturæ rationem tuæ germanam agnovi, ac similem, æquum putavi te ea de re non celari. Absurdum enim est talem equum mihi juxta ac tibi perire. φιλανθρωEPISTOLA CXXXIII Pyleneni. Accepi tuas litteras, quibus iterum fortunam incusas, quod nihilo tibi humanius adhuc luerit. Nequaquam, o sodalium amicissime. Neque enim criminari illain attinet, sed consolationem capere. Licet autem ejusmodi cum sis, tibi ad me venire; fraternam domum invenies. Non locupletes sumus, o bone vir, sed-vel præsentia mihi ac læmeni sufficiunt. Quod si tu ana mecum aderis, fortasse ditiores crimus. Ab iisdem rei familiaris subsidiis, alii supra mediocres opes adepti sunt ego vero malus sum dispensator. Nihilominus ta men hactenus, vel contra maximam incuriam trimonium durat, quod philosophum alere possit. Neque tu aspernandum hoc existimes, si cura ac diligentia accesserit. Hoc modo te in iis, neque aliter gere; nisi quid forte interim melius accideγραφα, rit, ac rursum jacentem Heracleam instaurare G gites. Epistolas quibus soleo nullas scripsi, ob temporis difficultatem; sed nuper omnibas scripsi, ac litterarum fasciculum Diogeni commisi. Patruelis meus Diogenes iste est, qui si te quærens invenerit (non enim 271 dubito quin quaesierit), simul et fasciculum dedit. Non enim erat inscriptus. Sin minus, naucleram roga, ut tibi adolescentem indicet: cumque ab eo litteras acceperis, ipse omnibus reddas velim. Nonnulli sunt, quos meo nomine compellari summopere cupiam pater Proclus; Trypho, qui provinciæ nostræ præfuit; Simplicius, non miinus vir, quam magistratus optimus, et amicus meus: cui postquam litteras obtuleris, quandiu præsentis copiam habes, homine utere. Præclarum enim est cum milite versari poetica studioso. Struthiocamelos magnos habebamus ex venationibus, quas tempore pacis exercuimus. Verum mittere eos ad mare per infesta hostium arma non potuimus, neque aliud quidquam eorum, quæ in littore erant, navigiis imponere licuit, Vino igitur duntaxat oneravimus. Olei vero, per charissimum caput tuum, ne cyathum quidem importarunt, quantum scire potuerim. Accipe igitur vini totidem sextarios. Accipies vero, postquam mandatum, quod ad Julium scriptum est, dederis quod epistolæ adjunctum est, ne excidere [LXXXVII} Ιmo qual elli inscriptus esset fasciculus. lg. itaque Supplevinus ex ve Leri voccs aliquot. Nimirum etc. Quanquam post birou vocula quædam erat, quam legere prorsus non potui. Sic autem depicta fuit (3'. Cæterum aliquid ante etc., præter

posset. Scripsi et patri Proclo, eademque nisi. Accipiat a te litteras, vinumque ab Julio. Tryphoni aureo (oportet enim in iis frigidum aliquid et Gor giæ simile dicere ), Tryphoni, inquam, dona para vimus, laseris magnam copiam. Hoc enim de Batto scilicet accepisti: ad hæc crocum optimum. Nam et boc probum Cyrenis provenit. Hoc tamen mittere in præsentia non potui: sed in alteram postea navem imponetur, tum cum ad vos mittemus cum illo quidem struthiocamelos, privatim autem oleum. EPISTOLA CXXXIV. Fratri. Pomenius bic, quo has litteras accipies, missus est ad nos ab Artabazaco, qui paulo ante principatum tenuit, bonorum omnium curator, quæ in bis locis possideret. Sed in eo munere obeundo perhumanum se ac facilem præbuit. Quanquam quis alius ita occasione hac uteretur? At Fœmenii poleslas nemini Libyuin gravis et onerosa fuit. Cujus rei non leve hoc argumentum est, quod msgno civitatum omnium moerore discedit. At tu hominem amice, atque uti par est, probitatis nomine collaudato. 272 EPISTOLA CXXXV. Fructum ex Athenis quantumcunque velis, capiam: adeo mihi videor palnio uno ac digito factus doctior. Licet autem subinde tibi divinæ illius sapientiæ periculum facere. Ecce enim ex Anagyrunte ad te scribo, et Sphettum obii, atque Thrium, et Cephesum, ac Phalerum. Ut ille male pereat infelix nauclerus, qui me huc advexit: nihil enim jam Athenæ splendidum habent, præter celeberrima locorum nomina. Ac velut ex hostia consumpta tola pellis superest, animalis, quod olim aliquando fuerat, indicium: sic inde translata philosophia, restat ut oberrando Acadeiniam ac Lyceum mireris alque etiam variam illam porticum, a qua Chrysippi secta nomen accepit; quæ quidem minime hunc varia est. Nam proconsul tabulata sustulit, in quæ artem omnem suam Polygnotus Thasius contulerat. Nunc itaque nostra ætate alit Ægyptus quæ ab Hypatia sapientiæ semina suscepit; Athenæ vero quondam civitas fuit, sapientum domicilium: nunc eam mellatores celebrant. Quibus par illud sapientum Plutarcheorum adjice; qui non orationum suarum fama juvenes in theatris congregant, sed mellis ex Ilymetto amphoris. (p. ólov desiderari ex eo convincitur, quod de silphio necesse non fuerit proloqui Synesium, ipsum etiam Cyrenis non malum provenire: cum ibidem omnium haud dubie præstantissimum nasceretur. Sed the croco ambiguum erat. De quo Plin. lib. xxi, c 6, Sed nec ubique fecundum (de sativo loquitur), etiam Cyrenis, ubi semper flores laudatissimi. Postea, Contra Cyrenaico vitium, quod omni croco nigrius est, et celerrime marcescit. Idleo apud Dioscor. lib. 1, cap. 25. Cyrenaicus crocus omnium est infinus *ɛg. Quæ verba obiter emaculanda sunt. Vitium emim in iis manifestum, cum Centuripino croco exicros Siculos præferre videatur, et herbarij tamen Centuripini croci in Sicilia nominatim, quasi cæteris præcellentis, meminerint. Sic igitur rescribo: "0& vel De Athenarum arisera sorte vide Gregor. Νaz. orat. 20 in S. Rasil., p. 529, et Æneam Gazæum initio Theophr. Eunapius in Oribasio

EPISTOL.E. EPIST. CXXXVI. EPISTOLA CXXXVI. Herculiano. Si ex Ulyssis erroribus lucrum hoe exstitisse Homerus cecinil, multorum hominum urbes intueri, moresque cognoscere; praesertim cum non ad politos homines appelleret, sed ad Lastrygonas cl Cyclopas: procul dubio majorem in modum tuam ineamque peregrinationem poesis celebrasset, qua nobis periculum eorum facere concessum est, quæ fama audita incredibilia videbantur. Ipsi enim spectatores aïque auditores gerinanæ philosophiæ sacrorum ducis ac magistræ fuimus. Quod si humana negɔtia eorum communione conjunctos affecta inter se colligant ac devinciunt; nos utique inente consociatos, quæ pars est mostri præcipua, nostris invicem rebus studere divina lex efagitat. Equidem 273 cum praesentis corpore tui consuetudine sum usus aliquando, absentem intueri modo videor, speciem et imaginem ex affectu expressam representante memoria, ac mcis auribus etiamnum mirum in modum suavis illa sacrorum tuorum sermonum vox insonat. Tu vero nisi ita es affectus, injuriam facis; sin et affectus, non multum facis. Amoris enim debitum rependis. Sed cum ad illam in philosophiæ studiis communionem respicio, illamque ipsam philosophiam, in quam diu ac multum incubuimus: ubi eo, inquam, ratiocinando perveni, rectori, moderatorique Dee occursum hunc nostrum tribuere soleo. Haud enim leviore aliqua, quam divina moliente ac destinante causa, Synesius, qui rem ejusmodi minime in vulgus enuntiare soleam; quique etsi cum plerisque familiariter vivan, eam tamen familiaritatem ob bumanam aliquam communionem suscipiam, Philosophiam vero in arcanis ac secretis rebus secretissimam habeam: tam facile meipsum, meque omnia bomini detexi, quocum paululum altro citroque sermonem contuli. Sed quoniam aliquis denum inventus est, apud quem inaudita elferrem, et prudentis illius Protei artificii sum oblitus, quod nibil aliud fuit, quam cum hominibus non divina, sed civili ratione versari. Quoniam igitur ita contigit, non quod ante constituissem animo, sed φuod citra studium e re nala succurrit: ego taur hopinati eventus ducem et auctoren Deum apud nie reputo: a quo felicem exitum precabiinur enrum, quæ per ipsum inchoata sunt. Atque utinam nobiscum invicem philosophiari concedat! Sin mibus, at omnino saltem philosophari. Nam ego nonuullos sermones de eo argumento, quod traclabamus, occurrentes animo meo, tametsi epistolæ committere gestiam, non id tamen faciam, Dabitur enim aliquando tibi, favente Deo, mecum verbum est sacris relegendis aptissimum, quod alii yoce dixit 1-1dor Pelus. 1. 1. epist. 81. Est ubi iu deterius acc'p'tur, ut apud eumdem epist, proxima, hoc est dicuntur Uini puto idem esse ac propidiose ignominioseque traducere.

hisce de rebus colloqui, et cum aliis, qui melius ista noverint. Mihi vero nequaquam consilii esse videtur, tantas res epistolæ concredere. Totum enim hoc epistolarum negotium minime est silentii tenax, sed ita comparatum, ut cum quolibet sermocinetur. Vale, et philosophia operamn adhibe, jugique studio defossum in nobis oculmin extrahe. Quippe recte ut vitam instituamus, perinde, arbitror, ut initium sapientia, veteres ac sapientes viri summopere procurandum 274 esse docuerunt. Nam ei qui impurus sit, rem puram attingere nefas esse, divina vox testatur. Sed vul gus istud ipsum, recte vivere, non ad sapientiam referri, sed ipsum per sese consistere, atque humanæ vitæ perfectionem continere putat; boc est, îter non iter, sed id ad quod per illud contendere oportet, esse statuit, at perperam de robus existimat, Etenim rationis quædam expers temperantia et a carnium usu abstinentia plerisque est admodu:a ratione carentibus a natura indita. Sed neque cornicem laudamus; nec aliud quidpiam eorum quæ nativam hanc virtutem adepta fuerint, quol prudentia careant. Vita autem, quæ secundum meu tem est, finis est hominis. Hanc nos omni studio quæramus; at cum a Deo divina sapere postulemus, tam ipsi quacunque ratione possumus, undequaque sapientiam comparemus. EPISTOLA CXXXVII. Audivi aliquando quempiam disertum, ac copio. sum hominem, qui epistolarum usum utilitatemque commendaret. Quod ipsum multorum, et admirabilium sermonum argumentum sophista ille instituerat. Cæterum ejus rei præconium cum ex aliis multis capitibus, tum ex hoc uno potissimum arcessebat, quod epistolam posse diceret infelicium amorum esse solatium, ut quæ per absentiam corporum imaginem quamdam præsentiæ referret, eoque ipso, quod colloqui videretur, animorum desiderium expleret. Ob hæc igitur epistolarum inventorem laudabat; atque hoc munus non ab ullo homine profectum, sed a Deo in homines esse derivatum existimabat. Ego itaque divino illo beneficio fruor, et ad eum ipsuni, quocum colloqui oporteret, si minus colloqui possum, quoniam scribere possum, sæpius hoc facio; et, quoad fieri a me potest, cum eo versor, meisque delicüs perfruor. Τu vero, nisi id dictu acerbum est, antimum una cum loco disjunxisti. Quod si te ab iis abstrahere, qui sincerissime ac sine fuco amarunt, non desieris, hirundines imitaris, que in bouninum velut amicitiamn cum voce ac clamare sese conferunt; silentio vere demigrant. Atque lroc, quod ad hominem adhuc pertinet, bomninisque querimnomias. Quod si per philosophiam quæ hic sejuncta sunt, consociasti; et amicum id esse omne, quod honestum est, 275 et honestum idem esse; atque Utrumque unum esse, de dicente istud mente percepisti, tuum illud ad nos silentium non amplius superbiæ tribuo, sed philosophanti tibi gratulor, et abjectis in rebus hærere detrectanti; idine, Suspecta mihi vox est ac forte loco ejus vel rescribendum. Hoc enim istius poetæ carmen est, quod Musas in Pelei nuptiis cecinisse ait, lor

Etsi apud me sane in honore ille est, eumque per magni facio, qui doctrinam atque militiam ingentibus septis a se invicem disclusas primus in unum adduxit; antiquam in utrisque studiis quamdam necessitudinem inveniens: cumque magniacentia tanta præditus sit, quanta nemo unquam militaris homo, in magnificentiæ confinio positam arrogantiam devitat. Talem igitur virum, etsi nihil scribam, diligo; etsi obsequium nullum impendam, bonore prosequor. 279 EPISTOLA CXLI. Minime vero tu, charissime, promissam mihi fidem exhibes, te quæ occultanda essent, nemini unquam esse communicaturan. Nam ego nonnullos abs te profectos audivi, qui aliquot verba commemnorantes, sensum eorum sibi a me patefieri postulabant. Nos autem, more nostro, neque monimenta nobis ista vindicavimus, neque ea cognoscere nos diximus. Opus itaque ibi jam non nostra commonitione est; minor est enim, quam ut persuadero tibi possit; sed Lysidis Pythagorei ad Hipparchum epistolam quære; quam sicubi inveneris, hoc mihi gratificare, ut eam sæpius relegas. Fortasse non leviter te perperam ista evulgasse pœniteat. Etenim in vulgus philosophari (ita ille Dorice loquens ait) magnum in hominum genus contemplum divinarum rerum invexit. Nam ego cum plerisque versari memini non modo pridem, sed et nuper, hominibus, qui quod temere augustiores aliquot voculas audiverant, sibi ipsis non crederent, se, uti reipsa erant, plebeios et imperitos esse; ac superbia infati divina dogmata corrumperent, ejns rei magisterium usurpando, cujus nunquam erant rudimenta consecuti. Atque iidem tamen tres quatuorve auditores sibi conciliaverant qui, quod ad animum attinet, nulla in re ab operariis differrent; nec eorum aliqui libe ralibus erant unquam disciplinis exculti. Mira enim, ac subdola quædam res est vana de sua sapientia persuasio, quæ inter imperitos nihil recusat, nihil non inconsiderate suscipit. Quid enim inscitia esse possit audacius? In id ego genus arrogantiumn bominum, tanquam fucos quosdam, incidens, qui neque doctrinas calleant, neque concupiscant; nationem istam perosus, non aliam educationis illorum cau sam invenio, quam quod inepte, atque ante tempas initio fortasse sunt ab sui similibus ad exquisitissimarum rerum auditionem admnissi. Ob hæc philosophiæ sacrorum custos et ipse diligentior sum, et uti esse velis, etiam atque etiam rogo. Quod enim Herculiano ista congrua sint, probe scio. Te autem oportet, si ad philosophiam sincere accesseris, eorum consortia devitare, qui ab ea sunt alieni, 280 quique falsa usurpatione suumain illius dignitatem adulterando corrumpunt. Per amicitiæ præsidem Deum obtestor, ne in illos hanc epistolam efferas. Forte

EPISTOLAE. EPIST. CXLIII. scriptiones mrcerore illos afficient, qui apud se, aut amicos suos commemorata a me indicia deprehenderint. Dolore autem afficere cum interdum virilis animi sit, philosophiæque moribus conscutaneum, quando illud coram, et apud praesentes agitur, tum ejusmodi de rebus scribere, angustum ac sordidum videtur. Sed quæ Synesius secum ipse disputaverit, ea apud te longe charissimum sibi caput disputat unicum, inquam, aut cum duobus maxime atnicum: quoniam extra ternionein vestrum nihil humanarum rerum magni admodum facio: quibus adjunctus ego sacræ amicitiæ quaternionem fortassis expleo. Verum quaternionis illius natura, qui eadem appellatione inest rerum omnium principiis, Si enim istud feceris, express ist nequitiæ lingua favendum est. Cæterum in quaternario illo jambicorum, in fine duodecim versus simul perscriptos reperi, perinde ac si unum esset epigramma. Quoniam ergo verisimile est penes te illos esse, scito neque unum quid, neque unius esse; sed octo quidem primi cum poetica scientia scripli, admista astronomica facultate, amici tui sunt postremi vero quatuor, poetices solius lascivientis, estque idipsum antiquum. Magis autem impium esse arbitror mortuorum lucubrationes, quam vestes furari, quod sepulcra perfodere dicitur. Vale perpetuo, et religiose atque circumspecte philosophiam tracta. Viginti totos Mesori dies me tibi præstolaturum paciscor: quibus exactis, favente Deo iter aggrediar. Optimo sodali plurimam meq nomine salutem dicito; diligo enim ipsum, propterea quod etiam atque etiam te diligit. EPISTOLA CXLIII. Phœbamon, qui tibi hasce litteras offert, et vir bonus est, et amicus, et injuriam patitur. Quibus omnibus de causis æquum est illum abs te sublevari, sive nostri causa, sive ob mores ipsos, sive propter calamitatem, Hoc igitur ita a te fieri volo nam in nostra amicitia fiduciæ plurimum collocasse videtur; qui cum de te impetrare aliquid vellet, ad me confugit, certo confidens per me tuam se esse gratiam assecuturum. Atque ego Herculianum illi 281 per Synesium promisi; de iis porro, qui sibi molesti sunt, victoriam, per Herculianum, charum illud ac religiosum caput. De comite per Ursicinum scripseras: eum autem intelligo, qui militum in patria praefecturam est sortitus: ac velut conficiendæ rei tesseram a nobis pelebas; litteras nimirum ab amicis tuis, qui id facere passent, tam ad ipsum, quam ad ordinarium magi stratum). Atque ego quidem tum consilium probavi; rein autem ipsam, tanquam supervacaneam, repuDION. PETAVII NOTÆ. Versus hi duodecim exstant in oratione quorum priores quatuor Ptolemæi sunt, reliqui Synesiani, qui leguntur etiam in Anthologia. Obscuritatem loci istius discutit breve scholion ad Reg. cod. marginem adnotatum, quod hic placuit exscribere Que tamen non omnia nili probantur. Quare sic existimo: scripsisse Herculianum Synesio, se, si quidem permitteret, ab amicis suis litteras ad comitem et ordinarium impetraturum, ut magistratu quopiam ornaretur, quod eorum causa qui ad sese confugiebant juvandorum permittit Synesius.

EPISTOLA. EPIST. CXLVI. tudinis nostra desiderium per literas redarguens nunc illecebrarum, quæ in tuis litteris insunt, dundante copia fractus ipse, et emollitus sum; et modo talem me invenio, qualis antea cum esses tete reprehenderam. Num igitur ingentium mihi bonorum causa egregius Ilerculianus exstitit, qui animum meum adeo sibi devinxerit, atque a phiτὰς losophiæ dignitate dejecerit? Equidem non aliam ob causam arbitror Sircuas poetarum probris ao maledictis exagitari, quam quod mellita vocis suaκαὶ vitate interitum afferebant, cum eum illexissent, qui iis fidem habuisset. Memini vero me nescio quem olim audire sapientem, qui sic fabulæ istius allegoriam enarraret. Etenim Sirenas aiebat plates illas siguifcare, quibus fruinur; quæ sucτὸ cumbentes, atque earum blanditiis delinitos pauτις latim perderent. Quidnam igitur abest, quominus Sirenes sint quædam litterarum tuarum illecebræ, quibus ego gravitate constantiaque illa posita tus Herculiani sum factus? Testis est Deus me non scribendi more, alterius cujuspiam loco, de ea ro verba facere, quo litterarum argumentum aliquod haberem. Verum ex iis litteris, quas ab Ursicino tres accepi, quæ amplitudine media erat, vivum mihi quemdam instillavit affectum animi: adcoque sum litterarum adulatione superatus, ut meipsum puderet. Οportebat te ad fratrem Cyrum de eo, quod significasti, litteras dedisse, propter Pentapoτὸν ἀδικούlitanuın comitem. Ac voluntati quidem commenμεθα. dantis 283 gratias egi. Videris mili tamen istud tus, quemadmodum philosophari instituerim; atque omnem honorem parvi pendam, qui non a philosoγὰρ phia profciscatur. Itaque nihil propter Deum ea commendatione opus habeo. Neque enim aut facio cuiquam injuriam, aut accipio. Quare istud ipsum in illuın nostri causa conferre oportebat, nobis tem postulare nequaquam congruit. Nam ut maxime litteræ petendæ essent, ad me polius ut scriberentur, peti deberet; ita enim mihi bonos baberetur, non pro nobis ad alterum, Incolumis perpetuo hilarisque degas, philosophiam sincerissime ambiens. versa te simul familia, testis est Deus, tam pueri, quam senes, el mulieres salutant. Quanquam forLassis etiam blandientes, atque humanitate prosequentes mulieres oderis. Vide quid feceris: me, cuur in via essem, mordicus apprehensum detines. Profecto Egyptii incantatores sunt; nec omnia falso ab Homero sunt prodita: cum tu ipse incantationum plenas litteras ab Ægypto mittas. Atque Delenæ quidem obliviosum mororis poculum dedit Thomis conjux Polydamna. quið Tibi vero quis mæroris eficiens illud dedit, quo dolibutam ad me epistolam misisti? Assentior eruditissimo viro Federico Morello, qui hic sawę legendum animadvertit. Cui addo legendum insuper Iunuit enim se non EPISTOLA CXLVI. Joannis Ego te supra votum felicem esse arbitror, qui nos homines derelinquens, NOTÆ. multo ante litteras dedisse, quibus vebemens illud desiderium castigarel. Vide epist.

SYNESH PTOLEMAIDIS EPISCOPE Ales in pratis, tenebrosa in nocte vagantes; et in terrenis curis volutatos, te supra illas erigens, cum bie adhuc esses, recessisti, ac beatum instiluisti vitæ genus; nisi amicus tuus Ganus in rebus tuis ad nos perferendis ac narrandis mentiendui nonnihil arbitretur. Solet enim veritatem imprimis occultare benevolentia. Ganus igitur iste monachicum tibi vitæ institutum tribuit, ac tibi libros, eorumque sensum, qui quidem ad theologiam perLinet, adeunde urbis occasionen dedisse confirmat. Pullo te insuper amictum esse pallio dicit. Atqui nihilo deterius erat, candidum si esset. Splendidissimæ quippe naturæ dicatum magis et consecratum id fuerit, quod in his, quæ percipiuntur sensi¬ bus, purum est, magisque lucidum. Sed si pullum ideo colorem probasti, quod id aliorum, qui ante te usurparunt, imitatione feceris: laudo quidquid Dei causa suscipiatur. 284 Nam illud ipsum, cujus gratia f, facienti tribuit, ut præclare sit hoc ab eo factum; inestque in voluntate ipsa virtus. Quamobrem nos tibi gratulamur, qui ad eum fuem subito perveneris, cujus nos pridem fores ægre el cum labore pulsamus. Tu vero nobiscum precare, ut'et ipsi olim assequamur; lucrique nonnihil ex philosophiæ curis, ac vigiliis obtineamus; ne frustra in libris ætatem attriverimus. Incolumem, felicemque vitam traducas, vir egregie. EPISTOLA CXLVII. Olympio. Tributi pendendi partes meas, ac munus prætermisi. Quid enim facerem, cum nullus e Græcis, qui Libyam incolunt, onerarias ad mare nostrum mittere velit? Ac te etiam omni pensitatione libero. Non enim Syris curæ est navalia Cyrenensium appellere. Quod si quando contingeret, me tamen insciente fieret. Quippe neque mari proximus, nec in portu frequens; sed ad austrum in extremis sum Cyrenensium situs finibus. Atque e vicino nobis babitant, quales Ulysses in Ithaca clavum tenens quæritabat, iram Neptuni ex præscripto oraculi procurans, qui nec freta norunt Mortales, sale nec condita cibaria rodunt, Sed ne temere istud a me dictum arbitreris, ne ad salem quidem usque nostros maris uti commercio nèque tamen insulsis ob id carnibus, aut libis vesci puta. Est enim, per sacram Vestam juro, est apud nos terrestre sal, quod minore intervallo ab austro distat, quam ab aquilone mare. Hoc Ammonis sal a nobis appellatur. Lapide hoc friabili alitur, atque tegitur; quem crustæ in modum insidentem cum detraxeris, facili negotio manibus ac sarculis altius proscindi subjecta tellus potest. Id porro Plin. 1. 33x1, c. 7: Cyrenaici tractus nobilitantur ammoniaco et ipso, quia sub arena inveniatur, appellato. Similis est colore alumini, quod schiston vocant, longis glebis, neque perlucidis, ingratus sapore, et medicinæ utilis. Probatur quam maxime perspicuus, rectis scissuris. Insigne de eo proditur, quod NOTÆ. levissimus intra specus suos, in lucem universam prolatus vix credibili pondere ingravescat. Dioscor. l. v, c. 26. De sale fossilio vide Arrian. lib. 111 De rebus Alex, Herodotus in Melpom. scribit in Libya interiore fretum.

capere. Polenta autem vescimur cum in cibo, tum in potu suavissima; cujusmodi Nestori apud Homerum miscet Hecamede. Secundum vehementem fatigationem ista sorbitio æstivi caloris remedium est. Sunt et nolis insuper liba triticea, et edules arborum fructus, partim domestici, partim agrestes, vernaculi omnes, telluris optimæ succi nec apum favi desunt, aut caprinum lac. Non enim mulgere boves apud nos receptum est. Nec minorem mensis nostris copiam frequens canibus et equis venatus suppeditat: quem nescio cur Homerus viris gloriosum non appellet, nec illustres in ea homines fieri dixerit, cum eo præconio forum affecerit, ex quo perfrictæ frontis homunciones ac nequissimi prodeunt, nec sani quidquam, sed contumeliosi et dolorum machinatores callidi; quos irridere passim solemus, quoties nobiscum iisdem in ædibus versantur. Horrent enim, cum ex camino promptas lerinas carnes vident. Quid ferinas dico? Venenum sane citius, quam eas apud nos degustaverim. Vinum porro quærunt tenuissimum, mel crassissimum, et oleum levissinium, frumentum vero ponderosissimum. Quin patrias ¡Horum celebrarl, Cyprum, et Hymettum nescio quem, ac Phoenicem, et barbariam. Ager vero noster, etsi singulis rebus ab eorum unoquoque vincitur, qui summum earum frugum fastigium obtinent; cateris tamen unumquemque superat. Atque hic ex secundis principatus est, quem Peleus et Themistočłes nacti, in omnibus optimi omnium inter Græcos celebrati sunt. Quamvis autem istud demus, miel nostrum lymettio deterius esse, al ejusinodi est, ut eo præsente nihil sit quod peregrinum liquorem desideremus. Inter olei vero genera haud dubie nostrum antecellit, si non iis arbitrium permittatur, quorum vivendi depravata est ratio. Nam hi appendere iHud -solent, pondere bonitatem metientes; et præcipuam ejus notam in levitate collocant. Nobis etsi 287 nullæ ad oleum trutinæ cuduntur. Quod si hoc tamen omnino faciendum est, naturæ consentaneum esse dicimus, ut in eo genere quod ponderosius est præferatur. Et certe egregium illud oleum, ac venale in ellychniis præ infirmitate alere flammam nequit. Quod apud nos nascitur, qua est generosilate, rogum excitaverit, ac dum lucerna opus est, manufactam quodammodo diem infert. Ad hæc pinguefaciendæ mazæ aptum est: aptum item iis qui corpus exercent, ad nervos fovendos. Sed et musica ipsa apud nos, ut si quid aliud, tralɔtitia est: estque Anchemachetis pastoralis quædam exigua lyra, rudis et incondita, sed felicis conventus, et cumprimis virilis; quæ non immerito instituendis in Platonis rep. liberis accommodetur, propterea quod mo NOTÆ. glossemate esse videtur alterutra vos. enim idem sunt quod Suidæ quippe dicuntur, • nuces scilicet, sive fructus omnes lignoso putamine. Corrigo Quod ad inflexionem vocis et modulationes attinet.

EPISTOLA. EPIST. CXLIX. dulationis inflexionem non recipit, nec ad omne genus est vocis temperata. Cui quidem fidium simplicitati ii qui accinunt accommodant sese. Non enim fracta ac mollia argumenta tractant; sed præclara nobis cantionis species est masculi arietis præconium, aut cauda mutilatus canis laude sua amicitur, quod opinor, merito id ei tribuatur, qui nec hyenas formidet, et lupos strangulet: ac presertim venator eo carmine celebratur, pascuis securitatein pacemque concilians; nobisque carnium generis omnis opiparum convivium prabens. Nec gemellipara oris a lyra rejicitur, quod numerosiorem annis fetum enutriat. Sæpe etiam ficum aut vitem in numeros versusque conjectam canimus; sed nihil tam frequens quain vota quædam, necron et canticum, et bonorum postulationes, quæ cuin hominum sint, tum stirpium pecudumque propria. Hæc et talia sunt apud nos tempestiva simul et antiqua, et pauperum bona. Cæterum imperator, et imperatoris amici, atque omnis illa sortis casusque veluti saltatio (cujusmodi in quotidiana consuetudine nomina quædam audimus, Qammarum instar ad summum gloriæ excitata fastigium, vicissimque restincta), de bis, inquam, omnibus altum apud nos silentium, et ab eo genere acroamatum aures nostræ feriantur. Etenim imperatorem semper aliquem vivere, probe hoc fortassis norunt: revocatur enim nobis in memoriam annis singulis ab tributorum exactoribus. Quisnam autem ille sit, non æque isiud accurate sciunt. Nec desunt inter nos qui hodieque Aga. memuonem imperare putent Atrei filium, 288 eum qui ad Trojam profectus est, egregium illum aɛque optimum principem. Hoc enim tanquain regium nomen a pueritia nobis traditum est. Hujus amicum Clyssem quemdam nominant optimi bubulci, calvum hominem, sed rerum agendarum ac difficillimorum quorumque expediendorum peritum. Certe enim rident, cum de ipso narrant, anno superiore excæcatum Cyclopem putantes, et quemadmodum sub ariete senex trabebatur; ad januam scelestus observabat, qui ducem gregis arbitrabatur non onere prægravatum, sed ipsius dolentem infortunio, agmen claudere. Paululum animo nobiscum epistolæ beneficio fuisti; agrum contemplatus es; vivendi agendique simplicitater vidisti. Tale vitæ genus esse dixeris, quale sub Noe exstitit, antequam servitus in pœnam cederet. EPISTOLA CXLVIII. Nobis etiam absens semper in memoria versaris.Nequeenim, ut maxime velimus, suavissinium animum tuum moresque sincerissimos oblivisci possumus, frater in omnibus admirande; quandoquidem nihil in nobis esse potest tui recordatione sanctius, nisi forte ut iterum venerabile tuum amplectamur caput quod utinam aliquando tandem Deus concedat, ut et te videamus, et suavissimam sermonis tui vocem audiamus! Cæterum iis quæ misisti, magnanı nobis voluptatem attulisti. Accepimus enim omnia sed plus tamen mœroris ea cogitatione dedisti, cujusmodi nos amico vivo ac spirante privaremur. Utinam tandem illud tempus adveniat, quo mutua consuetudine fruamur! utinam tanta mihi divino beneficio felicitas contingat! EPISTOLA CXLIX. Pylameni. Neque tuam Heracleam puto de Alexandro cela

ENSTOLE. EPIST. CLIII. EPISTOLA CLIII. Philosophæ magistræ. Duos hoc anno libros edidi, alterum a Deo, alterum conviciis hominum impulsus. Etenim nonnulli candidum, pullum alii amictum ferentium, peccare me in philosophiam jactaλους bant, quod in verbis venustatem numerumque consectarer; quod de Homero, propriisque oratorii artifici Aguris mentionem ullam facerem: quasi philosophum literarum osorem esse oporteat, solaque divinarum rerum investigatione distentum. Et illi quidem ejus quod intelligentia comprehenβίου ditur speculatores sunt: mihi autem nefas est, καταpropterea quod otii aliquam e vita partem eximo ad linguam procudendam, mentemque aliqua bilaτὰς ritate recreandam. Ideo autem adducti sunt ut me ad ludricra duntaxat idoneum esse dicerent, quod cum Cynegetica mea nescio quomodo meis ex bus erupissent, magnum imprimis in quibusdam adolescentibus excitarunt studium sui, qui Græcam facundiam et leporem adamarent; nonnullaque a poetica cum studio profecta, et antiquæ manus aliquid præ se fercntia probarent, quod de statuis dicere solemnus. Sed inter illos alii, inscitia audaσμῶν· ciæ præeunte, omnium sunt ad sermones de Deo instituendos promptissimi; in quos si incidas, dam statim de perperam collectis ratiocinationibus audies ac vel aliud agentibus istiusmodi sermoγε nes infundunt, quod privatim sua, ut opinor, interφύλον est. Ex iis enim concionatores in civitatibus funt quod idem est ac si Amaltheæ cornu dixeris, quo quidem utendum esse illi putant. Agnoscis, opinor, facilem ac proclivem hominum nationem, quæ generosuin animi propositum criminatur. 291 Hi me in suam venire disciplinam postulant, brevique repromittunt, me in divinis rebus audacissimum sua opera futurum, ut noctes deinceps cum diebus disputando possim conjungere. Alii, qui melius sentiunt, longe sunt his infeliciores sophist. Nam vellent ii quidem eadem facultate florere; sed in eo felices sunt, quod ne id quidem assequantur. Nosti aliquos, qui in aelis rationariis spoliati, aut ex alia omnino calamitate compulsi sunt, ut in vitæ quasi meridie philosopharentur, hoc ipso tantum, quod Platonico more jurando deos, negarent aliquid aut assererent, ut umbra prius utile atque opportunum aliquid dictura videatur. Mira nihilominus simulatio est. Nam supercilium, papa! quautopere sublatum. Manus ips barbam suffulcit. In cæteris Xenocratis imagines vultus gravitate superant. Qui quidem etiam ea nobis jura præscribere contendunt, quæ ipsis utilissima sint; ne quis, qui boni aliquid scial, palam illud habeat; sui ipsorum reprehensionem csse rali, si quisquam, qui philosophus esse videatur, eloquendi sit non ignarus. Ita enim sub ea simulaDION. PETAVII NOTÆ. Accusatus ab imperitis et ineptis hominibus fuerat Synesius, quod in tractanda philosophia orationem suam venustate sermonis, atque eleganthe lepore condiret: adversus quos De Dione, seu De vita sua inseriptum librin edidit: quem una cum altero, De insomniis, et De dono astrolabii að Hypatiam mittit.

fione delitescere se putant posse, ut intus pleni esse sapientiæ credantur. Ambo me hominum genera calumniantur, quasi inutilium rerum studiis occupatum: illud quidem, quod non eadem eſſutiam; hoc autem, quod ore clauso non sim, neque bovem illum linguæ imposuerim. Adversus istos opus illud elucubratum est, et illorum quidem voci, horum vero silentio opposuit sese. Nam etsi precipue contra mutos illos et invidos progrediatur (alique học ipsum quam apta putas ac venusta figuratione), nihilominus et illud invenit, quemadmodum alios una quoque traberet, nec eruditionis minus specimen quam præconium esse contendit. Neque enim objectum crimen ejuravi, sed, quo amplius morderentur, pleraque ambitiosius, magnoque cum studio tractavi. Progressu tandem ipso in vitæ status inquirens, philosophiam commnendat, tanquam statuum omnium, conditionumque vitæ sapientis simam, quam cujusmodi esse oportere putandum sit, ex opere ipso disce. Demum scriniorum nostrorum purgationem continet, quibus et ipsis nonnihil erat criminationis aspersum, quod inemendatos libros haberent. Nam ne 292 ab iis quidem furiosi ac lividi homines abstinuerunt. Jam si siugula congruo ordine digesta, et omnia cum specie ac decore quodam explicata, atque opportune ad eas quæ ubique promuntur, disputationes transitus; si cum pluribus capitibus distinguatur, ad divini operis imitationem, Phædri scilicet, quem de omnibus simul generibus pulchri edidit Plato; ad unum tamen omnia propositum scopumque collineant; sicubi supina ac jacens narratio idonea probatione suffulta est; et ex probatione, quatenus in ejusmodi esse potest, orta demonstratio est, et id quod causa alterius assumitur: hæc omnia munus artis et naturæ fuerint. Sed quisquis ad divinam aliquam faciem, quæ sub viliori forma Intent, dignoscendam minime rudis est et inexer citatus, quemadmodum Athenis artifices factitabant, qui Venerem, aut Gratias, cæterasque id genus numinum pulchritudines, Silenorum ac Satyrorum „imulacris vestiebant: facile is deprehendet illo bu opere innumera dogmata ex sacris arcanisque declarari, quæ, quod supervacuorum atque inutilium speciem habeant, quodque tenere, et, ut videtur, simpliciter orationi inspersa sint, cæteros facillime lateant. Quemadmodum enim quæ a luna oriuntur refrigerationes ab iis duntaxat qui comitiali morbo laborant, sentiuntur: sic notionum mentis illustrationes soli illi capiunt quibus sanuin mentis oculum ac deſæcatum habentibus cognatum Deus lumen accendit: quæ et intelligentia præditis, intelligendi, et iis quæ intelliguntur, causa est ut intelligantur. Velut nostrum illud aspectabile lumen oculum cum colore conjungit; quo præsente, si lumen sustuleris, otiosa illius videndi facultas et sine actione manet. De iis omnibus tuum arbitrium exspectabimus. Ac si quidem proferendum opus istud esse decreveris, oratoribus juxta et philosoc f

HOMILIA. SYNESII HOMILIE. HOMILIA I. 295. In hac ego publica celebritate si non los, at paucos sane sermones faciam, et voce quiδὲ dem ipsa divinum numeu venerabor: quamprimum auten sermonem desinendo, celebritati consulam. Sed uti Deo dignum te celebratorem præbeas, ne a sobria jejunii mensa ad ebriam et vinolentam tete conferas: quin potius craterem sobria mistura pleὁ num Deo immortali offeras. Deus noster sapientia et verbum est; poculum vero, quod mentem e statu suo dimovet, quod animi rationem percellit, a verbo alienum est. Est enim ut Deo conveniens quædam, sic dæmonibus altera consentanea animi relaxatio. Exsultate Domino in timore'. Dum epularis, inquit, Dei memineris. Siquidem tunc qui e plebe est, in peccatum proclivis est, ac lubricus, corpusque sum dum ex fecundiori alimonia gliscit, et carne repletur, aniinus a sapientiæ studio revocatur. lix in manu Domini vini meri, plenus misto; et incliτὸ navit ex hoc in hoc; verumtamen fæx ejus non est exinanita'. Ex hoc calice si biberis, dignum te sponsi convivio præstiteris. Utilis in primis est calix iste vino plenus, qui dum appetitur, animum ad se redire atque excitari postulat; atque binc manifesta quidem oratio est. Sed multiplicem ea sensum non postulant, quæ multiplicia ac diversa esse videntur. Galis in vino mero misto plenus, inclinavit ex hoc in hoc. Si mero plenus, quomodo misto esse potest? aut si unus est, quomodo ex hoc in hoc inclinatur? Omnino absurda videntur Παesse quæ dicuntur, at non ea quæ sub iis intelliλαιά guntur. Nulla Deo cura divini ac numine allali ἑκάsermonis est, anxiamque in minutis rebus ptcrum diligentiam aspernatur. Τu porro vis cordiæ hujus concordiam contemplari? de quonam calice loquitur? de eo scilicet verbo, quod in Veteri ac Novo Testamento colitus a Deo hominibus natum habeinus; hoc enim potu animus noster gatur. At cum utrumque verbum sit, 296 merum, ideo est utrumque. Miscetur vero cum duplex sit unum enim est, quod ex ambobus coalescit, scienκαι tiæ scilicet cognitionisque perfectio. Vetus quiτὰ dem promissionem habuit: novus vero eum qui a Dea missus est, delit. Hoc autem, Εt inclinarit ex hoc in hoc, magistrorum successionem significat, Mosaicæ nimirum, ac Dominicæ legis. Calix Porro unus est: unus enim idemque spiritus prophetam, atque eum, qui a Deo missus est, inspiravit. Et quod boni pictores faciant, olim quidem adumbrate delineavit; postea vero singulas cognitionis partes elaboravit: Verumtamen ſæx ejus non est exinanita,. * Psal. 11, 11. • Psal. Lxxiv, 9. DION. PETAVII NOTE. (33′) In hac homilia ostendit Synesius dies festos pie et sobric celebrandos, atque unum eumdemgu esse spiritum Novi ac Veteris Testamenti. (*) Dionysio Petavio interprete.