Diplomatic text · First1KGreek clean (TLG critical edition) — PG column chips mark the printed columns.
Volume IΤόμος Αʹ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 71:775ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΝΑΟΥΜ. ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ. ἝΚΑΣΤΟΣ τῶν ἁγίων προφητῶν ἐπί τινι χρησίμῳ καὶ ἀναγκαίῳ παρελαμβάνετο πράγματι κατὰ καιροὺς τοῖς θείοις ὑπηρετήσων νεύμασι, καὶ τὰς ἄνωθεν εἰς ἀνθρώπους διαπορθμεύσων φωνάς. καὶ οἱ μὲν ἐκδεδιττόμενοι πλημμελοῦντα τὸν Ἰσραὴλ, τὰς ἐσομένας αὐτοῖς προαπήγγελλον συμφορὰς, καὶ εἰ μὴ δρᾶν ἕλοιντο τὰ θυμήρη Θεῷ, δεινοῖς καὶ ἀφύκτοις περιπεσεῖσθαι κακοῖς ἠπείλουν ἀναφανδόν· οἱ ο δὲ καὶ αὐτὰ τὰ συμβεβηκότα παραφέροντες εἰς μέσον, καὶ τοῖς πεπονθόσιν ἐπιστυγνάζοντες, ἀνέπειθον εὐφυῶς διαβιῶναι ἐθέλειν ἐπεικέστερον, οὕτω τε λοιπὸν ἐκκρούεσθαι τὴν ὀργήν· οἱ δὲ πεπονθότα τὸν Ἰσραὴλ εἰς ἐλπίδα βόσκουσιν ἀγαθὴν, καὶ διακεῖσθαι παρεσκεύαζον, ὅτι πεπραχότες ἀθλίως ἐπί γε ταῖς σφῶν ἁμαρτίαις, εὐημερήσουσι πάλιν ἀνενεγκόντων αὐτοῖς τῶν πραγμάτων εἰς τὸ ἀπ’ ἀρχῆς, ἐλέῳ τε καὶ χάριτι καὶ δυνάμει Θεοῦ τοῦ τὰ πάντα εὐ-
a κόλως πρὸς ὅπερ ἃν βούλοιτο μεταπλάττοντος. τοιοῦτόν τινα καὶ νῦν τῆς προκειμένης ἡμῖν πραγματείας εὑρήσομεν τον σκοπὸν.
μα καθάπερ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, δώσει, φησί, Εt αὐτοῖς τὰ ἐπηγγελμένα. Κληθήσονται γὰρ πατέρες πολλῶν ἐθνῶν, οὐκ ἐν μόνοις δηλονότι τοῖς ἐξ αἵματος Ἰσραὴλ μετρουμένων τέκνων, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐξ επαγγελίας. Οὗτοι δέ εἰσιν οἱ ἐκ τῆς πίστεως, καὶ ἐκ τῆς καλουμένης ἀκροβυστίας, καὶ τῆς ἐκ νόμου περιο τομῆς εἰς ἑνότητα την πνευματικὴν οἰονεί πως ἀνα- κιρνάμενοι. Γέγραπται γάρ, ὅτι « Οὐ πάντες οἱ ἐξ Ἰσραήλ; οὗτοι Ἰσραήλ· ἀλλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐπαγ γελίας λογίζεται εἰς σπέρμα. » Οσοι γάρ εἰσιν ἐν πίστεως, εὐλογοῦνται σὺν τῷ πιστῷ ᾿Αβραάμ. Καὶ ὁ τῆς εὐλογίας τρόπος νοοῖτ' ἂν ἡ χάρις ἡ ἐν Χριστῷ, δι᾿ οὗ, καὶ μεθ' οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα, σύν ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΝΑΟΥΜ. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. Α. Έκαστος των ἁγίων προφητῶν ἐπί τινι χρησί μῳ καὶ ἀναγκαίῳ παρελαμβάνετο πράγματι κατὰ τοὺς καιροὺς τοῖς θείοις ὑπηρετήσων νεύμασι, καὶ τὰς ἄνωθεν εἰς ἀνθρώπους διαπορθμεύσων φωνάς. Καὶ οἱ μὲν ἐκδεδιττόμενοι πλημμελοῦντα τὸν Ἰσραὴλ, τὰς ἐσομένας αὐτῷ προαπήγγειλε συμφορὰς, καὶ εἰ μὴ ἄρα ἂν ἔλοιντο τὰ θυμήρη Θεῷ, δεινοῖς καὶ ἀφύκτοις περιπεσεῖσθαι κακοῖς ἐπείλουν ἀναφανδόν, οἱ δὲ καὶ αὐτὰ τὰ συμβεβηκότα παραφέροντες εἰς μέσον, καὶ τοῖς πεπονθόσιν ἐπιστυγνάζοντες, ἀν έπειθον εὐφυῶς διαβιοῦν ἐθέλειν ἐπιεικέστερον, οὕτω τε λοιπὸν ἐκκρούεσθαι τὴν ὀργήν. Οἱ δὲ πεπονθότα τὸν Ἰσραὴλ εἰς ἐλπίδα βέσκουσιν ἀγαθὴν, καὶ διακείσθαι παρεσκεύαζον, ὅτι πεπραχότες ἀθλίως ἐπί γε ταῖς S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEΡ. dabit, inquit, illis quæ promisit. Vocabuntur enim A patres multarum gentium, non solis videlicet iis qui sunt de sanguine Israel, sed etiam qui sunt ex promissione filiis definitis. Hi autem sunt, qui ex fide, et ex præputio quod vocatur, et legali circun- cisione, in unionem spiritualem velut commiscen- tur. Scriptum est enim : Non omnes qui sunt ex Israel, hi sunt Israelitæ, sed filii promissionis æsti- mantur in semine . . Quicunque enim sunt ex fide, benedicuntur cum fideli Abraham. modus bene- dictionis intelligi potest gratia in Christo, per quem, et in quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu in sæcula. Amen. Rom. IX, 8. S. P. N. CYRILLI ALEXANDRIÆ ARCHIEPISCOPI, IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. PROOEMIUM. I. Quilibet sanctorum prophetarum, in re qua- piam utili, ac præcipua, sive necessaria, suis ten- poribus assumebatur, ut, divinis nutibus se admi- nistrum præbens, voces de colo ad homines depor- taret. Et alii quidem, Israelen peccantem exterren- tes, futuras ei calamitates prænuntiarunt, ac nisi Deo grata amplexarentur, mala horribilia minime evasurus, palam comminati sunt. Alii quæ accide- rant, ea ipsa in medium adducentes, et vicem illo- rum qui pertulerant dolentes opportune, ad vitam frugi et konestam impulerunt, quo sic iram cœle- stem abs se averterent. Alii afflictum Israelem spe bona impleverunt, et in eam opinionem adduxerunt, propter peccata sua incommodis exagitatos, rebus B
PG 71:776Ἐπειδὴ γὰρ ἥλω τῶν Ἰουδαίων ἡ χώρα, καὶ εἰς τὴν Περσῶν τε καὶ Μηδῶν ἐξεκομίσθησαν δορίληπτοι γεγονότες οἱ ταῖς ἐκτόποις ἀποστασίαις καταλυπήσαντες τὸν ἀεὶ προεστηκότα καὶ ὑπεραθλοῦντα Θεὸν καὶ ἀμείνους ἀποφαίνοντα τῶν ἀνθεστηκότων αὐτοὺς, οἱ μὲν ἤδη τοῦτο πεπονθότες, τοῖς τῆς αἰχμαλωσίας ἐνισχημένοι κακοῖς καὶ δύσοιστον ἔχοντες ἀθλιότητα διετέλουν· οἱ δὲ δὴ μόλις ἰσχύσαντες ἔξω βρόχων γενέσθαι, καὶ τὴν τῶν Βαβυλωνίων διαφυγεῖν ἀγριότητα, ἐν ἀκαταλήκτοις ἦσαν δείμασι καὶ ἐν ὑποψίᾳ πολλῇ, μὴ ἄρα πὼς καὶ αὐτοὶ τοῖς ἴσοις κακοῖς ἢ τοῖς ἔτι χείροσι περιπέσωσιν, ἐπιμηνίσαντος αὐτοῖς τοῦ πάντα ἰσχύοντος Θεοῦ, ἀνέντος τε οὔπω τὴν ἀγανάκτησιν· εἰς τοῦτο δὲ ἤδη δειμάτων ἤεσαν, ὡς ἐν ταῖς τῶν ὁμόρων ἐθνῶν κατασκίδνασθαι χώραις, μονονουχί τε θητεύειν ἑτέροις, καὶ τούτοις ἀλλογενέσι καὶ εἰδωλολάτραις. οὐκ ἀζήμιον δὲ ἦν τὸ χρῆμα αὐτοῖς· ἐμάνθανον γὰρ τοῖς ἐκείνων ἔθεσι διαζῆν, καὶ παρ’ οἷς ἃν εὑρεθεῖεν ἕκαστοι, τὸ αὐτῶν ποιεῖσθαι σέβας ἐν τάξει Θεοῦ. διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ὁ τῶν ὅλων Θεὸς ἐμπεπρησμένων τῶν Ἱεροσολύμων κατὰ καιροὺς διὰ χειρὸς τοῦ Ναβουχοδονόσορ, Hier.
μα καθάπερ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, δώσει, φησί, Εt αὐτοῖς τὰ ἐπηγγελμένα. Κληθήσονται γὰρ πατέρες πολλῶν ἐθνῶν, οὐκ ἐν μόνοις δηλονότι τοῖς ἐξ αἵματος Ἰσραὴλ μετρουμένων τέκνων, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐξ επαγγελίας. Οὗτοι δέ εἰσιν οἱ ἐκ τῆς πίστεως, καὶ ἐκ τῆς καλουμένης ἀκροβυστίας, καὶ τῆς ἐκ νόμου περιο τομῆς εἰς ἑνότητα την πνευματικὴν οἰονεί πως ἀνα- κιρνάμενοι. Γέγραπται γάρ, ὅτι « Οὐ πάντες οἱ ἐξ Ἰσραήλ; οὗτοι Ἰσραήλ· ἀλλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐπαγ γελίας λογίζεται εἰς σπέρμα. » Οσοι γάρ εἰσιν ἐν πίστεως, εὐλογοῦνται σὺν τῷ πιστῷ ᾿Αβραάμ. Καὶ ὁ τῆς εὐλογίας τρόπος νοοῖτ' ἂν ἡ χάρις ἡ ἐν Χριστῷ, δι᾿ οὗ, καὶ μεθ' οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα, σύν ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΝΑΟΥΜ. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. Α. Έκαστος των ἁγίων προφητῶν ἐπί τινι χρησί μῳ καὶ ἀναγκαίῳ παρελαμβάνετο πράγματι κατὰ τοὺς καιροὺς τοῖς θείοις ὑπηρετήσων νεύμασι, καὶ τὰς ἄνωθεν εἰς ἀνθρώπους διαπορθμεύσων φωνάς. Καὶ οἱ μὲν ἐκδεδιττόμενοι πλημμελοῦντα τὸν Ἰσραὴλ, τὰς ἐσομένας αὐτῷ προαπήγγειλε συμφορὰς, καὶ εἰ μὴ ἄρα ἂν ἔλοιντο τὰ θυμήρη Θεῷ, δεινοῖς καὶ ἀφύκτοις περιπεσεῖσθαι κακοῖς ἐπείλουν ἀναφανδόν, οἱ δὲ καὶ αὐτὰ τὰ συμβεβηκότα παραφέροντες εἰς μέσον, καὶ τοῖς πεπονθόσιν ἐπιστυγνάζοντες, ἀν έπειθον εὐφυῶς διαβιοῦν ἐθέλειν ἐπιεικέστερον, οὕτω τε λοιπὸν ἐκκρούεσθαι τὴν ὀργήν. Οἱ δὲ πεπονθότα τὸν Ἰσραὴλ εἰς ἐλπίδα βέσκουσιν ἀγαθὴν, καὶ διακείσθαι παρεσκεύαζον, ὅτι πεπραχότες ἀθλίως ἐπί γε ταῖς S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEΡ. dabit, inquit, illis quæ promisit. Vocabuntur enim A patres multarum gentium, non solis videlicet iis qui sunt de sanguine Israel, sed etiam qui sunt ex promissione filiis definitis. Hi autem sunt, qui ex fide, et ex præputio quod vocatur, et legali circun- cisione, in unionem spiritualem velut commiscen- tur. Scriptum est enim : Non omnes qui sunt ex Israel, hi sunt Israelitæ, sed filii promissionis æsti- mantur in semine . . Quicunque enim sunt ex fide, benedicuntur cum fideli Abraham. modus bene- dictionis intelligi potest gratia in Christo, per quem, et in quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu in sæcula. Amen. Rom. IX, 8. S. P. N. CYRILLI ALEXANDRIÆ ARCHIEPISCOPI, IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. PROOEMIUM. I. Quilibet sanctorum prophetarum, in re qua- piam utili, ac præcipua, sive necessaria, suis ten- poribus assumebatur, ut, divinis nutibus se admi- nistrum præbens, voces de colo ad homines depor- taret. Et alii quidem, Israelen peccantem exterren- tes, futuras ei calamitates prænuntiarunt, ac nisi Deo grata amplexarentur, mala horribilia minime evasurus, palam comminati sunt. Alii quæ accide- rant, ea ipsa in medium adducentes, et vicem illo- rum qui pertulerant dolentes opportune, ad vitam frugi et konestam impulerunt, quo sic iram cœle- stem abs se averterent. Alii afflictum Israelem spe bona impleverunt, et in eam opinionem adduxerunt, propter peccata sua incommodis exagitatos, rebus B
PG 71:777τοῖς διασεσωσμένοις ἐπέταττε μὴ καταβαίνειν εἰς Αἴγυπτον, ἱζήσαντας δὲ μᾶλλον οἴκοι τῆς πατρῴας ἔχεσθαι λατρείας, ἐπικούρου ’ντὸς αὐτοῦ. ἵνα τοίνυν τὴν τοῦ ἐπανήξειν κατὰ καιροὺς ἔχοντες ἐλπίδα, μὴ λίαν ἄθυμοι διατελοῖεν οἱ ἐξ
Ισρὴλ, παραιτοῖντο δὲ μᾶλλον τὴν ἀπόγνωσιν οἱ γεγονότες αἰχμάλωτοι, καὶ ἀεὶ συντείνοιντο πρὸς εὐχὰς, ἕλοιντό τε προσκυνεῖν τῷ καὶ ἀπαλλάττειν ἰσχύοντι καὶ λυτρῶσαι δυναμένῳ· οἱ ’δε γε τὴν Ἰουδαίαν οἰκοῦντες μὴ ἔτι ταῖς τῶν ἐθνῶν ἐπιμίσγοιντο χώραις· δέχεται τὴν ὅρασιν ὁ Ηροφήτης παρὰ Θεοῦ κατὰ τῆς Νινευΐ· πόλις δὲ αὕτη τῶν Ἀσσυρίων ἡ προὔχουσα· καὶ ὅτι πεσεῖται προαπαγγέλλει, συγκαταδῃωθείσης αὐτῇ καὶ ἁπάσης τῆς χώρας, ὃ δὴ καὶ τετέλεσται e Κύρου τοῦ Καμβύσου καὶ Μανδάνης υἱοῦ Πέρσας τε καὶ Μήδους καὶ Ἐλαμίτας καὶ ἕτερά τινα τούτοις συγκαθοπλίσαντος ἔθνη κατὰ τῆς Νινευΐ εἷλε γὰρ αὐτὴν κατὰ κράτος, καὶ τῆς αἰχμαλωσίας ἀνῆκε τὸν Ἰσραὴλ, οἴκαδε τε ἰέναι προστέταχεν ὅμου τοῖς σκεύεσι τοῖς ἱεροῖς· οὕτος μὲν οὖν ἡμῖν ὁ σκοπὸς τῆς προκειμένης πραγματείας· τὰ δὲ ἐφεξῆς, ὡς ἔνι, καὶ ἀνὰ μέρος προσθήσομεν. λῆμμα Νινεΐ, βιβλίον ὁράσεωσ Ναούμ τοῦ Ἐλκεσαίου.
ר Β σφῶν ἁμαρτίαις, ευημερήσουσι πάλιν ἀνενεγκόντων αὐτῶν τῶν πραγμάτων εἰς τὸ ἀπ' ἀρχῆς, ἐλέῳ τε καὶ χάριτι, καὶ δυνάμει Θεοῦ τοῦ πάντα εὐκόλως πρὸς ὅπερ ἂν βούλοιτο μεταπλάττοντος. Τοιοῦτόν τινα καὶ νῦν τῆς προκειμένης ἡμῖν πραγματείας εὑρήσομεν τὸν σκοπόν. Ἐπειδὴ γὰρ ἤλω τῶν Ἰουδαίων ἡ χώρα, καὶ . εἰς τὴν Περσῶν τε καὶ Μήδων ἐξεκομίσθησαν δορύ- ληπτος γεγονότες οἱ ταῖς ἑκτόποις ἀποστασίαις και ταλυπήσαντες τὸν ἀεὶ προεστηκότα, καὶ ὑπεραθί λοῦντα θεὸν, καὶ ἀμείνους ἐμφαίνοντα τῶν ἀνθεστη κάτων αὐτοὺς, οἱ μὲν ἤδη τοῦτο πεπονθότες, τοῖς τῆς αἰχμαλωσίας ενισχημένοι κακοῖς, καὶ δύσοιστον ἔχοντες ἀθλιότητα διετέλουν. Οἱ δὲ δὴ μόλις ἴσχυσαν τὸ ἔξω βρόχων γενέσθαι, καὶ τὴν Βαβυλωνίων δια φυγεῖν ἀγριότητα, ἐν ἀκαταλήκτοις ἦσαν δείμασι, καὶ ἐν ὑποψίᾳ πολλῇ, εἰ μὴ ὅτι πως καὶ αὐτοὶ τοῖς ἴσοις κακοῖς, ἢ τοῖς ἔτι χείροσι περιπέσωσιν, ἐπιμηνί. σαντος αὐτοῖς τοῦ πάντα ἰσχύοντος Θεοῦ, ἀνέντος τε οὔπω τὴν ἀγανάκτησιν. Εἰς τοῦτο δὲ ἤδη δειμάτων ᾔεσαν, ὡς ἐν ταῖς τῶν ὁμόρων ἐθνῶν κατασκ!. δνασθαι χώραις, μονονουχί τε θητεύειν ἑτέροις, καὶ τοῦτο ἀλλογενέσι, καὶ εἰδωλολάτραις. Οὐκ ἀζήμιον δὲ ἦν τὸ χρῆμα αὐτοῖς. Ἐμάνθανον γὰρ τοῖς ἐκεί- νων ἔθεσι διαζήν, καὶ παρ᾽ οἷς ἂν εὑρεθεῖεν ἕκαστοι τὸ αὐτῶν σέβας, ἐν τάξει ποιεῖσθαι Θεοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ὁ τῶν ὅλων Θεὸς ἐμπεπρησμένων των Ίε- ροσολύμων κατὰ καιροὺς διὰ χειρὸς τοῦ Ναβουχοδο- νόσορ, τοῖς διασεσωσμένοις ἐπέταττε μὴ καταβαίνειν εἰς Αἴγυπτον, ιζήσαντας δὲ μᾶλλον οἴκοι τῆς πα- τρώας ἔχεσθαι λατρείας, ἐπικουροῦντος αὐτοῦ. Ἵνα τοίνυν τὴν αὐτοῦ καὶ ἐπανήξειν κατὰ καιροὺς ἔχοντας ἐλπίδα, μὴ λίαν βάθυμοι διατελοῖεν οἱ ἐξ Ισραήλ, παραιτούντο δὲ μᾶλλον τὴν κατάγνωσιν γεγονότες αἰχμάλωτοι, καὶ ἀεὶ συντείνοιντο πρὸς εὐχὰς, ἔλοιντό τα προσκυνεῖν τῷ καὶ ἀπαλλάττειν ἰσχύοντι, καὶ λυ- πρῶσαι δυναμένῳ· οἱ δέ γε τὴν Ἰουδαίαν ἐνοικοῦντες ἵνα οὐκέτι ταῖς τῶν ἐθνῶν ἐπιμίσγοιντο χώραις· δέχεται τὴν ὅρασιν ὁ προφήτης παρὰ Θεοῦ κατὰ Νινευί, πόλις δὲ αὕτη τῶν ᾿Ασσυρίων ἡ προὔχουσα, καὶ ὅτι πεσείται προαπαγγέλλει, συγκαταδῃωθείσης αὐτῇ καὶ ἁπάσης τῆς χώρας, δ δὴ καὶ τετέλεσται Κύρου τοῦ Καμβύσου, καὶ Μανδάνης υἱοῦ Πέρσας τε καὶ Μήδους, καὶ Ἑλαμίτας, καὶ ἕτερά τινα τούτοις συγκ καθοπλίσαντος Εθνη κατὰ τῆς Νηνευτών. Είλε γὰρ αὐτὴν κατακράτος, καὶ τῆς αἰχμαλωσίας ἀνῆκε τὸν Ἰσραήλ, οἶκαδέ τε ιέναι προστέταχεν ὁμοῦ τοῖς σκεύεσι τοῖς ἱεροῖς. Οὗτος μὲν οὖν ἡμῖν ὁ σκοπός τῆς κειμένης πραγματείας. Τὰ δὲ ἐφεξῆς, ὡς ἔνι, καὶ ἀνὰ μέρος προσθήσομεν. ΚΕΦΑΛ. Α'. Λήμμα Νινευή, βιβλίον δράσεως Ναούμ τοῦ Ελκεσαίου. Β'. Ορίζεται πρῶτον τοῦ προφήτου τὸν σκοπόν, καὶ ἐφ' ὅ τί τε καὶ ὅποι βλέποι χρησίμως διατρανοί, Εἶτα τίς ὁ λέγων, καὶ πόθεν, καθίστησιν εναργές. Τὸ μὲν γὰρ λημμά φησιν, τουτέστιν, ἡ λειφθεῖσά τε καὶ προκειμένη ἐν χερσὶν προφητεία νοοῖτ᾽ ἂν οὐκ ἐφ' ἑτέροις τισὶ μᾶλλον, ἢ κατὰ τῆς Νινευή, ἢ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. tos fore, misericordia, gratia et potentia Dei, om- nia nullo negotio in quam faciem illi placue- rit commutantis. Hujusmodi quidam scopus etiam modo proposítæ nobis tractationis cernitur. Postea- quam enim occupata est Judæorum regio, qui in- probis defectionibus offenderant perennen tutoren ac propugnatorem suum Deum, qui ipsos adversa- riis fortiores ostenderat, bello capti, ad Persas et Medos abducti sunt; quibus hoc jam evenerat, captivitatis circumdati miseriis ærumnam intole- randam exantlabant. Alii qui laqueum vitare polue- runt, Babyloniorumque feritatem ægre effugerant, assidua formidine et suspicione jactabantur, ne forte ipsi quoque vel paribus, vel tristioribus etiam miseriis involverentur, omnipotente Deo in illos indignationem nondum deponente. Jamque in tan- tum pavorem adducti erant, ut per vicinarum gen- tíum provincias spargerentur, et tantium non mer- cede servirent, idque alienigenis et idololatris. Nec ea res non damnosa illis fuit. Didicerunt quippe illarum moribus vivere, et quod apud quasque coli videbant, sibi Deuin suum facere. Quam ob causam et ipse universorum Deus aliquando, Jerosolyma per manus Nabuchodonosoris incensa, superstitibus mandavit, ne in Ægyptum descenderent, potiusque doni sedentes, patriam religionem se adjutore reti- nerent ”. Ut igitur et se aliquando in suas sedes reversuros spem foventes, Israelitæ torporem ac seguitiem magnam excuterent, et in captivitate damnationem suam potius deprecarentur, et ad vota semper essent intenti, vellentque adorare, qui illos liberare et eruère posset: qui autem Judæam incolerent, ne amplius cum regionibus gentium commercium haberent, suscipit visionem a Deo propheta contra Niniven ; erat hæc urbs Assyriorum primaria ; et eversum iri prædicit, devastala simul tota regione, quod ita factum est, cum Cyrus, Cami- bysæ et Mandanes filius, Persas, et Medos, et Ela- milas, et alias quasdam gentes coutra Ninivitas ad arma incitavit 17. Cepit enim eam vi et virtuté, et Israelem, servitute solutum, una cum vasis sacris domum redire jussit. Hoc ergo tractationis nobis proposita consilium est. Reliqua pro virili nostra A in pristinum statum reversis, iterum felices ac bea- D particulatim in medium alereinus. se Jerein. XLII, seqq. | Esdr. 1, i seqq. PATROL, GR. LXXI. C CAP. I VERS. 1. Assumptio Ninire, liber visionis Nahun Elcesæi. II. Primum scopum prophetiæ statuit, et super quod, et quo respiciat, utiliter declarat. Tum quis sit qui loquatur, et cujas, manifestum reddit. Inquit enim, assumptio, hoc est, assumptum, et quod in manibus habemus vaticinium, non de aliis magis, quam de Ninive intelligi debet : sive propheti
Ὁρίζεται πρῶτον τῆς προφητείας τὸν σκοπὸν, καὶ ἐφ’ ὅ τι τε καὶ ὅποι βλέπει χρησίμως διατρανοῖ· εἶτα τίς ὁ λέγων καὶ πόθεν, καθίστησιν ἐναργές. τὸ μὲν γὰρ λῆμμά φησιν, τουτέστιν, ἡ ληφθεῖσά τε καὶ προκεψεν́η καὶ ἐν χερσὶν προφητεία νοοῖτ’ ἂν οὐκ ἐφ’ ἑτέροις τισὶ μᾶλλον, ἢ κατὰ τῆς Νινευΐ, ἤγουν τὸ τῆς προφητείας λῆμμα νοείσθω Νινευΐ. ἐπιγράφεται δὲ τὸ βιβλίον Ὃρασις Ναοὺμ τοῦ ἀπὸ τῆς Ἐλκεσαι. κώμη δὲ αὕτη πάντως που τῆς Ἰουδαίων χώρας. ἐκληψόἀπόγνωσιν
μέθᾳ γὰρ οὐχ ὡς ἐκ πατρὸς, ἀλλ’ ὡς ἐκ τόπου μᾶλλον τὸ Ἐλκεσαίου. καὶ τοῦτό φαμεν ἐξ ἀναγνωσμάτων ἔχοντες τὴν παράδοσιν. Θεὸς ζηλωτὴς καὶ ἐκδικῶν Κύριος, ἐκδικῶν Κύριος μετά θυμοῦ, ἐκδικῶ Κύριος Τοὺς ὑπενατίους αὐτοῦ, καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Κύριος μακρόθυμος καὶ μεγάλη ἠ ἰσχὺς αὐτοῦ, καὶ ἀθῳῶν οὐκ ἀθῳώσει. Βαθὺς ὁ λόγος, καὶ οὐχ ἕτοιμος ἑλεῖν, πλὴν ὅτι μόνοις τοῖς ἐθέλουσι περιαθρεῖν εὖ μάλα τὰ ἐν αὐτῷ. καὶ εἰ μὲν νοοῖτο γεγονὼς ὡς πρός γε τοὺς Ἰουδαίους, ἐπιπλήξει μετρίᾳ κεκερασμένην ἐπιεικῶς εὑρήσομεν τὴν παράκλησιν.
ר Β σφῶν ἁμαρτίαις, ευημερήσουσι πάλιν ἀνενεγκόντων αὐτῶν τῶν πραγμάτων εἰς τὸ ἀπ' ἀρχῆς, ἐλέῳ τε καὶ χάριτι, καὶ δυνάμει Θεοῦ τοῦ πάντα εὐκόλως πρὸς ὅπερ ἂν βούλοιτο μεταπλάττοντος. Τοιοῦτόν τινα καὶ νῦν τῆς προκειμένης ἡμῖν πραγματείας εὑρήσομεν τὸν σκοπόν. Ἐπειδὴ γὰρ ἤλω τῶν Ἰουδαίων ἡ χώρα, καὶ . εἰς τὴν Περσῶν τε καὶ Μήδων ἐξεκομίσθησαν δορύ- ληπτος γεγονότες οἱ ταῖς ἑκτόποις ἀποστασίαις και ταλυπήσαντες τὸν ἀεὶ προεστηκότα, καὶ ὑπεραθί λοῦντα θεὸν, καὶ ἀμείνους ἐμφαίνοντα τῶν ἀνθεστη κάτων αὐτοὺς, οἱ μὲν ἤδη τοῦτο πεπονθότες, τοῖς τῆς αἰχμαλωσίας ενισχημένοι κακοῖς, καὶ δύσοιστον ἔχοντες ἀθλιότητα διετέλουν. Οἱ δὲ δὴ μόλις ἴσχυσαν τὸ ἔξω βρόχων γενέσθαι, καὶ τὴν Βαβυλωνίων δια φυγεῖν ἀγριότητα, ἐν ἀκαταλήκτοις ἦσαν δείμασι, καὶ ἐν ὑποψίᾳ πολλῇ, εἰ μὴ ὅτι πως καὶ αὐτοὶ τοῖς ἴσοις κακοῖς, ἢ τοῖς ἔτι χείροσι περιπέσωσιν, ἐπιμηνί. σαντος αὐτοῖς τοῦ πάντα ἰσχύοντος Θεοῦ, ἀνέντος τε οὔπω τὴν ἀγανάκτησιν. Εἰς τοῦτο δὲ ἤδη δειμάτων ᾔεσαν, ὡς ἐν ταῖς τῶν ὁμόρων ἐθνῶν κατασκ!. δνασθαι χώραις, μονονουχί τε θητεύειν ἑτέροις, καὶ τοῦτο ἀλλογενέσι, καὶ εἰδωλολάτραις. Οὐκ ἀζήμιον δὲ ἦν τὸ χρῆμα αὐτοῖς. Ἐμάνθανον γὰρ τοῖς ἐκεί- νων ἔθεσι διαζήν, καὶ παρ᾽ οἷς ἂν εὑρεθεῖεν ἕκαστοι τὸ αὐτῶν σέβας, ἐν τάξει ποιεῖσθαι Θεοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ὁ τῶν ὅλων Θεὸς ἐμπεπρησμένων των Ίε- ροσολύμων κατὰ καιροὺς διὰ χειρὸς τοῦ Ναβουχοδο- νόσορ, τοῖς διασεσωσμένοις ἐπέταττε μὴ καταβαίνειν εἰς Αἴγυπτον, ιζήσαντας δὲ μᾶλλον οἴκοι τῆς πα- τρώας ἔχεσθαι λατρείας, ἐπικουροῦντος αὐτοῦ. Ἵνα τοίνυν τὴν αὐτοῦ καὶ ἐπανήξειν κατὰ καιροὺς ἔχοντας ἐλπίδα, μὴ λίαν βάθυμοι διατελοῖεν οἱ ἐξ Ισραήλ, παραιτούντο δὲ μᾶλλον τὴν κατάγνωσιν γεγονότες αἰχμάλωτοι, καὶ ἀεὶ συντείνοιντο πρὸς εὐχὰς, ἔλοιντό τα προσκυνεῖν τῷ καὶ ἀπαλλάττειν ἰσχύοντι, καὶ λυ- πρῶσαι δυναμένῳ· οἱ δέ γε τὴν Ἰουδαίαν ἐνοικοῦντες ἵνα οὐκέτι ταῖς τῶν ἐθνῶν ἐπιμίσγοιντο χώραις· δέχεται τὴν ὅρασιν ὁ προφήτης παρὰ Θεοῦ κατὰ Νινευί, πόλις δὲ αὕτη τῶν ᾿Ασσυρίων ἡ προὔχουσα, καὶ ὅτι πεσείται προαπαγγέλλει, συγκαταδῃωθείσης αὐτῇ καὶ ἁπάσης τῆς χώρας, δ δὴ καὶ τετέλεσται Κύρου τοῦ Καμβύσου, καὶ Μανδάνης υἱοῦ Πέρσας τε καὶ Μήδους, καὶ Ἑλαμίτας, καὶ ἕτερά τινα τούτοις συγκ καθοπλίσαντος Εθνη κατὰ τῆς Νηνευτών. Είλε γὰρ αὐτὴν κατακράτος, καὶ τῆς αἰχμαλωσίας ἀνῆκε τὸν Ἰσραήλ, οἶκαδέ τε ιέναι προστέταχεν ὁμοῦ τοῖς σκεύεσι τοῖς ἱεροῖς. Οὗτος μὲν οὖν ἡμῖν ὁ σκοπός τῆς κειμένης πραγματείας. Τὰ δὲ ἐφεξῆς, ὡς ἔνι, καὶ ἀνὰ μέρος προσθήσομεν. ΚΕΦΑΛ. Α'. Λήμμα Νινευή, βιβλίον δράσεως Ναούμ τοῦ Ελκεσαίου. Β'. Ορίζεται πρῶτον τοῦ προφήτου τὸν σκοπόν, καὶ ἐφ' ὅ τί τε καὶ ὅποι βλέποι χρησίμως διατρανοί, Εἶτα τίς ὁ λέγων, καὶ πόθεν, καθίστησιν εναργές. Τὸ μὲν γὰρ λημμά φησιν, τουτέστιν, ἡ λειφθεῖσά τε καὶ προκειμένη ἐν χερσὶν προφητεία νοοῖτ᾽ ἂν οὐκ ἐφ' ἑτέροις τισὶ μᾶλλον, ἢ κατὰ τῆς Νινευή, ἢ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. tos fore, misericordia, gratia et potentia Dei, om- nia nullo negotio in quam faciem illi placue- rit commutantis. Hujusmodi quidam scopus etiam modo proposítæ nobis tractationis cernitur. Postea- quam enim occupata est Judæorum regio, qui in- probis defectionibus offenderant perennen tutoren ac propugnatorem suum Deum, qui ipsos adversa- riis fortiores ostenderat, bello capti, ad Persas et Medos abducti sunt; quibus hoc jam evenerat, captivitatis circumdati miseriis ærumnam intole- randam exantlabant. Alii qui laqueum vitare polue- runt, Babyloniorumque feritatem ægre effugerant, assidua formidine et suspicione jactabantur, ne forte ipsi quoque vel paribus, vel tristioribus etiam miseriis involverentur, omnipotente Deo in illos indignationem nondum deponente. Jamque in tan- tum pavorem adducti erant, ut per vicinarum gen- tíum provincias spargerentur, et tantium non mer- cede servirent, idque alienigenis et idololatris. Nec ea res non damnosa illis fuit. Didicerunt quippe illarum moribus vivere, et quod apud quasque coli videbant, sibi Deuin suum facere. Quam ob causam et ipse universorum Deus aliquando, Jerosolyma per manus Nabuchodonosoris incensa, superstitibus mandavit, ne in Ægyptum descenderent, potiusque doni sedentes, patriam religionem se adjutore reti- nerent ”. Ut igitur et se aliquando in suas sedes reversuros spem foventes, Israelitæ torporem ac seguitiem magnam excuterent, et in captivitate damnationem suam potius deprecarentur, et ad vota semper essent intenti, vellentque adorare, qui illos liberare et eruère posset: qui autem Judæam incolerent, ne amplius cum regionibus gentium commercium haberent, suscipit visionem a Deo propheta contra Niniven ; erat hæc urbs Assyriorum primaria ; et eversum iri prædicit, devastala simul tota regione, quod ita factum est, cum Cyrus, Cami- bysæ et Mandanes filius, Persas, et Medos, et Ela- milas, et alias quasdam gentes coutra Ninivitas ad arma incitavit 17. Cepit enim eam vi et virtuté, et Israelem, servitute solutum, una cum vasis sacris domum redire jussit. Hoc ergo tractationis nobis proposita consilium est. Reliqua pro virili nostra A in pristinum statum reversis, iterum felices ac bea- D particulatim in medium alereinus. se Jerein. XLII, seqq. | Esdr. 1, i seqq. PATROL, GR. LXXI. C CAP. I VERS. 1. Assumptio Ninire, liber visionis Nahun Elcesæi. II. Primum scopum prophetiæ statuit, et super quod, et quo respiciat, utiliter declarat. Tum quis sit qui loquatur, et cujas, manifestum reddit. Inquit enim, assumptio, hoc est, assumptum, et quod in manibus habemus vaticinium, non de aliis magis, quam de Ninive intelligi debet : sive propheti
PG 71:778εἰ δὲ δή τις οἴοιτο κατὰ τῆς Νινευΐ γενέσθαι καὶ λέγεσθαι, πρὸς ἕτερόν τι τετράψεται τῶν θεωρημάτων ὁ νοῦς, καὶ τοῖς πεπονθόσι τὴν δήωσιν τοῦ καὶ αὖθις ἀνασφῆλαι δίδωσί τε καὶ ἐμπεδοῖ τὰς ἐλπίδας. τῆς οὖν ἐπ’ ἀμφοῖν ἐννοίας τὸν σκοπὸν 1 ὡς ἔνι ἐμφανῆ καταστήσομεν. ἀπολακτίσαντες γὰρ Ἰουδαῖοι τὴν εἰς Θεὸν ἀγάπησιν, καὶ τῆς εἰς αὐτὸν εὐσεβείας τὸ γνήσιον δι’ οὐδενὸς παντελῶς ποιούμενοι λόγου, κατέθορον εἰς πολυθεΐαν καὶ ἀλλόκοτον πλάνησιν καὶ τὴν ἔξω νόμου ζωὴν, ἀνεδείμαντό τε βωμοὺς, ἔστησαν τεμένη τοῖς ἔργοις τῶν ἰδίων χειρῶν, τελετὰς καὶ θυσίας προσῆγον, τῇ Ἀστάρτῃ, τῷ Χαμῶς, τῷ Βεελφεγὼρ, ταῖς δαμάλεσι ταῖς χρυσαῖς, καὶ τὸ ἔτι τούτων ἀλογώτερον, αὐταῖς ἀνέθεσαν ᾠδὰς τὰς χαριστηρίους. τηρίους, ἔφασκον γὰρ ἐξ ἀποπληξίας οἱ δείλαιοι “ Οὗτοι “ οἱ θεοί σου Ἰσραὴλ, οἵτινες ἀνήγαγόν σε ἐκ γῆς Αἶ’. “ γύπτου.’’ ἀλλὰ τοῖς οὕτω δεινοῖς ἀνοσιουργήμασι διαλελήθασι σφᾶς αὐτοὺς καταθήγοντες ἐφ’ ἑαυτοῖς τὸν πάλαι προεστηκότα καὶ ἀνασώζοντα Θεὸν, ᾧ γεγόνασιν ἐχθροὶ, καὶ ἐν τῇ τῶν πολεμίων τέθεινται μοίρᾳ, τοῖς μὴ κατὰ φύσιν θεοῖς προσνέμοντες ἑαυτοὺς, καίτοι πάλαι Μωυσέως βοῶντος περὶ Θεοῦ, ὡς εἴη τε καὶ ζηλωτὴς, καὶ ὡς πῦρ ἀναλίσκον, καὶ ὡς οὐκ ἂν ἀνάσχοιτο καταλυπεῖν ᾑρημένων.
ר Β σφῶν ἁμαρτίαις, ευημερήσουσι πάλιν ἀνενεγκόντων αὐτῶν τῶν πραγμάτων εἰς τὸ ἀπ' ἀρχῆς, ἐλέῳ τε καὶ χάριτι, καὶ δυνάμει Θεοῦ τοῦ πάντα εὐκόλως πρὸς ὅπερ ἂν βούλοιτο μεταπλάττοντος. Τοιοῦτόν τινα καὶ νῦν τῆς προκειμένης ἡμῖν πραγματείας εὑρήσομεν τὸν σκοπόν. Ἐπειδὴ γὰρ ἤλω τῶν Ἰουδαίων ἡ χώρα, καὶ . εἰς τὴν Περσῶν τε καὶ Μήδων ἐξεκομίσθησαν δορύ- ληπτος γεγονότες οἱ ταῖς ἑκτόποις ἀποστασίαις και ταλυπήσαντες τὸν ἀεὶ προεστηκότα, καὶ ὑπεραθί λοῦντα θεὸν, καὶ ἀμείνους ἐμφαίνοντα τῶν ἀνθεστη κάτων αὐτοὺς, οἱ μὲν ἤδη τοῦτο πεπονθότες, τοῖς τῆς αἰχμαλωσίας ενισχημένοι κακοῖς, καὶ δύσοιστον ἔχοντες ἀθλιότητα διετέλουν. Οἱ δὲ δὴ μόλις ἴσχυσαν τὸ ἔξω βρόχων γενέσθαι, καὶ τὴν Βαβυλωνίων δια φυγεῖν ἀγριότητα, ἐν ἀκαταλήκτοις ἦσαν δείμασι, καὶ ἐν ὑποψίᾳ πολλῇ, εἰ μὴ ὅτι πως καὶ αὐτοὶ τοῖς ἴσοις κακοῖς, ἢ τοῖς ἔτι χείροσι περιπέσωσιν, ἐπιμηνί. σαντος αὐτοῖς τοῦ πάντα ἰσχύοντος Θεοῦ, ἀνέντος τε οὔπω τὴν ἀγανάκτησιν. Εἰς τοῦτο δὲ ἤδη δειμάτων ᾔεσαν, ὡς ἐν ταῖς τῶν ὁμόρων ἐθνῶν κατασκ!. δνασθαι χώραις, μονονουχί τε θητεύειν ἑτέροις, καὶ τοῦτο ἀλλογενέσι, καὶ εἰδωλολάτραις. Οὐκ ἀζήμιον δὲ ἦν τὸ χρῆμα αὐτοῖς. Ἐμάνθανον γὰρ τοῖς ἐκεί- νων ἔθεσι διαζήν, καὶ παρ᾽ οἷς ἂν εὑρεθεῖεν ἕκαστοι τὸ αὐτῶν σέβας, ἐν τάξει ποιεῖσθαι Θεοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ὁ τῶν ὅλων Θεὸς ἐμπεπρησμένων των Ίε- ροσολύμων κατὰ καιροὺς διὰ χειρὸς τοῦ Ναβουχοδο- νόσορ, τοῖς διασεσωσμένοις ἐπέταττε μὴ καταβαίνειν εἰς Αἴγυπτον, ιζήσαντας δὲ μᾶλλον οἴκοι τῆς πα- τρώας ἔχεσθαι λατρείας, ἐπικουροῦντος αὐτοῦ. Ἵνα τοίνυν τὴν αὐτοῦ καὶ ἐπανήξειν κατὰ καιροὺς ἔχοντας ἐλπίδα, μὴ λίαν βάθυμοι διατελοῖεν οἱ ἐξ Ισραήλ, παραιτούντο δὲ μᾶλλον τὴν κατάγνωσιν γεγονότες αἰχμάλωτοι, καὶ ἀεὶ συντείνοιντο πρὸς εὐχὰς, ἔλοιντό τα προσκυνεῖν τῷ καὶ ἀπαλλάττειν ἰσχύοντι, καὶ λυ- πρῶσαι δυναμένῳ· οἱ δέ γε τὴν Ἰουδαίαν ἐνοικοῦντες ἵνα οὐκέτι ταῖς τῶν ἐθνῶν ἐπιμίσγοιντο χώραις· δέχεται τὴν ὅρασιν ὁ προφήτης παρὰ Θεοῦ κατὰ Νινευί, πόλις δὲ αὕτη τῶν ᾿Ασσυρίων ἡ προὔχουσα, καὶ ὅτι πεσείται προαπαγγέλλει, συγκαταδῃωθείσης αὐτῇ καὶ ἁπάσης τῆς χώρας, δ δὴ καὶ τετέλεσται Κύρου τοῦ Καμβύσου, καὶ Μανδάνης υἱοῦ Πέρσας τε καὶ Μήδους, καὶ Ἑλαμίτας, καὶ ἕτερά τινα τούτοις συγκ καθοπλίσαντος Εθνη κατὰ τῆς Νηνευτών. Είλε γὰρ αὐτὴν κατακράτος, καὶ τῆς αἰχμαλωσίας ἀνῆκε τὸν Ἰσραήλ, οἶκαδέ τε ιέναι προστέταχεν ὁμοῦ τοῖς σκεύεσι τοῖς ἱεροῖς. Οὗτος μὲν οὖν ἡμῖν ὁ σκοπός τῆς κειμένης πραγματείας. Τὰ δὲ ἐφεξῆς, ὡς ἔνι, καὶ ἀνὰ μέρος προσθήσομεν. ΚΕΦΑΛ. Α'. Λήμμα Νινευή, βιβλίον δράσεως Ναούμ τοῦ Ελκεσαίου. Β'. Ορίζεται πρῶτον τοῦ προφήτου τὸν σκοπόν, καὶ ἐφ' ὅ τί τε καὶ ὅποι βλέποι χρησίμως διατρανοί, Εἶτα τίς ὁ λέγων, καὶ πόθεν, καθίστησιν εναργές. Τὸ μὲν γὰρ λημμά φησιν, τουτέστιν, ἡ λειφθεῖσά τε καὶ προκειμένη ἐν χερσὶν προφητεία νοοῖτ᾽ ἂν οὐκ ἐφ' ἑτέροις τισὶ μᾶλλον, ἢ κατὰ τῆς Νινευή, ἢ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. tos fore, misericordia, gratia et potentia Dei, om- nia nullo negotio in quam faciem illi placue- rit commutantis. Hujusmodi quidam scopus etiam modo proposítæ nobis tractationis cernitur. Postea- quam enim occupata est Judæorum regio, qui in- probis defectionibus offenderant perennen tutoren ac propugnatorem suum Deum, qui ipsos adversa- riis fortiores ostenderat, bello capti, ad Persas et Medos abducti sunt; quibus hoc jam evenerat, captivitatis circumdati miseriis ærumnam intole- randam exantlabant. Alii qui laqueum vitare polue- runt, Babyloniorumque feritatem ægre effugerant, assidua formidine et suspicione jactabantur, ne forte ipsi quoque vel paribus, vel tristioribus etiam miseriis involverentur, omnipotente Deo in illos indignationem nondum deponente. Jamque in tan- tum pavorem adducti erant, ut per vicinarum gen- tíum provincias spargerentur, et tantium non mer- cede servirent, idque alienigenis et idololatris. Nec ea res non damnosa illis fuit. Didicerunt quippe illarum moribus vivere, et quod apud quasque coli videbant, sibi Deuin suum facere. Quam ob causam et ipse universorum Deus aliquando, Jerosolyma per manus Nabuchodonosoris incensa, superstitibus mandavit, ne in Ægyptum descenderent, potiusque doni sedentes, patriam religionem se adjutore reti- nerent ”. Ut igitur et se aliquando in suas sedes reversuros spem foventes, Israelitæ torporem ac seguitiem magnam excuterent, et in captivitate damnationem suam potius deprecarentur, et ad vota semper essent intenti, vellentque adorare, qui illos liberare et eruère posset: qui autem Judæam incolerent, ne amplius cum regionibus gentium commercium haberent, suscipit visionem a Deo propheta contra Niniven ; erat hæc urbs Assyriorum primaria ; et eversum iri prædicit, devastala simul tota regione, quod ita factum est, cum Cyrus, Cami- bysæ et Mandanes filius, Persas, et Medos, et Ela- milas, et alias quasdam gentes coutra Ninivitas ad arma incitavit 17. Cepit enim eam vi et virtuté, et Israelem, servitute solutum, una cum vasis sacris domum redire jussit. Hoc ergo tractationis nobis proposita consilium est. Reliqua pro virili nostra A in pristinum statum reversis, iterum felices ac bea- D particulatim in medium alereinus. se Jerein. XLII, seqq. | Esdr. 1, i seqq. PATROL, GR. LXXI. C CAP. I VERS. 1. Assumptio Ninire, liber visionis Nahun Elcesæi. II. Primum scopum prophetiæ statuit, et super quod, et quo respiciat, utiliter declarat. Tum quis sit qui loquatur, et cujas, manifestum reddit. Inquit enim, assumptio, hoc est, assumptum, et quod in manibus habemus vaticinium, non de aliis magis, quam de Ninive intelligi debet : sive propheti
PG 71:779προανεφώνει γὰρ ὅτι “ Αὐτοὶ παρεζήλωσάν με ἐπ’ οὐ Θεῷ, παρώρ. “ γισάν με ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν· κἀγὼ παρασζηλώσω αὐ- “ τοὺς ἐπ’ οὐκ ἔθνει, ἐπὶ ἔθνει ἀσυνέτῳ παροργιῶ αὐτούς. προσκεκρουκότες δὴ οὖν πολυτρόπως, εἰκότως καὶ διολώλασι. τοῦτο καὶ νῦν ὁ Προφήτης φησὶ, μονονουχὶ καὶ ἀσχάλλοντας ἐπὶ τοῖς συμβεβηκόσι τοὺς δήμους τῶν Ἰουδαίων, ἐλέγχων τε ὁμοῦ καὶ παραμυθούμενος. ναὶ γὰρ, φησὶ, καταλγύνεσθε πεπονθότες ἀδοκήτως τὴν ἐρήμωσιν, οἴκων τε καὶ χώρας καὶ πόλεων ἐκσεσοβημένοι, καίτοι νικῶντες ἀεὶ τοὺς ἀνθεστηκότας· πεπτώκατε δὲ καὶ ὑπὸ πόδας ἐχθρῶν. εἶτα πῶς οὐκ ἔδει πρὸ πείρας ἐννοεῖν, ὅτι Θεὸς ζηλωτής ἐστι, καὶ ἐκδικῶν Κύρος μετά, θύμου, εκδικων τοὺς υπεναντιους αυτου, καὶ εζαιρων τοὺς ἐχθροῦς αὐτοῦ ; εἰ δὲ δὴ καὶ ἡμεῖς ἐξῃρήμεθά φησι, καὶ γεγόναμεν ἐκ μέσου, καὶ ὑπὸ χεῖρα δυσμενῶν, ἀλλ’ ἒστημεν εἰς ἐχθροὺς, πεπολεμήκαμεν ἀνοσίως τῷ πάντα ἰσχύοντι, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν ᾠχόμεθα τῶν ἀπᾳδόντων αὐτῷ. Ἂλλ’ ἐρεῖς, ὅτι μακρόθυμος ὁ Δεσπότης. ναὶ, σύμφημι καὶ αὐτὸς, καὶ γάρ ἐστι κατὰ φύσιν τοιοῦτος. πλὴν ἀθῳῶν οὐκ ἀθῳώσει, τουτέατιν, οὐκ ἀπαλλάξει παντελῶς αἰτιαμάτων
καὶ δίκης τοὺς προσκεκρουκότας αὐτῷ, καὶ τοῦτο ἀκαταλήκτως καὶ πέρα δὴ μέτρου.
Α τὸ τῆς προφητείας λήμμα νοείσθω Νινευή. Επιγρά • ΣΧΧ! 14; Β φεται δὲ τὸ βιβλίον, ο Ορασις Ναούμ, » τοῦ ἀπὸ τῆς Έλκεσέ. Κώμη δὲ αὕτη πάντως του τῆς Ἰου δαίων χώρας. Εκληψόμεθα γὰρ οὐχ ὡς ἐκ πατρός, ἀλλ' ὡς ἐκ τόπου μᾶλλον τοῦ Ἑλκεσαίου. Καὶ τοῦτό φαμεν ἐξ ἀναγινωσκόντων ἔχοντες τὴν παράδοσιν. Θεός ζηλωτὴς, καὶ ἐκδικῶν Κύριος, ἐκδικών Κύριος μετὰ θυμοῦ, ἐκδικῶν Κύριος τοὺς ὑπο εναντίους αὐτοῦ, καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Κύριος μακρόθυμος, καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ, καὶ ἀθῷον οὐκ ἀθρώσει. Γ. Βαθὺς ὁ λόγος, καὶ οὐχ ἕτοιμος ἐλεῖν, πλὴν ὅτι μόνον τοῖς ἐθέλουσι περιαθρεῖν εὖ μάλα τὰ ἐν αὐτῷ. Καὶ εἰ μὲν νοοῖτο γεγονώς ὡς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, επιπλήξει μετρίᾳ κεκερασμένην ἐπιεικώς εὑρήσε μεν την παράκλησιν. Εἰ δὲ δή τις οἴοιτο κατὰ τῆς Νινευή γενέσθαι, καὶ λέγεσθαι, πρὸς ἕτερόν τι τε τράψεται τῶν θεωρημάτων ὁ νοῦς, καὶ τοῖς πεπον θέσι τὴν ἅλωσιν τοῦ καὶ αὖθις ἀνασφῆλαι δίδωσί τε καὶ ἐμπεδοῖ τὰς ἐλπίδας. Τὰς οὖν ἐπ' ἀμφοῖν ἐννοιες τὸν σκοπὸν ὡς ἂν ἐμφανῆ καταστήσωμεν. Απολακτί σαντες γὰρ Ἰουδαῖοι τὴν εἰς Θεὸν ἀγάπησιν, καὶ τῆς εἰς αὐτὸν εὐσεβείας δι᾿ οὐδενὸς ποιούμενοι λόγον, παντελῶς κατέθορον εἰς πολυθεῖαν, καὶ ἀλλόκοτων πλάνησιν, καὶ τὴν ἔξω νόμου ζωήν, ἀνεδείμαντο βου μοὺς, έστησαν τεμένη, τοῖς ἔργοις τῶν ἰδίων χειρῶν τελετὰς καὶ θυσίας προσήγον, τῇ Αστάρτη, τῷ Κα- μῶς, τῷ Βεελφεγώρ, ταῖς δαμάλεσι ταῖς χρυσαῖς, καὶ τὸ ἔτι τούτων ἀλογώτερον, αὐταῖς ἀνέθεσαν τὰς τὰς χαριστηρίους. Ἔφασκον γὰρ ἐξ ἀποπληξίας οἱ δείλαιοι· « Οὗτοι οἱ θεοί σου, Ισραήλ, οίτινες ἀνω ἡγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου. • Ἀλλὰ τοῖς οὕτω δεινοῖς ἀνοσιουργήμασι διαλελήθασι σφᾶς αὐτοὺς καταθήγοντες ἐφ' ἑαυτοὺς τὸν προεστηκότα, καὶ σώζοντα Θεόν, οὗ γεγόνασιν ἐχθροὶ, καὶ ἐν τῇ τῶν πολεμίων τέθεινται μοίρᾳ, τοῖς οὐ κατὰ φύσιν θεοίς προσνέμοντες καὶ αὐτοὺς, καίτοι πάλαι Μωσέως βοῶντος περὶ Θεοῦ, ὡς εἴη τε καὶ ζηλωτὴς, καὶ πῦρ ἀναλίσκον, καὶ ὡς οὐκ ἂν ἀνάσχοιτο ποιεῖν γλυπ τὸν ᾑρημένων. Προανεφώνει γὰρ, ότι ο Αυτοί παρεζήλωσαν με ἐπ᾿ οὐ θεῷ, παρώργισαν με ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν, κἀγὼ παραζηλώσω αὐτοὺς ἐπ᾿ οὐκ ἔθνει, ἐπὶ ἀσυνέτῳ ἔθνει παροργιῶ αὐτούς. » Προσ κεκρουκότες δὴ οὖν πολυτρόπως, εἰκότως καὶ διολώ λασι. Τοῦτο καὶ νῦν ὁ προφήτης φησί, μονονουχὶ καὶ ἀσχάλλων ἐπὶ τοῖ; συμβεβηκόσι τοῖς δήμοις τῶν Ἰουδαίων, ἐλέγχων τε ὁμοῦ, καὶ παραμυθούμενος. Καὶ γὰρ, φησί, καταλγύνεσθε πεπονθότες ἀδοκήτως τὴν ἐρήμωσιν, οἴκων τε καὶ χώρας, καὶ πόλεων ἔχε σεσοβημένοι, καίτοι νικῶντες ἀεὶ τοὺς ἀνθεστηκότας. Πεπτώκατε δὲ καὶ ὑπὸ πόδας ἐχθρῶν. Εἶτα πῶς οὐκ ἔδει πρὸ πείρας ἐννοεῖν, « Ὅτι ὁ Θεὸς ζηλωτής ἐστι, καὶ ἐκδικῶν Κύριος μετὰ θυμοῦ, καὶ ἐκδικῶν τους ὑπεναντίους αὐτοῦ, καὶ ἐξαίρων τοὺς ἐχθροὺς αὐτ τοῦ; ὁ Ἰδὲ δὴ καὶ ἡμεῖς ἐξῃρήμεθα, φησί, καὶ γε γόναμεν ἐκ μέσου, καὶ ὑπὸ χεῖρα δυσμενών. Αλλ' ἔστη μὲν εἰς ἐχθρούς. Πεπολεμήκαμεν γὰρ ἀνοτίως 21. S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEΡ. assumptio intelligatur de Ninive. Inscribitur autem, Liber visionis Nahum ab Elcese. Elcesa sine cubio Judææ vicus fuit. Nam illud Elcesæi potius a loco, sive patria, quain a patre deductum nomen intelligemus. Et hoc dicimus, quod eam ex iis qui legerunt traditionem habeamus. Vers. 2-3. Deus æmulator, et ulciscens Dominus, ulciscens Dominus cum furore, ulciscens Dominus adversarios suos; el, auferens inimicos suos. Dominus longanimis, et magna fortitudo ejus, et innocentem non innocentem faciet. III. Reconditus ac profundus est sermo, nec fa- cilis intellectu, nisi iis tantum, qui eum perscru- tari accuratissime voluerint. Ac si quidem tantum ad Judæos dicta hæc sumamus, cognoscemus mode- rate objurgationi consolationem benigne admi- stam esse. At si quis contra Niniven hæc fieri ac «lici existimal, sensus theorematis ad aliud quiddam pertinebit, captivitatemque passis, rursum sese attollendi spem suggeret, atque confirmabit. Utrum- que igitur sensum pro indubitato scopo constitua- mus. Judæi enim dilectione Dei repulsa, et pietate erga illum contempta, omnino ad colendos deos plures, et errores absurdos, vitamque a lege sua alienam prosiluerunt, aras construxerunt, delubra operibus manuum suarum posuerunt,cæremoniasque el sacrilicia obtulerunt Astarte, Clamos, Beelphe- gor, vitulis aureis, et, quod a ratione magis abhor- ret, carmina quibus gratias pro beneficiis agerent, iis dedicarunt. Præ amentia enim dicebant miseri : ‹ Hi sunt dii tui, Israel, qui eduxerunt te de terra Εgypti 8. » Caterum tam iufando et iunpio faci- nore se adversus semet protectorem et salvatorem fuum Deum irritare non animadvertebant, cujus facti sunt inimici atque hostes, iis qui natura dii non sunt, sese committentes, quanquam Mose de Deo clamante, zeloten et ignein consunientem esse ", et non passurun fugentes sculptilia. Prae- nuntiavit enim : Quia ipsi me provocaverunt in co qui non est deus, irritarunt me in idolis suis, et ego provocabo eos in non gente, in gente stulta irritabo illos ". . Ergo quoniam multimodis offen- derunt, merito etiam perierunt. Hoc et nunc pro- pheta dicit, propemodum indignans ob ea quæ Judzorum populis acciderunt, simul autem re- prehendens, et cousolaus. Etenim doletis, inquit, vastitatem nec opinato perpessi, domibusque vestris, regione, et urbibus expulsi, qui semper adversarios vincebatis. Sub pedes quoque inimico- rum redacti estis. Et quomodo (uon oportebat ante experientiam cogitare, Quia Deus ænulator est, et ulciscens Dominus cum furore, et ulciscens adversarios suos, et auferens inimicos suos?, Vide, inquit, nes quoque ablati, et e medio sublati, et manibus hostium traditi sumus. Sed statuit nos inter hostes. Oppugnavimus enim impie omnipoten- tem, et in omnia quæ illi displicerent, discessimus. Exod. xxxi, 4. Exod. Deut. 1, C p Deut. xxx]}, 21.
PG 71:780ἀναβάλλεται μὲν γὰρ τὴν ὀργὴν ἐξ ἡμερότητος τῆς ἐμφύτου, καὶ ἀνέχεται πλημμελούντων τινῶν ἔσθ’ ὅτε, περιμένων τὴν μετάγνωσιν· μέλλοντας δὲ καὶ ἀναδυομένους μακρὰ, κολάζει λοιπὸν καὶ ὑπάγει ποιναῖς ὡς κατεσκληκότας. ὧδε μὲν οὖν ἕξει τε ὁ λόγος ἡμῖν καὶ νοοῖτο γεγονὼς, εἰ βλέποι πρὸς Ἰουδαίους· εἰ δὲ δὴ φέροιτο κατὰ τῆς Νινευΐ, νοήσομεν ἑτεροίως. Εἷλον μὲν γὰρ ‘ Ασσύριοι τὴν τῶν Ἰουδαίων χώραν, κατανεύοντος Θεοῦ τὸ νικᾶν αὐτοῖς, διάτοι τὸ πλείστοις ὅσοις ἐνέχεσθαι πλημμελήμασι τοὺς ἐξ Ἰσραήλ. οἱ δὲ ἦσαν ἀνήμεροί τε καὶ ἀλαζόνες καὶ ἄγροικον ἔχοντες παντελῶς τὴν φρένα, κατέληγον δὲ οὐδαμῶς καὶ αὐτὴν τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν μονονουχὶ καταπαίοντες σκληραῖς τε καὶ ἐπαράτοις φωναῖς. ᾤοντο γὰρ ὅτι νενικήκασι καὶ οὐχ ἑκόντος αὐτοῦ, 1 καὶ ὁμοῦ τοῖς Ἰουδαίοις τὴν ἐπαμύνουσαν αὐτοῖς πεπλεονεκτήκασι χεῖρα. καὶ γοῦν ὁ Ῥαψάκης παλιμφήμοις ἐχρῆτο φωναῖς, τοῖς ἐν τῳ τείχει τῶν Ἰεροσολύμων ἐκείνα λέγων, ἃ μόναις ἃν πρέποι ταῖς τῶν οὐκ εἰδότων τὸν φύσει καὶ ἀληθῶς Θεὸν ἀνοσίαις ἀθυροστομίαις. ἀλλ’ ἐκτέτικεν εὐθὺς τῆς ἀλαζονείας τὰς δίκας.
Α τὸ τῆς προφητείας λήμμα νοείσθω Νινευή. Επιγρά • ΣΧΧ! 14; Β φεται δὲ τὸ βιβλίον, ο Ορασις Ναούμ, » τοῦ ἀπὸ τῆς Έλκεσέ. Κώμη δὲ αὕτη πάντως του τῆς Ἰου δαίων χώρας. Εκληψόμεθα γὰρ οὐχ ὡς ἐκ πατρός, ἀλλ' ὡς ἐκ τόπου μᾶλλον τοῦ Ἑλκεσαίου. Καὶ τοῦτό φαμεν ἐξ ἀναγινωσκόντων ἔχοντες τὴν παράδοσιν. Θεός ζηλωτὴς, καὶ ἐκδικῶν Κύριος, ἐκδικών Κύριος μετὰ θυμοῦ, ἐκδικῶν Κύριος τοὺς ὑπο εναντίους αὐτοῦ, καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Κύριος μακρόθυμος, καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ, καὶ ἀθῷον οὐκ ἀθρώσει. Γ. Βαθὺς ὁ λόγος, καὶ οὐχ ἕτοιμος ἐλεῖν, πλὴν ὅτι μόνον τοῖς ἐθέλουσι περιαθρεῖν εὖ μάλα τὰ ἐν αὐτῷ. Καὶ εἰ μὲν νοοῖτο γεγονώς ὡς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, επιπλήξει μετρίᾳ κεκερασμένην ἐπιεικώς εὑρήσε μεν την παράκλησιν. Εἰ δὲ δή τις οἴοιτο κατὰ τῆς Νινευή γενέσθαι, καὶ λέγεσθαι, πρὸς ἕτερόν τι τε τράψεται τῶν θεωρημάτων ὁ νοῦς, καὶ τοῖς πεπον θέσι τὴν ἅλωσιν τοῦ καὶ αὖθις ἀνασφῆλαι δίδωσί τε καὶ ἐμπεδοῖ τὰς ἐλπίδας. Τὰς οὖν ἐπ' ἀμφοῖν ἐννοιες τὸν σκοπὸν ὡς ἂν ἐμφανῆ καταστήσωμεν. Απολακτί σαντες γὰρ Ἰουδαῖοι τὴν εἰς Θεὸν ἀγάπησιν, καὶ τῆς εἰς αὐτὸν εὐσεβείας δι᾿ οὐδενὸς ποιούμενοι λόγον, παντελῶς κατέθορον εἰς πολυθεῖαν, καὶ ἀλλόκοτων πλάνησιν, καὶ τὴν ἔξω νόμου ζωήν, ἀνεδείμαντο βου μοὺς, έστησαν τεμένη, τοῖς ἔργοις τῶν ἰδίων χειρῶν τελετὰς καὶ θυσίας προσήγον, τῇ Αστάρτη, τῷ Κα- μῶς, τῷ Βεελφεγώρ, ταῖς δαμάλεσι ταῖς χρυσαῖς, καὶ τὸ ἔτι τούτων ἀλογώτερον, αὐταῖς ἀνέθεσαν τὰς τὰς χαριστηρίους. Ἔφασκον γὰρ ἐξ ἀποπληξίας οἱ δείλαιοι· « Οὗτοι οἱ θεοί σου, Ισραήλ, οίτινες ἀνω ἡγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου. • Ἀλλὰ τοῖς οὕτω δεινοῖς ἀνοσιουργήμασι διαλελήθασι σφᾶς αὐτοὺς καταθήγοντες ἐφ' ἑαυτοὺς τὸν προεστηκότα, καὶ σώζοντα Θεόν, οὗ γεγόνασιν ἐχθροὶ, καὶ ἐν τῇ τῶν πολεμίων τέθεινται μοίρᾳ, τοῖς οὐ κατὰ φύσιν θεοίς προσνέμοντες καὶ αὐτοὺς, καίτοι πάλαι Μωσέως βοῶντος περὶ Θεοῦ, ὡς εἴη τε καὶ ζηλωτὴς, καὶ πῦρ ἀναλίσκον, καὶ ὡς οὐκ ἂν ἀνάσχοιτο ποιεῖν γλυπ τὸν ᾑρημένων. Προανεφώνει γὰρ, ότι ο Αυτοί παρεζήλωσαν με ἐπ᾿ οὐ θεῷ, παρώργισαν με ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν, κἀγὼ παραζηλώσω αὐτοὺς ἐπ᾿ οὐκ ἔθνει, ἐπὶ ἀσυνέτῳ ἔθνει παροργιῶ αὐτούς. » Προσ κεκρουκότες δὴ οὖν πολυτρόπως, εἰκότως καὶ διολώ λασι. Τοῦτο καὶ νῦν ὁ προφήτης φησί, μονονουχὶ καὶ ἀσχάλλων ἐπὶ τοῖ; συμβεβηκόσι τοῖς δήμοις τῶν Ἰουδαίων, ἐλέγχων τε ὁμοῦ, καὶ παραμυθούμενος. Καὶ γὰρ, φησί, καταλγύνεσθε πεπονθότες ἀδοκήτως τὴν ἐρήμωσιν, οἴκων τε καὶ χώρας, καὶ πόλεων ἔχε σεσοβημένοι, καίτοι νικῶντες ἀεὶ τοὺς ἀνθεστηκότας. Πεπτώκατε δὲ καὶ ὑπὸ πόδας ἐχθρῶν. Εἶτα πῶς οὐκ ἔδει πρὸ πείρας ἐννοεῖν, « Ὅτι ὁ Θεὸς ζηλωτής ἐστι, καὶ ἐκδικῶν Κύριος μετὰ θυμοῦ, καὶ ἐκδικῶν τους ὑπεναντίους αὐτοῦ, καὶ ἐξαίρων τοὺς ἐχθροὺς αὐτ τοῦ; ὁ Ἰδὲ δὴ καὶ ἡμεῖς ἐξῃρήμεθα, φησί, καὶ γε γόναμεν ἐκ μέσου, καὶ ὑπὸ χεῖρα δυσμενών. Αλλ' ἔστη μὲν εἰς ἐχθρούς. Πεπολεμήκαμεν γὰρ ἀνοτίως 21. S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEΡ. assumptio intelligatur de Ninive. Inscribitur autem, Liber visionis Nahum ab Elcese. Elcesa sine cubio Judææ vicus fuit. Nam illud Elcesæi potius a loco, sive patria, quain a patre deductum nomen intelligemus. Et hoc dicimus, quod eam ex iis qui legerunt traditionem habeamus. Vers. 2-3. Deus æmulator, et ulciscens Dominus, ulciscens Dominus cum furore, ulciscens Dominus adversarios suos; el, auferens inimicos suos. Dominus longanimis, et magna fortitudo ejus, et innocentem non innocentem faciet. III. Reconditus ac profundus est sermo, nec fa- cilis intellectu, nisi iis tantum, qui eum perscru- tari accuratissime voluerint. Ac si quidem tantum ad Judæos dicta hæc sumamus, cognoscemus mode- rate objurgationi consolationem benigne admi- stam esse. At si quis contra Niniven hæc fieri ac «lici existimal, sensus theorematis ad aliud quiddam pertinebit, captivitatemque passis, rursum sese attollendi spem suggeret, atque confirmabit. Utrum- que igitur sensum pro indubitato scopo constitua- mus. Judæi enim dilectione Dei repulsa, et pietate erga illum contempta, omnino ad colendos deos plures, et errores absurdos, vitamque a lege sua alienam prosiluerunt, aras construxerunt, delubra operibus manuum suarum posuerunt,cæremoniasque el sacrilicia obtulerunt Astarte, Clamos, Beelphe- gor, vitulis aureis, et, quod a ratione magis abhor- ret, carmina quibus gratias pro beneficiis agerent, iis dedicarunt. Præ amentia enim dicebant miseri : ‹ Hi sunt dii tui, Israel, qui eduxerunt te de terra Εgypti 8. » Caterum tam iufando et iunpio faci- nore se adversus semet protectorem et salvatorem fuum Deum irritare non animadvertebant, cujus facti sunt inimici atque hostes, iis qui natura dii non sunt, sese committentes, quanquam Mose de Deo clamante, zeloten et ignein consunientem esse ", et non passurun fugentes sculptilia. Prae- nuntiavit enim : Quia ipsi me provocaverunt in co qui non est deus, irritarunt me in idolis suis, et ego provocabo eos in non gente, in gente stulta irritabo illos ". . Ergo quoniam multimodis offen- derunt, merito etiam perierunt. Hoc et nunc pro- pheta dicit, propemodum indignans ob ea quæ Judzorum populis acciderunt, simul autem re- prehendens, et cousolaus. Etenim doletis, inquit, vastitatem nec opinato perpessi, domibusque vestris, regione, et urbibus expulsi, qui semper adversarios vincebatis. Sub pedes quoque inimico- rum redacti estis. Et quomodo (uon oportebat ante experientiam cogitare, Quia Deus ænulator est, et ulciscens Dominus cum furore, et ulciscens adversarios suos, et auferens inimicos suos?, Vide, inquit, nes quoque ablati, et e medio sublati, et manibus hostium traditi sumus. Sed statuit nos inter hostes. Oppugnavimus enim impie omnipoten- tem, et in omnia quæ illi displicerent, discessimus. Exod. xxxi, 4. Exod. Deut. 1, C p Deut. xxx]}, 21.
PG 71:781πλὴν ᾑρηκότες τὰς ἐν τῇ Σαμαρείᾳ πόλεις οἱ ἀμφὶ τὸν Σαλμανασὰρ, καὶ ἑτέρας δὲ ταύταις προσκατεμπρήσαντες, κατηλαζονεύοντο τῶν ἑαλωκότων, καὶ τῆς θείας δόξης κατεθρασύνοντο. παραμυθεῖται δὴ οὖν ὁ Προφήτης ἀλύοντας τοὺς δήμους τῶν Ἰουδαίων οὐ μετρίως, καὶ ὅτι πάντη τε καὶ πάντως τοῖς αὐτοὺς πεπολεἒσθ’
μηκόσιν ἐπαρτήσει τὰς δίκας ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, διδάσκει λέγων Θεὸς ζηλωτὴς καὶ ἐδικῶν Κύριος μετά θυμοῦ, ἐκδικῶν τοὺς ὐπεναντίους αὐτοῦ καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τοὺς Θροῦς αὐτοῦ. Κύριος μακρόθυμος καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ. περιέσται γάρ πὼς, φησὶν, ἄμαχον ἔχων τὴν δύναμιν, καὶ κατακρατήσει τῶν λελυπηκότων . εἰ γὰρ καὶ μακρόθυμός ἐστι, καὶ ὁρᾶται τέως ὡς ἀνεξικακῶν, ἀλλ’ εἰς τέλος οὐκ ἀθῳώσει· ζηλωτὴς γάρ ἐστι. εὑρήσομεν δὲ καὶ αὐτὸν τὸν τῶν ὅλων Θεὸν ἐφ’ οἷς πεπόνθασιν οἱ ἐξ Ἰσραὴλ διὰ τῆς τῶν Βαβυλωνίων ὠμότητος οὐ μετρίως κεκινημένον.
τῷ πάντα ἰσχύοντι, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν ᾠχόμεθα Α τῶν ἀπαδόντων αὐτῷ. 'Αλλ' ἐρεῖς ὅτι ο Μακρόθυμος ὁ Δεσπότης. » Ναί, σύμφημι καὶ αὐτὸς, καὶ γάρ ἐστι κατὰ φύσιν τοιοῦτος. • Πλὴν ἀθῷον οὐκ ἀθῳώσει, ο τουτέστιν, οὐκ ἀπαλλάξει παντελῶς αἰτιαμάτων, καὶ δίκης τους προσκεκρουκότας αὐτῷ, καὶ τοῦτο ἀκατ ταλήκτως, καὶ πέρα δὴ μέτρου. Αναβάλλεται μὲν γὰρ τὴν ὀργὴν ἐξ ἡμερότητος τῆς ἐμφύτου, καὶ ἀνέχεται πλημμελούντων τινῶν ἔσθ' ὅτε, περιμένων τὴν μετάγνωσιν. Μέλλοντας δὲ, καὶ ἀναδυομένους μακρὰν κολάζει λοιπὸν, καὶ ὑπάγει ποιναῖς κατ- εσκληκότας. "Ωδε μὲν οὖν ἕξει τε ὁ λόγος ἡμῖν, καὶ νοοῖτο γεγονώς, εἰ βλέποι πρὸς Ἰουδαίους. Εἰ δὲ δὴ φέροιτο κατὰ τῆς Νινευή, νοήσομεν ετεροίως. Ελλον μὲν γὰρ Ασσύριοι τὴν τῶν Ἰουδαίων χώραν, κατα- νεύοντος Θεοῦ τὸ νικᾶν αὐτοῖς, διὰ τοῦ πλείστοις ὅσοις ἐνέχεσθαι πλημμελήμασι τοὺς ἐξ Ισραήλ. Οι δὲ ἦσαν ἀνήμεροί τε αλαζόνες, καὶ ἀγροίκην ἔχοντες παντελῶς τὴν φρένα, κατέληγον δὲ οὐδαμῶς, καὶ αὐτὴν τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν μονονουχί καταπαίοντες σκληραῖς τε καὶ ἐπαράτοις φωναίς. "Ποντο γὰρ ὅτι νενικήκασι καὶ οὐχ ἑκόντος αὐτοῦ, καὶ ὁμοῦ τοῖς Ἰουδαίοις τὴν ἐπαμύνουσαν αὐτοῖς πεπλεονεκτήκασι χεῖρα. Καὶ γοῦν ὁ Ραψάκης παλιμφήμοις ἐχρήσατο φωναῖς, τοῖς ἐν τῷ τείχει τῶν Ἱεροσολύμων ἐκεῖνα λέγων, & μόναις πρέπει ταῖς τῶν οὐκ εἰδότων τὸν φύσει καὶ ἀληθῆ Θεὸν ἀνοσίαις αθυροστομίαις. Αλλ' ἐκτέτικεν εὐθὺς τῆς ἀλαζονείας τὰς δίκας. Πλήν ήρη κότες τὰς ἐν τῇ Σαμαρείᾳ πόλεις οἱ ἀμφὶ τὸν Σαλο μανασάρ, καὶ ἑτέρας δὲ ταύταις προσκαταπρήσαντες, ο κατηλαζονεύοντο τῶν ἑαλωκότων, καὶ τῆς θείας δόξης κατεθρασύνοντο. Παραμυθεῖται δὴ οὖν ὁ προφήτης ἁλύοντας τοὺς δήμους τῶν Ἰουδαίων οὐ μετρίως, καὶ ὅτι πάντη τε καὶ πάντως τοῖς αὐτοὺς πεπολεμηκόσιν ἀπαρτίσει τὰς δίκας ὁ τῶν ὅλων Θεὸς διδάσκει, λέο γων· ο Θεός ζηλωτὴς, καὶ ἐκδικῶν Κύριος μετά θυμοῦ, ἐκδικῶν τοὺς ὑπεναντίους αὐτοῦ καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Κύριος μακρόθυμος, καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ. » Περιέσται γάρ πως, φησὶν, ἄμαχον ἔχων τὴν δύναμιν, καὶ κατακρατήσει τῶν λελυπηκότων. Εἰ γὰρ καὶ μακρόθυμός ἐστι, καὶ ὁρᾶ και τέως ἀνεξικακῶν, ἀλλ' εἰς τέλος • οὐκ ἀθῳώ σει· ο ζηλωτής γάρ ἐστι. Εύρήσομεν δὲ καὶ αὐτὸν τὸν Θεὸν τῶν ὅλων ἐφ᾽ οἷς πεπόνθασιν οἱ ἐξ Ἰσραὴλ διὰ τῆς τῶν Βαβυλωνίων ὠμότητος οὐ μετρίως κε- κινημένον. Εφη γὰρ διὰ φωνῆς Ἱερεμίου πρὸς τὴν Βαβυλωνίων πληθύν, ἢ πόλιν· . Ἐγὼ δέδωκα αὐτοὺς εἰς τὰς χεῖράς σου, σὺ δὲ οὐκ ἔδωκας αὐτοῖς ἔλεος. » Καὶ μὴν καὶ διὰ φωνῆς Ζαχαρίου φησίν· ὁ Ἐζήλωκα τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τὴν Σιὼν ζῆλον μέγαν, καὶ ὀργὴν μεγάλην ἐγὼ ὀργίζομαι ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ συν- επιτιθέμενα, ἀνθ' ὧν ἐγὼ μὲν ὠργίσθην ὀλίγα, αὐτοὶ δὲ συνεπέθεντο εἰς κακά. Τὸ δέ γε, ο Θεός ζηλωτής, » καὶ τὰ ἐφεξῆς, ἀρ- μέσειεν ἂν εἰκότως καὶ τοῖς οὐκ ἐθέλουσι τὴν ἐπι- ική, καὶ φιλόθεον ἰέναι τρίβον, ἀπονενευκότες δὴ μᾶλλον ἐπὶ τὸ βιοῦν ἐλέσθαι σαρκικῶς. Οτι γὰρ ἐκ δικήσει, κολάσεσιν ὑποφέρων, καὶ ποιναῖς ὑποτιθεὶς IN NABUM PROPHETAM COMMENTARIUS. Sedl oljicies : « Longaniuis est Dominus s. Etiam, B assentior et ego tibi, est siquidem natura talis. Verumtamen innocentem non innocentem faciet,» hoc est, a quibus est offensus, idque sine fine ac modo, illos criminibus et pena non penitus ex- imet. Iram enim ex insita mansuetudine differt, et nonnunquam peccantes tolerat, prenitentiam eorum exspectans. Cunctantes aulem, et detrectantes diu, tandem punit, et induratos multat. Sic igitur se verba habebunt, et hanc sententiam continere in- telligentur, si ad Judæos referantur. Sin autem contra Niniven fiunt, alius erit sensus. Assyrii enim, annuente numine, Judæorum provinciam sibi adjunxerunt, propterea quod Israelitæ plurinis pec- catis essent cooperti. Erant porro Assyrii sævi, arrogantes et feroces animi, et Dei gloriam ver- borum asperitate et maledicentia tantum non omni ratione et perpetuo violare conabantur. Etenim se, ipso etiam nolente, vicisse et simul manum Ja- dæos defendentem exsuperasse rebantur. Itaque Rabsaces male ominatis verbis usus est, stantibus pro muro ea petulanti ore dicens, quæ solos verum et natura Deum ignorantes loqui deceat. At enim fastus sui pœnas štatim suscepit. Cum cepis- set porro urbes Samariæ exercitus Salmanasar, et cum illis alias quoque incendisset, adversum ca- ptivos insolenter gloriabatur, et gloriam Dei impu- denter dictis lacerabat ". Delinit itaque propheta mæstos Judæorum populos non vulgarem in mo- dum, et Deum hostibus illorum perfecte pretium redditurum docet, his verbis : • Deus æmulator, et ulciscens Dominus cum furore, ulciscens adver- sarios suos, et auferens ipse inimicos suos. Donii- lus longanimis, et magna fortitudo ejus. » Vincet enim, inquit, invicta præditus virtute, et donabit, ac subiget, a quibus est laesus. Tametsi enim lon- ganimis est, et in præsens videtur patienter ferre, certe ad extremum ‹ non faeiet innocentem, › est enim æmulator. Scimus autem Deum ipsum uni- versorum super, iisquæ Israelitæ per Babyloniorum crudelitatem passi sunt, non leviter succensuisse. Nam per Jeremiam, Babyloniorum multitudinem, seu civitatem sic compellat: Ego dedi eos in manus tuas, et tu non dedisti eis misericordiam 33. D Et per Zachariam : • Zelavi Jerusalem, et Sion as Psal. cu, 8. zelo magno, et ira magna ego irascor super gentes quæ superimpositæ sunt, pro eo quod ego quidem iratus sum modicum, ipsi vero superpositi sunt in mala st Caeterum illud, • Deus æmulator, » et quæ se- quuntur, transtulerit quis non inepte ad cos qui viam æquam et bonam et amoris diviui ambulare nolunt, sed magis ad vitam carnalem inclinant, Nam quod ulturus sit suppliciis subjiciens, et poenis 1, » IV Reg. xvi, seqq. Thren. 11, 31. " Zachar, I, 14, 15.
PG 71:782ἔφη γὰρ διὰ φωνῆς Ἱερεμίου πρὸς c τὴν τῶν Βαβυλωνίων πληθὺν ἢ πόλιν “ Ἐγὼ δέδωκα αὐτοὺς “ εἰς τὰς χεῖράς σου, σὺ δὲ οὐκ ἔδωκας αὐτοῖς ἒλεος.” καὶ μὴν καὶ διὰ φωνῆς Ζαχαρίου πάλιν οὕτως φησίν “ Ἐζήλωκα “ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν Σιῶν ζῆλον μέγαν, καὶ ὀργὴν “ μεγάλην ἐγὼ ὀργίζομαι ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ συνεπιτιθέμενα, “ ἀνθ’ ὧν ἐγὼ μὲν ὀργίσθην ὀλίγα, αὐτοὶ δὲ συνεπέθεντο “ εἰς κακά.’’
Τὸ ’δε γε Θεὸς ζηλωτὴς καὶ τὰ ἐφεξῆς, ἁρμόσειεν ἂν εἰ- κότως καὶ τοῖς οὐκ ἐθέλουσι τὴν ἐπιεικῆ καὶ φιλόθεον ἰέναι d τρίβον, ἀπονενευκόσι δὲ μᾶλλον ἐπὶ τὸ βιοῦν ἑλέσθαι σαρκικῶς. ὅτι γὰρ ἐκδικήσει, κολάσεσιν ὑποφέρων καὶ ποιναῖς ὑποτιθεὶς τὸν ἐξήνιόν τε καὶ ἀλιτήριον, πῶς ἔστιν ἀμφιβαλεῖν, εἴπερ ἀληθές ἐστιν ὅτι “ Τοὺς πάντας ἡμᾶς δεῖ φανερω- “ θῆναι ἐμπροσθὲν τοῦ βήματος τοῦ Χριστου, ἵνα κομίσηται “ ἕκαστος τὰ διὰ τοῦ σώματος πρὸς ἃ ἔπραξεν εἴτε ἀγαθὸν “ εἴτε φαῦλον.’’
Οὐδὲν δὲ ἧττον ὁ λόγος πῥέποι ἃν εἰκότως καὶ τοῖς Ἰουδαυίων καθηγηταὶς, τοῖς γραμματεῦσι λέγω καὶ Φαρισαίοις, οἳ τὴν εἰς Χριστὸν παρωθούμενοι πίστιν, σφᾶς τε αὐτοὺς καὶ ἑτέρους διολλύντες ἡλίσκοντο.
τῷ πάντα ἰσχύοντι, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν ᾠχόμεθα Α τῶν ἀπαδόντων αὐτῷ. 'Αλλ' ἐρεῖς ὅτι ο Μακρόθυμος ὁ Δεσπότης. » Ναί, σύμφημι καὶ αὐτὸς, καὶ γάρ ἐστι κατὰ φύσιν τοιοῦτος. • Πλὴν ἀθῷον οὐκ ἀθῳώσει, ο τουτέστιν, οὐκ ἀπαλλάξει παντελῶς αἰτιαμάτων, καὶ δίκης τους προσκεκρουκότας αὐτῷ, καὶ τοῦτο ἀκατ ταλήκτως, καὶ πέρα δὴ μέτρου. Αναβάλλεται μὲν γὰρ τὴν ὀργὴν ἐξ ἡμερότητος τῆς ἐμφύτου, καὶ ἀνέχεται πλημμελούντων τινῶν ἔσθ' ὅτε, περιμένων τὴν μετάγνωσιν. Μέλλοντας δὲ, καὶ ἀναδυομένους μακρὰν κολάζει λοιπὸν, καὶ ὑπάγει ποιναῖς κατ- εσκληκότας. "Ωδε μὲν οὖν ἕξει τε ὁ λόγος ἡμῖν, καὶ νοοῖτο γεγονώς, εἰ βλέποι πρὸς Ἰουδαίους. Εἰ δὲ δὴ φέροιτο κατὰ τῆς Νινευή, νοήσομεν ετεροίως. Ελλον μὲν γὰρ Ασσύριοι τὴν τῶν Ἰουδαίων χώραν, κατα- νεύοντος Θεοῦ τὸ νικᾶν αὐτοῖς, διὰ τοῦ πλείστοις ὅσοις ἐνέχεσθαι πλημμελήμασι τοὺς ἐξ Ισραήλ. Οι δὲ ἦσαν ἀνήμεροί τε αλαζόνες, καὶ ἀγροίκην ἔχοντες παντελῶς τὴν φρένα, κατέληγον δὲ οὐδαμῶς, καὶ αὐτὴν τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν μονονουχί καταπαίοντες σκληραῖς τε καὶ ἐπαράτοις φωναίς. "Ποντο γὰρ ὅτι νενικήκασι καὶ οὐχ ἑκόντος αὐτοῦ, καὶ ὁμοῦ τοῖς Ἰουδαίοις τὴν ἐπαμύνουσαν αὐτοῖς πεπλεονεκτήκασι χεῖρα. Καὶ γοῦν ὁ Ραψάκης παλιμφήμοις ἐχρήσατο φωναῖς, τοῖς ἐν τῷ τείχει τῶν Ἱεροσολύμων ἐκεῖνα λέγων, & μόναις πρέπει ταῖς τῶν οὐκ εἰδότων τὸν φύσει καὶ ἀληθῆ Θεὸν ἀνοσίαις αθυροστομίαις. Αλλ' ἐκτέτικεν εὐθὺς τῆς ἀλαζονείας τὰς δίκας. Πλήν ήρη κότες τὰς ἐν τῇ Σαμαρείᾳ πόλεις οἱ ἀμφὶ τὸν Σαλο μανασάρ, καὶ ἑτέρας δὲ ταύταις προσκαταπρήσαντες, ο κατηλαζονεύοντο τῶν ἑαλωκότων, καὶ τῆς θείας δόξης κατεθρασύνοντο. Παραμυθεῖται δὴ οὖν ὁ προφήτης ἁλύοντας τοὺς δήμους τῶν Ἰουδαίων οὐ μετρίως, καὶ ὅτι πάντη τε καὶ πάντως τοῖς αὐτοὺς πεπολεμηκόσιν ἀπαρτίσει τὰς δίκας ὁ τῶν ὅλων Θεὸς διδάσκει, λέο γων· ο Θεός ζηλωτὴς, καὶ ἐκδικῶν Κύριος μετά θυμοῦ, ἐκδικῶν τοὺς ὑπεναντίους αὐτοῦ καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Κύριος μακρόθυμος, καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ. » Περιέσται γάρ πως, φησὶν, ἄμαχον ἔχων τὴν δύναμιν, καὶ κατακρατήσει τῶν λελυπηκότων. Εἰ γὰρ καὶ μακρόθυμός ἐστι, καὶ ὁρᾶ και τέως ἀνεξικακῶν, ἀλλ' εἰς τέλος • οὐκ ἀθῳώ σει· ο ζηλωτής γάρ ἐστι. Εύρήσομεν δὲ καὶ αὐτὸν τὸν Θεὸν τῶν ὅλων ἐφ᾽ οἷς πεπόνθασιν οἱ ἐξ Ἰσραὴλ διὰ τῆς τῶν Βαβυλωνίων ὠμότητος οὐ μετρίως κε- κινημένον. Εφη γὰρ διὰ φωνῆς Ἱερεμίου πρὸς τὴν Βαβυλωνίων πληθύν, ἢ πόλιν· . Ἐγὼ δέδωκα αὐτοὺς εἰς τὰς χεῖράς σου, σὺ δὲ οὐκ ἔδωκας αὐτοῖς ἔλεος. » Καὶ μὴν καὶ διὰ φωνῆς Ζαχαρίου φησίν· ὁ Ἐζήλωκα τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τὴν Σιὼν ζῆλον μέγαν, καὶ ὀργὴν μεγάλην ἐγὼ ὀργίζομαι ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ συν- επιτιθέμενα, ἀνθ' ὧν ἐγὼ μὲν ὠργίσθην ὀλίγα, αὐτοὶ δὲ συνεπέθεντο εἰς κακά. Τὸ δέ γε, ο Θεός ζηλωτής, » καὶ τὰ ἐφεξῆς, ἀρ- μέσειεν ἂν εἰκότως καὶ τοῖς οὐκ ἐθέλουσι τὴν ἐπι- ική, καὶ φιλόθεον ἰέναι τρίβον, ἀπονενευκότες δὴ μᾶλλον ἐπὶ τὸ βιοῦν ἐλέσθαι σαρκικῶς. Οτι γὰρ ἐκ δικήσει, κολάσεσιν ὑποφέρων, καὶ ποιναῖς ὑποτιθεὶς IN NABUM PROPHETAM COMMENTARIUS. Sedl oljicies : « Longaniuis est Dominus s. Etiam, B assentior et ego tibi, est siquidem natura talis. Verumtamen innocentem non innocentem faciet,» hoc est, a quibus est offensus, idque sine fine ac modo, illos criminibus et pena non penitus ex- imet. Iram enim ex insita mansuetudine differt, et nonnunquam peccantes tolerat, prenitentiam eorum exspectans. Cunctantes aulem, et detrectantes diu, tandem punit, et induratos multat. Sic igitur se verba habebunt, et hanc sententiam continere in- telligentur, si ad Judæos referantur. Sin autem contra Niniven fiunt, alius erit sensus. Assyrii enim, annuente numine, Judæorum provinciam sibi adjunxerunt, propterea quod Israelitæ plurinis pec- catis essent cooperti. Erant porro Assyrii sævi, arrogantes et feroces animi, et Dei gloriam ver- borum asperitate et maledicentia tantum non omni ratione et perpetuo violare conabantur. Etenim se, ipso etiam nolente, vicisse et simul manum Ja- dæos defendentem exsuperasse rebantur. Itaque Rabsaces male ominatis verbis usus est, stantibus pro muro ea petulanti ore dicens, quæ solos verum et natura Deum ignorantes loqui deceat. At enim fastus sui pœnas štatim suscepit. Cum cepis- set porro urbes Samariæ exercitus Salmanasar, et cum illis alias quoque incendisset, adversum ca- ptivos insolenter gloriabatur, et gloriam Dei impu- denter dictis lacerabat ". Delinit itaque propheta mæstos Judæorum populos non vulgarem in mo- dum, et Deum hostibus illorum perfecte pretium redditurum docet, his verbis : • Deus æmulator, et ulciscens Dominus cum furore, ulciscens adver- sarios suos, et auferens ipse inimicos suos. Donii- lus longanimis, et magna fortitudo ejus. » Vincet enim, inquit, invicta præditus virtute, et donabit, ac subiget, a quibus est laesus. Tametsi enim lon- ganimis est, et in præsens videtur patienter ferre, certe ad extremum ‹ non faeiet innocentem, › est enim æmulator. Scimus autem Deum ipsum uni- versorum super, iisquæ Israelitæ per Babyloniorum crudelitatem passi sunt, non leviter succensuisse. Nam per Jeremiam, Babyloniorum multitudinem, seu civitatem sic compellat: Ego dedi eos in manus tuas, et tu non dedisti eis misericordiam 33. D Et per Zachariam : • Zelavi Jerusalem, et Sion as Psal. cu, 8. zelo magno, et ira magna ego irascor super gentes quæ superimpositæ sunt, pro eo quod ego quidem iratus sum modicum, ipsi vero superpositi sunt in mala st Caeterum illud, • Deus æmulator, » et quæ se- quuntur, transtulerit quis non inepte ad cos qui viam æquam et bonam et amoris diviui ambulare nolunt, sed magis ad vitam carnalem inclinant, Nam quod ulturus sit suppliciis subjiciens, et poenis 1, » IV Reg. xvi, seqq. Thren. 11, 31. " Zachar, I, 14, 15.
πεφρονήκασι γὰρ ἐχθρὰ, καὶ πεπολεμήκασι τῆ μετὰ σαρκὸς οἰκονομίᾳ τοῦ Μονογενοῦς, ἔλαβόν τε τὴν κλεῖδα τῆς γνώσεως, καθά φησιν αὐτὸς, καὶ οὔτε εἰσῆλθον αὐτοὶ, οὔτε μὴν ἑτέρους συγκεχωρήκασιν εἰσελθεῖν. οὐκοῦν εἰ καί ἐστι μικρόθυμος, ἀλλ’ οὖν ἀθῳῶν οὐκ ὰθῳῶσει τοὺς τῇ ἀληθεῖ πίστει πεπολεμὴκοτᾷς. Κὐριος ἑ συντελείᾳ κω ἔ συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτου, κοὶ ωεφέλαι κοντορτὸς ποδῶν αὐτοῦ. Μέλλων ὁ Προφήτης τῆς Νινευΐ τὴν ἅλωσιν εἰς παράκλησιν τῶν πεπονθότων προαναφωνεῖν, καὶ ὅτι κατασεισθήσεται παρὰ Θεοῦ καταδηλοῦν τοῖς ἠδικημένοις, προαφηγῆται χρησίμως τὸ τῆς θείας φύσεως παναλκὲς, καὶ ὅτι πᾶν ὁτιοῦν κατορθοῦν ἑλομένη τὸ ἀντιστατοῦν οὐδὲν, πάντα δὲ μᾶλλον ἕψεται ῥᾳδίως, καὶ ἰσχύσει τὸ αὐτῇ δοκοῦν, κἂν εἴτι τῶν b ἐπιγείων πραγμάτων ἡμῖν τε καὶ τοῖς καθ’ ἡμᾶς δυσκατόρθωτον εἶναι δοκῇ. ᾤοντο μὲν γὰρ οἱ Ἰουδαῖοι δυσαλωτάτους ἔσεσθαι τοὺς Βαβυλωνίους, καὶ ἄμαχον οὕτως χεῖρα λαχεῖν, ὡς μηδ’ ἃν εἰ βούλοιτο Θεὸς, ἀτονῆσαι πρὸς ἐχθρούς. ἐκάλει γὰρ οἶμαι δυσθυμίας εἰς τοῦτο αὐτοὺς τὰ κατὰ πάσης αὐτῶν τῆς χώρας ὠμῶς τε καὶ ἀνημέρως παρ’ ἐκείνων τετολμημένα.
τῷ πάντα ἰσχύοντι, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν ᾠχόμεθα Α τῶν ἀπαδόντων αὐτῷ. 'Αλλ' ἐρεῖς ὅτι ο Μακρόθυμος ὁ Δεσπότης. » Ναί, σύμφημι καὶ αὐτὸς, καὶ γάρ ἐστι κατὰ φύσιν τοιοῦτος. • Πλὴν ἀθῷον οὐκ ἀθῳώσει, ο τουτέστιν, οὐκ ἀπαλλάξει παντελῶς αἰτιαμάτων, καὶ δίκης τους προσκεκρουκότας αὐτῷ, καὶ τοῦτο ἀκατ ταλήκτως, καὶ πέρα δὴ μέτρου. Αναβάλλεται μὲν γὰρ τὴν ὀργὴν ἐξ ἡμερότητος τῆς ἐμφύτου, καὶ ἀνέχεται πλημμελούντων τινῶν ἔσθ' ὅτε, περιμένων τὴν μετάγνωσιν. Μέλλοντας δὲ, καὶ ἀναδυομένους μακρὰν κολάζει λοιπὸν, καὶ ὑπάγει ποιναῖς κατ- εσκληκότας. "Ωδε μὲν οὖν ἕξει τε ὁ λόγος ἡμῖν, καὶ νοοῖτο γεγονώς, εἰ βλέποι πρὸς Ἰουδαίους. Εἰ δὲ δὴ φέροιτο κατὰ τῆς Νινευή, νοήσομεν ετεροίως. Ελλον μὲν γὰρ Ασσύριοι τὴν τῶν Ἰουδαίων χώραν, κατα- νεύοντος Θεοῦ τὸ νικᾶν αὐτοῖς, διὰ τοῦ πλείστοις ὅσοις ἐνέχεσθαι πλημμελήμασι τοὺς ἐξ Ισραήλ. Οι δὲ ἦσαν ἀνήμεροί τε αλαζόνες, καὶ ἀγροίκην ἔχοντες παντελῶς τὴν φρένα, κατέληγον δὲ οὐδαμῶς, καὶ αὐτὴν τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν μονονουχί καταπαίοντες σκληραῖς τε καὶ ἐπαράτοις φωναίς. "Ποντο γὰρ ὅτι νενικήκασι καὶ οὐχ ἑκόντος αὐτοῦ, καὶ ὁμοῦ τοῖς Ἰουδαίοις τὴν ἐπαμύνουσαν αὐτοῖς πεπλεονεκτήκασι χεῖρα. Καὶ γοῦν ὁ Ραψάκης παλιμφήμοις ἐχρήσατο φωναῖς, τοῖς ἐν τῷ τείχει τῶν Ἱεροσολύμων ἐκεῖνα λέγων, & μόναις πρέπει ταῖς τῶν οὐκ εἰδότων τὸν φύσει καὶ ἀληθῆ Θεὸν ἀνοσίαις αθυροστομίαις. Αλλ' ἐκτέτικεν εὐθὺς τῆς ἀλαζονείας τὰς δίκας. Πλήν ήρη κότες τὰς ἐν τῇ Σαμαρείᾳ πόλεις οἱ ἀμφὶ τὸν Σαλο μανασάρ, καὶ ἑτέρας δὲ ταύταις προσκαταπρήσαντες, ο κατηλαζονεύοντο τῶν ἑαλωκότων, καὶ τῆς θείας δόξης κατεθρασύνοντο. Παραμυθεῖται δὴ οὖν ὁ προφήτης ἁλύοντας τοὺς δήμους τῶν Ἰουδαίων οὐ μετρίως, καὶ ὅτι πάντη τε καὶ πάντως τοῖς αὐτοὺς πεπολεμηκόσιν ἀπαρτίσει τὰς δίκας ὁ τῶν ὅλων Θεὸς διδάσκει, λέο γων· ο Θεός ζηλωτὴς, καὶ ἐκδικῶν Κύριος μετά θυμοῦ, ἐκδικῶν τοὺς ὑπεναντίους αὐτοῦ καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ. Κύριος μακρόθυμος, καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ. » Περιέσται γάρ πως, φησὶν, ἄμαχον ἔχων τὴν δύναμιν, καὶ κατακρατήσει τῶν λελυπηκότων. Εἰ γὰρ καὶ μακρόθυμός ἐστι, καὶ ὁρᾶ και τέως ἀνεξικακῶν, ἀλλ' εἰς τέλος • οὐκ ἀθῳώ σει· ο ζηλωτής γάρ ἐστι. Εύρήσομεν δὲ καὶ αὐτὸν τὸν Θεὸν τῶν ὅλων ἐφ᾽ οἷς πεπόνθασιν οἱ ἐξ Ἰσραὴλ διὰ τῆς τῶν Βαβυλωνίων ὠμότητος οὐ μετρίως κε- κινημένον. Εφη γὰρ διὰ φωνῆς Ἱερεμίου πρὸς τὴν Βαβυλωνίων πληθύν, ἢ πόλιν· . Ἐγὼ δέδωκα αὐτοὺς εἰς τὰς χεῖράς σου, σὺ δὲ οὐκ ἔδωκας αὐτοῖς ἔλεος. » Καὶ μὴν καὶ διὰ φωνῆς Ζαχαρίου φησίν· ὁ Ἐζήλωκα τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τὴν Σιὼν ζῆλον μέγαν, καὶ ὀργὴν μεγάλην ἐγὼ ὀργίζομαι ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ συν- επιτιθέμενα, ἀνθ' ὧν ἐγὼ μὲν ὠργίσθην ὀλίγα, αὐτοὶ δὲ συνεπέθεντο εἰς κακά. Τὸ δέ γε, ο Θεός ζηλωτής, » καὶ τὰ ἐφεξῆς, ἀρ- μέσειεν ἂν εἰκότως καὶ τοῖς οὐκ ἐθέλουσι τὴν ἐπι- ική, καὶ φιλόθεον ἰέναι τρίβον, ἀπονενευκότες δὴ μᾶλλον ἐπὶ τὸ βιοῦν ἐλέσθαι σαρκικῶς. Οτι γὰρ ἐκ δικήσει, κολάσεσιν ὑποφέρων, καὶ ποιναῖς ὑποτιθεὶς IN NABUM PROPHETAM COMMENTARIUS. Sedl oljicies : « Longaniuis est Dominus s. Etiam, B assentior et ego tibi, est siquidem natura talis. Verumtamen innocentem non innocentem faciet,» hoc est, a quibus est offensus, idque sine fine ac modo, illos criminibus et pena non penitus ex- imet. Iram enim ex insita mansuetudine differt, et nonnunquam peccantes tolerat, prenitentiam eorum exspectans. Cunctantes aulem, et detrectantes diu, tandem punit, et induratos multat. Sic igitur se verba habebunt, et hanc sententiam continere in- telligentur, si ad Judæos referantur. Sin autem contra Niniven fiunt, alius erit sensus. Assyrii enim, annuente numine, Judæorum provinciam sibi adjunxerunt, propterea quod Israelitæ plurinis pec- catis essent cooperti. Erant porro Assyrii sævi, arrogantes et feroces animi, et Dei gloriam ver- borum asperitate et maledicentia tantum non omni ratione et perpetuo violare conabantur. Etenim se, ipso etiam nolente, vicisse et simul manum Ja- dæos defendentem exsuperasse rebantur. Itaque Rabsaces male ominatis verbis usus est, stantibus pro muro ea petulanti ore dicens, quæ solos verum et natura Deum ignorantes loqui deceat. At enim fastus sui pœnas štatim suscepit. Cum cepis- set porro urbes Samariæ exercitus Salmanasar, et cum illis alias quoque incendisset, adversum ca- ptivos insolenter gloriabatur, et gloriam Dei impu- denter dictis lacerabat ". Delinit itaque propheta mæstos Judæorum populos non vulgarem in mo- dum, et Deum hostibus illorum perfecte pretium redditurum docet, his verbis : • Deus æmulator, et ulciscens Dominus cum furore, ulciscens adver- sarios suos, et auferens ipse inimicos suos. Donii- lus longanimis, et magna fortitudo ejus. » Vincet enim, inquit, invicta præditus virtute, et donabit, ac subiget, a quibus est laesus. Tametsi enim lon- ganimis est, et in præsens videtur patienter ferre, certe ad extremum ‹ non faeiet innocentem, › est enim æmulator. Scimus autem Deum ipsum uni- versorum super, iisquæ Israelitæ per Babyloniorum crudelitatem passi sunt, non leviter succensuisse. Nam per Jeremiam, Babyloniorum multitudinem, seu civitatem sic compellat: Ego dedi eos in manus tuas, et tu non dedisti eis misericordiam 33. D Et per Zachariam : • Zelavi Jerusalem, et Sion as Psal. cu, 8. zelo magno, et ira magna ego irascor super gentes quæ superimpositæ sunt, pro eo quod ego quidem iratus sum modicum, ipsi vero superpositi sunt in mala st Caeterum illud, • Deus æmulator, » et quæ se- quuntur, transtulerit quis non inepte ad cos qui viam æquam et bonam et amoris diviui ambulare nolunt, sed magis ad vitam carnalem inclinant, Nam quod ulturus sit suppliciis subjiciens, et poenis 1, » IV Reg. xvi, seqq. Thren. 11, 31. " Zachar, I, 14, 15.
PG 71:783ἵνα τοίνυν εἰδεῖεν, ὡς κείσονται μὲν ἀκονιτὶ κατεξανιστάντος αὐτοῖς τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ, ἁλώσονται δὲ,
καὶ μάλα ῥᾳδίως, ἀναγκαίως φησί Κύρος ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδος αὐτοῦ καὶ νεφέλαι κονιορτὸς ποδων αὐτου. εἰ γὰρ δὴ, φησὶ, βουλεύσαιο κατά τινων· τοῦτο γὰρ ἢ ὀδός· καταδραμεῖται πάντως ὡς ἐν συσσεισμῷ. ἄμαχον δὲ χρῆμα καὶ δυσδιάφυκτον κομιδῆ συσσεισμὸς καὶ συντέλεια, καὶ νεφελαι πρὸς τούτοις κονιορτοῦ δίκην ἱπτάμεναι καὶ τὸν οὐρανὸν καταπυκάζουσαι. ἔοικε δὲ ὁ Προφήτης εἰς ἀνάμνησιν αὐτοὺς ἀναφέρειν τοῦ κατὰ παντὸς ἀνθρώπων γένους ἐπὶ Νῶε γεγονότος κατακλυσμοῦ, ἐν συντελείᾳ γὰρ τότε καὶ ἐν συσσεισμῷ τῷ κατὰ πάντων οἱονεὶ πεπόρευται Θεὸς, νεφἑλας ἐξανιστὰς, καὶ, καθὰ φησὶ τὸ γράμμα τὸ ἱερὸν, ἀνοίγων τοὺς καταῤῥάκτους τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὑετοῖς ἀσχέτοις ἐπικλύζων τὴν ὑπ’ οὐρανόν. ὁ τοίνυν, φησὶ, πρὸς ὅλην εὐκόλως ἰσχύσας τὴν γῆν, καὶ ψήφῳ μιᾷ τοὺς ἐν αὐτῇ πάντας ἀνελὼν, πῶς ἃν ἀτονήσειε πρὸς ἔθνος ἓν τὸ Βαβυλώνιον ; θεοπρεπῶς δὲ σφόδρα φησὶ τό Νεφέλαι κονιορτὸς πόνων αὐτοῦ. ὡς γὰρ εὔκολον ἀνθρώπῳ χοῦν τε καὶ κόνιν ἀνακινῆσαι ποδὶ, τὸν αὐτὸν οἶμαι τρόπον εὐχερὲς καὶ τῷ πάντων κατεξουσιάζοντι Θεῷ, χειμῶνί τε καὶ νεφέλαις καταπυκάσαι τὸν οὐρανὸν.
Α τὸν ἐξήνιόν τε καὶ ἀλιτήριον, πῶς ἔστιν ἀμφιβαλεῖν, εἴπερ ἀληθές ἐστιν, ὅτι « Τοὺς πάντας ἡμᾶς δεῖ φα νερωθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, ἵνα κομίσηται ἕκαστος τὰ διὰ σώματος πρὸς & ἔπραξεν εἶ- τε ἀγαθὸν εἴτε φαῦλον. Οὐδὲν δὲ ἧττον ὁ λόγος πρέπει ἂν εἰκότως καὶ τοῖς Ἰουδαίων καθηγηταίς, τοῖς Γραμ ματεῦσι λέγω καὶ Φαρισαίοις, οἳ τὴν εἰς Χριστὸν παρωθούμενοι πίστιν, σφᾶς τε αὐτοὺς, καὶ ἑτέρους διαλλύντες ἡλίσκοντο. Πεφρονήκασι γὰρ ἐχθρά, καὶ πεπολεμήκασι τῇ μετὰ σαρκὸς οἰκονομίᾳ τοῦ Μονο γενοῦς, ἔλαβόν τε τὴν κλεῖδα τῆς γνώσεως, καθά φησιν αὐτὸς, οὔτε εἰσῆλθον αὐτοὶ, ούτε μὴν ἑτέρους συγκεχωρήκασιν εἰσελθεῖν. Οὐκοῦν εἰ καὶ ἔστι με κρόθυμος, ἀλλ᾽ οὖν οὐκ ἀθῳώσει τοὺς τῇ ἀληθεῖ πέτ στει πεπολεμηκότας. Κύριος, ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, καὶ νεφέλαι κονιορτός ποδῶν αὐτοῦ. Δ'. Μέλλων ὁ προφήτης Νινευὴ τὴν ἅλωσιν εἰς τα ράκλησιν τῶν πεπονθότων προαναφωνεῖν, καὶ διε κατασεισθήσεται παρὰ Θεοῦ καταδηλοῦν τοῖς ἡδικης κόσι, προαφηγήται χρησίμως τὸ τῆς θείας φύσεως παναλκὲς, καὶ ὅτι πᾶν ὁτιοῦν κατορθοῦν ἕλοιτο τὸ ἀστατοῦν οὐδὲν, πάντα δὲ μᾶλλον ἔψεται βαδίως, καὶ ἰσχύσει τὸ αὐτῇ δοκοῦν, κἂν εἴ τι τῶν ἐπιγείων πραγ- μάτων ἡμῖν τε καὶ τοῖς καθ᾿ ἡμᾶς δυσκατόρθωσαν είναι δοκῇ. βοντο μὲν γὰρ οἱ Ἰουδαίο: δυσαλώτους έσεσθαι τοὺς Βαβυλωνίους, καὶ ἄμαχον οὕτως χεῖρα λαχεῖν, ὡς μηδ' ἂν εἰ βούλοιτο Θεός, ἀτονῆσαι πρὸς εχθρούς. Ἐκάλει γάρ, οἶμαι, δυσθυμίας εἰς τοῦτο αὐτοὺς τὰ πάσῃ αὐτῶν τῇ χώρᾳ ὁμῶς τε καὶ ἀνημέ φως παρ' ἐκείνων τετολμημένα. "Ινα τοίνυν εἰδεῖν, ὡς κείσον.αι μὲν ἀκον:τὶ κατεξαναστάντος αὐτοῖς τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ, ἀλώσονται δὲ, καὶ μάλα ῥᾳδίως, ἀνα - καίως φησί, ο Κύριος ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμο ἡ ὁδὸς αὐτοῦ. ὁ ᾿Αμαχον δὲ χρῆμα, καὶ κομιδή δυσ διάφυκτον συσσεισμὸς, καὶ συντέλεια, καὶ νεφέλαι πρὸς τούτοις δίκην αινιττώμενοι (1) κονιορτού, και τὸν οὐρανὸν καταπυκάζουσαι. Εοικε δὲ ὁ προφήτης εἰς ἀνάμνησιν αὐτοὺς ἀναφέρειν τοῦ κατὰ παντὸς ἀνα θρώπου γένους ἐπὶ Νῶε γεγονότος κατακλυσμού. Εν συντελείᾳ γὰρ τότε καὶ ἐν συσσεισμῷ τῷ κατά πάντων οἱονεὶ πεπόρευται Θεός, νεφέλας ἐξαναστάς, καθά φητι τὸ Γράμμα τὸ ἱερὸν, ἀνοίγων τους καταρράκτους τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὑετοῖς ἀσχέτοις ἐπικλύζων τὴν ὑπ' οὐρανόν. Ο τοίνυν, φησί, εὐκόλως πρὸς ὅλην ἰσχύσας τὴν γῆν, καὶ ψήφῳ μιὰ ἐν αὐτῷ πάντας ἀνελών, πῶς ἂν ἀτονήσειε πρὸς ἔθνος ἐν τὸ Βαβυλώνιον ; Θεοπρε πῶς δὲ σφόδρα φησὶ τὸ νεφέλαβον κονιορτών ποδών αὐτοῦ. Ὡς γὰρ εὔκολον ἀνθρώπῳ χοῦν τε καὶ κόνιν ἀνακινῆσαι ποδὶ, τὸν αὐτὸν, οἶμαι, τρόπον εὐχερές, καὶ τῷ πάντων κατεξουσιάζοντι Θεῷ, χειμῶν! τε καὶ νεφέλαις καταπυκάσαι τὸν οὐρανόν. Εἰ δὲ δὴ προσήκει καὶ τὸν ἀπόρρητον νοῦν τῶν προκειμένων έκβασανίσαι, ἐκεῖνο εἰπεῖν οἱήσομαι 7. S. CYRHII ALEXANDRINI ARCHIEP. subdeus cfrenatos et flagitiosos, neutiquam dubi- tare licet, quando verum est : • Omnes uos ma:i- festari oportere ante tribunal Christi, ut recipiat unusquisque prout gessit in corpore suo sive bonum sive malum "Nihilominus sermo hic etiam non male in Judeorum doctores, Scribas puta, et Pha- riskos accommodetur, qui, repulsa Gde in Christum, et seipsos et alios perdere convicti sunt. Fuerunt enim malevoli, et Unigeniti cum carne œconomiam oppugnarunt, acceptaruntque clavem scientia, sicut ipse ait so et neque intrarunt ipsi, neque alios intrare siverunt. Quare quanquam est longanimis, tamen innocentes non faciet eos, qui veræ fidei bellum intulerunt. ' Dominus, in consummatione et concussione B ria ejus, et nubes pulvis pedum ejus. IV. Propheta expugnationem Ninives ad solatium afflictorum prædicturus, et calamitatem passis de- structionem ejus indicaturus, opportune prius di- vinæ naturæ potentissimum robur docet, et quid- quid illa tandem rite confectum voluerit, vacare mutabilitate et inconstantia : quin omnia potius secutura maxime, et posse Deum, quod illi visum fuerit, etiamsi quod terrenorum negotiorum nobis nostrique similibus bene effici difficulter posse vi- deatur. Putabaut quippe Judzi, Babylonios nequire subigi, et adeo invictis esse viribus ut, etiam vo- lente Deo, adversum hostes languere ac deficere non possent. Ad hujusmodi namque mœstitudinem, opinor, eos tota eorum regione crudeliter et im- C maniter ab illis perpetrata maleficia hortabantur. Ut igitur scirent, Deo in illos iram intendente, aulle Labore facillimeque subactum iri, dicere necesse habuit, Dominus in consummatione et concus- sione via ejus. Est autem res insuperabilis, et magnopere vitatu dificilis concussio et cousumma - to, et insuper nubes pulveris, calum oblegentes, et ultionem iusinuantes. Videtur autem propheta di- luvium, quod sub Noe toti humano generi contigit, in memoriam eis reducere. Tum enim velut in consummatione et commotione contra omnes venit Deus, aubes excitans, ut ait divina Scriptura 31.30, aperiens calarractas culi, et immensitate pluvia- rum universum orbem irrigans. Qui igitur non dif- ticulter adversus totum orbem valuit, et uno decreto omnes mortales sustulit, quinam adversus unam gentem Babyloniam infirmus sit? Jam vero con- gruenter Deo, nubiun agmen pulverem pedum ejus Nominat. Quemadmodum enim facile est homini, terram et pulverem pedibus excitare, eodem modd, ut existimo, omnium rerum habenti potestatem Deo, procella et nubibus cœlum condensare facile est. Quod si arcanum quoque verborum istorum sen · sum indagare placet, illud dicendum arbitrabor, . D Cor. v, 10. Luc. x1, 52. 37.38 Psal. CXXXIV, I (1) Contextus sensus postulat ἀνιπτάμεναι vel ἀνιστάμεναι. CTELERIUS, Monum. Eccl. Gr. 11, 492.
PG 71:784Εἰ δὲ δὴ προσήκοι καὶ τὸν ἀπόρρητον νοῦν τῶν προκειμένων ἐκβασανίσαι, ἐκεῖνο εἰπεῖν οἰήσομαι δεῖν, ὅτι τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τὴν ὁδὸν, ἤγουν τὴν ἐκπλήρωσιν ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμῷ πεποιῆσθαί φαμεν τὸν Μονογενῆ Λόγον τοῦ Θεοῦ. ἐπειδὴ γὰρ γέγονε καθ’ ἡμᾶς, συντετέλεκε καὶ συνέσεισεν “ ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας καὶ τοὺς κοσμο
“ κράτορας τοῦ αἰῶνος τούτου,’’ τῆς καθ’ ἡμῶν ἐξελάσας πλεονεξίας, καὶ τῆς ἀρχαίας ἐκείνης ἀποσοβήσας ἰσχύος, καθελὼν δὲ καὶ αὐτὸ τοῦ θανάτου τὸ κράτος καὶ πρός γε τούτῳ τὴν ἁμαρτίαν. γεγόνασι δὲ καὶ νεφέλαι κονιορτὸς πόνων αὐτοῦ. ὥσπερ γὰρ τοῦ βαδίζοντος πρόαν ἵπταται κόνις, οὕτω τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τοῦ Μονογενοῦς προεβάδιζον αἱ νοηταὶ νεφέλαι, τουτέστιν οἱ μακάριοι προφῆται, σκοτεινοτέρῳ μὲν καὶ οὐ λίαν ἐμφανεστέρῳ χρώμενοι λόγῳ, πλὴν ζωοποιοῖς κηρύγμασι τὸν τῶν συνιέναι δυναμένων κατάρδοντες νοῦν. Ἀπολῶ θαλάσσῃ καὶ ζηραίνων αὐτἡν, καὶ πάντας τοὺς ποταμούς ἐξερηῶν. Ἐξ ὧν ᾔδεσάν τε καὶ πεπείραντο τὸν τῆς διηγήσεως λόγον διατεκταίνει, ἀποστήσας αὐτὸν τῶν ἄγαν ἀρχαιοτέρων.
Α τὸν ἐξήνιόν τε καὶ ἀλιτήριον, πῶς ἔστιν ἀμφιβαλεῖν, εἴπερ ἀληθές ἐστιν, ὅτι « Τοὺς πάντας ἡμᾶς δεῖ φα νερωθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, ἵνα κομίσηται ἕκαστος τὰ διὰ σώματος πρὸς & ἔπραξεν εἶ- τε ἀγαθὸν εἴτε φαῦλον. Οὐδὲν δὲ ἧττον ὁ λόγος πρέπει ἂν εἰκότως καὶ τοῖς Ἰουδαίων καθηγηταίς, τοῖς Γραμ ματεῦσι λέγω καὶ Φαρισαίοις, οἳ τὴν εἰς Χριστὸν παρωθούμενοι πίστιν, σφᾶς τε αὐτοὺς, καὶ ἑτέρους διαλλύντες ἡλίσκοντο. Πεφρονήκασι γὰρ ἐχθρά, καὶ πεπολεμήκασι τῇ μετὰ σαρκὸς οἰκονομίᾳ τοῦ Μονο γενοῦς, ἔλαβόν τε τὴν κλεῖδα τῆς γνώσεως, καθά φησιν αὐτὸς, οὔτε εἰσῆλθον αὐτοὶ, ούτε μὴν ἑτέρους συγκεχωρήκασιν εἰσελθεῖν. Οὐκοῦν εἰ καὶ ἔστι με κρόθυμος, ἀλλ᾽ οὖν οὐκ ἀθῳώσει τοὺς τῇ ἀληθεῖ πέτ στει πεπολεμηκότας. Κύριος, ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, καὶ νεφέλαι κονιορτός ποδῶν αὐτοῦ. Δ'. Μέλλων ὁ προφήτης Νινευὴ τὴν ἅλωσιν εἰς τα ράκλησιν τῶν πεπονθότων προαναφωνεῖν, καὶ διε κατασεισθήσεται παρὰ Θεοῦ καταδηλοῦν τοῖς ἡδικης κόσι, προαφηγήται χρησίμως τὸ τῆς θείας φύσεως παναλκὲς, καὶ ὅτι πᾶν ὁτιοῦν κατορθοῦν ἕλοιτο τὸ ἀστατοῦν οὐδὲν, πάντα δὲ μᾶλλον ἔψεται βαδίως, καὶ ἰσχύσει τὸ αὐτῇ δοκοῦν, κἂν εἴ τι τῶν ἐπιγείων πραγ- μάτων ἡμῖν τε καὶ τοῖς καθ᾿ ἡμᾶς δυσκατόρθωσαν είναι δοκῇ. βοντο μὲν γὰρ οἱ Ἰουδαίο: δυσαλώτους έσεσθαι τοὺς Βαβυλωνίους, καὶ ἄμαχον οὕτως χεῖρα λαχεῖν, ὡς μηδ' ἂν εἰ βούλοιτο Θεός, ἀτονῆσαι πρὸς εχθρούς. Ἐκάλει γάρ, οἶμαι, δυσθυμίας εἰς τοῦτο αὐτοὺς τὰ πάσῃ αὐτῶν τῇ χώρᾳ ὁμῶς τε καὶ ἀνημέ φως παρ' ἐκείνων τετολμημένα. "Ινα τοίνυν εἰδεῖν, ὡς κείσον.αι μὲν ἀκον:τὶ κατεξαναστάντος αὐτοῖς τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ, ἀλώσονται δὲ, καὶ μάλα ῥᾳδίως, ἀνα - καίως φησί, ο Κύριος ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμο ἡ ὁδὸς αὐτοῦ. ὁ ᾿Αμαχον δὲ χρῆμα, καὶ κομιδή δυσ διάφυκτον συσσεισμὸς, καὶ συντέλεια, καὶ νεφέλαι πρὸς τούτοις δίκην αινιττώμενοι (1) κονιορτού, και τὸν οὐρανὸν καταπυκάζουσαι. Εοικε δὲ ὁ προφήτης εἰς ἀνάμνησιν αὐτοὺς ἀναφέρειν τοῦ κατὰ παντὸς ἀνα θρώπου γένους ἐπὶ Νῶε γεγονότος κατακλυσμού. Εν συντελείᾳ γὰρ τότε καὶ ἐν συσσεισμῷ τῷ κατά πάντων οἱονεὶ πεπόρευται Θεός, νεφέλας ἐξαναστάς, καθά φητι τὸ Γράμμα τὸ ἱερὸν, ἀνοίγων τους καταρράκτους τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὑετοῖς ἀσχέτοις ἐπικλύζων τὴν ὑπ' οὐρανόν. Ο τοίνυν, φησί, εὐκόλως πρὸς ὅλην ἰσχύσας τὴν γῆν, καὶ ψήφῳ μιὰ ἐν αὐτῷ πάντας ἀνελών, πῶς ἂν ἀτονήσειε πρὸς ἔθνος ἐν τὸ Βαβυλώνιον ; Θεοπρε πῶς δὲ σφόδρα φησὶ τὸ νεφέλαβον κονιορτών ποδών αὐτοῦ. Ὡς γὰρ εὔκολον ἀνθρώπῳ χοῦν τε καὶ κόνιν ἀνακινῆσαι ποδὶ, τὸν αὐτὸν, οἶμαι, τρόπον εὐχερές, καὶ τῷ πάντων κατεξουσιάζοντι Θεῷ, χειμῶν! τε καὶ νεφέλαις καταπυκάσαι τὸν οὐρανόν. Εἰ δὲ δὴ προσήκει καὶ τὸν ἀπόρρητον νοῦν τῶν προκειμένων έκβασανίσαι, ἐκεῖνο εἰπεῖν οἱήσομαι 7. S. CYRHII ALEXANDRINI ARCHIEP. subdeus cfrenatos et flagitiosos, neutiquam dubi- tare licet, quando verum est : • Omnes uos ma:i- festari oportere ante tribunal Christi, ut recipiat unusquisque prout gessit in corpore suo sive bonum sive malum "Nihilominus sermo hic etiam non male in Judeorum doctores, Scribas puta, et Pha- riskos accommodetur, qui, repulsa Gde in Christum, et seipsos et alios perdere convicti sunt. Fuerunt enim malevoli, et Unigeniti cum carne œconomiam oppugnarunt, acceptaruntque clavem scientia, sicut ipse ait so et neque intrarunt ipsi, neque alios intrare siverunt. Quare quanquam est longanimis, tamen innocentes non faciet eos, qui veræ fidei bellum intulerunt. ' Dominus, in consummatione et concussione B ria ejus, et nubes pulvis pedum ejus. IV. Propheta expugnationem Ninives ad solatium afflictorum prædicturus, et calamitatem passis de- structionem ejus indicaturus, opportune prius di- vinæ naturæ potentissimum robur docet, et quid- quid illa tandem rite confectum voluerit, vacare mutabilitate et inconstantia : quin omnia potius secutura maxime, et posse Deum, quod illi visum fuerit, etiamsi quod terrenorum negotiorum nobis nostrique similibus bene effici difficulter posse vi- deatur. Putabaut quippe Judzi, Babylonios nequire subigi, et adeo invictis esse viribus ut, etiam vo- lente Deo, adversum hostes languere ac deficere non possent. Ad hujusmodi namque mœstitudinem, opinor, eos tota eorum regione crudeliter et im- C maniter ab illis perpetrata maleficia hortabantur. Ut igitur scirent, Deo in illos iram intendente, aulle Labore facillimeque subactum iri, dicere necesse habuit, Dominus in consummatione et concus- sione via ejus. Est autem res insuperabilis, et magnopere vitatu dificilis concussio et cousumma - to, et insuper nubes pulveris, calum oblegentes, et ultionem iusinuantes. Videtur autem propheta di- luvium, quod sub Noe toti humano generi contigit, in memoriam eis reducere. Tum enim velut in consummatione et commotione contra omnes venit Deus, aubes excitans, ut ait divina Scriptura 31.30, aperiens calarractas culi, et immensitate pluvia- rum universum orbem irrigans. Qui igitur non dif- ticulter adversus totum orbem valuit, et uno decreto omnes mortales sustulit, quinam adversus unam gentem Babyloniam infirmus sit? Jam vero con- gruenter Deo, nubiun agmen pulverem pedum ejus Nominat. Quemadmodum enim facile est homini, terram et pulverem pedibus excitare, eodem modd, ut existimo, omnium rerum habenti potestatem Deo, procella et nubibus cœlum condensare facile est. Quod si arcanum quoque verborum istorum sen · sum indagare placet, illud dicendum arbitrabor, . D Cor. v, 10. Luc. x1, 52. 37.38 Psal. CXXXIV, I (1) Contextus sensus postulat ἀνιπτάμεναι vel ἀνιστάμεναι. CTELERIUS, Monum. Eccl. Gr. 11, 492.
PG 71:785ὅτε γὰρ τῆς Αἰγυπτίων ἀνοσιότητος καὶ τῆς ἀφορήτου πλεονεξίας τὸν Ἰσρὴλ ἐξεκόμιζεν ὁ προασπίζων Θεὸς, διεβίβασε μὲν διὰ μέσης θαλάσσης αὐτοὺς, ἐκέλευε δὲ βαδίζειν ὡς ἐπὶ ξηρᾶς· “ ἐπάγη γὰρ ὡσεὶ τεῖχος τὰ ὓδατα,” κατὰ τὸ γεγραμμένον. οὐκοῦν ἠπείλησε μὲν τῇ θαλάσσῃ, καὶ βάσιμος ἦν οἷά τις ζηρά. εἰ δὲ δή τις βούλοιτο ταῖς περὶ τούτων ἐννοίαις τὰ πρῶτα συνείρειν, φημὶ δὴ τό “ κύριος ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν “ συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, ” τὰ εἰκότα καὶ οὕτω φρονήσει. μονονουχὶ γὰρ συντελέσας τε καὶ συσσείσας τὴν Αἰγυπτίων, ὁ τῶν ὅλων κύριος διὰ τῶν ἐν αὐτῇ γεγονότων σημείων καὶ τοῦ θανάτου τῶν πρωτοτόκων· διολώλασι γὰρ ἐν μιᾷ νυκτὶ,
θρήνου τε καὶ οἰμωγῆς, ὡς ἔφησε, τὰ πάντα πεπλήρωτο· διὰ μέσης θαλάσσης διεβίβασε τὸν Ἰσραὴλ, κατηρτημένης αὐτῶν τῆς ἐξ οὐρανοῦ νεφέλης. Ἔφη τι τοιοῦτον καὶ ὁ μακάριος Δαυείδ. ψάλλει γὰρ ὧδε “ Ὁ Θεὸς ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ “ σου, ἐν τῷ διαβαίνειν σε ἐν τῇ ἐρήμῳ, γῆ ἐσείσθη, καὶ “ γὰρ οἱ οὐρανοὶ ενσταξαν.’’ γῆν δὲ σεσεισμένην, καθάπερ ἐγῷμαι, τὴν Αἰγυπτίων φησίν.
δεῖν, ὅτι τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τὴν εἴσοδον, & ἤγουν τὴν ἐκπλήρωσιν ἐν συντελείᾳ, καὶ ἐν συσσει· σμῷ πεποιῆσθαί φαμεν τὸν μονογενῆ Λόγον τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ γὰρ γέγονε καθ᾿ ἡμᾶς, συντετέλεκε, καὶ συνέσεισεν ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, καὶ τοὺς κοσμο. κράτορας τοῦ αἰῶνος τούτου, τῆς καθ' ἡμῶν ἐξελάσας πλεονεξίας, καὶ τῆς ἀρχαίας ἐκείνης ἰσχύος κατα 50- δήσας, καθελών δὲ καὶ αὐτὸν τὸν θάνατον, καὶ πρός γε τούτῳ τὴν ἁμαρτίαν. Γεγόνασι δὲ καὶ νεφέλαι κονιορτός ποδῶν αὐτοῦ. Ωσπερ γὰρ τοῦ βαδίζοντος προανίσταται κόνις, οὕτω τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονο μίας τοῦ Μονογενούς προεβάδιζον αἱ νοηταὶ νεφέλαι, τουτέστιν, οἱ μακάριοι προφῆται, σκοτεινοτέρῳ μὲν, καὶ οὐ λίαν ἐμφανεστέρω χρώμενοι λόγῳ, πλὴν ζωο ποιοῖς κηρύγμασι τῶν συνιέναι δυναμένων κατάρ- δοντα νοῦν. Απειλών θαλάσσῃ, καὶ ξηραίνων αὐτὴν, καὶ πάντας τοὺς ποταμοὺς ἐξερημών. Ε'. Ἐξ ὧν ᾔδεσάν τε καὶ πεπείραντο τὸν τῆς ἐπὶ σφᾶς διηγήσεως λόγον διατεκταίνει, ἀποστήσας αὐτὸν τῶν ἄγαν ἀρχαιοτέρων. "Οτε γὰρ τῆς Αἰγυπτίων ἀν οσιότητος, καὶ τῆς ἀφορήτου πλεονεξίας τὸν Ἰσραὴλ ἐξεκόμιζεν ὁ προασπίζων Θεός, διεβίβασε μὲν διὰ μέσης θαλάσσης αὐτοὺς, ἐκέλευσε δὲ βαδίζειν ὡς ἐπὶ ξηρᾶς. Ἐπάγη γὰρ ὡσεὶ τεῖχος τὰ ὕδατα, κατὰ τὸ γεγραμμένον. Οὐκοῦν ἠπείλησε τῇ θαλάσσῃ, καὶ βά- σιμος ἦν οἷά τις ξηρά. Εἰ δὲ δή τις βούλοιτο ταῖς περὶ τούτων ἐννοίαις τὰ πρῶτα συνείρειν, φημὶ δὴ τό, ο Κύριος ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, » τὰ εἰκότα καὶ οὕτω φρονήσει. Μονονουχι γὰρ συντελέσας τε καὶ συσσείσας τὴν Αἰγυπτίων, ὁ τῶν ὅλων Κύριος διὰ τῶν ἐν αὐτῇ γεγονότων σημείων, καὶ τοῦ θανάτου πρωτοτόκων· διολώλασι γὰρ ἐν μιᾷ νυκτί, θρήνου τε καὶ οἰμωγῆς τὰ πάντα πεπλήρωτο, διὰ μέσης, ὡς ἔφην, θαλάσσης διεβίβασε τὸν Ἰσραήλ, κατηρτισμένης αὐτῷ τῆς ἐξ οὐρανοῦ νεφέλης. Εφη τι τοιοῦτον καὶ ὁ μακάριος Δαβίδ. Ψάλλει γὰρ ὧδε· . Ο Θεός, ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ σου, ἐν τῷ διαβαίνειν σε ἐν τῇ ἐρήμῳ, γῆ ἐπείσθη, καὶ γὰρ οὐρανοὶ ἔσταξαν. » Γῆν δὲ σεσεισμένην, και θάπερ ἐγᾦμαι, τὴν Αἰγυπτίαν φησί, ὅτι δὲ καὶ νεφέλη κατεκρέματο, προβαδίζουσα τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ἀσυμ- φανὲς μὲν οὐδενί. Πιστώσεται δὲ καὶ ὁ θεσπέσιος Παῦλος, τοὺς τοῦ Ἰσραὴλ πατέρας ο βεβαπτίσθαι λέγων ἅπαντας ἐν τῇ νεφέλῃ, καὶ ἐν τῇ θαλάσσῃ. » Προσεπήγαγε δὲ ὁ προφήτης τὸ ξηραίνεσθαι τὴν θά λασσαν, καὶ τὸ ἐρημοῦσθαι ποταμούς, εἰς ἀνάμνησιν φέρων ἑτέρου θαύματος. "Οτε γὰρ εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας εἰσεκομίζοντο, Ἰησοῦ μετὰ Μωσέα προ εστηκότος, τότε κατά χώραν ἔστη πάλιν ὁ Ἰορδάνης, τὴν τῶν ναμάτων καταφορὰν ἀρρήτοις δεσμοῖς ἀνα- κόπτοντος τοῦ πάντα ισχύοντος Θεοῦ. 'Αξιοῖ δὲ ταῦτα τοῦ μεγίστου θαύματος καὶ ὁ μακάριος Δαβίδ, οὕτως λέγων· . Ο μεταστρέφων τὴν θάλασσαν εἰς ξηράν, ἐν ποταμῷ διελεύσονται ποδί. » Ποδὶ γὰρ πάλιν τὸν Ἰορδάνην διέβησαν. Εἰ δὲ δὴ τοὺς ποταμούς λέγει " IN NAIFUM PROPHETAM COMMENTARIUS sationis in carne, in consummatione et commo- tione unigenitum Dei Verbum fecisse. Postquam enim nobis factus est similis, consummavit et commovit principes, et potestates, et principes mundi saeculi hujus, eosque prærogativa contra nos exuit, et antiqua illa potentia depulit, simul mor- tem ipsam et peccatum destruxit. Porro nu- bes pulvis pedum ejus factæ sunt. Sicut enim ante ambulantem excitatur pulvis, ita ante œconomiamı in carne Unigeniti præcesserunt nubes, hoc est, beati prophetæ, tenebricosiore et involutiore quo - dam sermonis genere utentes; verumtamen vivificis prædicationibus mentem intelligentia valentium ir- rigantes. fugressum, sive expletionem economize seu dispe B VERS. 4. Comminans mari, et exsiccans illud et omnia flumina deserta faciens V. Ex iis quæ noverant, et experti erant, ex rebus, inquam, ipsis præstitis, narrationem ad eos texit, multo antiquioribus prætermissis. Quando enim protector eorum Deus ab impiis Ægyptiis, et intolerandis eorum imperiis Israelem eduxit, per medium mare traduxit, et quasi per aridam ambu- lare jussit. Nam instar muri, sicut scriptum est, aquæ in solidum astrictæ pependerunt. Cominiua- tus est itaque mari, et meabile, haud.secus quarı terra, evasit. Ac si quis voluerit cum horum senten tia prima illa connectere, nempe, • Dominus, in et. sic sentiet. Propemodum enim consummata commota Ægypto, universorum Dominus per signa ibidem edita, et mortem primogenitorum : inter- ierunt quippe una nocte : lamentisque et gemitibus omnia completa sunt; per medium, ut dixi, mare Israeli viam aperuit, nube de cœlo illi concinne coagmentata “. Simile quiddam apud beatum Davi- den exstal. Psallit nanque sic : • Deus, egredereris in conspectu populi tui, cum pertrans- ires in deserto, terra inota est : etenim coli distil- laverunt 41. Terram commotan, ut ego opinor, Ægyptiam dicit; cæterum nubes nihilominus iu sublimi suspensa, quæ filios Israel antecederet, neminem latet. Habebitur etiam fides beato Paulo, C consummatione via ejus, » nihil inconveniens eliary D Exod. xiv, 29. ** Psal nxv, 6. * Exod. xm, seqq. cum alirmanti, patres Israelis • baptizatos esse in nube et in mari “, › Addit propheta, Deum siccare mare, et deserta reddere flumina, alterius miraculi com- monefaciens. Quando enim in terram promissionis introducebantur, Jesu post Mosen gubernacula te- nente, tum in ea regione rursum Jordanis consti- tit, Deo omnipotente cursum fluentorum vinculis irruptis cohibente". Hæc porro et beatus David in miraculis maximis numerat, cum sic ait: ‹ Qui convertit mare in aridam, in fumine periransibunt pede ". » lterum enim pede Jordanem per transierunt. Et quoniam dicit omnia flumina ab eo *1 Psal lxvn, 8, 9. . Cor. 3, 1, 2. *3 Josue 111, seqq.
PG 71:786ὅτι δὲ καὶ νεφέλη κατεκρέματο, προβαδίζουσα τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ, ἀσυμφανὲς μὲν οὐδενί, πιστώσεται δὲ καὶ ὁ θεσπέσιος Παῦλος, τοὺς τοῦ Ισραὴλ πατέρας βεβαπτίσθαι λέγων ἅπαντας “ ἐν τῇ νεφέλῃ “ καὶ ἐν τῆ θαλάσσῃ.”
Προσεπήγαγε δὲ ὁ Προφήτης τῷ ξηραίνεσθαι τὴν θάλασσαν, καὶ τὸ ἐρημοῦσθιιι τοὺς ποταμοὺς, εἰς ἀνάμνησιν ἀναφέρων ἑτέρου θαύματος. ὅτε γὰρ εἰς τὴν τῆς ἐπαγγελίας εἰσεκομίζοντο γῆν, Ἰησοῦ μετὰ Μωυσέα προεστηκότος, τότε κατὰ χώραν ἔστη πάλιν ὁ Ἰορδάνησ, τὴν τῶν ναμάτων καταφορὰν ἀρρήτοις νεύμασι καὶ δεσμοῖς ἀνακόπτοντος του πάντα τσχυοντος Θεοῦ. ἀξιοῖ δὲ ταῦτα τοῦ μεγίστου θαύματος καὶ ὁ μακάριος Δαυεὶδ, οὕτως λέγων “ Δεῦτε καὶ ἴδετε τὰ ἔργα τοῦ “ Θεοῦ, ὡς φοβερὸς ἐν βουλαῖς ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· • ὁ μεταστρέφων τὴν θάλασσαν εἰς ξηρὰν, ἐν ποταμῷ διε- ” λεύσονται ποδί. ποδὶ γὰρ πάλιν τὸν Ἰορδάνην διέβησαν. εἰ δὲ δὴ καὶ πάντας λέγοι ξηραίνεσθαι τοὺς ποταμοὺς τὸ ἐφ’ ἑνὶ γεγονὸς ὅτι καὶ πᾶσι συμβήσεται Θεοῦ κατανεύοντος, διακεῖσθαι κελεύει. Δοκεῖ ’δε τισι καὶ καθ’ ἕτερόν τινα τρόπον τῷ τῶν προκειμένων προσφέρεσθαι νῷ.
δεῖν, ὅτι τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τὴν εἴσοδον, & ἤγουν τὴν ἐκπλήρωσιν ἐν συντελείᾳ, καὶ ἐν συσσει· σμῷ πεποιῆσθαί φαμεν τὸν μονογενῆ Λόγον τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ γὰρ γέγονε καθ᾿ ἡμᾶς, συντετέλεκε, καὶ συνέσεισεν ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, καὶ τοὺς κοσμο. κράτορας τοῦ αἰῶνος τούτου, τῆς καθ' ἡμῶν ἐξελάσας πλεονεξίας, καὶ τῆς ἀρχαίας ἐκείνης ἰσχύος κατα 50- δήσας, καθελών δὲ καὶ αὐτὸν τὸν θάνατον, καὶ πρός γε τούτῳ τὴν ἁμαρτίαν. Γεγόνασι δὲ καὶ νεφέλαι κονιορτός ποδῶν αὐτοῦ. Ωσπερ γὰρ τοῦ βαδίζοντος προανίσταται κόνις, οὕτω τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονο μίας τοῦ Μονογενούς προεβάδιζον αἱ νοηταὶ νεφέλαι, τουτέστιν, οἱ μακάριοι προφῆται, σκοτεινοτέρῳ μὲν, καὶ οὐ λίαν ἐμφανεστέρω χρώμενοι λόγῳ, πλὴν ζωο ποιοῖς κηρύγμασι τῶν συνιέναι δυναμένων κατάρ- δοντα νοῦν. Απειλών θαλάσσῃ, καὶ ξηραίνων αὐτὴν, καὶ πάντας τοὺς ποταμοὺς ἐξερημών. Ε'. Ἐξ ὧν ᾔδεσάν τε καὶ πεπείραντο τὸν τῆς ἐπὶ σφᾶς διηγήσεως λόγον διατεκταίνει, ἀποστήσας αὐτὸν τῶν ἄγαν ἀρχαιοτέρων. "Οτε γὰρ τῆς Αἰγυπτίων ἀν οσιότητος, καὶ τῆς ἀφορήτου πλεονεξίας τὸν Ἰσραὴλ ἐξεκόμιζεν ὁ προασπίζων Θεός, διεβίβασε μὲν διὰ μέσης θαλάσσης αὐτοὺς, ἐκέλευσε δὲ βαδίζειν ὡς ἐπὶ ξηρᾶς. Ἐπάγη γὰρ ὡσεὶ τεῖχος τὰ ὕδατα, κατὰ τὸ γεγραμμένον. Οὐκοῦν ἠπείλησε τῇ θαλάσσῃ, καὶ βά- σιμος ἦν οἷά τις ξηρά. Εἰ δὲ δή τις βούλοιτο ταῖς περὶ τούτων ἐννοίαις τὰ πρῶτα συνείρειν, φημὶ δὴ τό, ο Κύριος ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, » τὰ εἰκότα καὶ οὕτω φρονήσει. Μονονουχι γὰρ συντελέσας τε καὶ συσσείσας τὴν Αἰγυπτίων, ὁ τῶν ὅλων Κύριος διὰ τῶν ἐν αὐτῇ γεγονότων σημείων, καὶ τοῦ θανάτου πρωτοτόκων· διολώλασι γὰρ ἐν μιᾷ νυκτί, θρήνου τε καὶ οἰμωγῆς τὰ πάντα πεπλήρωτο, διὰ μέσης, ὡς ἔφην, θαλάσσης διεβίβασε τὸν Ἰσραήλ, κατηρτισμένης αὐτῷ τῆς ἐξ οὐρανοῦ νεφέλης. Εφη τι τοιοῦτον καὶ ὁ μακάριος Δαβίδ. Ψάλλει γὰρ ὧδε· . Ο Θεός, ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ σου, ἐν τῷ διαβαίνειν σε ἐν τῇ ἐρήμῳ, γῆ ἐπείσθη, καὶ γὰρ οὐρανοὶ ἔσταξαν. » Γῆν δὲ σεσεισμένην, και θάπερ ἐγᾦμαι, τὴν Αἰγυπτίαν φησί, ὅτι δὲ καὶ νεφέλη κατεκρέματο, προβαδίζουσα τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ἀσυμ- φανὲς μὲν οὐδενί. Πιστώσεται δὲ καὶ ὁ θεσπέσιος Παῦλος, τοὺς τοῦ Ἰσραὴλ πατέρας ο βεβαπτίσθαι λέγων ἅπαντας ἐν τῇ νεφέλῃ, καὶ ἐν τῇ θαλάσσῃ. » Προσεπήγαγε δὲ ὁ προφήτης τὸ ξηραίνεσθαι τὴν θά λασσαν, καὶ τὸ ἐρημοῦσθαι ποταμούς, εἰς ἀνάμνησιν φέρων ἑτέρου θαύματος. "Οτε γὰρ εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας εἰσεκομίζοντο, Ἰησοῦ μετὰ Μωσέα προ εστηκότος, τότε κατά χώραν ἔστη πάλιν ὁ Ἰορδάνης, τὴν τῶν ναμάτων καταφορὰν ἀρρήτοις δεσμοῖς ἀνα- κόπτοντος τοῦ πάντα ισχύοντος Θεοῦ. 'Αξιοῖ δὲ ταῦτα τοῦ μεγίστου θαύματος καὶ ὁ μακάριος Δαβίδ, οὕτως λέγων· . Ο μεταστρέφων τὴν θάλασσαν εἰς ξηράν, ἐν ποταμῷ διελεύσονται ποδί. » Ποδὶ γὰρ πάλιν τὸν Ἰορδάνην διέβησαν. Εἰ δὲ δὴ τοὺς ποταμούς λέγει " IN NAIFUM PROPHETAM COMMENTARIUS sationis in carne, in consummatione et commo- tione unigenitum Dei Verbum fecisse. Postquam enim nobis factus est similis, consummavit et commovit principes, et potestates, et principes mundi saeculi hujus, eosque prærogativa contra nos exuit, et antiqua illa potentia depulit, simul mor- tem ipsam et peccatum destruxit. Porro nu- bes pulvis pedum ejus factæ sunt. Sicut enim ante ambulantem excitatur pulvis, ita ante œconomiamı in carne Unigeniti præcesserunt nubes, hoc est, beati prophetæ, tenebricosiore et involutiore quo - dam sermonis genere utentes; verumtamen vivificis prædicationibus mentem intelligentia valentium ir- rigantes. fugressum, sive expletionem economize seu dispe B VERS. 4. Comminans mari, et exsiccans illud et omnia flumina deserta faciens V. Ex iis quæ noverant, et experti erant, ex rebus, inquam, ipsis præstitis, narrationem ad eos texit, multo antiquioribus prætermissis. Quando enim protector eorum Deus ab impiis Ægyptiis, et intolerandis eorum imperiis Israelem eduxit, per medium mare traduxit, et quasi per aridam ambu- lare jussit. Nam instar muri, sicut scriptum est, aquæ in solidum astrictæ pependerunt. Cominiua- tus est itaque mari, et meabile, haud.secus quarı terra, evasit. Ac si quis voluerit cum horum senten tia prima illa connectere, nempe, • Dominus, in et. sic sentiet. Propemodum enim consummata commota Ægypto, universorum Dominus per signa ibidem edita, et mortem primogenitorum : inter- ierunt quippe una nocte : lamentisque et gemitibus omnia completa sunt; per medium, ut dixi, mare Israeli viam aperuit, nube de cœlo illi concinne coagmentata “. Simile quiddam apud beatum Davi- den exstal. Psallit nanque sic : • Deus, egredereris in conspectu populi tui, cum pertrans- ires in deserto, terra inota est : etenim coli distil- laverunt 41. Terram commotan, ut ego opinor, Ægyptiam dicit; cæterum nubes nihilominus iu sublimi suspensa, quæ filios Israel antecederet, neminem latet. Habebitur etiam fides beato Paulo, C consummatione via ejus, » nihil inconveniens eliary D Exod. xiv, 29. ** Psal nxv, 6. * Exod. xm, seqq. cum alirmanti, patres Israelis • baptizatos esse in nube et in mari “, › Addit propheta, Deum siccare mare, et deserta reddere flumina, alterius miraculi com- monefaciens. Quando enim in terram promissionis introducebantur, Jesu post Mosen gubernacula te- nente, tum in ea regione rursum Jordanis consti- tit, Deo omnipotente cursum fluentorum vinculis irruptis cohibente". Hæc porro et beatus David in miraculis maximis numerat, cum sic ait: ‹ Qui convertit mare in aridam, in fumine periransibunt pede ". » lterum enim pede Jordanem per transierunt. Et quoniam dicit omnia flumina ab eo *1 Psal lxvn, 8, 9. . Cor. 3, 1, 2. *3 Josue 111, seqq.
εἰ γὰρ ἕλοιτο, φησὶν, ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης τὴν κατὰ τῆς Νινευϊ ποιεῖσθαι καταδρομὴν, ποιήσεται δὴ πάντως ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμῶ· συντελέσει γὰρ αὐτὴν καὶ καταδονήσει ῥᾳδίως· πλατεῖαν δὲ οὖσαν, b καὶ οἷον θαλάσσης δίκην τοῖς ἄλλοις ἔθνεσι τοὺς πολέμους ἐπικυμαίνουσαν, ἀμελλητὶ καταξηρανεῖ. κἂν εἰ ἀνέρχοιντο, φησὶν, ὡς χείμαρροι τὰ παρ’ αὐτῆς ἔ, πάντη τε καὶ πάντως ἐρημωθήσονται. θάλασσαν δὲ καὶ ποταμοὺς ἐπικλύζοντάς τε καὶ καταπνίγοντας , οὐδὲν ἧττον εἶναί φαμεν τὰς πονηρὰς καὶ ἀντικειμένας δυνάμεις, καὶ πρό γε τῶν ἄλλων τὸν σατανᾶν. ἀλλ’ ὅλην αὐτῶν τὴν δύναμιν κατεξήρανεν ὁ Χριστὸς, καὶ ἄμαχον οὖσαν πάλαι, τοῖς τῶν σεβομένων αὐτὸν ὑπέστρωσε ποσίν. Ὠλιγώφθη ἡ Βασανπιτις κὼ ὁ κάρημηλος, κω τὰ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου ἐξέλιπε. τὰ ὂρη ἐσείσθησαν ἀπ’ αὀτοῦ, κω οἱ βουνοὶ ἐσαλεύθησαν, κω ἀνεστἀλη ἡ γῆ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ἡ σύμπασα, καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες έν αὐτῇ. Καὶ δι’ ἑτέρων εὐθὺς ἀποδείξεων ὁ λόγος ἔρχεται, τῇ θείᾳ φύσει τὸ παναλκές τε καὶ ἄμαχον εἰς ἐξουσίαν ἐπιμαρτυρῶν. χώρα μὲν γὰρ ἡ Βασανῖτις ἐστιν εὐθαλής τε καὶ πίειρα· Κάρμηλος d δὲ καὶ Αίβανος, τὸ μὲν τῆς Φοινίκης, τὸ δὲ τῆς Ἰουδαίας ὄρος, εὐδενδρότατα δὲ ἄμφω, καὶ ἀμφιλαφέσι κομῶντα δρυμοῖς.
δεῖν, ὅτι τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονομίας τὴν εἴσοδον, & ἤγουν τὴν ἐκπλήρωσιν ἐν συντελείᾳ, καὶ ἐν συσσει· σμῷ πεποιῆσθαί φαμεν τὸν μονογενῆ Λόγον τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ γὰρ γέγονε καθ᾿ ἡμᾶς, συντετέλεκε, καὶ συνέσεισεν ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, καὶ τοὺς κοσμο. κράτορας τοῦ αἰῶνος τούτου, τῆς καθ' ἡμῶν ἐξελάσας πλεονεξίας, καὶ τῆς ἀρχαίας ἐκείνης ἰσχύος κατα 50- δήσας, καθελών δὲ καὶ αὐτὸν τὸν θάνατον, καὶ πρός γε τούτῳ τὴν ἁμαρτίαν. Γεγόνασι δὲ καὶ νεφέλαι κονιορτός ποδῶν αὐτοῦ. Ωσπερ γὰρ τοῦ βαδίζοντος προανίσταται κόνις, οὕτω τῆς μετὰ σαρκὸς οἰκονο μίας τοῦ Μονογενούς προεβάδιζον αἱ νοηταὶ νεφέλαι, τουτέστιν, οἱ μακάριοι προφῆται, σκοτεινοτέρῳ μὲν, καὶ οὐ λίαν ἐμφανεστέρω χρώμενοι λόγῳ, πλὴν ζωο ποιοῖς κηρύγμασι τῶν συνιέναι δυναμένων κατάρ- δοντα νοῦν. Απειλών θαλάσσῃ, καὶ ξηραίνων αὐτὴν, καὶ πάντας τοὺς ποταμοὺς ἐξερημών. Ε'. Ἐξ ὧν ᾔδεσάν τε καὶ πεπείραντο τὸν τῆς ἐπὶ σφᾶς διηγήσεως λόγον διατεκταίνει, ἀποστήσας αὐτὸν τῶν ἄγαν ἀρχαιοτέρων. "Οτε γὰρ τῆς Αἰγυπτίων ἀν οσιότητος, καὶ τῆς ἀφορήτου πλεονεξίας τὸν Ἰσραὴλ ἐξεκόμιζεν ὁ προασπίζων Θεός, διεβίβασε μὲν διὰ μέσης θαλάσσης αὐτοὺς, ἐκέλευσε δὲ βαδίζειν ὡς ἐπὶ ξηρᾶς. Ἐπάγη γὰρ ὡσεὶ τεῖχος τὰ ὕδατα, κατὰ τὸ γεγραμμένον. Οὐκοῦν ἠπείλησε τῇ θαλάσσῃ, καὶ βά- σιμος ἦν οἷά τις ξηρά. Εἰ δὲ δή τις βούλοιτο ταῖς περὶ τούτων ἐννοίαις τὰ πρῶτα συνείρειν, φημὶ δὴ τό, ο Κύριος ἐν συντελείᾳ καὶ ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, » τὰ εἰκότα καὶ οὕτω φρονήσει. Μονονουχι γὰρ συντελέσας τε καὶ συσσείσας τὴν Αἰγυπτίων, ὁ τῶν ὅλων Κύριος διὰ τῶν ἐν αὐτῇ γεγονότων σημείων, καὶ τοῦ θανάτου πρωτοτόκων· διολώλασι γὰρ ἐν μιᾷ νυκτί, θρήνου τε καὶ οἰμωγῆς τὰ πάντα πεπλήρωτο, διὰ μέσης, ὡς ἔφην, θαλάσσης διεβίβασε τὸν Ἰσραήλ, κατηρτισμένης αὐτῷ τῆς ἐξ οὐρανοῦ νεφέλης. Εφη τι τοιοῦτον καὶ ὁ μακάριος Δαβίδ. Ψάλλει γὰρ ὧδε· . Ο Θεός, ἐν τῷ ἐκπορεύεσθαί σε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ σου, ἐν τῷ διαβαίνειν σε ἐν τῇ ἐρήμῳ, γῆ ἐπείσθη, καὶ γὰρ οὐρανοὶ ἔσταξαν. » Γῆν δὲ σεσεισμένην, και θάπερ ἐγᾦμαι, τὴν Αἰγυπτίαν φησί, ὅτι δὲ καὶ νεφέλη κατεκρέματο, προβαδίζουσα τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, ἀσυμ- φανὲς μὲν οὐδενί. Πιστώσεται δὲ καὶ ὁ θεσπέσιος Παῦλος, τοὺς τοῦ Ἰσραὴλ πατέρας ο βεβαπτίσθαι λέγων ἅπαντας ἐν τῇ νεφέλῃ, καὶ ἐν τῇ θαλάσσῃ. » Προσεπήγαγε δὲ ὁ προφήτης τὸ ξηραίνεσθαι τὴν θά λασσαν, καὶ τὸ ἐρημοῦσθαι ποταμούς, εἰς ἀνάμνησιν φέρων ἑτέρου θαύματος. "Οτε γὰρ εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας εἰσεκομίζοντο, Ἰησοῦ μετὰ Μωσέα προ εστηκότος, τότε κατά χώραν ἔστη πάλιν ὁ Ἰορδάνης, τὴν τῶν ναμάτων καταφορὰν ἀρρήτοις δεσμοῖς ἀνα- κόπτοντος τοῦ πάντα ισχύοντος Θεοῦ. 'Αξιοῖ δὲ ταῦτα τοῦ μεγίστου θαύματος καὶ ὁ μακάριος Δαβίδ, οὕτως λέγων· . Ο μεταστρέφων τὴν θάλασσαν εἰς ξηράν, ἐν ποταμῷ διελεύσονται ποδί. » Ποδὶ γὰρ πάλιν τὸν Ἰορδάνην διέβησαν. Εἰ δὲ δὴ τοὺς ποταμούς λέγει " IN NAIFUM PROPHETAM COMMENTARIUS sationis in carne, in consummatione et commo- tione unigenitum Dei Verbum fecisse. Postquam enim nobis factus est similis, consummavit et commovit principes, et potestates, et principes mundi saeculi hujus, eosque prærogativa contra nos exuit, et antiqua illa potentia depulit, simul mor- tem ipsam et peccatum destruxit. Porro nu- bes pulvis pedum ejus factæ sunt. Sicut enim ante ambulantem excitatur pulvis, ita ante œconomiamı in carne Unigeniti præcesserunt nubes, hoc est, beati prophetæ, tenebricosiore et involutiore quo - dam sermonis genere utentes; verumtamen vivificis prædicationibus mentem intelligentia valentium ir- rigantes. fugressum, sive expletionem economize seu dispe B VERS. 4. Comminans mari, et exsiccans illud et omnia flumina deserta faciens V. Ex iis quæ noverant, et experti erant, ex rebus, inquam, ipsis præstitis, narrationem ad eos texit, multo antiquioribus prætermissis. Quando enim protector eorum Deus ab impiis Ægyptiis, et intolerandis eorum imperiis Israelem eduxit, per medium mare traduxit, et quasi per aridam ambu- lare jussit. Nam instar muri, sicut scriptum est, aquæ in solidum astrictæ pependerunt. Cominiua- tus est itaque mari, et meabile, haud.secus quarı terra, evasit. Ac si quis voluerit cum horum senten tia prima illa connectere, nempe, • Dominus, in et. sic sentiet. Propemodum enim consummata commota Ægypto, universorum Dominus per signa ibidem edita, et mortem primogenitorum : inter- ierunt quippe una nocte : lamentisque et gemitibus omnia completa sunt; per medium, ut dixi, mare Israeli viam aperuit, nube de cœlo illi concinne coagmentata “. Simile quiddam apud beatum Davi- den exstal. Psallit nanque sic : • Deus, egredereris in conspectu populi tui, cum pertrans- ires in deserto, terra inota est : etenim coli distil- laverunt 41. Terram commotan, ut ego opinor, Ægyptiam dicit; cæterum nubes nihilominus iu sublimi suspensa, quæ filios Israel antecederet, neminem latet. Habebitur etiam fides beato Paulo, C consummatione via ejus, » nihil inconveniens eliary D Exod. xiv, 29. ** Psal nxv, 6. * Exod. xm, seqq. cum alirmanti, patres Israelis • baptizatos esse in nube et in mari “, › Addit propheta, Deum siccare mare, et deserta reddere flumina, alterius miraculi com- monefaciens. Quando enim in terram promissionis introducebantur, Jesu post Mosen gubernacula te- nente, tum in ea regione rursum Jordanis consti- tit, Deo omnipotente cursum fluentorum vinculis irruptis cohibente". Hæc porro et beatus David in miraculis maximis numerat, cum sic ait: ‹ Qui convertit mare in aridam, in fumine periransibunt pede ". » lterum enim pede Jordanem per transierunt. Et quoniam dicit omnia flumina ab eo *1 Psal lxvn, 8, 9. . Cor. 3, 1, 2. *3 Josue 111, seqq.
PG 71:787ἀλλὰ ταυτὶ δὴ πάντα, τήν τε Βασανῖίν φημι,
καὶ αὐτὴν δὲ τὴν τοῖς ὄρεσι παρακειμένην χώραν, δεινά τε καὶ μαχιμώτατα κατενέμοντο γένη καὶ υἱοὶ γιγάντων, κάτα
τὸ γεγραμμένον. πλὴν ἐξῄρηνται καὶ νενίκηνται πάρα τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ, Θεοῦ προασπίζοντος, καὶ κεκληρονομήκασι τὴν γῆν αὐτῶν. ὅμοιον οὖν ὡς εἰ λέγοι πάλιν Αἱ πάλαι δεινοῖς καὶ ἀλκιμωτάτοις ἀνδράσι βρύουσαι χῶραι, καὶ οἷον δρυμοῖς τῶν ἐν αὐταῖς μαχίμων κομῶσαι πολλοῖς, ᾤχοντο καὶ πεπόρθηνται τῶν ἐνοικούντων παθοῦσαι τὴν ἐρημίαν. τοῦτο γὰρ οἶμαί ἐστι τὸ ὠλιγῶσθαι λέγειν αὐτάς. Εἶτα, πῶς οὐκ ἃν ἁλοίη Θεοῦ κατανεύοντος ἡ διαβόητος Νινευΐ ; πρὸς δὲ δὴ τῇ Βασανίτιδι καὶ τῷ Καρμηλῳ, καὶ τὰ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου ἐξέλιπε. Λίβανος μὲν οὖν, ὡς ἔφην, ὄρος τῆς Φοινίκης ἐστιν, ἀπ’ αὐτοῦ δὲ σημαίνει τὴν ὑπ’ αὐτῷ τε κειμένην καὶ περὶ αὐτὸ σύμπασαν χώραν. ἐξανθοῦντας δὴ οὖν τοῦ Λιβανίου τοὺς Δαμάσκου καὶ Φοινίκης βεβασιλευκότας φησὶ κατὰ καιροὺς, οἱ καὶ ὑπὸ χεῖρας δέδονται τῶν υἱῶν Ἰσραήλ· νενίκηνται γὰρ καὶ αὐτοὶ κατὰ καιροὺς, καίτοι πλείστην ὅσην ἔχοντες χεῖρα, δειναῖς τε καὶ δυσαντήτοις ἐπικουρίαις ἀναφυσώμενοι.
Α πάντας ξηραίνεσθαι, τὸ ἐφ' ἑνὶ γεγονός ὅτι καὶ πατ Εt Β συμβήσεται Θεοῦ κατανεύοντος, διακεῖσθαι κελεύει. Δοκεῖ δέ τισι καὶ καθ᾿ ἕτερόν τινα τρόπον τῷ τῶν προκειμένων προσφέρεσθαι νῷ. Εἰ γὰρ ἔλοιτο, φησί, ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης τὴν κατὰ τῆς Νινευὴ ποιεῖσθαι καταδρομὴν, ποιήσεται δὲ πάντως ἐν συντελείᾳ, καὶ ἐν συσσεισμῷ· συντελέσει γὰρ αὐτὴν, καὶ ῥᾳδίως καταδονήσει πλατείαν οὖσαν, καὶ οἷον θαλάσσης δίκην τοῖς ἄλλοις ἔθνεσι τοὺς πολέμους ἐπικυμαίνουσαν, ἀμελλητί καταξηρανεῖ. Κἂν εἰσέρχοιτο, φησί, ὡς χείμαρροι τὰ κατ' αὐτῆς ἔθνη, πάντη τε καὶ πάντως έρημωθήσεται. Θάλασσαν δὲ, καὶ ποταμούς ἐπικλύ ζοντάς τε καὶ κατακλύζοντας, οὐδὲν ἧττον φαμεν τὰς πονηρὰς εἶναι, καὶ ἀντικειμένας δυνάμεις, και πρό γε τῶν ἄλλων τὸν Σατανᾶν. 'Αλλ' ὅλην αὐτῶν τὴν δύναμιν κατεξήρανεν ὁ Χριστὸς, καὶ ἄμαχον οὖσαν πάλαι, τοῖς τῶν σεβομένων αὐτὸν ὑπέστρωσε ποσίν. Ολιγώθη ἡ Βασανῖτις, καὶ ὁ Κάρμηλος, καὶ τὰ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου ἐξέλιπε. Τὰ ὄρη ἐσεί- σθησαν ἀπ' αὐτοῦ, καὶ οἱ βουνοὶ ἐσαλεύθησαν. καὶ ἀνεστάλη ἡ γῆ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ἡ σύμ παρα, καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ. Γ'. Καὶ δι' ἑτέρων εὐθὺς καταλείξεων ὁ λόγος Ερ χεται, τῇ θείᾳ φύσει τὸ παναλκές τε καὶ ἄμαχον εἰς έξουσίαν ἐπιμαρτυρῶν. Χώρα μὲν γὰρ ἡ Βασανίτι; ἐστὶν εὐθαλὴς, καὶ πίειρα. Κάρμηλος δὲ, καὶ Λίβανος, τὸ μὲν, τῆς Ἰουδαίας, τὸ δὲ τῆς Φοινίκης δρος, εξα δενδρότατα δὲ ἄμφω, καὶ ἀμφιλαφέσι κομῶνται δρυ- μοῖς. Ἀλλὰ ταυτὶ δὴ πάντα, τήν τε Βασανίτιν φημί, καὶ αὐτὴν δὴ τὴν τοῖς ὄρεσι παρακειμένην χώραν, δεινά τε καὶ μαχιμώτατα κατενέμοντο γένη, καὶ υἱοὶ γιγάντων, κατὰ τὸ γεγραμμένον. Πλὴν ἐξήραντας, καὶ νενίκηνται παρὰ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, Θεοῦ προ ασπίζοντος, καὶ κεκληρονομήκασι τὴν γῆν αὐτῶν. Ομοιον οὖν ὡς εἰ λέγει πάλιν· Αἱ πάλαι δεινοῖς, καὶ άλκιμωτάτοις ἀνδράσι βρύουσαι χῶραι, καὶ οἷον δρ μοῖς τῶν ἐν αὐταῖς μαχίμων κομῶται πολλοῖς, ᾤχαν το, καὶ πεπόρθηνται τῶν ἐνοικούντων παθοῦσαι τὴν ἐρημίαν. Τοῦτο γὰρ, οἶμαι, ἔστι τὸ ὠλιγῶσθαι λέγει, αὐτάς. Εἶτα, πῶς οὐκ ἂν ὁλοίη Θεοῦ κατανεύοντας ή διαβόητος Νινευή; Πρὸς δὲ δὴ τῇ Βασανίτια, καὶ τῆς Καρμήλῳ καὶ τὰ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου ἐξέλιπε. Λίβανος μὲν οὖν, ὡς ἔφην, ὄρος τῆς Φοινίκης ἐστιν, ἀπ' αὐτοῦ δὲ σημαίνει τὴν ἐπ' αὐτῷ κειμένην καὶ περὶ αὐτὸ σύμπασαν χώραν. Ἐξανθοῦντα δὴ οὖν τοῦ Λιβάνου τοὺς Δαμασκοῦ, καὶ Φοινίκης βεβασιλευκή- τας φησί κατά καιρούς, οἳ καὶ ὑπὸ χεῖρας δέδονται τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. νενίκηνται γὰρ καὶ αὐτοὶ κατά καιρούς, καίτοι πλείστην ὅσην ἔχοντες χεῖρα, δειναῖς τε καὶ δυσαντήτοις επικουρίαις ἀναφυσώμενοι. Εύ ρήσομεν δὲ τὰ τῶν Βασιλειῶν ἐπερχόμενοι βιβλία πεπορθημένην κατὰ καιροὺς τὴν Δαμασκηνῶν βασι λείαν, διὰ τῶν ἐκ φυλῆς Ἰούδα βεβασιλευκότων. Ἐξέλιπον δὴ οὖν τὰ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου, του ἐστιν, ἐξῄρηνται, καὶ ἀπολώλασι πλειστάκις καὶ αὐτά, & τῆς Φοινίκης ἦν τοῦ Λιβάνου τὰ ἐξαίρετα, τουτέστιν, οἱ τῶν ἐκεῖσε κρατοῦντες πραγμάτων. Καὶ τί ταῦτα S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. exsiccari, quod in uno contigit, Deo annuente contingere posse in omnibus, cedere jubet. Putant autem nonnulli alio quodam modo vim ac sensum horum verborum tractandum. Si enim universo- rum Dominus, inquit, incursionem in Niniven facere voluerit, omnino in consummatione et coin- motione faciet : consummabit enim ipsam, et facile quamvis amplam commovebit : et iustar maris alias gentes militaribus copiis inundantem, sine mora exsiccabit. si in eam gentes adversarin instar torrentium irruperint, omnimodis desolabi- tur. Verumenimvero mare, et flumina proluentia et inundantia nihilominus dicimus esse malignas et adversarias potestates, imprimisque Satanam. Sed universam eorum potestatem exsiccavit Christus, et olim insuperabilem, cultorum suorum pedilus substravit. VERS. 5. Diminuta est Basanitis, et Carmelus, et efflorentia Libani defecerunt. Montes commoti sunt ab eo, et colles concussi sunt, el contracta est terra a facie ejus universa, et omnes habitantes in ea. VI. Mox et alias demonstrationes adhibet, divi- næque naturæ cumulatissimi roboris inexpugnabi- lem potentiam testificatur. Regio enim Busanitis florentissima, et uberi gleba est. Carmelus et Libanus montes, ille Judææ, hic Phœniciæ, ambo arboribus frequentissimi, et silvis comantibus densi. Sed hæc omnia, Basanitin puta, et ipsam montibus adjacentem regionem, feræ et pugnacis- simæ gentes, gigantumque filii habitabant, ut scri- pium est. Veruntamen a fliis Israel, Deo pro- pugnante, arefacti et devicti sunt, qui et sorti- tione regionem illorum possederunt. Similiter ac si dicat iterum : Regiones, quæ quondam acribus et robustissimis viris scalebant, et in morem silva- rum hominibus bellicosis non paucis comabant, perierunt, et devastatæ sunt, indigenarum passæ solitudinem. Hoc enim est, credo, quod dicit, eas diminutas esse. Jam quomodo Deo annuente cele- brata illa Ninive non occuparetur? Præter Basani- tiden et Carmelum, etiam florentia Libani defece- runt. Libanus igitur, ut supra memini, mons Phoe- nices est, cujus nomine proximain illi et circum- jectam regionem universam significat. Florentia ergo Libani, Damasci et Phoeniciae velustos reges nominat, qui etiam in inanus filiorum Israel traditi sunt : nam et ipsi quondam, tametsi viribus sum- mopere pollerent, et potentibus, et prope insupera- bilibus auxiliis inflarentur, victi et subacti sunt. Ac si libros Regum percurramus, regnum Damasceno- rum olim per reges e tribu Juda vastatum invenic- mus. Defecerunt igitur forentia Libani, hoc est, sublata sunt, et perierunt sapius, que in Libano Phœnices erant præcipua, qui scilicet ibidem rerum potiebantur. Et quid ego ista commemoro, inquit, quando, et perquam facile quidemn, Deo volente * Deut. 11, 20. B C D
PG 71:788εὑρήσομεν δὲ τὰ τῶν βασιλειῶν ἐπερχόμενοι βιβλία πεπορθημένην κατὰ καιροὺς τὴν Δαμασκηνῶν βασιλείαν, διὰ τῶν ἐκ φυλῆς Ἰούδα βεβασιλευκότων. εξέλιπον δὴ οὖν τὼ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου, τουτέστιν, ἐξῄρηνται καὶ ἀπολώλασι πλειστάκις καὶ αὐτὰ τῆς Φοινίκης ἤγουν τοῦ Λιβάνου, τὰ ἐξαίρετα, τουτέστιν, οἱ τῶν ἐκεῖσε κρατοῦντες πραγμάτων. Καὶ τί ταῦτα λέγω, φησὶν, ὅτε καὶ μάλα ῥᾳδίως, Θεοῦ γε θέλοντος, κατασεισθεῖεν ἂν καὶ αὐτὰ τὰ ὄρη ὂρη οἱ βουνοὶ μεταστήσονται καὶ συμπασα δὲ η γῆ μέτα τῶν εωοικουντων
αὐτὴν ανασταλησεται, τουτέστι, χωρήσει πρὸς τὸ μὴ ὂν, καὶ ἔσται πάλιν ὡς οὐχ ὑπάρχουσα ; ὁ γὰρ ποιήσας ἐν ἀρχῇ, C καὶ ἀφανιεῖ που πάντως εὐκόλως, καὶ οὐδὲν αὐτῷ τὰ μεγάλα παντελῶς. ἔοικε δὲ καὶ ὁ μακάριος Δαυεὶδ συνῳδὰ τοῖς προκειμένοις ἐννενοηκέναι τε καὶ λέγειν “ Τί γάρ ἐστι σοὶ, “ θάλασσα, ὅτι ἔφυγές ; καί σοι, Ἰορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς “ τὰ ὀπίσω ; τὰ ὄρη, ὅτι ἐσκιρτήσατε ὡσεὶ κριοὶ, καὶ οἱ “ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων ;
Α πάντας ξηραίνεσθαι, τὸ ἐφ' ἑνὶ γεγονός ὅτι καὶ πατ Εt Β συμβήσεται Θεοῦ κατανεύοντος, διακεῖσθαι κελεύει. Δοκεῖ δέ τισι καὶ καθ᾿ ἕτερόν τινα τρόπον τῷ τῶν προκειμένων προσφέρεσθαι νῷ. Εἰ γὰρ ἔλοιτο, φησί, ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης τὴν κατὰ τῆς Νινευὴ ποιεῖσθαι καταδρομὴν, ποιήσεται δὲ πάντως ἐν συντελείᾳ, καὶ ἐν συσσεισμῷ· συντελέσει γὰρ αὐτὴν, καὶ ῥᾳδίως καταδονήσει πλατείαν οὖσαν, καὶ οἷον θαλάσσης δίκην τοῖς ἄλλοις ἔθνεσι τοὺς πολέμους ἐπικυμαίνουσαν, ἀμελλητί καταξηρανεῖ. Κἂν εἰσέρχοιτο, φησί, ὡς χείμαρροι τὰ κατ' αὐτῆς ἔθνη, πάντη τε καὶ πάντως έρημωθήσεται. Θάλασσαν δὲ, καὶ ποταμούς ἐπικλύ ζοντάς τε καὶ κατακλύζοντας, οὐδὲν ἧττον φαμεν τὰς πονηρὰς εἶναι, καὶ ἀντικειμένας δυνάμεις, και πρό γε τῶν ἄλλων τὸν Σατανᾶν. 'Αλλ' ὅλην αὐτῶν τὴν δύναμιν κατεξήρανεν ὁ Χριστὸς, καὶ ἄμαχον οὖσαν πάλαι, τοῖς τῶν σεβομένων αὐτὸν ὑπέστρωσε ποσίν. Ολιγώθη ἡ Βασανῖτις, καὶ ὁ Κάρμηλος, καὶ τὰ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου ἐξέλιπε. Τὰ ὄρη ἐσεί- σθησαν ἀπ' αὐτοῦ, καὶ οἱ βουνοὶ ἐσαλεύθησαν. καὶ ἀνεστάλη ἡ γῆ ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ἡ σύμ παρα, καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ. Γ'. Καὶ δι' ἑτέρων εὐθὺς καταλείξεων ὁ λόγος Ερ χεται, τῇ θείᾳ φύσει τὸ παναλκές τε καὶ ἄμαχον εἰς έξουσίαν ἐπιμαρτυρῶν. Χώρα μὲν γὰρ ἡ Βασανίτι; ἐστὶν εὐθαλὴς, καὶ πίειρα. Κάρμηλος δὲ, καὶ Λίβανος, τὸ μὲν, τῆς Ἰουδαίας, τὸ δὲ τῆς Φοινίκης δρος, εξα δενδρότατα δὲ ἄμφω, καὶ ἀμφιλαφέσι κομῶνται δρυ- μοῖς. Ἀλλὰ ταυτὶ δὴ πάντα, τήν τε Βασανίτιν φημί, καὶ αὐτὴν δὴ τὴν τοῖς ὄρεσι παρακειμένην χώραν, δεινά τε καὶ μαχιμώτατα κατενέμοντο γένη, καὶ υἱοὶ γιγάντων, κατὰ τὸ γεγραμμένον. Πλὴν ἐξήραντας, καὶ νενίκηνται παρὰ τῶν υἱῶν Ἰσραήλ, Θεοῦ προ ασπίζοντος, καὶ κεκληρονομήκασι τὴν γῆν αὐτῶν. Ομοιον οὖν ὡς εἰ λέγει πάλιν· Αἱ πάλαι δεινοῖς, καὶ άλκιμωτάτοις ἀνδράσι βρύουσαι χῶραι, καὶ οἷον δρ μοῖς τῶν ἐν αὐταῖς μαχίμων κομῶται πολλοῖς, ᾤχαν το, καὶ πεπόρθηνται τῶν ἐνοικούντων παθοῦσαι τὴν ἐρημίαν. Τοῦτο γὰρ, οἶμαι, ἔστι τὸ ὠλιγῶσθαι λέγει, αὐτάς. Εἶτα, πῶς οὐκ ἂν ὁλοίη Θεοῦ κατανεύοντας ή διαβόητος Νινευή; Πρὸς δὲ δὴ τῇ Βασανίτια, καὶ τῆς Καρμήλῳ καὶ τὰ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου ἐξέλιπε. Λίβανος μὲν οὖν, ὡς ἔφην, ὄρος τῆς Φοινίκης ἐστιν, ἀπ' αὐτοῦ δὲ σημαίνει τὴν ἐπ' αὐτῷ κειμένην καὶ περὶ αὐτὸ σύμπασαν χώραν. Ἐξανθοῦντα δὴ οὖν τοῦ Λιβάνου τοὺς Δαμασκοῦ, καὶ Φοινίκης βεβασιλευκή- τας φησί κατά καιρούς, οἳ καὶ ὑπὸ χεῖρας δέδονται τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. νενίκηνται γὰρ καὶ αὐτοὶ κατά καιρούς, καίτοι πλείστην ὅσην ἔχοντες χεῖρα, δειναῖς τε καὶ δυσαντήτοις επικουρίαις ἀναφυσώμενοι. Εύ ρήσομεν δὲ τὰ τῶν Βασιλειῶν ἐπερχόμενοι βιβλία πεπορθημένην κατὰ καιροὺς τὴν Δαμασκηνῶν βασι λείαν, διὰ τῶν ἐκ φυλῆς Ἰούδα βεβασιλευκότων. Ἐξέλιπον δὴ οὖν τὰ ἐξανθοῦντα τοῦ Λιβάνου, του ἐστιν, ἐξῄρηνται, καὶ ἀπολώλασι πλειστάκις καὶ αὐτά, & τῆς Φοινίκης ἦν τοῦ Λιβάνου τὰ ἐξαίρετα, τουτέστιν, οἱ τῶν ἐκεῖσε κρατοῦντες πραγμάτων. Καὶ τί ταῦτα S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. exsiccari, quod in uno contigit, Deo annuente contingere posse in omnibus, cedere jubet. Putant autem nonnulli alio quodam modo vim ac sensum horum verborum tractandum. Si enim universo- rum Dominus, inquit, incursionem in Niniven facere voluerit, omnino in consummatione et coin- motione faciet : consummabit enim ipsam, et facile quamvis amplam commovebit : et iustar maris alias gentes militaribus copiis inundantem, sine mora exsiccabit. si in eam gentes adversarin instar torrentium irruperint, omnimodis desolabi- tur. Verumenimvero mare, et flumina proluentia et inundantia nihilominus dicimus esse malignas et adversarias potestates, imprimisque Satanam. Sed universam eorum potestatem exsiccavit Christus, et olim insuperabilem, cultorum suorum pedilus substravit. VERS. 5. Diminuta est Basanitis, et Carmelus, et efflorentia Libani defecerunt. Montes commoti sunt ab eo, et colles concussi sunt, el contracta est terra a facie ejus universa, et omnes habitantes in ea. VI. Mox et alias demonstrationes adhibet, divi- næque naturæ cumulatissimi roboris inexpugnabi- lem potentiam testificatur. Regio enim Busanitis florentissima, et uberi gleba est. Carmelus et Libanus montes, ille Judææ, hic Phœniciæ, ambo arboribus frequentissimi, et silvis comantibus densi. Sed hæc omnia, Basanitin puta, et ipsam montibus adjacentem regionem, feræ et pugnacis- simæ gentes, gigantumque filii habitabant, ut scri- pium est. Veruntamen a fliis Israel, Deo pro- pugnante, arefacti et devicti sunt, qui et sorti- tione regionem illorum possederunt. Similiter ac si dicat iterum : Regiones, quæ quondam acribus et robustissimis viris scalebant, et in morem silva- rum hominibus bellicosis non paucis comabant, perierunt, et devastatæ sunt, indigenarum passæ solitudinem. Hoc enim est, credo, quod dicit, eas diminutas esse. Jam quomodo Deo annuente cele- brata illa Ninive non occuparetur? Præter Basani- tiden et Carmelum, etiam florentia Libani defece- runt. Libanus igitur, ut supra memini, mons Phoe- nices est, cujus nomine proximain illi et circum- jectam regionem universam significat. Florentia ergo Libani, Damasci et Phoeniciae velustos reges nominat, qui etiam in inanus filiorum Israel traditi sunt : nam et ipsi quondam, tametsi viribus sum- mopere pollerent, et potentibus, et prope insupera- bilibus auxiliis inflarentur, victi et subacti sunt. Ac si libros Regum percurramus, regnum Damasceno- rum olim per reges e tribu Juda vastatum invenic- mus. Defecerunt igitur forentia Libani, hoc est, sublata sunt, et perierunt sapius, que in Libano Phœnices erant præcipua, qui scilicet ibidem rerum potiebantur. Et quid ego ista commemoro, inquit, quando, et perquam facile quidemn, Deo volente * Deut. 11, 20. B C D
PG 71:789ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσα- “ λεύθη ἡ γῆ.’’
Ὡς γὰρ ἤδη προεῖπεν “Ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ.’’ ὅτι δὲ οὐδὲν ἡ σύμπασα γῆ, καὶ ὀλίγου παντελῶς ἀξιωθεῖεν ἂν λόγου τὰ ἐν αὐτὴ, τὴν θείαν τε καὶ ἀπόρρητον εἴ τις ἕλοιτο δόξαν ἀναμετρεῖν, ἐπιμαρτυρήσει λέγων ὁ προφήτης ‘Ησαΐας “ Εἰ πάντα τὰ ἔθνη ὡς σταγὼν ἀπὸ κάδδου, καὶ “ ὡς ῥοπὴ ζυγοῦ ἐλογίσθησαν, καὶ ὡς σίελος λογισθήσονται· “ ὁ δὲ Λίβανος οὐχ ἱκανὸς εἰς καῦσιν, καὶ πάντα τὰ τετρά- “ πόδα οὐχ ἱκανὰ εἰς ὁλοκάρπωσιν, καὶ πάντα τὰ ἔθνη ὡς “ οὐδέν εἰσι, καὶ εἰς οὐδὲν ἐλογίσθησαν· τίνι ὡμοιώσατε “ Κύριον, καὶ τίνι ὡμοιώματι ὡμοιώσατε αὐτόν ; Δοκεῖ δὲ πάλιν ἑτέροις εὖ ἔχειν, εἰ καὶ ἐπ’ αὐτῆς ἐλογίσθη τῆς Νινευΐ τὰ τοιάδε πλαγίως. βούλονται γὰρ αὐτὴν παρεικάζεσθαι τῇ τε Βασανίτιδι ὡς ἀρίστῃ τε καὶ διαβοήτῳ χώρα, καὶ Καρμήλῳ τε καὶ Λιβάνῳ πάλιν, ὡς ἐπισήμοις τε καὶ διαφανεστάτοις ὄρεσι· θαυμαστὴ δὲ καὶ ἐπίσημος ἡ Νινευΐ ἦν. καὶ ὠλιγῶσθαί φησιν, ὡς ὅσον οὐδέπω δῃωθησομένης ὁμοῦ τοῖς ἐξανθοῦσιν ἐν αὐτῇ, τουτέστιν, ἡγουμένοις τε καὶ στρατηγοῖς καὶ τοῖς τῶν ἄλλων λαῶν ἐπιφανεστέροις.
λέγω, φησί, ὅτε, καὶ μάλα ῥᾳδίως, Θεοῦ γε θέλοντος, κατασεισθεῖεν ἂν καὶ αὐτὰ τὰ ὄρη, καὶ οἱ βουνοί ἐπαναστήσονται, σύμπασα δὲ ἡ γῆ μετὰ τῶν ἐνοι- κούντων αὐτὴν ἀνασταλήσεται, τουτέστι, χωρήσει πρὸς τὸ μηδὲν, καὶ ἔσται πάλιν ὡς οὐχ ὑπάρχουσα ; Ο γὰρ ποιήσας ἐν ἀρχῇ, καὶ ἀφανιεῖ που πάντως εὐκόλως, καὶ οὐδὲν αὐτῷ τὰ μεγάλα παντελώς. Εοιχε δὲ καὶ ὁ μακάριο; Δαβίδ συνῳδὲ τοῖς προκειμένοις ἐννενοηκέναι τε καὶ λέγειν· « Τί γὰρ ἔσται σοι, θά λασσα, ὅτι έφυγες, καὶ σὺ, Ἰορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς τὰ ὀπίσω ; Τὰ ὄρη, ὅτι ἐσκιρτήσατε ὡσεὶ κριοί, καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων; Ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ. » Ως γὰρ ἤδη προείπεν, « ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ. » Οτι δὲ οὐδὲν ἡ σύμπασα γῆ, καὶ ὀλίγου παντελῶς ἀξιωθεῖεν ἂν λόγου τὰ ἐν αὐτῇ, τὴν θείαν, καὶ ἀπόῤῥητον εἴ τις ἔλοιτο δόξαν ἀνα- Β μετρεῖν, ἐπιμαρτυρήσει λέγων ὁ προφήτης Ησαΐας· • Εἰ πάντα τὰ ἔθνη ὡς σταγὼν ἀπὸ κάδου, καὶ ὡς ῥοπὴ ζυγοῦ ἐλογίσθη, καὶ ὡς σίελος λογισθήσονται. Ὁ δὲ Λίβανος οὐχ ἱκανὸς εἰς καῦσιν, καὶ πάντα τὰ τετράποδα οὐχ ἱκανὰ εἰς ὁλοκάρπωσιν, καὶ πάντα τὰ ἔθνη ὡς οὐδέν εἰσι, καὶ ὡς οὐδὲν ἐλογίσθησαν. Τίνι ὡμοιώσατε Κύριον, καὶ τίνι ὁμοιώματι ώμοιώσατε αὐτόν; » Δοκεῖ δὲ πάλιν ἑτέροις εὖ ἔχειν, εἰ καὶ ἐπ' αὐτῆς ἐλογίσθη τῆς Νινευὴ τὰ τοιάδε πλαγίως. Βούτ λονται γὰρ αὐτὴν παρεικάζεσθαι τῇ τε Βασανίτιδι ὡς ἀρίστῃ τε καὶ διαβοήτῳ χώρα, Καρμήλῳ δὲ, καὶ Λι- Κάνω πάλιν, ὡς ἐπισήμοις τε καὶ διαφανεστάτοις ὄρεσι. θαυμαστή τε καὶ ἐπίσημος ή Νινευή. Καὶ ὠλι- γῶσθαί φησι, ὡς ὅτον οὔπω διωθησομένης ὁμοῦ τοῖς ἐξανθοῦσιν ἐν αὐτῇ, τουτέστιν, ἡγουμένοις τε καὶ στρατηγοῖς, καὶ τοῖς τῶν ἄλλων ἐπιφανεστέροις. Ἐπειδὴ γὰρ ὁρῶν ἐποιήσατο μνήμην και χώρας εὐ- δενδρότητος, φημὶ δὴ τῆς Βασανίτιδος, τετήρηκε τῷ λόγῳ μέχρι παντὸς τὴν τροπὴν, καὶ ἐξανθοῦντας ἔφη τοὺς ἢ πλούτῳ τυχόν διαφανεστέρους· ἡ ταῖς τῶν σωμάτων ἀλκαῖς ἐμπρέποντας, ἢ καὶ καθ᾽ ἕτερόν τινα τρόπον ὑπεροχῆς τῶν ἄλλων. Ανασκοπούμενος δέ τις τὰ τῶν Ἰουδαίων εἰς Χρισ στον τολμήματα, καὶ τὴν ἐπενεχθεῖσαν αὐτοῖς ἐρή μωσιν, καὶ ὁλοτελῆ συντριβήν, καὶ ἀπώλειαν μετά γε τὸ ἀναξιῶναι αὐτὸν, καὶ ἀνελθεῖν εἰς τὸν οὐρανόν, ἐφαρμόσειεν ἂν εἰκότως αὐτοῖς καὶ τάδε Βασανίτις μὲν, καὶ Κάρμηλος, καὶ μέντοι καὶ Λίβανος νοιτ' ἂν εἰκότως ἡ Ἰουδαία. Καὶ Βασανίτις μὲν, επεί τοι καὶ ὠνόμασται γῆ ρέουσα μέλι, καὶ γάλα, γῆ σίτου, καὶ ἐλαίου, καὶ ἀμπελώνων. Κάρμηλος δὲ, καὶ εί βανος διά τοι τὸ ὑψοῦ τε ἦρθαι κατὰ τὴν δόξαν, γενέ- σθαι τε διαφανῆ, καὶ περίοπτον, καὶ οἷον ἀκαταλήκτοις δρυμοῖς τοῖς κατοικοῦσιν αὐτὴν ἐπιγάννυσθαι, ἀλλ᾽ ὠλιγῶσθαί φησιν αὐτήν. Δεδαπάνηται γὰρ τῇ Ρω· μαίων χειρὶ καὶ δεινοῖς, καὶ ἀλκιμωτάτοις περιπε- σόντες δρυμοτόμοις, φυτοῖς ἐν ἴσῳ περιπεπτώκασι. Και τι τοιοῦτον Ζαχαρίας ὑπαινίττεται, λέγων ὡς πρός γε τὴν Ἱερουσαλήμ ο Διάνοιξον, ὁ Λίβανος, τὰς θύρας σου, καὶ καταφαγέτω πῦρ τὰς κέδρους σου. Ολολυξάτω πίτυς, διότι πέπτωκε κέδρος, ὅτι ει IN NARUM PROPHETAM COMMENTARIUS. sullabunt, et universa terra cum incolis suis retrocedet, hoc est, ad nihilum cadet, et rursum erit tanquam non sit? Qui enim illam a principio condidit, nulla penitus dificultate faciet evane- scere, et quæ magna sunt, illi prorsus nihil sunt. Apparet autem beatum quoque Davidem propositis affinia cogitasse, et dixisse : e Quid est tibi, mare, quod fugisti, et tu, Jordanis, quia conversus es retrorsum? Montes, exsultastis sicut arietes, et colles sicut agni ovium. A facie Domini mola est terra **. › Ut enim jam dixit propheta, ‹ in commotione via ejus. » Nihil autem esse universum terrarum orbem, et parvi omnino pendenda quæ, in eo sunt, si quis divinam et ineffabilem gloriam æstimare voluerit, testimonium feret propheta Isaias, his verbis : « Si omnes gentes sicut stilla et situla, et sient momen- tum stateræ reputatæ sunt, et quasi saliva reputa- buntur? Libanus vero non sufficit ad comburendum, et omnia quadrupedia non sufficiunt ad bolocau- stum, et omnes gentes quasi nihil sunt, et quasi nihil reputatæ sunt. Cui assimilastis Dominum, et cui imagini assimilastis eum “?, Rursum putant alii hæc non incommode de ipsa Ninive indirecte dicta intelligi. Volunt enim illam cum Basanitide, ut cum optima et decantata tellure comparari : præterea cum Carmelo et Libano, ut cum insigni- bus clarissimisque montibus. Admiranda same, et illustris civitas Ninive. Et diminutam ait, ut jam- jam dissipandam simul cum forentibus in illa, hoc A commovebuntur etiam ipsi montes et colles such C est, praesidibus, ducibus, et honoratioribus. Quo- niam enim montium meminit, et regionis arboribus bene consitæ, Basauitidis, inquam, in orationis immutatione, seu allegoria perseverat, forentes dicit aut opibus forsitan eminentiores, aut corporis robore praestantes, aut alio quopiam excellentiae modo cateris præcellentes. Jam qui secun perpendet, quæ Judæi in Chri- stum ausi sint, et illatam ipsis solitudinem, ac vastitatem, perfectamque contritionem ac perni - ciem, illo in vitam reverso, et in coelum profecto, convenienter illis etiam ista aptabit. Basanitis enim, et Carmelus, atque etiam Libanus recte in- telligi queant Judæa. Et Basanitis quidem, quando- D quidem et terra fuens lacte, et melle, terra fru- menti, et olei, et vinetorum nominata est *. Carme- lus autem, et Libanus propter celsitudinem et sublimitatem gloriæ, inquam, est evecta : evasisse porro celebrem, et notam passin, et tanquam innumeris silvis habitatoribus suis lætatam esse, sed diminutam ait. Romanorum enim exercitu con- sumpti, et cum in eos veluti in rigidos et robus tis simos lignatores incidissent, ceu stirpes prostrat sunt. Ac tale quiddam Zacharias insinuat, quas Jerusalem alloquens : « Aperi, Libane, portas tuas, et comedat ignis cedros tuas. Ululet pinus, quiɔ, * Psal. cxiii, 5, 8. * Isa. xɩ, 17, 18. Exod. 111, 8; Deut. viii,
PG 71:790ἐπειδὴ γὰρ
ὀρῶν ἐποιήσατο μνήμην καὶ χώρας εὐδενδροτάτης, φημὶ δὴ τῆς Βασανίτιδος, τετήρηκε τῷ λόγῳ μέχρι παντὸς τὴν τροπήν· τὴν πιοτάτην καὶ ἐξανθοῦσαν ἔφη τοὺς ἢ πλούτῳ τυχὸν διαφανεστέρους, ἢ ταῖς τῶν σωμάτων ἀλκαῖς ἐμπρέποντας, ἢ καὶ καθ’ ἕτερόν τινα τρόπον ὑπεροχῆς τῶν ἄλλων ἠρμένους. Ἀνασκοπούμενος δέ τις τὰ παρὰ τῶν Ἰουδαίων εἰς Χριστὸν τολμήματα, καὶ τὴν ἐπενεχθεῖσαν αὐτοῖς ἐρήμωσιν καὶ τὴν ὁλοτελῆ συντριβὴν καὶ ἀπώλειαν, μετά γε τὸ ἀναβιῶναι καὶ ἀνελθεῖν εἰς τὸν οὐρανὸν, ἐφαρμόσαι ἂν εἰκότως αὐτοῖς καὶ τάδε. Βασανῖτις μὲν γὰρ καὶ Δάρημλος καὶ μέντοι καὶ Λίβανος νοοῖτο ἂν εἰκότως ἡ Ἰουδαία· καὶ Βασανῖτις μὲν, ἐπείτοι καὶ ὠνόμασται γῆ ῥέουσα μέλι καὶ γάλα, γῆ σίτου καὶ ἐλαίου καὶ ἀμπελώνων· Κάρημλος δὲ καὶ Λιβιινος διάτοι τὸ ὑψοῦ τε ἦρθαι κατὰ τὴν δόξαν, γενέσθαι τε διαφανῆ καὶ περίοπτον, καὶ οἷον ἀκαταλήκτοις δρυμοῖς τοῖς κατοικοῦσιν αὐτὴν ἐπιγάνυσθαι. ἀλλ’ ὠλιγῶσθαί φησιν αὐτήν· δεδαπάνηνται γὰρ τῆ Ῥωμαίων χειρὶ, μονονουχὶ δὲ καὶ δεινοῖς καὶ ἀλκιμωτάτοις περιπεσόντες δρυτόμοις, φυτοῖς ἐν ἴσῳ πεπτώκασι. κάσι.
λέγω, φησί, ὅτε, καὶ μάλα ῥᾳδίως, Θεοῦ γε θέλοντος, κατασεισθεῖεν ἂν καὶ αὐτὰ τὰ ὄρη, καὶ οἱ βουνοί ἐπαναστήσονται, σύμπασα δὲ ἡ γῆ μετὰ τῶν ἐνοι- κούντων αὐτὴν ἀνασταλήσεται, τουτέστι, χωρήσει πρὸς τὸ μηδὲν, καὶ ἔσται πάλιν ὡς οὐχ ὑπάρχουσα ; Ο γὰρ ποιήσας ἐν ἀρχῇ, καὶ ἀφανιεῖ που πάντως εὐκόλως, καὶ οὐδὲν αὐτῷ τὰ μεγάλα παντελώς. Εοιχε δὲ καὶ ὁ μακάριο; Δαβίδ συνῳδὲ τοῖς προκειμένοις ἐννενοηκέναι τε καὶ λέγειν· « Τί γὰρ ἔσται σοι, θά λασσα, ὅτι έφυγες, καὶ σὺ, Ἰορδάνη, ὅτι ἐστράφης εἰς τὰ ὀπίσω ; Τὰ ὄρη, ὅτι ἐσκιρτήσατε ὡσεὶ κριοί, καὶ οἱ βουνοὶ ὡς ἀρνία προβάτων; Ἀπὸ προσώπου Κυρίου ἐσαλεύθη ἡ γῆ. » Ως γὰρ ἤδη προείπεν, « ἐν συσσεισμῷ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ. » Οτι δὲ οὐδὲν ἡ σύμπασα γῆ, καὶ ὀλίγου παντελῶς ἀξιωθεῖεν ἂν λόγου τὰ ἐν αὐτῇ, τὴν θείαν, καὶ ἀπόῤῥητον εἴ τις ἔλοιτο δόξαν ἀνα- Β μετρεῖν, ἐπιμαρτυρήσει λέγων ὁ προφήτης Ησαΐας· • Εἰ πάντα τὰ ἔθνη ὡς σταγὼν ἀπὸ κάδου, καὶ ὡς ῥοπὴ ζυγοῦ ἐλογίσθη, καὶ ὡς σίελος λογισθήσονται. Ὁ δὲ Λίβανος οὐχ ἱκανὸς εἰς καῦσιν, καὶ πάντα τὰ τετράποδα οὐχ ἱκανὰ εἰς ὁλοκάρπωσιν, καὶ πάντα τὰ ἔθνη ὡς οὐδέν εἰσι, καὶ ὡς οὐδὲν ἐλογίσθησαν. Τίνι ὡμοιώσατε Κύριον, καὶ τίνι ὁμοιώματι ώμοιώσατε αὐτόν; » Δοκεῖ δὲ πάλιν ἑτέροις εὖ ἔχειν, εἰ καὶ ἐπ' αὐτῆς ἐλογίσθη τῆς Νινευὴ τὰ τοιάδε πλαγίως. Βούτ λονται γὰρ αὐτὴν παρεικάζεσθαι τῇ τε Βασανίτιδι ὡς ἀρίστῃ τε καὶ διαβοήτῳ χώρα, Καρμήλῳ δὲ, καὶ Λι- Κάνω πάλιν, ὡς ἐπισήμοις τε καὶ διαφανεστάτοις ὄρεσι. θαυμαστή τε καὶ ἐπίσημος ή Νινευή. Καὶ ὠλι- γῶσθαί φησι, ὡς ὅτον οὔπω διωθησομένης ὁμοῦ τοῖς ἐξανθοῦσιν ἐν αὐτῇ, τουτέστιν, ἡγουμένοις τε καὶ στρατηγοῖς, καὶ τοῖς τῶν ἄλλων ἐπιφανεστέροις. Ἐπειδὴ γὰρ ὁρῶν ἐποιήσατο μνήμην και χώρας εὐ- δενδρότητος, φημὶ δὴ τῆς Βασανίτιδος, τετήρηκε τῷ λόγῳ μέχρι παντὸς τὴν τροπὴν, καὶ ἐξανθοῦντας ἔφη τοὺς ἢ πλούτῳ τυχόν διαφανεστέρους· ἡ ταῖς τῶν σωμάτων ἀλκαῖς ἐμπρέποντας, ἢ καὶ καθ᾽ ἕτερόν τινα τρόπον ὑπεροχῆς τῶν ἄλλων. Ανασκοπούμενος δέ τις τὰ τῶν Ἰουδαίων εἰς Χρισ στον τολμήματα, καὶ τὴν ἐπενεχθεῖσαν αὐτοῖς ἐρή μωσιν, καὶ ὁλοτελῆ συντριβήν, καὶ ἀπώλειαν μετά γε τὸ ἀναξιῶναι αὐτὸν, καὶ ἀνελθεῖν εἰς τὸν οὐρανόν, ἐφαρμόσειεν ἂν εἰκότως αὐτοῖς καὶ τάδε Βασανίτις μὲν, καὶ Κάρμηλος, καὶ μέντοι καὶ Λίβανος νοιτ' ἂν εἰκότως ἡ Ἰουδαία. Καὶ Βασανίτις μὲν, επεί τοι καὶ ὠνόμασται γῆ ρέουσα μέλι, καὶ γάλα, γῆ σίτου, καὶ ἐλαίου, καὶ ἀμπελώνων. Κάρμηλος δὲ, καὶ εί βανος διά τοι τὸ ὑψοῦ τε ἦρθαι κατὰ τὴν δόξαν, γενέ- σθαι τε διαφανῆ, καὶ περίοπτον, καὶ οἷον ἀκαταλήκτοις δρυμοῖς τοῖς κατοικοῦσιν αὐτὴν ἐπιγάννυσθαι, ἀλλ᾽ ὠλιγῶσθαί φησιν αὐτήν. Δεδαπάνηται γὰρ τῇ Ρω· μαίων χειρὶ καὶ δεινοῖς, καὶ ἀλκιμωτάτοις περιπε- σόντες δρυμοτόμοις, φυτοῖς ἐν ἴσῳ περιπεπτώκασι. Και τι τοιοῦτον Ζαχαρίας ὑπαινίττεται, λέγων ὡς πρός γε τὴν Ἱερουσαλήμ ο Διάνοιξον, ὁ Λίβανος, τὰς θύρας σου, καὶ καταφαγέτω πῦρ τὰς κέδρους σου. Ολολυξάτω πίτυς, διότι πέπτωκε κέδρος, ὅτι ει IN NARUM PROPHETAM COMMENTARIUS. sullabunt, et universa terra cum incolis suis retrocedet, hoc est, ad nihilum cadet, et rursum erit tanquam non sit? Qui enim illam a principio condidit, nulla penitus dificultate faciet evane- scere, et quæ magna sunt, illi prorsus nihil sunt. Apparet autem beatum quoque Davidem propositis affinia cogitasse, et dixisse : e Quid est tibi, mare, quod fugisti, et tu, Jordanis, quia conversus es retrorsum? Montes, exsultastis sicut arietes, et colles sicut agni ovium. A facie Domini mola est terra **. › Ut enim jam dixit propheta, ‹ in commotione via ejus. » Nihil autem esse universum terrarum orbem, et parvi omnino pendenda quæ, in eo sunt, si quis divinam et ineffabilem gloriam æstimare voluerit, testimonium feret propheta Isaias, his verbis : « Si omnes gentes sicut stilla et situla, et sient momen- tum stateræ reputatæ sunt, et quasi saliva reputa- buntur? Libanus vero non sufficit ad comburendum, et omnia quadrupedia non sufficiunt ad bolocau- stum, et omnes gentes quasi nihil sunt, et quasi nihil reputatæ sunt. Cui assimilastis Dominum, et cui imagini assimilastis eum “?, Rursum putant alii hæc non incommode de ipsa Ninive indirecte dicta intelligi. Volunt enim illam cum Basanitide, ut cum optima et decantata tellure comparari : præterea cum Carmelo et Libano, ut cum insigni- bus clarissimisque montibus. Admiranda same, et illustris civitas Ninive. Et diminutam ait, ut jam- jam dissipandam simul cum forentibus in illa, hoc A commovebuntur etiam ipsi montes et colles such C est, praesidibus, ducibus, et honoratioribus. Quo- niam enim montium meminit, et regionis arboribus bene consitæ, Basauitidis, inquam, in orationis immutatione, seu allegoria perseverat, forentes dicit aut opibus forsitan eminentiores, aut corporis robore praestantes, aut alio quopiam excellentiae modo cateris præcellentes. Jam qui secun perpendet, quæ Judæi in Chri- stum ausi sint, et illatam ipsis solitudinem, ac vastitatem, perfectamque contritionem ac perni - ciem, illo in vitam reverso, et in coelum profecto, convenienter illis etiam ista aptabit. Basanitis enim, et Carmelus, atque etiam Libanus recte in- telligi queant Judæa. Et Basanitis quidem, quando- D quidem et terra fuens lacte, et melle, terra fru- menti, et olei, et vinetorum nominata est *. Carme- lus autem, et Libanus propter celsitudinem et sublimitatem gloriæ, inquam, est evecta : evasisse porro celebrem, et notam passin, et tanquam innumeris silvis habitatoribus suis lætatam esse, sed diminutam ait. Romanorum enim exercitu con- sumpti, et cum in eos veluti in rigidos et robus tis simos lignatores incidissent, ceu stirpes prostrat sunt. Ac tale quiddam Zacharias insinuat, quas Jerusalem alloquens : « Aperi, Libane, portas tuas, et comedat ignis cedros tuas. Ululet pinus, quiɔ, * Psal. cxiii, 5, 8. * Isa. xɩ, 17, 18. Exod. 111, 8; Deut. viii,
PG 71:791καί τι τοιοῦτον ὁ μακάριος προφήτης Ἠσαίας ὑπαινίττεται, λέγων ὡς πρός γε τὴν Ἱερουσαλήμ “ Διάνοιξον “ ὁ Λίβανος τὰς θύρας σου, καὶ καταφαγέτω πῦρ τὰς “ κέδρους σου. ὀλολυξάτω πίτυς, διότι πέπτωκε κέδρος, “ ὅτι μεγάλως μεγιστᾶνες ἐταλαιπώρησαν. ὀλολύξατε δρύες “ τῆς Βασανίτιδος, ὅτι κατεσπάσθη ὁ δρυμὸς ὁ σύμφυτος· 5 σαφέστερον δὲ καὶ ἑτέρωθί που φησί “ Καὶ ἔσται ὁ κοπετὸς
δὲ ὄντες ἄγαν, συνεθραύοντο τοῖς κακοῖς, καὶ τῆς εἰς Χριστὸν παροινίας δίκας ἐξῄτηνται. Συνέτριψε δὲ δι’ ἡμᾶς καὶ ἑτέρως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς “ ‘Αρχάς τε καὶ ἐξουσίας καὶ τοὺς κοσμοκρά “τορας του σκότους του αἰῶνος τούτου, τὰ τε πνευματικὰ “ τῆς πονηρίας,’’ ἵνα ἡμᾶς ἐξέληται καὶ διασώσῃ. καὶ τοῦτο εἰδὼς ὁ μακάριος ψάλλει Δαυείδ “ Σὺ φοβερὸς εἶ, καὶ τίς “ ἀντιστήσεταί σοι ἀπὸ τότε ἡ ὀργή σου ; ἐκ τοῦ οὐρανοῦ “ ἠκούτισας κρίσιν, γῆ ἐφοβήθη καὶ ἡσύχασεν ἐν τῷ ἀνα- “ στῆναι εἰς κρίσιν τὸν Θεὸν, τοῦ σῶσαι πάντας τοὺς πραεῖς “ τῆς γῆς.’’ δέδωκε δὲ ἡμῖν “ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορ “ πίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ.’’ κατέταξε γὰρ ἀρχας, συνέθραυσεν ὡς πέτρας τὰς τῶν ἀνοσίων πνευμάτων ἀλαζονείας.
μεγάλοι μεγιστάνες εταλαιπώρησαν. Ολολύξατε, Εt δρύες τῆς Βασανίτιδος, ὅτι κατεπάσθη ὁ δρυμὸς ὁ σύμφυτος, ο Σαφέστερον δὲ ἑτέρωθι πού φησι· ο Κα! ἔσται ὁ κοπετὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς κοπετός βιώνε ἐν πεδίῳ ἐκκοπτομένου. • Ἐπειδὴ γὰρ πάλιν Λιβάνι τὴν Ἱερουσαλὴμ παρεικάζει, κέδρους καταπιπτούσας, καὶ πίτυς ἔφη τοὺς ἐν αὐτῇ ὑψηλούς, καὶ δρὺς δὲ ἀποκαλεῖ τῆς Βασανίτιδος· μεταφορικὸν δὲ, ὡς ἔφην, τοῦ λόγου τὸ χρῆμα. Ἀπὸ προσώπου ὀργῆς αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται ; καὶ τὶς ἀντιστήσεται ἐν ὀργῇ θυμοῦ αὐτοῦ; Ο θυμὸς αὐτοῦ τήκει ἀρχὰς, καὶ αἱ πέτραι διετρί βησαν ἀπ' αὐτοῦ. Ζ΄. Κατασφραγίζει τους λόγους εἰς ἀλήθειαν τους ἐν πείρα γεγονόσι τῆς θείας ὀργῆς, ὅτι πικρά είς ἐστι, καὶ δυσάντητος λέγων. Δίκην γάρ, οἶμαι, το ρὸς ἐμπίπτουσα, κατατήξειεν ἂν εὐκόλως ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, ἐπιγείους τε καὶ νοητάς, συνθραύσεις δ' ἂν ἀμογητι καὶ πέτρας, ήγουν τοὺς ἐν ἴσῳ πέτραις κατεσκληκότας, καὶ μὴν καὶ αὐτὸν τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων ἡγούμενον Σατανᾶν, περὶ οὗ φησι τὸ Γράμμα τὸ ἱερόν· « Ἡ καρδία αὐτοῦ πέπηγεν ὥσπερ λίθος. » Εστηκε δὲ ὥσπερ ἄκμων ἀνήλατος. Οτι ε σκληροί, καὶ ατεράμονες, καὶ πλείστην ὅτην ἀναι σθησίαν ἠῤῥωστηκότες ἁλοῖεν ἂν καὶ οἱ τῶν Ἰουδαίων καθηγηταί, καὶ οἱ τεταγμένοι παρ' αὐτοῖς εἰς ἀρχὰς. ἱερέας δὴ λέγω, καὶ τῶν ἀνοσίων Γραμμάτων καὶ Φαρισαίων τὰ βέβηλα στίφη, πῶς οὐχ ἅπασιν ἐναρ γές ; οἱ καὶ τῷ πολέμῳ δεδαπάνηνται, τῷ παρὰ 'Ρω- μαίων, καθάπερ τις κηρὸς ταῖς ἀνηκέστοις ἐκτηκε μενοι συμφοραῖς. Σκληροὶ δὲ ὄντες ἄγαν, συνεδρεύ οντο τοῖς κακοῖς, καὶ τῆς εἰς Χριστὸν παροινίας εξα καὶ ἐκζήτηνται. Συνέτριψε δὲ δι' ἡμᾶς καὶ ἑτέρως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, καὶ τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας, ἵνα ἡμᾶς ἐξέληται, καὶ διασώσῃ. Καὶ τοῦτο εἰδὼς ὁ μακάριος Δαβιδ ψάλλει · • Σὺ φοβερὸς εἶ, καὶ τίς ἀντιστήσεται σοι ἀπὸ τῆς ὀργῆς σου; Ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡκούτισας κρίσιν, γῆ εφοβήθη, καὶ ἡσύχασεν ἐν τῷ ἀναστῆναι εἰς κρίσιν τὸν Θεὸν, τοῦ σῶσαι πάντας τοὺς πραεῖς τῆς γῆς. » Δέδωκε δὲ ἡμῖν ο πατεῖν ἐπάνω ὄψεων, καὶ σκορ πίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ. ο Κατέτηξε γὰρ ἀρχὰς, συνέθραυσεν ὡς πέτρας τὰς τῶν ἀνοσίων πνευμάτων ἀλαζονείας. Οργιζομένῳ δὲ δι' ἡμᾶς, καὶ πρὸς ἡμῶν τοῖς ἠδικηκόσι, παραχω ρεῖν ἦν ἀνάγκη καὶ οὐχ εκοῦσιν αὐτοῖς. Χρηστος Κύριος τοῖς ὑπομένουσιν αὐτὸν, ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, καὶ γινώσκων τοὺς εὐλαβουμέ νους αὐτὸν, καὶ ἐν κατακλυσμῷ πορείας στη τέλειαν ποιήσεται. Τοὺς ἐπεγειρομένους, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ διώξεται σκότος. Η'. Νουθετεί χρησίμως, καὶ λίαν εὐτέχνως, ούτε τῆς εὐημερίας ἀποκείρων τὴν ἐλπίδα, δι' ὧν ἔφη χρηστὸν ἔσεσθαι τοῖς ὑπομένουσι τὸν Κύριον· ούτε -, 1, οι S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. cecidit cedrus, quia miseri facti sunt optimates. A Ululate, quercus Basanitidis, quia succisus est saltus consitus ". › Manifestius autem alibi : ‹ Et erit planctus Jerusalem sicut planctus mali punici in campo succisorum **. » Quoniam enim cum Libano Jerusalem rursus confert, cedros cadentes, et pinus, el quercus Basanitidis vocat in ea homines cæteris aliqua celsitudine antestantes et est oratio, ut dixi, metaphorica. VERS. 6. Ante faciem iræ ejus quis sustinebit? et quis resistel in ira furoris ejus? Furor ejus liquefacit principatus, et petræ contritæ sunt ab eo. B VII. Verba sua ad confirmandam veritatem divi- næ iræ experimentis obsignat, dicens, horribilem esse, et nullis ei machinis resisti posse. Nam instar ignis, opinor, invadens, facile et principatus, et potestates cum terrenas, tum quæ intelligentia sola cognoscuntur, liquefecerit; contriverit etiam nullo negotio petras, instar petrarum videlicet induratos et obfirn:atos, quin etiam ipsum immundorum spi- rituum principem Salanam, de quo sacra Scriptura dicit, ‹ Cor ejus induratum est ut lapis, stetit au- tem sicut incus indomita"., Duros autem et praefractos fuisse, ac multo stupore aperte laborasse Judæorum et doctores, et principes seu primores, sacerdotes, inquam, et impiorum Scri- barum ac Pharisæorum coetus profanos, quemn fugit? qui et bello a Romanis illato, sicuti cera malis atrocissimis colliquefacti interierunt. cum C essent admodum inflexiles, contriti cladibus contu- meliarum in Christum expromptarum pœnas lue- runt. Contrivit autem propter nos alia etiam via Domi- nus noster Jesus Christus principatus, et potestates, et principes mundi tenebrarum seculi hujus, spiri- wales nequitias ", ut nos eriperet et salvaret. Hoc sciens beatus David, psallit : « Tu terribilis es, et quis resistet tibi ab ira tua? De coelo auditum fecisti judicium, terra timuit et quievit, dum resurgeret in judicium Deus, ut salvos faceret omnes mansuelos terræ "., Dedit autem nobis ‹ calcare supra serpentes et scorpiones, et supra omnem virtutem inimici "., Colliquefecit enim principatus, impiorum spirituum superbiam ut pe- tras contrivit, Irascenti autém noxiis propter nos, et quantum ad nos attinet, illi licet inviti, cedere debuerunt. VERS. 7, 8. Bonus Dominus exspectantibus eum in die tribulationis, et cognoscens timentes se, et in diluvio transeunte consummationem facie:. Consur- gentes, et inimicos ejus persequentur tenebræ. Vill. Fructuose, et scite admodum admonet, neque felicitatis spe eos privans, cum dicit, bonum fore Dominum exspectantibus se; neque habenas D Z char. xi, 11. Job Li, 15. * Eplies. v. 19. ** Psul. Lxxv, 8, 9.
ὀργιζομένῳ δὲ δι’ ἡμᾶς καὶ ὑπὲρ ἡμῶν τοῖς ἠδικηκόσι, παραχωρεῖν ἦν ἀνάγκη καὶ οὐχ ἑκοῦσιν αὐτοῖς. Χρηστὸς Κύριος τοῖς ὑπομένουσιν αὐτὸν ἑ ἡμέρα θλίψεως, καὶ γινώσκων τοὺς εὐλαβομένους αὐτόν. καὶ ἐν κατακλυσμῷ πορείας συντέλειαν ποιήσεται, τοὺς ἐπεγειρομένους καὶ τοὺς ἐχθρούς αὐτοῦ διώξεται σκότεος. Νουθετεῖ χρησίμως καὶ λίαν εὐτέχνως, οὔτε τῆς εὐημερίας ἀποκείρων τὴν ἐλπίδα, δι’ ὧν ἔφη χρηστὸν ἔσεσθαι τοῖς ὑπομένουσι τὸν Κῦρον, οὔτε μὴν ἀνιεὶς εἰς ἄφετόν τινα καὶ ἐξίτηλον ζωήν· μετατιθεὶς δὲ μᾶλλον εἰς εὐκοσμίαν καὶ εἰς τὸ βιοῦν ἑλέσθαι ἐννόμως, διά τοι τοῦ φάναι πάλιν, ὅτι τὴν ὡς ἐν κατακλυσμῷ νοουμένην ὁδὸν εἰ δὴ ποιοῖτο κατά τινων, καἐξῂτηνται
θάπερ τινὰ σεισμὸν ποιήσεται, καὶ ὥσπερ ὑδάτων πολλῶν τε καὶ ἀφορήτων ὁρμὴ κατὰ πρανοῦς ἰοῦσα χωρίου χρῆμά τι e δεινὸν καὶ δυσδιάφυκτον παντελῶς, οὕτως εἰ διάττοι κατά τινων τὰ ἐκ θείας ὀργῆς, ἄρδην ἅπαντας ἀπολέσει τοὺς καθ’ ὧν ἂν ἴοι καὶ φέροιτο. Σκότω γεμὴν τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καταδιωχθήσεσθαι καὶ καταληφθήσεσθαι λέγει. καὶ οὐχὶ δή που πάντως τῷ τῆς νυκτὸς, ἀλλ’ ἑτέρας οἶμαι τῆς νοητῆς καὶ ὡς ἐν τρόπῳ τοῦ παθεῖν νοουμένης.
μεγάλοι μεγιστάνες εταλαιπώρησαν. Ολολύξατε, Εt δρύες τῆς Βασανίτιδος, ὅτι κατεπάσθη ὁ δρυμὸς ὁ σύμφυτος, ο Σαφέστερον δὲ ἑτέρωθι πού φησι· ο Κα! ἔσται ὁ κοπετὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς κοπετός βιώνε ἐν πεδίῳ ἐκκοπτομένου. • Ἐπειδὴ γὰρ πάλιν Λιβάνι τὴν Ἱερουσαλὴμ παρεικάζει, κέδρους καταπιπτούσας, καὶ πίτυς ἔφη τοὺς ἐν αὐτῇ ὑψηλούς, καὶ δρὺς δὲ ἀποκαλεῖ τῆς Βασανίτιδος· μεταφορικὸν δὲ, ὡς ἔφην, τοῦ λόγου τὸ χρῆμα. Ἀπὸ προσώπου ὀργῆς αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται ; καὶ τὶς ἀντιστήσεται ἐν ὀργῇ θυμοῦ αὐτοῦ; Ο θυμὸς αὐτοῦ τήκει ἀρχὰς, καὶ αἱ πέτραι διετρί βησαν ἀπ' αὐτοῦ. Ζ΄. Κατασφραγίζει τους λόγους εἰς ἀλήθειαν τους ἐν πείρα γεγονόσι τῆς θείας ὀργῆς, ὅτι πικρά είς ἐστι, καὶ δυσάντητος λέγων. Δίκην γάρ, οἶμαι, το ρὸς ἐμπίπτουσα, κατατήξειεν ἂν εὐκόλως ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, ἐπιγείους τε καὶ νοητάς, συνθραύσεις δ' ἂν ἀμογητι καὶ πέτρας, ήγουν τοὺς ἐν ἴσῳ πέτραις κατεσκληκότας, καὶ μὴν καὶ αὐτὸν τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων ἡγούμενον Σατανᾶν, περὶ οὗ φησι τὸ Γράμμα τὸ ἱερόν· « Ἡ καρδία αὐτοῦ πέπηγεν ὥσπερ λίθος. » Εστηκε δὲ ὥσπερ ἄκμων ἀνήλατος. Οτι ε σκληροί, καὶ ατεράμονες, καὶ πλείστην ὅτην ἀναι σθησίαν ἠῤῥωστηκότες ἁλοῖεν ἂν καὶ οἱ τῶν Ἰουδαίων καθηγηταί, καὶ οἱ τεταγμένοι παρ' αὐτοῖς εἰς ἀρχὰς. ἱερέας δὴ λέγω, καὶ τῶν ἀνοσίων Γραμμάτων καὶ Φαρισαίων τὰ βέβηλα στίφη, πῶς οὐχ ἅπασιν ἐναρ γές ; οἱ καὶ τῷ πολέμῳ δεδαπάνηνται, τῷ παρὰ 'Ρω- μαίων, καθάπερ τις κηρὸς ταῖς ἀνηκέστοις ἐκτηκε μενοι συμφοραῖς. Σκληροὶ δὲ ὄντες ἄγαν, συνεδρεύ οντο τοῖς κακοῖς, καὶ τῆς εἰς Χριστὸν παροινίας εξα καὶ ἐκζήτηνται. Συνέτριψε δὲ δι' ἡμᾶς καὶ ἑτέρως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, καὶ τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας, ἵνα ἡμᾶς ἐξέληται, καὶ διασώσῃ. Καὶ τοῦτο εἰδὼς ὁ μακάριος Δαβιδ ψάλλει · • Σὺ φοβερὸς εἶ, καὶ τίς ἀντιστήσεται σοι ἀπὸ τῆς ὀργῆς σου; Ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡκούτισας κρίσιν, γῆ εφοβήθη, καὶ ἡσύχασεν ἐν τῷ ἀναστῆναι εἰς κρίσιν τὸν Θεὸν, τοῦ σῶσαι πάντας τοὺς πραεῖς τῆς γῆς. » Δέδωκε δὲ ἡμῖν ο πατεῖν ἐπάνω ὄψεων, καὶ σκορ πίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ. ο Κατέτηξε γὰρ ἀρχὰς, συνέθραυσεν ὡς πέτρας τὰς τῶν ἀνοσίων πνευμάτων ἀλαζονείας. Οργιζομένῳ δὲ δι' ἡμᾶς, καὶ πρὸς ἡμῶν τοῖς ἠδικηκόσι, παραχω ρεῖν ἦν ἀνάγκη καὶ οὐχ εκοῦσιν αὐτοῖς. Χρηστος Κύριος τοῖς ὑπομένουσιν αὐτὸν, ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, καὶ γινώσκων τοὺς εὐλαβουμέ νους αὐτὸν, καὶ ἐν κατακλυσμῷ πορείας στη τέλειαν ποιήσεται. Τοὺς ἐπεγειρομένους, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ διώξεται σκότος. Η'. Νουθετεί χρησίμως, καὶ λίαν εὐτέχνως, ούτε τῆς εὐημερίας ἀποκείρων τὴν ἐλπίδα, δι' ὧν ἔφη χρηστὸν ἔσεσθαι τοῖς ὑπομένουσι τὸν Κύριον· ούτε -, 1, οι S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. cecidit cedrus, quia miseri facti sunt optimates. A Ululate, quercus Basanitidis, quia succisus est saltus consitus ". › Manifestius autem alibi : ‹ Et erit planctus Jerusalem sicut planctus mali punici in campo succisorum **. » Quoniam enim cum Libano Jerusalem rursus confert, cedros cadentes, et pinus, el quercus Basanitidis vocat in ea homines cæteris aliqua celsitudine antestantes et est oratio, ut dixi, metaphorica. VERS. 6. Ante faciem iræ ejus quis sustinebit? et quis resistel in ira furoris ejus? Furor ejus liquefacit principatus, et petræ contritæ sunt ab eo. B VII. Verba sua ad confirmandam veritatem divi- næ iræ experimentis obsignat, dicens, horribilem esse, et nullis ei machinis resisti posse. Nam instar ignis, opinor, invadens, facile et principatus, et potestates cum terrenas, tum quæ intelligentia sola cognoscuntur, liquefecerit; contriverit etiam nullo negotio petras, instar petrarum videlicet induratos et obfirn:atos, quin etiam ipsum immundorum spi- rituum principem Salanam, de quo sacra Scriptura dicit, ‹ Cor ejus induratum est ut lapis, stetit au- tem sicut incus indomita"., Duros autem et praefractos fuisse, ac multo stupore aperte laborasse Judæorum et doctores, et principes seu primores, sacerdotes, inquam, et impiorum Scri- barum ac Pharisæorum coetus profanos, quemn fugit? qui et bello a Romanis illato, sicuti cera malis atrocissimis colliquefacti interierunt. cum C essent admodum inflexiles, contriti cladibus contu- meliarum in Christum expromptarum pœnas lue- runt. Contrivit autem propter nos alia etiam via Domi- nus noster Jesus Christus principatus, et potestates, et principes mundi tenebrarum seculi hujus, spiri- wales nequitias ", ut nos eriperet et salvaret. Hoc sciens beatus David, psallit : « Tu terribilis es, et quis resistet tibi ab ira tua? De coelo auditum fecisti judicium, terra timuit et quievit, dum resurgeret in judicium Deus, ut salvos faceret omnes mansuelos terræ "., Dedit autem nobis ‹ calcare supra serpentes et scorpiones, et supra omnem virtutem inimici "., Colliquefecit enim principatus, impiorum spirituum superbiam ut pe- tras contrivit, Irascenti autém noxiis propter nos, et quantum ad nos attinet, illi licet inviti, cedere debuerunt. VERS. 7, 8. Bonus Dominus exspectantibus eum in die tribulationis, et cognoscens timentes se, et in diluvio transeunte consummationem facie:. Consur- gentes, et inimicos ejus persequentur tenebræ. Vill. Fructuose, et scite admodum admonet, neque felicitatis spe eos privans, cum dicit, bonum fore Dominum exspectantibus se; neque habenas D Z char. xi, 11. Job Li, 15. * Eplies. v. 19. ** Psul. Lxxv, 8, 9.
PG 71:792κατασκοτάζειν γὰρ οἶδε τὸν ἀνθρώπινον νοῦν, καὶ ἀμείλικτος συμφορὰ καὶ πικρὸν καὶ ἀδόκητον πάθος, ὃ δὴ τοῖς ἀρχαιοτέροις συμβέβηκεν, ἀπενηνεγμένοις εἰς αἰχμαλωσίαν, καὶ ἁλούσης αὐτοῖς τῆς χώρας. τοιγάρτοι Θεὸς οἴνῳ καὶ μεθύσματι τὰ τοιάδε τῶν κακῶν παρεικάζων, εὖ μάλα πρὸς τὸν μακάριον ἔφασκεν Ἱερεμίαν “ Λάβε τὸ ποτήριον “ τοῦ οἴνου τοῦ ἀκράτου τούτου ἐκ χειρός μου, καὶ ποτιεῖς “ πάντα τὰ ἔθνη πρὸς ἃ ἐγὼ ἐξαποστελῶ σε πρὸς αὐτοὺς, “ καὶ πίονται καὶ ἐξεμοῦνται, καὶ μανήσονται ἀπὸ προσώπου “ τῆς μαχαίρας ἧς ἐγὼ ἀποστέλλω ἀνὰ μέσον αὐτῶν· καὶ μὴν καὶ διὰ φωνῆς Ἠσαίου πρὸς αὐτήν “ Τὸ ποτήριον γὰρ “ τῆς πτώσεως τὸ κόνδυ τοῦ θυμοῦ ἐξέπιες καὶ ἐξεκένωσας. μέθῃ δὴ οὖν καὶ σκότῳ καταληφθήσεσθαί φησι τοὺς ἐχθρὰ φρονοῦντας Θεῷ, μετασοβῶν εὖ μάλα πρὸς τὸ ἑλέσθαι φρονεῖν ἅπερ ἦν ἄμεινον εἰδέναι τε καὶ δρᾶν αὐτούς. Κεχώρηκε δὲ καὶ κατὰ τῶν Ἰουδαίων ἐν κατακλυσμῷ πορείας ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, καὶ συντετέλεκεν αὐτοὺς τὰς ἐπὶ χριστῷ εἰσπραττόμενος δίκας. γεγόνασι δὲ καὶ ἐν σκότω, καὶ τοῦ θείου φωτὸς ὁλοτρόπως ἠμοιρηκότες, μωροὶ καὶ
τυφλοὶ διατελοῦσιν οἱ τάλανες. οὐ γὰρ ἤθελον ἀκολουθεῖν ἐπιφωνοῦντι χριστῷ “ Ἕως τὸ φῶς ἔχετε, περι- “ πατεῖτε ἐν τῷ φωτὶ, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβη.
μεγάλοι μεγιστάνες εταλαιπώρησαν. Ολολύξατε, Εt δρύες τῆς Βασανίτιδος, ὅτι κατεπάσθη ὁ δρυμὸς ὁ σύμφυτος, ο Σαφέστερον δὲ ἑτέρωθι πού φησι· ο Κα! ἔσται ὁ κοπετὸς τῆς Ἱερουσαλὴμ ὡς κοπετός βιώνε ἐν πεδίῳ ἐκκοπτομένου. • Ἐπειδὴ γὰρ πάλιν Λιβάνι τὴν Ἱερουσαλὴμ παρεικάζει, κέδρους καταπιπτούσας, καὶ πίτυς ἔφη τοὺς ἐν αὐτῇ ὑψηλούς, καὶ δρὺς δὲ ἀποκαλεῖ τῆς Βασανίτιδος· μεταφορικὸν δὲ, ὡς ἔφην, τοῦ λόγου τὸ χρῆμα. Ἀπὸ προσώπου ὀργῆς αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται ; καὶ τὶς ἀντιστήσεται ἐν ὀργῇ θυμοῦ αὐτοῦ; Ο θυμὸς αὐτοῦ τήκει ἀρχὰς, καὶ αἱ πέτραι διετρί βησαν ἀπ' αὐτοῦ. Ζ΄. Κατασφραγίζει τους λόγους εἰς ἀλήθειαν τους ἐν πείρα γεγονόσι τῆς θείας ὀργῆς, ὅτι πικρά είς ἐστι, καὶ δυσάντητος λέγων. Δίκην γάρ, οἶμαι, το ρὸς ἐμπίπτουσα, κατατήξειεν ἂν εὐκόλως ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, ἐπιγείους τε καὶ νοητάς, συνθραύσεις δ' ἂν ἀμογητι καὶ πέτρας, ήγουν τοὺς ἐν ἴσῳ πέτραις κατεσκληκότας, καὶ μὴν καὶ αὐτὸν τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων ἡγούμενον Σατανᾶν, περὶ οὗ φησι τὸ Γράμμα τὸ ἱερόν· « Ἡ καρδία αὐτοῦ πέπηγεν ὥσπερ λίθος. » Εστηκε δὲ ὥσπερ ἄκμων ἀνήλατος. Οτι ε σκληροί, καὶ ατεράμονες, καὶ πλείστην ὅτην ἀναι σθησίαν ἠῤῥωστηκότες ἁλοῖεν ἂν καὶ οἱ τῶν Ἰουδαίων καθηγηταί, καὶ οἱ τεταγμένοι παρ' αὐτοῖς εἰς ἀρχὰς. ἱερέας δὴ λέγω, καὶ τῶν ἀνοσίων Γραμμάτων καὶ Φαρισαίων τὰ βέβηλα στίφη, πῶς οὐχ ἅπασιν ἐναρ γές ; οἱ καὶ τῷ πολέμῳ δεδαπάνηνται, τῷ παρὰ 'Ρω- μαίων, καθάπερ τις κηρὸς ταῖς ἀνηκέστοις ἐκτηκε μενοι συμφοραῖς. Σκληροὶ δὲ ὄντες ἄγαν, συνεδρεύ οντο τοῖς κακοῖς, καὶ τῆς εἰς Χριστὸν παροινίας εξα καὶ ἐκζήτηνται. Συνέτριψε δὲ δι' ἡμᾶς καὶ ἑτέρως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, καὶ τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας, ἵνα ἡμᾶς ἐξέληται, καὶ διασώσῃ. Καὶ τοῦτο εἰδὼς ὁ μακάριος Δαβιδ ψάλλει · • Σὺ φοβερὸς εἶ, καὶ τίς ἀντιστήσεται σοι ἀπὸ τῆς ὀργῆς σου; Ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡκούτισας κρίσιν, γῆ εφοβήθη, καὶ ἡσύχασεν ἐν τῷ ἀναστῆναι εἰς κρίσιν τὸν Θεὸν, τοῦ σῶσαι πάντας τοὺς πραεῖς τῆς γῆς. » Δέδωκε δὲ ἡμῖν ο πατεῖν ἐπάνω ὄψεων, καὶ σκορ πίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ. ο Κατέτηξε γὰρ ἀρχὰς, συνέθραυσεν ὡς πέτρας τὰς τῶν ἀνοσίων πνευμάτων ἀλαζονείας. Οργιζομένῳ δὲ δι' ἡμᾶς, καὶ πρὸς ἡμῶν τοῖς ἠδικηκόσι, παραχω ρεῖν ἦν ἀνάγκη καὶ οὐχ εκοῦσιν αὐτοῖς. Χρηστος Κύριος τοῖς ὑπομένουσιν αὐτὸν, ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, καὶ γινώσκων τοὺς εὐλαβουμέ νους αὐτὸν, καὶ ἐν κατακλυσμῷ πορείας στη τέλειαν ποιήσεται. Τοὺς ἐπεγειρομένους, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ διώξεται σκότος. Η'. Νουθετεί χρησίμως, καὶ λίαν εὐτέχνως, ούτε τῆς εὐημερίας ἀποκείρων τὴν ἐλπίδα, δι' ὧν ἔφη χρηστὸν ἔσεσθαι τοῖς ὑπομένουσι τὸν Κύριον· ούτε -, 1, οι S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. cecidit cedrus, quia miseri facti sunt optimates. A Ululate, quercus Basanitidis, quia succisus est saltus consitus ". › Manifestius autem alibi : ‹ Et erit planctus Jerusalem sicut planctus mali punici in campo succisorum **. » Quoniam enim cum Libano Jerusalem rursus confert, cedros cadentes, et pinus, el quercus Basanitidis vocat in ea homines cæteris aliqua celsitudine antestantes et est oratio, ut dixi, metaphorica. VERS. 6. Ante faciem iræ ejus quis sustinebit? et quis resistel in ira furoris ejus? Furor ejus liquefacit principatus, et petræ contritæ sunt ab eo. B VII. Verba sua ad confirmandam veritatem divi- næ iræ experimentis obsignat, dicens, horribilem esse, et nullis ei machinis resisti posse. Nam instar ignis, opinor, invadens, facile et principatus, et potestates cum terrenas, tum quæ intelligentia sola cognoscuntur, liquefecerit; contriverit etiam nullo negotio petras, instar petrarum videlicet induratos et obfirn:atos, quin etiam ipsum immundorum spi- rituum principem Salanam, de quo sacra Scriptura dicit, ‹ Cor ejus induratum est ut lapis, stetit au- tem sicut incus indomita"., Duros autem et praefractos fuisse, ac multo stupore aperte laborasse Judæorum et doctores, et principes seu primores, sacerdotes, inquam, et impiorum Scri- barum ac Pharisæorum coetus profanos, quemn fugit? qui et bello a Romanis illato, sicuti cera malis atrocissimis colliquefacti interierunt. cum C essent admodum inflexiles, contriti cladibus contu- meliarum in Christum expromptarum pœnas lue- runt. Contrivit autem propter nos alia etiam via Domi- nus noster Jesus Christus principatus, et potestates, et principes mundi tenebrarum seculi hujus, spiri- wales nequitias ", ut nos eriperet et salvaret. Hoc sciens beatus David, psallit : « Tu terribilis es, et quis resistet tibi ab ira tua? De coelo auditum fecisti judicium, terra timuit et quievit, dum resurgeret in judicium Deus, ut salvos faceret omnes mansuelos terræ "., Dedit autem nobis ‹ calcare supra serpentes et scorpiones, et supra omnem virtutem inimici "., Colliquefecit enim principatus, impiorum spirituum superbiam ut pe- tras contrivit, Irascenti autém noxiis propter nos, et quantum ad nos attinet, illi licet inviti, cedere debuerunt. VERS. 7, 8. Bonus Dominus exspectantibus eum in die tribulationis, et cognoscens timentes se, et in diluvio transeunte consummationem facie:. Consur- gentes, et inimicos ejus persequentur tenebræ. Vill. Fructuose, et scite admodum admonet, neque felicitatis spe eos privans, cum dicit, bonum fore Dominum exspectantibus se; neque habenas D Z char. xi, 11. Job Li, 15. * Eplies. v. 19. ** Psul. Lxxv, 8, 9.
PG 71:793ἐπειδὴ δὲ ἦσαν ἀπειθεῖς καὶ ἐξήνιοι, ταύτῃτοι λοιπὸν, καθά φησιν ὁ προφήτης “ Ὑπομεινάντων αὐτῶν φῶς, ἐγένετο αὐ- “ τοῖς σκότος, μείναντες δὲ αὐγὴν, ἐν ἀωρίᾳ περιεπάτησαν. γεγόνασι γὰρ ἐχθροὶ τοῦ θείου φωτὸς, καὶ κατεξανέστησαν ἀνοσίως τῆς δόξης Χριστοῦ. Τι λογίζεσθε ἐπὶ τὸν κύρω ; συντέλεινα αὐτός ποιήσεται, καὶ οὑκ ἐκδικήσει δὶς ἐμ τὸ αὐτὸ ἐν θλίψει. Ἔφην ἤδη καὶ ἐν ἀρχαῖς, ὅτι τοῦ Σαλμανασὰρ βασιλέως Ἀσσυρίων τὴν Σαμαρείαν πεπορθηκότος, συγκαταδῃώσαντος δὲ αὐτῇ καὶ ἑτέρας πόλεις τε καὶ κώμας τοῖς Ἰούδα σκήπτροις ὑποκειμένας, εἶτα τῶν ἐκ τοῦ πολέμου περιλελειμμένων ἐν ἀφορήτοις ὄντων δείμασι καὶ εἰς τὰς τῶν ὁμόρων ἐθνῶν ἀναφευγόντων χώρας· ᾤοντο γὰρ κατὰ τὸ εἰκὸς, τοῖς ἴσοις κακοῖς περιπεσεῖσθαι καὶ δεύτερον ἐπ’ αὐτοὺς τῶν Βαβυλωνίων ὑπονοστούντων· ἀναγκαίαν ἐποιεῖτο Θεὸς τὴν παράκλησιν διὰ τῆς τοῦ Προφήτου φωνῆς, δύο ταῦτα καθυπισχνούμενος, ὅτι καὶ τοὺς ἤδη κατειλημμένους τῷ πολέμῳ καὶ ἐν ἀφορήτοις ἲς ὄντας συμφοραῖς ἐλεήσει κατὰ καιροὺς, καὶ τῶν τῆς αἰχμαλωσίας ἀπαλλάξει δεσμῶν, καὶ ὅτι παραδώσει τὴν Νινευῒ πρὸς ἐρήμωσιν καὶ ἀπώλειαν.
μὴν ἀνιεὶς εἰς ἄφετόν τινα, καὶ ἐξιτήλην ζωήν, μετα- Α τιθεὶς δὲ μᾶλλον εἰς εὐκοσμίαν, καὶ εἰς τὸ βιοῦν ἐλέσθαι ἐννόμως, διάτοι τοῦ φάναι πάλιν, ὅτι τὴν ὡς κατακλυσμῷ νοουμένην ὁδὸν εἰ δὴ ποιοῖτο κατά τινων, καθάπερ τινὰ σεισμόν ποιήσεται, καὶ ὥσπερ ὑδάτων πολλῶν τε καὶ ἀφορήτων ὁρμὴ κατὰ πρανούς Ιούδα χώρας. Χρημά τι δεινὸν, καὶ δυσδιάφυκτον παντελῶς. Οὕτως εἰ διάττοι κατά τινων τὰ ἐκ θείας ὀργῆς, ἄρξην ἅπαντας ἀπολέσει τοὺς καθ' ὧν ἂν ἴοι, καὶ φέροιτο. Σκότῳ μὲν τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καταδιωχθή- σεσθαι καὶ καταληφθήσεσθαι λέγει, καὶ οὐχί που πάντως τῷ τῆς νυκτός, ἀλλ᾽ ἑτέρας, οἶμαι, τῆς νοητῆς, καὶ ὡς ἐν τρόπῳ τῷ παθεῖν νοουμένης. Κατασκοτάζειν γὰρ οἶδε τὸν ἀνθρώπινον νοῦν, καὶ ἀμείλικτος συμφορά, καὶ πικρὸν, καὶ ἀδόκητον πάτ θος, δ δὴ τοῖς ἀρχαιοτέροις συμβέβηκεν, ἀπενηνεγ- Β μένοις εἰς αἰχμαλωσίαν, καὶ ἀλούσης αὐτοῖς τῆς χώρας. Τοιγάρτοι Θεὸς οίνῳ καὶ μεθύσματι τὰ τοιάδε τῶν κακῶν παρεικάζων, εὖ μάλα πρὸς τὸν μακάριον ἔφασκεν Ιερεμίαν· « Λαδὲ τὸ ποτήριον τοῦ είνου τοῦ ἀκράτου τούτου ἐκ χειρός μου, καὶ ποτιεῖς πάντα τὰ ἔθνη, πρὸς ἃ ἐγὼ ἐξαποστελώ σε πρὸς αὐτοὺς, καὶ πίονται, καὶ ἐξεμοῦνται, καὶ μανήσονται ἀπὸ προσώπου τῆς μαχαίρας, ἧς ἐγὼ ἀποστέλλω ἀνὰ μέσον αὐτῶν. » Καὶ διὰ φωνῆς Ἡσαΐου πρὸς αὐτήν· . Τὸ ποτήριον γὰρ τῆς πτώσεως τὸ κόνδυ τοῦ θυμοῦ ἐξέπιες καὶ ἐξεκένωσας. » Μέθῃ δὴ οὖν, καὶ σκότῳ καταληφθήσεσθαί φησι τοὺς ἐχθρὰ φρονοῦντας Θεῷ, μετασοβῶν εὖ μάλα πρὸς τὸ ἐλέσθαι φρονεῖν, ὅπερ ἦν ἄμεινον εἰδέναι τε καὶ δρᾷν αὐτούς. Κεχώρηκε δὲ καὶ κατὰ τῶν Ἰουδαίων ἐν κατα- κλυσμῷ πορείας ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, καὶ συντετέλεκεν αὐτοὺς τὰς ἐπὶ Χριστῷ εἰσπραττόμενος δίκας. Γε- γόνασι δὲ καὶ ἐν σκότῳ, καὶ τοῦ θείου φωτός Φλοτρό- πως ἡμοιρηκότες, μωροὶ καὶ τυφλοὶ διατελοῦσιν οἱ τάλανες. Οὐ γὰρ ἤθελον ἀκολουθῆσαι ἐπιφωνοῦντι Χριστῷ· « Εως τὸ φῶς ἔχετε, περιπατεῖτε ἐν τῷ φωτί, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ. » Ἐπειδὴ δὲ ἦσαν ἀπαθεῖς, καὶ ἐξήνιοι, ταύτῃτοι λοιπὸν, καθά φησιν ὁ προφήτης, ο Ὑπομεινάντων αὐτῶν φῶς, ἐγέ- νετο αὐτοῖς σκότος, μείναντες δὲ αὐγὴν, ἐν ἀωρίᾳ περιεπάτησαν. » Γεγόνασι γὰρ ἐχθροὶ τοῦ θείου φωτὸς, καὶ κατεξανέστησαν ανοσίως τῆς δόξης αὐτοῦ. Τί λογίζεσθε ἐπὶ τὸν Κύριον, Συντέλειαν αυ τοὺς ποιήσεται, οὐκ ἐκδικήσει δὶς ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐν θλίψει. Θ'. Εφην ἤδη, καὶ ἐν ἀρχαῖς, ὅτι τοῦ Σαλμανασὰρ βασιλέως Ασσυρίων τὴν Σαμάρειαν πεπορθηκότος, συγκαταδηώσαντος δὲ αὐτῇ καὶ ἑτέρας πόλεις, καὶ κώμας τοῖς Ἰούδα σκήπτροις υποκειμένας, εἶτα τῶν ἐκ τοῦ πολέμου περιλελειμμένων ἐν ἀφορήτοις ὄντων δείμασι, καὶ εἰς τὰς τῶν ὁμόρων ἐθνῶν ἀναφευγόντων χώρας, ζοντο γὰρ, κατὰ τὸ εἰκὸς, τοῖς ἴσοις κακοῖς περιπεσεῖσθαι καὶ δεύτερον ἐπ' αὐτοὺς τῶν Βαβυ- λωνίων ὑπονοστούντων, ἀναγκαίαν ἐποιεῖτο Θεὸς τὴν παράκλησιν διὰ τῆς τοῦ προφήτου φωνῆς, δύο ταῦτα IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. riam : quin potius ad morum honestatem, et adl vitam ex legibus institutam eos invitans, cum rursum dicit, quod si via quam animo cernimus contra quosdam veniet, ut in diluvio, commotione quadam veniet, et ut aquarum multarum intoleran- darumque impetus per prona regionis Juda. Res formidabilis et inevitabilis prorsus. Si ita in quos- dam ab ira divina profectum supplicium rual, feraturque, funditus cos perdet. Tenebras quidem inimicos ejus persecuturas et comprehensuras di- cit, utique haud noctis luujus, sed alius, opinor, noctis intellectualis, et quæ ex modo quodam pa- tiendi perspicitur. Solet enim mentem humanam tenebris obscurare dirior calamitas, acerbusque et illis lasans ad vitam quamaam solutam et tempora- improvisus casus, ut antiquioribus contigit, in captivitatem abductis, et regione ipsorum ab hostibus occupata. Proinde Deus cum vino et ebrietate hujuscemodi mala conferens, rectissime ad beatum Jeremiam dicebat: ‹ Sume calicem vini meri hujus de manu mea, et potabis omnes gentes ad quas mittam te ad eos, et bibent, et voment, et insanient a facie gladii, quem ego mitto inter eos s. » Et per os Isaiæ ad Sion : • Calicem enim ruina, calicem furoris cbibisti et evacuasti so Ebrietate igitur, et tenebris, erga Deum hostiliter auimatos, comprehensum iri dicit, ita probe ad- modum ad recte sapiendum concitans, quod eos scire et facere melius erat. B Ivit etiam contra Judæos in diluvio transeuntė universorum Deus, et consummavit eos, propter Christum pœnas reposcens. Facti sunt etiam in tenebris, et divini luminis omnino expertes, fatui et cæci permanent infelices. Noluerunt enim sequi acclamantem Christum; ‹ Dum lucem habetis, in luce ambulate, ut non tenebræ vos comprehen- dant er › Et quoniam sine affectione et indomiti erant, idcirco postmodum, ut ait propheta : « Ex- spectantibus illis lucem, facta sunt illis tenebre ; præstolantes lucem, in tenebris ambularuut"., Fuerunt enim inimici luminis divini, et impie ad- versus gloriam illius se erexerunt. • Voss. 9. Quid cogitatis contra Dominum ? Con- D summationem ipse faciet, non vindicabit bis in idip- sum in cribulatione. IX. Dixi jam, et a principlo, ubi Salmanasar Assyriorum rex Samariam vastavit, et alias quoque urbes vicosque Judæ sceptro subjectos simul depopu- latus est, belli reliquiis, ingenti errore plenis, ad vi- cinarum gentium provincias confugientibus, quod putarent verisimiliter, parem calamitatem, Baby - loniis denuo in ipsos redeuntibus, subituros, Deum per prophetam necessariam consolationem adhibere, duo hæc pollicentem, et bello captos, ac miseriis immensis obrutos aliquando miseraturum, vinculi» * Jerem. xxv, 15, 16. Isa. LI, 17. sr Juan, sis, 35. [sa. LIX, 9.
PG 71:794Ινα τοίνυν μὴ καὶ αὖθις τοῖς ἴσοις περιπεσεῖσθαι κακοῖς
προσδοκήσαντες εὐάφορμον ἤδη ποιοῖντο τὴν ἀποδρομὴν, τὴν ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς ἀλλοφύλους, μονονουχὶ καὶ ἀναπυνθάνεται λέγων τί ἄρα λογίζονται καὶ φρονεῖν ἐγνώκασι περὶ τοῦ κυριοῦ· σκληρὸν ἆρα, φησὶ, καὶ βαρύμηνιν ὑπάρχειν οἴεσθε τὸν τῶν ὅλων Δεσπότην, ὡς διττὰς ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς πλημμελήμασι τὰς δίκας αἰτεῖν ; ἁλλὰ πολὺ τοῦ πρέποντος ἀποσφάλλεσθε. προστεθεικότων γὰρ ὑμῶν οὐδὲν τῶν ὅσα ἐστὶν ἔξω νόμου καὶ κατερεθίζει πρὸς ὀργὰς τοῦ νόμου τὸν ὁριστὴν, οὐδ’ ἂν αὐτὸς ἔτι δευτέραν ἐποίσῃ πληγήν. ἔθλιψεν ἀρκούντως ἐφ’ οἷς ἤδη δυσσεβοῦντες ἡλίσκεσθε. στήσατε τὴν ἁμαρτίαν, καὶ τὴν ὀργὴν ἀνακόψει. πεπαίδευκεν ἀποχρώτως, κατελεήσει λοιπὸν σωφρονεῖν ᾑρημένους. μέμικται τοίνυν ὁ λόγος, καὶ κεκραμένην ἔχει τὴν παραίνεσιν. ἐν ταὐτῷ γὰρ ἀναπείθει καὶ τὰ ἁνδάνοντα τῷ Θεῷ κατορθοῦν ἑλέσθαι γνησίως, καὶ τοῦτο δρᾶν ἑλομένοις δίδωσι θαρρεῖν, ὅτι χρηστὸς ἔσται περὶ αὐτοὺς, οὐκ ἀχάλινον αὐτοῖς ἐφιεὶς τὴν ὀργὴν, καθάπερ ᾤοντο κατὰ σφᾶς. ἄθρει δὲ ὅπως τετήρηκε πάλιν ὁ λόγος τῷ Ἰσραὴλ τὸ κατάλειμμα. ὅτι γὰρ οὐ συντελέσει ὁ Θεὸς αὐτοὺς, προαναπεφώνηκεν ἐναργῶς, ὡς ἐν ἐρωτήσει λέγων Τὶ λογίζεσθε ἐπὶ τὸν Κύριον ; συντλειαν αὐτὸς ποιήσεται ;
μὴν ἀνιεὶς εἰς ἄφετόν τινα, καὶ ἐξιτήλην ζωήν, μετα- Α τιθεὶς δὲ μᾶλλον εἰς εὐκοσμίαν, καὶ εἰς τὸ βιοῦν ἐλέσθαι ἐννόμως, διάτοι τοῦ φάναι πάλιν, ὅτι τὴν ὡς κατακλυσμῷ νοουμένην ὁδὸν εἰ δὴ ποιοῖτο κατά τινων, καθάπερ τινὰ σεισμόν ποιήσεται, καὶ ὥσπερ ὑδάτων πολλῶν τε καὶ ἀφορήτων ὁρμὴ κατὰ πρανούς Ιούδα χώρας. Χρημά τι δεινὸν, καὶ δυσδιάφυκτον παντελῶς. Οὕτως εἰ διάττοι κατά τινων τὰ ἐκ θείας ὀργῆς, ἄρξην ἅπαντας ἀπολέσει τοὺς καθ' ὧν ἂν ἴοι, καὶ φέροιτο. Σκότῳ μὲν τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καταδιωχθή- σεσθαι καὶ καταληφθήσεσθαι λέγει, καὶ οὐχί που πάντως τῷ τῆς νυκτός, ἀλλ᾽ ἑτέρας, οἶμαι, τῆς νοητῆς, καὶ ὡς ἐν τρόπῳ τῷ παθεῖν νοουμένης. Κατασκοτάζειν γὰρ οἶδε τὸν ἀνθρώπινον νοῦν, καὶ ἀμείλικτος συμφορά, καὶ πικρὸν, καὶ ἀδόκητον πάτ θος, δ δὴ τοῖς ἀρχαιοτέροις συμβέβηκεν, ἀπενηνεγ- Β μένοις εἰς αἰχμαλωσίαν, καὶ ἀλούσης αὐτοῖς τῆς χώρας. Τοιγάρτοι Θεὸς οίνῳ καὶ μεθύσματι τὰ τοιάδε τῶν κακῶν παρεικάζων, εὖ μάλα πρὸς τὸν μακάριον ἔφασκεν Ιερεμίαν· « Λαδὲ τὸ ποτήριον τοῦ είνου τοῦ ἀκράτου τούτου ἐκ χειρός μου, καὶ ποτιεῖς πάντα τὰ ἔθνη, πρὸς ἃ ἐγὼ ἐξαποστελώ σε πρὸς αὐτοὺς, καὶ πίονται, καὶ ἐξεμοῦνται, καὶ μανήσονται ἀπὸ προσώπου τῆς μαχαίρας, ἧς ἐγὼ ἀποστέλλω ἀνὰ μέσον αὐτῶν. » Καὶ διὰ φωνῆς Ἡσαΐου πρὸς αὐτήν· . Τὸ ποτήριον γὰρ τῆς πτώσεως τὸ κόνδυ τοῦ θυμοῦ ἐξέπιες καὶ ἐξεκένωσας. » Μέθῃ δὴ οὖν, καὶ σκότῳ καταληφθήσεσθαί φησι τοὺς ἐχθρὰ φρονοῦντας Θεῷ, μετασοβῶν εὖ μάλα πρὸς τὸ ἐλέσθαι φρονεῖν, ὅπερ ἦν ἄμεινον εἰδέναι τε καὶ δρᾷν αὐτούς. Κεχώρηκε δὲ καὶ κατὰ τῶν Ἰουδαίων ἐν κατα- κλυσμῷ πορείας ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, καὶ συντετέλεκεν αὐτοὺς τὰς ἐπὶ Χριστῷ εἰσπραττόμενος δίκας. Γε- γόνασι δὲ καὶ ἐν σκότῳ, καὶ τοῦ θείου φωτός Φλοτρό- πως ἡμοιρηκότες, μωροὶ καὶ τυφλοὶ διατελοῦσιν οἱ τάλανες. Οὐ γὰρ ἤθελον ἀκολουθῆσαι ἐπιφωνοῦντι Χριστῷ· « Εως τὸ φῶς ἔχετε, περιπατεῖτε ἐν τῷ φωτί, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ. » Ἐπειδὴ δὲ ἦσαν ἀπαθεῖς, καὶ ἐξήνιοι, ταύτῃτοι λοιπὸν, καθά φησιν ὁ προφήτης, ο Ὑπομεινάντων αὐτῶν φῶς, ἐγέ- νετο αὐτοῖς σκότος, μείναντες δὲ αὐγὴν, ἐν ἀωρίᾳ περιεπάτησαν. » Γεγόνασι γὰρ ἐχθροὶ τοῦ θείου φωτὸς, καὶ κατεξανέστησαν ανοσίως τῆς δόξης αὐτοῦ. Τί λογίζεσθε ἐπὶ τὸν Κύριον, Συντέλειαν αυ τοὺς ποιήσεται, οὐκ ἐκδικήσει δὶς ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐν θλίψει. Θ'. Εφην ἤδη, καὶ ἐν ἀρχαῖς, ὅτι τοῦ Σαλμανασὰρ βασιλέως Ασσυρίων τὴν Σαμάρειαν πεπορθηκότος, συγκαταδηώσαντος δὲ αὐτῇ καὶ ἑτέρας πόλεις, καὶ κώμας τοῖς Ἰούδα σκήπτροις υποκειμένας, εἶτα τῶν ἐκ τοῦ πολέμου περιλελειμμένων ἐν ἀφορήτοις ὄντων δείμασι, καὶ εἰς τὰς τῶν ὁμόρων ἐθνῶν ἀναφευγόντων χώρας, ζοντο γὰρ, κατὰ τὸ εἰκὸς, τοῖς ἴσοις κακοῖς περιπεσεῖσθαι καὶ δεύτερον ἐπ' αὐτοὺς τῶν Βαβυ- λωνίων ὑπονοστούντων, ἀναγκαίαν ἐποιεῖτο Θεὸς τὴν παράκλησιν διὰ τῆς τοῦ προφήτου φωνῆς, δύο ταῦτα IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. riam : quin potius ad morum honestatem, et adl vitam ex legibus institutam eos invitans, cum rursum dicit, quod si via quam animo cernimus contra quosdam veniet, ut in diluvio, commotione quadam veniet, et ut aquarum multarum intoleran- darumque impetus per prona regionis Juda. Res formidabilis et inevitabilis prorsus. Si ita in quos- dam ab ira divina profectum supplicium rual, feraturque, funditus cos perdet. Tenebras quidem inimicos ejus persecuturas et comprehensuras di- cit, utique haud noctis luujus, sed alius, opinor, noctis intellectualis, et quæ ex modo quodam pa- tiendi perspicitur. Solet enim mentem humanam tenebris obscurare dirior calamitas, acerbusque et illis lasans ad vitam quamaam solutam et tempora- improvisus casus, ut antiquioribus contigit, in captivitatem abductis, et regione ipsorum ab hostibus occupata. Proinde Deus cum vino et ebrietate hujuscemodi mala conferens, rectissime ad beatum Jeremiam dicebat: ‹ Sume calicem vini meri hujus de manu mea, et potabis omnes gentes ad quas mittam te ad eos, et bibent, et voment, et insanient a facie gladii, quem ego mitto inter eos s. » Et per os Isaiæ ad Sion : • Calicem enim ruina, calicem furoris cbibisti et evacuasti so Ebrietate igitur, et tenebris, erga Deum hostiliter auimatos, comprehensum iri dicit, ita probe ad- modum ad recte sapiendum concitans, quod eos scire et facere melius erat. B Ivit etiam contra Judæos in diluvio transeuntė universorum Deus, et consummavit eos, propter Christum pœnas reposcens. Facti sunt etiam in tenebris, et divini luminis omnino expertes, fatui et cæci permanent infelices. Noluerunt enim sequi acclamantem Christum; ‹ Dum lucem habetis, in luce ambulate, ut non tenebræ vos comprehen- dant er › Et quoniam sine affectione et indomiti erant, idcirco postmodum, ut ait propheta : « Ex- spectantibus illis lucem, facta sunt illis tenebre ; præstolantes lucem, in tenebris ambularuut"., Fuerunt enim inimici luminis divini, et impie ad- versus gloriam illius se erexerunt. • Voss. 9. Quid cogitatis contra Dominum ? Con- D summationem ipse faciet, non vindicabit bis in idip- sum in cribulatione. IX. Dixi jam, et a principlo, ubi Salmanasar Assyriorum rex Samariam vastavit, et alias quoque urbes vicosque Judæ sceptro subjectos simul depopu- latus est, belli reliquiis, ingenti errore plenis, ad vi- cinarum gentium provincias confugientibus, quod putarent verisimiliter, parem calamitatem, Baby - loniis denuo in ipsos redeuntibus, subituros, Deum per prophetam necessariam consolationem adhibere, duo hæc pollicentem, et bello captos, ac miseriis immensis obrutos aliquando miseraturum, vinculi» * Jerem. xxv, 15, 16. Isa. LI, 17. sr Juan, sis, 35. [sa. LIX, 9.
PG 71:795οὐ γὰρ ποιήσεταί φησι τὴν συντέλειαν οὐδ’ ἂν ἐκ βάθρων αὐτῶν κατασείσας τὸν Ἰσραὴλ, εἰς ὄλεθρον παραδώσει παντελῆ. φείσεται δὲ διὰ τοὺς πατέρας, καὶ σωθήσονται κατὰ καιροὺς, κατόπιν ἐθνῶν εἰσβαίκαταδρομὴν
νοντας διὰ πίστεως τῆς εἰς χριστὸν εἰς ἁγιασμὸν καὶ οἰκειότητα τὴν ὡς πρὸς Θεὸν δι’ Υἱοῦ ἐν Πνεύματι. Ὂτι ἓως θεμελίων αὐτῶι χερσωθήσονται, καὶ ὡς σμίλαξ περιπλεκομένη βρωθήσεται, καὶ ὡς καλάμη ξηρασίας μεστή. ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται λογισμὸς κατὰ τοῦ Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος ἐναντία. Ἀποφήνας διὰ πολλῶν, ὅτι καὶ τὸ πάντα δύνασθαι κατορθοῦν εὐκόλως τῷ τῶν ὅλων ἐνυπάρχει Θεῷ, ἀνήνυτον δὲ αὐτῷ παντελῶς οὐδὲν, μετακομίζει τὸν λόγον ἐπ’ αὐτὴν ἤδη τὴν Νινευΐ, καί φησιν, ὅτι κἂν εἰς τοῦτο προήκοι λαμπρότητος, ὡς ἐν ἴσῳ φαίνεσθαι τοῖς εὐδενδροτάτοις τῶν ὀρῶν, Λιβάνῳ τέ φημι καὶ Καρμήλῳ, πολλοῖς καὶ ἀναριθμήτοις κομῶσα λαοῖς· κἂν εἰ μηδὲν ἀποδέοι τῆς Βασσανίτιδος, ἀλλ’ ἥξει καιρὸς, ὅτε καὶ εἰς ἅπαν ἐρημωθήσεται. τοῦτο γὰρ οἶμαί ἐστι τὸ ἕως θεμελίου χερσωθήσεσθαι, τετηρηκότος τοῦ λόγου τὴν τροπὴν ὡς ἐπ’ ὁρῶν τε καὶ γῆς, ξύλων τε καὶ ὕλης. βρωθήσεσθαι δέ φησιν αὐτὴν κατανεμηθέντων τρόποντινὰ Περσῶν τε καὶ Μηδῶν. εἷλον γὰρ οὗτοι τὴν Νινευΐ, πολεμαρχοῦντος τοῦ Κύρου.
τῷ πολέμῳ, καὶ ἐν ἀφορήτοις όντας συμφοραίς ἐλεήσει κατὰ καιροὺς, καὶ τῶν τῆς αἰχμαλωτίες ἀπαλλάξει δεσμῶν, καὶ ὅτι παραδώσει την Νική πρὸς ἐρήμωσιν καὶ ἀπώλειαν. Ἵνα τοίνυν μὴ καὶ αὐτοῖς τοῖς ἴσοις περιπεσεῖσθαι κακοῖς προσδοκή - σαντες εὐάφορμον ήδη ποιοῖντο την καταδρομήν, την ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς ἀλλοφύλους, μονονουχι καὶ ἀνα- πυνθάνεται, λέγων, τί ἄρα λογίζονται, καὶ φρονεῖν ἐγνώκασι περὶ τοῦ Κυρίου, σκληρὸν ἄρα, φησί, καὶ βαρύμηνιν ὑπάρχειν οἴεσθε τὸν τῶν ὅλων θεόν, ὡς διττὰς ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς πλημμελήμασι τὰς δίκας αιτείν ἀλλὰ πολὺ τοῦ πρέποντος ἀπος ψάλλεσθε. Προστεθεί - κότων γὰρ ὑμῶν οὐδὲν τῶν ὅσα ἐστὶν ἔξω νόμου, καὶ κατερεθίζουσι πρὸς ὀργὰς τοῦ νόμου τὸν ὀριστήν. Α καθυπισχνούμενος, ὅτι καὶ τοὺς ἤδη κατειλημμένους Β οὐδ᾽ ἂν αὐτὸς δευτέραν ἐποίησε πληγήν. Εθλιψεν ἀρκούντως ἐφ' οἷς ἤδη δυσσεβοῦντες ἡλίσκεσθε. Στ σατε τὴν ἁμαρτίαν, καὶ τὴν ὀργὴν ἀνακόψει. Πετα δευχεν ἀποχρώντως, κατελεήσει λοιπόν τους αρρα νεῖν ᾑρημένους. Μέμικται τοίνυν ὁ λόγος, καὶ συγκε κραμένην ἔχει τὴν παραίνεσιν. Ἐν ταυτῷ γὰρ ἀνα- πείθει καὶ τὰ ἀνδάνοντα τῷ Θεῷ κατορθοῦν ἐλέσθαι γνησίως, καὶ τοῦτο δρᾷν ἑλομένοις δίδωσι θαρρείν ὅτι χρηστὸς ἔσται περὶ αὐτοὺς, οὐκ ἀχάλινον αυτός ἐφιεὶς τὴν ὀργὴν, καθάπερ οντο κατά σφάς. Αθρο δὲ ὅπως τετήρηκε πάλιν ὁ λόγος τὸν Ἰσραήλ, τὸ κατάλειμμα. "Οτι γὰρ οὐ συντελέσει θεὸς αὐτοὺς προαναπεφώνηκεν ἐναργώς, ὡς ἐν ἐρωτήσει λέγων· • Τί λογίζεσθε ἐπὶ τὸν Κύριον; Συντέλειαν αὐτὸς ποιήσεται, ο φησί, οὐδ' ἂν ἐκ βάθρων αὐτῶν κατα- Ο σείσας τὸν Ἰσραὴλ, εἰς ὄλεθρον παραδώσει παντελή. Φείσεται δὲ διὰ τοὺς πατέρας, καὶ συνθήσεται κατὰ καιροὺς κατόπιν ἐθνῶν εἰσβάλλοντας διὰ πίστεως τῆς εἰς Χριστὸν εἰς ἁγιασμὸν, καὶ οἰκειότητα τὴν ὡς πρὸς Θεὸν δι᾿ Υἱοῦ ἐν Πνεύματι. Οτι ἕως θεμελίων αὐτῶν χερσωθήσονται, καὶ ὡς σμίλαξ περιπλεκομένη βρωθήσονται, καὶ ὡς καλάμη ξηρασίας μεστή. Εκ σοῦ ἐξελεύσεται λογισμὸς κατὰ τοῦ Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος ἐναντία. σθαι κατορθούν εὐκόλως τῷ τῶν ὅλων ἐνυπάρχει Θεῷ, ἀνήνυτον δὲ αὐτῷ παντελῶς οὐδὲν, μετακομίζει τὸν λόγον ἐπ' αὐτὴν ἤδη τὴν Νινευή, καί φησι, ὅτι κἂν εἰς τοῦτο προήκοι λαμπρότητος, ὡς ἐν ἴσῳ ρι φαίνεσθαι τοῖς εὐδενδροτάτοις τῶν ὁρῶν, Λιβάνῳ τέ φημι, καὶ Καρμήλῳ, πολλοῖς καὶ ἀναριθμήτοις κα μῶσα λαοῖς· κἂν εἰ μηδὲν ἀποδέοι της Βασανίτιδος, ἀλλ᾽ ἤξει καιρός, ὅτε καὶ εἰς ἅπαν ἐρημωθήσεται. Τοῦτο γὰρ, οἶμαι, ἔστι τὸ, ἕως θεμελίων χερσι θήσεσθαι, τετηρηκότος τοῦ λόγου τὴν τροπὴν ὡς ἐπ' ὀρῶν τε καὶ γῆς, ξύλων τε καὶ ὕλης. Βρωθή - σεσθαι δέ φησιν αὐτὴν, κατανεμηθέντων τρόπον τινά Περσῶν τε καὶ Μήδων. Εἷλον γὰρ οὗτοι τὴν Νινευή. πολεμαρχοῦντος τοῦ Κύρου. Σμίλακι δὲ παρεικάζει τὴν τῶν Ασσυρίων πληθύν· κατώκουν γὰρ οὗτοι την Νινευή. Καὶ τὶς ἂν γένοιτο λόγος τοῦ τοιοῦδε πάλιν ; Ἔστι μὲν ἡ σμίλαξ κιττοειδές τι φυτόν. ἔρπει δὲ ἀεὶ πρὸς τὸ ὑψοῦν, καὶ λεπτοὺς ἀνίησι κλώνας, καὶ τῶν ἐγγὺς ἑστηκότων καταδράττεται φυτών, ὡς κατα S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. que captivitatis absoluturum, et Niniven in deso- lationem et exitium traditurum. Ne igitur et ipsi mala similia formidantes, inde occasionem ex Judæa ad alienigenas confugiendi arriperent, percontatur quasi his verbis, quidnam cogitandum et sentiendum de Domino sibi existiment : durum nempe, et vix placabiliter iratum universorunı Deum arbitramini, sic ut eorumdem peccatorum duplices pœnas exigat : sed a vero judicio multum aberratis. Nam si nihil vos addidissetis eorum quæ extra legem sunt, et legis institutorem ad iram pro- vocant, non ipse alteram plagam inflixisset. Tribu- lavit satis propterea, in quibus vestra impietas de- prehensa est. Cohibete peccatum, et ille iram co- hibebit. Castigavit sufficienter, de cætero misere- bitur ad sanitatem redire volentium. Mista est igi- tur oratio, et admonitionem continet. Sinul enim suadet legitime fungi iis quæ Deo placeant, et istue facere non abnuentibus fiduciam dat, ipsis clemen- tem fore, non impotenter irascentem, quemadino- dum apud se cogitabant. Considera porro, quomodo fermo tueatur Israel, reliquias, inquam. Nan Denm ros non consumpturum, manifeste prædixit, inter- rogatione inducta inquiens: ‹ Quid cogitatis contra Dominum? Consummationem ipse faciet, neque ab ipsis fundamentis concussum Israelem in exitium perfectum dabit. Parcet autem propter patres, et aliquando post gentes per fidem in Christum ingre- dientes, ad sanctimoniam et amicitiam quæ est cum Deo per Filium in Spiritu aptos effìciet. VERS. 10, 11. Quia usque ad fundamentum ip- sorum in solitudinem redigentur, et quasi smilax implicata comedentur, et quasi stipula ariditatis plena. Ex te exibit cogitatio contra Dominum mala cogitans contraria. X. Cumn pluribus exemplis declarasset, uuiver- sorum Deo inesse potestatem omnia probe et facile efficiendi, nec quidquam prorsus esse, quod ille præstare non queat, nunc orationem ad Niniven ipsam transfert, aitque eliamsi eam claritatem D adepta sit, ut montibus silvosissimis, Libano et Car- melo videlicet, similis videatur, multis et innumeris referta hominibus : tametsi nibil cedat Basanitidi, nihilominus venturum tempus, quando tota dese- retur. Hoc enim, opinor, est, usque ad fundamenta in solitudinem redactum iri, servante ser- mone mutationem ac tropum, ut a montibus, terra, lignis, et silva deductis vocabulis. Comesum porro iri ipsam, inquit, a Persis et Medis depastam quο- dammodo. Subegerunt enim hi Niniven, Cyro belli summam administrante. Sanilaci autem Assyriorum catervas assimilat, hi namque Niniven incolebant. Quænam hujus ratio afferri queat? Smilax est frutes, affinis hedere, semperque in altum servi, emittit, et stirpes propinquas ap. 1. Αποφήνας διὰ πολλῶν, ὅτι καὶ τῇ πάντα δύνα
σμίλακι δὲ παρεικάζει τὴν τῶν Ἀσσυρίων πληθὺν, κατῴκουν γὰρ οὗτοι τὴν Νινευΐ. καὶ τίς ἂν γένοιτο λόγος τοῦ τοιοῦδε πάλιν ; ἔστι μὲν γὰρ ἡ σμίλαξ κιττοειδές τι φυτὸν, ἕρπει δὲ ἀεὶ πρὸς τὸ ὑψοῦ καὶ λεπτοὺς ἀνίησι κλῶνας, καὶ τῶν ἐγγὺς ἑστηκότων καταδράττεται φυτῶν, ὡς καταπνίγεσθαι πολλάκις ὑπ’ αὐτῆς καὶ τὰ εὐμηκέστατα τῶν ξύλων. ἔδρων δὲ τοῦτο καὶ Ἀσσύριοι, καταθρώσκοντες ἀεὶ χωρῶν καὶ πόλεων, καὶ οἷον συμπνίγοντές
τε καὶ καταβρίθοντες ταῖς τῶν πολέμων συμπλοκαῖς καὶ ταῖς ἀφορήτοις καταδυναστείαις. ἔφη δὲ αὐτὴν καταπρησθήσεσθαι, καὶ ὡς Καλάμην ξηρασίας μεστήν. ἑτοιμότατον δὲ τῆς καλάμης τὸ χρῆμα πρὸς τὸ δαπανᾶσθαι πυρί. κατεμπιπραμένῃ δὲ ὥσπερ τῆ Νινευΐ καὶ πασχούσῃ τὰ εξ ὀργῆς καταδῃουμένῃ τε λοιπὸν ὁ Προφήτης ἐπιφθέγγεται καὶ τοῦ τὰ τοιάδε παθεῖν τὴν πρόφασιν καταλευκαίνει λέγων Κε σοῦ έξελεύσεται λογισμὸς κατὰ τοῦ κυροῦ πονηρα βουλευλομενος ἐναντία. προκείσῃ φησὶν εἰς ἐρήμωσιν, ἔση δὲ καὶ ὡς χέρσος, καὶ μὴν καὶ καταφλεχθήσῃ πυρὶ, λογιῇ γὰρ κατὰ τοῦ Θεοῦ δεινὰ καὶ ὑπέροπτα καὶ τὰ ἐναντία. ὁ μὲν γὰρ τῶν ὅλων Θεὸς πλημμελοῦντα τὸν Ἰσραὴλ κολάζων, εὐάλωτον ἀπετέλει καὶ τοῖς σοῖς αὐτὸν ὑπεκόμιζε ποσί.
τῷ πολέμῳ, καὶ ἐν ἀφορήτοις όντας συμφοραίς ἐλεήσει κατὰ καιροὺς, καὶ τῶν τῆς αἰχμαλωτίες ἀπαλλάξει δεσμῶν, καὶ ὅτι παραδώσει την Νική πρὸς ἐρήμωσιν καὶ ἀπώλειαν. Ἵνα τοίνυν μὴ καὶ αὐτοῖς τοῖς ἴσοις περιπεσεῖσθαι κακοῖς προσδοκή - σαντες εὐάφορμον ήδη ποιοῖντο την καταδρομήν, την ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς ἀλλοφύλους, μονονουχι καὶ ἀνα- πυνθάνεται, λέγων, τί ἄρα λογίζονται, καὶ φρονεῖν ἐγνώκασι περὶ τοῦ Κυρίου, σκληρὸν ἄρα, φησί, καὶ βαρύμηνιν ὑπάρχειν οἴεσθε τὸν τῶν ὅλων θεόν, ὡς διττὰς ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς πλημμελήμασι τὰς δίκας αιτείν ἀλλὰ πολὺ τοῦ πρέποντος ἀπος ψάλλεσθε. Προστεθεί - κότων γὰρ ὑμῶν οὐδὲν τῶν ὅσα ἐστὶν ἔξω νόμου, καὶ κατερεθίζουσι πρὸς ὀργὰς τοῦ νόμου τὸν ὀριστήν. Α καθυπισχνούμενος, ὅτι καὶ τοὺς ἤδη κατειλημμένους Β οὐδ᾽ ἂν αὐτὸς δευτέραν ἐποίησε πληγήν. Εθλιψεν ἀρκούντως ἐφ' οἷς ἤδη δυσσεβοῦντες ἡλίσκεσθε. Στ σατε τὴν ἁμαρτίαν, καὶ τὴν ὀργὴν ἀνακόψει. Πετα δευχεν ἀποχρώντως, κατελεήσει λοιπόν τους αρρα νεῖν ᾑρημένους. Μέμικται τοίνυν ὁ λόγος, καὶ συγκε κραμένην ἔχει τὴν παραίνεσιν. Ἐν ταυτῷ γὰρ ἀνα- πείθει καὶ τὰ ἀνδάνοντα τῷ Θεῷ κατορθοῦν ἐλέσθαι γνησίως, καὶ τοῦτο δρᾷν ἑλομένοις δίδωσι θαρρείν ὅτι χρηστὸς ἔσται περὶ αὐτοὺς, οὐκ ἀχάλινον αυτός ἐφιεὶς τὴν ὀργὴν, καθάπερ οντο κατά σφάς. Αθρο δὲ ὅπως τετήρηκε πάλιν ὁ λόγος τὸν Ἰσραήλ, τὸ κατάλειμμα. "Οτι γὰρ οὐ συντελέσει θεὸς αὐτοὺς προαναπεφώνηκεν ἐναργώς, ὡς ἐν ἐρωτήσει λέγων· • Τί λογίζεσθε ἐπὶ τὸν Κύριον; Συντέλειαν αὐτὸς ποιήσεται, ο φησί, οὐδ' ἂν ἐκ βάθρων αὐτῶν κατα- Ο σείσας τὸν Ἰσραὴλ, εἰς ὄλεθρον παραδώσει παντελή. Φείσεται δὲ διὰ τοὺς πατέρας, καὶ συνθήσεται κατὰ καιροὺς κατόπιν ἐθνῶν εἰσβάλλοντας διὰ πίστεως τῆς εἰς Χριστὸν εἰς ἁγιασμὸν, καὶ οἰκειότητα τὴν ὡς πρὸς Θεὸν δι᾿ Υἱοῦ ἐν Πνεύματι. Οτι ἕως θεμελίων αὐτῶν χερσωθήσονται, καὶ ὡς σμίλαξ περιπλεκομένη βρωθήσονται, καὶ ὡς καλάμη ξηρασίας μεστή. Εκ σοῦ ἐξελεύσεται λογισμὸς κατὰ τοῦ Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος ἐναντία. σθαι κατορθούν εὐκόλως τῷ τῶν ὅλων ἐνυπάρχει Θεῷ, ἀνήνυτον δὲ αὐτῷ παντελῶς οὐδὲν, μετακομίζει τὸν λόγον ἐπ' αὐτὴν ἤδη τὴν Νινευή, καί φησι, ὅτι κἂν εἰς τοῦτο προήκοι λαμπρότητος, ὡς ἐν ἴσῳ ρι φαίνεσθαι τοῖς εὐδενδροτάτοις τῶν ὁρῶν, Λιβάνῳ τέ φημι, καὶ Καρμήλῳ, πολλοῖς καὶ ἀναριθμήτοις κα μῶσα λαοῖς· κἂν εἰ μηδὲν ἀποδέοι της Βασανίτιδος, ἀλλ᾽ ἤξει καιρός, ὅτε καὶ εἰς ἅπαν ἐρημωθήσεται. Τοῦτο γὰρ, οἶμαι, ἔστι τὸ, ἕως θεμελίων χερσι θήσεσθαι, τετηρηκότος τοῦ λόγου τὴν τροπὴν ὡς ἐπ' ὀρῶν τε καὶ γῆς, ξύλων τε καὶ ὕλης. Βρωθή - σεσθαι δέ φησιν αὐτὴν, κατανεμηθέντων τρόπον τινά Περσῶν τε καὶ Μήδων. Εἷλον γὰρ οὗτοι τὴν Νινευή. πολεμαρχοῦντος τοῦ Κύρου. Σμίλακι δὲ παρεικάζει τὴν τῶν Ασσυρίων πληθύν· κατώκουν γὰρ οὗτοι την Νινευή. Καὶ τὶς ἂν γένοιτο λόγος τοῦ τοιοῦδε πάλιν ; Ἔστι μὲν ἡ σμίλαξ κιττοειδές τι φυτόν. ἔρπει δὲ ἀεὶ πρὸς τὸ ὑψοῦν, καὶ λεπτοὺς ἀνίησι κλώνας, καὶ τῶν ἐγγὺς ἑστηκότων καταδράττεται φυτών, ὡς κατα S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. que captivitatis absoluturum, et Niniven in deso- lationem et exitium traditurum. Ne igitur et ipsi mala similia formidantes, inde occasionem ex Judæa ad alienigenas confugiendi arriperent, percontatur quasi his verbis, quidnam cogitandum et sentiendum de Domino sibi existiment : durum nempe, et vix placabiliter iratum universorunı Deum arbitramini, sic ut eorumdem peccatorum duplices pœnas exigat : sed a vero judicio multum aberratis. Nam si nihil vos addidissetis eorum quæ extra legem sunt, et legis institutorem ad iram pro- vocant, non ipse alteram plagam inflixisset. Tribu- lavit satis propterea, in quibus vestra impietas de- prehensa est. Cohibete peccatum, et ille iram co- hibebit. Castigavit sufficienter, de cætero misere- bitur ad sanitatem redire volentium. Mista est igi- tur oratio, et admonitionem continet. Sinul enim suadet legitime fungi iis quæ Deo placeant, et istue facere non abnuentibus fiduciam dat, ipsis clemen- tem fore, non impotenter irascentem, quemadino- dum apud se cogitabant. Considera porro, quomodo fermo tueatur Israel, reliquias, inquam. Nan Denm ros non consumpturum, manifeste prædixit, inter- rogatione inducta inquiens: ‹ Quid cogitatis contra Dominum? Consummationem ipse faciet, neque ab ipsis fundamentis concussum Israelem in exitium perfectum dabit. Parcet autem propter patres, et aliquando post gentes per fidem in Christum ingre- dientes, ad sanctimoniam et amicitiam quæ est cum Deo per Filium in Spiritu aptos effìciet. VERS. 10, 11. Quia usque ad fundamentum ip- sorum in solitudinem redigentur, et quasi smilax implicata comedentur, et quasi stipula ariditatis plena. Ex te exibit cogitatio contra Dominum mala cogitans contraria. X. Cumn pluribus exemplis declarasset, uuiver- sorum Deo inesse potestatem omnia probe et facile efficiendi, nec quidquam prorsus esse, quod ille præstare non queat, nunc orationem ad Niniven ipsam transfert, aitque eliamsi eam claritatem D adepta sit, ut montibus silvosissimis, Libano et Car- melo videlicet, similis videatur, multis et innumeris referta hominibus : tametsi nibil cedat Basanitidi, nihilominus venturum tempus, quando tota dese- retur. Hoc enim, opinor, est, usque ad fundamenta in solitudinem redactum iri, servante ser- mone mutationem ac tropum, ut a montibus, terra, lignis, et silva deductis vocabulis. Comesum porro iri ipsam, inquit, a Persis et Medis depastam quο- dammodo. Subegerunt enim hi Niniven, Cyro belli summam administrante. Sanilaci autem Assyriorum catervas assimilat, hi namque Niniven incolebant. Quænam hujus ratio afferri queat? Smilax est frutes, affinis hedere, semperque in altum servi, emittit, et stirpes propinquas ap. 1. Αποφήνας διὰ πολλῶν, ὅτι καὶ τῇ πάντα δύνα
PG 71:796διακείσῃ γεμὴν οὐχ οὕτως αὐτὴ, νομιεῖς δὲ μᾶλλον ᾑρηκέναι τὴν Ἰουδαίαν καὶ οὐχ ἑκόντος αὐτοῦ. ἔχουσαν γὰρ οὕτως εὑρήσομεν τὴν Ῥαψάκου περιττοεπ́ειανι ὅτε τὴν τοῦ Θεοῦ κατεκερτόμει δόξαν, λέγων τοῖς καθημένοις ἐν τῷ τείχει “ Μῆ ἀπατάτω ὑμᾶς Ἐζεκίας λόγοις, οἳ οὐ δυνή- “σονται ῥύσασθαι ὑμᾶς καὶ μὴ λεγέτω ὑμῖν Ἐζεκίας “ ῥύσεται ὁ Θεὸς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐκ χειρός μου.” πρὸς δὴ τὴν οὕτως ἀβουλοτάτην καὶ ἀνόσιον ἀληθῶς ἀθυροστομίαν ἀπελογεῖτο ὁ Θεὸς καὶ διὰ φωνῆς Ἡσαΐου λέγων “ Μῆ “ δοξασθήσεται ἀξίνη ἄνευ τοῦ κόπτοντος ἐν αὐτῇ, ἢ ὑψω- “ θήσεται πρίων ἄνευ τοῦ ἕλκοντος αὐτόν “ ὥσπερ γὰρ ἡ ἀξίνη, κἂν τομωτάτη τις εἴη καὶ εὔχαλκος, οὐκ ἃν ἐνεργήσῃ περὶ τὰς τῶν δένδρων ἀποτομὰς, εἰ μή τις αὐτὴν ἰδίαις
δυνάμεσι κατά τινος ἐπιφέροι, ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ πρίων ἀπρακτήσει πάντως περὶ τὰ οἰκεῖα, καθέλκοντος αὐτὸν ἢ ἀνέλκοντος οὐδενός· οὕτω καὶ ἡ τῆς τῶν Νινευιτῶν βασιλείας ἤγουν στρατιᾶς ἰσχὺς οὐκ ἃν ἐκράτησε τῆς Σαμαρείας, μὴ οὐχὶ θείας ὀργῆς πόλεσί τε αὐτὴν ἐπιφερούσης καὶ κώμαις, καὶ οἷον ἐργαλείῳ χρωμένης, ὃ κινεῖται μὲν παρ’ ἑτέρου, καί ἐστι χρήσιμον εἰς ὑπουργίαν παραληφθὲν, ἐνεργήσειε δ' ἃν οὐδὲν αὐτὸ καθ’ ἑαυτό.
τῷ πολέμῳ, καὶ ἐν ἀφορήτοις όντας συμφοραίς ἐλεήσει κατὰ καιροὺς, καὶ τῶν τῆς αἰχμαλωτίες ἀπαλλάξει δεσμῶν, καὶ ὅτι παραδώσει την Νική πρὸς ἐρήμωσιν καὶ ἀπώλειαν. Ἵνα τοίνυν μὴ καὶ αὐτοῖς τοῖς ἴσοις περιπεσεῖσθαι κακοῖς προσδοκή - σαντες εὐάφορμον ήδη ποιοῖντο την καταδρομήν, την ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς ἀλλοφύλους, μονονουχι καὶ ἀνα- πυνθάνεται, λέγων, τί ἄρα λογίζονται, καὶ φρονεῖν ἐγνώκασι περὶ τοῦ Κυρίου, σκληρὸν ἄρα, φησί, καὶ βαρύμηνιν ὑπάρχειν οἴεσθε τὸν τῶν ὅλων θεόν, ὡς διττὰς ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς πλημμελήμασι τὰς δίκας αιτείν ἀλλὰ πολὺ τοῦ πρέποντος ἀπος ψάλλεσθε. Προστεθεί - κότων γὰρ ὑμῶν οὐδὲν τῶν ὅσα ἐστὶν ἔξω νόμου, καὶ κατερεθίζουσι πρὸς ὀργὰς τοῦ νόμου τὸν ὀριστήν. Α καθυπισχνούμενος, ὅτι καὶ τοὺς ἤδη κατειλημμένους Β οὐδ᾽ ἂν αὐτὸς δευτέραν ἐποίησε πληγήν. Εθλιψεν ἀρκούντως ἐφ' οἷς ἤδη δυσσεβοῦντες ἡλίσκεσθε. Στ σατε τὴν ἁμαρτίαν, καὶ τὴν ὀργὴν ἀνακόψει. Πετα δευχεν ἀποχρώντως, κατελεήσει λοιπόν τους αρρα νεῖν ᾑρημένους. Μέμικται τοίνυν ὁ λόγος, καὶ συγκε κραμένην ἔχει τὴν παραίνεσιν. Ἐν ταυτῷ γὰρ ἀνα- πείθει καὶ τὰ ἀνδάνοντα τῷ Θεῷ κατορθοῦν ἐλέσθαι γνησίως, καὶ τοῦτο δρᾷν ἑλομένοις δίδωσι θαρρείν ὅτι χρηστὸς ἔσται περὶ αὐτοὺς, οὐκ ἀχάλινον αυτός ἐφιεὶς τὴν ὀργὴν, καθάπερ οντο κατά σφάς. Αθρο δὲ ὅπως τετήρηκε πάλιν ὁ λόγος τὸν Ἰσραήλ, τὸ κατάλειμμα. "Οτι γὰρ οὐ συντελέσει θεὸς αὐτοὺς προαναπεφώνηκεν ἐναργώς, ὡς ἐν ἐρωτήσει λέγων· • Τί λογίζεσθε ἐπὶ τὸν Κύριον; Συντέλειαν αὐτὸς ποιήσεται, ο φησί, οὐδ' ἂν ἐκ βάθρων αὐτῶν κατα- Ο σείσας τὸν Ἰσραὴλ, εἰς ὄλεθρον παραδώσει παντελή. Φείσεται δὲ διὰ τοὺς πατέρας, καὶ συνθήσεται κατὰ καιροὺς κατόπιν ἐθνῶν εἰσβάλλοντας διὰ πίστεως τῆς εἰς Χριστὸν εἰς ἁγιασμὸν, καὶ οἰκειότητα τὴν ὡς πρὸς Θεὸν δι᾿ Υἱοῦ ἐν Πνεύματι. Οτι ἕως θεμελίων αὐτῶν χερσωθήσονται, καὶ ὡς σμίλαξ περιπλεκομένη βρωθήσονται, καὶ ὡς καλάμη ξηρασίας μεστή. Εκ σοῦ ἐξελεύσεται λογισμὸς κατὰ τοῦ Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος ἐναντία. σθαι κατορθούν εὐκόλως τῷ τῶν ὅλων ἐνυπάρχει Θεῷ, ἀνήνυτον δὲ αὐτῷ παντελῶς οὐδὲν, μετακομίζει τὸν λόγον ἐπ' αὐτὴν ἤδη τὴν Νινευή, καί φησι, ὅτι κἂν εἰς τοῦτο προήκοι λαμπρότητος, ὡς ἐν ἴσῳ ρι φαίνεσθαι τοῖς εὐδενδροτάτοις τῶν ὁρῶν, Λιβάνῳ τέ φημι, καὶ Καρμήλῳ, πολλοῖς καὶ ἀναριθμήτοις κα μῶσα λαοῖς· κἂν εἰ μηδὲν ἀποδέοι της Βασανίτιδος, ἀλλ᾽ ἤξει καιρός, ὅτε καὶ εἰς ἅπαν ἐρημωθήσεται. Τοῦτο γὰρ, οἶμαι, ἔστι τὸ, ἕως θεμελίων χερσι θήσεσθαι, τετηρηκότος τοῦ λόγου τὴν τροπὴν ὡς ἐπ' ὀρῶν τε καὶ γῆς, ξύλων τε καὶ ὕλης. Βρωθή - σεσθαι δέ φησιν αὐτὴν, κατανεμηθέντων τρόπον τινά Περσῶν τε καὶ Μήδων. Εἷλον γὰρ οὗτοι τὴν Νινευή. πολεμαρχοῦντος τοῦ Κύρου. Σμίλακι δὲ παρεικάζει τὴν τῶν Ασσυρίων πληθύν· κατώκουν γὰρ οὗτοι την Νινευή. Καὶ τὶς ἂν γένοιτο λόγος τοῦ τοιοῦδε πάλιν ; Ἔστι μὲν ἡ σμίλαξ κιττοειδές τι φυτόν. ἔρπει δὲ ἀεὶ πρὸς τὸ ὑψοῦν, καὶ λεπτοὺς ἀνίησι κλώνας, καὶ τῶν ἐγγὺς ἑστηκότων καταδράττεται φυτών, ὡς κατα S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. que captivitatis absoluturum, et Niniven in deso- lationem et exitium traditurum. Ne igitur et ipsi mala similia formidantes, inde occasionem ex Judæa ad alienigenas confugiendi arriperent, percontatur quasi his verbis, quidnam cogitandum et sentiendum de Domino sibi existiment : durum nempe, et vix placabiliter iratum universorunı Deum arbitramini, sic ut eorumdem peccatorum duplices pœnas exigat : sed a vero judicio multum aberratis. Nam si nihil vos addidissetis eorum quæ extra legem sunt, et legis institutorem ad iram pro- vocant, non ipse alteram plagam inflixisset. Tribu- lavit satis propterea, in quibus vestra impietas de- prehensa est. Cohibete peccatum, et ille iram co- hibebit. Castigavit sufficienter, de cætero misere- bitur ad sanitatem redire volentium. Mista est igi- tur oratio, et admonitionem continet. Sinul enim suadet legitime fungi iis quæ Deo placeant, et istue facere non abnuentibus fiduciam dat, ipsis clemen- tem fore, non impotenter irascentem, quemadino- dum apud se cogitabant. Considera porro, quomodo fermo tueatur Israel, reliquias, inquam. Nan Denm ros non consumpturum, manifeste prædixit, inter- rogatione inducta inquiens: ‹ Quid cogitatis contra Dominum? Consummationem ipse faciet, neque ab ipsis fundamentis concussum Israelem in exitium perfectum dabit. Parcet autem propter patres, et aliquando post gentes per fidem in Christum ingre- dientes, ad sanctimoniam et amicitiam quæ est cum Deo per Filium in Spiritu aptos effìciet. VERS. 10, 11. Quia usque ad fundamentum ip- sorum in solitudinem redigentur, et quasi smilax implicata comedentur, et quasi stipula ariditatis plena. Ex te exibit cogitatio contra Dominum mala cogitans contraria. X. Cumn pluribus exemplis declarasset, uuiver- sorum Deo inesse potestatem omnia probe et facile efficiendi, nec quidquam prorsus esse, quod ille præstare non queat, nunc orationem ad Niniven ipsam transfert, aitque eliamsi eam claritatem D adepta sit, ut montibus silvosissimis, Libano et Car- melo videlicet, similis videatur, multis et innumeris referta hominibus : tametsi nibil cedat Basanitidi, nihilominus venturum tempus, quando tota dese- retur. Hoc enim, opinor, est, usque ad fundamenta in solitudinem redactum iri, servante ser- mone mutationem ac tropum, ut a montibus, terra, lignis, et silva deductis vocabulis. Comesum porro iri ipsam, inquit, a Persis et Medis depastam quο- dammodo. Subegerunt enim hi Niniven, Cyro belli summam administrante. Sanilaci autem Assyriorum catervas assimilat, hi namque Niniven incolebant. Quænam hujus ratio afferri queat? Smilax est frutes, affinis hedere, semperque in altum servi, emittit, et stirpes propinquas ap. 1. Αποφήνας διὰ πολλῶν, ὅτι καὶ τῇ πάντα δύνα
PG 71:797κολάζεται τοίνυν ἡ Νινευΐ διάτοι τὸ πονηρὰ κατὰ Θεοῦ λογίζεσθαι καὶ τὰ ἐναντία μᾶλλον, ἢ ὡς ἃν ἔχοι κατὰ τὸ ἀληθὲς ἡ φύσις τοῦ πράγματος. παραδέδωκε γὰρ ὁ τῶν ὅλων Θεὸς ἡμαρτηκότα τὸν Ἰσραὴλ, καὶ οὐκ αὐτὴ μᾶλλον εἷλεν ἐπαμύνοντος Θεοῦ καὶ σώζειν αὐτοὺς θέλοντος ἔτι. Τάδε λέγει Κύριος κατὰρχων ὑδάτων πολλῶ καὶ οὓτως διασταλήσονται, καὶ ἡ ἀκῶ θοῦ οὐκ ἐνακουσθήσεται ἒτι. Ἒστι μὲν οὖν ὁ λόγος πρὸς τὴν Νινευΐ τὴν ἀλαζόνα καὶ θεομάχον. ὓδατα δὲ εἶναί φησιν ἐν τούτοις τὰς ἀμετρήτους κατά τε χώρας καὶ πόλεις καὶ ἔθνη πληθῦς, ποταμῶν ἢ θαλάσσης δίκην καταχεομένας εὐκόλως, ὧν ἃν ἕλοιτο Θεός. αὐτὸς γάρ ἐστιν αὐτῶν ὁ κατάρχαιν, ὡς Δημιουργὸς, ὡς τῶν ὅλων κύριος καὶ Θεὸς, ὡς ἰδίοις νεύμασι τὰ ὑπ’ αὐτοῦ γεγονότα πηδαλιουχῶν, καὶ τῆς ἁπάντων καρδίας τὸ νεῦμα μετατιθεὶς πρὸς τὸ αὐτῷ δοκοῦν, οὕτω τε
Κύρος δὲ ἦν ὁ Καμβύσου· ἐντέλλεται δὲ οὐχὶ πάντως ὡς ἁγίῳ καὶ προφήτη προσλαλῶν, ἀλλ’ εἰς νοῦν ἐνιεὶς τὸ ἴδιον θέλημα, καὶ ὑπουργὸν ἀποφήνας τῶν δοκούντων αὐτῷ, καίτοι βέβηλον ὄντα καὶ εἰδωλολάτρην.
πνίγεσθαι πολλάκις ὑπ' αὐτῆς καὶ τὰ εὐμηκέστατα τῶν ξύλων. Εδρων δὲ τοῦτο καὶ 'Ασσύριοι, κατα- θρώσκοντες ἀεὶ χωρῶν, καὶ πόλεων, καὶ οἷον συμ- πνίγοντές τε καὶ καταβρίθοντες ταῖς τῶν πολέμων συμπλοκαίς, καὶ ταῖς ἀφορήτοις καταδυναστείαις. Εψη δὲ αὐτὴν καταπρησθήσεσθαι, καὶ ὡς καλάμην ξηρασίας μεστήν. Ετοιμότατον δὲ τῆς καλάμης τὸ χρῆμα πρὸς τὸ καταδαπανᾶσθαι πυρί. Καταπιμπρα μένῃ δὲ ὥσπερ τῇ Νινευή, καὶ πασχούσῃ τὰ ἐξ ὀργῆς, καταδῃουμένῃ τε λοιπὸν ὁ προφήτης ἐπι- φθέγγεται, καὶ τοῦ τὰ τοιάδε λέγειν τὴν πρόφασιν καταλευκαίνει, λέγων· « Ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται λογι σμός, κατὰ τοῦ Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος έναν- τία. » Προκείσῃ, φησί, εἰς ἐρήμωσιν, ἔσῃ δὲ καὶ ὡς χέρσος· καὶ μὴν καὶ καταφλεχθήσῃ πυρί, λογίζῃ γὰρ κατὰ Θεοῦ δεινὰ καὶ ὑπέροπτα, καὶ τὰ ἐναντία. Ο μὲν γὰρ τῶν ὅλων Θεὸς πλημμελοῦντα τὸν Ἰσραὴλ κολάζων, εὐάλωτον ἀπετέλει, καὶ τοῖς σοῖς αὐτὸν ὑπεκόμιζε ποσί. Διακείσῃ γε μὴν οὐχ οὕτως αὐτή, νομιεῖς δὲ μᾶλλον ᾑρηκέναι τὴν Ἰου δαίαν, καὶ οὐχ εκόντος αὐτοῦ. Ἔχουσαν γὰρ οὕτως εὑρήσομεν τὴν Ῥαψάκου περιττοέπειαν, ὅτε τὴν τοῦ Θεοῦ κατεκερτόμει δόξαν, λέγων τοῖς καθημένοις ἐν τῷ τείχει· « Μὴ ἀπατάτω ὑμᾶς λόγοις Εζεχίας, οι οὐ μὴ δυνηθήσονται ῥύσασθαι ὑμᾶς. Καὶ μὴ λεγέτω ὑμῖν Εζεχίας, ὅτι ῥύσεται ὁ Θεὸς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐκ τῆς χειρός μου. » Προς δὴ τὴν οὕτως ἀβουλότητα, καὶ ἀνέσιον ἀληθῶς ἀθυροστομοῦντα ἀπολογεῖτο Θεὸς καὶ διὰ φωνῆς Ἡσαΐου, λέγων· . Μὴ δοξασθήσεται ἀξίνη ἄνευ τοῦ κόπτοντος ἐν αὐτῇ, ἢ ὑψωθήσεται τρίων ἄνευ τοῦ ἕλκοντος αὐτόν;; Ωσπερ γὰρ ἡ ἀξίνη, και τομωτάτη τις εἴη, καὶ εὔχαλκος, οὐκ ἂν ἐνερ γήσῃ περὶ τὰς τῶν δένδρων ἀποτομές, εἰ μή τις αὐτὴν ἰδίαις δυνάμεσι κατά τινος διαφέρῃ· ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ πρίων ἀπρακτήσει πάντως περὶ τὰ οἰκεῖα, καθέλκοντός γε αὐτὸν, ἢ ἀνέλκοντος οὐδενός· οὕτω καὶ ἡ τῆς τῶν Νινευΐτῶν βασιλείας, ήγουν στρατιάς ἰσχὺς οὐκ ἂν ἐκράτησε τῆς Σαμαρείας, μὴ οὐχὶ θείας ὀργῆς πόλεσί τε αὐτὴν ἐπιφερούσης, καὶ κώ μαι;, καὶ οἷον ἐργαλείῳ, ὅ κινεῖται μὲν παρ' ἑτέρου, καὶ ἔστι χρήσιμον εἰς ὑπουργίαν παραληφθέν, ενερ- γήσεις δ᾽ ἂν οὐδὲν αὐτὸ, καθ' ἑαυτό. Κολάζεται τοίνυν * Νινευή διά τοι τὸ πονηρὰ κατὰ Θεοῦ λογίζεσθαι, κατὰ τὰ ἐναντία μᾶλλον, εἰ ὡς ἔχει κατὰ τὸ ἀληθὲς ἡ φύσις τοῦ πράγματος. Παραδέδωκε γὰρ ὁ τῶν ὅλων Θεὸς ἡμαρτηκότα τὸν Ἰσραὴλ, οὐκ αὐτὴ μᾶλλον ἂν εἷλεν ἐπαμύνοντος Θεοῦ, καὶ σώζειν θέλοντος υἱόν. Τάδε λέγει Κύριος, κατάρχων ὑδάτων πολλῶν, καὶ οὕτως διασταλήσονται, καὶ ἡ ἀκοή σου οὐκ ἐνακουσθήσεται ότι, ΙΑ'. Ἔστι μὲν οὖν ὁ λόγος πρὸς τὴν Νινευὴ τὴν ἀλαζόνα, καὶ θεομάχον. Υδατα δὲ εἶναί φησι ἐν τούτοις τὰς ἀμετρήτους τῶν ἐθνῶν κατά τε χώρας καὶ πόλεις, καὶ ἔθνη, πληθύας, ποταμῶν ἢ θαλάσσης δίκην καταρχομένας εὐκόλως, ὅτ᾽ ἂν ἔλοιτο Θεός. Αὐτὸς γάρ ἐστιν αὐτῶν ὁ κατάρχων, ὡς δημιουργός, ὡς τῶν ὅλων Κύριος, καὶ Θεός, ὡς ἰδίοις νεύμασι τὰ ὑπ' αὐτοῦ γεγονότα πηδαλιουχῶν, καὶ τῆς ἁπάντων καρδίας τὸ νεῦμα μετατιθεὶς πρὸς τὸ ἑαυτῷ δοκοῦν, » Χ, IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. arbores suffocentur. Id quod Assyrii faciebant, semper in regiones et urbes irrumpentes, et, quasi oneris instar bellorum, conflictibus et intoleranda tyrannide incumbentes, et suffocantes. Ait autem ipsam ambustumn iri, et ut stipulam arilitatis ple- nam. Stipula ad ignem concipiendum, et ustionem aptissima est. Niniven autem ut incensam, et ira divina punitam, vastalamque propheta alloquitur, et occasionem cur hæc dicat excusat, dicens : ‹ Ex te exibit cogitatio contra Dominum mala cogitans contraria. › Exposita eris, inquit, ad desolationem, et eris ut terra inculta et deserta : quin etiam igni combureris; cogitas enim contra Dominum iniqua et contemptoria. Universorum quippe Deus A prehendit, ut frequenter al ipsa vel procerissim B in peccantem Israelem animadvertens, fecit ut G D IV_Reg. xviii, 32. Isa. levi negotio capi posset, et tuis eum pedibus sub- stravit. Tu autem aliter senties, et Judæam te, ipso nolente, redegisse in potestatem existimabis. Sic enim blaterasse Rabsacem inveniemus, quando convitiis Dei gloriam insectabatur, in muro se- dentibus dicens: ‹ Ne decipiat vos verbis Ezechias, quæ non poterunt liberare vos. Et ne dicat vobis Ezechias, quia liberabit Deus Jerusalem de manu nea. ▸ Huic stultissime et vere impie garrienti, voce Isaiæ Deus respondet ‹ Numquid gloriabitur securis sine incidente in ea, aut exaltabitur serra sine traliente eam " ? » Sicut enim securis, licet acutissima sit, et bene ferrea, in arboribus se:andis nihil efficiet, nisi quis ipsam viribus suis aliquo impegerit : sic et serra nihil prorsus in materia sua operabitur, nisi quis eam duxerit : ad eumdem modum, Ninivitarum regni sive militiæ robur non subegisset Samariam, nisi divina ira in urbes et vicos id adegisset tanquam instrumentum, quod movetur quidem ab altero, et est utile ad mi- nisterium assumptum, ipsum tamen per se nihil faciet. Punitur ergo Ninive, ut mala contra Domi- num cogitans potius, quam ut revera se rei natura habet. Tradidit enim universorum Deus Israelem post peccatum, nec ipsa potius eos subjugassel, si Deus succurrere et servare filios voluisset. VERS. 12. Hac dicit Dominus, regnans super aquas multas, et sic dividentur, el auditus tuns non audietur amplius. XI. Est igitur sermo ad Niniven arrogantem, et Deo repugnantem. In his porro verbis aquas ait immensas populorum multitudines per regiones, urbes et nationes, instar maris aut fluviorum, quæ reguntur facile, si Deus voluerit. Ipse enim est ipsorum rector, ut opifex, ut universorum Dominus ac Deus, qui nutibus suis a se condita gubernat, et omnium cordium nutus ad suum beneplacitum moderatur, quomodo ipse voluerit decernens et
PG 71:798ὥσπερ γὰρ ἐνετείλατο τῷ κήτει καταπιεῖν τὸν Ἰωνᾶν, καὶ τῇ κολοκύντῃ πάλιν, ἀναφῦναί τε ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτοῦ καὶ ἐπισκιάζειν αὐτὸν, καὶ μὴν καὶ τῆ σκώληκι τῇ ἑωθινῇ πατάξαι τὴν κολοκύνταν· οὕτω φαμὲν ἐντετάλθαι καὶ Κύρῳ. Καὶ ταυτὶ μὲν ἱστορικῶς· ἐπιφωνήσειε δ' ἃν ὁ Θεὸς καὶ Ηατὴρ κυριοκτόνῳ γεγενημένῃ τῆ Ἱερουσαλὴμ, ἤτοι τῇ τῶν Ἰουδαίων χώρᾳ “ ὅτι ἕως θεμελίων αὐτῶν χερσωθήσεται, “ καὶ ὡς σμῖλαξ περιπλεκομένη βρωθήσεται, καὶ ὡς κα- “ λάμη ξηρασίας μεστή. ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται λογισμὸς “ κατὰ τοῦ κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος ἐναντία.” καταπέπρησται γὰρ καὶ κεχέρσωται, καὶ ὡς καλάμη ξηρὰ δεδαπάνηται. τετολμήκασι γὰρ λογίσασθαι πονηρὰ κατὰ τοῦ c κυριοῦ, καὶ μὴν καὶ ἀθύρῳ γλώττη χρήσασθαι· ποτὲ μὲν γὰρ Σαμαρείτην καὶ κάτοινον καὶ ἐκ πορνείας γεγεννημένον ὠνόμαζον. ποτὲ δὲ καὶ ἔφασκον ὅτι “ πλανᾶ τὸν ὄχλον, καίτοι ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας ἀπεσταλμένου πάρα του Θεοῦ καὶ Παρρὸς, ἵνα τοῦ πλανᾶσθαι τὸ πλανώμενον ἀπαλλάξῃ καὶ προσκομίσῃ Θεῷ τὸ ἀποσκιρτῆσαν αὐτοῦ, καὶ προσάγῃ διὰ τῆς πίστεως τὸ πολυτρόπως ὠλισθηκὸς εἰς ἀπόστασιν, καὶ καταφωτίσῃ μὲν τὸ ἐν σκότει, καταδήσῃ δὲ τὸ συντετριμμένον.
πνίγεσθαι πολλάκις ὑπ' αὐτῆς καὶ τὰ εὐμηκέστατα τῶν ξύλων. Εδρων δὲ τοῦτο καὶ 'Ασσύριοι, κατα- θρώσκοντες ἀεὶ χωρῶν, καὶ πόλεων, καὶ οἷον συμ- πνίγοντές τε καὶ καταβρίθοντες ταῖς τῶν πολέμων συμπλοκαίς, καὶ ταῖς ἀφορήτοις καταδυναστείαις. Εψη δὲ αὐτὴν καταπρησθήσεσθαι, καὶ ὡς καλάμην ξηρασίας μεστήν. Ετοιμότατον δὲ τῆς καλάμης τὸ χρῆμα πρὸς τὸ καταδαπανᾶσθαι πυρί. Καταπιμπρα μένῃ δὲ ὥσπερ τῇ Νινευή, καὶ πασχούσῃ τὰ ἐξ ὀργῆς, καταδῃουμένῃ τε λοιπὸν ὁ προφήτης ἐπι- φθέγγεται, καὶ τοῦ τὰ τοιάδε λέγειν τὴν πρόφασιν καταλευκαίνει, λέγων· « Ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται λογι σμός, κατὰ τοῦ Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος έναν- τία. » Προκείσῃ, φησί, εἰς ἐρήμωσιν, ἔσῃ δὲ καὶ ὡς χέρσος· καὶ μὴν καὶ καταφλεχθήσῃ πυρί, λογίζῃ γὰρ κατὰ Θεοῦ δεινὰ καὶ ὑπέροπτα, καὶ τὰ ἐναντία. Ο μὲν γὰρ τῶν ὅλων Θεὸς πλημμελοῦντα τὸν Ἰσραὴλ κολάζων, εὐάλωτον ἀπετέλει, καὶ τοῖς σοῖς αὐτὸν ὑπεκόμιζε ποσί. Διακείσῃ γε μὴν οὐχ οὕτως αὐτή, νομιεῖς δὲ μᾶλλον ᾑρηκέναι τὴν Ἰου δαίαν, καὶ οὐχ εκόντος αὐτοῦ. Ἔχουσαν γὰρ οὕτως εὑρήσομεν τὴν Ῥαψάκου περιττοέπειαν, ὅτε τὴν τοῦ Θεοῦ κατεκερτόμει δόξαν, λέγων τοῖς καθημένοις ἐν τῷ τείχει· « Μὴ ἀπατάτω ὑμᾶς λόγοις Εζεχίας, οι οὐ μὴ δυνηθήσονται ῥύσασθαι ὑμᾶς. Καὶ μὴ λεγέτω ὑμῖν Εζεχίας, ὅτι ῥύσεται ὁ Θεὸς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐκ τῆς χειρός μου. » Προς δὴ τὴν οὕτως ἀβουλότητα, καὶ ἀνέσιον ἀληθῶς ἀθυροστομοῦντα ἀπολογεῖτο Θεὸς καὶ διὰ φωνῆς Ἡσαΐου, λέγων· . Μὴ δοξασθήσεται ἀξίνη ἄνευ τοῦ κόπτοντος ἐν αὐτῇ, ἢ ὑψωθήσεται τρίων ἄνευ τοῦ ἕλκοντος αὐτόν;; Ωσπερ γὰρ ἡ ἀξίνη, και τομωτάτη τις εἴη, καὶ εὔχαλκος, οὐκ ἂν ἐνερ γήσῃ περὶ τὰς τῶν δένδρων ἀποτομές, εἰ μή τις αὐτὴν ἰδίαις δυνάμεσι κατά τινος διαφέρῃ· ὡσαύτως δὲ καὶ ὁ πρίων ἀπρακτήσει πάντως περὶ τὰ οἰκεῖα, καθέλκοντός γε αὐτὸν, ἢ ἀνέλκοντος οὐδενός· οὕτω καὶ ἡ τῆς τῶν Νινευΐτῶν βασιλείας, ήγουν στρατιάς ἰσχὺς οὐκ ἂν ἐκράτησε τῆς Σαμαρείας, μὴ οὐχὶ θείας ὀργῆς πόλεσί τε αὐτὴν ἐπιφερούσης, καὶ κώ μαι;, καὶ οἷον ἐργαλείῳ, ὅ κινεῖται μὲν παρ' ἑτέρου, καὶ ἔστι χρήσιμον εἰς ὑπουργίαν παραληφθέν, ενερ- γήσεις δ᾽ ἂν οὐδὲν αὐτὸ, καθ' ἑαυτό. Κολάζεται τοίνυν * Νινευή διά τοι τὸ πονηρὰ κατὰ Θεοῦ λογίζεσθαι, κατὰ τὰ ἐναντία μᾶλλον, εἰ ὡς ἔχει κατὰ τὸ ἀληθὲς ἡ φύσις τοῦ πράγματος. Παραδέδωκε γὰρ ὁ τῶν ὅλων Θεὸς ἡμαρτηκότα τὸν Ἰσραὴλ, οὐκ αὐτὴ μᾶλλον ἂν εἷλεν ἐπαμύνοντος Θεοῦ, καὶ σώζειν θέλοντος υἱόν. Τάδε λέγει Κύριος, κατάρχων ὑδάτων πολλῶν, καὶ οὕτως διασταλήσονται, καὶ ἡ ἀκοή σου οὐκ ἐνακουσθήσεται ότι, ΙΑ'. Ἔστι μὲν οὖν ὁ λόγος πρὸς τὴν Νινευὴ τὴν ἀλαζόνα, καὶ θεομάχον. Υδατα δὲ εἶναί φησι ἐν τούτοις τὰς ἀμετρήτους τῶν ἐθνῶν κατά τε χώρας καὶ πόλεις, καὶ ἔθνη, πληθύας, ποταμῶν ἢ θαλάσσης δίκην καταρχομένας εὐκόλως, ὅτ᾽ ἂν ἔλοιτο Θεός. Αὐτὸς γάρ ἐστιν αὐτῶν ὁ κατάρχων, ὡς δημιουργός, ὡς τῶν ὅλων Κύριος, καὶ Θεός, ὡς ἰδίοις νεύμασι τὰ ὑπ' αὐτοῦ γεγονότα πηδαλιουχῶν, καὶ τῆς ἁπάντων καρδίας τὸ νεῦμα μετατιθεὶς πρὸς τὸ ἑαυτῷ δοκοῦν, » Χ, IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. arbores suffocentur. Id quod Assyrii faciebant, semper in regiones et urbes irrumpentes, et, quasi oneris instar bellorum, conflictibus et intoleranda tyrannide incumbentes, et suffocantes. Ait autem ipsam ambustumn iri, et ut stipulam arilitatis ple- nam. Stipula ad ignem concipiendum, et ustionem aptissima est. Niniven autem ut incensam, et ira divina punitam, vastalamque propheta alloquitur, et occasionem cur hæc dicat excusat, dicens : ‹ Ex te exibit cogitatio contra Dominum mala cogitans contraria. › Exposita eris, inquit, ad desolationem, et eris ut terra inculta et deserta : quin etiam igni combureris; cogitas enim contra Dominum iniqua et contemptoria. Universorum quippe Deus A prehendit, ut frequenter al ipsa vel procerissim B in peccantem Israelem animadvertens, fecit ut G D IV_Reg. xviii, 32. Isa. levi negotio capi posset, et tuis eum pedibus sub- stravit. Tu autem aliter senties, et Judæam te, ipso nolente, redegisse in potestatem existimabis. Sic enim blaterasse Rabsacem inveniemus, quando convitiis Dei gloriam insectabatur, in muro se- dentibus dicens: ‹ Ne decipiat vos verbis Ezechias, quæ non poterunt liberare vos. Et ne dicat vobis Ezechias, quia liberabit Deus Jerusalem de manu nea. ▸ Huic stultissime et vere impie garrienti, voce Isaiæ Deus respondet ‹ Numquid gloriabitur securis sine incidente in ea, aut exaltabitur serra sine traliente eam " ? » Sicut enim securis, licet acutissima sit, et bene ferrea, in arboribus se:andis nihil efficiet, nisi quis ipsam viribus suis aliquo impegerit : sic et serra nihil prorsus in materia sua operabitur, nisi quis eam duxerit : ad eumdem modum, Ninivitarum regni sive militiæ robur non subegisset Samariam, nisi divina ira in urbes et vicos id adegisset tanquam instrumentum, quod movetur quidem ab altero, et est utile ad mi- nisterium assumptum, ipsum tamen per se nihil faciet. Punitur ergo Ninive, ut mala contra Domi- num cogitans potius, quam ut revera se rei natura habet. Tradidit enim universorum Deus Israelem post peccatum, nec ipsa potius eos subjugassel, si Deus succurrere et servare filios voluisset. VERS. 12. Hac dicit Dominus, regnans super aquas multas, et sic dividentur, el auditus tuns non audietur amplius. XI. Est igitur sermo ad Niniven arrogantem, et Deo repugnantem. In his porro verbis aquas ait immensas populorum multitudines per regiones, urbes et nationes, instar maris aut fluviorum, quæ reguntur facile, si Deus voluerit. Ipse enim est ipsorum rector, ut opifex, ut universorum Dominus ac Deus, qui nutibus suis a se condita gubernat, et omnium cordium nutus ad suum beneplacitum moderatur, quomodo ipse voluerit decernens et
PG 71:799ἐπειδὴ δὲ οὐκ εἰσάπαν ὠλόθρευσε τὸν Ἰσραὴλ, τετήρηται δὲ, ὡς ἔφην ἤδη πλειστάκις, αὐτῷ τὸ
κατάλειμμα· πεπιστεύκασι γὰρ καὶ ἐξ Ἰουδαίων οὐκ εὐαρίθμητοι, καὶ τοῖς ἔθνεσιν ἀναμὶξ δοξολογοῦσι Χριστόν· ἀκουέτωσαν μὲν οἱ ἐκ τῆς κατὰ σάρκα περιτομῆς ὅτι Συντρίψω τὴν ῥάβδον αὐτοῦ ἀπὸ δοῦ καὶ τοὺς δεσμούς σου διαῤῥήξω καὶ ἐντελεῖται ὑπὲρ σοῦ Κύρος. ποίαν δὲ ἄρα φησὶ τὴν ῥάβδον, ἢ τίνας ὅλως δεσμοὺς, πῶς οὐκ ἀναγκαῖον εἰπεῖν ; ὑπέκειντο μὲν γὰρ οἷά τινι σκήπτρῳ, κατηχθισμένοι τῇ τῶν γραμματέων τε καὶ Φαρισαίων ἀπονοίᾳ τε καὶ ἀγριότητι, καὶ μονονουχὶ δεσμοῖς συνεχόμενοι τοῖς ἐκείνων ἐντάλμασιν, οὐ παρεδέχοντο τὴν πίστιν. ἀλλ’ ἐξῄρηται μὲν ἡ ῥιίβρος, τουτέστιν ἡ ἀρχὴ, διεῤῥάγη δὲ τὰ δεσμὰ, καὶ λοιπὸν ἐλευθέρῳ φρονήματι προσδεδραμήκασι τῷ χριστῷ, μονονουχὶ προτροπάδην ἐπιφωνοῦντες ἀλλήλοις, κἀκεῖνο λέγοντες τὸ διὰ τῆς τοῦ ψάλλοντος λύρας “ Διαρρήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐ- “ τῶν, καὶ ἀπορρίψωμεν ἀφ’ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν.’’ Ακουέτεσαν δὲ πρὸς ἐκείνοις οὐδὲν ἧττον οἱ ἐξ ἐθνῶν Καὶ νῦν συντρίψω τὴν ῥάβδον αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ καὶ τοὺς δεσμούς σου διαῤῥήξω καὶ ἐντελεῖται ὑπὲρ σοῦ Κύριος.
ο Α οὕτω καὶ διαστέλλων, καὶ διατυπῶν καθ' ὃν ἂν βού- λοιτο τρόπον αὐτός. Ταύτῃ τοι φησίν· ὦ Νινευή, λοιπὸν πεπαύσῃ τοῦ εἶναι δεινή, παναλκής τε και διαβόητος· « Η γὰρ ἀκοή σου οὐκ ἀνακουσθήσεται ἔτι, ν τουτέστιν, οὐκ ἔσται λοιπὸν πολὺς περὶ σοῦ παρὰ πᾶσι λόγος. Πάλαι μὲν γὰρ ἦσθα λαμπρά, και ἐν γνώσεσι ᾗ τῶν ἁπάντων, μεγάλα περὶ σοῦ διηγή ματα. Νυνὶ δὲ οὐκ ἔτι, στυγνὸν δὲ ἐπὶ σοὶ κατηχή- σουσι μέλος. Εσται δὲ οὐδὲν ἔτι παρὰ σοὶ τὸ μέγα, καὶ ἀξιάκουστον. Καὶ νῦν συντρίψω τὴν ῥάβδον αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ, καὶ τοὺς δεσμούς σου διαῤῥήξω, καὶ ἐντελεῖται ὑπὲρ σοῦ Κύριος. ΙΒ'. Πάλιν ὁ λόγος τῷ προφήτῃ μετακεχώρηκεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, ὅμοιον δὲ ὡς εἰ λέγῃ· Τῶν ἀρχαιο τέρων ἐκείνων τὴν μνήμην ἀποπεμψάμενος κατ ελεήσω λοιπόν, ὡς δίκας ἐκτετικότα. Ὡς ἀποχρώντως κεκολασμένον ἀπαλλάξω τῆς ἐκείνων πλεονεξίας, ὑποκείσῃ δὲ οὐδαμῶς τῇ ῥάβδῳ τῶν Ασσυρίων, του.. ἐστι, τῷ σκήπτρω, ἤτοι τῇ βασιλείς· σύμβολον γὰρ βασιλείας τὸ σκήπτρον. Ανήσω δὲ καὶ δειμάτων, καὶ δουλείας δεσμῶν, ἀνακομιῶ δὲ αὖθις εἰς ἐλευθε ρίας εὐήμερον. Τό γε μήν, « Εντελεῖται περί σου Κύριος, ο τοιῶσδε νοήσεις. Εντελεῖται γάρ τισιν, ή πνεύμασιν ἀγαθοῖς, καὶ ἀγγέλων στρατιαῖς, οἱ τε τάχαται παρὰ Θεοῦ πρὸς τὸ προεστάναι τὸν Ἰσραήλ ἤγουν ἐντελεῖται καὶ αὐτῷ που τῷ τῆς αἰχμαλωσίας ἀνέντι κατὰ καιροὺς, Κῦρος δὲ ἦν ὁ Καμβύσου. Εν τέλλεται δὲ οὐχὶ πάντως ὡς ἁγίῳ καὶ προφήτη προσ λαλῶν, ἀλλ' εἰς νοῦν ἐνιεὶς τὸ ἴδιον θέλημα, καὶ ὑπὸ ουργὸν ἀποφήνας τῶν δοκούντων αὐτῷ, καίτοι βέβη- λον ὄντα, καὶ εἰδωλολάτρην. Ωσπερ γὰρ ἐνετείλατ τῷ κήτει καταπίνειν τὸν Ἰωνᾶν, καὶ τῇ κολοκύντη πάλιν, ἀναφύναι, καὶ ἐπισκιάζειν αὐτὸν, καὶ μὴν καὶ τῇ σκώληκι πατάξαι τὴν κολοκύντην· οὕτω φαμὲν ἐντετάλθαι καὶ Κύρῳ. Καὶ ταυτὶ μὲν ἰσω ρικῶς. Ἐπιφωνήσειε δ' ἂν ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ κυριοκτόνω γεγενημένῃ τῇ Ἱερουσαλήμ, ἤτοι τῇ τῶν Ἰουδα των χώρᾳ, ὅτι «Εως θεμελίων αὐτῶν χερσωθήσεται, καὶ ὡς σμίλαξ περιπλεκομένη βρωθήσεται, καὶ ὡς καλάμη ξηρασίας μεστή. Ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται λογισμός κατά Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος ἐναντία, ο Καταπέπατ- σται γὰρ, καὶ κεχέρσωται, καὶ ὡς καλάμη ξηρὰ δε δαπάνηται. Τετολμήκασι γὰρ λογίσασθαι πονηρά κατά τοῦ Κυρίου, καὶ μὴν καὶ ἀθύρῳ γλώττη χρήσασθαι. Ποτὲ μὲν Σαμαρείτην, καὶ κάτοινον, καὶ ἐκ πορνείας γεγενημένον ὠνόμαζον· ποτὲ δὲ καὶ ἔφασκον, ὅτι πλανᾷ τὸν ὄχλον. Καίτοι ταύτης ἔνεκα τῆς αἰτίας ἀπὸ εσταλμένου παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ἵνα τοῦ παι νᾶσθαι τὸ πλανώμενον ἀπαλλάξῃ καὶ προσκομίσῃ θεῷ τὸ ἀποσκιρτῆσαν αὐτοῦ, καὶ προσάγῃ διὰ τῆς πίστεως τὸ πολυτρόπως ὠλισθηκὸς εἰς ἀπόστασιν, καὶ κατα φωτίσῃ μὲν τὸ ἐν σκότει, καταδήσῃ δὲ τὸ συντετριμ μένον. Ἐπειδὴ δὲ οὐκ εἰσάπαν ὠλόθρευσε τὸν Ἰσραὴλ, οι S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. conformans. Idcirco, inquit, Ninive, posthac ter- ribilis, robustissima et decantata esse desines : • Auditus enim tuus non audietur amplius, o hor est, non erit in posterum multus de te apud omnes ser- mo. Oliın enim eras illustris, et magnificas de te narrationes ignorabat nemo. Ast nunc non am- plius. Quin triste super te canticum cantabunt, et magnum, auditioneque dignum nihil apud te in posterum reperietur. Vers. 13. Et nunc conteram virgam ejus a te, et vincula tua dirumpam, et præcipiet de te Dominus. XII. Sermo propheticus iterum ad Israelem trans- it, quasi dicat : Deposita veterum illorum memo- ria, miserabor eum de cælero, ut qui ponas jam B expenderit. Ut sufficienter punitum, eorum domi- natu te liberabo, subjacebisque neutiquam virgæ Assyriorum, hoc est, sceptro, sive regno : regni enim symbolum, sive nota sceptrum est. Eximam te quoque terroribus, et vinculis servitutis, et in beatum libertatis statum restituam. Illud, Et praecipiet de te Dominus, sic intelliges. Præcipiet autem bonis quibusdam spiritibus, et militia angelorum, qui a Deo ad Israelem tuen- dum curandumque constituti sunt: aut mandabit etiam Cyro ipsi, Cambysæ filio, qui suo tempore captivos dùnisit. Non autem plane mandat, quasi sanctum et prophetam alloquatur: sed animo ejus voluntatem grain suggerens, et placitorum suorum ministrum reddens, quantumvis profanum et ilo- lolatram. Sicut enim mandavit celo, ut deglu- tiret Jonam, et postea cucurbitæ, ut enasceretur, et obumbraret ipsum, præterea verini, ut percu- teret hederam : sic dicimus et Cyro mandasse. Et hæc quidem historice. C Compellaverit autem his Deus et Pater Domini sui interfectricen Jerusalem, sive Judæorum regio- nem, Usque ad fundamenta sua desertum iri, et ut smilacem implicatum comesum iri, et ut stipulam ariditatis plenam. Ex te egredietur co- gitatio contra Dominum mala, contraria cogi- tans ", » Exusta est enim, et in solitudinem red- acta, et velut stipula arida consumpta. Ausi sunt D enim cogitare mala contra Dominum, atque insuper petulanter loqui. Nunc enim Samaritanum, et potatorem vini, et ex fornicatione natum dicebant : nunc, seducere turbas “ ; tametsi idcirco a Deo et Patre missus erat, ut seductos a seductione li- beraret, et quod a Deo resiluerat, rursum appor- taret; et per fidem adduceret, quod multimodis ab eo desciverat ; et quod in tenebris erat, illumi- maret ; et quod contritum erat, alligaret. Et quo- niam non totum Israel funditus delevit, reliquias, Jan. 1, 4. Nahum 1, 8-11. Joan. v. 18, Matth. xi, 19, Joan. vu, 12.
PG 71:800πάλαι μὲν γὰρ τοῖς τοῦ διαβόλου σκήπτροις ὑπεζευγμένοι, καὶ τοῖς τῶν κοσμικῶν ἡδονῶν κατεσφιγμένοι δεσμοῖς προσεκύνουν “ τῇ “ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα·’’ Θεὸν οὐκ ᾔδεσαν τὸν φύσει καὶ ἀληθῶς, καὶ κτηνῶν ἀλόγων ὀλίγα διενεγκόντες ταῖς ἡδοναῖς ἐδούλευον τῆς σαρκὸς, οἰκτρόν τε καὶ ἀλογώτατον διέζων βίον. ἀλλ’ ἠλευθέρωνται καὶ αὐτοὶ, χριστοῦ τὴν ἀρχαίαν ἐκείνην ῥάβδον συντρίψαντος καὶ διαῤῥηγνύντος τὰ δεσμὰ, καὶ ἁμαρτίας ἐξέλκοντος, καὶ μετατιθέντος ἐκ πλάνης εἰς ἐπίγνωσιν Θεοῦ, καὶ δικαιοῦντος τῇ πίστει, καὶ ἐντελλομένου λοιπὸν ὑπὲρ αὐτῶν, δῆλον δὲ ὅτι τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις. γέγραπται γὰρ ὅτι “ Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, “ ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. ἐντελεῖται γὰρ τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις διαφυλάσσειν ἡμᾶς ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς καὶ λαμβάνειν ἐπὶ χειρῶν, μήποτε προσκόψωμεν πρὸς λίθον τὸν πόδα. καὶ ἀτρεκὲς ὅτι “ Παρεμβαλεῖ ἄγγελος “ Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβουμένων αὐτὸν, καὶ ῥύσεται αὐ- “τούς.”
Οὐ σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματός σου ἔτι. Ὃμοιον ὡς εἰ λέγοι πάλιν Οὐκ ἔση διεσπαρμένος εἰς πάντα τὰ ἔθνη, ἢ δορίληπτος καὶ ἀλήτης καὶ τῆς ἐνεγκούσης ὡς ἀπωτάτω καὶ παγχάλεπον ὑπομένων θητείαν ἐν πόλεσι δυσμενῶν οἰκτρῶς τε καὶ ἐλεεινῶς καὶ ἀθλίως κατεσκεδασμένος.
ο Α οὕτω καὶ διαστέλλων, καὶ διατυπῶν καθ' ὃν ἂν βού- λοιτο τρόπον αὐτός. Ταύτῃ τοι φησίν· ὦ Νινευή, λοιπὸν πεπαύσῃ τοῦ εἶναι δεινή, παναλκής τε και διαβόητος· « Η γὰρ ἀκοή σου οὐκ ἀνακουσθήσεται ἔτι, ν τουτέστιν, οὐκ ἔσται λοιπὸν πολὺς περὶ σοῦ παρὰ πᾶσι λόγος. Πάλαι μὲν γὰρ ἦσθα λαμπρά, και ἐν γνώσεσι ᾗ τῶν ἁπάντων, μεγάλα περὶ σοῦ διηγή ματα. Νυνὶ δὲ οὐκ ἔτι, στυγνὸν δὲ ἐπὶ σοὶ κατηχή- σουσι μέλος. Εσται δὲ οὐδὲν ἔτι παρὰ σοὶ τὸ μέγα, καὶ ἀξιάκουστον. Καὶ νῦν συντρίψω τὴν ῥάβδον αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ, καὶ τοὺς δεσμούς σου διαῤῥήξω, καὶ ἐντελεῖται ὑπὲρ σοῦ Κύριος. ΙΒ'. Πάλιν ὁ λόγος τῷ προφήτῃ μετακεχώρηκεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, ὅμοιον δὲ ὡς εἰ λέγῃ· Τῶν ἀρχαιο τέρων ἐκείνων τὴν μνήμην ἀποπεμψάμενος κατ ελεήσω λοιπόν, ὡς δίκας ἐκτετικότα. Ὡς ἀποχρώντως κεκολασμένον ἀπαλλάξω τῆς ἐκείνων πλεονεξίας, ὑποκείσῃ δὲ οὐδαμῶς τῇ ῥάβδῳ τῶν Ασσυρίων, του.. ἐστι, τῷ σκήπτρω, ἤτοι τῇ βασιλείς· σύμβολον γὰρ βασιλείας τὸ σκήπτρον. Ανήσω δὲ καὶ δειμάτων, καὶ δουλείας δεσμῶν, ἀνακομιῶ δὲ αὖθις εἰς ἐλευθε ρίας εὐήμερον. Τό γε μήν, « Εντελεῖται περί σου Κύριος, ο τοιῶσδε νοήσεις. Εντελεῖται γάρ τισιν, ή πνεύμασιν ἀγαθοῖς, καὶ ἀγγέλων στρατιαῖς, οἱ τε τάχαται παρὰ Θεοῦ πρὸς τὸ προεστάναι τὸν Ἰσραήλ ἤγουν ἐντελεῖται καὶ αὐτῷ που τῷ τῆς αἰχμαλωσίας ἀνέντι κατὰ καιροὺς, Κῦρος δὲ ἦν ὁ Καμβύσου. Εν τέλλεται δὲ οὐχὶ πάντως ὡς ἁγίῳ καὶ προφήτη προσ λαλῶν, ἀλλ' εἰς νοῦν ἐνιεὶς τὸ ἴδιον θέλημα, καὶ ὑπὸ ουργὸν ἀποφήνας τῶν δοκούντων αὐτῷ, καίτοι βέβη- λον ὄντα, καὶ εἰδωλολάτρην. Ωσπερ γὰρ ἐνετείλατ τῷ κήτει καταπίνειν τὸν Ἰωνᾶν, καὶ τῇ κολοκύντη πάλιν, ἀναφύναι, καὶ ἐπισκιάζειν αὐτὸν, καὶ μὴν καὶ τῇ σκώληκι πατάξαι τὴν κολοκύντην· οὕτω φαμὲν ἐντετάλθαι καὶ Κύρῳ. Καὶ ταυτὶ μὲν ἰσω ρικῶς. Ἐπιφωνήσειε δ' ἂν ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ κυριοκτόνω γεγενημένῃ τῇ Ἱερουσαλήμ, ἤτοι τῇ τῶν Ἰουδα των χώρᾳ, ὅτι «Εως θεμελίων αὐτῶν χερσωθήσεται, καὶ ὡς σμίλαξ περιπλεκομένη βρωθήσεται, καὶ ὡς καλάμη ξηρασίας μεστή. Ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται λογισμός κατά Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος ἐναντία, ο Καταπέπατ- σται γὰρ, καὶ κεχέρσωται, καὶ ὡς καλάμη ξηρὰ δε δαπάνηται. Τετολμήκασι γὰρ λογίσασθαι πονηρά κατά τοῦ Κυρίου, καὶ μὴν καὶ ἀθύρῳ γλώττη χρήσασθαι. Ποτὲ μὲν Σαμαρείτην, καὶ κάτοινον, καὶ ἐκ πορνείας γεγενημένον ὠνόμαζον· ποτὲ δὲ καὶ ἔφασκον, ὅτι πλανᾷ τὸν ὄχλον. Καίτοι ταύτης ἔνεκα τῆς αἰτίας ἀπὸ εσταλμένου παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ἵνα τοῦ παι νᾶσθαι τὸ πλανώμενον ἀπαλλάξῃ καὶ προσκομίσῃ θεῷ τὸ ἀποσκιρτῆσαν αὐτοῦ, καὶ προσάγῃ διὰ τῆς πίστεως τὸ πολυτρόπως ὠλισθηκὸς εἰς ἀπόστασιν, καὶ κατα φωτίσῃ μὲν τὸ ἐν σκότει, καταδήσῃ δὲ τὸ συντετριμ μένον. Ἐπειδὴ δὲ οὐκ εἰσάπαν ὠλόθρευσε τὸν Ἰσραὴλ, οι S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. conformans. Idcirco, inquit, Ninive, posthac ter- ribilis, robustissima et decantata esse desines : • Auditus enim tuus non audietur amplius, o hor est, non erit in posterum multus de te apud omnes ser- mo. Oliın enim eras illustris, et magnificas de te narrationes ignorabat nemo. Ast nunc non am- plius. Quin triste super te canticum cantabunt, et magnum, auditioneque dignum nihil apud te in posterum reperietur. Vers. 13. Et nunc conteram virgam ejus a te, et vincula tua dirumpam, et præcipiet de te Dominus. XII. Sermo propheticus iterum ad Israelem trans- it, quasi dicat : Deposita veterum illorum memo- ria, miserabor eum de cælero, ut qui ponas jam B expenderit. Ut sufficienter punitum, eorum domi- natu te liberabo, subjacebisque neutiquam virgæ Assyriorum, hoc est, sceptro, sive regno : regni enim symbolum, sive nota sceptrum est. Eximam te quoque terroribus, et vinculis servitutis, et in beatum libertatis statum restituam. Illud, Et praecipiet de te Dominus, sic intelliges. Præcipiet autem bonis quibusdam spiritibus, et militia angelorum, qui a Deo ad Israelem tuen- dum curandumque constituti sunt: aut mandabit etiam Cyro ipsi, Cambysæ filio, qui suo tempore captivos dùnisit. Non autem plane mandat, quasi sanctum et prophetam alloquatur: sed animo ejus voluntatem grain suggerens, et placitorum suorum ministrum reddens, quantumvis profanum et ilo- lolatram. Sicut enim mandavit celo, ut deglu- tiret Jonam, et postea cucurbitæ, ut enasceretur, et obumbraret ipsum, præterea verini, ut percu- teret hederam : sic dicimus et Cyro mandasse. Et hæc quidem historice. C Compellaverit autem his Deus et Pater Domini sui interfectricen Jerusalem, sive Judæorum regio- nem, Usque ad fundamenta sua desertum iri, et ut smilacem implicatum comesum iri, et ut stipulam ariditatis plenam. Ex te egredietur co- gitatio contra Dominum mala, contraria cogi- tans ", » Exusta est enim, et in solitudinem red- acta, et velut stipula arida consumpta. Ausi sunt D enim cogitare mala contra Dominum, atque insuper petulanter loqui. Nunc enim Samaritanum, et potatorem vini, et ex fornicatione natum dicebant : nunc, seducere turbas “ ; tametsi idcirco a Deo et Patre missus erat, ut seductos a seductione li- beraret, et quod a Deo resiluerat, rursum appor- taret; et per fidem adduceret, quod multimodis ab eo desciverat ; et quod in tenebris erat, illumi- maret ; et quod contritum erat, alligaret. Et quo- niam non totum Israel funditus delevit, reliquias, Jan. 1, 4. Nahum 1, 8-11. Joan. v. 18, Matth. xi, 19, Joan. vu, 12.
σημειωτέον δὲ, ὅτι πρὸ τῆς ἐν Βαβυλῶνι δευτέρας αἰχμαλωσίας ἦν ὁ Προφήτης Ναούμ, καὶ μετὰ ταύτας τοῦ Προφήτου τὰς φωνὰς ἥλω καὶ πεπόρευται πρὸς αἰχμαλωσίαν ὁ Ἰούδας, καὶ δεδούλευκεν Ἀσσυρίοις. Ἐζεκίου μὲν γὰρ τοῦ Ἰερουσαλὴμ βασιλεύοντος, κατεστράτευσε τῆς Σαμαρείας μαρείας ὁ Σεναχηρεὶμ, καὶ τὰς ἐν αὐτῇ πόλεις καταδῃώσας, προσεμπρήσας δὲ καὶ ἑτέρας, ἀπέστειλεν ἐκ Λαχὶς τὸν Ῥαψάκην, ὃς καὶ ἄγροικον ἠφίει κατὰ Θεοῦ τὴν γλῶτταν, εἶτα πεπτώκασιν ἀγγέλου χειρὶ τῆς τῶν Ἀσσυρίων στρατιᾶς ἑκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιάδες· μετὰ δέ γε τὴν Ἐζεκίου βασιλείαν χρόνου μεταξὺ διαγεγονότος οὐ μικροῦ, Σεδεκίου βεβασιλευκότος, ὃς ἦν υἱὸς Ἰωσίου, πεπολιόρκηκε τὴν Ἱε-
ρουσαλὴμ, προκαταδῃώσας ὅλην τὴν Ἰουδαίαν ὁ Ναβουχοδονόσορ, εἶτα κατὰ κράτος ἑλὼν τὴν ἁγίαν πόλιν, κατεμπρήσας δὲ καὶ τὸν διαβόητον ἐκεῖνον ναὸν, ἀπῴκισε τὸν Ἰούδαν καὶ προστέθεικε τοῖς ἐκ Σαμαρείας διὰ τοῦ Σεναχηρεὶμ ἀπενηνεγμένοις. ἆρ’ οὖν διαψεύδεται τὴν ὑπόσχεσιν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς διὰ τοῦ Προφήτου λέγων πρὸς τοὺς ἐξ αἵματος Ἰσραήλ Οὐ σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματός σου ἔτι ; εἶτα πῶς οὐκ ἀμαθὲς, μᾶλλον δὲ καὶ εἰς λῆξιν ἃν ἴοι τοῦ παντὸς ἤδη κακοῦ, τὸ ψευδοεπεῖν οἴεσθαι τὸν Θεόν ;
ο Α οὕτω καὶ διαστέλλων, καὶ διατυπῶν καθ' ὃν ἂν βού- λοιτο τρόπον αὐτός. Ταύτῃ τοι φησίν· ὦ Νινευή, λοιπὸν πεπαύσῃ τοῦ εἶναι δεινή, παναλκής τε και διαβόητος· « Η γὰρ ἀκοή σου οὐκ ἀνακουσθήσεται ἔτι, ν τουτέστιν, οὐκ ἔσται λοιπὸν πολὺς περὶ σοῦ παρὰ πᾶσι λόγος. Πάλαι μὲν γὰρ ἦσθα λαμπρά, και ἐν γνώσεσι ᾗ τῶν ἁπάντων, μεγάλα περὶ σοῦ διηγή ματα. Νυνὶ δὲ οὐκ ἔτι, στυγνὸν δὲ ἐπὶ σοὶ κατηχή- σουσι μέλος. Εσται δὲ οὐδὲν ἔτι παρὰ σοὶ τὸ μέγα, καὶ ἀξιάκουστον. Καὶ νῦν συντρίψω τὴν ῥάβδον αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ, καὶ τοὺς δεσμούς σου διαῤῥήξω, καὶ ἐντελεῖται ὑπὲρ σοῦ Κύριος. ΙΒ'. Πάλιν ὁ λόγος τῷ προφήτῃ μετακεχώρηκεν ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, ὅμοιον δὲ ὡς εἰ λέγῃ· Τῶν ἀρχαιο τέρων ἐκείνων τὴν μνήμην ἀποπεμψάμενος κατ ελεήσω λοιπόν, ὡς δίκας ἐκτετικότα. Ὡς ἀποχρώντως κεκολασμένον ἀπαλλάξω τῆς ἐκείνων πλεονεξίας, ὑποκείσῃ δὲ οὐδαμῶς τῇ ῥάβδῳ τῶν Ασσυρίων, του.. ἐστι, τῷ σκήπτρω, ἤτοι τῇ βασιλείς· σύμβολον γὰρ βασιλείας τὸ σκήπτρον. Ανήσω δὲ καὶ δειμάτων, καὶ δουλείας δεσμῶν, ἀνακομιῶ δὲ αὖθις εἰς ἐλευθε ρίας εὐήμερον. Τό γε μήν, « Εντελεῖται περί σου Κύριος, ο τοιῶσδε νοήσεις. Εντελεῖται γάρ τισιν, ή πνεύμασιν ἀγαθοῖς, καὶ ἀγγέλων στρατιαῖς, οἱ τε τάχαται παρὰ Θεοῦ πρὸς τὸ προεστάναι τὸν Ἰσραήλ ἤγουν ἐντελεῖται καὶ αὐτῷ που τῷ τῆς αἰχμαλωσίας ἀνέντι κατὰ καιροὺς, Κῦρος δὲ ἦν ὁ Καμβύσου. Εν τέλλεται δὲ οὐχὶ πάντως ὡς ἁγίῳ καὶ προφήτη προσ λαλῶν, ἀλλ' εἰς νοῦν ἐνιεὶς τὸ ἴδιον θέλημα, καὶ ὑπὸ ουργὸν ἀποφήνας τῶν δοκούντων αὐτῷ, καίτοι βέβη- λον ὄντα, καὶ εἰδωλολάτρην. Ωσπερ γὰρ ἐνετείλατ τῷ κήτει καταπίνειν τὸν Ἰωνᾶν, καὶ τῇ κολοκύντη πάλιν, ἀναφύναι, καὶ ἐπισκιάζειν αὐτὸν, καὶ μὴν καὶ τῇ σκώληκι πατάξαι τὴν κολοκύντην· οὕτω φαμὲν ἐντετάλθαι καὶ Κύρῳ. Καὶ ταυτὶ μὲν ἰσω ρικῶς. Ἐπιφωνήσειε δ' ἂν ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ κυριοκτόνω γεγενημένῃ τῇ Ἱερουσαλήμ, ἤτοι τῇ τῶν Ἰουδα των χώρᾳ, ὅτι «Εως θεμελίων αὐτῶν χερσωθήσεται, καὶ ὡς σμίλαξ περιπλεκομένη βρωθήσεται, καὶ ὡς καλάμη ξηρασίας μεστή. Ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται λογισμός κατά Κυρίου πονηρὰ βουλευόμενος ἐναντία, ο Καταπέπατ- σται γὰρ, καὶ κεχέρσωται, καὶ ὡς καλάμη ξηρὰ δε δαπάνηται. Τετολμήκασι γὰρ λογίσασθαι πονηρά κατά τοῦ Κυρίου, καὶ μὴν καὶ ἀθύρῳ γλώττη χρήσασθαι. Ποτὲ μὲν Σαμαρείτην, καὶ κάτοινον, καὶ ἐκ πορνείας γεγενημένον ὠνόμαζον· ποτὲ δὲ καὶ ἔφασκον, ὅτι πλανᾷ τὸν ὄχλον. Καίτοι ταύτης ἔνεκα τῆς αἰτίας ἀπὸ εσταλμένου παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ἵνα τοῦ παι νᾶσθαι τὸ πλανώμενον ἀπαλλάξῃ καὶ προσκομίσῃ θεῷ τὸ ἀποσκιρτῆσαν αὐτοῦ, καὶ προσάγῃ διὰ τῆς πίστεως τὸ πολυτρόπως ὠλισθηκὸς εἰς ἀπόστασιν, καὶ κατα φωτίσῃ μὲν τὸ ἐν σκότει, καταδήσῃ δὲ τὸ συντετριμ μένον. Ἐπειδὴ δὲ οὐκ εἰσάπαν ὠλόθρευσε τὸν Ἰσραὴλ, οι S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. conformans. Idcirco, inquit, Ninive, posthac ter- ribilis, robustissima et decantata esse desines : • Auditus enim tuus non audietur amplius, o hor est, non erit in posterum multus de te apud omnes ser- mo. Oliın enim eras illustris, et magnificas de te narrationes ignorabat nemo. Ast nunc non am- plius. Quin triste super te canticum cantabunt, et magnum, auditioneque dignum nihil apud te in posterum reperietur. Vers. 13. Et nunc conteram virgam ejus a te, et vincula tua dirumpam, et præcipiet de te Dominus. XII. Sermo propheticus iterum ad Israelem trans- it, quasi dicat : Deposita veterum illorum memo- ria, miserabor eum de cælero, ut qui ponas jam B expenderit. Ut sufficienter punitum, eorum domi- natu te liberabo, subjacebisque neutiquam virgæ Assyriorum, hoc est, sceptro, sive regno : regni enim symbolum, sive nota sceptrum est. Eximam te quoque terroribus, et vinculis servitutis, et in beatum libertatis statum restituam. Illud, Et praecipiet de te Dominus, sic intelliges. Præcipiet autem bonis quibusdam spiritibus, et militia angelorum, qui a Deo ad Israelem tuen- dum curandumque constituti sunt: aut mandabit etiam Cyro ipsi, Cambysæ filio, qui suo tempore captivos dùnisit. Non autem plane mandat, quasi sanctum et prophetam alloquatur: sed animo ejus voluntatem grain suggerens, et placitorum suorum ministrum reddens, quantumvis profanum et ilo- lolatram. Sicut enim mandavit celo, ut deglu- tiret Jonam, et postea cucurbitæ, ut enasceretur, et obumbraret ipsum, præterea verini, ut percu- teret hederam : sic dicimus et Cyro mandasse. Et hæc quidem historice. C Compellaverit autem his Deus et Pater Domini sui interfectricen Jerusalem, sive Judæorum regio- nem, Usque ad fundamenta sua desertum iri, et ut smilacem implicatum comesum iri, et ut stipulam ariditatis plenam. Ex te egredietur co- gitatio contra Dominum mala, contraria cogi- tans ", » Exusta est enim, et in solitudinem red- acta, et velut stipula arida consumpta. Ausi sunt D enim cogitare mala contra Dominum, atque insuper petulanter loqui. Nunc enim Samaritanum, et potatorem vini, et ex fornicatione natum dicebant : nunc, seducere turbas “ ; tametsi idcirco a Deo et Patre missus erat, ut seductos a seductione li- beraret, et quod a Deo resiluerat, rursum appor- taret; et per fidem adduceret, quod multimodis ab eo desciverat ; et quod in tenebris erat, illumi- maret ; et quod contritum erat, alligaret. Et quo- niam non totum Israel funditus delevit, reliquias, Jan. 1, 4. Nahum 1, 8-11. Joan. v. 18, Matth. xi, 19, Joan. vu, 12.
PG 71:801ἁμαρτοεπὲς γὰρ οὔτι που τὸ θεῖον, πολλοῦ γε καὶ δεῖ· ἀληθεύσει δὲ οὕτως. μνημονεύσας γὰρ πρότερον τῆς ἀφέσεως τῆς γεγένημένης κατὰ καιροὺς, Κύρου τοῦ τῶν Περσῶν ἀνῃρηκότος τὸ κράτος, τότε φησιν, ὡς οὐκ ἂν ἀλήτης γένοιτο μετὰ τοῦτο ἔτι καὶ ἔξοικος ὁ Ἰσραήλ. ἀνακεκλημένοι γὰρ εἰς τὰ ἑαυτῶν καὶ ὑπονοστήσαντες εἰς τὴν Ἰουδαίαν, κατῳκήκασιν ἀσφαλῶς. καὶ κεκίνηνται μὲν πόλεμοι κατ’ αὐτῶν ὑπό τε Ἀντιόχου τὸ ἐπίκλην Ἐπιφανοῦς, καὶ ἑτέρων δὲ μετ’ ἐκεῖνόν τινων· πλὴν οὐκ ἀπῴχοντο πρὸς αἰχμαλωσίαν· ἀλλ’, ὡς ἔφην, κατῳκήκασι τὴν ἐνεγκοῦσαν ἀσφαλῶς. Οὕτω μὲν οὖν ἐπὶ τοῦ κατὰ σάρκα Ἰσραὴλ νοηθείη ἃν τό Οὐ σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὁνόματός σου ἔτι· ἀκούσεται δὲ, καὶ μάλα εἰκότως, ὁ νοητὸς Ἰσραὴλ, τουτέστιν, οἱ τοῖς τῆς διανοίας ὄμμασιν ὁρῶντες Θεὸν καὶ τὴν δόξαν τοῦ Μονογενοῦς κατατεθηπότες Οὐ σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὁνόματός σου ἔτι. γεγόνασι μὲν γὰρ πρὸ τῆς πίστεως ὑπὸ χεῖρας ἐχθρῶν, ὑποζεύξαντες τὸν τῆς διανοίας αὐχένα τῷ σατανᾷ καὶ ταῖς σὺν αὐτῷ δυνάμεσι πονηραῖς, καὶ τοῖς κακοῖς τῆς φιλοσαρπροκαταδῃώσας]
κίας ἐνδεδεμένοι. ἀλλ’ ἐξῄρηται λοιπὸν ἡ πλεονεξία τῶν πάλαι κεκρατηκότων, κατεσείσθη καὶ πέπτωκε σὺν ἐκείνοις ἡ ἁμαρτία, ἐξῄρηται τῶν παθῶν ἡ δύναμις.
Β τετήρηται, ὡς ἔφην ἤδη πλειστάκις, αὐτῷ τὸ κατά λειμμα. Πεπιστεύκασι γὰρ καὶ Ἰουδαίων οὐκ εὐαρίθ μητοι, καὶ τοῖς ἔθνεσιν ἀναμίξ δοξολογοῦσι Χριστόν. Ακουέτωσαν μὲν οἱ ἐκ τῆς κατὰ σάρκα περιτομής, • Οτι τὴν ῥάβδον αὐτοῦ συντρίψω ἀπὸ σοῦ, καὶ τοὺς δεσμούς σου διαῤῥήξω, καὶ ἐντελεῖται ὑπὲρ σοῦ Κύ- ριος. » Ποίαν δὲ ἄρα φησὶ τὴν ῥάβδον, ἢ τίνας ὅλως δεσμούς, πῶς οὐκ ἀναγκαῖον εἰπεῖν; Ὑπέκειντο μὲν γὰρ οἷά τινι σκήπτρω, κατηχθημένοι τῇ τῶν Γραμ ματέων τε καὶ Φαρισαίων ἀπονοίᾳ τε καὶ ἀγριότητι, καὶ μονονουχί δεσμοῖς συνεχόμενοι τοῖς ἐκείνων ἐν- τάλμασιν, οὐ παρεδέχοντο τὴν πίστιν. Αλλ' ἐξῄρηται μὲν ἡ ῥάβδος, τουτέστιν, ἡ ἀρχή, διεῤῥάγη δὲ τὰ δεσμὰ, καὶ λοιπὸν ἐλευθέρῳ φρονήματι προσδεδρα μήκασι τῷ Χριστῷ, μονονουχί προτροπάδην ἐπιφω- νοῦντες ἀλλήλοις, κἀκεῖνο λέγοντες τὸ διὰ τῆς τοῦ Ψάλλοντος λύρας· « Διαῤῥήξωμεν τους δεσμούς αὐτ τῶν, καὶ ἀποῤῥίψωμεν ἀφ' ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν. » Ακουέτωσαν δὲ πρὸς ἐκείνοις οὐδὲν ἧττον οἱ ἐξ ἐθνῶν· « Καὶ νῦν συντρίψω τὴν ῥάβδον αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ, καὶ τοὺς δεσμούς σου διαῤῥήξω, καὶ ἐντελεῖται περὶ σοῦ Κύριος. • Πάλαι μὲν γὰρ τοῖς τοῦ διαβόλου σκήπτροις υπεζευγμένοι, καὶ τοῖς τῶν κοσμικῶν ἡδο- νῶν κατεσφιγμένοι δεσμοῖς προσεκύνουν τῇ κτίσει παρὰ τὴν κτίσαντα, οὐκ ᾔδεσαν τὸν φύσει, καὶ ἀλη- θῶς [Θεὸν], καὶ κτηνῶν ἀλόγων ὀλίγα διενεγκόντες ταῖς ἡδοναῖς ἐδούλευον τῆς σαρκὸς, οἰκτρόν τε καὶ ἀλογώτατον διέζων βίον. Αλλ' ἠλευθέρωνται καὶ αὐτοὶ, Χριστοῦ τὴν ἀρχαίαν ἐκείνην ῥάβδον συντρίψαντος, καὶ διαῤῥηγνύντος τὰ δεσμὰ, καὶ ἁμαρτίας ἐξέλκον- τος, καὶ μετατιθέντος ἐκ πλάνης εἰς ἐπίγνωσιν Θεοῦ, καὶ δικαιοῦντος τῇ πίστει, καὶ ἐντελλομένου λοιπόν περὶ αὐτῶν, δῆλον δὲ ὅτι τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις. Γέ- γραπται γάρ ο Ο κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Εντε λεῖται γὰρ τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις διαφυλάσσειν ἡμᾶς ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς, καὶ λαμβάνειν ἐπὶ χειρῶν, μήποτε προσκέψωμεν πρὸς λίθον τὸν πόδα. » Καὶ ἀτρεκές, ὅτι ο Παρεμβαλεῖ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβου- μένων αὐτὸν, καὶ ῥύσεται αὐτούς. » Οὐ σπαρήσεται ἔτι ἐξ ὀνόματός σου. Ει ΙΓ΄. Ὅμοιον ὡς εἰ λέγοι πάλιν, Οὐκ ἔσῃ διεσπαρμέ νο; εἰς πάντα τὰ ἔθνη, δορύληπτος, καὶ ἀλήτης, καὶ τῆς ἐνεγκούσης ὡς ἀποτάτω, καὶ παγχάλεπον ὑπο- μένων θητείαν, ἐν πόλεσι δυσμενῶν οἰκτρῶς, καὶ ἐλεεινῶς, καὶ ἀθλίως κατεσκεδασμένος. Σημειωτέον δὲ, ὅτι καὶ μετὰ ταύτας τοῦ προφήτου τὰς φωνὰς, ἥλω καὶ πεπόρευται προς αἰχμαλωσίαν ὁ Ἰούδας, καὶ δεδούλευκεν 'Ασσυρίοις. Εξεγίου μὲν γὰρ τῆς Ἱερου σαλὴμ βασιλεύοντος, κατεστράτευσε τῆς Σαμαρείας ὁ Σεναχηρείμ, καὶ τὰς ἐν αὐτῷ πόλεις καταδηώσας, προσεμπρήσας δὲ καὶ ἑτέρας, ἀπέστειλεν ἐκ Λαγίς τὸν Ραψάκην, ὃς καὶ ἄγροικον ἡφίει κατὰ Θεοῦ τὴν γλώτταν. Είτα πεπτώκασιν ἀγγέλου χειρὶ τῆς τῶν Ασσυρίων στρατιᾶς ἑκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιά- δες. Μετὰ δέ γε τὴν Ἑξεχίου βασιλείαν χρόνου μεταξύ διαγεγονότα; οὐ μικροῦ, Σεδεκίου βεβασιλευκότος, δ; Crediderunt enim IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS A ut toties dixi, conservavit et de Judaeis non pauci, et gentibus admisit, Cliri- stum laudibus prosequuntur. C Audiant enim qui sunt ex circumcisione secundum carnem : « Quia virgam ejus confringam a te, et vincula tua dirumpam, et mandabit super te Dominus. Quam porro virgam, aut quæ tandem vineula dicat, quoniodo taceanws? Veluti sceptro cuidam subjacebant, Scribarum et Pharisæorumı dementia et importunitate onerati, illorumque mandatis propemodum ut vinculis constricti, fideni non recipiebant. Verum allata est virga, hoc est, imperium; dirupta sunt vincula, ac deinceps libera mente ac sensu ad Christum accurrerunt, tantum non celerrime fugientes, et inter se accinentes illud Psallentis lyræ : • Dirumpamus vincula eorum, et projiciamus a nobis jugum ipsorum ***. › Audiant præter illos nihilominus qui ex gentibus conversi sunt : « Et nunc conteram virgam ejus a te, et vincula tua dirumpam, et mandabit super te Dominus. » Olim enim diaboli sceptris subjugati, mundanarumque voluptatum laqueis irretiti, add- orabant potius creaturam quam creatoren), Deum natura et verum nesciebant, paruinque a brutis diferentes, carnis voluptatibus serviebant, nise- ramque, et a ratione alienissimam vitam exige- bant *. Cæterum ipsi quoque in libertatem vin- dicati sunt, postquam Christus antiquam illam virgain contrivit, et vincula dirupit, et a peccato eos extraxit, et ab errore ad agnitionem Dei trans- tulit, et fide justificavit, et de reliquo super ipsis mandavit, sine controversia sametis angelis. Scri- ptum est enim : « Qui habitat in adjutorio Altissimi, in protectione Dei cœli commorabitur. Mandabit enitu sanctis angelis, ut custodiant nos in omnibus viis nostris, et maniņus portent, ne forte offenda- mus ad lapidem pedes . . certum est illud, • Immittet angelus Domini in circuitu timcntium eum, et eripiet eos “. 68* VERS. 14. Non seminabitur amplius ex nomine tuo. XIII. Rursus idem pene est ac si dicat, Non eris dispersus in omnes gentes, captivus, et erro, et a patria quam semotissimus, et durissimam sustinens D servitutem, in urbes hostium misere, et miserabili- ter, et infeliciter dissipatus. Sciendum porro etiam post hasce voces prophetæ captum esse Judam, et ivisse in captivitatem, et serviisse Assyriis. Eze- chia enim Hierosolymis regnante, Senacherib in Samariam copias adduxit, depopulatusque urbes ejus, et quibusdam insuper incensis, misit ex Laclis Rabsacen, qui impudenter contra Deum linguam solvit. Deinde manu angeli de expeditione Assy- riorum centum octoginta quinque millia ceciderunt. Post Ezerbiæ regmum non modico intervallo tem- poris, Sedlecia Jusiæ filio regnante, Nabuchodono- sor totam Judæam prius deprædatus, Hierosolymain * Isa. x, 22; Rom. ix, 27. *** Psal. 11, 3. Rsm. 1, seqq. 45° Psal. xc, 1-11. Psal. xxx11, 8.
PG 71:802ἀνῆκε γὰρ ἡμᾶς ὁ Σριστὸς, συνεκόμισε διὰ τῆς πίστεως εἰς ἁγιασμὸν, καίτοι πολυτρόπως κατεσπαρμένους εἰς πολυειδῆ καὶ ἐξίτηλα πάθη, καὶ εἰς ἀμέτρητον πολυθείαν. ἀλλ’ οὐκ ἔτι διασπαρησόμεθα, μενοῦμεν δὲ πάντως ἐν Χριστῷ, μίαν ἔχοντες πίστιν, ἓν βάπτισμα, καὶ ἕνα κύριον Σωτῆρά τε καὶ Λυτρωτὴν, καὶ δι’ αὐτοῦ τῶ Θεῷ καὶ Πατρὶ πρὸς ἑνότητα τὴν πνευματικὴν συνδούμενοι. Ἐξ οἲκου θεοῦ ὅου ἐξολοθρέυσω τὰ Γλυπτά, κω χωνευτὰ θήσομαι ταφὴν ὅου. Προσκέκρουκε μὲν οὐ μετρίως ὁ Ἰσραὴλ, ἀπονενευκὼς εἰς ἀπόστασιν, καὶ ἀποφοιτήσας μὲν ἀνοσίως τοῦ σεσωκότος Θεοῦ, προσκείμενος δὲ ταῖς τῶν εἰδώλων λατρείαις, ταύτῃτοι καὶ γεγονὼς αἰχμάλωτος πεπόρευται πρὸς ἐχθροὺς, ἀπεκομίσθη τε οὕτως εἰς τὴν Νιωευΐ. οἱ δὲ δὴ περιλειφθέντες ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις, οὐδὲν ἧττον ἦσαν ῥᾴθυμοι πρὸς φιλοθεΐαν, καὶ ἀνασφαλεῖς εἰς εὐλάβειαν, καὶ ἀποσπουδάζοντες μὲν τὸ ἁνδάνον Θεῶ, καὶ τῆς ὑπ’ αὐτῶ δουλείας ἀποσειόμενοι τὸν ζυγόν· θύοντες δὲ τῇ Βάαλ ἔτι καὶ τῇ Ἀστάρτῃ καὶ τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ.
Β τετήρηται, ὡς ἔφην ἤδη πλειστάκις, αὐτῷ τὸ κατά λειμμα. Πεπιστεύκασι γὰρ καὶ Ἰουδαίων οὐκ εὐαρίθ μητοι, καὶ τοῖς ἔθνεσιν ἀναμίξ δοξολογοῦσι Χριστόν. Ακουέτωσαν μὲν οἱ ἐκ τῆς κατὰ σάρκα περιτομής, • Οτι τὴν ῥάβδον αὐτοῦ συντρίψω ἀπὸ σοῦ, καὶ τοὺς δεσμούς σου διαῤῥήξω, καὶ ἐντελεῖται ὑπὲρ σοῦ Κύ- ριος. » Ποίαν δὲ ἄρα φησὶ τὴν ῥάβδον, ἢ τίνας ὅλως δεσμούς, πῶς οὐκ ἀναγκαῖον εἰπεῖν; Ὑπέκειντο μὲν γὰρ οἷά τινι σκήπτρω, κατηχθημένοι τῇ τῶν Γραμ ματέων τε καὶ Φαρισαίων ἀπονοίᾳ τε καὶ ἀγριότητι, καὶ μονονουχί δεσμοῖς συνεχόμενοι τοῖς ἐκείνων ἐν- τάλμασιν, οὐ παρεδέχοντο τὴν πίστιν. Αλλ' ἐξῄρηται μὲν ἡ ῥάβδος, τουτέστιν, ἡ ἀρχή, διεῤῥάγη δὲ τὰ δεσμὰ, καὶ λοιπὸν ἐλευθέρῳ φρονήματι προσδεδρα μήκασι τῷ Χριστῷ, μονονουχί προτροπάδην ἐπιφω- νοῦντες ἀλλήλοις, κἀκεῖνο λέγοντες τὸ διὰ τῆς τοῦ Ψάλλοντος λύρας· « Διαῤῥήξωμεν τους δεσμούς αὐτ τῶν, καὶ ἀποῤῥίψωμεν ἀφ' ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν. » Ακουέτωσαν δὲ πρὸς ἐκείνοις οὐδὲν ἧττον οἱ ἐξ ἐθνῶν· « Καὶ νῦν συντρίψω τὴν ῥάβδον αὐτοῦ ἀπὸ σοῦ, καὶ τοὺς δεσμούς σου διαῤῥήξω, καὶ ἐντελεῖται περὶ σοῦ Κύριος. • Πάλαι μὲν γὰρ τοῖς τοῦ διαβόλου σκήπτροις υπεζευγμένοι, καὶ τοῖς τῶν κοσμικῶν ἡδο- νῶν κατεσφιγμένοι δεσμοῖς προσεκύνουν τῇ κτίσει παρὰ τὴν κτίσαντα, οὐκ ᾔδεσαν τὸν φύσει, καὶ ἀλη- θῶς [Θεὸν], καὶ κτηνῶν ἀλόγων ὀλίγα διενεγκόντες ταῖς ἡδοναῖς ἐδούλευον τῆς σαρκὸς, οἰκτρόν τε καὶ ἀλογώτατον διέζων βίον. Αλλ' ἠλευθέρωνται καὶ αὐτοὶ, Χριστοῦ τὴν ἀρχαίαν ἐκείνην ῥάβδον συντρίψαντος, καὶ διαῤῥηγνύντος τὰ δεσμὰ, καὶ ἁμαρτίας ἐξέλκον- τος, καὶ μετατιθέντος ἐκ πλάνης εἰς ἐπίγνωσιν Θεοῦ, καὶ δικαιοῦντος τῇ πίστει, καὶ ἐντελλομένου λοιπόν περὶ αὐτῶν, δῆλον δὲ ὅτι τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις. Γέ- γραπται γάρ ο Ο κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Εντε λεῖται γὰρ τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις διαφυλάσσειν ἡμᾶς ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς, καὶ λαμβάνειν ἐπὶ χειρῶν, μήποτε προσκέψωμεν πρὸς λίθον τὸν πόδα. » Καὶ ἀτρεκές, ὅτι ο Παρεμβαλεῖ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβου- μένων αὐτὸν, καὶ ῥύσεται αὐτούς. » Οὐ σπαρήσεται ἔτι ἐξ ὀνόματός σου. Ει ΙΓ΄. Ὅμοιον ὡς εἰ λέγοι πάλιν, Οὐκ ἔσῃ διεσπαρμέ νο; εἰς πάντα τὰ ἔθνη, δορύληπτος, καὶ ἀλήτης, καὶ τῆς ἐνεγκούσης ὡς ἀποτάτω, καὶ παγχάλεπον ὑπο- μένων θητείαν, ἐν πόλεσι δυσμενῶν οἰκτρῶς, καὶ ἐλεεινῶς, καὶ ἀθλίως κατεσκεδασμένος. Σημειωτέον δὲ, ὅτι καὶ μετὰ ταύτας τοῦ προφήτου τὰς φωνὰς, ἥλω καὶ πεπόρευται προς αἰχμαλωσίαν ὁ Ἰούδας, καὶ δεδούλευκεν 'Ασσυρίοις. Εξεγίου μὲν γὰρ τῆς Ἱερου σαλὴμ βασιλεύοντος, κατεστράτευσε τῆς Σαμαρείας ὁ Σεναχηρείμ, καὶ τὰς ἐν αὐτῷ πόλεις καταδηώσας, προσεμπρήσας δὲ καὶ ἑτέρας, ἀπέστειλεν ἐκ Λαγίς τὸν Ραψάκην, ὃς καὶ ἄγροικον ἡφίει κατὰ Θεοῦ τὴν γλώτταν. Είτα πεπτώκασιν ἀγγέλου χειρὶ τῆς τῶν Ασσυρίων στρατιᾶς ἑκατὸν ὀγδοήκοντα πέντε χιλιά- δες. Μετὰ δέ γε τὴν Ἑξεχίου βασιλείαν χρόνου μεταξύ διαγεγονότα; οὐ μικροῦ, Σεδεκίου βεβασιλευκότος, δ; Crediderunt enim IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS A ut toties dixi, conservavit et de Judaeis non pauci, et gentibus admisit, Cliri- stum laudibus prosequuntur. C Audiant enim qui sunt ex circumcisione secundum carnem : « Quia virgam ejus confringam a te, et vincula tua dirumpam, et mandabit super te Dominus. Quam porro virgam, aut quæ tandem vineula dicat, quoniodo taceanws? Veluti sceptro cuidam subjacebant, Scribarum et Pharisæorumı dementia et importunitate onerati, illorumque mandatis propemodum ut vinculis constricti, fideni non recipiebant. Verum allata est virga, hoc est, imperium; dirupta sunt vincula, ac deinceps libera mente ac sensu ad Christum accurrerunt, tantum non celerrime fugientes, et inter se accinentes illud Psallentis lyræ : • Dirumpamus vincula eorum, et projiciamus a nobis jugum ipsorum ***. › Audiant præter illos nihilominus qui ex gentibus conversi sunt : « Et nunc conteram virgam ejus a te, et vincula tua dirumpam, et mandabit super te Dominus. » Olim enim diaboli sceptris subjugati, mundanarumque voluptatum laqueis irretiti, add- orabant potius creaturam quam creatoren), Deum natura et verum nesciebant, paruinque a brutis diferentes, carnis voluptatibus serviebant, nise- ramque, et a ratione alienissimam vitam exige- bant *. Cæterum ipsi quoque in libertatem vin- dicati sunt, postquam Christus antiquam illam virgain contrivit, et vincula dirupit, et a peccato eos extraxit, et ab errore ad agnitionem Dei trans- tulit, et fide justificavit, et de reliquo super ipsis mandavit, sine controversia sametis angelis. Scri- ptum est enim : « Qui habitat in adjutorio Altissimi, in protectione Dei cœli commorabitur. Mandabit enitu sanctis angelis, ut custodiant nos in omnibus viis nostris, et maniņus portent, ne forte offenda- mus ad lapidem pedes . . certum est illud, • Immittet angelus Domini in circuitu timcntium eum, et eripiet eos “. 68* VERS. 14. Non seminabitur amplius ex nomine tuo. XIII. Rursus idem pene est ac si dicat, Non eris dispersus in omnes gentes, captivus, et erro, et a patria quam semotissimus, et durissimam sustinens D servitutem, in urbes hostium misere, et miserabili- ter, et infeliciter dissipatus. Sciendum porro etiam post hasce voces prophetæ captum esse Judam, et ivisse in captivitatem, et serviisse Assyriis. Eze- chia enim Hierosolymis regnante, Senacherib in Samariam copias adduxit, depopulatusque urbes ejus, et quibusdam insuper incensis, misit ex Laclis Rabsacen, qui impudenter contra Deum linguam solvit. Deinde manu angeli de expeditione Assy- riorum centum octoginta quinque millia ceciderunt. Post Ezerbiæ regmum non modico intervallo tem- poris, Sedlecia Jusiæ filio regnante, Nabuchodono- sor totam Judæam prius deprædatus, Hierosolymain * Isa. x, 22; Rom. ix, 27. *** Psal. 11, 3. Rsm. 1, seqq. 45° Psal. xc, 1-11. Psal. xxx11, 8.
PG 71:803ἐπειδὴ δὲ διὰ προφητῶν ἁγίων γεγόνασιν ἀπειλαὶ, Θεοῦ λέγοντος ἐναργῶς ὡς διολεῖται μὲν Ἰερουσαλὴμ, βαδιοῦνται δὲ τοῖς ἄλλοις ὁμοῦ πάντη τε καὶ πάντως αἰχμάλωτοι καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτὴν εἰς χεῖρας
ἀλλοτρίων, ἐξένηψαν κατὰ καιροὺς τῶν ἐν αὐτὴ βεβασιλευκότων τινὲς, καὶ καθεῖλον τεμένη, βωμοὺς ἀνέτρεψαν, καὶ πυρὶ δεδαπανήκασι τὰ γλυπτά. μάλιστα δὲ τῶν ἄλλων διέπρεψεν ἐν τούτοις Ἰωσίας, περὶ οὗ λελάληκε καὶ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ θύοντί ποτε τῷ Ἰεροβοὰμ τῷ τοῦ Ναβὰτ, ὃς ἐξήμαρτε τὸν Ἰσραήλ. ὁ μὲν γὰρ εἱστήκει ταῖς δαμάλεσι ταῖς χρυσαῖς ἀνοίσων θυσίας· ὁ δὲ πρὸς τὸ θυσιαστήριον ἐν λόγῳ κυρίου φησί “ Θυσιαστήριον θυσιαστή “ ῥίον τάδε λέγει Κὐριος Ἴδου υἱὸς τίκτεται τῷ οἴκῳ “ Δαυεὶδ, Ἰωσίας ὄνομα αὐτῷ, καὶ θύσει ἐπὶ σὲ τοὺς ἱερεῖς “ τῶν ὑψηλῶν τῶν ἐπιθυόντων ἐπὶ σὲ, καὶ ὀστᾶ ἀνθρώπων “ καύσει ἐπὶ σέ.’’ ὅτι δὲ εἰς πέρας ἐκβέβηκε τὸ προεπηγγελμένον, μεμαρτύρηκεν ἐναργῶς τὸ γράμμα τὸ ἱερόν.
Α ἦν υἱὸς Ιωσίου, πεπολιόρκηκε την Ιερουσαλήμ, προ Εt καταδηώσας ὅλην τὴν Ἰουδαίων ο Ναβουχοδονόσορ, εἶτα κατὰ κράτος ἐλὼν τὴν ἁγίαν πόλιν, κατεμπρήσας δὲ καὶ τὸν διαβόητον ἐκεῖνον ναόν, ἀπῴκισε τὸν Ἰού δαν, καὶ προστέθεικε τοῖς ἐκ Σαμαρείας διὰ τοῦ Σενα χηρεὶμ ἀπενηνεγμένοις. Αρ' οὖν διαψεύδεται τὴν ὑπό σχεσιν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου λέγων τοῖς ἐξ αἵματος Ἰσραήλ· · Οὐ σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματ τός σου ἔτι; • Εἶτα πῶς οὐκ ἀμαθὲς, μᾶλλον δὲ καὶ εἰς λῆξιν ἂν ἴοι τοῦ παντὸς ἤδη κακοῦ, τὸ ψευδοετρεῖν οἴεσθαι τὸν Θεόν; ἁμαρτοεπὲς γὰρ οὔτι που τὸ θεῖον, πολλοῦ γε καὶ δεῖ. Αληθεύσει δὲ οὕτως. Μνημονεύσας γὰρ πρότερον τῆς ἀφέσεως τῆς γεγενημένης κατά καιρούς Κύρου τοῦ (1) ἀνῃρηκότος τὸ κράτος, είτε φησί, ὡς οὐκ ἂν ἄλλη τις αἰχμαλωσία γένοιτο μετά τοῦτο ἔτι, καὶ ἐξ οἴκου Ισραήλ. Ανακεκλημένοι γέρ εἰς τὴν ἑαυτῶν, καὶ ὑπονοστήσαντες εἰς τὴν Ιουδαίαν, κατῳκήκασιν ἀσφαλῶς. Καὶ κεκίνηντα: μὲν πόλεμ κατ' αὐτῶν ὑπό τε Αντιόχου τοῦ ἐπίκλην Επιφανούς, καὶ ἑτέρων δὲ μετ' ἐκεῖνόν τινων πλὴν οὐκ ἀπώχοντο πρὸς αἰχμαλωσίαν· ἀλλ' ὡς ἔφην, κατῳκήκασι την ἐνεγκοῦσαν ἀσφαλῶς. Οὕτω μὲν οὖν ἐπὶ τοῦ κατὰ σάρκα Ἰσραὴλ νοηθείη ἂν τὸ «Οὐ σπαρήσεται έν τοῦ ὀνόματός σου ἔτι. » ᾿Ακούσεται δὲ, καὶ μάλα εἰκότως, ὁ νοητός Ισραήλ, τουτέστιν, οἱ τῆς διανοίας όμμασιν ὁρῶντες Θεὸν, καὶ τὴν δόξαν τοῦ Μονογενούς κατατεθηπότες, ο Ο σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματός σου ἔτι. » Γεγόνασι μὲν γὰρ πρὸ τῆς πίστεως ὑπὸ χεῖρας ἐχθρῶν, ὑπὸ τ ξαντες τὸν τῆς διανοίας αὐχένα τῷ Σατανά, καὶ ταῖς σὺν αὐτῷ δυνάμεσι πονηραῖς, καὶ τῆς κακίστης φιλο σαρκίας ἐνδεδεμένοι. Αλλ' ἐξῄρηται λοιπὸν ἢ πλεον εξία τῶν πάλαι κεκρατηκότων, κατεπείσθη, καὶ π πτωκε σὺν ἐκείνοις ἡ ἁμαρτία, ἐξῄρηται τῶν παθῶν ἡ δύναμις. Ανῆκε γὰρ ἡμᾶς ὁ Χριστὸς, ἀνεκόμισε διὰ τῆς πίστεως εἰς ἁγιασμὸν, καίτοι πολυτρόπως κατεσπαρμένους εἰς πολυειδή, καὶ ἐξίτηλα πάθη, καὶ εἰς ἀμέτρητον πολυθεῖαν. Αλλ' οὐκ ἔτι διασπαρητό μεθα, μενοῦμεν δὲ πάντως ἐν Χριστῷ, μίαν ἔχοντες πίστιν, ἓν βάπτισμα, καὶ ἕνα Κύριον Σωτῆρά τε καὶ Λυτρωτήν, καὶ δι' αὐτοῦ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ πωλή ἑνότητα τὴν πνευματικήν συνοούμενοι. Ἐξ οἴκου Θεοῦ σου ἐξολοθρεύσω τὰ γλυπτά, καὶ χωνευτὰ θήσομαι ταφήν σου. ΙΔ'. Προσκέκρουκε μὲν οὐ μετρίως ὁ Ἰσραὴλ, ἀπο νενευκώς εἰς ἀπόστασιν, καὶ ἀποφοιτήσας μὲν ἀν οσίως τοῦ σεσωκότος Θεοῦ, προσκείμενος δὲ ταῖς τῶν εἰδώλων λατρείαις, ταύτῃ τοι καὶ γεγονώς αιχμάλωτος πεπόρευται πρὸς ἐχθροὺς, ἀπεκομίσθη τε ούτως εἰς την Νινευή. Οἱ δὲ δὴ περιλειφθέντες ἐν τοῖς Ιεροσο λύμοις, οὐδὲν ἧττον ἦσαν ῥᾴθυμοι πρὸς φιλοθεῖεν, καὶ ἀνασφαλεῖς εἰς εὐλάβειαν, καὶ ἀποσπουδάζοντες μὲν τὸ ἀνδάνον Θεῷ, καὶ τῆς ὑπ' αὐτῷ δουλείας ἀπο σειόμενοι τὸν ζυγόν· θύοντες δὲ τῷ Βάαλ ἔτι, καὶ τῇ Αστάρτῃ, καὶ τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐπειδὴ δὲ διὰ προφητῶν ἁγίων γέγονεν ἀπειλὴ Θεοῦ, λέγοντος **** S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. obsidione cinxit, vique et armis occupatam civita- tem sanctam, et templo illo celebri exusto, Judamı transtulit, Samaritauisque per Senacherib ab- ductis addidit ". Num igitur fallit promissa universorum Deus, per prophetam dicens his, qui sunt de sanguine Israel : Non seminabiur ex nomine tuo amplius? » Quantæ tandem impe- ritiæ, imo vero sumine improbitatis foret, exi- stimare Deum mentiri ! multum enim abest, ut ali- quando Deus falsum loquatur. Sic autem vera pro- locutum intelligamus licet. Cum ante meminissel dimissionis quae facta est temporibus Cyri, qui Babyloniorum imperium evertit, subdidit imposte- rum nullam amplius e domo Israel captivitatein futuram. Revocati enim in regionem suam, reversi- que in Julæam, tuto ibidem habitarunt. vexati sunt quidem armis ab Autiocho, cognomento Illu- stri **** et post illum a quibusdam aliis; verumtamen in captivitatem non abierunt, sed, ut dicebam patriam suam secure incoluerunt. Hunc igitur in modum de Israele secundum carnem intelligi pos sit hoc, c Non seminabitur ex nomine tuo an plius. › - B Audiet autem, et meritissimo etiam intellectualis Israel, id est, qui oculis animi vident Deum, et glorian Unigeniti obstupescunt : • Non semiuabi- tur ex nomine tuo amplius. › Ante fidem namque juris inimicorum fuerunt, cervicem cordis Satanæ, et una malignis ejus potestatibus subjugarunt, et c turpissimo carnis amore illigati vixerunt. Sed deinceps veterum dominorum prærogativa et auc- toritas sublata est, et cecidit cum itis peccatum, turbulentarum motionum sublata vis. Solvit enim uos Christus, et quanquam in multa et vana pra- varum affectionum genera, et in deorum innume- rabilium cultus disseminatos, per fidem ad sancti- moniam revertit. Sed non amplius dissenimabimur, omninoque in Christo manebimus, unam habentes fidem, unum baptisma, et ununı Dominum Salva- torem ac Redemptorem, et per ipsum Deo et Patri ad unionem spiritualem copulati. Ex domo Dei tui disperdam sculptilia, et conflati- lia ponam sepulcrum tuum. D Mach. 1, 11. XIV. Cum Israel non mediocriter Deum offendis- set, defectione ab eo facta, et impie deserto Deo Salvatore suo, idolorum cultibus se dedidisset, ideo I captivus ad hostes abiit, et ita Niniven abductus est. Relicti autem Hierosolymis, nihilominus ad Deum amandum segnes erant, et ad religionem titubantes, et quæ Deo placerent, non curantes, et servitutis ejus jugum excutientes, insuper Bial, et Astartæ, et militiæ cœli sacrificantes. Post- quam autem per sanctos prophetas miuatus est Deus, dilucideque dixit, Jerusalem perituram, et iucolas ejus omnino captivos simul cum aliis in *** IV Reg. xvmi, seqq. ; xix, seqq. (1) Βαβυλωνίων, aut Ασσυρίων μuto desiderari.
PG 71:804γέγραπταὶ δὲ οὕτως ἐν τῆ τετάρτῃ τῶν βασιλειῶν περὶ Ἰωσίου “ καὶ ἐνετείλατο ὁ βασιλεὺς τῷ Χελκίᾳ τῷ ἱερεῖ τῷ μεγάλῳ “ καὶ τοῖς ἱερεῦσι τῆς δευτερώσεως καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὸν “ σταθμὸν, τοῦ ἐξαγαγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου κυρίου πάντα τὰ “ σκεύη τὰ πεποιημένα τῶ Βάαλ καὶ τῶ ἄλσει καὶ πάσῃ “ τῇ δυνάμει τοῦ οὐρανοῦ, καὶ κατέκαυσεν αὐτὰ ἔξω Ἱερου “ σαλὴμ ἐν Σαδημὼθ κέδρων, καὶ ἔλαβε τὸν χοῦν αὐτῶν “ εἰς Βαιθὴλ, καὶ κατέκαυσε τοὺς χωμαρεὶμ οὓς ἔδωκαν “ βασιλεῖς Ἰούδα, καὶ ἐθυμίων ἐν τοῖς ὑψηλοῖς καὶ ἐν ταῖς “ πόλεσιν Ἰούδα καὶ ἐν τοῖς κερικύκλῳ Ἱερουσαλὴμ. καὶ “ τοὺς θυμιῶντας τῇ Βάαλ καὶ τῷ ἄλσει καὶ τῷ ἡλίῳ καὶ “ τῇ σελήνῃ καὶ τοῖς μαζουρὼθ καὶ πάση τῇ δυνάμει τοῦ “ οὐρανοῦ. καὶ ἐξήνεγκε τὸ ἄλσος ἐξ οἴκου Κυρίου ἔξωθεν “ Ἰερουσαλὴμ εἰς τὸν χειμάρρουν τῶν κέδρων, καὶ κατέκαυ
“ σεν αὐτοὺς ἐν τῷ χειμάρρῳ τῶν κέδρων, καὶ ἐλέπτυνεν εἰς “ χοῦν, καὶ ἔρριψε τὸν χοῦν αὐτῶν εἰς τὸν τάφον τῶν υἱῶν “ τοῦ λαοῦ.’’ συνίης οὖν, ὅπως τισὶ τέθεινται ταφή τις ὥσπερ τὰ χωνευτὰ, καὶ ἐξωλοθρεύθησαν ἐξ οἴκου κυρίου τοι γλυπτα ; Πιστώσεται δὲ τὸν ἐπὶ τῷδε λόγον καὶ ἑτέρα γραφή.
Α ἦν υἱὸς Ιωσίου, πεπολιόρκηκε την Ιερουσαλήμ, προ Εt καταδηώσας ὅλην τὴν Ἰουδαίων ο Ναβουχοδονόσορ, εἶτα κατὰ κράτος ἐλὼν τὴν ἁγίαν πόλιν, κατεμπρήσας δὲ καὶ τὸν διαβόητον ἐκεῖνον ναόν, ἀπῴκισε τὸν Ἰού δαν, καὶ προστέθεικε τοῖς ἐκ Σαμαρείας διὰ τοῦ Σενα χηρεὶμ ἀπενηνεγμένοις. Αρ' οὖν διαψεύδεται τὴν ὑπό σχεσιν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου λέγων τοῖς ἐξ αἵματος Ἰσραήλ· · Οὐ σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματ τός σου ἔτι; • Εἶτα πῶς οὐκ ἀμαθὲς, μᾶλλον δὲ καὶ εἰς λῆξιν ἂν ἴοι τοῦ παντὸς ἤδη κακοῦ, τὸ ψευδοετρεῖν οἴεσθαι τὸν Θεόν; ἁμαρτοεπὲς γὰρ οὔτι που τὸ θεῖον, πολλοῦ γε καὶ δεῖ. Αληθεύσει δὲ οὕτως. Μνημονεύσας γὰρ πρότερον τῆς ἀφέσεως τῆς γεγενημένης κατά καιρούς Κύρου τοῦ (1) ἀνῃρηκότος τὸ κράτος, είτε φησί, ὡς οὐκ ἂν ἄλλη τις αἰχμαλωσία γένοιτο μετά τοῦτο ἔτι, καὶ ἐξ οἴκου Ισραήλ. Ανακεκλημένοι γέρ εἰς τὴν ἑαυτῶν, καὶ ὑπονοστήσαντες εἰς τὴν Ιουδαίαν, κατῳκήκασιν ἀσφαλῶς. Καὶ κεκίνηντα: μὲν πόλεμ κατ' αὐτῶν ὑπό τε Αντιόχου τοῦ ἐπίκλην Επιφανούς, καὶ ἑτέρων δὲ μετ' ἐκεῖνόν τινων πλὴν οὐκ ἀπώχοντο πρὸς αἰχμαλωσίαν· ἀλλ' ὡς ἔφην, κατῳκήκασι την ἐνεγκοῦσαν ἀσφαλῶς. Οὕτω μὲν οὖν ἐπὶ τοῦ κατὰ σάρκα Ἰσραὴλ νοηθείη ἂν τὸ «Οὐ σπαρήσεται έν τοῦ ὀνόματός σου ἔτι. » ᾿Ακούσεται δὲ, καὶ μάλα εἰκότως, ὁ νοητός Ισραήλ, τουτέστιν, οἱ τῆς διανοίας όμμασιν ὁρῶντες Θεὸν, καὶ τὴν δόξαν τοῦ Μονογενούς κατατεθηπότες, ο Ο σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματός σου ἔτι. » Γεγόνασι μὲν γὰρ πρὸ τῆς πίστεως ὑπὸ χεῖρας ἐχθρῶν, ὑπὸ τ ξαντες τὸν τῆς διανοίας αὐχένα τῷ Σατανά, καὶ ταῖς σὺν αὐτῷ δυνάμεσι πονηραῖς, καὶ τῆς κακίστης φιλο σαρκίας ἐνδεδεμένοι. Αλλ' ἐξῄρηται λοιπὸν ἢ πλεον εξία τῶν πάλαι κεκρατηκότων, κατεπείσθη, καὶ π πτωκε σὺν ἐκείνοις ἡ ἁμαρτία, ἐξῄρηται τῶν παθῶν ἡ δύναμις. Ανῆκε γὰρ ἡμᾶς ὁ Χριστὸς, ἀνεκόμισε διὰ τῆς πίστεως εἰς ἁγιασμὸν, καίτοι πολυτρόπως κατεσπαρμένους εἰς πολυειδή, καὶ ἐξίτηλα πάθη, καὶ εἰς ἀμέτρητον πολυθεῖαν. Αλλ' οὐκ ἔτι διασπαρητό μεθα, μενοῦμεν δὲ πάντως ἐν Χριστῷ, μίαν ἔχοντες πίστιν, ἓν βάπτισμα, καὶ ἕνα Κύριον Σωτῆρά τε καὶ Λυτρωτήν, καὶ δι' αὐτοῦ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ πωλή ἑνότητα τὴν πνευματικήν συνοούμενοι. Ἐξ οἴκου Θεοῦ σου ἐξολοθρεύσω τὰ γλυπτά, καὶ χωνευτὰ θήσομαι ταφήν σου. ΙΔ'. Προσκέκρουκε μὲν οὐ μετρίως ὁ Ἰσραὴλ, ἀπο νενευκώς εἰς ἀπόστασιν, καὶ ἀποφοιτήσας μὲν ἀν οσίως τοῦ σεσωκότος Θεοῦ, προσκείμενος δὲ ταῖς τῶν εἰδώλων λατρείαις, ταύτῃ τοι καὶ γεγονώς αιχμάλωτος πεπόρευται πρὸς ἐχθροὺς, ἀπεκομίσθη τε ούτως εἰς την Νινευή. Οἱ δὲ δὴ περιλειφθέντες ἐν τοῖς Ιεροσο λύμοις, οὐδὲν ἧττον ἦσαν ῥᾴθυμοι πρὸς φιλοθεῖεν, καὶ ἀνασφαλεῖς εἰς εὐλάβειαν, καὶ ἀποσπουδάζοντες μὲν τὸ ἀνδάνον Θεῷ, καὶ τῆς ὑπ' αὐτῷ δουλείας ἀπο σειόμενοι τὸν ζυγόν· θύοντες δὲ τῷ Βάαλ ἔτι, καὶ τῇ Αστάρτῃ, καὶ τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐπειδὴ δὲ διὰ προφητῶν ἁγίων γέγονεν ἀπειλὴ Θεοῦ, λέγοντος **** S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. obsidione cinxit, vique et armis occupatam civita- tem sanctam, et templo illo celebri exusto, Judamı transtulit, Samaritauisque per Senacherib ab- ductis addidit ". Num igitur fallit promissa universorum Deus, per prophetam dicens his, qui sunt de sanguine Israel : Non seminabiur ex nomine tuo amplius? » Quantæ tandem impe- ritiæ, imo vero sumine improbitatis foret, exi- stimare Deum mentiri ! multum enim abest, ut ali- quando Deus falsum loquatur. Sic autem vera pro- locutum intelligamus licet. Cum ante meminissel dimissionis quae facta est temporibus Cyri, qui Babyloniorum imperium evertit, subdidit imposte- rum nullam amplius e domo Israel captivitatein futuram. Revocati enim in regionem suam, reversi- que in Julæam, tuto ibidem habitarunt. vexati sunt quidem armis ab Autiocho, cognomento Illu- stri **** et post illum a quibusdam aliis; verumtamen in captivitatem non abierunt, sed, ut dicebam patriam suam secure incoluerunt. Hunc igitur in modum de Israele secundum carnem intelligi pos sit hoc, c Non seminabitur ex nomine tuo an plius. › - B Audiet autem, et meritissimo etiam intellectualis Israel, id est, qui oculis animi vident Deum, et glorian Unigeniti obstupescunt : • Non semiuabi- tur ex nomine tuo amplius. › Ante fidem namque juris inimicorum fuerunt, cervicem cordis Satanæ, et una malignis ejus potestatibus subjugarunt, et c turpissimo carnis amore illigati vixerunt. Sed deinceps veterum dominorum prærogativa et auc- toritas sublata est, et cecidit cum itis peccatum, turbulentarum motionum sublata vis. Solvit enim uos Christus, et quanquam in multa et vana pra- varum affectionum genera, et in deorum innume- rabilium cultus disseminatos, per fidem ad sancti- moniam revertit. Sed non amplius dissenimabimur, omninoque in Christo manebimus, unam habentes fidem, unum baptisma, et ununı Dominum Salva- torem ac Redemptorem, et per ipsum Deo et Patri ad unionem spiritualem copulati. Ex domo Dei tui disperdam sculptilia, et conflati- lia ponam sepulcrum tuum. D Mach. 1, 11. XIV. Cum Israel non mediocriter Deum offendis- set, defectione ab eo facta, et impie deserto Deo Salvatore suo, idolorum cultibus se dedidisset, ideo I captivus ad hostes abiit, et ita Niniven abductus est. Relicti autem Hierosolymis, nihilominus ad Deum amandum segnes erant, et ad religionem titubantes, et quæ Deo placerent, non curantes, et servitutis ejus jugum excutientes, insuper Bial, et Astartæ, et militiæ cœli sacrificantes. Post- quam autem per sanctos prophetas miuatus est Deus, dilucideque dixit, Jerusalem perituram, et iucolas ejus omnino captivos simul cum aliis in *** IV Reg. xvmi, seqq. ; xix, seqq. (1) Βαβυλωνίων, aut Ασσυρίων μuto desiderari.
ἔφη γὰρ οὕτως ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν Παραλειπομένων “ Ἐν “ τῷ ὀγδόῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ.” δῆλον δὲ ὅτι τῆς Ἰωσίου· “ καὶ αὐτὸς ἔτι παιδάριον ἤρξατο τοῦ ζητῆσαι “ κύριον τὸν Θεὸν Δαυεὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ· καὶ ἐν τῷ “ δωδεκάτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἤρξατο τοῦ καθαρίσαι “ τὸν Ἰούδαν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τῶν ὑψηλῶν καὶ “ τῶν ἀλσέων καὶ ἀπὸ τῶν χωνευτῶν, καὶ κατέσκαψαν κατὰ “ πρόσωπον αὐτοῦ τὰ θυσιαστήρια τῶν Βάαλ, καὶ τὰ “ ὑψηλὰ τὰ ἐπ’ αὐτῶν, καὶ ἔκοψε τὰ ἄλση καὶ τὰ γλυπτὰ, “ καὶ τὰ χωνευτὰ συνέτριψε καὶ ἐλέπτυνε καὶ ἒῤῥιψεν ἐπὶ “ πρόσωπον τῶν μνημάτων τῶν θυσιαζόντων αὐτοῖς· καὶ “ ὀστᾶ ἱερέων κατέκαυσεν ἐπὶ τὰ θυσιαστήρια, καὶ ἐκαθά “ ρισε τὸν Ἰούδαν καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ.” οὐκοῦν διολώλασιν ἐπ’ αὐτοῖς τεμένεσιν, ὡς ἔφην, καὶ βωμοῖς, καὶ τοῖς χωνευτοῖς μονονουχὶ συνεθάπτοντο, κατὰ τὸν τοῦ Προφήτου λόγον. ἰστέον δὲ, ὅτι κατά γε τοὺς χρόνους Ἐζεκίου προεφήτευσεν τευσεν ὁ Ναούμ. εἶτα γέγονεν ἐκ μὲν Ἐζεκίου Μανασσῆς, ὃς βεβασίλευκεν ἔτη πέντε καὶ πεντήκοντα· Μανασσῆ δὲ υἱὸς Ἀμὼς, ὃς ἔτη μόλις διεβίω δύο, καὶ μετ’ ἐκεῖνον ὁ Ἰωσίας, ἐφ’ οὗ τὰ τῆς προφητείας πεπλήρωται, καθὰ δέδειχεν ἡμῖν ἀρτίως ὁ λόγος. Ὃτι ταχεῖς ἰδοὺ ἐπὶ τὰ ορη οἱ πόδες εὺαγγελιζομενου καὶ ἀπαγγέλλοντος εἰρήνην.
Α ἦν υἱὸς Ιωσίου, πεπολιόρκηκε την Ιερουσαλήμ, προ Εt καταδηώσας ὅλην τὴν Ἰουδαίων ο Ναβουχοδονόσορ, εἶτα κατὰ κράτος ἐλὼν τὴν ἁγίαν πόλιν, κατεμπρήσας δὲ καὶ τὸν διαβόητον ἐκεῖνον ναόν, ἀπῴκισε τὸν Ἰού δαν, καὶ προστέθεικε τοῖς ἐκ Σαμαρείας διὰ τοῦ Σενα χηρεὶμ ἀπενηνεγμένοις. Αρ' οὖν διαψεύδεται τὴν ὑπό σχεσιν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου λέγων τοῖς ἐξ αἵματος Ἰσραήλ· · Οὐ σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματ τός σου ἔτι; • Εἶτα πῶς οὐκ ἀμαθὲς, μᾶλλον δὲ καὶ εἰς λῆξιν ἂν ἴοι τοῦ παντὸς ἤδη κακοῦ, τὸ ψευδοετρεῖν οἴεσθαι τὸν Θεόν; ἁμαρτοεπὲς γὰρ οὔτι που τὸ θεῖον, πολλοῦ γε καὶ δεῖ. Αληθεύσει δὲ οὕτως. Μνημονεύσας γὰρ πρότερον τῆς ἀφέσεως τῆς γεγενημένης κατά καιρούς Κύρου τοῦ (1) ἀνῃρηκότος τὸ κράτος, είτε φησί, ὡς οὐκ ἂν ἄλλη τις αἰχμαλωσία γένοιτο μετά τοῦτο ἔτι, καὶ ἐξ οἴκου Ισραήλ. Ανακεκλημένοι γέρ εἰς τὴν ἑαυτῶν, καὶ ὑπονοστήσαντες εἰς τὴν Ιουδαίαν, κατῳκήκασιν ἀσφαλῶς. Καὶ κεκίνηντα: μὲν πόλεμ κατ' αὐτῶν ὑπό τε Αντιόχου τοῦ ἐπίκλην Επιφανούς, καὶ ἑτέρων δὲ μετ' ἐκεῖνόν τινων πλὴν οὐκ ἀπώχοντο πρὸς αἰχμαλωσίαν· ἀλλ' ὡς ἔφην, κατῳκήκασι την ἐνεγκοῦσαν ἀσφαλῶς. Οὕτω μὲν οὖν ἐπὶ τοῦ κατὰ σάρκα Ἰσραὴλ νοηθείη ἂν τὸ «Οὐ σπαρήσεται έν τοῦ ὀνόματός σου ἔτι. » ᾿Ακούσεται δὲ, καὶ μάλα εἰκότως, ὁ νοητός Ισραήλ, τουτέστιν, οἱ τῆς διανοίας όμμασιν ὁρῶντες Θεὸν, καὶ τὴν δόξαν τοῦ Μονογενούς κατατεθηπότες, ο Ο σπαρήσεται ἐκ τοῦ ὀνόματός σου ἔτι. » Γεγόνασι μὲν γὰρ πρὸ τῆς πίστεως ὑπὸ χεῖρας ἐχθρῶν, ὑπὸ τ ξαντες τὸν τῆς διανοίας αὐχένα τῷ Σατανά, καὶ ταῖς σὺν αὐτῷ δυνάμεσι πονηραῖς, καὶ τῆς κακίστης φιλο σαρκίας ἐνδεδεμένοι. Αλλ' ἐξῄρηται λοιπὸν ἢ πλεον εξία τῶν πάλαι κεκρατηκότων, κατεπείσθη, καὶ π πτωκε σὺν ἐκείνοις ἡ ἁμαρτία, ἐξῄρηται τῶν παθῶν ἡ δύναμις. Ανῆκε γὰρ ἡμᾶς ὁ Χριστὸς, ἀνεκόμισε διὰ τῆς πίστεως εἰς ἁγιασμὸν, καίτοι πολυτρόπως κατεσπαρμένους εἰς πολυειδή, καὶ ἐξίτηλα πάθη, καὶ εἰς ἀμέτρητον πολυθεῖαν. Αλλ' οὐκ ἔτι διασπαρητό μεθα, μενοῦμεν δὲ πάντως ἐν Χριστῷ, μίαν ἔχοντες πίστιν, ἓν βάπτισμα, καὶ ἕνα Κύριον Σωτῆρά τε καὶ Λυτρωτήν, καὶ δι' αὐτοῦ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ πωλή ἑνότητα τὴν πνευματικήν συνοούμενοι. Ἐξ οἴκου Θεοῦ σου ἐξολοθρεύσω τὰ γλυπτά, καὶ χωνευτὰ θήσομαι ταφήν σου. ΙΔ'. Προσκέκρουκε μὲν οὐ μετρίως ὁ Ἰσραὴλ, ἀπο νενευκώς εἰς ἀπόστασιν, καὶ ἀποφοιτήσας μὲν ἀν οσίως τοῦ σεσωκότος Θεοῦ, προσκείμενος δὲ ταῖς τῶν εἰδώλων λατρείαις, ταύτῃ τοι καὶ γεγονώς αιχμάλωτος πεπόρευται πρὸς ἐχθροὺς, ἀπεκομίσθη τε ούτως εἰς την Νινευή. Οἱ δὲ δὴ περιλειφθέντες ἐν τοῖς Ιεροσο λύμοις, οὐδὲν ἧττον ἦσαν ῥᾴθυμοι πρὸς φιλοθεῖεν, καὶ ἀνασφαλεῖς εἰς εὐλάβειαν, καὶ ἀποσπουδάζοντες μὲν τὸ ἀνδάνον Θεῷ, καὶ τῆς ὑπ' αὐτῷ δουλείας ἀπο σειόμενοι τὸν ζυγόν· θύοντες δὲ τῷ Βάαλ ἔτι, καὶ τῇ Αστάρτῃ, καὶ τῇ στρατιᾷ τοῦ οὐρανοῦ. Ἐπειδὴ δὲ διὰ προφητῶν ἁγίων γέγονεν ἀπειλὴ Θεοῦ, λέγοντος **** S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. obsidione cinxit, vique et armis occupatam civita- tem sanctam, et templo illo celebri exusto, Judamı transtulit, Samaritauisque per Senacherib ab- ductis addidit ". Num igitur fallit promissa universorum Deus, per prophetam dicens his, qui sunt de sanguine Israel : Non seminabiur ex nomine tuo amplius? » Quantæ tandem impe- ritiæ, imo vero sumine improbitatis foret, exi- stimare Deum mentiri ! multum enim abest, ut ali- quando Deus falsum loquatur. Sic autem vera pro- locutum intelligamus licet. Cum ante meminissel dimissionis quae facta est temporibus Cyri, qui Babyloniorum imperium evertit, subdidit imposte- rum nullam amplius e domo Israel captivitatein futuram. Revocati enim in regionem suam, reversi- que in Julæam, tuto ibidem habitarunt. vexati sunt quidem armis ab Autiocho, cognomento Illu- stri **** et post illum a quibusdam aliis; verumtamen in captivitatem non abierunt, sed, ut dicebam patriam suam secure incoluerunt. Hunc igitur in modum de Israele secundum carnem intelligi pos sit hoc, c Non seminabitur ex nomine tuo an plius. › - B Audiet autem, et meritissimo etiam intellectualis Israel, id est, qui oculis animi vident Deum, et glorian Unigeniti obstupescunt : • Non semiuabi- tur ex nomine tuo amplius. › Ante fidem namque juris inimicorum fuerunt, cervicem cordis Satanæ, et una malignis ejus potestatibus subjugarunt, et c turpissimo carnis amore illigati vixerunt. Sed deinceps veterum dominorum prærogativa et auc- toritas sublata est, et cecidit cum itis peccatum, turbulentarum motionum sublata vis. Solvit enim uos Christus, et quanquam in multa et vana pra- varum affectionum genera, et in deorum innume- rabilium cultus disseminatos, per fidem ad sancti- moniam revertit. Sed non amplius dissenimabimur, omninoque in Christo manebimus, unam habentes fidem, unum baptisma, et ununı Dominum Salva- torem ac Redemptorem, et per ipsum Deo et Patri ad unionem spiritualem copulati. Ex domo Dei tui disperdam sculptilia, et conflati- lia ponam sepulcrum tuum. D Mach. 1, 11. XIV. Cum Israel non mediocriter Deum offendis- set, defectione ab eo facta, et impie deserto Deo Salvatore suo, idolorum cultibus se dedidisset, ideo I captivus ad hostes abiit, et ita Niniven abductus est. Relicti autem Hierosolymis, nihilominus ad Deum amandum segnes erant, et ad religionem titubantes, et quæ Deo placerent, non curantes, et servitutis ejus jugum excutientes, insuper Bial, et Astartæ, et militiæ cœli sacrificantes. Post- quam autem per sanctos prophetas miuatus est Deus, dilucideque dixit, Jerusalem perituram, et iucolas ejus omnino captivos simul cum aliis in *** IV Reg. xvmi, seqq. ; xix, seqq. (1) Βαβυλωνίων, aut Ασσυρίων μuto desiderari.
PG 71:805Διέτριβον μὲν ἐν Βαβυλῶνι γεγονότες αἰχμάλωτοι οἱ υἱοὶ Ἰσραὴλ, ἦσαν γεμὴν ἐν ἐλπίσι τοῦ καὶ αὖθις ἀνακομισθήσεσθαι κατὰ καιροὺς, καὶ εἰς τὴν ἄνωθεν αὐτοῖς καὶ ἐκ πατέρων εὐγένειαν ἀναφοιτήσειν οὐκ εἰς μακρὰν, τοῦτο προφητῶν ἁγίων ὡς Θεοῦ λαλοῦντος ἐπηγγελμένων. ἦν δὲ αὐτοῖς ὁ τῆς ἐλπίδος καιρὸς, τῆς Κύρου βασιλείας μέλλοντος αἱρήσειν κατὰ κράτος τὴν Νινευΐ, καὶ τοῦτο πάλιν αὐτοῖς Ἡσαΐου προαπηγγελκότος. ἔφη γάρ “ οὕτω λέγει κύριος “ὁ Θεὸς τῷ χριστῷ μου Κύρῳ, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαρρήξω, ἀνοίξω ἐμπροσθὲν αὐτοῦ θύρας, καὶ πόλεις οὐ συγκλεισθήσονται Ἐγὼ ἔμπροσθέν σου πορεύσομαι, καὶ “ὄρη ὁμαλιῶ, θύρας χαλκᾶς συντρίψω, καὶ μοχλοὺς σιδηροῦς “συνθλάσω. ” καὶ μεθ’ ἕτερα πάλιν “ οὗτος οἰκοδομήσει “τὴν πόλιν Ἰερουσαλήμ, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ “μου ἐπιστρέψει, οὐ μετὰ λύτρων οὐδὲ μετὰ δώρων, εἶπε “Κύριος σαβαώθ.” ἥξει τοίνυν, φησὶν, ἄγγελος τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ φήνης, τὴν Κύρου σημαίνων ἐκστρατείαν, ὅτε καὶ τὸν τῆς αἰχμαλωσίας ἀπεσείοντο ζυγὸν, καὶ τὴν τῶν κρατούντων ῥάβδον συνέτριψαν, καὶ τῆς ἀσυνήθους δουλείας ἀπορρήξαντες τὰ δεσμὰ, οἴκαδε πάλιν γεγονότες, ἐσώζοντο.
ἐνεργῶς, ὡς διαλεῖται μὲν Ἱερουσαλήμ, βαδιούνται δὲ τοῖς ἄλλοις ὁμοῦ πάντη τε καὶ πάντως αἰχμάλω- τοῦ, καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτὴν εἰς χώραν ἀλλοτρίαν, ἐξένηψαν κατὰ καιροὺς τῶν ἐν αὐτῇ βεβασιλευκότων τινὲς, καὶ καθεῖλον τεμένη, βωμοὺς ἀνέτρεψαν, και πυρὶ διδαπανήκασι τὰ γλυπτά. Μάλιστα δὲ τῶν ἄλ λων διέπρεψεν ἐν τούτοις Ἰωσίας, περὶ οὗ λελάληκε καὶ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ θύοντί ποτε τῷ Ἱεροβοάμ τῷ τοῦ Ναβάτ, ὃς ἐξήμαρτε τὸν Ἰσραήλ. Ο μὲν γὰρ εἱστήκει ταῖς δαμάλεσι ταῖς χρυσαῖς ἀνοσίας θυσίας. Ὁ δὲ πρὸς τὸ θυσιαστήριον ἐν λόγοις Κυρίου φησί· • Θυσιαστήριον, τάδε λέγει Κύριος Ἰδοὺ υἱὸς τίκτεται τῷ οἴκῳν Δαβίδ, Ιωσίας ὄνομα αὐτῷ, καὶ θύσει ἐπὶ σὲ τοὺς ἱερεῖς τῶν ὑψηλῶν τοὺς ἐπιθύοντας ἐπὶ σὲ, καὶ ὀστᾶ ἀνθρώπων καύσει ἐπὶ σέ. Οτι δὲ εἰς πέρας ἐκβέβηκε τὸ προηγγελμένον, μεμαρτύρηκεν οὕτως τὸ Γράμμα τὸ ἱερόν. Γέγραπται δὲ οὕτως ἐν τῇ τετάρτῃ τῶν Βασιλειῶν περὶ Ἰωσίου· « Καὶ ἐνετείλατο ὁ βα σιλεὺς τῷ Χελκίᾳ τῷ ἱερεῖ τῷ μεγάλῳ, καὶ τοῖς ἰε- ρεῦσι τῆς δευτερώσεως, καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὸν σταθμὸν, τοῦ ἐξαγαγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου Κυρίου πάντα τὰ σκεύη τὰ πεποιημένα τῷ Βάαλ, καὶ τῷ ἄλσει, καὶ πάσῃ τῇ δυνάμει τοῦ οὐρανοῦ, καὶ κατέκαυσεν αὐτὰ ἔξω Ἱερουσαλὴμ ἐν Σαδημώθ κέδρων, καὶ ἔλαβε τὸν χοῦν αὐτῶν εἰς Βαιθήλ, καὶ κατέκαυσε τοὺς χωμα- ρείμ, οὓς ἔδωκαν βασιλεῖς Ἰούδα, καὶ ἐθυμίων ἐν τοῖς ὑψηλοῖς, καὶ ἐν ταῖς πόλεσιν Ἰούδα, καὶ ἐν τοῖς περικύκλῳ Ἱερουσαλήμ, καὶ τοὺς θυμιώντας τῷ Βάαλ, καὶ τῷ ἄλσει, καὶ τῷ ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς μαζουρώθ, καὶ πάσῃ τῇ δυνάμει τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἐξήνεγκε τὸ ἄλτος ἐξ οἴκου Κυρίου έξωθεν Ιε· ρουσαλὴμ εἰς τὸν χειμάρρουν τῶν κέδρων, καὶ κατ- έκαυσεν αὐτὸ ἐν τῷ χειμάῤῥῳ κέδρων, καὶ ἐλέπτυνεν εἰς χοῦν, καὶ ἔῤῥιψε τὸν χοῦν αὐτοῦ εἰς τὸν τάφον τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ. » Συνίης οὖν, όπως τισὶ τέθεινται ταφή τις ὥσπερ τὰ χωνευτὰ, καὶ ἐξωλοθρεύθησαν ἐξ οἴκου Κυρίου τὰ γλυπτά. Πιστώσεται δὲ τὸν ἐπὶ τῷ δε λόγον καὶ ἑτέρα γραφή. Εφη γὰρ οὕτως ἐν τῇ δευ τέρᾳ τῶν Παραλειπομένων· « Ἐν τῷ ὀγδόῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ιδῆλον δὲ ὅτι τῆς Ἰωσίου, εκαὶ αὐτὸς ἔτι παιδάριον ήρξατο τοῦ ζητῆσαι Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ δωδεκάτῳ ἔτει τῆς βα- σιλείας αὐτοῦ ἤρξατο τοῦ καθαρίσαι τὸν Ἰούδαν, καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τῶν ὑψηλῶν, καὶ τῶν ἀλσέων, καὶ ἀπὸ τῶν γλυπτῶν, καὶ χωνευτῶν, καὶ κατέσκαψε κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ τὰ θυσιαστήρια του Βάαλ, καὶ τὰ ὑψηλὰ τὰ ἐπ' αὐτῶν. Καὶ ἔκοψε τὰ ἄλση, καὶ τὰ γλυπτά, καὶ τὰ χωνευτά συνέτριψε, καὶ ἐλέπτυνε, καὶ ἔῤῥιψεν ἐπὶ πρόσωπον τῶν μνημάτων τῶν θυσια- ζόντων αὐτοῖς. Καὶ ὀστᾶ ἱερέων κατέκαυσεν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον. Καὶ ἐκαθάρισε τὸν Ἰούδαν, καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ. » Οὐκοῦν διολώλασιν ἐπ' αὐτοῖς τεμένε σιν, ὡς ἔφην, καὶ βωμοῖς, καὶ τοῖς χωνευτοῖς μενονουχί συνεθάπτοντο, κατὰ τὸν τῆς προφητείας λόγον. Ιστέον δὲ, ὅτι κατά γε τοὺς χρόνους Εξεγίου προεφήτευσεν ὁ Ναούμ. Εἶτα γέγονεν ἐκ μὲν Ἐζεχίου Μανασσῆς, ὅς βεβασίλευκεν ἔτη πέντε καὶ πεντήκοντα. Μανασσῆ δὲ υἱὸς Ἀμών, ὃς ἔτη μόλις διεβίω δύο. Καὶ μετ᾿ ἐκεῖνον Ἰωσίας, ἐφ᾽ οὗ τὰ τῆς προφητείας πεπλήρωται, καθὰ δέδειχεν ἡμῖν ἀρτίως ὁ λόγος. 13! IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A peregrinam regionem abituros, quidam in ea re- B C D gnantes quodam tempore oculos aperuerint, et delubra disturbarunt, aras everterunt, sculptilia igni consumpserunt. In his præcipue claruit Josias, de quo etiam homo Dei locutus est Jeroboam filio Nabat forte sacrificanti, qui peccare fecit Israel. lic enim vitulis aureis scelerata sacrificia offerre instituit. Compellavit autem altare his vocibus in sernone Domiui : Altare, hæc dicit Dominus: Ecce filius nascitur domui David, Josias nomen ei, et immolabit super te sacerdotes excelsorum, Sit- crificantes super te et, ossa hominum incendet super te br. . Cui prædictioni eventum respondisse, sacræ Litteræ in hunc modum testantur. Sic nam- que in quarto Regum de Josia exstat : « Et præce- pit rex Chelcia sacerdoti magno, et sacerdotibus secundi ordinis, et custodientibus limen, ut educe- rent de templo Domini omniá vasa quæ fecerant Baal, et luco et universæ militie cœli, et combussit ea foris Jerusalem in Sademoth cedron et tulit pulverem eorum in Bethel, et combussit sacerdo- les, quos posuerunt reges Juda, ut adolerent incen sum in excelsis, et in civitatibus Juda, et in cir- cuitu Jerusalem, et adolentes incensum Baal, et luco, soli et lunæ et planetis, et omni militiæ cœli. Et extulit lucun de domo Domini foras Jerusalem in torrentem Cedron, et combussit eum in torrente Cedron, et comminuit in pulverem, et projecit pul- verem ejus in sepulchra filiorum populi *. › Per- spicis ergo, quomodo quibusdam sepulchri iustar posita fuerint conflatilia, et de domo Domini ex- terminata sculptilia. Fidem porro huic sermoni etiam alla Scriptura faciot. Sic enim ait in secundo Paralipomenon : c In octavo anno regni sui, » puta Josiæ, et ipse adhuc puerulus incepit quærere Do- minum Deum David patris sui. Et in duodecimo anuo regni sui incepit mundare Judam, et Jerusa- lem ab excelsis, et lucis, et altaribus, et sculpti- libus, et conflatilibus, et destruxit quæ ante facien ejus altaria Baal, et excelsa super ipsis. Et succidit lucos, et sculptilia et conflatilia contrivit, et comminait, et projecit super faciem monimento- rum eorum, qui immolabant eis. Et ossa sacerdotum combussit in altaribus eoruın. Et mundavit Judam, et Jerusalem “, › Itaque perierunt in ipsis templis, ut dixi, et altaribus, et cum confatilibus tantum non sepulti sunt, juxta verba prophetæ. Sciendum autem, temporibus Ezechiæ prophetasse Nahum. Deinde natus est ex Ezechia quidem Manasses, qui annis quinque et quinquaginta regno præfuit. Ex Manasse autem Amon, qui vix duos annos regniin tenuit ”. Et post eum Josias, sub quo prophetiæ verba re perfecta sunt, ut modo docuimus. Reg. 51:1, 2. IV Reg. xx111. 6. • Paral. xxxν, 5-5. 1V Reg. 35, Digitized by 21. Google
PG 71:806Εἰ δὲ δή τις ἕλοιτο τὴν δύναμιν τῶν προκειμένων τοῖς τοῦ ἁγίου βαπτιστοῦ κηρύγμασιν ἐφαρμόσαι, παλινδρομήσειεν
ἃν καὶ οὗτος ὀρθῶς. ἐποιεῖτο γὰρ ἐν ἐρήμῳ τὰς διατριβὰς, καὶ οἷον ἐν ὄρεσι διακεκραγὼς εὐηγγελίζετο τὴν εἰρήνην, τουτέστι χριστόν. ὡραῖοι δὴ οὖν οἱ ποδες καὶ ταχεῖς τοῦ λέγοντος “ Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς “ τρίβους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.”
Εόρταζε Ἰούδα τὰς ἑορτάς θοῦ, ἀπόδος τὰς εὐχάς θοῦ, Μου οὐ μὴ προσθῶσιν ἒτι τοῦ διελθεῖν εἰς παλαίωσιν. Προστεταχότος τοῦ νόμου, μὴ δεῖν ἔξω θύειν τῆς ἱερᾶς τε καὶ θείας αὐλῆς, ἁλλ’ “ εἰς τὸν τόπον, ὃν ἃν ἐκλέξηται “ Κύριος ὁ Θεός σου ἐπικληθῆναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ,” ἐν ἀλλοδαπῇ γεγονότες οἱ ἐξ Ἰσραὴλ, καὶ τὴν Περσῶν τε καὶ Μηδῶν χώραν οἰκοῦντες, ἄπρακτοί που πάντως περὶ τά σφισι νενομισμένα καὶ ἀνενέργητοι διετέλουν, οὐ τὰς ἐξ ἔθους πληροῦντες ἑορτ‘ὶς, οὐ θυσίας προσάγοντες, οὐκ ἀπαρχὰς, οὐ χαριστήρια κατὰ τὸν νόμον, οὐ τὸν ἀμνὸν σφάζοντες ἐν μηνὶ τῷ νέῳ· τάχα που καὶ πρὸς μόνας ὀκνοῦντες δοξολογίας. καὶ τοῦτό φαμεν τοῦ θεσπεσίου Δαυεὶδ ὡς ἐκ προσώπου λέγοντος τοῦ ἐν Βαβυλῶνι λαοῦ “ Ἐπὶ τὸν ποταμὸν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν, ἐν τῷ μνη “ σθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιῶν.
ἐνεργῶς, ὡς διαλεῖται μὲν Ἱερουσαλήμ, βαδιούνται δὲ τοῖς ἄλλοις ὁμοῦ πάντη τε καὶ πάντως αἰχμάλω- τοῦ, καὶ οἱ κατοικοῦντες αὐτὴν εἰς χώραν ἀλλοτρίαν, ἐξένηψαν κατὰ καιροὺς τῶν ἐν αὐτῇ βεβασιλευκότων τινὲς, καὶ καθεῖλον τεμένη, βωμοὺς ἀνέτρεψαν, και πυρὶ διδαπανήκασι τὰ γλυπτά. Μάλιστα δὲ τῶν ἄλ λων διέπρεψεν ἐν τούτοις Ἰωσίας, περὶ οὗ λελάληκε καὶ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ θύοντί ποτε τῷ Ἱεροβοάμ τῷ τοῦ Ναβάτ, ὃς ἐξήμαρτε τὸν Ἰσραήλ. Ο μὲν γὰρ εἱστήκει ταῖς δαμάλεσι ταῖς χρυσαῖς ἀνοσίας θυσίας. Ὁ δὲ πρὸς τὸ θυσιαστήριον ἐν λόγοις Κυρίου φησί· • Θυσιαστήριον, τάδε λέγει Κύριος Ἰδοὺ υἱὸς τίκτεται τῷ οἴκῳν Δαβίδ, Ιωσίας ὄνομα αὐτῷ, καὶ θύσει ἐπὶ σὲ τοὺς ἱερεῖς τῶν ὑψηλῶν τοὺς ἐπιθύοντας ἐπὶ σὲ, καὶ ὀστᾶ ἀνθρώπων καύσει ἐπὶ σέ. Οτι δὲ εἰς πέρας ἐκβέβηκε τὸ προηγγελμένον, μεμαρτύρηκεν οὕτως τὸ Γράμμα τὸ ἱερόν. Γέγραπται δὲ οὕτως ἐν τῇ τετάρτῃ τῶν Βασιλειῶν περὶ Ἰωσίου· « Καὶ ἐνετείλατο ὁ βα σιλεὺς τῷ Χελκίᾳ τῷ ἱερεῖ τῷ μεγάλῳ, καὶ τοῖς ἰε- ρεῦσι τῆς δευτερώσεως, καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὸν σταθμὸν, τοῦ ἐξαγαγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου Κυρίου πάντα τὰ σκεύη τὰ πεποιημένα τῷ Βάαλ, καὶ τῷ ἄλσει, καὶ πάσῃ τῇ δυνάμει τοῦ οὐρανοῦ, καὶ κατέκαυσεν αὐτὰ ἔξω Ἱερουσαλὴμ ἐν Σαδημώθ κέδρων, καὶ ἔλαβε τὸν χοῦν αὐτῶν εἰς Βαιθήλ, καὶ κατέκαυσε τοὺς χωμα- ρείμ, οὓς ἔδωκαν βασιλεῖς Ἰούδα, καὶ ἐθυμίων ἐν τοῖς ὑψηλοῖς, καὶ ἐν ταῖς πόλεσιν Ἰούδα, καὶ ἐν τοῖς περικύκλῳ Ἱερουσαλήμ, καὶ τοὺς θυμιώντας τῷ Βάαλ, καὶ τῷ ἄλσει, καὶ τῷ ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς μαζουρώθ, καὶ πάσῃ τῇ δυνάμει τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἐξήνεγκε τὸ ἄλτος ἐξ οἴκου Κυρίου έξωθεν Ιε· ρουσαλὴμ εἰς τὸν χειμάρρουν τῶν κέδρων, καὶ κατ- έκαυσεν αὐτὸ ἐν τῷ χειμάῤῥῳ κέδρων, καὶ ἐλέπτυνεν εἰς χοῦν, καὶ ἔῤῥιψε τὸν χοῦν αὐτοῦ εἰς τὸν τάφον τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ. » Συνίης οὖν, όπως τισὶ τέθεινται ταφή τις ὥσπερ τὰ χωνευτὰ, καὶ ἐξωλοθρεύθησαν ἐξ οἴκου Κυρίου τὰ γλυπτά. Πιστώσεται δὲ τὸν ἐπὶ τῷ δε λόγον καὶ ἑτέρα γραφή. Εφη γὰρ οὕτως ἐν τῇ δευ τέρᾳ τῶν Παραλειπομένων· « Ἐν τῷ ὀγδόῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ιδῆλον δὲ ὅτι τῆς Ἰωσίου, εκαὶ αὐτὸς ἔτι παιδάριον ήρξατο τοῦ ζητῆσαι Κύριον τὸν Θεὸν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ δωδεκάτῳ ἔτει τῆς βα- σιλείας αὐτοῦ ἤρξατο τοῦ καθαρίσαι τὸν Ἰούδαν, καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τῶν ὑψηλῶν, καὶ τῶν ἀλσέων, καὶ ἀπὸ τῶν γλυπτῶν, καὶ χωνευτῶν, καὶ κατέσκαψε κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ τὰ θυσιαστήρια του Βάαλ, καὶ τὰ ὑψηλὰ τὰ ἐπ' αὐτῶν. Καὶ ἔκοψε τὰ ἄλση, καὶ τὰ γλυπτά, καὶ τὰ χωνευτά συνέτριψε, καὶ ἐλέπτυνε, καὶ ἔῤῥιψεν ἐπὶ πρόσωπον τῶν μνημάτων τῶν θυσια- ζόντων αὐτοῖς. Καὶ ὀστᾶ ἱερέων κατέκαυσεν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον. Καὶ ἐκαθάρισε τὸν Ἰούδαν, καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ. » Οὐκοῦν διολώλασιν ἐπ' αὐτοῖς τεμένε σιν, ὡς ἔφην, καὶ βωμοῖς, καὶ τοῖς χωνευτοῖς μενονουχί συνεθάπτοντο, κατὰ τὸν τῆς προφητείας λόγον. Ιστέον δὲ, ὅτι κατά γε τοὺς χρόνους Εξεγίου προεφήτευσεν ὁ Ναούμ. Εἶτα γέγονεν ἐκ μὲν Ἐζεχίου Μανασσῆς, ὅς βεβασίλευκεν ἔτη πέντε καὶ πεντήκοντα. Μανασσῆ δὲ υἱὸς Ἀμών, ὃς ἔτη μόλις διεβίω δύο. Καὶ μετ᾿ ἐκεῖνον Ἰωσίας, ἐφ᾽ οὗ τὰ τῆς προφητείας πεπλήρωται, καθὰ δέδειχεν ἡμῖν ἀρτίως ὁ λόγος. 13! IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A peregrinam regionem abituros, quidam in ea re- B C D gnantes quodam tempore oculos aperuerint, et delubra disturbarunt, aras everterunt, sculptilia igni consumpserunt. In his præcipue claruit Josias, de quo etiam homo Dei locutus est Jeroboam filio Nabat forte sacrificanti, qui peccare fecit Israel. lic enim vitulis aureis scelerata sacrificia offerre instituit. Compellavit autem altare his vocibus in sernone Domiui : Altare, hæc dicit Dominus: Ecce filius nascitur domui David, Josias nomen ei, et immolabit super te sacerdotes excelsorum, Sit- crificantes super te et, ossa hominum incendet super te br. . Cui prædictioni eventum respondisse, sacræ Litteræ in hunc modum testantur. Sic nam- que in quarto Regum de Josia exstat : « Et præce- pit rex Chelcia sacerdoti magno, et sacerdotibus secundi ordinis, et custodientibus limen, ut educe- rent de templo Domini omniá vasa quæ fecerant Baal, et luco et universæ militie cœli, et combussit ea foris Jerusalem in Sademoth cedron et tulit pulverem eorum in Bethel, et combussit sacerdo- les, quos posuerunt reges Juda, ut adolerent incen sum in excelsis, et in civitatibus Juda, et in cir- cuitu Jerusalem, et adolentes incensum Baal, et luco, soli et lunæ et planetis, et omni militiæ cœli. Et extulit lucun de domo Domini foras Jerusalem in torrentem Cedron, et combussit eum in torrente Cedron, et comminuit in pulverem, et projecit pul- verem ejus in sepulchra filiorum populi *. › Per- spicis ergo, quomodo quibusdam sepulchri iustar posita fuerint conflatilia, et de domo Domini ex- terminata sculptilia. Fidem porro huic sermoni etiam alla Scriptura faciot. Sic enim ait in secundo Paralipomenon : c In octavo anno regni sui, » puta Josiæ, et ipse adhuc puerulus incepit quærere Do- minum Deum David patris sui. Et in duodecimo anuo regni sui incepit mundare Judam, et Jerusa- lem ab excelsis, et lucis, et altaribus, et sculpti- libus, et conflatilibus, et destruxit quæ ante facien ejus altaria Baal, et excelsa super ipsis. Et succidit lucos, et sculptilia et conflatilia contrivit, et comminait, et projecit super faciem monimento- rum eorum, qui immolabant eis. Et ossa sacerdotum combussit in altaribus eoruın. Et mundavit Judam, et Jerusalem “, › Itaque perierunt in ipsis templis, ut dixi, et altaribus, et cum confatilibus tantum non sepulti sunt, juxta verba prophetæ. Sciendum autem, temporibus Ezechiæ prophetasse Nahum. Deinde natus est ex Ezechia quidem Manasses, qui annis quinque et quinquaginta regno præfuit. Ex Manasse autem Amon, qui vix duos annos regniin tenuit ”. Et post eum Josias, sub quo prophetiæ verba re perfecta sunt, ut modo docuimus. Reg. 51:1, 2. IV Reg. xx111. 6. • Paral. xxxν, 5-5. 1V Reg. 35, Digitized by 21. Google
PG 71:807ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς “ ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν.’’ καὶ πρὸς τούτοις ἔτι Πῶς ᾄσομεν τὴν ᾠδὴν κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας ” ἔξω γὰρ, ὡς ἔφην, τῆς ἁγίας γῆς γεγονόσιν αὐτοῖς, ἔξω ναοῦ καὶ σκηνῆς, καὶ τὸν ἱερὸν οὐκ ἔχουσι χῶρον, ἀπρακτεῖν ἦν ἀνάγκη περὶ τὰ ἐκ νόμου. ἐπειδὴ δὲ ἀνεδείχθη λοιπὸν ὁ τοῦ
ἀνεῖσθαι καιρὸς, ἐπιφθέγγεταί τις εἰκότως αὐτοῖς ἢ ὁ τῆς εἰρήνης ἄγγελος, οὗ καὶ ταχεῖς οἱ πόδες, ἤγουν αὐτὸς ὁ Προφήτης, ὅτι μέτεστιν αὐτοῖς πληροῦν ἑορτας, ἀνάπτειν χαριστηρίους ᾠδὰς, καὶ ἀποπεραίνειν εὖ μάλα τὰ ἐν εὐχαῖς ἤγουν ὑποσχέσεσι. προσεπαγγέλλεται δὲ καὶ τὴν ὅσον οὐδέπω τῶν ἐχθρῶν ἐσομένην ἀπώλειαν. οὐ γὰρ μὴ προσθῶσί φησι τοῦ διελθεῖν εἰς παλαίωσιν, τουτέστιν οὐκ εἰς μακροὺς ἔτι χρόνους μενοῦσι, οὔτε μὴν παλαιουμένην ἤγουν ἀτελεύτητον ἕξουσι τὴν εὐημερίαν. πεπαύσεται γὰρ καὶ καταλήξει συστελλομένη. Ακουέτω δὲ πρεπωδέστερον καὶ ὁ νοητὸς Ἰούδας τῶν τοιῶνδε φωνῶν.
Οτι ταχεῖς ἰδοὺ ἐπὶ τὰ ὄρη οἱ πόδες εὐαγγελι ζομένου, καὶ ἀπαγγέλλοντος εἰρήνην. ΙΕ΄. Διέτριβον μὲν ἐν Βαβυλῶνι γεγονότες αιχμά- λωτοι οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ, ἦσαν γε μὴν ἐν ἐλπίσι τοῦ καὶ αὖθις ἀνακομισθήσεσθαι κατά καιρούς, καὶ εἰς τὴν ἄνωθεν αὐτῶν ἐκ πατέρων εὐγένειαν ἀναφοιτήσειν οὐκ εἰς μακράν, τοῦτο προφητῶν ἁγίων ὡς Θεοῦ, λα- λοῦντος ἐπηγγελμένων. "Ην δὲ αὐτὸς ὁ τῆς ἐλπίδος καιρὸς ὁ τῆς Κύρου βασιλείας μέλλοντος αἱρήσειν κατακράτος την Νινευή, καὶ τοῦτο πάλιν αὐτοῖς Ησαίου προηγγελκότος. Εφη γὰρ οὕτως· « Λέγες Κύριος ὁ Θεὸς τῷ χριστῷ μου Κύρω, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς, ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαῤῥήξω. Ανοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας, καὶ πόλεις οὐ συγκλεισθήσονται· ἐγὼ δὲ ἔμ- προσθέν σου πορεύσομαι, καὶ ὄρη ὁμαλιῶ. θύρες χαλκούς συντρίψω, καὶ μοχλούς σιδηρούς συνθλάσω. » Καὶ μεθ᾿ ἕτερα πάλιν· . Οὗτος οἰκοδομήσει την πό λιν Ιερουσαλήμ, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου επιστρέψει, οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώρων, εἶπε Κύριος Σαβαώθ, ο Ηξει τοίνυν, φησί, ἄγγελος τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ εἰρήνης, τὴν Κύρου σημαίνων έκστρα τείαν, ὅτε καὶ τὸν τῆς αἰχμαλωσίας ἀπεσείοντο ζυγόν, καὶ τὴν τῶν κρατούντων ῥάβδον συνέτριψαν, καὶ τῆς ἀσυνήθους δουλείας ἀπέρρηξαν τα δεσμά, οἴκαδε πά λιν γεγονότες. ἐσώζοντο. Εἰ δὲ δή τις ἔλοιτο, τὴν δύναμιν τῶν προκειμένων τοῖς τοῦ ἁγίου Βαπτιστοῦ κηρύγμασιν ἐφαρμόζειν, πάλιν δράσειεν ἂν ὀρθῶς. Ἐποιεῖτο γὰρ ἐν ἐρήμῳ τὰς διατριβάς, καὶ οἷον ἐν ὄρεσι διακεκραγώς εὐηγγελί ζετο τὴν εἰρήνην, τουτέστι Χριστόν. Ωραίοι δὴ οὖν οἱ πόδες, καὶ ταχεῖς τοῦ λέγοντος· . Ετοιμάσετε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιείτε τας τρίβους αυτ τοῦ. ὁ Εόρταζε, Ιούδα, τὰς ἑορτάς σου, ἀπόδος τὰς εὐχάς σου, διότι οὐ μὴ προσθήσωσιν ἔτι τοῦ ει· ελθεῖν διὰ σοῦ εἰς παλαίωσιν 14'. Προστεταχότος τοῦ νόμου, μὴ δεῖν ἔξω θύειν τῆς ἱερᾶς τε καὶ θείας αὐλῆς, ἀλλ᾽ εἰς τὸν τόπον, «ὖν ἐν ἐκλέξηται Κύριος ὁ Θεός σου ἐπικληθῆναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ, δὲν ἀλλοδαπῇ γεγονότες οἱ ἐξ Ἰσραὴλ, καὶ τὴν Περσῶν τε καὶ Μήδων χώραν οἰκοῦντες, άπρακτος που πάντως περὶ τά σφισι νενομισμένα, καὶ ἀνετέρο γητοι διετέλουν, οὐ τὰς ἐξ ἔθους πληροῦντες ἑορτας, οὐ θυσίας προσάγοντες, οὐκ ἀπαρχάς, οὐ χαριστήρια κατὰ τὸν νόμον, οὐ τὸν ἀμνὸν σφάζοντες ἐν μηνὶ τῷ νέῳ· τάχα που καὶ πρὸς μόνας ὀκνοῦντες δοξολογίας. Καὶ τοῦτό φαμεν τοῦ θεσπεσίου Δαβίδ ὡς ἐκ προς ώπου λέγοντος τοῦ ἐν Βαβυλῶνι λαοῦ· ὁ Ἐπὶ τὸν που ταμὸν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν, καὶ ἐκλαύσαμεν, ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών. Ἐπὶ ταῖς ἱτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν, ο Καὶ πρὸς τούτοις ἔτι· « Πῶς ᾄσομεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας ; » Εξω γὰρ, ὡς ἔφην, τῆς ἰδίας ἀγαν γῆς γεγονόσιν αὐτοῖς, ἔξω ναοῦ, καὶ σκηνῆς, καὶ τὸν ἱερὸν οὐκ ἔχουσι χῶρον, ἀπρακτεῖν ἦν ἀνάγκη περί 1ο το το S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. Vans. 13. Quia veloces ecce super montes pe- A des evangelizantis et annuntiantis pacem. XV. Manebant quidem captivi in Babylone filii Israel, spe tamen sustentabantur, se aliquando re- versuros, et in antiquam atque avitam nobilitatem non ita multo post redituros, cum id sancti prophe- tæ, ut Deo per illos loquente, spopondissent. Erat autem speratum tempus idem, quod regni Cyri, qui Niniven potentia et armis subacturus erat. Quod item Isaias praenuntiaverat, his verbis : « Sic dicit Dominus christo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut subjiciam ante eum gentes et fortitu- dinem regum dirumpam. Aperiam ante eum januas, el urbes non claudentur : ego ante te ibo, et mon- tes complanabo. Portas æreas conteram, el vectes ferreos confringam ". » Et infra rursum : « llic Rdificabit urbem Jerusalem, et captivitatem populi mei convertet, non cum pretio, neque cum mune- ribus, dixit Dominus Deus Sabaoth”. › Veniet igitur Israelitis nuntius pacis, inquit, Cyri expedi- tionem significans, quando et captivitatis jugum excusserunt, et dominantium virgam contriverunt, et inconsuetæ servitutis vincula diruperunt, et recepta patria salutem receperunt. Quod si cui libuerit, etiam sancti Baptistæ con - cionibus propositorum verborum sententiam non male accommodaverit. Cominoratus est enim in solitudine, et quasi in montibus clamans evange- lizavit pacem, hoc est, Christum. Speciosi igitur, et veloces pedes dicentis: Præparate viam Domini, rectas facite semitas ejus ”. › Celebra, Juda, festivitates tuas, redde vota tun, quia non apponent ultra, ut pertranseant per té in velu- salem. B C XVI. Cum mandasset lex, ne res divina confice. retur extra sacrum divinumque atrium, sed in loco, inquit, ‹ quem elegerit Deus tuus, ut invocetur ibi nomen ejus ",, in peregrino solo degentes Israe- litæ, Persarumque et Medorum terras habitantes, legibus suis solemnia non exercebant, et otium in illis agitabant, non dies festos consuetos exigentes, non sacrificia offerentes, non primitias, non munera D gratæ mentis indicia juxta præscriptum legis, non agnum cædentes mense novo: quin etiam ad solas fortasse laudes Deo dicendas pigritantes. Et hoc esse dicimus, quod divinus David, in persona populi apud Babylonem constituti, canit: < Super flumen Babylonis illic sedinus, et devimus, dum recorda- remur tui, Sion. In medio in salicibus ejus suspen- dinus organa nostra F . Et insuper : Quomodo cantabimus canticum Domini in terra aliena **?» Cum enim a tellure patria, a templo, et tabernaculo procul distarent, ut dixi, sacrumque ehorum non • þɔa. xLv, 1, 2. 1. Ibid. 13. 7ª Isa LII, 7; xL, 3; Lue, ii, 4; ibid. CXXXVI, 1, 2. Joan. 1, 23. Deut. xit, 21, Psal.
PG 71:808“ Οὐ γὰρ ὁ ἐν τῷ φανερῷ Ἰουδαῖός ἐστιν, “ οὐδὲ ἡ ἐν τῷ φανερῷ ἐν σαρκὶ περιτομή· ἀλλ’ ὁ ἐν τῷ “ κρυπτῷ Ἰουδαῖος, καὶ περιτομὴ καρδίας ἐν πνεύματι, οὐ “ γράμματι, οὗ ὁ ἔπαινος οὐκ ἐξ ἀνθρώπων ἀλλ’ ἐκ τοῦ “ Θεοῦ.’’ ἑορτάσει μὲν οὖν ὁ τοιόσδε λαμπρῶς, ἐρηρεισμένην ἔχων τὴν πίστιν, δῆλον δὲ ὅτι τὴν εἰς Χριστὸν, ἡγιασμένος τῷ Πνεύματι, καὶ τῇ τῆς υἱοθεσίας διαπρέπων χάριτι. προσοίσει δὲ τῷ Θεῶ θυσίας πνευματικὰς, ἑαυτὸν ἀνατιθεὶς εἰς ὀσμὴν εὐωδίας, καὶ πᾶν εἶδος συνεπιτηδεύων ἀρετῆς, σωφροσύνην, ἐγκράτειαν, ἀνδρείαν, ὑπομονὴν, ἀγάπην, ἐλπίδα, φιλοπτωχείαν, χρηστότητα, μακροθυμίαν· “ τοιαύταις γὰρ “ θυσίαις εὐαρεστεῖται Θεὸς. ἴστω γεμὴν ὁ νοητὸς Ἰούδας περὶ παντὸς ἐχθροῦ καὶ τῶν πάλαι κεκρατηκότων, ὅτι οὐ μὴ προσθῶσιν ἔτι τοῦ διελθεῖν εἰς παλαίωσιν, τουτέστιν ἐκ μέσου γενήσονται πεμπόμενοι δηλονότι πρὸς κόλασιν. ὃ δὴ καὶ πεπλήρωκεν ὁ Χριστὸς, ἐπιτάσσων τοῖς ἀκαθάρτοις πωεύ
μασιν εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν, καὶ δοὺς τοῖς αὐτὸν ἀγαπῶσι τῶν ἐχθρῶν κατεξανίστασθαι, καὶ κατὰ παθῶν ἀνδρίζεσθαι καὶ ἁμαρτίας καταθλεῖν καὶ “ πατεῖν ἐπάνω “ ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ “ ἐχθροῦ.”
Συντετέλεσται, ἐξῇρται· ἄι’ ἀνέβη ἐμφυσῶν εἰς πρόσωπόν σου, ἐξαιρούμενος ἐκ θλίψεως.
Οτι ταχεῖς ἰδοὺ ἐπὶ τὰ ὄρη οἱ πόδες εὐαγγελι ζομένου, καὶ ἀπαγγέλλοντος εἰρήνην. ΙΕ΄. Διέτριβον μὲν ἐν Βαβυλῶνι γεγονότες αιχμά- λωτοι οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ, ἦσαν γε μὴν ἐν ἐλπίσι τοῦ καὶ αὖθις ἀνακομισθήσεσθαι κατά καιρούς, καὶ εἰς τὴν ἄνωθεν αὐτῶν ἐκ πατέρων εὐγένειαν ἀναφοιτήσειν οὐκ εἰς μακράν, τοῦτο προφητῶν ἁγίων ὡς Θεοῦ, λα- λοῦντος ἐπηγγελμένων. "Ην δὲ αὐτὸς ὁ τῆς ἐλπίδος καιρὸς ὁ τῆς Κύρου βασιλείας μέλλοντος αἱρήσειν κατακράτος την Νινευή, καὶ τοῦτο πάλιν αὐτοῖς Ησαίου προηγγελκότος. Εφη γὰρ οὕτως· « Λέγες Κύριος ὁ Θεὸς τῷ χριστῷ μου Κύρω, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς, ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαῤῥήξω. Ανοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας, καὶ πόλεις οὐ συγκλεισθήσονται· ἐγὼ δὲ ἔμ- προσθέν σου πορεύσομαι, καὶ ὄρη ὁμαλιῶ. θύρες χαλκούς συντρίψω, καὶ μοχλούς σιδηρούς συνθλάσω. » Καὶ μεθ᾿ ἕτερα πάλιν· . Οὗτος οἰκοδομήσει την πό λιν Ιερουσαλήμ, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου επιστρέψει, οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώρων, εἶπε Κύριος Σαβαώθ, ο Ηξει τοίνυν, φησί, ἄγγελος τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ εἰρήνης, τὴν Κύρου σημαίνων έκστρα τείαν, ὅτε καὶ τὸν τῆς αἰχμαλωσίας ἀπεσείοντο ζυγόν, καὶ τὴν τῶν κρατούντων ῥάβδον συνέτριψαν, καὶ τῆς ἀσυνήθους δουλείας ἀπέρρηξαν τα δεσμά, οἴκαδε πά λιν γεγονότες. ἐσώζοντο. Εἰ δὲ δή τις ἔλοιτο, τὴν δύναμιν τῶν προκειμένων τοῖς τοῦ ἁγίου Βαπτιστοῦ κηρύγμασιν ἐφαρμόζειν, πάλιν δράσειεν ἂν ὀρθῶς. Ἐποιεῖτο γὰρ ἐν ἐρήμῳ τὰς διατριβάς, καὶ οἷον ἐν ὄρεσι διακεκραγώς εὐηγγελί ζετο τὴν εἰρήνην, τουτέστι Χριστόν. Ωραίοι δὴ οὖν οἱ πόδες, καὶ ταχεῖς τοῦ λέγοντος· . Ετοιμάσετε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιείτε τας τρίβους αυτ τοῦ. ὁ Εόρταζε, Ιούδα, τὰς ἑορτάς σου, ἀπόδος τὰς εὐχάς σου, διότι οὐ μὴ προσθήσωσιν ἔτι τοῦ ει· ελθεῖν διὰ σοῦ εἰς παλαίωσιν 14'. Προστεταχότος τοῦ νόμου, μὴ δεῖν ἔξω θύειν τῆς ἱερᾶς τε καὶ θείας αὐλῆς, ἀλλ᾽ εἰς τὸν τόπον, «ὖν ἐν ἐκλέξηται Κύριος ὁ Θεός σου ἐπικληθῆναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ, δὲν ἀλλοδαπῇ γεγονότες οἱ ἐξ Ἰσραὴλ, καὶ τὴν Περσῶν τε καὶ Μήδων χώραν οἰκοῦντες, άπρακτος που πάντως περὶ τά σφισι νενομισμένα, καὶ ἀνετέρο γητοι διετέλουν, οὐ τὰς ἐξ ἔθους πληροῦντες ἑορτας, οὐ θυσίας προσάγοντες, οὐκ ἀπαρχάς, οὐ χαριστήρια κατὰ τὸν νόμον, οὐ τὸν ἀμνὸν σφάζοντες ἐν μηνὶ τῷ νέῳ· τάχα που καὶ πρὸς μόνας ὀκνοῦντες δοξολογίας. Καὶ τοῦτό φαμεν τοῦ θεσπεσίου Δαβίδ ὡς ἐκ προς ώπου λέγοντος τοῦ ἐν Βαβυλῶνι λαοῦ· ὁ Ἐπὶ τὸν που ταμὸν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν, καὶ ἐκλαύσαμεν, ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών. Ἐπὶ ταῖς ἱτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν, ο Καὶ πρὸς τούτοις ἔτι· « Πῶς ᾄσομεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας ; » Εξω γὰρ, ὡς ἔφην, τῆς ἰδίας ἀγαν γῆς γεγονόσιν αὐτοῖς, ἔξω ναοῦ, καὶ σκηνῆς, καὶ τὸν ἱερὸν οὐκ ἔχουσι χῶρον, ἀπρακτεῖν ἦν ἀνάγκη περί 1ο το το S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. Vans. 13. Quia veloces ecce super montes pe- A des evangelizantis et annuntiantis pacem. XV. Manebant quidem captivi in Babylone filii Israel, spe tamen sustentabantur, se aliquando re- versuros, et in antiquam atque avitam nobilitatem non ita multo post redituros, cum id sancti prophe- tæ, ut Deo per illos loquente, spopondissent. Erat autem speratum tempus idem, quod regni Cyri, qui Niniven potentia et armis subacturus erat. Quod item Isaias praenuntiaverat, his verbis : « Sic dicit Dominus christo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut subjiciam ante eum gentes et fortitu- dinem regum dirumpam. Aperiam ante eum januas, el urbes non claudentur : ego ante te ibo, et mon- tes complanabo. Portas æreas conteram, el vectes ferreos confringam ". » Et infra rursum : « llic Rdificabit urbem Jerusalem, et captivitatem populi mei convertet, non cum pretio, neque cum mune- ribus, dixit Dominus Deus Sabaoth”. › Veniet igitur Israelitis nuntius pacis, inquit, Cyri expedi- tionem significans, quando et captivitatis jugum excusserunt, et dominantium virgam contriverunt, et inconsuetæ servitutis vincula diruperunt, et recepta patria salutem receperunt. Quod si cui libuerit, etiam sancti Baptistæ con - cionibus propositorum verborum sententiam non male accommodaverit. Cominoratus est enim in solitudine, et quasi in montibus clamans evange- lizavit pacem, hoc est, Christum. Speciosi igitur, et veloces pedes dicentis: Præparate viam Domini, rectas facite semitas ejus ”. › Celebra, Juda, festivitates tuas, redde vota tun, quia non apponent ultra, ut pertranseant per té in velu- salem. B C XVI. Cum mandasset lex, ne res divina confice. retur extra sacrum divinumque atrium, sed in loco, inquit, ‹ quem elegerit Deus tuus, ut invocetur ibi nomen ejus ",, in peregrino solo degentes Israe- litæ, Persarumque et Medorum terras habitantes, legibus suis solemnia non exercebant, et otium in illis agitabant, non dies festos consuetos exigentes, non sacrificia offerentes, non primitias, non munera D gratæ mentis indicia juxta præscriptum legis, non agnum cædentes mense novo: quin etiam ad solas fortasse laudes Deo dicendas pigritantes. Et hoc esse dicimus, quod divinus David, in persona populi apud Babylonem constituti, canit: < Super flumen Babylonis illic sedinus, et devimus, dum recorda- remur tui, Sion. In medio in salicibus ejus suspen- dinus organa nostra F . Et insuper : Quomodo cantabimus canticum Domini in terra aliena **?» Cum enim a tellure patria, a templo, et tabernaculo procul distarent, ut dixi, sacrumque ehorum non • þɔa. xLv, 1, 2. 1. Ibid. 13. 7ª Isa LII, 7; xL, 3; Lue, ii, 4; ibid. CXXXVI, 1, 2. Joan. 1, 23. Deut. xit, 21, Psal.
Ὡς ἀραρότως ἤδη, καὶ πάντη τε καὶ πάντως συμβησομένου τοῦ δεῖν ἀπολέσθαι τὴν Νινευΐ, συντετελέσθαι φησὶν αὐτὴν, τὸ οἷον ἐλθεῖν εἰς συντέλειαν διὰ τούτου δηλῶν. καὶ μὴν καὶ ὲξῇρθαι, τουτέστιν ἐκκεκόφθαι τε εἰσάπαν καὶ ἀνῃρῆσθαι παντελῶς. εὖ δὲ δὴ σφόδρα καὶ τὸ ἀνεβη φησὶν ἐπὶ Κύρου, μετ’ ἐμφάσεως οἶμαί που τοιοῦτόν τι σημαίνων, d ὁποῖον ἔφη περὶ αὐτοῦ καὶ ὁ προφήτης Ἱερεμίας, τὰ κατὰ καιροὺς ἐσόμενα τῇ Νινευΐ προαναφωνῶν “ Ανεβ́η λέων ἐκ “ τῆς μάνδρας αὐτοῦ, ἐξολοθρεύων ἔθνη ἐξῆρε, καὶ ἐξῆλθεν “ ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ, τοῦ θεῖναι τὴν γῆν σου εἰς ἐρήμωσιν, “ καὶ αἱ πόλεις σου ἐρημωθήσονται, παρὰ τὸ μὴ κατοικεῖσθαι “ αὐτάς.” θηρὸς γὰρ ἀγρίου δίκην ἐπιθρώσκων τῆ Νινευΐ, τοὺς ἐν αὐτῇ κατεδήδοκεν. ἀλλ’ ἐκείνοις μὲν ὡς πολέμιος δεινός τε καὶ ἀτεράμων ἦν, καὶ ἄθραυστος εἰς ὀργὰς γέγονε, τοῖς δὲ ἐξ Ἰσραὴλ ἐμφυσῶν εἰς πρόσωπον καὶ ἐζαιρούμενος ἐκ e θλίψεως, τουτέστιν ἀπαλλάττων αὐτοὺς τῆς ἀσυνήθους δουλείας, δεσμῶν ἀνιεὶς, αἰχμαλώτους ὄντας ἀνακτώμενος , διὰ
τοῦ πέμψαι μὲν οἴκαδε, προστάξαι δὲ καὶ τὸν θεῖον αὐτοῖς ἀναδείμασθαι ναόν. Τὸ δὲ ἐμφυσῶν εἰς πρόσωπον, ὡς ἐκ παραδόσεως τε καὶ συνηθείας φησὶν Ἰουδαϊκῆς.
Οτι ταχεῖς ἰδοὺ ἐπὶ τὰ ὄρη οἱ πόδες εὐαγγελι ζομένου, καὶ ἀπαγγέλλοντος εἰρήνην. ΙΕ΄. Διέτριβον μὲν ἐν Βαβυλῶνι γεγονότες αιχμά- λωτοι οἱ υἱοὶ Ἰσραήλ, ἦσαν γε μὴν ἐν ἐλπίσι τοῦ καὶ αὖθις ἀνακομισθήσεσθαι κατά καιρούς, καὶ εἰς τὴν ἄνωθεν αὐτῶν ἐκ πατέρων εὐγένειαν ἀναφοιτήσειν οὐκ εἰς μακράν, τοῦτο προφητῶν ἁγίων ὡς Θεοῦ, λα- λοῦντος ἐπηγγελμένων. "Ην δὲ αὐτὸς ὁ τῆς ἐλπίδος καιρὸς ὁ τῆς Κύρου βασιλείας μέλλοντος αἱρήσειν κατακράτος την Νινευή, καὶ τοῦτο πάλιν αὐτοῖς Ησαίου προηγγελκότος. Εφη γὰρ οὕτως· « Λέγες Κύριος ὁ Θεὸς τῷ χριστῷ μου Κύρω, οὗ ἐκράτησα τῆς δεξιᾶς, ἐπακοῦσαι ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἔθνη, καὶ ἰσχὺν βασιλέων διαῤῥήξω. Ανοίξω ἔμπροσθεν αὐτοῦ θύρας, καὶ πόλεις οὐ συγκλεισθήσονται· ἐγὼ δὲ ἔμ- προσθέν σου πορεύσομαι, καὶ ὄρη ὁμαλιῶ. θύρες χαλκούς συντρίψω, καὶ μοχλούς σιδηρούς συνθλάσω. » Καὶ μεθ᾿ ἕτερα πάλιν· . Οὗτος οἰκοδομήσει την πό λιν Ιερουσαλήμ, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ μου επιστρέψει, οὐ μετὰ λύτρων, οὐδὲ μετὰ δώρων, εἶπε Κύριος Σαβαώθ, ο Ηξει τοίνυν, φησί, ἄγγελος τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ εἰρήνης, τὴν Κύρου σημαίνων έκστρα τείαν, ὅτε καὶ τὸν τῆς αἰχμαλωσίας ἀπεσείοντο ζυγόν, καὶ τὴν τῶν κρατούντων ῥάβδον συνέτριψαν, καὶ τῆς ἀσυνήθους δουλείας ἀπέρρηξαν τα δεσμά, οἴκαδε πά λιν γεγονότες. ἐσώζοντο. Εἰ δὲ δή τις ἔλοιτο, τὴν δύναμιν τῶν προκειμένων τοῖς τοῦ ἁγίου Βαπτιστοῦ κηρύγμασιν ἐφαρμόζειν, πάλιν δράσειεν ἂν ὀρθῶς. Ἐποιεῖτο γὰρ ἐν ἐρήμῳ τὰς διατριβάς, καὶ οἷον ἐν ὄρεσι διακεκραγώς εὐηγγελί ζετο τὴν εἰρήνην, τουτέστι Χριστόν. Ωραίοι δὴ οὖν οἱ πόδες, καὶ ταχεῖς τοῦ λέγοντος· . Ετοιμάσετε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιείτε τας τρίβους αυτ τοῦ. ὁ Εόρταζε, Ιούδα, τὰς ἑορτάς σου, ἀπόδος τὰς εὐχάς σου, διότι οὐ μὴ προσθήσωσιν ἔτι τοῦ ει· ελθεῖν διὰ σοῦ εἰς παλαίωσιν 14'. Προστεταχότος τοῦ νόμου, μὴ δεῖν ἔξω θύειν τῆς ἱερᾶς τε καὶ θείας αὐλῆς, ἀλλ᾽ εἰς τὸν τόπον, «ὖν ἐν ἐκλέξηται Κύριος ὁ Θεός σου ἐπικληθῆναι τὸ ὄνομα αὐτοῦ, δὲν ἀλλοδαπῇ γεγονότες οἱ ἐξ Ἰσραὴλ, καὶ τὴν Περσῶν τε καὶ Μήδων χώραν οἰκοῦντες, άπρακτος που πάντως περὶ τά σφισι νενομισμένα, καὶ ἀνετέρο γητοι διετέλουν, οὐ τὰς ἐξ ἔθους πληροῦντες ἑορτας, οὐ θυσίας προσάγοντες, οὐκ ἀπαρχάς, οὐ χαριστήρια κατὰ τὸν νόμον, οὐ τὸν ἀμνὸν σφάζοντες ἐν μηνὶ τῷ νέῳ· τάχα που καὶ πρὸς μόνας ὀκνοῦντες δοξολογίας. Καὶ τοῦτό φαμεν τοῦ θεσπεσίου Δαβίδ ὡς ἐκ προς ώπου λέγοντος τοῦ ἐν Βαβυλῶνι λαοῦ· ὁ Ἐπὶ τὸν που ταμὸν Βαβυλῶνος ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν, καὶ ἐκλαύσαμεν, ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών. Ἐπὶ ταῖς ἱτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν, ο Καὶ πρὸς τούτοις ἔτι· « Πῶς ᾄσομεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας ; » Εξω γὰρ, ὡς ἔφην, τῆς ἰδίας ἀγαν γῆς γεγονόσιν αὐτοῖς, ἔξω ναοῦ, καὶ σκηνῆς, καὶ τὸν ἱερὸν οὐκ ἔχουσι χῶρον, ἀπρακτεῖν ἦν ἀνάγκη περί 1ο το το S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. Vans. 13. Quia veloces ecce super montes pe- A des evangelizantis et annuntiantis pacem. XV. Manebant quidem captivi in Babylone filii Israel, spe tamen sustentabantur, se aliquando re- versuros, et in antiquam atque avitam nobilitatem non ita multo post redituros, cum id sancti prophe- tæ, ut Deo per illos loquente, spopondissent. Erat autem speratum tempus idem, quod regni Cyri, qui Niniven potentia et armis subacturus erat. Quod item Isaias praenuntiaverat, his verbis : « Sic dicit Dominus christo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut subjiciam ante eum gentes et fortitu- dinem regum dirumpam. Aperiam ante eum januas, el urbes non claudentur : ego ante te ibo, et mon- tes complanabo. Portas æreas conteram, el vectes ferreos confringam ". » Et infra rursum : « llic Rdificabit urbem Jerusalem, et captivitatem populi mei convertet, non cum pretio, neque cum mune- ribus, dixit Dominus Deus Sabaoth”. › Veniet igitur Israelitis nuntius pacis, inquit, Cyri expedi- tionem significans, quando et captivitatis jugum excusserunt, et dominantium virgam contriverunt, et inconsuetæ servitutis vincula diruperunt, et recepta patria salutem receperunt. Quod si cui libuerit, etiam sancti Baptistæ con - cionibus propositorum verborum sententiam non male accommodaverit. Cominoratus est enim in solitudine, et quasi in montibus clamans evange- lizavit pacem, hoc est, Christum. Speciosi igitur, et veloces pedes dicentis: Præparate viam Domini, rectas facite semitas ejus ”. › Celebra, Juda, festivitates tuas, redde vota tun, quia non apponent ultra, ut pertranseant per té in velu- salem. B C XVI. Cum mandasset lex, ne res divina confice. retur extra sacrum divinumque atrium, sed in loco, inquit, ‹ quem elegerit Deus tuus, ut invocetur ibi nomen ejus ",, in peregrino solo degentes Israe- litæ, Persarumque et Medorum terras habitantes, legibus suis solemnia non exercebant, et otium in illis agitabant, non dies festos consuetos exigentes, non sacrificia offerentes, non primitias, non munera D gratæ mentis indicia juxta præscriptum legis, non agnum cædentes mense novo: quin etiam ad solas fortasse laudes Deo dicendas pigritantes. Et hoc esse dicimus, quod divinus David, in persona populi apud Babylonem constituti, canit: < Super flumen Babylonis illic sedinus, et devimus, dum recorda- remur tui, Sion. In medio in salicibus ejus suspen- dinus organa nostra F . Et insuper : Quomodo cantabimus canticum Domini in terra aliena **?» Cum enim a tellure patria, a templo, et tabernaculo procul distarent, ut dixi, sacrumque ehorum non • þɔa. xLv, 1, 2. 1. Ibid. 13. 7ª Isa LII, 7; xL, 3; Lue, ii, 4; ibid. CXXXVI, 1, 2. Joan. 1, 23. Deut. xit, 21, Psal.
PG 71:809εὑρήσομεν δὲ καὶ τῶν τοιούτων τὴν μνήμην ὃτε ὅτε κειμένην παρὰ ταῖς θεοπνεύστοις γραφαῖς, ὁποῖόν ἐστι τὸ δεῖν οἴεσθαι τοὺς Ἰουδαίους ἐπὶ ταῖς κατὰ Θεοῦ δυσφημίαις περιρρηγνύναι τὰ ἱμάτια. καὶ γοῦν ὁ Καιάφας Υἱὸν ἑαυτὸν τοῦ Θεοῦ λέγοντος τοῦ Χριστοῦ περιέρρηξε τὴν ἐσθῆτα, διακεκραγώς τε καὶ λέγων Ἐδυσφήμησε. δεδράκασι δὲ τοῦτο καὶ οἱ θεσπέσιοι μαθηταὶ Παῦλός τε καὶ Βαρνάβας. γεγόνασι μὲν γὰρ ἐν Λυκαονίᾳ. ἐπειδὴ δέ τινα τῶν ἠρρωστηκότων τοῦ πάθους ἀπήλλαττον, καὶ παράδοξον ἦν τοῖς ὁρῶσι τὸ χρῆμα, θύειν ἤθελον αὐτοῖς τῆς θεοσημίας οἱ θεωροί. ἔφασκον γὰρ ὅτι “ Οἱ θεοὶ ὁμοιωθέντες ἀνθρώποις ἦλθον πρὸς ἡμᾶς· ἐκά “ λοῦν δὲ τὸν μὲν Βαρνάβαν Δία, τὸν δὲ Παῦλον “ ὅτι αὐτὸς ἦν, φησὶν, ὁ ἡγούμενος τοῦ λόγου.’’ ἐπειδὴ δὲ τὸ δρώμενον δυσφημία τις ἦν, διέρρηξαν τὰ ἱμάτια ἑαυτῶν, παραδόσεσιν Ἰουδαικαῖς καὶ ἀγράφοις ἔθεσιν ἀκολουθοῦντες ἔτι. διαβέβληται δὲ τὸ ἔθος, ὡς οὐκ ὂν ἐκ νόμου, καὶ ἀνόνητον νῆτον παντελῶς.
τὰ ἐκ νόμου. Ἐπειδὴ δὲ ἀνεδείχθη λοιπὸν ὁ τοῦ ἀνεῖ- σθαι καιρὸς, ἐπιφθέγγεται τις εἰκότως αὐτοῖς ἢ ὁ τῆς εἰρήνης ἄγγελος, οὗ καὶ ε ταχεῖς οἱ πόδες, ήγουν αὐτ τὸς ὁ προφήτης, ὅτι μέτεστιν αὐτοῖς πληροῦν ἑορτάς, ἀνάπτειν χαριστηρίους ᾠδας, καὶ περαίνειν εὖ μάλα εξ τὰ ἐν εὐχῇ, ήγουν υποσχέσει. Προσεπαγγέλλεται δὲ καὶ τὴν ὅσον οὔπω τῶν ἐχθρῶν ἐσομένην ἀπώλειαν. Οὐ γὰρ μὴ ο προσθῶσι, φησί, τοῦ διελθεῖν εἰς πα- λαίωσιν, ν τουτέστιν, οὐκ εἰς μακροὺς ἔτι χρόνους μενοῦσι, οὔτε μὴν παλαιουμένην, ήγουν ἀτελεύτητον ἕξουσι τὴν εὐημερίαν. Πεπαύσεται γὰρ καὶ καταλή- ξει συστελλομένη. ᾿Ακουέτω δὲ πρεπωδέστερον καὶ ὁ νοητός Ἰουδαῖος τῶν τοιῶνδε φωνῶν, ὁ Οὐ γὰρ ὁ ἐν τῷ φανερῷ Ἰου- δαῖός ἐστιν, οὐδὲ ἡ ἐν τῷ φανερῷ ἐν σαρκὶ περιτομή. ἀλλ' ὁ ἐν τῷ κρυπτῷ Ἰουδαῖος, καὶ περιτομἡ καρδίας ἐν πνεύματι, καὶ οὐ γράμματι, οὗ ὁ ἔπαινος οὐκ ἐξ ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ Θεοῦ. » Εορτάσει μὲν οὖν ὁ τοιόσδε λαμπρῶς, ἐρηρεισμένην ἔχων τὴν πίστιν, δῆλον δὲ ὅτι τὴν εἰς Χριστὸν, ἡγιασμένος τῷ πνεύ ματι, τῇ τῆς υἱοθεσίας διαπρέπων χάριτι. Προσοίσει δὲ τῷ Θεῷ θυσίας πνευματικάς, ἑαυτὸν ἀνατιθεὶς εἰς ὀσμὴν εὐωδία;, καὶ πᾶν εἶδος συνεπιτηδεύων ἀρετῆς, σωφροσύνην, ἐγκράτειαν, ἀνδρείαν, ὑπομονὴν, ἀγά- πην, ἐλπίδα, φιλοπτωχείαν, χρηστότητα, καὶ μακρο- θυμίαν· «Τοιαύταις γὰρ θυσίαις εὐαρεστεῖται Θεός. » Ἴστω γε μὴν ὁ νοητός Ἰούδας περὶ παντὸς ἐχθροῦ καὶ τῶν πάλαι κεκρατηκότων, ότι ο Οὐ μὴ προσθή- σωσι ἔτι τοῦ διελθεῖν εἰς παλαίωσιν, » τουτέστιν, ἐκ μέσου γενήσονται, πεμπόμενοι δηλονότι πρὸς κόλασιν τὴν ἀμήρυτον. Ο δὴ καὶ πεπλήρωκεν ὁ Χριστὸς, ἐπι τάσσων τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασιν εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν, καὶ δοὺς τοῖς αὐτὸν ἀγαπῶσι τῶν ἐχθρῶν κατεξανίστασθαι, καὶ κατὰ παθῶν ἀνδρίζεσθαι καὶ ἁμαρτίας καθελείν, « καὶ ἐπάνω ὄφεων, καὶ σκορπίων πατεῖν, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ. » ΚΕΦΑΛ. Β'. Συντετέλεσται, ἐξῆρται, ἀνέβη έμφυσῶν εἰς τὸ πρόσωπόν σου, ἐξαιρούμενος ἐκ θλίψεως. ΙΖ'. Ως αραρότως ἤδη, καὶ πάντη τε καὶ πάντως συμβησομένου τοῦ δεῖν ἀπολέσθαι τὴν Νινευή, συν- τετελέσθαι φησὶν αὐτὴν, τὸ οἷον ἐλθεῖν εἰς συντέλειαν διὰ τούτου δηλῶν. Καὶ μὴν, καὶ ἐξῆρθαι, τουτέστιν, ' ἐκκεκόφθαι τε εἰσάπαν, καὶ ἀνῃρῆσθαι παντελῶς. Εξ δὲ δὴ σφόδρα καὶ τὸν ἀνέβη, φησὶ ἐπὶ Κύρου, μετ' ἐμφάσεως, οἶμαι που, τοιοῦτόν τι σημαίνων, ὁποῖον ἔφη περὶ αὐτοῦ καὶ ὁ προφήτης Ιερεμίας, τὰ κατὰ καιρούς εσόμενα τῇ Νινευή προαναφωνῶν· « Ανέβη λέων ἐκ τῆς μάνδρας αὐτοῦ, ἐξολοθρεύων ἔθνη, ἐξ- ἦρε, καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ, τοῦ θεῖναι τὴν γῆν εἰς ἐρήμωσιν, καὶ αἱ πόλεις ερημωθήσον- ται, παρὰ τὸ μὴ κατοικίζεσθαι αὐτάς. ο θηρὸς γὰρ ΟΙ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A haberent, necesse erat illos in iis quæ lege præci- B " C D Isa. LII. seal. 7. Rom. 11, 28, 29. 7º Rom. vii, 15. es Luc. x, 19. & Jerem. 18, 7. PATROL GR. LXXI. piebantur feriari. Ubi autem postmodum tempus dimissionis advenit, merito quis illis succlamat, aul pacis nuntius, cujus et e veloces pedes "; . aul ipse propheta, licere illis celebrare festivitates, cana tica gratiarum actionis offerre, et quæ in votis habeant, seu quæ promiserint, re praestare nume- ris omnibus. Ac mox etiam hostes perituros pro- mittit. Non enim & apponent, inquit, ut pertrans eant in vetustatem : > hoc est, non in longum tempus amplius manebant, neque inveterascentem, seu nunquam desinentem felicitatem obtinebunt. Cessabit enim brevi, et contracta evanescet. Audiat autem, et convenientius Judzus, qui animo concipitur, voces hujuscemodi. ‹ Non enim qui in manifesto Judaeus est, nec quæ in manisfesto est carnis circumcisio : sed qui in abscondito, Jila dæus, et circumcisio cordis in spiritu, et non in littera, cujus laus non ex hominibus, sed ex Deo 78. Celebrabit igitur talis festivitates præclare, stabilemı fidem habens, in Christo utique sanctificatus in spi- rit, gratia adoptionis filiorum excellens *. Oferel autem Deo hostias spirituales, seipsum con- secrans in odorem suavitatis, et omne genus virtutis simul excolens, frugalitatem, continentiam, fortitu dinem, patientiam, charitatem, spem, amorem in pauperes, benignitatem et longanimitatem : • Ta libus enim hostiis promeretur Deus ". » Intelligat insuper Judas spiritualis de omni inimico, et qui olim in ipsum dominati sunt : ‹ Non apponent am- plius, ut pertranseant in vetustatem ; ; hoc est, de medio tollenter, missi videlicet in suppliciuni æternum. Quod etiam præstitit Christus, jubens spiritus immundos in abyssum discedere ", et dom naus se diligentibus contra hostes insurgere, pas… sionesque viriliter domare, et peccata destruere, ‹ et supra serpentes ac scorpiones, el supra ominem virtutem inimici ambulare 8., CAP. II. VERS. 1. Consummatum est, ablalum est, ascens dit insufflans in faciem tuam, eruêns de tribula- tione. XVII. Tanquam congruenter, et omni ratione peritura Niuive, ipsam consunmalam esse dicit, eo verbo quasi ad consummationem et interitum ve- nisse significans. Quinetiain ablatam, hoc est, excisam totam et deletam penitus. Optime antem de Cyro dicit, cascendit, expressa signifcatione tale quid, opinor, indicans, quule et Jeremias, dum olim Ninive eventura vaticinatur: «Ascendit leo de cu. bili suo, et vastans gentes se levavit, et egressus est de loco suo, ut ponat terram in solitudinem, et civitates vastabuntur, quod non habitentur ipsa s. Instar enim fere bestis insiliens in Ni- niven, incolas ejus devoravit. Verum illis quidem llebr. xuit, 16. * Mich. 1, 15. * Luc. vill
PG 71:810καὶ γοῦν ἔφη πρὸς Ἰουδαίους ὁ τῶν ὅλων πλαττομένους τὰ τοιάδε καὶ τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας ἀποφοιτῶντας μακράν “ Ἐπιστρέψατε πρὸς μὲ ἐξ ὅλης “ καρδίας ὑμῶν, ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ ἐν κοπετῷ, “ καὶ διαρρήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν, καὶ μὴ τὰ ἱμάτια “ ὑμῶν.’’ ὥσπερ οὖν ἔθος ἦν περιρρηγνύναι τισὶ τὴν ἐσ-
θῆτα, δεδυσφημηκότος τινὸς, οὕτω καὶ τὸ ἐμφυσᾶν εἰς πρόσωπον τῶν ἠρρωστηκότων καθ’ ὁντιναοῦν τρόπον. ἔδρων δὲ τοῦτο μάλιστα, καὶ ἄγαν ἐκτόπως, οἱ ἀφορκίζειν εἰωθότες καὶ περιέργοις ἐπῳδαῖς, πνευμάτων τε καὶ ἀλγημάτων τοὺς κάμνοντας ἀπαλλάττειν προσποιούμενοι. δέχεται τοίνυν ἐκ τῆς παρ’ αὐτοῖς συνηθείας τὸ παράδειγμα, καί φησιν Ἀνέβη ἐμφυσῶν εἰς πρόσωπόν σου· Κῦρος δὲ δηλονότι· καὶ ἐξαιρούμενός σε ἐκ θλίψεως. τοῦτο γὰρ δύνασθαι κατορθοῦν, ὡς ἔφην, προσεποιοῦντό τινες, ἐμφυσῶντες ἑτέροις. Σοφὸν δὲ καὶ ἀληθὲς εἰπεῖν, ὅτι καὶ τὸ τοῦ διαβόλου καὶ τὸ τῆς καθ’ ἡμῶν τυραννούσης ἁμαρτίας συνέσταλται κράτος, καὶ ἥλω μὲν ὥσπερ ὁ θάνατος, ἐξῇρται δὲ καὶ εἰς ἅπαν ἡ φθορά.
τὰ ἐκ νόμου. Ἐπειδὴ δὲ ἀνεδείχθη λοιπὸν ὁ τοῦ ἀνεῖ- σθαι καιρὸς, ἐπιφθέγγεται τις εἰκότως αὐτοῖς ἢ ὁ τῆς εἰρήνης ἄγγελος, οὗ καὶ ε ταχεῖς οἱ πόδες, ήγουν αὐτ τὸς ὁ προφήτης, ὅτι μέτεστιν αὐτοῖς πληροῦν ἑορτάς, ἀνάπτειν χαριστηρίους ᾠδας, καὶ περαίνειν εὖ μάλα εξ τὰ ἐν εὐχῇ, ήγουν υποσχέσει. Προσεπαγγέλλεται δὲ καὶ τὴν ὅσον οὔπω τῶν ἐχθρῶν ἐσομένην ἀπώλειαν. Οὐ γὰρ μὴ ο προσθῶσι, φησί, τοῦ διελθεῖν εἰς πα- λαίωσιν, ν τουτέστιν, οὐκ εἰς μακροὺς ἔτι χρόνους μενοῦσι, οὔτε μὴν παλαιουμένην, ήγουν ἀτελεύτητον ἕξουσι τὴν εὐημερίαν. Πεπαύσεται γὰρ καὶ καταλή- ξει συστελλομένη. ᾿Ακουέτω δὲ πρεπωδέστερον καὶ ὁ νοητός Ἰουδαῖος τῶν τοιῶνδε φωνῶν, ὁ Οὐ γὰρ ὁ ἐν τῷ φανερῷ Ἰου- δαῖός ἐστιν, οὐδὲ ἡ ἐν τῷ φανερῷ ἐν σαρκὶ περιτομή. ἀλλ' ὁ ἐν τῷ κρυπτῷ Ἰουδαῖος, καὶ περιτομἡ καρδίας ἐν πνεύματι, καὶ οὐ γράμματι, οὗ ὁ ἔπαινος οὐκ ἐξ ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ Θεοῦ. » Εορτάσει μὲν οὖν ὁ τοιόσδε λαμπρῶς, ἐρηρεισμένην ἔχων τὴν πίστιν, δῆλον δὲ ὅτι τὴν εἰς Χριστὸν, ἡγιασμένος τῷ πνεύ ματι, τῇ τῆς υἱοθεσίας διαπρέπων χάριτι. Προσοίσει δὲ τῷ Θεῷ θυσίας πνευματικάς, ἑαυτὸν ἀνατιθεὶς εἰς ὀσμὴν εὐωδία;, καὶ πᾶν εἶδος συνεπιτηδεύων ἀρετῆς, σωφροσύνην, ἐγκράτειαν, ἀνδρείαν, ὑπομονὴν, ἀγά- πην, ἐλπίδα, φιλοπτωχείαν, χρηστότητα, καὶ μακρο- θυμίαν· «Τοιαύταις γὰρ θυσίαις εὐαρεστεῖται Θεός. » Ἴστω γε μὴν ὁ νοητός Ἰούδας περὶ παντὸς ἐχθροῦ καὶ τῶν πάλαι κεκρατηκότων, ότι ο Οὐ μὴ προσθή- σωσι ἔτι τοῦ διελθεῖν εἰς παλαίωσιν, » τουτέστιν, ἐκ μέσου γενήσονται, πεμπόμενοι δηλονότι πρὸς κόλασιν τὴν ἀμήρυτον. Ο δὴ καὶ πεπλήρωκεν ὁ Χριστὸς, ἐπι τάσσων τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασιν εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν, καὶ δοὺς τοῖς αὐτὸν ἀγαπῶσι τῶν ἐχθρῶν κατεξανίστασθαι, καὶ κατὰ παθῶν ἀνδρίζεσθαι καὶ ἁμαρτίας καθελείν, « καὶ ἐπάνω ὄφεων, καὶ σκορπίων πατεῖν, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ. » ΚΕΦΑΛ. Β'. Συντετέλεσται, ἐξῆρται, ἀνέβη έμφυσῶν εἰς τὸ πρόσωπόν σου, ἐξαιρούμενος ἐκ θλίψεως. ΙΖ'. Ως αραρότως ἤδη, καὶ πάντη τε καὶ πάντως συμβησομένου τοῦ δεῖν ἀπολέσθαι τὴν Νινευή, συν- τετελέσθαι φησὶν αὐτὴν, τὸ οἷον ἐλθεῖν εἰς συντέλειαν διὰ τούτου δηλῶν. Καὶ μὴν, καὶ ἐξῆρθαι, τουτέστιν, ' ἐκκεκόφθαι τε εἰσάπαν, καὶ ἀνῃρῆσθαι παντελῶς. Εξ δὲ δὴ σφόδρα καὶ τὸν ἀνέβη, φησὶ ἐπὶ Κύρου, μετ' ἐμφάσεως, οἶμαι που, τοιοῦτόν τι σημαίνων, ὁποῖον ἔφη περὶ αὐτοῦ καὶ ὁ προφήτης Ιερεμίας, τὰ κατὰ καιρούς εσόμενα τῇ Νινευή προαναφωνῶν· « Ανέβη λέων ἐκ τῆς μάνδρας αὐτοῦ, ἐξολοθρεύων ἔθνη, ἐξ- ἦρε, καὶ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ, τοῦ θεῖναι τὴν γῆν εἰς ἐρήμωσιν, καὶ αἱ πόλεις ερημωθήσον- ται, παρὰ τὸ μὴ κατοικίζεσθαι αὐτάς. ο θηρὸς γὰρ ΟΙ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A haberent, necesse erat illos in iis quæ lege præci- B " C D Isa. LII. seal. 7. Rom. 11, 28, 29. 7º Rom. vii, 15. es Luc. x, 19. & Jerem. 18, 7. PATROL GR. LXXI. piebantur feriari. Ubi autem postmodum tempus dimissionis advenit, merito quis illis succlamat, aul pacis nuntius, cujus et e veloces pedes "; . aul ipse propheta, licere illis celebrare festivitates, cana tica gratiarum actionis offerre, et quæ in votis habeant, seu quæ promiserint, re praestare nume- ris omnibus. Ac mox etiam hostes perituros pro- mittit. Non enim & apponent, inquit, ut pertrans eant in vetustatem : > hoc est, non in longum tempus amplius manebant, neque inveterascentem, seu nunquam desinentem felicitatem obtinebunt. Cessabit enim brevi, et contracta evanescet. Audiat autem, et convenientius Judzus, qui animo concipitur, voces hujuscemodi. ‹ Non enim qui in manifesto Judaeus est, nec quæ in manisfesto est carnis circumcisio : sed qui in abscondito, Jila dæus, et circumcisio cordis in spiritu, et non in littera, cujus laus non ex hominibus, sed ex Deo 78. Celebrabit igitur talis festivitates præclare, stabilemı fidem habens, in Christo utique sanctificatus in spi- rit, gratia adoptionis filiorum excellens *. Oferel autem Deo hostias spirituales, seipsum con- secrans in odorem suavitatis, et omne genus virtutis simul excolens, frugalitatem, continentiam, fortitu dinem, patientiam, charitatem, spem, amorem in pauperes, benignitatem et longanimitatem : • Ta libus enim hostiis promeretur Deus ". » Intelligat insuper Judas spiritualis de omni inimico, et qui olim in ipsum dominati sunt : ‹ Non apponent am- plius, ut pertranseant in vetustatem ; ; hoc est, de medio tollenter, missi videlicet in suppliciuni æternum. Quod etiam præstitit Christus, jubens spiritus immundos in abyssum discedere ", et dom naus se diligentibus contra hostes insurgere, pas… sionesque viriliter domare, et peccata destruere, ‹ et supra serpentes ac scorpiones, el supra ominem virtutem inimici ambulare 8., CAP. II. VERS. 1. Consummatum est, ablalum est, ascens dit insufflans in faciem tuam, eruêns de tribula- tione. XVII. Tanquam congruenter, et omni ratione peritura Niuive, ipsam consunmalam esse dicit, eo verbo quasi ad consummationem et interitum ve- nisse significans. Quinetiain ablatam, hoc est, excisam totam et deletam penitus. Optime antem de Cyro dicit, cascendit, expressa signifcatione tale quid, opinor, indicans, quule et Jeremias, dum olim Ninive eventura vaticinatur: «Ascendit leo de cu. bili suo, et vastans gentes se levavit, et egressus est de loco suo, ut ponat terram in solitudinem, et civitates vastabuntur, quod non habitentur ipsa s. Instar enim fere bestis insiliens in Ni- niven, incolas ejus devoravit. Verum illis quidem llebr. xuit, 16. * Mich. 1, 15. * Luc. vill
PG 71:811ἀναβεβηκε γὰρ ἐξ ᾅδου καὶ ἀνεβίω χριστὸς, ὁ ἐμφυσῶν εἰς πρόσωπον τῶν ἁγίων ἀποστόλων καὶ λέγων Λάβετε Πνεῦμα Ἃγιον.” ἀπηλλάγμεθα γὰρ οὕτω παντὸς κακοῦ, καὶ μέτοχοι γεγονότες τοῦ Ἀγίου Πνευματος, εἰς τὸ ἀρχαῖον τῆς φύσεως ἀναστοιχειούμεθα κάλλος, καὶ εἰς εἰκόνα τὴν πρώτην νοητῶς μεταχαραττόμεθα. μορφοῦται γὰρ ἐν ἡμῖν διὰ τοῦ Πνεύματος ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστός. Σκόπευσον ὁδὸν, κράτησον ὀσφύος, ἂνδριδαι τῇ ἰσχύι σου σφόδρα, διότι ἀπέστρεψε Κύριος τὴν ὓβριν Ἰακὼβ καθὼς ὓβριν τοῦ Ἰσραή. Ώς αὐτίκα δὴ μάλα βαδιουμένοις εἰς τὴν Ἰουδαίαν, οἴκαδέ τε ἰέναι μέλλουσιν, ἀναγκαίως ἐπιφωνεῖ τὸ χρῆναι λοιπὸν καὶ τὴν ὁδον κατασκέπτεσθαι καὶ χρατεῖν ὀσφύος, τουτέστιν
ἑτοίμως τε καὶ ἐπιτηδείως ἔχειν πρὸς τοὺς τῆς ὁδοιπορίας πόνους, καὶ παντὸς ὄκνου κατανδρίζεσθαι, καὶ μακρῶν διαστημάτων ἀμείνους ὁρᾶσθαι φιλεῖν, προθυμίαις ἀμάχοις εἰς τοῦτο χρωμένους. ἑτοιμότητος δὲ σημεῖον, τὸ οἷον εὐπρεπῆ καὶ διεζωσμένην ἔχειν τὴν ὀσφύν. καὶ γοῦν ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις, μᾶλλον δὲ καὶ πᾶσι τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὐτόν “ Ἔστωσαν ὑμῶν αἱ ὀσφύες “ περιεζωσμέναι ” φησίν.
κατεδήδοκεν. 'Αλλ' ἐκείνοις μὲν ὡς πολέμιος δεινός τε καὶ ἀτεράμων ἦν, καὶ ἄθραυστος εἰς ὀργὰς γέ- γονε, τοῖς δὲ ἐξ Ἰσραὴλ • έμφυσῶν εἰς πρόσωπον, καὶ ἐξαιρούμενος ἐκ θλίψεως, ο τουτέστιν, ἀπαλλάτ των αὐτοὺς τῆς ἀσυνήθους δουλείας, δεσμῶν ἀγιείς αἰχμαλώτους ὄντας, ἀνακτώμενος διὰ τοῦ πέμψας μὲν οἴκαδε, προστάξαι δὲ καὶ τὸν θεῖον αὐτοῖς ἀνα δείμασθαι νεών. Τὸ δὲ ι ἐμφυσῶν εἰς πρόσωπον, ὡς ἐκ παραδόσεώς τε καὶ συνηθείας φησὶν Ἰουδαϊκής. Εὑρήσομεν δὲ καὶ τῶν τοιούτων μνήμην ἔσθ᾽ ὅτι κειμένην παρὰ ταῖς θεοπνεύστοις Γραφαῖς, ὁποῖόν ἐστι τὸ δεῖν οἴεσθαι τοὺς Ἰουδαίους ἐπὶ ταῖς κατὰ Θεοῦ δυσφημίαις περιρηγνύναι τὰ ἱμάτια. Καὶ μὴν Καϊάφας, Υἱὸν ἑαυτὸν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ λέγοντος ἀγρίου δίκην ἐπιθρώσκων τῇ Νινευή, τοὺς ἐν αὐτῇ Β Θεοῦ, περιέῤῥηξε τὴν ἐσθῆτα, διακεκραγώς σε λέ- γων, Εδυσφήμησε. Δεδράκασι δὲ τοῦτο καὶ οἱ θε σπέσιοι μαθηταὶ Παῦλός τε καὶ Βαρνάβας. Γεγόνασι μὲν γὰρ ἐν Λυκαονίς. Ἐπειδὴ δέ τινα τῶν ἡρέωσι· κότων τοῦ πάθους ἀπήλλαττον, καὶ παράδοξον εν τοῖς ὁρῶσι τὸ χρῆμα, θύειν αὐτοῖς ἤθελον, τῆς θε σημεία; χάριν, οἱ ἱερεῖς. Εφασκον γάρ· Οἱ θεοὶ ὅμοιον θέντες ἀνθρώποις ἦλθον πρὸς ἡμᾶς, ἐκάλουν δὲ τὸν μὲν Βαρνάβαν Δία, τὸν δὲ Παῦλον Ερμήν, ο ότι αὐτὸς ἦν, φησὶ, ὁ ἡγούμενος τοῦ λόγου. · Ἐπειδὴ δὲ τὸ δρώμενον δυσφημία τις ἦν, διέρρηξαν τὰ ἱμάτια αὐτῶν, παραδόσεσιν Ἰουδαικαῖς, καὶ ἀγράφοις ἔθεσιν ἀκολουθοῦντες ἔτι. Διαβέβληται δὲ τὸ ἔθος, ὡς οὐκ ὃν ἐκ νόμου, καὶ ἀνόνητον παντελῶς. Καὶ γοῦν ἔφη πρὸς Ἰουδαίους ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, πλαττομένους τὰ τοιάδε, καὶ τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας ἀποφατῶντας μακράν « Επιστρέψατε πρός με ἐξ ὅλης καρδίας ὑμῶν, καὶ διαῤῥήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν, καὶ μὴ εἰ ἱμάτια ὑμῶν. Ὥσπερ οὖν ἔθος ἦν περιρηγνύναι τί τὴν ἐσθῆτα, δεδυσφημηκότος τινός, οὕτω καὶ τὸ ἐμο φυσᾷν εἰς τὸ πρόσωπον τῶν ἠρρωστηκότων και ἐντινοῦν τρόπον. Ἔδρων δὲ τοῦτο μάλιστα, καὶ ἄγον ἐκτόπως, οἱ ἐφορκίζειν ειωθότες, καὶ περιέργεια ἐπῳδαῖς, πνευμάτων τε καὶ ἀλγημάτων τους κατ μνοντας ἀπαλλάττειν προσποιούμενοι. Δέχεται τοίνυν ἐκ τῆς παρ' αὐτοῖς συνηθείας τὸ παράδειγμα, και φησι· ο 'Ανέβη έμφυσῶν εἰς τὸ πρόσωπόν σου, ο Κύρος , δὲ δηλονότι· ο καὶ ἐξαιρούμενός σε ἐκ θλίψεως. » Τοῦτο γὰρ δύνασθαι κατορθοῦν, ὡς ἔφην, προσεποιοῦντή τινες, ἐμφυσῶντες ἑτέροις. ΧΑΤΙ, 63-65. Λεί. Σοφὸν δὲ καὶ ἀληθὲς εἰπεῖν, ὅτι καὶ τὸ τοῦ δια βόλου, καὶ τὸ τῆς καθ' ἡμῶν τυράννου ἁμαρτίας συνο έσταλται κράτος, καὶ ἥλω μὲν ὥσπερ ὁ θάνατος, ἐξῆρται δὲ καὶ εἰς ἅπαν ἡ φθορά. Αναβέβηκε γὰρ ἐξ ᾅδου, καὶ ἀνεβίω Χριστὸς, ὁ ἐμφυσῶν εἰς πρόσωπον τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καὶ λέγων· ο Λάβετε Πνεύμα ἅγιον. » Απηλλάγμεθα γὰρ οὕτως παντὸς κακοῦ, καὶ μέτοχοι γεγονότες τοῦ ἁγίου Πνεύματος, εἰς τὸ ἀρε χαῖον τῆς φύσεως αναστοιχειούμεθα κάλλος, καὶ εἰς εἰκόνα τὴν πρώτην νοητῶς μεταχαραττόμεθα. Μορ φοῦται γὰρ ἐν ἡμῖν διὰ τοῦ Πνεύματος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. cabili : Israelitis vero eruens de tribulatione, S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. tanguam hostis atros, et praefractus, et ira impla- A insufflans in faciem, et hoc est, ab insolenti ser- vitute liberans, vinculis captivos levans, illos mil- tendo domum, et jubendo templum divinum reædi- ficare exhilarans. Jam illud, c insuftans in fa- ciem, ut ex traditione, et consuetudine Judaica dicit. Et certum est hujusmodi rerum inentionem aliquando in divinis Scripturis inveniri; quale est quod Judæi in maledictis adversus Deum vestimenta discindenda arbitrabantur. Itaque et Caiphas, cum Christus se Filium Dei aflirmassel, scidit vestem, exclamavitque, Blasphemavit 8. Hoc idem divini discipuli fecerunt Paulus et Barnabas in Lycaonia versantes, ubi cum ægrotum quemdam curavissent, et qui videbant factum summopere admirarentur, propter coeleste miraculum, sacerdo- tes ipsis rem divinam facere instituebant. Aiebant enim : Dii similes facti hominibus ad nos descende- runt, vocabantque Barnabam Jovem, Paulum Mer curium : « Quoniam ipse, inquit, erat dux verbi **, ‣ Quia tamen quod agebatir quædam blasphemia erat, disciderunt illi vestimenta sua, Judaicas tra- ditiones et consuetudines non scriptas adhuc ob- servantes. (Reprehensus est autem inos, ut qui cum lege non consentiret, essetque inntilis prorsus. Inquit enim universorum Deus Judæis hæc in spe- ciem facientibus, el a vera pietate interim alienis- simis : ‹ Convertimini ad me ex toto corde vestro, et scindite corda vestra, et non vestimenta ve- stra s. » Quemadmodumn igitur usu receptum erat quibusdam vestes dirumpere cum blasphemasset quispiam, sic etiam insufflare in facies ægrotantium quocunque modo. Et hoc præsertim et insolentis- sime faciebant, qui adjurare consueverant, et cu- riosis incantationibus a spiritibus, et doloribus male habentes se liberare simulabant. Exemplo igitur e consuetudine ipsorum petito ait : c Ascen dit, insufflans in faciem tuam, Cyrus nimirum, et exuens te de tribulatione. lloc enim, ut dixi, quidam alios amantes se feliciter posse finge- Jant. C Sapienter autem et vere dicitur, diaboli et D peccati, quod est tyrannus noster, imperium immi- nutum periisse, et quodammodo etiam mortem captam, el corruptionem oinnino sublatam esse. Ascendit namque ab inferis, et revisit Christus, qui insufflavit in faciem sanctorum apostolorum, et dixit : ‹ Accipite Spiritum sanctum ". › Ita enim omni malo expediti sumus, et participes facti sancti Spiritus in pristinum natura decus, quasi ab ipsis elementis reformamur, atque in imaginem primam spiritualiter denuo imprimimur. Formnatur enim in nobis per Spiritum Domiuus noster Jesus Chri- slus. siv, seqq. er Joel ut, 13. Joan. 15, 22.
PG 71:812ὁδοιπορικὸν γὰρ τὸ σχῆμα, καὶ ὅτι μάλιστα πρεπωδέστατον τοῖς τὸ θεῖον κηρύττουσιν εὐαγγέλιον, καὶ ἑτοιμοτάτους ἔχουσιν εἰς τοῦτο τοὺς πόδας. κρατητὸν δὴ οὖν ὀσφύος φησὶν, ἀντὶ τῶν παρεσκευασμένος ἕσο καὶ οἷον εὐτρεπὴς εἰς ἀποδρομήν. ἀπέστρεψε γὰρ Κύριος τὴν ὕβριν φησὶ τοῦ Ἰακὼβ καθὼς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ. ἐπιτήρει πάλιν ἐν τούτοις ἀναγκαίως εἰσκεκομισμένην τὴν διαστολήν. Ἰακὼβ μὲν γάρ φησι τοὺς ἐν τῇ Σαμαρείᾳ κατῳκηκότας, τουτέστι τὰς δέκα φυλὰς, ὧν βεβασιλεύκασιν οἱ ἐκ φυλῆς Εφραΐμ καὶ Μανασσῆ, οἳ γεγόνασιν ἐξ Ἰωσὴφ, ὃς ἦν ἐξ Ιακώβ· Ἰσραὴλ δὲ ὀνομάζει τοὺς ἐν Ἱεροσολήμοις Ἰούδαν τέ φημι καὶ Βενιαμίν. ἐπειδὴ δὲ τοῦ Σεναχηρεὶμ τὴν Σαμάρεινα πεπορθηκότος, οὐχ ἥλω τὰ Ἱεροσόλυμα, Θεοῦ τὸ τηνικάδε προασπίζοντος καὶ δαπανῶντος ἀγγέλου χειρὶ τὸν Ἀσσύριον· ἀνῆκε δὲ Κῦρος οὐχὶ μόνους τοὺς ἐκ τῆς Σαμαρείας αἰχμαλώτους, ἀπενηνεγμένους εἰς τὴν Νινευΐ, ἀλλὰ γὰρ καὶ τοὺς ἐκ τῶν Ἱεροσλύμων, ἑλόντος τοῦ Ναβουχουδονόσορ τὴν χώραν· ἀναγκαίως φησὶν ὁ Προφήτης ὅτι ἀπέὂκνου
στρεψε Κύριος τὴν ὕβριν τοῦ Ἰακὼβ καθὼς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ. καὶ ὕβριν μέν φησι τὴν δουλείαν ἤτοι τὴν θητείαν.
κατεδήδοκεν. 'Αλλ' ἐκείνοις μὲν ὡς πολέμιος δεινός τε καὶ ἀτεράμων ἦν, καὶ ἄθραυστος εἰς ὀργὰς γέ- γονε, τοῖς δὲ ἐξ Ἰσραὴλ • έμφυσῶν εἰς πρόσωπον, καὶ ἐξαιρούμενος ἐκ θλίψεως, ο τουτέστιν, ἀπαλλάτ των αὐτοὺς τῆς ἀσυνήθους δουλείας, δεσμῶν ἀγιείς αἰχμαλώτους ὄντας, ἀνακτώμενος διὰ τοῦ πέμψας μὲν οἴκαδε, προστάξαι δὲ καὶ τὸν θεῖον αὐτοῖς ἀνα δείμασθαι νεών. Τὸ δὲ ι ἐμφυσῶν εἰς πρόσωπον, ὡς ἐκ παραδόσεώς τε καὶ συνηθείας φησὶν Ἰουδαϊκής. Εὑρήσομεν δὲ καὶ τῶν τοιούτων μνήμην ἔσθ᾽ ὅτι κειμένην παρὰ ταῖς θεοπνεύστοις Γραφαῖς, ὁποῖόν ἐστι τὸ δεῖν οἴεσθαι τοὺς Ἰουδαίους ἐπὶ ταῖς κατὰ Θεοῦ δυσφημίαις περιρηγνύναι τὰ ἱμάτια. Καὶ μὴν Καϊάφας, Υἱὸν ἑαυτὸν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ λέγοντος ἀγρίου δίκην ἐπιθρώσκων τῇ Νινευή, τοὺς ἐν αὐτῇ Β Θεοῦ, περιέῤῥηξε τὴν ἐσθῆτα, διακεκραγώς σε λέ- γων, Εδυσφήμησε. Δεδράκασι δὲ τοῦτο καὶ οἱ θε σπέσιοι μαθηταὶ Παῦλός τε καὶ Βαρνάβας. Γεγόνασι μὲν γὰρ ἐν Λυκαονίς. Ἐπειδὴ δέ τινα τῶν ἡρέωσι· κότων τοῦ πάθους ἀπήλλαττον, καὶ παράδοξον εν τοῖς ὁρῶσι τὸ χρῆμα, θύειν αὐτοῖς ἤθελον, τῆς θε σημεία; χάριν, οἱ ἱερεῖς. Εφασκον γάρ· Οἱ θεοὶ ὅμοιον θέντες ἀνθρώποις ἦλθον πρὸς ἡμᾶς, ἐκάλουν δὲ τὸν μὲν Βαρνάβαν Δία, τὸν δὲ Παῦλον Ερμήν, ο ότι αὐτὸς ἦν, φησὶ, ὁ ἡγούμενος τοῦ λόγου. · Ἐπειδὴ δὲ τὸ δρώμενον δυσφημία τις ἦν, διέρρηξαν τὰ ἱμάτια αὐτῶν, παραδόσεσιν Ἰουδαικαῖς, καὶ ἀγράφοις ἔθεσιν ἀκολουθοῦντες ἔτι. Διαβέβληται δὲ τὸ ἔθος, ὡς οὐκ ὃν ἐκ νόμου, καὶ ἀνόνητον παντελῶς. Καὶ γοῦν ἔφη πρὸς Ἰουδαίους ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, πλαττομένους τὰ τοιάδε, καὶ τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας ἀποφατῶντας μακράν « Επιστρέψατε πρός με ἐξ ὅλης καρδίας ὑμῶν, καὶ διαῤῥήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν, καὶ μὴ εἰ ἱμάτια ὑμῶν. Ὥσπερ οὖν ἔθος ἦν περιρηγνύναι τί τὴν ἐσθῆτα, δεδυσφημηκότος τινός, οὕτω καὶ τὸ ἐμο φυσᾷν εἰς τὸ πρόσωπον τῶν ἠρρωστηκότων και ἐντινοῦν τρόπον. Ἔδρων δὲ τοῦτο μάλιστα, καὶ ἄγον ἐκτόπως, οἱ ἐφορκίζειν ειωθότες, καὶ περιέργεια ἐπῳδαῖς, πνευμάτων τε καὶ ἀλγημάτων τους κατ μνοντας ἀπαλλάττειν προσποιούμενοι. Δέχεται τοίνυν ἐκ τῆς παρ' αὐτοῖς συνηθείας τὸ παράδειγμα, και φησι· ο 'Ανέβη έμφυσῶν εἰς τὸ πρόσωπόν σου, ο Κύρος , δὲ δηλονότι· ο καὶ ἐξαιρούμενός σε ἐκ θλίψεως. » Τοῦτο γὰρ δύνασθαι κατορθοῦν, ὡς ἔφην, προσεποιοῦντή τινες, ἐμφυσῶντες ἑτέροις. ΧΑΤΙ, 63-65. Λεί. Σοφὸν δὲ καὶ ἀληθὲς εἰπεῖν, ὅτι καὶ τὸ τοῦ δια βόλου, καὶ τὸ τῆς καθ' ἡμῶν τυράννου ἁμαρτίας συνο έσταλται κράτος, καὶ ἥλω μὲν ὥσπερ ὁ θάνατος, ἐξῆρται δὲ καὶ εἰς ἅπαν ἡ φθορά. Αναβέβηκε γὰρ ἐξ ᾅδου, καὶ ἀνεβίω Χριστὸς, ὁ ἐμφυσῶν εἰς πρόσωπον τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καὶ λέγων· ο Λάβετε Πνεύμα ἅγιον. » Απηλλάγμεθα γὰρ οὕτως παντὸς κακοῦ, καὶ μέτοχοι γεγονότες τοῦ ἁγίου Πνεύματος, εἰς τὸ ἀρε χαῖον τῆς φύσεως αναστοιχειούμεθα κάλλος, καὶ εἰς εἰκόνα τὴν πρώτην νοητῶς μεταχαραττόμεθα. Μορ φοῦται γὰρ ἐν ἡμῖν διὰ τοῦ Πνεύματος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. cabili : Israelitis vero eruens de tribulatione, S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. tanguam hostis atros, et praefractus, et ira impla- A insufflans in faciem, et hoc est, ab insolenti ser- vitute liberans, vinculis captivos levans, illos mil- tendo domum, et jubendo templum divinum reædi- ficare exhilarans. Jam illud, c insuftans in fa- ciem, ut ex traditione, et consuetudine Judaica dicit. Et certum est hujusmodi rerum inentionem aliquando in divinis Scripturis inveniri; quale est quod Judæi in maledictis adversus Deum vestimenta discindenda arbitrabantur. Itaque et Caiphas, cum Christus se Filium Dei aflirmassel, scidit vestem, exclamavitque, Blasphemavit 8. Hoc idem divini discipuli fecerunt Paulus et Barnabas in Lycaonia versantes, ubi cum ægrotum quemdam curavissent, et qui videbant factum summopere admirarentur, propter coeleste miraculum, sacerdo- tes ipsis rem divinam facere instituebant. Aiebant enim : Dii similes facti hominibus ad nos descende- runt, vocabantque Barnabam Jovem, Paulum Mer curium : « Quoniam ipse, inquit, erat dux verbi **, ‣ Quia tamen quod agebatir quædam blasphemia erat, disciderunt illi vestimenta sua, Judaicas tra- ditiones et consuetudines non scriptas adhuc ob- servantes. (Reprehensus est autem inos, ut qui cum lege non consentiret, essetque inntilis prorsus. Inquit enim universorum Deus Judæis hæc in spe- ciem facientibus, el a vera pietate interim alienis- simis : ‹ Convertimini ad me ex toto corde vestro, et scindite corda vestra, et non vestimenta ve- stra s. » Quemadmodumn igitur usu receptum erat quibusdam vestes dirumpere cum blasphemasset quispiam, sic etiam insufflare in facies ægrotantium quocunque modo. Et hoc præsertim et insolentis- sime faciebant, qui adjurare consueverant, et cu- riosis incantationibus a spiritibus, et doloribus male habentes se liberare simulabant. Exemplo igitur e consuetudine ipsorum petito ait : c Ascen dit, insufflans in faciem tuam, Cyrus nimirum, et exuens te de tribulatione. lloc enim, ut dixi, quidam alios amantes se feliciter posse finge- Jant. C Sapienter autem et vere dicitur, diaboli et D peccati, quod est tyrannus noster, imperium immi- nutum periisse, et quodammodo etiam mortem captam, el corruptionem oinnino sublatam esse. Ascendit namque ab inferis, et revisit Christus, qui insufflavit in faciem sanctorum apostolorum, et dixit : ‹ Accipite Spiritum sanctum ". › Ita enim omni malo expediti sumus, et participes facti sancti Spiritus in pristinum natura decus, quasi ab ipsis elementis reformamur, atque in imaginem primam spiritualiter denuo imprimimur. Formnatur enim in nobis per Spiritum Domiuus noster Jesus Chri- slus. siv, seqq. er Joel ut, 13. Joan. 15, 22.
PG 71:813ὅτι δὲ ἅπαντας ἀνήσει Θεὸς, οὐ προασπίζων μὲν τινῶν, ἐναφιεὶς δὲ τοῖς πόνοις ἑτέρους ἐντρύχεσθαι, διδάσκει λέγων οὕτως Ἀπέστρεψε τὴν ὕβριν τοῦ Ἰακὼβ καθὼς ἀποστρέφεται καὶ ἡ τοῦ Ἰσραήλ. σύμπαντες γὰρ, ὡς ἔφημεν, ἀνέδραμον εἰς τὴν Ἰουδαίαν, τὰ ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας διακρουσάμενοι βλάβη. Χρῆναι δέ φημι ἔγωγε, καὶ μάλα εἰκότως, καὶ τοὺς ἐν Χριστῷ λελυτρωμένους ζῆν μὲν ἐθέλειν οὐκ ἀπερισκέπτως ἔτι· περιαθρεῖν δὲ μᾶλλον τῆς ἀρεσκούσης τῷ Θεῷ πολιτείας τὴν ὁδὸν καὶ τρίβον ἰέναι τὴν ἀγαθὴν καὶ κρατεῖν ὀσφύος, τουτέστιν ἀμείνους ὁρᾶσθαι γαστρὸς καὶ φιληδονίας, “ καὶ τῆς σαρκὸς μὴ ποιεῖσθαι πρόνοιαν εἰς ἐπιθυμίας, καταωεανιευεσθαι ἕσθαι δὲ καὶ παθῶν καὶ ὄκνου παντός· ἥξουσι γὰρ οὕτως εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν τὴν ἐπουράνιον Ἰερουσαλὴμ, ἐκεῖ τε προσκομιοῦσι Θεῷ πνευματικὰς θυσίας, καὶ τῆς ἀρχαίας δουλείας τὸν ζυγὸν ἀποσεισάμενοι, τὸν εὐκλεᾶ καὶ ἐλεύθερον καὶ φαυλότητος ἁπάσης ἀπηλλαγμένον διαβιώσονται βίον. Διότι ἐκτινάσσοντες ἐξετινάξαν αὐτοὺς καὶ τά καὶ τὰ κλήματα αὐτῶν. διέφθειραν ὤλα δυναστείας αὐτῶν ἐξ ἀνθρώπων, ἂνδρας δυνατούς ἐμπαίζοντας ἐν πυρί.
Σκόπευσον ὁδὸν, κράτησον ὀσφύος, ανδριζε Α τῇ ἰσχύι σφόδρα, διότι ἀπέστρεψε Κύριος τὴν Υβριν Ἰακώβ, καθώς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ. ΙΗ'. Ως αὐτίκα δὴ βαδιουμένοις εἰς τὴν Ἰουδαίων, οἴκαδε τε ἰέναι μέλλουσιν ἀναγκαίως ἐπιφωνεῖ, τὸ χρῆναι λοιπὸν καὶ τὴν ὁδὸν κατασκέπτεσθαι, καὶ κρατεῖν ὀσφύος, τουτέστιν, ἑτοίμως τε καὶ ἐπιτη δείως ἔχειν πρὸς τοὺς τῆς ὁδοιπορίας πόνους, καὶ παντός δάνου κατανδρίζεσθαι, καὶ μακρῶν διαστη μάτων ἀμείνους ὁρᾶσθαι φιλεῖν, προθυμίαις ἀμάχοις εἰς τοῦτο χρωμένους. Ετοιμότατον δὲ σημεῖον τού- του, τὸ, οἷον εὐπρεπῆ (1), καὶ διεζωσμένην ἔχειν τὴν ὀσφύν. Καὶ γοῦν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις, μᾶλλον δὲ καὶ πᾶσι τοῖς πιστεύου- σιν εἰς αὐτὸν ἔλεγεν· ι Εστωσαν αἱ ὀσφύες ὑμῶν περιεζωσμέναι. » Οδοιπορικὸν γὰρ τὸ χρῆμα, καὶ Β ὅτι μάλιστα πρεπωδέστατον τοῖς τὸ θεῖον ἀνακηρύτ- τουσιν Εὐαγγέλιον, καὶ ἑτοιμοτάτους ἔχουσιν εἰς τοῦτο τοὺς πόδας. • Κράτησον δὴ οὖν ἐσφύος, ο φησί, ἀντὶ τοῦ, παρεσκευασμένος ἔσο, καὶ οἷον εὐτρεπής εἰς ἀποδρομήν, « Απέστρεψε γὰρ Κύριος τὴν ύβριν, φησί, τοῦ Ἰακώβ, καθώς υβριν τοῦ Ἰσραήλ. » Επι- τήρει πάλιν ἐν τούτοις ἀναγκαίως εἰσκεκομισμένην τὴν διαστολήν. Ἰακὼβ μὲν γάρ φησι τοὺς ἐν τῇ Σα- μαρεία κατωκηκότας, τουτέστι, τὰς δέκα φυλάς, ὧν βεβασιλεύκασιν οἱ ἐκ φυλῆς Ἐφραὶμ καὶ Μανασσῆ, οι γεγόνασιν ἐξ Ἰωσήφ, ὃς ἦν ἐξ Ἰακώβ. Ἰσραὴλ δὲ ὀνομάζει τοὺς ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις, Θεοῦ τὸ τηνι καῦτα προασπίζοντος, καὶ δαπανῶντος ἀγγέλου χειρί τὸν ᾿Ασσύριον. Ανήκε δὲ Κύρος οὐχί μόνους τοὺς ἐκ Σαμαρείας αἰχμαλώτους, ἀπενηνεγμένους εἰς τὴν Νινευή, ἀλλὰ γὰρ καὶ τοὺς ἐκ τῶν Ἱεροσολύμων. Δια τοῦτο ἀναγκαίως φησὶ ὁ προφήτης, ὅτι ο Απέστρεψε Κύριος τὴν ὕβριν Ἰακώβ, καθώς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ.» Καὶ ὕβριν μέν φησι τὴν δουλείαν, ἤτοι τὴν θητείαν. Ὅτι δὲ ἅπαντας ἀνέσει Θεός, οὐ προασπίζων μέν τίνων, ἐναφτεί; δὲ τοῖς πόνοις ἐντρύχεσθαι, διδάσκει λέγων, οὕτως ἀπεστράφθαι τὴν ὕβριν Ἰακώβ, καθώς ἀποστρέφεται καὶ ἡ τοῦ Ἰσραήλ. Σύμπαντες γὰρ, ὡς σίας διακρουσάμενοι βλάβην. Χρῆναι δέ φημι ἔγωγε, καὶ μάλα εἰκότως, καὶ τοὺς ἐν Χριστῷ λελυτρωμένους ζῆν μὲν ἐθέλειν οὐκ ἀπερισκέπτως ἔτι· περιαθρεῖν δὲ μᾶλλον τῆς ἀρε σκούσης πολιτείας τὴν ὁδὸν, καὶ τρίβον ἰέναι τὴν ἀγαθὴν, καὶ κρατεῖν ὀσφύος, τουτέστιν, ἀμείνους ἐρᾶσθαι γαστρὸς καὶ φιληδονίας, «Καὶ τῆς σαρκὸς μὴ ποιεῖσθαι πρόνοιαν εἰς ἐπιθυμίαν, ο κατανα νεύεσθαι δὲ καὶ παθῶν, καὶ ἔκνου παντός· ἥξουσι γὰρ οὕτως εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν τὴν ἐπουράνιον Ίε- μουσαλήμ. Ἐκεῖ προσκομιοῦσι Θεῷ πνευματικάς θυ σίας, καὶ τῆς ἀρχαίας δουλείας τὸν ζυγὸν ἀποσειτά μενοι, τὸν εὐκλεῶ, καὶ ἐλεύθερον, καὶ φαυλότητος ἁπάσης ἀπηλλαγμένον διαβιώσονται βίον. Διότι ἐκτινάσσοντες ἐξετίναξαν αὐτοὺς, καὶ τὰ κλήματα αὐτῶν. Διέφθειραν ὅπλα δυναστείας ἔφην, ἀνέδραμον εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἐκ τῆς αἰχμαλω › IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. C p D VERS. 2. Contemplare viam, lene lumbum, viriliter age vehementer, quoniam avertit Dominus contumeliam Jacob, sicut contumeliam Israel. XVIII. Quasi brevi in Judream ambulaturos, do- niumque reversuros, res postulabat ut moneret, oportere deinceps, et viam considerare, ac tenere lumbos, hoc est, paratos et comparatos esse ad labores itineris sufferendos, omnemque torporem viriliter spernere, et invicta alacritate suscepta, velle dilationibus diuturnis superiores videri. Maxi- me autem obvium hujus rei signum, quasi decorun), et præcinctum habere lumbum. Proinde et Dominus noster Jesus Christus sanctis apostolis, imo omul- bus in ipsum credentibus dicebat: Sint lumbi vestri precincti ®. . Est enim viatorium hoc nego- tium, et convenientissimum divinum prædicantibus. Evangelium, et ad hoc pedes habentibus paratissi mos. Inquit igitur : • Tene lumbum; » pro, para lus esto, el velut instructus ad celerem abitum. • Avertit enim Dominus, inquit, contumeliam Ja- coli, sicut contumeliam Israel. Rursum in his inductam distinctionem observes necesse est. Jacob enim nominat, qui Samariam incoluerunt, hoc est, decem tribus, quorum reges fuerunt ex tribu Ephraim, et Manasse, filiorum Joseph, qui patrem habuit Jacob. Israel nominat llierosolymitanos, pro quibus tunc Deus pugnavit, et manu angeli Assyrium confecit. Dimisit autem Cyrus non modo captivos ex Samaria Niniven abductos; sed etiam Hieroso- Iymis". Quare jure inquit propheta : « Avertit Domi nus contumeliam Jacob, sicut contumeliam Israel. Et contumeliam quidem servitutem, sive famulatum mercenarium nominat. Omnes autem liberaturum Deum, non ut alios tueatur, alios ærumnis consumi patiatur, docet, inquiens, sic aversam esse contume- liam Jacob, sicut aversa sit contumelia Israel. Uni- versi enim, captivitatis depulsis incommodis, in Ju- daam repedarunt. Puto autem ego, et apposite admodum, in Christo redemptos, non amplius inconsiderate vivere opor- tere, sed modum conversationis Deo placentis po- lius circumspicere, et viam ambulare bonam, et te- nere lumbos, hoc est, cerni imperare ventri et contemnere voluptates: « Et non facere curam carnis in desideriis "; › Juvenili autem quodam spiritu passionibus, et cuivis inertiæ languorique resistere : sic enim venient in sanctam civitatem, cœlestem Jerusalem. Illic offerent Deo spirituales lostias, et excusso veleris servitutis jugo, vitam gloriosam et liberam, et omni nequitia vacantom vivent. VERS. 3, 4. Quia excutientes excusserunt eos, et propagines eorum. Demoliti sunt arma potentia er » Rom. xiii, 14. * Luc. xii, 35. ºº¡V Reg. 19, 35. • Estr. 1, seqq. (1) Aubertus, ἀπρεπῆ, indecorum. EDIT.
αἱ ἡνίαι τῶν ἁρμάτων αὐτῶν ἐὺ ἡμέρᾳ ἑτοιμασίας αὐτοῦ, καὶ οἱ ἱππεῖς θορυβηθήσονται ἑ ταῖς ὁδοῖς, καὶ συγχυθήσονται τὰ ἃρματα καὶ συμπλακπσονται ἐν ταῖς πλατείαις· ἡ ὃρασις αὐτῶ ὡς λαμπάδες πυρός καὶ ὡς ἀστραπαὶ διατρέχουσαι. Ἐνηχοῦντος μὲν τοῖς ἁγίοις προφήταις τὰ κατὰ καιροὺς ἐσόμενα τοῦ πάντα εἰδότος Θεοῦ, προαπήγγελλον ἀναγκαίως κατὰ τὸ αὐτῷ δοκοῦν. ἐγίνοντο δὲ πλειστάκις καὶ ἐν αὐταῖς ταῖς τῶν πραγμάτων ὁράσεσι. τοιγάρτοι καταπεπλήγασι καὶ μονονουχὶ πληρούμενα βλέποντες, τοὺς περὶ αὐτῶν ἐποιοῦντο λόγους· ὁποῖόν τι καὶ νῦν ὁ Προφήτης δοκεῖ πεπονθέναι ἐπί τε τοῖς οἰκοῦσι τὴν Νιευΐ, καὶ τοῖς Κύρῳ συνησπικόσιν, ὅτι καὶ ἐξετίναξαν αὐτοὺς καὶ τὰ κλὴματα αὐτῶν. πεποίηται δὲ ὁ λόγος ὡς ἀπό γε τοῦ συμβαίνειν ταῖς ἀμπέλοις εἰωθότος. ἐκτινιίσσεται γὰρ ὁ βότρυς καὶ τὰς ῥᾶγας ἀποπτύει, ἢ ῥαγδαιοτάτου προσβάλλοντος πνεύματος, ἣ καύσωνος καταφλέγοντος, ἢ καὶ ἑτέρας ἡστινοσοῦν συμβαινούσης βλάβης, ὡς καὶ αὐτὸ τοῖς καρποῖς τὸ κλημα συναναφαίνεσθαι καὶ αὐτῆς τῆς ἄνθης ἀπογυμνούμενον. οὕτω δὴ οὖν ἀπετίναξαν αὐτοὺς ὡς ἀμπέλους. διέφθαρται δὲ καὶ τὰ ὅπλα αὐτῶν, τουτέστιν ἡ δυναστεία· ὃπλα γὰρ ἔσθ’ ὅτε σημαίνει τὴν δυναστείαν.
Σκόπευσον ὁδὸν, κράτησον ὀσφύος, ανδριζε Α τῇ ἰσχύι σφόδρα, διότι ἀπέστρεψε Κύριος τὴν Υβριν Ἰακώβ, καθώς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ. ΙΗ'. Ως αὐτίκα δὴ βαδιουμένοις εἰς τὴν Ἰουδαίων, οἴκαδε τε ἰέναι μέλλουσιν ἀναγκαίως ἐπιφωνεῖ, τὸ χρῆναι λοιπὸν καὶ τὴν ὁδὸν κατασκέπτεσθαι, καὶ κρατεῖν ὀσφύος, τουτέστιν, ἑτοίμως τε καὶ ἐπιτη δείως ἔχειν πρὸς τοὺς τῆς ὁδοιπορίας πόνους, καὶ παντός δάνου κατανδρίζεσθαι, καὶ μακρῶν διαστη μάτων ἀμείνους ὁρᾶσθαι φιλεῖν, προθυμίαις ἀμάχοις εἰς τοῦτο χρωμένους. Ετοιμότατον δὲ σημεῖον τού- του, τὸ, οἷον εὐπρεπῆ (1), καὶ διεζωσμένην ἔχειν τὴν ὀσφύν. Καὶ γοῦν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις, μᾶλλον δὲ καὶ πᾶσι τοῖς πιστεύου- σιν εἰς αὐτὸν ἔλεγεν· ι Εστωσαν αἱ ὀσφύες ὑμῶν περιεζωσμέναι. » Οδοιπορικὸν γὰρ τὸ χρῆμα, καὶ Β ὅτι μάλιστα πρεπωδέστατον τοῖς τὸ θεῖον ἀνακηρύτ- τουσιν Εὐαγγέλιον, καὶ ἑτοιμοτάτους ἔχουσιν εἰς τοῦτο τοὺς πόδας. • Κράτησον δὴ οὖν ἐσφύος, ο φησί, ἀντὶ τοῦ, παρεσκευασμένος ἔσο, καὶ οἷον εὐτρεπής εἰς ἀποδρομήν, « Απέστρεψε γὰρ Κύριος τὴν ύβριν, φησί, τοῦ Ἰακώβ, καθώς υβριν τοῦ Ἰσραήλ. » Επι- τήρει πάλιν ἐν τούτοις ἀναγκαίως εἰσκεκομισμένην τὴν διαστολήν. Ἰακὼβ μὲν γάρ φησι τοὺς ἐν τῇ Σα- μαρεία κατωκηκότας, τουτέστι, τὰς δέκα φυλάς, ὧν βεβασιλεύκασιν οἱ ἐκ φυλῆς Ἐφραὶμ καὶ Μανασσῆ, οι γεγόνασιν ἐξ Ἰωσήφ, ὃς ἦν ἐξ Ἰακώβ. Ἰσραὴλ δὲ ὀνομάζει τοὺς ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις, Θεοῦ τὸ τηνι καῦτα προασπίζοντος, καὶ δαπανῶντος ἀγγέλου χειρί τὸν ᾿Ασσύριον. Ανήκε δὲ Κύρος οὐχί μόνους τοὺς ἐκ Σαμαρείας αἰχμαλώτους, ἀπενηνεγμένους εἰς τὴν Νινευή, ἀλλὰ γὰρ καὶ τοὺς ἐκ τῶν Ἱεροσολύμων. Δια τοῦτο ἀναγκαίως φησὶ ὁ προφήτης, ὅτι ο Απέστρεψε Κύριος τὴν ὕβριν Ἰακώβ, καθώς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ.» Καὶ ὕβριν μέν φησι τὴν δουλείαν, ἤτοι τὴν θητείαν. Ὅτι δὲ ἅπαντας ἀνέσει Θεός, οὐ προασπίζων μέν τίνων, ἐναφτεί; δὲ τοῖς πόνοις ἐντρύχεσθαι, διδάσκει λέγων, οὕτως ἀπεστράφθαι τὴν ὕβριν Ἰακώβ, καθώς ἀποστρέφεται καὶ ἡ τοῦ Ἰσραήλ. Σύμπαντες γὰρ, ὡς σίας διακρουσάμενοι βλάβην. Χρῆναι δέ φημι ἔγωγε, καὶ μάλα εἰκότως, καὶ τοὺς ἐν Χριστῷ λελυτρωμένους ζῆν μὲν ἐθέλειν οὐκ ἀπερισκέπτως ἔτι· περιαθρεῖν δὲ μᾶλλον τῆς ἀρε σκούσης πολιτείας τὴν ὁδὸν, καὶ τρίβον ἰέναι τὴν ἀγαθὴν, καὶ κρατεῖν ὀσφύος, τουτέστιν, ἀμείνους ἐρᾶσθαι γαστρὸς καὶ φιληδονίας, «Καὶ τῆς σαρκὸς μὴ ποιεῖσθαι πρόνοιαν εἰς ἐπιθυμίαν, ο κατανα νεύεσθαι δὲ καὶ παθῶν, καὶ ἔκνου παντός· ἥξουσι γὰρ οὕτως εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν τὴν ἐπουράνιον Ίε- μουσαλήμ. Ἐκεῖ προσκομιοῦσι Θεῷ πνευματικάς θυ σίας, καὶ τῆς ἀρχαίας δουλείας τὸν ζυγὸν ἀποσειτά μενοι, τὸν εὐκλεῶ, καὶ ἐλεύθερον, καὶ φαυλότητος ἁπάσης ἀπηλλαγμένον διαβιώσονται βίον. Διότι ἐκτινάσσοντες ἐξετίναξαν αὐτοὺς, καὶ τὰ κλήματα αὐτῶν. Διέφθειραν ὅπλα δυναστείας ἔφην, ἀνέδραμον εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἐκ τῆς αἰχμαλω › IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. C p D VERS. 2. Contemplare viam, lene lumbum, viriliter age vehementer, quoniam avertit Dominus contumeliam Jacob, sicut contumeliam Israel. XVIII. Quasi brevi in Judream ambulaturos, do- niumque reversuros, res postulabat ut moneret, oportere deinceps, et viam considerare, ac tenere lumbos, hoc est, paratos et comparatos esse ad labores itineris sufferendos, omnemque torporem viriliter spernere, et invicta alacritate suscepta, velle dilationibus diuturnis superiores videri. Maxi- me autem obvium hujus rei signum, quasi decorun), et præcinctum habere lumbum. Proinde et Dominus noster Jesus Christus sanctis apostolis, imo omul- bus in ipsum credentibus dicebat: Sint lumbi vestri precincti ®. . Est enim viatorium hoc nego- tium, et convenientissimum divinum prædicantibus. Evangelium, et ad hoc pedes habentibus paratissi mos. Inquit igitur : • Tene lumbum; » pro, para lus esto, el velut instructus ad celerem abitum. • Avertit enim Dominus, inquit, contumeliam Ja- coli, sicut contumeliam Israel. Rursum in his inductam distinctionem observes necesse est. Jacob enim nominat, qui Samariam incoluerunt, hoc est, decem tribus, quorum reges fuerunt ex tribu Ephraim, et Manasse, filiorum Joseph, qui patrem habuit Jacob. Israel nominat llierosolymitanos, pro quibus tunc Deus pugnavit, et manu angeli Assyrium confecit. Dimisit autem Cyrus non modo captivos ex Samaria Niniven abductos; sed etiam Hieroso- Iymis". Quare jure inquit propheta : « Avertit Domi nus contumeliam Jacob, sicut contumeliam Israel. Et contumeliam quidem servitutem, sive famulatum mercenarium nominat. Omnes autem liberaturum Deum, non ut alios tueatur, alios ærumnis consumi patiatur, docet, inquiens, sic aversam esse contume- liam Jacob, sicut aversa sit contumelia Israel. Uni- versi enim, captivitatis depulsis incommodis, in Ju- daam repedarunt. Puto autem ego, et apposite admodum, in Christo redemptos, non amplius inconsiderate vivere opor- tere, sed modum conversationis Deo placentis po- lius circumspicere, et viam ambulare bonam, et te- nere lumbos, hoc est, cerni imperare ventri et contemnere voluptates: « Et non facere curam carnis in desideriis "; › Juvenili autem quodam spiritu passionibus, et cuivis inertiæ languorique resistere : sic enim venient in sanctam civitatem, cœlestem Jerusalem. Illic offerent Deo spirituales lostias, et excusso veleris servitutis jugo, vitam gloriosam et liberam, et omni nequitia vacantom vivent. VERS. 3, 4. Quia excutientes excusserunt eos, et propagines eorum. Demoliti sunt arma potentia er » Rom. xiii, 14. * Luc. xii, 35. ºº¡V Reg. 19, 35. • Estr. 1, seqq. (1) Aubertus, ἀπρεπῆ, indecorum. EDIT.
PG 71:814δεινοὺς δὲ ὄντας ἱππέας, e καὶ τὰς ἐφ’ ἁρμάτων εἰδότας μάχας ἐν ἀφορήτοις ἄγαν φησὶ γενέσθαι δείμασιν, ὡς τραπέσθαι μὲν εἰς φυγὴν, συμπλέκεσθαι δὲ ἀλλήλοις, καὶ συνθραύεσθαι προσρηγνυμένους, οἴεσθαι δὲ οὕτως καταθεᾶν αὐτὸν τὰς τῶν πολεμίων φάλαγγας, ὡς οὐδὲν λαμπάσι παραχωρεῖν, ἢ καὶ ἀστραπαῖς ἐν ἴσῳ καταφλέγειν αὐτοὺς ὀξεῖ καὶ ἀσχέτῳ διαττούσας δρόμῳ. Καὶ μνησθήσονται οἱ μεγιστᾶνες αὐτῶι, καὶ φεύξονται ἡμέρας
κοὶ ἀσθενήσουσιν ἐν τῇ πορείᾳ οὐτῶ, καὶ σπεύσουσιν ἐπὶ τὰ τείχη, κω ἑτοιμάσουσι τὰς προφυλακὰς αὐτῶν. Καταβρίθοντος τοῦ πολέμου καὶ αὐτοὺς τοῖς ἄλλοις ὁμοῦ τοὺς δυνατωτάτους, εἰς νοῦν δέξονται, φησὶν, ἃ δεδράκασιν ἑλόντες τὴν Ἰουδαίαν, ἤγουν ὧν ἐκτόπως εἰρήκασι, παλιμφήμους ἱέντες φωνὰς, καὶ οἷον τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν ταῖς παρὰ σφῶν ἀθυροστομίαις κατασφενδονῶντες οἱ δείλαιοι. εἶτα τούτων ἐνηνεγμένοι πρὸς ἀνάμνησιν, εἴσονται λοιπὸν, ὅτι Θεὸν ἔχουσι δυσμενῆ καὶ τοῖς τῶν πολεμούντων αὐτοὺς ὑποστρωννύντα ποσὶ, καίτοι πάλαι δεινοὺς ὄντας ἄγαν, καὶ κομιδῆ δυσάντητον τὴν καθ’ ὧν ἂν ἴοιεν προσβολὴν ποιεῖσθαι μεμελετηκότας. εἰ δὲ δὴ καὶ τράποιντο πρὸς φυγὴν, δυσεξίτητον εὑρόντες τὸ χρῆμα, καὶ ἀσθενησαντες ἐν ταῖς πορείαις αὐτῶν μετοιχήσονται πρὸς βουλὰς ἑτέρας.
Σκόπευσον ὁδὸν, κράτησον ὀσφύος, ανδριζε Α τῇ ἰσχύι σφόδρα, διότι ἀπέστρεψε Κύριος τὴν Υβριν Ἰακώβ, καθώς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ. ΙΗ'. Ως αὐτίκα δὴ βαδιουμένοις εἰς τὴν Ἰουδαίων, οἴκαδε τε ἰέναι μέλλουσιν ἀναγκαίως ἐπιφωνεῖ, τὸ χρῆναι λοιπὸν καὶ τὴν ὁδὸν κατασκέπτεσθαι, καὶ κρατεῖν ὀσφύος, τουτέστιν, ἑτοίμως τε καὶ ἐπιτη δείως ἔχειν πρὸς τοὺς τῆς ὁδοιπορίας πόνους, καὶ παντός δάνου κατανδρίζεσθαι, καὶ μακρῶν διαστη μάτων ἀμείνους ὁρᾶσθαι φιλεῖν, προθυμίαις ἀμάχοις εἰς τοῦτο χρωμένους. Ετοιμότατον δὲ σημεῖον τού- του, τὸ, οἷον εὐπρεπῆ (1), καὶ διεζωσμένην ἔχειν τὴν ὀσφύν. Καὶ γοῦν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις, μᾶλλον δὲ καὶ πᾶσι τοῖς πιστεύου- σιν εἰς αὐτὸν ἔλεγεν· ι Εστωσαν αἱ ὀσφύες ὑμῶν περιεζωσμέναι. » Οδοιπορικὸν γὰρ τὸ χρῆμα, καὶ Β ὅτι μάλιστα πρεπωδέστατον τοῖς τὸ θεῖον ἀνακηρύτ- τουσιν Εὐαγγέλιον, καὶ ἑτοιμοτάτους ἔχουσιν εἰς τοῦτο τοὺς πόδας. • Κράτησον δὴ οὖν ἐσφύος, ο φησί, ἀντὶ τοῦ, παρεσκευασμένος ἔσο, καὶ οἷον εὐτρεπής εἰς ἀποδρομήν, « Απέστρεψε γὰρ Κύριος τὴν ύβριν, φησί, τοῦ Ἰακώβ, καθώς υβριν τοῦ Ἰσραήλ. » Επι- τήρει πάλιν ἐν τούτοις ἀναγκαίως εἰσκεκομισμένην τὴν διαστολήν. Ἰακὼβ μὲν γάρ φησι τοὺς ἐν τῇ Σα- μαρεία κατωκηκότας, τουτέστι, τὰς δέκα φυλάς, ὧν βεβασιλεύκασιν οἱ ἐκ φυλῆς Ἐφραὶμ καὶ Μανασσῆ, οι γεγόνασιν ἐξ Ἰωσήφ, ὃς ἦν ἐξ Ἰακώβ. Ἰσραὴλ δὲ ὀνομάζει τοὺς ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις, Θεοῦ τὸ τηνι καῦτα προασπίζοντος, καὶ δαπανῶντος ἀγγέλου χειρί τὸν ᾿Ασσύριον. Ανήκε δὲ Κύρος οὐχί μόνους τοὺς ἐκ Σαμαρείας αἰχμαλώτους, ἀπενηνεγμένους εἰς τὴν Νινευή, ἀλλὰ γὰρ καὶ τοὺς ἐκ τῶν Ἱεροσολύμων. Δια τοῦτο ἀναγκαίως φησὶ ὁ προφήτης, ὅτι ο Απέστρεψε Κύριος τὴν ὕβριν Ἰακώβ, καθώς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ.» Καὶ ὕβριν μέν φησι τὴν δουλείαν, ἤτοι τὴν θητείαν. Ὅτι δὲ ἅπαντας ἀνέσει Θεός, οὐ προασπίζων μέν τίνων, ἐναφτεί; δὲ τοῖς πόνοις ἐντρύχεσθαι, διδάσκει λέγων, οὕτως ἀπεστράφθαι τὴν ὕβριν Ἰακώβ, καθώς ἀποστρέφεται καὶ ἡ τοῦ Ἰσραήλ. Σύμπαντες γὰρ, ὡς σίας διακρουσάμενοι βλάβην. Χρῆναι δέ φημι ἔγωγε, καὶ μάλα εἰκότως, καὶ τοὺς ἐν Χριστῷ λελυτρωμένους ζῆν μὲν ἐθέλειν οὐκ ἀπερισκέπτως ἔτι· περιαθρεῖν δὲ μᾶλλον τῆς ἀρε σκούσης πολιτείας τὴν ὁδὸν, καὶ τρίβον ἰέναι τὴν ἀγαθὴν, καὶ κρατεῖν ὀσφύος, τουτέστιν, ἀμείνους ἐρᾶσθαι γαστρὸς καὶ φιληδονίας, «Καὶ τῆς σαρκὸς μὴ ποιεῖσθαι πρόνοιαν εἰς ἐπιθυμίαν, ο κατανα νεύεσθαι δὲ καὶ παθῶν, καὶ ἔκνου παντός· ἥξουσι γὰρ οὕτως εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν τὴν ἐπουράνιον Ίε- μουσαλήμ. Ἐκεῖ προσκομιοῦσι Θεῷ πνευματικάς θυ σίας, καὶ τῆς ἀρχαίας δουλείας τὸν ζυγὸν ἀποσειτά μενοι, τὸν εὐκλεῶ, καὶ ἐλεύθερον, καὶ φαυλότητος ἁπάσης ἀπηλλαγμένον διαβιώσονται βίον. Διότι ἐκτινάσσοντες ἐξετίναξαν αὐτοὺς, καὶ τὰ κλήματα αὐτῶν. Διέφθειραν ὅπλα δυναστείας ἔφην, ἀνέδραμον εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἐκ τῆς αἰχμαλω › IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. C p D VERS. 2. Contemplare viam, lene lumbum, viriliter age vehementer, quoniam avertit Dominus contumeliam Jacob, sicut contumeliam Israel. XVIII. Quasi brevi in Judream ambulaturos, do- niumque reversuros, res postulabat ut moneret, oportere deinceps, et viam considerare, ac tenere lumbos, hoc est, paratos et comparatos esse ad labores itineris sufferendos, omnemque torporem viriliter spernere, et invicta alacritate suscepta, velle dilationibus diuturnis superiores videri. Maxi- me autem obvium hujus rei signum, quasi decorun), et præcinctum habere lumbum. Proinde et Dominus noster Jesus Christus sanctis apostolis, imo omul- bus in ipsum credentibus dicebat: Sint lumbi vestri precincti ®. . Est enim viatorium hoc nego- tium, et convenientissimum divinum prædicantibus. Evangelium, et ad hoc pedes habentibus paratissi mos. Inquit igitur : • Tene lumbum; » pro, para lus esto, el velut instructus ad celerem abitum. • Avertit enim Dominus, inquit, contumeliam Ja- coli, sicut contumeliam Israel. Rursum in his inductam distinctionem observes necesse est. Jacob enim nominat, qui Samariam incoluerunt, hoc est, decem tribus, quorum reges fuerunt ex tribu Ephraim, et Manasse, filiorum Joseph, qui patrem habuit Jacob. Israel nominat llierosolymitanos, pro quibus tunc Deus pugnavit, et manu angeli Assyrium confecit. Dimisit autem Cyrus non modo captivos ex Samaria Niniven abductos; sed etiam Hieroso- Iymis". Quare jure inquit propheta : « Avertit Domi nus contumeliam Jacob, sicut contumeliam Israel. Et contumeliam quidem servitutem, sive famulatum mercenarium nominat. Omnes autem liberaturum Deum, non ut alios tueatur, alios ærumnis consumi patiatur, docet, inquiens, sic aversam esse contume- liam Jacob, sicut aversa sit contumelia Israel. Uni- versi enim, captivitatis depulsis incommodis, in Ju- daam repedarunt. Puto autem ego, et apposite admodum, in Christo redemptos, non amplius inconsiderate vivere opor- tere, sed modum conversationis Deo placentis po- lius circumspicere, et viam ambulare bonam, et te- nere lumbos, hoc est, cerni imperare ventri et contemnere voluptates: « Et non facere curam carnis in desideriis "; › Juvenili autem quodam spiritu passionibus, et cuivis inertiæ languorique resistere : sic enim venient in sanctam civitatem, cœlestem Jerusalem. Illic offerent Deo spirituales lostias, et excusso veleris servitutis jugo, vitam gloriosam et liberam, et omni nequitia vacantom vivent. VERS. 3, 4. Quia excutientes excusserunt eos, et propagines eorum. Demoliti sunt arma potentia er » Rom. xiii, 14. * Luc. xii, 35. ºº¡V Reg. 19, 35. • Estr. 1, seqq. (1) Aubertus, ἀπρεπῆ, indecorum. EDIT.
PG 71:815ἐπιμελήσονται γὰρ τειχῶν, καὶ τὰς ἐπ’ αὐτῶν ποιήσονται φυλα,κάς. δείκνυσι δὲ διὰ τούτων ἠπορηκότας πανταχῆ, καὶ ὅ τι δράσαι προσήκοι μηδὲ εἰδότας ὅλως, ἀπό γε τοι τοῦ κατεσκοτίσθαι τὸν νοῦν, μονονουχὶ δὲ καὶ οἴνῳ μεμεθυσμένους ταῖς ἀκράτοις συμφοραῖς, τὴν τῆς σωτηρίας ἀπότευξιν c ὀλοφύρεσθαι καὶ διαρρίπτεσθαι πανταχῆ, μεθισταμένους εὐκόλως, ἐκ τούτων μὲν εἰς ἐκεῖνα, ἐξ ἐκείνων δὲ πρὸς ἕτερα, καὶ τὸν ἐφ’ ἅπασι τούτοις ἀνόνητον πόνον ἔχοντας. εἰ δὲ δὴ καὶ λέγοι ὅτι Καὶ φεύξονται ἡμέροις, ἐκεῖνο οἶμαί που δηλοῖ. δεινοὶ γὰρ ὄντες, ὡς ἔφην, δυσκαταγώνιστοί τε καὶ τραχεῖς, κατοιχήσονται λοιπὸν εἰς τοῦτο δειλίας ὡς ἀναφανδὸν ἑλέσθαι φυγεῖν, καὶ ἀκρύπτως ἤδη τοῦτο δρᾶν, καίτοι πάλαι
παραιτουμένους καὶ μόναις ταῖς εἰς τοῦτο κατηγορεῖσθαι ψιλαῖς ὑποψίαις. Ἤττηνται δὲ καὶ αἱ πονηραὶ δυνάμεις ὑπὸ τῆς μεγαλειότητος τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀντιπράττειν οὐκ ἔχουσαι τοῖς θείοις αὐτοῦ νεύμασι, τοῖς ὑπὲρ ἡμῶν δηλονότι, κατεκλῶντό τε τοῖς δείμασι καὶ πεφεύγασιν ἀληθῶς ὑπ’ οὐδεμιᾶς ἀσφαλείας ἔτι σωζόμεναι. Θεοῦ γὰρ τὰς δίκας ἐπάγοντος, τίς ἃν διαφύγοι ; ἢ τίς τοὺς προσκεκρουκότας ἐξονήσῃ τρόπος ;
αὐτῶν ἐξ ἀνθρώπων, ἄνδρας δυνατούς έμπαι ζοντας ἐν πυρί. Αἱ ἡνίαι τῶν ἁρμάτων αὐτῶν ἐν ἡμέρᾳ ἑτοιμασίας αὐτῶν, καὶ οἱ ἱππεῖς θορυβη θήσονται ἐν ταῖς ὁδοῖς, καὶ συγχυθήσονται τα ἅρματα, καὶ συμπλακήσονται ἐν ταῖς πλατείαις. Η δρασις αὐτῶν ὡς λαμπάδες πυρὸς, καὶ ὡς ἀστραπαὶ διατρέχουσαι. ΙΘ'. Ενηχοῦντος μὲν τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις, ήγων προφήταις, τὰ κατὰ καιροὺς ἐσόμενα του πάντα είν δότος Θεοῦ, προαπήγγελλον ἀναγκαίως κατὰ τὸ αὐτῷ δοκοῦν. Ἐγίνοντο δὲ πλειστάκις καὶ ἐν αὐταῖς τῶν πραγμάτων δράσεσι. Τοιγάρτοι καταπεπλήγασι, καὶ μονονουχι πληρούμενα βλέποντες, τοὺς περὶ αὐτῶν ἐποιοῦντο λόγους· ὁποῖόν τι καὶ νῦν ὁ προφήτης δοκεῖ πεπονθέναι ἐπί γε τοῖς οἰκοῦσι τὴν Νινευή, καὶ τοῖς Κύρῳ συνηστικόσιν, ὅτι ἐξετίναξαν αὐτοὺς, καὶ κλήματα αὐτῶν. Πεποίηται δὲ ὁ λόγος ὡς ἀπό γε τοῦ συμβαίνειν ταῖς ἀμπέλοις ειωθότος. Εκτινάσσε ται γὰρ ὁ βότρυς, καὶ τὰς ῥάγας ἀποπτύει, ἢ βαγο δαιοτάτου προσβάλλοντος πνεύματος, ή καύσωνος καταφλέγοντος, ἢ καὶ ἑτέρας ἡστινοσοῦν συντεινού- σης βλάβης, ὡς καὶ αὐτὸ τοῖς καρποῖς τὸ κλῆμα συναναφαίνεσθαι καὶ αὐτῆς τῆς ἄνθης ἀπογυμνού μενον. Οὕτω δὴ οὖν ἀπετίναξαν αὐτοὺς ὡς ἀμπέ λους. Διέφθαρται δὲ καὶ τὰ ὅπλα αὐτῶν, τουτέστιν, ἡ δυναστεία· ὅπλα γὰρ ἔσθ' ὅτε σημαίνει την δυνα- στείαν. Δεινοὺς δὲ ὄντας ἱππέας, καὶ τὰς ἐφ' ἀρμά των εἰδότας μάχας ἐν ἀφορήτοις ἄγαν φησί γενέσθαι δείμασιν, ὡς τραπέσθαι μὲν εἰς φυγήν, συμπλέ κεσθαι δὲ ἀλλήλοις, καὶ συνθραύεσθαι προσρηγνυμέν πολέμων φάλαγγας, ὡς οὐδὲν λαμπάσι παραχωρεῖν, ἢ νους, οἴεσθαι δὲ οὕτως καταθλᾶν αὐτοὺς τὰς τῶν καὶ ἀστραπαῖς ἐν ἴσῳ καὶ φλέγειν αὐτοὺς ἐξεῖ καὶ ἀσχέτῳ δρόμῳ. Καὶ μνησθήσονται οἱ μεγιστάνες αὐτῶν, καὶ φεύξονται ἡμέρας, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν τῇ πο μείᾳ αὐτῶν, καὶ σπεύσουσιν ἐπὶ τὰ τείχη, καὶ ἑτοιμάσουσι τὰς προφυλακὰς αὐτῶν. Κ'. Καταβρίθοντος τοῦ πολέμου καὶ αὐτοὺς τοῖς ἄλλοις ὁμοῦ τοὺς δυνατωτάτους, εἰς νοῦν δέξονται, φησὶν, ἃ δεδράκασιν ἑλόντες τὴν Ιουδαίαν, ήγουν ὧν ἐκτόπων εἰρήκασι, παλιμφήμους τέντες φωνές, καὶ οἷον τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν ταῖς παρὰ σφῶν ἄθυροντο - μίαις κατασφενδονῶντες οἱ δείλαιοι. Εἶτα τούτων έν- ηνεγμένοι πρὸς ἀνάμνησιν, εἴσονται λοιπόν, ὅτι θεὸν ἔχουσι δυσμενῆ, καὶ τοῖς τῶν πολεμούντων αὐτοὺς ὑποστρωννύντα ποσί, καίτοι πάλαι δεινούς όντας ἄγαν, καὶ κομιδῇ δυσάντητον καθ' ὧν ἂν ἴοιεν προσβολὴν ποιεῖσθαι μεμελετηκότας. Εἰ δὲ δὴ καὶ τράποιντο πρὸς φυγήν, δυσεξίτητον εὑρόντες τὸ χρῆμα, καὶ ἀσθενήσαντες ἐν ταῖς πορείαις αὐτῶν, μετοιχήσονται πρὸς βουλὰς ἑτέρας. Επιμελήσονται γὰρ τειχῶν, καὶ τὰς ἐπ' αὐτῶν ποιήσονται φυλακάς. Δείκνυσι δὲ διὰ τούτων ἠπορηκότας πανταχοῦ, καὶ ὅ τι δράσαι προσήκει μὴ εἰδότας, ὅλως ἀπὸ γέ τοι τοῦ κατεσκοτίσθαι τὸν νοῦν, μονονουχὶ δὲ καὶ οίνῳ με μεθυσμένους ταῖς ἀκράτοις συμφοραῖς, τὴν τῆς σω τηρίας απότευξιν ολοφύρεσθαι, καὶ διαῤῥίπτεσθαι, πανταχοῦ μεθισταμένους εὐκόλως, ἐκ τούτων μὲν εἰς ἐκεῖνα, ἐξ ἐκείνων δὲ πρὸς ἕτερα, καὶ τὸν ἐφ' ἅπασι τούτοι; ἀνόνητον πόνον ἔχοντας. Εἰ δὲ δὴ λέγοι, $15 ´S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. hominibus, viros fortes illudentes in igne. Habenæ & curruum corum in die praparationis eorum, et equi- tes tumultuabuntur in viis, et confundentur currus, et collidentur in plateis. Aspectus eorum quasi lam- pades ignis, et quasi fulgura discurrentia. XIX. Deo, cui nota sunt omnia, sanctis aposto- lis, sive prophetis temporibus definitis eventura suggerente, illi juxta ejus beneplacitum ea prædicere debuerunt. Sæpius porro res ipsas viderunt. Proinde obstupuerunt, et tantum non revera ante oculos eas geri cernentes, de ipsis verba fecerunt; quod et nunc prophetæ videtur accidisse super incolis Ni- nive, et Cyri militibus, quoniam excusserunt eos, et propagines eorun. Instituitur sermo velut ab eo quod vitibus evenire consuevit. Excutitur siquidem botrus, et acivos exspuit, aut violentissimo irruente vento, aut æstu exurente, aut alio quocunque in- commodo impellente, ut una cum fructu paimes etiam ipse viriditate nudatus appareat. Perinde igi- tur ut vites eos excusserunt. Disperdita sunt etiam arma eorum, hoc est, potentia : arma etenim non- nunquam potentiam significant. Equites autem pe- ritos, et ex curribus pugnare gnaros incredibili ter- rori futuros ait, ut vertantur in fugam, ut implicen- tur mutuo, et inter se trudant, ac illidant, pulentque hostiam phalangas ita se perrupturos, ut nihil lam- padibus cedant, aut etiam instar fulgurum celeri et effreni cursu eas adurant. B VERS. 5. Et memorabuntur optimales eorum, el C fugient in die, et infirmabuntur in itinere suo, et festinabunt ad muros, et præparabunt propugna- cula sua. XX. Ingravescente bello, ipsi quoque principes civitatis, praeter alios, recordabuntur, inquit, quid capta Judæa fecerint, id est, quam insolenter voces maledicas jactaverint, et oris petulantia miscri Dei gloriam ceu funda appetiverint. Tum in bujus rei Memoriam regressi, cognoscent se Deum inimicum liabere, qui eos oppugnantiam pedibus proterendos substernat, quamvis aliquando praepotentes, quo- romvis arma levi negotio repulerint, in quos im- pressionem facere aggressi essent. Quod si etiam in fugam convertantur, reperta evadendi difficul- tate, et in itineribus suis infirmati, aliud occipient. D Curam enim gerent murorum, et super ipsis custo- dias collocabunt. Indicat per hæc propheta, ex omni parte anxios, et quid facto opus sit propter tenebras menti offusas penitus non dispicientes, et meris calamitatibus, propemodum tanquam vino ebrios, salutis suæ amissionem lugere, et vagari quovis levi momento velitantes, ex his in illa, et illis in alia, et in omnibus his incassum laborare. Quod dicit, • Fugient in die, » illud, opinor, vult: Cum periti sint, ut dixi, expugnatu dificiles, et feroces, tan- dem eo timiditatis redigentur, ut manifeste cupiant
PG 71:816Πόλοι τῶι πόλεων διηνοίχθησαν, καὶ τὰ βασίλεια διέπεσεν, καὶ ἡ ὑπόστασις ἀπεκαλύφθη· καὶ αὐτὴ ἀνέβαινε, κω αἱ δοῦλαι αὐτῆς ἢγοντο καθὼς περιστεραὶ φθεγγόμεναι ἑ καρδίαις αὐτῶν. Οἱ μὲν οὖν μεγιστᾶνες, φησὶν, ἄπορον εὑρόντες τὴν φυγήν, ἐπὶ τὰ τείχη σπεύσουσι, καὶ ἑτοιμάσουσι τὰς προφυλακὰς αὐτῶν. ἔσται δὲ ἀνόνητος ἡ σκέψις αὐτοῖς, ἀνοιγνύντος Θεοῦ τοῖς δι’ ἐναντίας τὰς τῶν πόλεων πύλαις καὶ τὰ βασίλειαι παραδιδόντος, τουτέστι τοὺς τῶν βασιλέων οἴκους, ἐκκαλύπτοντός τε τὰ ἐν αὐτοῖς κεκρυμμένα, καὶ προτιθέντος αὐτοῖς τὴν ὑπόσταλσιν εἰς διαρπαγήν. ὑπόσταλσιν δὲ τὸν πλοῦτον ἀποκαλεῖ τὸν ἐκ διαρπαγῆς δηλονότι καὶ πλεονεξίας τῆς καθ’ ἑτέρων συνειλεγμένον. εἶτα πάλιν ὡς ἐν θεωρίᾳ γεγονὼς τοῦ συμβησομένου, ἑλκομένους ἤδη πρὸς αἰχμαλωσίαν ὁρᾶ, τήν τε βασιλεύουσαν πόλιν, φημὶ δὴ τὴν Νινευΐ, καὶ τὰς ὑπ’ αὐτῇ καὶ περὶ αὐτὴν, ἃς καὶ δούλας
ὀνομάζει, διάτοι τὸ ὑπεζεῦχθαι καὶ ὑποκεῖσθαι τάχα που καὶ ὑπηρετεῖν αὐτῇ. φθεγγεσθαι δέ φησιν αὐτὰς ὡς περιστερας ἐν καρδίαις αὐτῶν, τουτέστιν οὐκ ἀναφανδὸν ἀλλὰ λεληθότως. ἔθος μὲν γὰρ τῷ πτηνῷ βαρύ τι καὶ δυσαχθὲς ἐνολολύζειν τῇ καρδίᾳ.
αὐτῶν ἐξ ἀνθρώπων, ἄνδρας δυνατούς έμπαι ζοντας ἐν πυρί. Αἱ ἡνίαι τῶν ἁρμάτων αὐτῶν ἐν ἡμέρᾳ ἑτοιμασίας αὐτῶν, καὶ οἱ ἱππεῖς θορυβη θήσονται ἐν ταῖς ὁδοῖς, καὶ συγχυθήσονται τα ἅρματα, καὶ συμπλακήσονται ἐν ταῖς πλατείαις. Η δρασις αὐτῶν ὡς λαμπάδες πυρὸς, καὶ ὡς ἀστραπαὶ διατρέχουσαι. ΙΘ'. Ενηχοῦντος μὲν τοῖς ἁγίοις ἀποστόλοις, ήγων προφήταις, τὰ κατὰ καιροὺς ἐσόμενα του πάντα είν δότος Θεοῦ, προαπήγγελλον ἀναγκαίως κατὰ τὸ αὐτῷ δοκοῦν. Ἐγίνοντο δὲ πλειστάκις καὶ ἐν αὐταῖς τῶν πραγμάτων δράσεσι. Τοιγάρτοι καταπεπλήγασι, καὶ μονονουχι πληρούμενα βλέποντες, τοὺς περὶ αὐτῶν ἐποιοῦντο λόγους· ὁποῖόν τι καὶ νῦν ὁ προφήτης δοκεῖ πεπονθέναι ἐπί γε τοῖς οἰκοῦσι τὴν Νινευή, καὶ τοῖς Κύρῳ συνηστικόσιν, ὅτι ἐξετίναξαν αὐτοὺς, καὶ κλήματα αὐτῶν. Πεποίηται δὲ ὁ λόγος ὡς ἀπό γε τοῦ συμβαίνειν ταῖς ἀμπέλοις ειωθότος. Εκτινάσσε ται γὰρ ὁ βότρυς, καὶ τὰς ῥάγας ἀποπτύει, ἢ βαγο δαιοτάτου προσβάλλοντος πνεύματος, ή καύσωνος καταφλέγοντος, ἢ καὶ ἑτέρας ἡστινοσοῦν συντεινού- σης βλάβης, ὡς καὶ αὐτὸ τοῖς καρποῖς τὸ κλῆμα συναναφαίνεσθαι καὶ αὐτῆς τῆς ἄνθης ἀπογυμνού μενον. Οὕτω δὴ οὖν ἀπετίναξαν αὐτοὺς ὡς ἀμπέ λους. Διέφθαρται δὲ καὶ τὰ ὅπλα αὐτῶν, τουτέστιν, ἡ δυναστεία· ὅπλα γὰρ ἔσθ' ὅτε σημαίνει την δυνα- στείαν. Δεινοὺς δὲ ὄντας ἱππέας, καὶ τὰς ἐφ' ἀρμά των εἰδότας μάχας ἐν ἀφορήτοις ἄγαν φησί γενέσθαι δείμασιν, ὡς τραπέσθαι μὲν εἰς φυγήν, συμπλέ κεσθαι δὲ ἀλλήλοις, καὶ συνθραύεσθαι προσρηγνυμέν πολέμων φάλαγγας, ὡς οὐδὲν λαμπάσι παραχωρεῖν, ἢ νους, οἴεσθαι δὲ οὕτως καταθλᾶν αὐτοὺς τὰς τῶν καὶ ἀστραπαῖς ἐν ἴσῳ καὶ φλέγειν αὐτοὺς ἐξεῖ καὶ ἀσχέτῳ δρόμῳ. Καὶ μνησθήσονται οἱ μεγιστάνες αὐτῶν, καὶ φεύξονται ἡμέρας, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν τῇ πο μείᾳ αὐτῶν, καὶ σπεύσουσιν ἐπὶ τὰ τείχη, καὶ ἑτοιμάσουσι τὰς προφυλακὰς αὐτῶν. Κ'. Καταβρίθοντος τοῦ πολέμου καὶ αὐτοὺς τοῖς ἄλλοις ὁμοῦ τοὺς δυνατωτάτους, εἰς νοῦν δέξονται, φησὶν, ἃ δεδράκασιν ἑλόντες τὴν Ιουδαίαν, ήγουν ὧν ἐκτόπων εἰρήκασι, παλιμφήμους τέντες φωνές, καὶ οἷον τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν ταῖς παρὰ σφῶν ἄθυροντο - μίαις κατασφενδονῶντες οἱ δείλαιοι. Εἶτα τούτων έν- ηνεγμένοι πρὸς ἀνάμνησιν, εἴσονται λοιπόν, ὅτι θεὸν ἔχουσι δυσμενῆ, καὶ τοῖς τῶν πολεμούντων αὐτοὺς ὑποστρωννύντα ποσί, καίτοι πάλαι δεινούς όντας ἄγαν, καὶ κομιδῇ δυσάντητον καθ' ὧν ἂν ἴοιεν προσβολὴν ποιεῖσθαι μεμελετηκότας. Εἰ δὲ δὴ καὶ τράποιντο πρὸς φυγήν, δυσεξίτητον εὑρόντες τὸ χρῆμα, καὶ ἀσθενήσαντες ἐν ταῖς πορείαις αὐτῶν, μετοιχήσονται πρὸς βουλὰς ἑτέρας. Επιμελήσονται γὰρ τειχῶν, καὶ τὰς ἐπ' αὐτῶν ποιήσονται φυλακάς. Δείκνυσι δὲ διὰ τούτων ἠπορηκότας πανταχοῦ, καὶ ὅ τι δράσαι προσήκει μὴ εἰδότας, ὅλως ἀπὸ γέ τοι τοῦ κατεσκοτίσθαι τὸν νοῦν, μονονουχὶ δὲ καὶ οίνῳ με μεθυσμένους ταῖς ἀκράτοις συμφοραῖς, τὴν τῆς σω τηρίας απότευξιν ολοφύρεσθαι, καὶ διαῤῥίπτεσθαι, πανταχοῦ μεθισταμένους εὐκόλως, ἐκ τούτων μὲν εἰς ἐκεῖνα, ἐξ ἐκείνων δὲ πρὸς ἕτερα, καὶ τὸν ἐφ' ἅπασι τούτοι; ἀνόνητον πόνον ἔχοντας. Εἰ δὲ δὴ λέγοι, $15 ´S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. hominibus, viros fortes illudentes in igne. Habenæ & curruum corum in die praparationis eorum, et equi- tes tumultuabuntur in viis, et confundentur currus, et collidentur in plateis. Aspectus eorum quasi lam- pades ignis, et quasi fulgura discurrentia. XIX. Deo, cui nota sunt omnia, sanctis aposto- lis, sive prophetis temporibus definitis eventura suggerente, illi juxta ejus beneplacitum ea prædicere debuerunt. Sæpius porro res ipsas viderunt. Proinde obstupuerunt, et tantum non revera ante oculos eas geri cernentes, de ipsis verba fecerunt; quod et nunc prophetæ videtur accidisse super incolis Ni- nive, et Cyri militibus, quoniam excusserunt eos, et propagines eorun. Instituitur sermo velut ab eo quod vitibus evenire consuevit. Excutitur siquidem botrus, et acivos exspuit, aut violentissimo irruente vento, aut æstu exurente, aut alio quocunque in- commodo impellente, ut una cum fructu paimes etiam ipse viriditate nudatus appareat. Perinde igi- tur ut vites eos excusserunt. Disperdita sunt etiam arma eorum, hoc est, potentia : arma etenim non- nunquam potentiam significant. Equites autem pe- ritos, et ex curribus pugnare gnaros incredibili ter- rori futuros ait, ut vertantur in fugam, ut implicen- tur mutuo, et inter se trudant, ac illidant, pulentque hostiam phalangas ita se perrupturos, ut nihil lam- padibus cedant, aut etiam instar fulgurum celeri et effreni cursu eas adurant. B VERS. 5. Et memorabuntur optimales eorum, el C fugient in die, et infirmabuntur in itinere suo, et festinabunt ad muros, et præparabunt propugna- cula sua. XX. Ingravescente bello, ipsi quoque principes civitatis, praeter alios, recordabuntur, inquit, quid capta Judæa fecerint, id est, quam insolenter voces maledicas jactaverint, et oris petulantia miscri Dei gloriam ceu funda appetiverint. Tum in bujus rei Memoriam regressi, cognoscent se Deum inimicum liabere, qui eos oppugnantiam pedibus proterendos substernat, quamvis aliquando praepotentes, quo- romvis arma levi negotio repulerint, in quos im- pressionem facere aggressi essent. Quod si etiam in fugam convertantur, reperta evadendi difficul- tate, et in itineribus suis infirmati, aliud occipient. D Curam enim gerent murorum, et super ipsis custo- dias collocabunt. Indicat per hæc propheta, ex omni parte anxios, et quid facto opus sit propter tenebras menti offusas penitus non dispicientes, et meris calamitatibus, propemodum tanquam vino ebrios, salutis suæ amissionem lugere, et vagari quovis levi momento velitantes, ex his in illa, et illis in alia, et in omnibus his incassum laborare. Quod dicit, • Fugient in die, » illud, opinor, vult: Cum periti sint, ut dixi, expugnatu dificiles, et feroces, tan- dem eo timiditatis redigentur, ut manifeste cupiant
PG 71:817τοῖς γεμὴν πεσοῦσιν εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, ὲλκομένοις τε λοιπὸν εἰς αἰχμαλωσίαν συμβαίνειν τι τοιοῦτον, τὸ ἀπεικὸς οὐδέν. κατοιμώζουσι γὰρ τὴν ἑαυτῶν συμφορὰν, μονονουχὶ καταπνίγοντες ἔν γε δή σφισιν αὐτοῖς τοὺς θρήνους, ἐπεὶ μὴ ἐλεύθερον ἐσθ’ ὅτε κἂν γοῦν αὐτὸ τὸ κλαίειν αὐτοῖς. Καὶ Νινευΐ ὡς κολυμβήθρα ὕδατος τά ὕδατα αὐτῆς, καἰ αὐτὼ φεύγοντες οὐκ ἔστησαν, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐπιβλέπων. διήρπαςον τὸ ἀργύρω, διήρπαςον τὸ χρυσίον, καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῦ κόσμου αὐτῆς· βεβάρυνται ὑπὲρ πάντα τά σκεύη τὰ ἐπιθυμητὰ αὐτῆς. Κσλυμβήθρα τὴν Νινευι παρεικάζει πεπληρωμένη τε καὶ ἐκχεομένῃ, διάτοι τὸ πλείστην ὅσην ἔχειν τὴν ἐνοικοῦσαν αὐτῇ πληθὺν, καὶ τῶν ἐπεισχεομένων ἐθνῶν εἰς ἐπικουρίαν τὰ ἀναρίθμητα γένη. κατατέθηπε δὲ ὥσπερ, ἤγουν ἄμεινον ὡσπερ ἐπιτωθάζει, τοῖς φεύγουσιν, ὅτι πλεῖστοί τε ὄντες καὶ ἀριθμοῦ κρείττονες κατῴχοντο πρὸς δειλίας, καίτοι πάλαι τῇ πολυάνδρῳ χειρὶ παντὸς πολέμου καταθαρσήσαντες, καὶ ὑψηλὴν ἐπαίροντες ἐπί γε σφίσιν αὐτοῖς τὴν ὀφρύν. ἀλλ’ ἦν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, ὁ καὶ δειλίαις αὐτῶν καταφορτίζων τὸν νοῦν καὶ κατακομίζων εἰς κακανδρίαν, καὶ παραλύων τὸ
μάχιμον.
Καὶ φεύξονται ἡμέρας, » ἐκεῖνο, οἶμαι που, δηλοῖ & Δεινοὶ γὰρ ὄντες, ὡς ἔφην, καὶ δυσκαταγώνιστοι, καὶ τραχεῖς, κατοχήσονται λοιπὸν εἰς τοῦτο δειλίας, ὡς ἀναφανδὸν ἐλέσθαι φυγεῖν, καὶ ἀκρύπτως ἤδη τοῦτο δράν, καίτοι πάλαι παραιτουμένους καὶ μέσ ναις ταῖς εἰς τοῦτο κατηγορεῖσθαι ψιλαῖς ὑποψίαις. Ηττηνται δὲ καὶ αἱ πονηραὶ δυνάμεις τῆς μεγα- λειότητος τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὐκ ἔχουσι τοῖς αὐτοῦ θείοις νεύμασιν ἀντιπράττειν, τοῖς ὑπὲρ ἡμῶν δη- λονότι. Κατεκλῶντο τοῖς δείμασι, καὶ πεφεύγασιν ἀληθῶς ὑπ᾽ οὐδεμιᾶς ἀσφαλείας ἔτι σωζόμεναι. Θεοῦ γὰρ τὰς δίκας ἐπάγοντος, τίς ἂν διαφύγοι; ἢ τίς τοὺς προσκεκρουκότας ἐξονήσῃ τόπος (4); Πύλαι τῶν πόλεων διηνοίχθησαν, καὶ τὰ βα- σίλεια διέπεσεν, καὶ ἡ ὑπόστασις ἀπεκαλύφθη, καὶ αὕτη ἀνέβαινε, καὶ αἱ δοῦλαι αὐτῆς ἤγοντο, καθώς περιστεραὶ φθεγγόμεναι ἐν καρδίαις αὐτ των. Β ΚΑ'. Οἱ μὲν οὖν μεγιστάνες, φησίν, ἄπορον εὐ- ρόντες τὴν φυγήν, ἐπὶ τὰ τείχη σπεύσουσι, καὶ ἑτοι μάσουσι τὰς προφυλακὰς αὐτῶν. Εσται δὲ ἀνόνητος ἡ σκέψις αὐτῶν, ἀνοιγνύντος Θεοῦ τοῖς δι᾿ ἐναντίας τὰς τῶν πόλεων πύλας, καὶ τὰ βασίλεια παραδιδόν- τος, τουτέστι, τῶν βασιλέων οἴκους, εγκαλύπτοντός τε τὰ ἐν αὐτοῖς κεκρυμμένα, καὶ προστιθέντος αὐτοῖς τὴν ὑπόστασιν εἰς διαρπαγήν. Ὑπόστασιν δὲ τὸν πλοῦτον ἀποκαλεῖ, τὸν ἐκ διαρπαγής δηλονότι καὶ πλεονεξίας τῆς καθ' ἑτέρων συνειλεγμένον. Εἶτα πάλιν ὡς ἐν θεωρία γεγονώς τοῦ συμβησομένου, έλα κομένους δὴ πρὸς αἰχμαλωσίαν ὁρᾷ, τήν τε βασι- λεύουσαν πόλιν, φημὶ δὲ τὴν Νινευή, καὶ τὰς ὑπ' αὐτῆς καὶ περὶ αὐτὴν, ἂς δούλας ονομάζει, διάτοι τὸ ὑπεζεῦχθαι, καὶ ὑποκεῖσθαι τάχα που, καὶ ὑπηρε τεῖν αὐτῇ. Φθέγγεσθαι δέ φησιν αὐτὰς ὡς περιστεράς ἐν καρδίαις αὐτῷν, τουτέστιν, οὐκ ἀναφανδόν, ἀλλὰ λεληθότως. Εθος μὲν γὰρ τῷ πτηνῷ βαρύ τι καὶ δυσαχθὲς ἐνολολύζειν τῇ καρδίᾳ. Τοῖς γε μὴν περ σοῦσιν εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, Ελκομένοις τε λοιπὸν εἰς αἰχμαλωσίαν συμβαίνειν τι τοιοῦτον, ἀπεικὸς οὐδέν. Κατοιμώζουσι γὰρ τὴν ἑαυτῶν συμφοράν, μονονουχί καταπνίγοντες ἔν γε δή σφισιν αὐτοῖς τοὺς θρήνους, ἐπεὶ μὴ ἐλεύθερον ἔσθ' ὅτε κἂν γοῦν αὐτὸ τὸ κλαίειν αὐτοῖς. Καὶ Νινευὴ ὡς κολυμβήθρα ὑδάτων τὰ ὕδατα αὐτῆς, καὶ αὐτοὶ φεύγοντες οὐκ ἔστησαν, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐπιβλέπων. Διήρπαζον τὸ ἀργύριον, διήρπαζον τὸ χρυσίον, καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῦ κόσμου αὐτῆς. Βεβάρυνται ὑπὲρ πάντα τὰ σκεύη τὰ ἐπιθυμητὰ αὐτῆς. ΚΒ΄. Κολυμβήθρα τὴν Νινευή παρεικάζει πεπλη- ρωμένῃ τε καὶ ἐκχεομένῃ, διά τοι τὸ πλείστην ὅσην ἔχειν τὴν ἐνοικοῦσαν αὐτῇ πληθύν, καὶ τῶν ἐπιχει μένων ἐθνῶν εἰς ἐπικουρίαν τὰ ἀναρίθμητα ἔθνη. Κατατέθηκε ὥσπερ, ήγουν ἄμεινον, ἐπιτωθάζει τοῖς φεύγουσιν, ὅτι πλεῖστοί τε ὄντες, καὶ ἀριθμοῦ κρείτα τονες κατήγοντο πρὸς δειλίαν, καίτοι πάλαι τῇ που λυάνδρῳ χειρὶ παντὸς πολέμου καταθαρσήσαντες, καὶ ὑψηλὴν ἐπαίροντες ἐπί γέ σφισιν αὐτοῖς τὴν ὀφρύν. 'Αλλ᾽ ἦν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, ὁ καὶ δειλίαις αὐτῶν και τα φορτίζων τὸν νοῦν, καὶ κατακομίζων εἰς κακαν IN NAMUM PROPHETAM COMMENTARIUS. R • fugere, nec fugam suam occultare, lametsi olim in solam hujus rei suspicionem vocari non tulis- sent. C Victæ sunt etiam malignæ potestates majestate Christi, nec possunt divinis ejus nutibus, pro nobis scilicet, obsistere. Fractae sunt terroribus, et vere fugerunt, nulla amplius munitione tula. Deum enim ulciscentem quis effugiat? aut quod adjumentum invenient, qui in Deum peccaverunt ? VERS. 6, 7. Portæ civitatum apertæ sunt, et regalia ceciderunt, et substantia revelata est, et ista ascendit, et ancilla ejus ducebantur, sicut columba loquentes in cordibus suis. XXI. Optimates igitur, inquit, exclusi fuga, ad muros festinabunt et præparabunt propugnacula sua. Sed eorum consilium ad nihilum recidet, Deo adversariis portas urbium aperiente, et rega- lia tradente, id est, donos regum, et revelante que ibidem occultantur, et substantiam ipsis in direptio- nem proponente. Substantiam divitias, ex rapina videlicet, et injuriis ac fraudibus in alias collectas appellat. Deinde rursum, quasi videret quod futurum erat, tractos nimirum in captivitatem, videt regi- nam civitatem, Niniven, inquam, et ei subjectas ac vicinas, quas ancillas nominat ; quod fortasse sub jugalæ ab illa, et subjectæ ipsi servirent. Quas lo- qui ceu columbas ait in cordibus ipsarum, id est, non aperte, sed tacite. Solet enim avis illa sono presso, et minus grato intra se gemere. Lapsis autem in manus hostium, et in captivitatem deinde raptis, tale quiddam evenire, non est supra fidem. Lamen- tantur quippe calamitatem suam, tantum non intra semetipsos lacrymas suffocantes. Siquidem aliquan- do nec flere saltem illis conceditur. D Værs. 8, 9. Et Ninive sicut piscina aquarum aquæ ejus, et ipsi fugientes non steterunt, et non erat qui respiceret. Diripiebant argentum, diripiebant aurum, el non erat finis ornamenti ejus. Aggravati sunt super omnia vasa concupiscibilia ejus. XXII. Piscina Niniven comparat, plens et exun- danti, propter incredibilem civium multitudinem quam continebat, et populorum auxiliariorum quæ se infuderat copiam innumerabilem. Obstupescit igitur, seu ut melius dicam, irridet fugientes, quod cum essent tam multi et infiniti, tamen timore im- pellebantur, etsi olim cuivis quanquam numeroso exercitul obviam ire non dubitassent, supercilium- que sibi placentes sustulissent. Sed erat universo- rum Deus, qui et timoribus eorum animos oneraret, et in ignaviam ageret, et spiritus bellicos debilita · (4) Aubertus τρόπος. Επιτ.
ἀληθὲς γὰρ ὅτι “Οὐ σώζεται βασιλεὺς διὰ πολ- “λὴν Λὴν δύναμιν, καὶ γίγας οὐ σωθήσεται ἐν πλήθει ἰσχύος “αὐτοῦ·” σώζει δὲ μᾶλλον οὓς ἂν ἕλοιτο καὶ λίαν εὐκόλως ὁ τῶν ὅλων Κύριος. εἶτα τί φησιν ὁ προφήτης; διήρπαζον τὸ ἀργύριον καὶ διηρπαζον τὸ χρυσίον· ταῦτα δὲ ἦν ἡ ὑπόστασις· Καὶ οὐκ ἠν περας τοῦ κόσμου αὐτῶν. ἔοικε δὲ καὶ λίθους ἐν τούτοις ὀνομάζειν τὰς Ἰνδικὰς, ἐφ’ αἷς δὴ μάλιστα βεβαρύνθαι φησὶν αὐτὴν, καίτοι καὶ ἐφ’ ἑτέροις σκεύεσιν ἀθύμως διακειμένην. Ἀσσυρίοις γὰρ ἔθος, ἤγουν Νινευίταις, πολλὴν καὶ ἐσπουδασμένην τῶν λίθων ποιεῖσθαι τὴν ἄθροισιν, καὶ κοσμεῖσθαι κορικῶς, ὡς καὶ ἐν αὐταῖς ἐπείγεσθαι ταῖς μάχαις τὴν τοῦ κόσμου λαμπρότητα καὶ περιηνθισμένους ὁρᾶσθαι. ἰσχνολογεῖ δὲ λίαν ὁ Προφήτης ἐν τούτοις οἰκονομικῶς, καί ποτε μὲν πίπτοντας, ποτὲ δὲ ἀλλήλοις συμπλεκομένους, καὶ ἀποροῦντας τὴν φυγὴν, καὶ ἀνονήτως ἔχοντας τὰς τὰς προφυλακὰς, ποτὲ δὲ καὶ πεπορθημένους τῷ λόγῳ ζωγραφεῖ, τὰς τῶν ὄντων ἐν αἰχμαλωσίαις περικόπτων λύπας, καὶ τῆ τῶν τοιῶνδε προαγορεύσει καταγοητεύων εὐφυῶς, καὶ ἡδίστοις αὐτοὺς διηγήμασιν ἀποφέρων εἰς εὐθυμίαν.
Καὶ φεύξονται ἡμέρας, » ἐκεῖνο, οἶμαι που, δηλοῖ & Δεινοὶ γὰρ ὄντες, ὡς ἔφην, καὶ δυσκαταγώνιστοι, καὶ τραχεῖς, κατοχήσονται λοιπὸν εἰς τοῦτο δειλίας, ὡς ἀναφανδὸν ἐλέσθαι φυγεῖν, καὶ ἀκρύπτως ἤδη τοῦτο δράν, καίτοι πάλαι παραιτουμένους καὶ μέσ ναις ταῖς εἰς τοῦτο κατηγορεῖσθαι ψιλαῖς ὑποψίαις. Ηττηνται δὲ καὶ αἱ πονηραὶ δυνάμεις τῆς μεγα- λειότητος τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὐκ ἔχουσι τοῖς αὐτοῦ θείοις νεύμασιν ἀντιπράττειν, τοῖς ὑπὲρ ἡμῶν δη- λονότι. Κατεκλῶντο τοῖς δείμασι, καὶ πεφεύγασιν ἀληθῶς ὑπ᾽ οὐδεμιᾶς ἀσφαλείας ἔτι σωζόμεναι. Θεοῦ γὰρ τὰς δίκας ἐπάγοντος, τίς ἂν διαφύγοι; ἢ τίς τοὺς προσκεκρουκότας ἐξονήσῃ τόπος (4); Πύλαι τῶν πόλεων διηνοίχθησαν, καὶ τὰ βα- σίλεια διέπεσεν, καὶ ἡ ὑπόστασις ἀπεκαλύφθη, καὶ αὕτη ἀνέβαινε, καὶ αἱ δοῦλαι αὐτῆς ἤγοντο, καθώς περιστεραὶ φθεγγόμεναι ἐν καρδίαις αὐτ των. Β ΚΑ'. Οἱ μὲν οὖν μεγιστάνες, φησίν, ἄπορον εὐ- ρόντες τὴν φυγήν, ἐπὶ τὰ τείχη σπεύσουσι, καὶ ἑτοι μάσουσι τὰς προφυλακὰς αὐτῶν. Εσται δὲ ἀνόνητος ἡ σκέψις αὐτῶν, ἀνοιγνύντος Θεοῦ τοῖς δι᾿ ἐναντίας τὰς τῶν πόλεων πύλας, καὶ τὰ βασίλεια παραδιδόν- τος, τουτέστι, τῶν βασιλέων οἴκους, εγκαλύπτοντός τε τὰ ἐν αὐτοῖς κεκρυμμένα, καὶ προστιθέντος αὐτοῖς τὴν ὑπόστασιν εἰς διαρπαγήν. Ὑπόστασιν δὲ τὸν πλοῦτον ἀποκαλεῖ, τὸν ἐκ διαρπαγής δηλονότι καὶ πλεονεξίας τῆς καθ' ἑτέρων συνειλεγμένον. Εἶτα πάλιν ὡς ἐν θεωρία γεγονώς τοῦ συμβησομένου, έλα κομένους δὴ πρὸς αἰχμαλωσίαν ὁρᾷ, τήν τε βασι- λεύουσαν πόλιν, φημὶ δὲ τὴν Νινευή, καὶ τὰς ὑπ' αὐτῆς καὶ περὶ αὐτὴν, ἂς δούλας ονομάζει, διάτοι τὸ ὑπεζεῦχθαι, καὶ ὑποκεῖσθαι τάχα που, καὶ ὑπηρε τεῖν αὐτῇ. Φθέγγεσθαι δέ φησιν αὐτὰς ὡς περιστεράς ἐν καρδίαις αὐτῷν, τουτέστιν, οὐκ ἀναφανδόν, ἀλλὰ λεληθότως. Εθος μὲν γὰρ τῷ πτηνῷ βαρύ τι καὶ δυσαχθὲς ἐνολολύζειν τῇ καρδίᾳ. Τοῖς γε μὴν περ σοῦσιν εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, Ελκομένοις τε λοιπὸν εἰς αἰχμαλωσίαν συμβαίνειν τι τοιοῦτον, ἀπεικὸς οὐδέν. Κατοιμώζουσι γὰρ τὴν ἑαυτῶν συμφοράν, μονονουχί καταπνίγοντες ἔν γε δή σφισιν αὐτοῖς τοὺς θρήνους, ἐπεὶ μὴ ἐλεύθερον ἔσθ' ὅτε κἂν γοῦν αὐτὸ τὸ κλαίειν αὐτοῖς. Καὶ Νινευὴ ὡς κολυμβήθρα ὑδάτων τὰ ὕδατα αὐτῆς, καὶ αὐτοὶ φεύγοντες οὐκ ἔστησαν, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐπιβλέπων. Διήρπαζον τὸ ἀργύριον, διήρπαζον τὸ χρυσίον, καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῦ κόσμου αὐτῆς. Βεβάρυνται ὑπὲρ πάντα τὰ σκεύη τὰ ἐπιθυμητὰ αὐτῆς. ΚΒ΄. Κολυμβήθρα τὴν Νινευή παρεικάζει πεπλη- ρωμένῃ τε καὶ ἐκχεομένῃ, διά τοι τὸ πλείστην ὅσην ἔχειν τὴν ἐνοικοῦσαν αὐτῇ πληθύν, καὶ τῶν ἐπιχει μένων ἐθνῶν εἰς ἐπικουρίαν τὰ ἀναρίθμητα ἔθνη. Κατατέθηκε ὥσπερ, ήγουν ἄμεινον, ἐπιτωθάζει τοῖς φεύγουσιν, ὅτι πλεῖστοί τε ὄντες, καὶ ἀριθμοῦ κρείτα τονες κατήγοντο πρὸς δειλίαν, καίτοι πάλαι τῇ που λυάνδρῳ χειρὶ παντὸς πολέμου καταθαρσήσαντες, καὶ ὑψηλὴν ἐπαίροντες ἐπί γέ σφισιν αὐτοῖς τὴν ὀφρύν. 'Αλλ᾽ ἦν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, ὁ καὶ δειλίαις αὐτῶν και τα φορτίζων τὸν νοῦν, καὶ κατακομίζων εἰς κακαν IN NAMUM PROPHETAM COMMENTARIUS. R • fugere, nec fugam suam occultare, lametsi olim in solam hujus rei suspicionem vocari non tulis- sent. C Victæ sunt etiam malignæ potestates majestate Christi, nec possunt divinis ejus nutibus, pro nobis scilicet, obsistere. Fractae sunt terroribus, et vere fugerunt, nulla amplius munitione tula. Deum enim ulciscentem quis effugiat? aut quod adjumentum invenient, qui in Deum peccaverunt ? VERS. 6, 7. Portæ civitatum apertæ sunt, et regalia ceciderunt, et substantia revelata est, et ista ascendit, et ancilla ejus ducebantur, sicut columba loquentes in cordibus suis. XXI. Optimates igitur, inquit, exclusi fuga, ad muros festinabunt et præparabunt propugnacula sua. Sed eorum consilium ad nihilum recidet, Deo adversariis portas urbium aperiente, et rega- lia tradente, id est, donos regum, et revelante que ibidem occultantur, et substantiam ipsis in direptio- nem proponente. Substantiam divitias, ex rapina videlicet, et injuriis ac fraudibus in alias collectas appellat. Deinde rursum, quasi videret quod futurum erat, tractos nimirum in captivitatem, videt regi- nam civitatem, Niniven, inquam, et ei subjectas ac vicinas, quas ancillas nominat ; quod fortasse sub jugalæ ab illa, et subjectæ ipsi servirent. Quas lo- qui ceu columbas ait in cordibus ipsarum, id est, non aperte, sed tacite. Solet enim avis illa sono presso, et minus grato intra se gemere. Lapsis autem in manus hostium, et in captivitatem deinde raptis, tale quiddam evenire, non est supra fidem. Lamen- tantur quippe calamitatem suam, tantum non intra semetipsos lacrymas suffocantes. Siquidem aliquan- do nec flere saltem illis conceditur. D Værs. 8, 9. Et Ninive sicut piscina aquarum aquæ ejus, et ipsi fugientes non steterunt, et non erat qui respiceret. Diripiebant argentum, diripiebant aurum, el non erat finis ornamenti ejus. Aggravati sunt super omnia vasa concupiscibilia ejus. XXII. Piscina Niniven comparat, plens et exun- danti, propter incredibilem civium multitudinem quam continebat, et populorum auxiliariorum quæ se infuderat copiam innumerabilem. Obstupescit igitur, seu ut melius dicam, irridet fugientes, quod cum essent tam multi et infiniti, tamen timore im- pellebantur, etsi olim cuivis quanquam numeroso exercitul obviam ire non dubitassent, supercilium- que sibi placentes sustulissent. Sed erat universo- rum Deus, qui et timoribus eorum animos oneraret, et in ignaviam ageret, et spiritus bellicos debilita · (4) Aubertus τρόπος. Επιτ.
PG 71:818Διήρπασται δὲ καὶ ὁ σατανᾶς διὰ πρώτου μὲν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, εἶτα μετ’ αὐτὸν διὰ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, περὶ ὧν ἔφη που καὶ ὁ προφήτης ‘Ιερεμίας “Ὅτι ἐξαίφνης “ἀναστήσονται οἱ δάκνοντες αὐτὸν, καὶ ἐκνήψουσιν οἱ ἐπί- “βουλοί σου, καὶ ἔση εἰς διαρπαγὴν αὐτοῖς.” εἰσκεκόμικε δὲ καὶ ὡς ἐν εἴδει παραβολῆς τὸ διήγημα Χριστὸς ἐν εὐαγγε- S.Matth. λικοῖς κηρύγμασιν, ἔφη γάρ “Ἢ πῶς δύναταί τις εἰσελθεῖν “εἰς εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ διαρπάσαι,
“ἐὰν ἐὰν μὴ πρῶτον δήσῃ τὸν ἰσχυρὸν, καὶ τότε διαρπάσῃ τὰ “σκεύη αὐτοῦ;” οἱ γὰρ προσκυνοῦντες τῷ σατανᾷ, τὰ ἀπόλεκτα σκεύη καὶ τίμια παρ’ αὐτῷ, προσδεδραμήκασι τῇ πίστει, μετατιθέντος αὐτοὺς πρὸς θεοσέβειαν τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτῆρος Χριστοῦ, ἀναπειθόντων δὲ καὶ αὐτῶν βαδίζειν εἰς τοῦτο τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Ἐκτιναγμὸς καὶ ἀνατιναγμὸς καὶ ἐκβρασμὸς καὶ Καρδίας φραυσμὸς καὶ ὑπόλυσις γονάτων καὶ ὠδῖνες ἐπὶ πᾶσαν ὀσφὺν, καὶ τὸ πρόσωπον πάντων ὡς πρόσκαυμα χύτρας. Πᾶν εἶδος συντριβῆς συντριβήσεσθαι λέγει. τὸ γὰρ ἐκτινάσσεσθαί τε καὶ ἀνατινάσσεσθαι καὶ μέντοι καὶ ἐκβράττεσθαι τί ἂν ἕτερον ἡμῖν ὑπεμφήνειεν, ἢ τοῦτο; διαρριπτεῖται γὰρ πανταχῆ τὸ τινασσόμενον καὶ ἀνατινασσόμενον.
Καὶ φεύξονται ἡμέρας, » ἐκεῖνο, οἶμαι που, δηλοῖ & Δεινοὶ γὰρ ὄντες, ὡς ἔφην, καὶ δυσκαταγώνιστοι, καὶ τραχεῖς, κατοχήσονται λοιπὸν εἰς τοῦτο δειλίας, ὡς ἀναφανδὸν ἐλέσθαι φυγεῖν, καὶ ἀκρύπτως ἤδη τοῦτο δράν, καίτοι πάλαι παραιτουμένους καὶ μέσ ναις ταῖς εἰς τοῦτο κατηγορεῖσθαι ψιλαῖς ὑποψίαις. Ηττηνται δὲ καὶ αἱ πονηραὶ δυνάμεις τῆς μεγα- λειότητος τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὐκ ἔχουσι τοῖς αὐτοῦ θείοις νεύμασιν ἀντιπράττειν, τοῖς ὑπὲρ ἡμῶν δη- λονότι. Κατεκλῶντο τοῖς δείμασι, καὶ πεφεύγασιν ἀληθῶς ὑπ᾽ οὐδεμιᾶς ἀσφαλείας ἔτι σωζόμεναι. Θεοῦ γὰρ τὰς δίκας ἐπάγοντος, τίς ἂν διαφύγοι; ἢ τίς τοὺς προσκεκρουκότας ἐξονήσῃ τόπος (4); Πύλαι τῶν πόλεων διηνοίχθησαν, καὶ τὰ βα- σίλεια διέπεσεν, καὶ ἡ ὑπόστασις ἀπεκαλύφθη, καὶ αὕτη ἀνέβαινε, καὶ αἱ δοῦλαι αὐτῆς ἤγοντο, καθώς περιστεραὶ φθεγγόμεναι ἐν καρδίαις αὐτ των. Β ΚΑ'. Οἱ μὲν οὖν μεγιστάνες, φησίν, ἄπορον εὐ- ρόντες τὴν φυγήν, ἐπὶ τὰ τείχη σπεύσουσι, καὶ ἑτοι μάσουσι τὰς προφυλακὰς αὐτῶν. Εσται δὲ ἀνόνητος ἡ σκέψις αὐτῶν, ἀνοιγνύντος Θεοῦ τοῖς δι᾿ ἐναντίας τὰς τῶν πόλεων πύλας, καὶ τὰ βασίλεια παραδιδόν- τος, τουτέστι, τῶν βασιλέων οἴκους, εγκαλύπτοντός τε τὰ ἐν αὐτοῖς κεκρυμμένα, καὶ προστιθέντος αὐτοῖς τὴν ὑπόστασιν εἰς διαρπαγήν. Ὑπόστασιν δὲ τὸν πλοῦτον ἀποκαλεῖ, τὸν ἐκ διαρπαγής δηλονότι καὶ πλεονεξίας τῆς καθ' ἑτέρων συνειλεγμένον. Εἶτα πάλιν ὡς ἐν θεωρία γεγονώς τοῦ συμβησομένου, έλα κομένους δὴ πρὸς αἰχμαλωσίαν ὁρᾷ, τήν τε βασι- λεύουσαν πόλιν, φημὶ δὲ τὴν Νινευή, καὶ τὰς ὑπ' αὐτῆς καὶ περὶ αὐτὴν, ἂς δούλας ονομάζει, διάτοι τὸ ὑπεζεῦχθαι, καὶ ὑποκεῖσθαι τάχα που, καὶ ὑπηρε τεῖν αὐτῇ. Φθέγγεσθαι δέ φησιν αὐτὰς ὡς περιστεράς ἐν καρδίαις αὐτῷν, τουτέστιν, οὐκ ἀναφανδόν, ἀλλὰ λεληθότως. Εθος μὲν γὰρ τῷ πτηνῷ βαρύ τι καὶ δυσαχθὲς ἐνολολύζειν τῇ καρδίᾳ. Τοῖς γε μὴν περ σοῦσιν εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, Ελκομένοις τε λοιπὸν εἰς αἰχμαλωσίαν συμβαίνειν τι τοιοῦτον, ἀπεικὸς οὐδέν. Κατοιμώζουσι γὰρ τὴν ἑαυτῶν συμφοράν, μονονουχί καταπνίγοντες ἔν γε δή σφισιν αὐτοῖς τοὺς θρήνους, ἐπεὶ μὴ ἐλεύθερον ἔσθ' ὅτε κἂν γοῦν αὐτὸ τὸ κλαίειν αὐτοῖς. Καὶ Νινευὴ ὡς κολυμβήθρα ὑδάτων τὰ ὕδατα αὐτῆς, καὶ αὐτοὶ φεύγοντες οὐκ ἔστησαν, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐπιβλέπων. Διήρπαζον τὸ ἀργύριον, διήρπαζον τὸ χρυσίον, καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῦ κόσμου αὐτῆς. Βεβάρυνται ὑπὲρ πάντα τὰ σκεύη τὰ ἐπιθυμητὰ αὐτῆς. ΚΒ΄. Κολυμβήθρα τὴν Νινευή παρεικάζει πεπλη- ρωμένῃ τε καὶ ἐκχεομένῃ, διά τοι τὸ πλείστην ὅσην ἔχειν τὴν ἐνοικοῦσαν αὐτῇ πληθύν, καὶ τῶν ἐπιχει μένων ἐθνῶν εἰς ἐπικουρίαν τὰ ἀναρίθμητα ἔθνη. Κατατέθηκε ὥσπερ, ήγουν ἄμεινον, ἐπιτωθάζει τοῖς φεύγουσιν, ὅτι πλεῖστοί τε ὄντες, καὶ ἀριθμοῦ κρείτα τονες κατήγοντο πρὸς δειλίαν, καίτοι πάλαι τῇ που λυάνδρῳ χειρὶ παντὸς πολέμου καταθαρσήσαντες, καὶ ὑψηλὴν ἐπαίροντες ἐπί γέ σφισιν αὐτοῖς τὴν ὀφρύν. 'Αλλ᾽ ἦν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, ὁ καὶ δειλίαις αὐτῶν και τα φορτίζων τὸν νοῦν, καὶ κατακομίζων εἰς κακαν IN NAMUM PROPHETAM COMMENTARIUS. R • fugere, nec fugam suam occultare, lametsi olim in solam hujus rei suspicionem vocari non tulis- sent. C Victæ sunt etiam malignæ potestates majestate Christi, nec possunt divinis ejus nutibus, pro nobis scilicet, obsistere. Fractae sunt terroribus, et vere fugerunt, nulla amplius munitione tula. Deum enim ulciscentem quis effugiat? aut quod adjumentum invenient, qui in Deum peccaverunt ? VERS. 6, 7. Portæ civitatum apertæ sunt, et regalia ceciderunt, et substantia revelata est, et ista ascendit, et ancilla ejus ducebantur, sicut columba loquentes in cordibus suis. XXI. Optimates igitur, inquit, exclusi fuga, ad muros festinabunt et præparabunt propugnacula sua. Sed eorum consilium ad nihilum recidet, Deo adversariis portas urbium aperiente, et rega- lia tradente, id est, donos regum, et revelante que ibidem occultantur, et substantiam ipsis in direptio- nem proponente. Substantiam divitias, ex rapina videlicet, et injuriis ac fraudibus in alias collectas appellat. Deinde rursum, quasi videret quod futurum erat, tractos nimirum in captivitatem, videt regi- nam civitatem, Niniven, inquam, et ei subjectas ac vicinas, quas ancillas nominat ; quod fortasse sub jugalæ ab illa, et subjectæ ipsi servirent. Quas lo- qui ceu columbas ait in cordibus ipsarum, id est, non aperte, sed tacite. Solet enim avis illa sono presso, et minus grato intra se gemere. Lapsis autem in manus hostium, et in captivitatem deinde raptis, tale quiddam evenire, non est supra fidem. Lamen- tantur quippe calamitatem suam, tantum non intra semetipsos lacrymas suffocantes. Siquidem aliquan- do nec flere saltem illis conceditur. D Værs. 8, 9. Et Ninive sicut piscina aquarum aquæ ejus, et ipsi fugientes non steterunt, et non erat qui respiceret. Diripiebant argentum, diripiebant aurum, el non erat finis ornamenti ejus. Aggravati sunt super omnia vasa concupiscibilia ejus. XXII. Piscina Niniven comparat, plens et exun- danti, propter incredibilem civium multitudinem quam continebat, et populorum auxiliariorum quæ se infuderat copiam innumerabilem. Obstupescit igitur, seu ut melius dicam, irridet fugientes, quod cum essent tam multi et infiniti, tamen timore im- pellebantur, etsi olim cuivis quanquam numeroso exercitul obviam ire non dubitassent, supercilium- que sibi placentes sustulissent. Sed erat universo- rum Deus, qui et timoribus eorum animos oneraret, et in ignaviam ageret, et spiritus bellicos debilita · (4) Aubertus τρόπος. Επιτ.
PG 71:819ἕψεσθαι δὲ λέγει καὶ καρδίας φραυσμὸν, Θεοῦ δηλονότι συνθραύοντος εἰς δειλίας, καὶ ὑπόλυσιν γονατων, τουτέστιν ἀσθένειαν καὶ σωμάτων πάρεσιν, καὶ ἀδῖνας ἐπὶ τούτοις, τὰς ἐξ ἀηδιῶν δηλονότι· πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλον ἐν τοιούτοις ἔσεσθαι κακοῖς, οἱ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν κατενηνεγμένοι τῶν καταλυπεῖν εἰωθότων Θεόν; γενήσεσθαι δὲ πρὸς τούτοις διισχυρίζεται Καὶ τὸ πρόσωπον παντων ὡς προσκαυμα χύτροις. καταμελαίνεται γὰρ ἀείπως τῶν ἐν ἀθυμίαις τὰ πρόσωπα, καὶ τῶν ὀμμάτων τὸ φαιδρὸν παραιρεῖται δεινῶς τῶν δειμάτων ἡ ἔφοδος. Συμβῆναι δὲ τὰ τοιάδε φαμὲν ἀληθεύοντες αὐτῷ τε τῷ
καθ’ ἡμῶν τυραννήσαντι σατανᾷ καὶ ταῖς σὺν αὐτῷ δυνάμεσι πονηραῖς. ἐπειδὴ γὰρ ἐξεπέμποντο τῆς ἀρχαίας ἐκείνης τιμῆς τε καὶ δόξης, πῶς ἦν εἰκὸς μὴ οὐχὶ πάντη τε καὶ πάντως τὰ τοιάδε παθεῖν αὐτούς; Ποῦ ἔστι τὸ κατοικητήριον τῶν λεόντων, καὶ ἡ νομὴ ἡ οὖσα ἐν τοῖς σκύμνοις; οὗ ἐπορευθη λέων τοῦ εἰσελθεῖν ἐκεῖ· σκὐμνος λέοντος, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκφοβῶν; λέων ἥρπασε τὰ ἱκανὰ τοῖς σκύμνοις αὐτοῦ καὶ ἀπέπνιξε τοῖς λέουσιν αὐτοῦ, καὶ ἔπλησε θήρας νοσσιὰν αὐτοῦ καὶ τὸ κατοικητήριον αὐτοῦ ἁρπαγῆς. Κατοικητήριον μὲν ὀνομάζει λεόντων τὴν Νινευΐ.
Α δρίαν, καὶ παραλύων τὸ μάχιμον. Αληθὲς γὰρ, ὅτι Οὐ σώζεται βασιλεὺς διὰ πολλὴν δύναμιν, καὶ γέγας οὐ σωθήσεται ἐν πλήθει ἰσχύος αὐτοῦ. » Σώζει δε μᾶλλον οὓς ἂν ἔλοιτο, καὶ λίαν εὐκόλως, ὁ τῶν ὅλων Κύριος. Εἶτα τί φησιν ὁ προφήτης; « Διήρπαζον τὸ ἀργύριον, διήρπαζον τὸ χρυσίον. » Ταῦτα δὲ ἦν ὑπόστασις, ο Καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῦ κόσμου αὐτῶν. Εοικε δὲ λίθους ἐν τούτοις ὀνομάζειν τὰς Ἰνδικάς, ἐφ' αἷς μάλιστα βεβαρύνθαι φησὶν αὐτὴν, καίτοι καὶ ἐφ' ἑτέροις σκεύεσιν ἀθύμως διακειμένην. Ασσυρίοις γὰρ ἔθος, ήγουν Νινευίταις, πολλὴν καὶ ἐσπουδασμέ νὴν τῶν λίθων ποιεῖσθαι τὴν ἄθροισιν, καὶ κοσμεῖσθαι κορικῶς, ὡς καὶ ἐν αὐταῖς ἐπείγεσθαι ταῖς μάχαις τὴν τοῦ κόσμου λαμπρότητα περιηνθισμένην ἐρα. σθαι. Ἰσχνολογεῖ δὲ λίαν ὁ προφήτης ἐν τούτοις οἰκο νομικῶς, καὶ ποτὲ μὲν πίπτοντας, ποτὲ δὲ ἀλλήλοις συμπλεκομένους, καὶ ἀποροῦντας τὴν φυγὴν, καὶ ἀνονήτως ἔχοντας τὰς προφυλακάς, ποτὲ δὲ πορθου μένους τῷ λόγῳ ζωγραφεί, τὰς τῶν ὄντων ἐν αἰχμ αλωσία περικόπτων λύπας, καὶ τῇ τῶν τομώνας προαγορεύσει καταγοητεύων εὐφυῶς, καὶ ἡδίσκος αὐτοὺς διηγήμασιν ἀποφέρων εἰς εὐθυμίαν. Διήρπασται δὲ καὶ ὁ Σατανᾶς διὰ πρώτου μὲν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, εἶτα μετ' αὐτὸν διὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, περὶ ὧν ἔφη που καὶ ὁ προφήτης Αβα κούμ· « "Οτι ἐξαίφνης ἀναστήσονται οἱ δάκνοντες αν τὸν, καὶ ἐκνήψουσιν οἱ ἐπίβουλοι σου, καὶ ἔσῃ εἰς διαρπαγὴν αὐτῶν. » Εἰσκεκόμικς δὲ καὶ ὡς ἐν εἴδει παραβολῆς τὸ διήγημα Χριστὸς εὐαγγελικοίς κηρύγ μασιν· ἔφη γάρ' « Η πῶς δύναταί τις εἰσελθεῖν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ, καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ διαρπά σαι, ἐὰν μὴ πρῶτον τὸν ἰσχυρὸν δήσῃ, καὶ τότε τὰ σκεύη αὐτοῦ διαρπάσει; » Οἱ γὰρ προσκυνοῦντες τῷ Σατανᾶ, τὰ ἀπόλεκτα σκεύη και τίμια παρ' αὐτῷ, προσδεδραμήκασι τῇ πίστει, μετατιθέντος αὐτοὺς πρὸς θεοσέβειαν τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτήρος Χριστού, ἀναπειθόντων δὲ καὶ αὐτῶν βαδίζειν εἰς τοῦτο τῶν ἁγίων ἀποστόλων. Εκτιναγμές, καὶ ἀνατιναγμές, καὶ ἐκβρασμός, καὶ καρδίας θραυσμὸς, καὶ ὑπόλυσις γενάτων, καὶ ὠδῖνες ἐπὶ πᾶσαν ἐστὶν, καὶ τὸ πρόσωπον πάντων ὡς πρόσκαυμα χύτρας. ΚΓ. Πᾶν εἶδος συντριβής συντριβήσεσθαι λέγει. Τὸ γὰρ ἐκτινάσσεσθαί τε καὶ ἀνατινάσσεσθαι, καὶ μέν τοι καὶ ἐκδράττεσθαι, τί ἂν ἕτερον ἡμῖν ὑπεμφή Ει νειεν, ἢ τοῦτο; Διαῤῥιπτεῖται γὰρ πανταχοῦ τὸ τι νασσόμενον καὶ ἀνατινασσόμενον. Εψεσθαι δὲ λέγει καρδίας θραυσμόν, Θεοῦ δηλονότι συνθραύοντος εἰς δειλίαν. Καὶ ὑπόλυσιν γονάτων, τουτέστιν, ἀσθένειαν, καὶ σωμάτων πάρεσιν, καὶ ὠδῖνας ἐπὶ τούτοις, ἐξ ἄρθρων δηλονότι. Πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλον ἐν τοιούτοις ἔσεσθαι κακοῖς, οἱ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν κατενηνεγμένοι τῶν εἰωθότων τὸν Θεὸν καταλυπεῖν; Γενήσεσθαι δὲ πρὸς τούτοις διισχυρίζεται καὶ τὸ πρόσωπον πάντων ὡς πρόσκαυμα χύτρας. Καταμελαίνεται γὰρ ἀεί πως τῶν ἐν ἀθυμίαις τὰ πρόσωπα, καὶ τῶν ὀμμάτων τὸ φαιδρὸν παραιρεῖται δεινῶς τῶν δειμάτων ἡ ἔξοδος. . S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. ret. Verum est enim illud : Non salvatur rex per multam virtutem, et gigas non salvabitur in multitu- dine fortitudinis sua; ". › Salvat autem universo- rum Dominus potius quos vult, idque nullo labore. Quid deinde ait propheta ? « Diripiebant argentum, diripiebant aurum. Hæc autem erant substantia : ‹ Et non erat finis ornamenti ejus. » Videtur hic lapillos Indicos significare, propter quos maxi- me ipsam gravatam dicit, quamvis et propter alia vasa contristata fuerit. Morem enim habebant Assy- rii, seu Ninivitæ, multos pretiosos lapides perstu- diose conquirere, et iis instar puellarum ornari, ut contenderent in ipsis quoque conflictibus ornamen- torum splendore insignes apparere. Explicate au- tem et distincte in his loquitur propheta, idque admodum prudenti ratione. Et nunc quidem caden- tes, nunc inter se implicitos, et fuga exclusos, et propugnacula frustra tenentes, nunc expugnatos oratione depingit, captivorum mærorem leniens, el talium rerum prædictione dextre quasi incantans, narrationibusque jucundissimis ad hilaritatem eos traducens. • Etiam Satanas direptionem passus est, primum quidem per Christum Salvatorem; deinde post illum per sanctos apostolos, de quibus et alicubi propheta Habacuc : • Quia subito consurgent mordentes eum, et vigilabunt insidiatores tui, et eris in rapinam ip- sis". › Eamdem sententiam forma parabolæ in sermonibus suis evangelicis Christus induxit, cum ait : « Aut quomodo potest quis ingredi in donum C fortis, et vasa ejus diripere, nisi prius fortem alliget, et tunc vasa ejus diripiet ”? › Qui enim Satanam adorabant, electa apud ipsum et pretiosa vasa, ad fidem accurrerunt, omnium nostrum Salvatore Christo ad Dei cultum eos transferente, et sanctis apostolis ut eo se conferrent persuadenti- bus. VERS. 10. Excussio, el concussio, et ebullitio, el cordis confractio, et dissolutio genuum, et dolores super omnem lumbum, et ſacies omnium sicut adustio ollæ. XXIII. Omni genere contritionis contritum eos iri dicit. Nam excuti, et concuti, et ebulliri, quid nobis aliud quam istud subsignifcent? Etenim quod ex- D cutitur et concutitur, quovis agitatur et projicitur. Secuturam autein dicit cordis confractionem, Deo mimirum ad timiditatem constringente. dissolu- tionem genuum, hoc est, imbecillitatem, et languo- rem corporum, et dolores insuper, articulorum vi- delicet. Qui enim talibus malis conflictaturi non erant, qui in omnia prorsus quæ Deo solerent dis- plicere, præcipitaverant? Ad hac, fore omnium vultus affirmat ut adustionem olla. Semper enim nescio quo modo tristium vultus infuscantur, oculorumque fulgorem terrores invadentes vehemen- ter hebetant. ** Psal. xxxn, 16. es labac. 11, 7. vs Matth. 11, 29.
PG 71:820κατῳκήκασι γὰρ ἐν αὐτῇ, καὶ λαμπρὸν ἐποιοῦντο καὶ ἀξιάγαστον ἐνδιαίτημα καὶ βασίλειον ἀσφαλὲς, οἱ κατὰ καιροὺς αὐτῇ βεβασιλευκότες Φουλὰ καὶ Σαλμανασὰρ καὶ Σεναχηρεὶμ καὶ μέντοι καὶ Ναβουχοδονόσορ· πεπολεμήκασι γὰρ οὗτοι τὴν Ἰουδαίαν. τὸ δὲ Ποῦ ἔστιν οὐ διερωτῶντος οἶμαί που· δεῖν γὰρ οἶμαι 1 παραιτεῖσθαι τὸ εὔηθες· ἐπιτωθάζοντος δὲ μᾶλλον, καὶ ὅτι διόλωλεν ὁλοτρόπως διὰ τούτου δεικνύοντος, ὡς μηδὲ ὅποι ποτὲ γέγονεν ὁρᾶσθαι λοιπόν. συντετέλεσται γὰρ καὶ ἐξῇρται, καθά φησιν αὐτός. ποῦ δὴ οὖν ἄρα φησὶ τὸ τῶν λεόντων κατοικητήριον, τουτέστιν ἡ Νινευΐ; ποῦ δὲ ἡ νομὴ τῶν σκύμνων; καὶ σκύμνους μὲν ὥς γε οἶμαι, φησὶ τοὺς ὑπὸ τῷ μεγίστῳ βασιλεῖ πράττοντας καὶ κειμένους, καὶ τὸ τίμιον ἔχοντας παρ’ αὐτῷ ἐν δόξη, σατράπας δὴ λέγω καὶ στρατηγοὺς, νομὴν δὲ αὐτῶν ἀποκαλεῖ τοὺς ὑπὸ χεῖρα καὶ ὑπεξευτὰ
γμένους καὶ δασμὸν εἰσφέροντας καὶ χρημάτων ἄθροισιν ποιουμένους· “Νομαὶ Νομαὶ γὰρ πλουσίων πτωχοὶ, κατὰ τὸ γε. γραμμενον. ὡς ἐξηρημένης δὴ οὑν είσαπαν τῆς Νινευι, καὶ ἁπάσης δὲ τῆς περιοίκου χώρας, ποῦ δὴ ἄρα φησὶ τὸ τῶν λεόντων καταλυμα; ποῦ δὲ τῶν σκύμνων ἡ νομή;
Α δρίαν, καὶ παραλύων τὸ μάχιμον. Αληθὲς γὰρ, ὅτι Οὐ σώζεται βασιλεὺς διὰ πολλὴν δύναμιν, καὶ γέγας οὐ σωθήσεται ἐν πλήθει ἰσχύος αὐτοῦ. » Σώζει δε μᾶλλον οὓς ἂν ἔλοιτο, καὶ λίαν εὐκόλως, ὁ τῶν ὅλων Κύριος. Εἶτα τί φησιν ὁ προφήτης; « Διήρπαζον τὸ ἀργύριον, διήρπαζον τὸ χρυσίον. » Ταῦτα δὲ ἦν ὑπόστασις, ο Καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῦ κόσμου αὐτῶν. Εοικε δὲ λίθους ἐν τούτοις ὀνομάζειν τὰς Ἰνδικάς, ἐφ' αἷς μάλιστα βεβαρύνθαι φησὶν αὐτὴν, καίτοι καὶ ἐφ' ἑτέροις σκεύεσιν ἀθύμως διακειμένην. Ασσυρίοις γὰρ ἔθος, ήγουν Νινευίταις, πολλὴν καὶ ἐσπουδασμέ νὴν τῶν λίθων ποιεῖσθαι τὴν ἄθροισιν, καὶ κοσμεῖσθαι κορικῶς, ὡς καὶ ἐν αὐταῖς ἐπείγεσθαι ταῖς μάχαις τὴν τοῦ κόσμου λαμπρότητα περιηνθισμένην ἐρα. σθαι. Ἰσχνολογεῖ δὲ λίαν ὁ προφήτης ἐν τούτοις οἰκο νομικῶς, καὶ ποτὲ μὲν πίπτοντας, ποτὲ δὲ ἀλλήλοις συμπλεκομένους, καὶ ἀποροῦντας τὴν φυγὴν, καὶ ἀνονήτως ἔχοντας τὰς προφυλακάς, ποτὲ δὲ πορθου μένους τῷ λόγῳ ζωγραφεί, τὰς τῶν ὄντων ἐν αἰχμ αλωσία περικόπτων λύπας, καὶ τῇ τῶν τομώνας προαγορεύσει καταγοητεύων εὐφυῶς, καὶ ἡδίσκος αὐτοὺς διηγήμασιν ἀποφέρων εἰς εὐθυμίαν. Διήρπασται δὲ καὶ ὁ Σατανᾶς διὰ πρώτου μὲν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, εἶτα μετ' αὐτὸν διὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, περὶ ὧν ἔφη που καὶ ὁ προφήτης Αβα κούμ· « "Οτι ἐξαίφνης ἀναστήσονται οἱ δάκνοντες αν τὸν, καὶ ἐκνήψουσιν οἱ ἐπίβουλοι σου, καὶ ἔσῃ εἰς διαρπαγὴν αὐτῶν. » Εἰσκεκόμικς δὲ καὶ ὡς ἐν εἴδει παραβολῆς τὸ διήγημα Χριστὸς εὐαγγελικοίς κηρύγ μασιν· ἔφη γάρ' « Η πῶς δύναταί τις εἰσελθεῖν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ, καὶ τὰ σκεύη αὐτοῦ διαρπά σαι, ἐὰν μὴ πρῶτον τὸν ἰσχυρὸν δήσῃ, καὶ τότε τὰ σκεύη αὐτοῦ διαρπάσει; » Οἱ γὰρ προσκυνοῦντες τῷ Σατανᾶ, τὰ ἀπόλεκτα σκεύη και τίμια παρ' αὐτῷ, προσδεδραμήκασι τῇ πίστει, μετατιθέντος αὐτοὺς πρὸς θεοσέβειαν τοῦ πάντων ἡμῶν Σωτήρος Χριστού, ἀναπειθόντων δὲ καὶ αὐτῶν βαδίζειν εἰς τοῦτο τῶν ἁγίων ἀποστόλων. Εκτιναγμές, καὶ ἀνατιναγμές, καὶ ἐκβρασμός, καὶ καρδίας θραυσμὸς, καὶ ὑπόλυσις γενάτων, καὶ ὠδῖνες ἐπὶ πᾶσαν ἐστὶν, καὶ τὸ πρόσωπον πάντων ὡς πρόσκαυμα χύτρας. ΚΓ. Πᾶν εἶδος συντριβής συντριβήσεσθαι λέγει. Τὸ γὰρ ἐκτινάσσεσθαί τε καὶ ἀνατινάσσεσθαι, καὶ μέν τοι καὶ ἐκδράττεσθαι, τί ἂν ἕτερον ἡμῖν ὑπεμφή Ει νειεν, ἢ τοῦτο; Διαῤῥιπτεῖται γὰρ πανταχοῦ τὸ τι νασσόμενον καὶ ἀνατινασσόμενον. Εψεσθαι δὲ λέγει καρδίας θραυσμόν, Θεοῦ δηλονότι συνθραύοντος εἰς δειλίαν. Καὶ ὑπόλυσιν γονάτων, τουτέστιν, ἀσθένειαν, καὶ σωμάτων πάρεσιν, καὶ ὠδῖνας ἐπὶ τούτοις, ἐξ ἄρθρων δηλονότι. Πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλον ἐν τοιούτοις ἔσεσθαι κακοῖς, οἱ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν κατενηνεγμένοι τῶν εἰωθότων τὸν Θεὸν καταλυπεῖν; Γενήσεσθαι δὲ πρὸς τούτοις διισχυρίζεται καὶ τὸ πρόσωπον πάντων ὡς πρόσκαυμα χύτρας. Καταμελαίνεται γὰρ ἀεί πως τῶν ἐν ἀθυμίαις τὰ πρόσωπα, καὶ τῶν ὀμμάτων τὸ φαιδρὸν παραιρεῖται δεινῶς τῶν δειμάτων ἡ ἔξοδος. . S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. ret. Verum est enim illud : Non salvatur rex per multam virtutem, et gigas non salvabitur in multitu- dine fortitudinis sua; ". › Salvat autem universo- rum Dominus potius quos vult, idque nullo labore. Quid deinde ait propheta ? « Diripiebant argentum, diripiebant aurum. Hæc autem erant substantia : ‹ Et non erat finis ornamenti ejus. » Videtur hic lapillos Indicos significare, propter quos maxi- me ipsam gravatam dicit, quamvis et propter alia vasa contristata fuerit. Morem enim habebant Assy- rii, seu Ninivitæ, multos pretiosos lapides perstu- diose conquirere, et iis instar puellarum ornari, ut contenderent in ipsis quoque conflictibus ornamen- torum splendore insignes apparere. Explicate au- tem et distincte in his loquitur propheta, idque admodum prudenti ratione. Et nunc quidem caden- tes, nunc inter se implicitos, et fuga exclusos, et propugnacula frustra tenentes, nunc expugnatos oratione depingit, captivorum mærorem leniens, el talium rerum prædictione dextre quasi incantans, narrationibusque jucundissimis ad hilaritatem eos traducens. • Etiam Satanas direptionem passus est, primum quidem per Christum Salvatorem; deinde post illum per sanctos apostolos, de quibus et alicubi propheta Habacuc : • Quia subito consurgent mordentes eum, et vigilabunt insidiatores tui, et eris in rapinam ip- sis". › Eamdem sententiam forma parabolæ in sermonibus suis evangelicis Christus induxit, cum ait : « Aut quomodo potest quis ingredi in donum C fortis, et vasa ejus diripere, nisi prius fortem alliget, et tunc vasa ejus diripiet ”? › Qui enim Satanam adorabant, electa apud ipsum et pretiosa vasa, ad fidem accurrerunt, omnium nostrum Salvatore Christo ad Dei cultum eos transferente, et sanctis apostolis ut eo se conferrent persuadenti- bus. VERS. 10. Excussio, el concussio, et ebullitio, el cordis confractio, et dissolutio genuum, et dolores super omnem lumbum, et ſacies omnium sicut adustio ollæ. XXIII. Omni genere contritionis contritum eos iri dicit. Nam excuti, et concuti, et ebulliri, quid nobis aliud quam istud subsignifcent? Etenim quod ex- D cutitur et concutitur, quovis agitatur et projicitur. Secuturam autein dicit cordis confractionem, Deo mimirum ad timiditatem constringente. dissolu- tionem genuum, hoc est, imbecillitatem, et languo- rem corporum, et dolores insuper, articulorum vi- delicet. Qui enim talibus malis conflictaturi non erant, qui in omnia prorsus quæ Deo solerent dis- plicere, præcipitaverant? Ad hac, fore omnium vultus affirmat ut adustionem olla. Semper enim nescio quo modo tristium vultus infuscantur, oculorumque fulgorem terrores invadentes vehemen- ter hebetant. ** Psal. xxxn, 16. es labac. 11, 7. vs Matth. 11, 29.
PG 71:821ὅτι δὲ ἀσφαλὲς οἱονεὶ γέγονε πὼς ὁρμητήριον τῶν κατὰ καιροὺς βεβασιλευκότων κότων ἡ Νινευῒ, δέδειχεν εἰπών Οὗ ἐπορεύθη τοῦ εἰσελθεῖν ἐκεῖ, σκύμνος λέοντος καὶ οὐκ ἠν ὁ ἐκφοβῶν. ἀπόρθητον γὰρ τῆ πόλει τὸ τεῖχος ταῖς ὑπὲρ λόγον μεγαλουργίαις εὖ μάλα πεποιημένον. ἐπειδὴ δὲ ἅπασαν καταδῃώσας τὴν Σαμάρειαν ὁ Ναβουχοδονόσορ, καὶ αὐτὴν δὲ τὴν Ἰουδαίαν, καὶ τὴν ἁγίαν πόλιν, φημὶ δὴ τὴν ‘Ιερουσαλὴμ, ἀπεκόμισε μὲν εἰς τὴν ἑαυτοῦ τοὺς ἐξ αἵματος Ἰσραὴλ, διατέτεικε δὲ οὕτως ἐπ’ ἐξουσίας τοὺς ἅπαξ ἐνειλημμένους, ὡς τοὺς μὲν ὑφ’ ἑαυτῷ ποιῆσαι καὶ δεδεμένους ἔχειν, καὶ ἑτέροις χαρίζεσθαι καὶ καταπωλεῖν, καὶ πλήρη τὴν ἑαυτοῦ χώραν τε καὶ πόλιν τῶν δορικτήτων ἔχειν. ταύτῃτοί φησιν ὅτι Λέων ἥρπασε τοι ἱκανὰ τοῖς σκύμνοις αὐτοῦ καὶ απεπνιξε τοῖς λέουσιν αυτου καὶ ἔμπλησε θηρας νοσσιαν αὐτοῦ καὶ τὸ κατοικητήριον αὐτοῦ ὰρπαγῆς. πεποίηται δὲ πάλιν ὁ λόγος ὡς ἐκ τοῦ γίνεσθαι πεφυκότος. ἁρπάσαντες γὰρ οἱ θῆρες ἁπλῶς τὸ παρεμπῖπτον, εἶτα τὸ ἀρκοῦν κατεδηδοκότες, τῷ λοιπῷ ἀποτρέφουσι τοὺς σκύμνους, τοὺς ἰδίους αὐτοῖς δανείζοντες πόνους. Λέγοιντο δ’ ἂν τὰ τοιάδε πάλιν καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ σατανᾶ, Χριστοῦ κατωλοθρευκότος αὐτόν τε καὶ τὰ αὐτοῦ, καὶ ἐξῃρηκότος αὐτοῦ τὴν θήραν ἐκ γῆς.
Συμβῆναι δὲ τὰ τοιάδε φαμὲν ἀληθεύοντες αὐτῷ τε Α τῷ καθ᾿ ἡμῶν τυραννήσαντι Σατανᾷ, καὶ ταῖς σὺν αὐτῷ δυνάμεσι πονηραῖς. Ἐπειδὴ γὰρ ἐξεπέμποντο τῆς ἀρχαίας ἐκείνης τιμῆς τε καὶ δόξης, πῶς ἦν εἰκὸς μὴ οὐχὶ πάντη τε καὶ πάντως τὰ τοιάδε παθεῖν αὐτούς; Ποῦ ἔστι τὸ κατοικητήριον τῶν λεόντων, καὶ ἡ νομὴ, ἡ οὖσα τοῖς σκύμνοις; Ποῦ ἐπορεύθη λέων, τοῦ εἰσελθεῖν ἐκεῖ σκύμνον λέοντος, καὶ οὐκ ἦν ἐκφοβῶν; Λέων ἤρπασε τὰ ἱκανὰ τοῖς σκύμνοις αὐτοῦ, καὶ ἐπέπνιξε τοῖς λέουσιν αὐτ τοῦ, καὶ ἔπλησε θήρας νοσσιὰν αὐτοῦ, καὶ τὸ κατοικητήριον αὐτοῦ ἁρπαγής. Β ΚΔ'. Κατοικητήριον μὲν ὀνομάζει λεόντων τὴν Νι νευή. Κατῳκήκασι γὰρ ἐν αὐτῇ, καὶ λαμπρὸν ἐποι οῦντο, καὶ ἀξιάγαστον ἐνδιαίτημα, καὶ βασίλειον ἀσφαλὲς, οἱ κατὰ καιροὺς αὐτοὺς βεβασιλευκότες Φουά, καὶ Σαλμανασάρ, καὶ Σεναχηρείμ, καὶ μέντοι καὶ Ναβουχοδονόσορ. Πεπολεμήκασι γὰρ οὗτοι τὴν Ἰουδαίαν. Τὸ δὲ, ποῦ ἔστιν, οὐ διερωτῶντος οἶμαι που. Δεῖν γὰρ οἷμαι παραιτεῖσθαι τὸ εἴηθες. Ἐπι τωθάζει δὲ μᾶλλον, καὶ ὅτι διόλωλεν ολοτρόπως δια τούτου δεικνύς, ὡς μηδὲ ὅποι ποτὲ γέγονεν ὁρᾶσθαι λοιπόν. • Συντετέλεσται γάρ, καὶ ἐξῆρται, » καθά φησιν αὐτός. « Ποὗ δὴ οὖν ἄρα, φησί, τὸ τῶν λεόντων κατοικητήριον ; » τουτέστιν ἡ Νινευή· ι ποῦ δὲ ἡ νομή τῶν σκύμνων ; › Καὶ σκύμνους μέν, ως γε οἶμαι, φησὶ τοὺς ὑπὸ τῷ μεγίστῳ βασιλεῖ πράττοντας καὶ κειμένους, καὶ τὸ τίμιον ἔχοντας παρ' αὐτοῦ ἐν δόξῃ, σατράπας δὴ λέγω καὶ στρατηγούς· νομὴν δὲ αὐτῶν ἐπικαλεῖ τοὺς ὑπὸ χεῖρα καὶ ὑπεζευγμένους, καὶ δασμούς εἰσφέροντας, καὶ χρημάτων άθροισιν ποιου- μένους. • Νομαὶ γὰρ πλουσίων πτωχοί, ο κατὰ τὸ γεγραμμένον. Ως ἐξῃρημένης δὴ οὖν εἰσάπαν τῆς Νινευή, καὶ ἁπάσης δὲ τῆς περιοίκου χώρας, Ποῦ δὴ ἄρα, φησί, τὸ τῶν λεόντων κατάλυμα ; ποῦ δὲ τῶν σκύμνων ή νομή; Οτι δὲ ἀσφαλὲς οἱονεὶ γέγονε πως ορμητήριον τῶν κατὰ καιροὺς βεβασιλευκότων ἡ Νινευή, δέδειχαν εἰπών· « Οὗ ἐπορεύθη λέων τοῦ εἰσελθεῖν ἐκεῖ, σκύμνοι λέοντος, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκφο τῶν. » Απόρθητον γὰρ τῇ πόλει τὸ τεῖχος ταῖς ὑπὲρ λόγου μεγαλουργίαις εὖ μάλα πεποιημένον. Επειδή δὲ τὴν Σαμάρειαν άπασαν καταδηώσας ὁ Ναβουχοδο- νόσορ, καὶ αὐτὴν δὲ τὴν Ἰουδαίαν, καὶ τὴν ἁγίαν τούλιν, φημὶ δὴ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀπεκόμισε μὲν εἰς τὴν ἑαυτοῦ τοὺς ἐξ αἵματος Ἰσραήλ. Διατέθεικε δὲ οὕτως ἐπ' ἐξουσίας τοὺς ἅπαξ ἐνειλημμένους, ὡς τοὺς μὲν ὑφ' ἑαυτὸν ποιῆσαι, καὶ δεδεμένους ἔχειν, τοὺς δὲ καὶ ἑτέροις χαρίζεσθαι, καὶ καταπωλεῖν, καὶ πλήρη τὴν ἑαυτοῦ χώραν τε καὶ πόλιν τῶν δορυκτής των ἔχειν. Ταύτῃ φησί· « Ο λέων ήρπασε τὰ ἱκανὰ τοῖς σκύμνοις αὐτοῦ, καὶ ἀπέπνιξε τοῖς λέουσιν αὐτ τοῦ, καὶ ἔμπλησε θήρας νοτσιὰν αὐτοῦ, καὶ τὸ κατοικητήριον αὐτοῦ ἁρπαγής. » Πεποίηται δὲ πάλιν ὁ λόγος ὡς ἐκ τοῦ γίνεσθαι πεφυκότος. Αρπάσαντες γὰρ οἱ θῆρες τὸ παρεμπίπτον, εἶτα τὸ ἀρκοῦν κατεδηδοκότες, ἀποστρέφουσι τὸ λοιπὸν τοῖς σκύμνοις, τοὺς ἰδίους αὐτοῖς δανείζοντες πόνους. Λέγοιντο δ' ἂν τὰ τοιάδε πάλιν καὶ ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. C Vere autem hæc accidisse, qui in nos tyrannidem occupaverat Satauæ, et simul ejus malignis pote- statilus, ipsi quoque asserimus. Pustquam enim veteri illo honore, et gloria ejecti sunt, ecs omnimodis talia perpeti qui tandem non decebat ? VERS. 11, 12. Ubi est habitaculum leonum, et pascua exsistens catulis leonum? Quo abiit leo, ul in- grederetur illuc catulus leonis, et non est qui exter- rent? Leo rapuit sufficientia catulis suis, et suffocavit leonibus suis, et implevit venatione nidum suum, et habitaculum suum rapina. . B XXIV. Habitaculum leonum appellat Niniven. Habitarunt enim in ea, feceruntque habitationem inclytam, et admirandam, et regiam tutam, qui suis temporibus ibidem regnaverunt Phua, et Sal- manasar, et Senacherib, atque eliam Nabucho- donosor. Hi enim Judeam armis adorti sunt. Illud, ubi est, non puto esse interrogantis. Censeo. enim cavendam ineptiam. Exprobrat autem potius, et omnimodis periisse, quod ejus ne vestigium qui- dem exstet, per hoc ostendit. c Consummata enim, et ablata est, s ut ait. . Ubi igitur est, inquit, leo- num habitaculum ? id est, Ninive: ubi vero pascua catulorum? › Et catulos quidem, ut ego sentio sub maximo rege degentes, et subditos et ab ipso honoratos, satrapas scilicet et duces : eorum au- tem pascua subjectos, et sub jugum missos, et tri- buta pendentes, et coactores appellat. ‹ Pascua enim divitum sunt pauperes, › juxta Scripturas **. Ut ergo jam deleta tota Ninive, et omni regione fi- nitima ad vastitudinem redacta, ubi igitur, inquit, est leonum diversorium ? ubi catulorum pascua? Fuisse autem tutum quasi receptaculum Niniven eorum qui olim regnaverunt, declarat, dicens: « Ad quam ivit leo, ut ingrederetur illuc catulus leonis, et non est qui exterreat.» Murus enim quo urbs circumdatur, supra quam dici potest magnifice et commodissime constructus atque inexpugnabilis erat. Postquam autem Nabuchodonosor Lolam Samariam, ipsamque Judæam, et sanctam civid. tem, Hierosoly nam, inquam, depopulatus est, in suum regnum Israelitas demigrare fecit. Sic autem semel vi subjugatos tractavit, ut alios qui- dem sub se, et riuctos retineret : alios aliis grali- D ficaretur, et venderet, et suam regionem atque urbem captivis refertam haberet. Proinde ait : Leo rapuit sufficienter catulis suis, et suffocavit len- níbus suis, et implevit venatione nidum suum, et habitaculum suum rapina. › Rursum secundum id quod fieri solitum est loquitur. Nam feræ cum obvia rapuerunt, et quod sufficit comederunt avertunt reliquum pascendis catulis, suos labores illis mutuantes. • Hæc rursum etiam de Satana dici queant, post- » Eccli. x111, 23.
PG 71:822συνέτριψε γὰρ τῶν λεόντων
τὰς μύλας, κατὰ τὴν τοῦ ψάλλοντος φωνήν “Τὴν τὴν μύλαν “τῶν τῶν λεόντων συνέθλαψεν ὁ Κύριος.”
Ἴδου ἐγὼ ἐπὶ σὲ, λέγει Κύριος παντοκράτωρ, καὶ ἐκκαύσω ἐν καπνῷ πλῆθός σου, καὶ τοὺς λέοντάς σου καταφάγεται ῥομφαία, καὶ ἐξολοθρεύσω ἐκ γῆς τὴν ὥραι σου, κω οὐ μὴ ἀκουσθῇ οὐκ ἔτι τὰ ἔργα σου. Ἐαυτὸν ἀνθίστησι Θεὸς, καὶ αὐτουργὸς ἀνίσταται, περιτρέπων εἰς ἀπόγνωσιν τῆς σωτηρίας αὐτούς. Θεοῦ γὰρ κακοῦν ἐθέλοντος, τίς ὁ σώζων ἔτι; ἢ τίς ἀποστήσει καταδῃοῦν ἐθέλοντα τὸν τῶν δυνάμεων Κύριον; “Τὴν γὰρ “χεῖρα τὴν ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει;” κατὰ τὸ γεγραμμένον. ἐκκαύσειν γεμὴν ἐν καπνῷ τὸ πλῆθος αὐτῆς φησὶν, ἵνα τι τοιοῦτον ἐννοῶμεν πάλιν. οἱ μελιττοκόμοι κατὰ καιροὺς, ὅτε τὰ κηρία τῶν σίμβλων ἐξορύττειν ἐθέλουσι, πῦρ ἐναύοντες καπνῷ τὰς ἃς μελίσσας διώκουσιν, ἵνα μὴ μάχοιντο καὶ κατατιτρώσκωσι τοῖς κέντροις αὐτοὺς ἀθρόαι περιπετόμεναι. συμβέβηκε τι τοιοῦτον καὶ τοῖς ἐπικεκλημένοις εἰς ἐπικουρίαν κινδυνευούσῃ τῆ Νινευΐ. ἀπῴχοντο γὰρ καὶ ἀπέδρασαν οἷα καπνοῦ τοῦ πολέμου προσβάλλοντος καὶ καταπτοοῦντος εἰς κακανδρίαν, καὶ ἀφορήτοις αὐτοὺς ἐνιέντος δείμασι.
Συμβῆναι δὲ τὰ τοιάδε φαμὲν ἀληθεύοντες αὐτῷ τε Α τῷ καθ᾿ ἡμῶν τυραννήσαντι Σατανᾷ, καὶ ταῖς σὺν αὐτῷ δυνάμεσι πονηραῖς. Ἐπειδὴ γὰρ ἐξεπέμποντο τῆς ἀρχαίας ἐκείνης τιμῆς τε καὶ δόξης, πῶς ἦν εἰκὸς μὴ οὐχὶ πάντη τε καὶ πάντως τὰ τοιάδε παθεῖν αὐτούς; Ποῦ ἔστι τὸ κατοικητήριον τῶν λεόντων, καὶ ἡ νομὴ, ἡ οὖσα τοῖς σκύμνοις; Ποῦ ἐπορεύθη λέων, τοῦ εἰσελθεῖν ἐκεῖ σκύμνον λέοντος, καὶ οὐκ ἦν ἐκφοβῶν; Λέων ἤρπασε τὰ ἱκανὰ τοῖς σκύμνοις αὐτοῦ, καὶ ἐπέπνιξε τοῖς λέουσιν αὐτ τοῦ, καὶ ἔπλησε θήρας νοσσιὰν αὐτοῦ, καὶ τὸ κατοικητήριον αὐτοῦ ἁρπαγής. Β ΚΔ'. Κατοικητήριον μὲν ὀνομάζει λεόντων τὴν Νι νευή. Κατῳκήκασι γὰρ ἐν αὐτῇ, καὶ λαμπρὸν ἐποι οῦντο, καὶ ἀξιάγαστον ἐνδιαίτημα, καὶ βασίλειον ἀσφαλὲς, οἱ κατὰ καιροὺς αὐτοὺς βεβασιλευκότες Φουά, καὶ Σαλμανασάρ, καὶ Σεναχηρείμ, καὶ μέντοι καὶ Ναβουχοδονόσορ. Πεπολεμήκασι γὰρ οὗτοι τὴν Ἰουδαίαν. Τὸ δὲ, ποῦ ἔστιν, οὐ διερωτῶντος οἶμαι που. Δεῖν γὰρ οἷμαι παραιτεῖσθαι τὸ εἴηθες. Ἐπι τωθάζει δὲ μᾶλλον, καὶ ὅτι διόλωλεν ολοτρόπως δια τούτου δεικνύς, ὡς μηδὲ ὅποι ποτὲ γέγονεν ὁρᾶσθαι λοιπόν. • Συντετέλεσται γάρ, καὶ ἐξῆρται, » καθά φησιν αὐτός. « Ποὗ δὴ οὖν ἄρα, φησί, τὸ τῶν λεόντων κατοικητήριον ; » τουτέστιν ἡ Νινευή· ι ποῦ δὲ ἡ νομή τῶν σκύμνων ; › Καὶ σκύμνους μέν, ως γε οἶμαι, φησὶ τοὺς ὑπὸ τῷ μεγίστῳ βασιλεῖ πράττοντας καὶ κειμένους, καὶ τὸ τίμιον ἔχοντας παρ' αὐτοῦ ἐν δόξῃ, σατράπας δὴ λέγω καὶ στρατηγούς· νομὴν δὲ αὐτῶν ἐπικαλεῖ τοὺς ὑπὸ χεῖρα καὶ ὑπεζευγμένους, καὶ δασμούς εἰσφέροντας, καὶ χρημάτων άθροισιν ποιου- μένους. • Νομαὶ γὰρ πλουσίων πτωχοί, ο κατὰ τὸ γεγραμμένον. Ως ἐξῃρημένης δὴ οὖν εἰσάπαν τῆς Νινευή, καὶ ἁπάσης δὲ τῆς περιοίκου χώρας, Ποῦ δὴ ἄρα, φησί, τὸ τῶν λεόντων κατάλυμα ; ποῦ δὲ τῶν σκύμνων ή νομή; Οτι δὲ ἀσφαλὲς οἱονεὶ γέγονε πως ορμητήριον τῶν κατὰ καιροὺς βεβασιλευκότων ἡ Νινευή, δέδειχαν εἰπών· « Οὗ ἐπορεύθη λέων τοῦ εἰσελθεῖν ἐκεῖ, σκύμνοι λέοντος, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκφο τῶν. » Απόρθητον γὰρ τῇ πόλει τὸ τεῖχος ταῖς ὑπὲρ λόγου μεγαλουργίαις εὖ μάλα πεποιημένον. Επειδή δὲ τὴν Σαμάρειαν άπασαν καταδηώσας ὁ Ναβουχοδο- νόσορ, καὶ αὐτὴν δὲ τὴν Ἰουδαίαν, καὶ τὴν ἁγίαν τούλιν, φημὶ δὴ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀπεκόμισε μὲν εἰς τὴν ἑαυτοῦ τοὺς ἐξ αἵματος Ἰσραήλ. Διατέθεικε δὲ οὕτως ἐπ' ἐξουσίας τοὺς ἅπαξ ἐνειλημμένους, ὡς τοὺς μὲν ὑφ' ἑαυτὸν ποιῆσαι, καὶ δεδεμένους ἔχειν, τοὺς δὲ καὶ ἑτέροις χαρίζεσθαι, καὶ καταπωλεῖν, καὶ πλήρη τὴν ἑαυτοῦ χώραν τε καὶ πόλιν τῶν δορυκτής των ἔχειν. Ταύτῃ φησί· « Ο λέων ήρπασε τὰ ἱκανὰ τοῖς σκύμνοις αὐτοῦ, καὶ ἀπέπνιξε τοῖς λέουσιν αὐτ τοῦ, καὶ ἔμπλησε θήρας νοτσιὰν αὐτοῦ, καὶ τὸ κατοικητήριον αὐτοῦ ἁρπαγής. » Πεποίηται δὲ πάλιν ὁ λόγος ὡς ἐκ τοῦ γίνεσθαι πεφυκότος. Αρπάσαντες γὰρ οἱ θῆρες τὸ παρεμπίπτον, εἶτα τὸ ἀρκοῦν κατεδηδοκότες, ἀποστρέφουσι τὸ λοιπὸν τοῖς σκύμνοις, τοὺς ἰδίους αὐτοῖς δανείζοντες πόνους. Λέγοιντο δ' ἂν τὰ τοιάδε πάλιν καὶ ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. C Vere autem hæc accidisse, qui in nos tyrannidem occupaverat Satauæ, et simul ejus malignis pote- statilus, ipsi quoque asserimus. Pustquam enim veteri illo honore, et gloria ejecti sunt, ecs omnimodis talia perpeti qui tandem non decebat ? VERS. 11, 12. Ubi est habitaculum leonum, et pascua exsistens catulis leonum? Quo abiit leo, ul in- grederetur illuc catulus leonis, et non est qui exter- rent? Leo rapuit sufficientia catulis suis, et suffocavit leonibus suis, et implevit venatione nidum suum, et habitaculum suum rapina. . B XXIV. Habitaculum leonum appellat Niniven. Habitarunt enim in ea, feceruntque habitationem inclytam, et admirandam, et regiam tutam, qui suis temporibus ibidem regnaverunt Phua, et Sal- manasar, et Senacherib, atque eliam Nabucho- donosor. Hi enim Judeam armis adorti sunt. Illud, ubi est, non puto esse interrogantis. Censeo. enim cavendam ineptiam. Exprobrat autem potius, et omnimodis periisse, quod ejus ne vestigium qui- dem exstet, per hoc ostendit. c Consummata enim, et ablata est, s ut ait. . Ubi igitur est, inquit, leo- num habitaculum ? id est, Ninive: ubi vero pascua catulorum? › Et catulos quidem, ut ego sentio sub maximo rege degentes, et subditos et ab ipso honoratos, satrapas scilicet et duces : eorum au- tem pascua subjectos, et sub jugum missos, et tri- buta pendentes, et coactores appellat. ‹ Pascua enim divitum sunt pauperes, › juxta Scripturas **. Ut ergo jam deleta tota Ninive, et omni regione fi- nitima ad vastitudinem redacta, ubi igitur, inquit, est leonum diversorium ? ubi catulorum pascua? Fuisse autem tutum quasi receptaculum Niniven eorum qui olim regnaverunt, declarat, dicens: « Ad quam ivit leo, ut ingrederetur illuc catulus leonis, et non est qui exterreat.» Murus enim quo urbs circumdatur, supra quam dici potest magnifice et commodissime constructus atque inexpugnabilis erat. Postquam autem Nabuchodonosor Lolam Samariam, ipsamque Judæam, et sanctam civid. tem, Hierosoly nam, inquam, depopulatus est, in suum regnum Israelitas demigrare fecit. Sic autem semel vi subjugatos tractavit, ut alios qui- dem sub se, et riuctos retineret : alios aliis grali- D ficaretur, et venderet, et suam regionem atque urbem captivis refertam haberet. Proinde ait : Leo rapuit sufficienter catulis suis, et suffocavit len- níbus suis, et implevit venatione nidum suum, et habitaculum suum rapina. › Rursum secundum id quod fieri solitum est loquitur. Nam feræ cum obvia rapuerunt, et quod sufficit comederunt avertunt reliquum pascendis catulis, suos labores illis mutuantes. • Hæc rursum etiam de Satana dici queant, post- » Eccli. x111, 23.
λέοντας γεμὴν ὀνομάζει τοὺς ἀλκιμωτάτους καὶ θρασεῖς, οἳ καὶ τάχα που τεθαρσήκασι τὴν ἀντίστασιν· πλὴν ἔργον γεγόνασι τῆς Κύρου ῥομφαίας. ἐπειδὴ δὴ ὁ λόγος ἡμῖν τὴν τῶν λεόντων εἰσκεκόμικε μνήμην, ἀναγκαίως καὶ τὴν αὐτῶν θήραν φησὶν ἐξολοθρευθησεσθαι, ὡς μηδὲν ἔτι γενέσθαι τῶν παρ’
αὐτοῖς ἀξιάκουστον. ἔθος γὰρ ἦν ἐπιφύεσθαι μὲν αὐτοὺς πόλεσί τε καὶ χώραις, ἐπιθρώσκειν τε θηριοπρεπῶς, οἷς ἃν ἕλοιντο τυχὸν, μυρία τε ὅσα δρᾶν, ὡς τῶν πεπονθότων τὰς συμφορὰς ᾠδὴν καὶ θρῆνον πολλοῖς γενέσθαι. ἐξολοθρευθήσεσθαι δὴ οὖν φησιν αὐτῶν τὴν θήραν. πῶς γὰρ ἔμελλον ἢ τίνα λοιπὸν καταθηρεύσειν ἔτι, κατεπτοημένων μὲν τῶν ἀγελαίων καὶ πεφευγότων ὡς ἐκ καπνοῦ, πεπτωκότων δὲ τῶν μαχιμωτάτων, οἳ δίκην λεόντων τοῖς ἀνθεστηκόσιν ἐπεφύοντο; Ἐπεγήγερται δὲ καὶ τοῖς κυριοκτονήσασιν Ἰουδαίοις ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, ὡς εἰς πάντα μὲν ἄνεμον τὴν τῶν ἀγελαίων κατασκεδασθῆναι πληθὺν, θῆρας δὲ ὥσπερ ὠμοὺς συνδιολέσθαι τοῖς πολλοῖς τοὺς τῶν ἄλλων ἐπιφανεστέρους. οὐ φορητῶς γὰρ δεδυσσεβήκασιν εἰς τὸν τῶν ὅλων Σωτῆρα Χριστόν. Ὥ πὸλις αἱμάτων, ὅλη ψευδὴς, πλήρης ἀδικίας.
Συμβῆναι δὲ τὰ τοιάδε φαμὲν ἀληθεύοντες αὐτῷ τε Α τῷ καθ᾿ ἡμῶν τυραννήσαντι Σατανᾷ, καὶ ταῖς σὺν αὐτῷ δυνάμεσι πονηραῖς. Ἐπειδὴ γὰρ ἐξεπέμποντο τῆς ἀρχαίας ἐκείνης τιμῆς τε καὶ δόξης, πῶς ἦν εἰκὸς μὴ οὐχὶ πάντη τε καὶ πάντως τὰ τοιάδε παθεῖν αὐτούς; Ποῦ ἔστι τὸ κατοικητήριον τῶν λεόντων, καὶ ἡ νομὴ, ἡ οὖσα τοῖς σκύμνοις; Ποῦ ἐπορεύθη λέων, τοῦ εἰσελθεῖν ἐκεῖ σκύμνον λέοντος, καὶ οὐκ ἦν ἐκφοβῶν; Λέων ἤρπασε τὰ ἱκανὰ τοῖς σκύμνοις αὐτοῦ, καὶ ἐπέπνιξε τοῖς λέουσιν αὐτ τοῦ, καὶ ἔπλησε θήρας νοσσιὰν αὐτοῦ, καὶ τὸ κατοικητήριον αὐτοῦ ἁρπαγής. Β ΚΔ'. Κατοικητήριον μὲν ὀνομάζει λεόντων τὴν Νι νευή. Κατῳκήκασι γὰρ ἐν αὐτῇ, καὶ λαμπρὸν ἐποι οῦντο, καὶ ἀξιάγαστον ἐνδιαίτημα, καὶ βασίλειον ἀσφαλὲς, οἱ κατὰ καιροὺς αὐτοὺς βεβασιλευκότες Φουά, καὶ Σαλμανασάρ, καὶ Σεναχηρείμ, καὶ μέντοι καὶ Ναβουχοδονόσορ. Πεπολεμήκασι γὰρ οὗτοι τὴν Ἰουδαίαν. Τὸ δὲ, ποῦ ἔστιν, οὐ διερωτῶντος οἶμαι που. Δεῖν γὰρ οἷμαι παραιτεῖσθαι τὸ εἴηθες. Ἐπι τωθάζει δὲ μᾶλλον, καὶ ὅτι διόλωλεν ολοτρόπως δια τούτου δεικνύς, ὡς μηδὲ ὅποι ποτὲ γέγονεν ὁρᾶσθαι λοιπόν. • Συντετέλεσται γάρ, καὶ ἐξῆρται, » καθά φησιν αὐτός. « Ποὗ δὴ οὖν ἄρα, φησί, τὸ τῶν λεόντων κατοικητήριον ; » τουτέστιν ἡ Νινευή· ι ποῦ δὲ ἡ νομή τῶν σκύμνων ; › Καὶ σκύμνους μέν, ως γε οἶμαι, φησὶ τοὺς ὑπὸ τῷ μεγίστῳ βασιλεῖ πράττοντας καὶ κειμένους, καὶ τὸ τίμιον ἔχοντας παρ' αὐτοῦ ἐν δόξῃ, σατράπας δὴ λέγω καὶ στρατηγούς· νομὴν δὲ αὐτῶν ἐπικαλεῖ τοὺς ὑπὸ χεῖρα καὶ ὑπεζευγμένους, καὶ δασμούς εἰσφέροντας, καὶ χρημάτων άθροισιν ποιου- μένους. • Νομαὶ γὰρ πλουσίων πτωχοί, ο κατὰ τὸ γεγραμμένον. Ως ἐξῃρημένης δὴ οὖν εἰσάπαν τῆς Νινευή, καὶ ἁπάσης δὲ τῆς περιοίκου χώρας, Ποῦ δὴ ἄρα, φησί, τὸ τῶν λεόντων κατάλυμα ; ποῦ δὲ τῶν σκύμνων ή νομή; Οτι δὲ ἀσφαλὲς οἱονεὶ γέγονε πως ορμητήριον τῶν κατὰ καιροὺς βεβασιλευκότων ἡ Νινευή, δέδειχαν εἰπών· « Οὗ ἐπορεύθη λέων τοῦ εἰσελθεῖν ἐκεῖ, σκύμνοι λέοντος, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκφο τῶν. » Απόρθητον γὰρ τῇ πόλει τὸ τεῖχος ταῖς ὑπὲρ λόγου μεγαλουργίαις εὖ μάλα πεποιημένον. Επειδή δὲ τὴν Σαμάρειαν άπασαν καταδηώσας ὁ Ναβουχοδο- νόσορ, καὶ αὐτὴν δὲ τὴν Ἰουδαίαν, καὶ τὴν ἁγίαν τούλιν, φημὶ δὴ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀπεκόμισε μὲν εἰς τὴν ἑαυτοῦ τοὺς ἐξ αἵματος Ἰσραήλ. Διατέθεικε δὲ οὕτως ἐπ' ἐξουσίας τοὺς ἅπαξ ἐνειλημμένους, ὡς τοὺς μὲν ὑφ' ἑαυτὸν ποιῆσαι, καὶ δεδεμένους ἔχειν, τοὺς δὲ καὶ ἑτέροις χαρίζεσθαι, καὶ καταπωλεῖν, καὶ πλήρη τὴν ἑαυτοῦ χώραν τε καὶ πόλιν τῶν δορυκτής των ἔχειν. Ταύτῃ φησί· « Ο λέων ήρπασε τὰ ἱκανὰ τοῖς σκύμνοις αὐτοῦ, καὶ ἀπέπνιξε τοῖς λέουσιν αὐτ τοῦ, καὶ ἔμπλησε θήρας νοτσιὰν αὐτοῦ, καὶ τὸ κατοικητήριον αὐτοῦ ἁρπαγής. » Πεποίηται δὲ πάλιν ὁ λόγος ὡς ἐκ τοῦ γίνεσθαι πεφυκότος. Αρπάσαντες γὰρ οἱ θῆρες τὸ παρεμπίπτον, εἶτα τὸ ἀρκοῦν κατεδηδοκότες, ἀποστρέφουσι τὸ λοιπὸν τοῖς σκύμνοις, τοὺς ἰδίους αὐτοῖς δανείζοντες πόνους. Λέγοιντο δ' ἂν τὰ τοιάδε πάλιν καὶ ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. C Vere autem hæc accidisse, qui in nos tyrannidem occupaverat Satauæ, et simul ejus malignis pote- statilus, ipsi quoque asserimus. Pustquam enim veteri illo honore, et gloria ejecti sunt, ecs omnimodis talia perpeti qui tandem non decebat ? VERS. 11, 12. Ubi est habitaculum leonum, et pascua exsistens catulis leonum? Quo abiit leo, ul in- grederetur illuc catulus leonis, et non est qui exter- rent? Leo rapuit sufficientia catulis suis, et suffocavit leonibus suis, et implevit venatione nidum suum, et habitaculum suum rapina. . B XXIV. Habitaculum leonum appellat Niniven. Habitarunt enim in ea, feceruntque habitationem inclytam, et admirandam, et regiam tutam, qui suis temporibus ibidem regnaverunt Phua, et Sal- manasar, et Senacherib, atque eliam Nabucho- donosor. Hi enim Judeam armis adorti sunt. Illud, ubi est, non puto esse interrogantis. Censeo. enim cavendam ineptiam. Exprobrat autem potius, et omnimodis periisse, quod ejus ne vestigium qui- dem exstet, per hoc ostendit. c Consummata enim, et ablata est, s ut ait. . Ubi igitur est, inquit, leo- num habitaculum ? id est, Ninive: ubi vero pascua catulorum? › Et catulos quidem, ut ego sentio sub maximo rege degentes, et subditos et ab ipso honoratos, satrapas scilicet et duces : eorum au- tem pascua subjectos, et sub jugum missos, et tri- buta pendentes, et coactores appellat. ‹ Pascua enim divitum sunt pauperes, › juxta Scripturas **. Ut ergo jam deleta tota Ninive, et omni regione fi- nitima ad vastitudinem redacta, ubi igitur, inquit, est leonum diversorium ? ubi catulorum pascua? Fuisse autem tutum quasi receptaculum Niniven eorum qui olim regnaverunt, declarat, dicens: « Ad quam ivit leo, ut ingrederetur illuc catulus leonis, et non est qui exterreat.» Murus enim quo urbs circumdatur, supra quam dici potest magnifice et commodissime constructus atque inexpugnabilis erat. Postquam autem Nabuchodonosor Lolam Samariam, ipsamque Judæam, et sanctam civid. tem, Hierosoly nam, inquam, depopulatus est, in suum regnum Israelitas demigrare fecit. Sic autem semel vi subjugatos tractavit, ut alios qui- dem sub se, et riuctos retineret : alios aliis grali- D ficaretur, et venderet, et suam regionem atque urbem captivis refertam haberet. Proinde ait : Leo rapuit sufficienter catulis suis, et suffocavit len- níbus suis, et implevit venatione nidum suum, et habitaculum suum rapina. › Rursum secundum id quod fieri solitum est loquitur. Nam feræ cum obvia rapuerunt, et quod sufficit comederunt avertunt reliquum pascendis catulis, suos labores illis mutuantes. • Hæc rursum etiam de Satana dici queant, post- » Eccli. x111, 23.
PG 71:823Αἱματων αὐτὴν πόλιν ὠνόμασεν· ἑτοιμότατοι γὰρ εἰς φόνους καὶ φιλαίματοι λίαν οἱ τῆς Νινευΐ βεβασιλευκότες· φιλοπόλεμοι δὲ καὶ ἑτέρως οἱ ἐν αὐτῇ, καὶ ἀτιθάσους ἀεὶ c καθ᾿ ὧν ἂν ἴοιεν τὰς ἐφόδους ποιεῖσθαι σπουδάζοντες. ψευδὴς δέ φησιν, ὅτι καὶ εἰδώλων μεστὴ, ἐφ᾿ ὧν μάλιστα τὸ ψεῦδος, οὐκ ἀναπόδεικτόν ἐστι. ψευδώνυμοι γὰρ, καὶ τὴν τῆς θεότητος δόξαν ὑποκλέπτοντες οἱ χειρόκμητοι θεοί
“Ἀργύριον καὶ χρυσίον, κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἔργα χειρῶν “ἀνθρώπων.” γῆν δὲ αὐτὴν τῶν γλυπτῶν ἀπεκάλεσέ που xxviii. καὶ ο σοφὸς ιερεμίας. ψευδης δ ἀν’ νοοῖτο καὶ καθ’ ἕτερον τρόπον, ὡς νοουμένου τοῦ ψεύδους εἰς πανουργίαν καὶ δόλους καὶ ἀπάτην τὴν θεομισῆ, δηλονότι συνθεούσης καὶ ἀδικίας. οὗ γὰρ ἀπάτη καὶ δόλος, ἐκεῖ που πάντως ἕψεται καὶ τὸ ἀδικεῖν. Αἱμάτων δὲ πόλις, ψευδὴς καὶ ἀδικίας πλήρης καὶ ἡ κυριοκτόνος Ἱερουσαλήμ. διαμεμνήμεθα γὰρ εἰπόντος τοῦ Χριστοῦ “Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλὴμ ἡ ἀποκτενοῦσα τοὺς τοὺς προφήτας, “καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν.
Α Σατανά, Χριστοῦ κατωλοθρευκότος αὐτόν τε καὶ τὸ ορετα ίνα. αὐτοῦ, καὶ ἐξῃρηκότος αὐτοῦ τὴν θήραν ἐκ γῆς. « Συν έτριψε γὰρ τῶν λεόντων τὰς μύλας, ο κατὰ τὴν φω νὴν τοῦ Ψάλλοντος. Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ σε, λέγει Κύριος ὁ παντοκρά τωρ, καὶ ἐκκαύσω ἐν καπνῷ πλῆθός σου, καὶ τοὺς λέοντάς σου καταφάγεται ρομφαία, καὶ ἐξολοθρεύσω ἐκ τῆς γῆς τὴν θήραν σου, καὶ οὐ μὴ ἀκουσθῇ οὐκέτι τὰ ἔργα σου. ΚΕ'. Ἑαυτὸν ἀνθίστησι Θεὸς, καὶ αὐτουργὸς ἀνθε ίστατο, περιτρέπων εἰς ἀπόγνωσιν τῆς σωτηρίας αὐτούς. Θεοῦ γὰρ κακοῦν ἐθέλοντος, τίς ὁ σώζων ἔτι; ἢ τίς ἀποστήσει καταδῃοῦν ἐθέλοντα τὸν τῶν δυνάμεων Κύριον; « Τὴν γὰρ χεῖρα τὴν ὑψηλὴν εἰς ἀποστρέψει; ν κατὰ τὸ γεγραμμένον. Εκκαύσειν γε μὴν ἐν καπνῷ τε πλῆθος αὐτῆς φησι, ἵνα τι του οῦτον ἐννοῶμεν πάλιν. Οἱ μελιττοκόμοι, κατά καιρούς ὅτε τὰ κηρία τῶν σίμβλων ἐξορύττειν ἐθέλουσι, πῦρ ενάπτοντες καπνῷ τὰς μὲν μελίσσας διώκουσιν, ἵνα μὴ μάχοιντο, καὶ κατατιτρώσκωσι τοῖς κέντροις αὐτ τοὺς ἀθρόαι περιπετώμεναι. Συμβέβηκε τι τοιοῦτον ἐν τοῖς κεκλημένοις ἐπικούροις κινδυνευούσης τη Νινευή. Απώχοντο γὰρ, καὶ ἀπέδρασαν οἷα καπνού τοῦ πολέμου προσβάλλοντος, καὶ καταπτοοῦντες εἰς κακανδρίαν, καὶ ἀφορήτοις αὐτοὺς ἐνιέντος δείμασι. Λέοντάς γε μὴν ὀνομάζει τοὺς ἀλκιμωτάτους καὶ θρασεῖς, οἳ καὶ τάχα που τεθαρσήκασι τὴν ἀντίστασιν. Πλήν ἔργον γεγόνασι τῆς Κύρου βομφαίας. Επειδή δὲ ὁ λόγος ἡμῖν τὴν τῶν λεόντων εἰσκεκόμισε μνήμην, αναγκαίως καὶ τὴν αὐτῶν θήραν φησὶ ἐξολοθρευθή σεσθαι, ὡς μηδὲν ἔτι γενέσθαι τῶν παρ' αὐτοῖς ἀξιόπιστον. Ἔθος γὰρ ἦν ἐπιφύεσθαι μὲν αὐτοὺς πόλεσί τε καὶ χώραις, ἐπιθρώσκειν τε θηριοπρεπώς, οίων ἂν ἔλοιντο τυχόν, μυρία τε ὅσα δρᾷν, ὡς τῶν πεπονθότων τὰς συμφορὰς ᾠδὴν καὶ θρῆνον πολλοῖς γενέσθαι. Εξολοθρευθήσεσθαι δέ φησι αὐτῶν τὴν θήραν. Πῶς γὰρ ἔμελλον, ἢ τίνα λοιπὸν καταθηρεύ σειεν ἔτι, κατεπτοημένων μὲν τῶν ἀγελαίων, καὶ πεφευγότων ὡς ἐκ καπνού, πεπτωκότων δὲ τῶν μαχιμωτάτων, οι δίκην λεόντων τοῖς ἀνθεστηκόσιν ἐπεφύοντο; Ἐπεγήγερται δὲ καὶ τοῖς κυριοκτονήσειν του δαίοις ὁ τῶν ὅλων Θεός, ὡς εἰς πάντα μὲν ἄνεμον τὴν τῶν ἀγελαίων κατασκευασθῆναι πληθύν, θήρας δὲ ὥσπερ ὠμοὺς συνδιολέσθαι πολλοῖς τοὺς τῶν ἄλ Ο λων ἐπιφανεστέρους. Οὐ φορητῶς γὰρ δεδυσσεβήκα- σιν εἰς τὸν τῶν ὅλων Σωτήρα Χριστόν. ΚΕΦΑΛ. Γ' Ο πόλις αἱμάτων, όλη ψευδής, πλήρης ἀδικίας! Κα'. Αἱμάτων αὐτὴν πόλιν ὠνόμασεν· ἑτοιμότατα γὰρ εἰς φόνους, καὶ φιλαίματοι λίαν οἱ τῆς Νινευή βεβασιλευκότες. Φιλοπόλεμοι δὲ καὶ ἕτεροι οἱ ἐν αὐ τοῖς, καὶ ἀτιθάσσους ἀεὶ καθ' ὧν ἂν ἴοιεν τὰς ἐφόδους ποιεῖσθαι σπουδάζοντες. Ψευδὴς δὲ, φησὶν, ὅτι καὶ εἰδώλων μεστή, ἐφ᾽ ὧν μάλιστα τὸ ψεῦδος, οὐκ ἀνα- S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. quam Christus ipsum, et qua sunt ejus, fundi- tus perdidit, et prædam illi de terra abstulit. • Molas quippe leonum confregit, › juxta vocein Psallentis". VERS. 13. Ecce ego ad te, dicit Dominus omni- potens, el succendam in fumo multitudinem tuam, et leones tuos comedet gladius: et exterminabo de terra prædam tuam, et non audientur ulira XXV. Seipsum Deus opponit, et per se adversa- tur, ad desperationem salutis eos impellens. Deo enim afligere volente, quis est qui salvet ? aut va- stare instituentem Dominum exercituum quis coer- cebit ? ‹ Manum enim ejus excelsam quis avertet ?» ut scriptum est . Succensurum se ait in fumo mul- titudinem ejus, ut rursum tale quidpiam cogite- mus. Apiarii, cum suo tempore favos ex alvearibus eximere volunt, ignem accendunt, et apes fumo pro- sequuntur, ne densatim circumvolantes pugnent, et aculeis suis ipsos convulnerent. Hujuscemodi quid- piam quos in discrimine suo Ninive acciverat, so- «iis evenit. Abscesserunt enim, et aufugerunt, bel- lo, ut fumo eos impetente, et ad ignaviam conster- mante, metumque immensum illis incutiente. Leones autem nominat robustissimos et præfidentes, qui forsitan resistere ausi sunt. Nihiloninus gladio Cyri ceciderunt. Et quia leonum mentionem indu- xit, necessario et prædam illorum exterminatum iri dicit, ut nihil amplius apud eos exstet cui fidere pussis. Solebant enim adoriri, et in urbes ac regio- ues quas forte collibuisset, nore belluarum ir- ruere, et innumera maleficia importare, ut calamitate obruti, cantilenæ et lamentationis argumen- tum vulgo fierent. Exterminatum porro iri eorum prædam ait. Quo pacto enim de cætero, aut quem caperent, cum plebs consternata esset, et tanquam fumum fugisset, bellicosissimi autem occubuis- sent, qui ceu leones se in adversarios incita- baut ? B C Excitatus est etiam adversus Judæos Domini sui mactatores universorum Deus, ut per omnem ventum vulgus Judaicum dissiparet”, et instar ferarum crudelium cæteris clariores una inter- D irent. Intolerandum quippe in modum in Christum ommium Salvatorem se impie gesserunt. CAP. 111, VERS. 1. civitas sanguinum, tola mendax plena iniquitatis ! XXVI. Civitatem sanguinum appellat : promptis- simi namque ad cædes, et admodum sanguinarii ſuerunt reges Ninives. Alii ex eorum numero belli cupidi, et in quos ducerent, cos semper implacabili feritate vexare connitentes. Mendax autem, inquit, quoniam idolorum plena, in quibus maxime per- " » Psal. LVII, 7. *8 Isa. xiv, 27. » Zachar. 11, 6.
PG 71:824ἔφη δέ που καὶ διὰ φωνῆς προφητῶν “Οὐαὶ αὐτοῖς ὅτι ἀπεπή- “δησαν ἀπ’ ἐμοῦ· δείλαιοί εἰσιν, ὅτι ἠσέβησαν εἰς ἐμέ· “ἐγὼ ἐγὼ ἐλυτρωσάμην αὐτοὺς, αὐτοὶ δὲ κατελάλησαν κατ’ “ἐμοῦ ἐμοῦ ψευδῆ.” κατειρήκασι γὰρ τῆς δόξης Χριστοῦ, ποτὲ μὲν λέγοντες ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλειν αὐτὸν τὰ δαιμόνια· ποτὲ δὲ κάτοινον ὀνομάζοντες, Σαμαρείτην τε πρὸς τούτῳ, καὶ τὰ πολὺ λίαν αἰσχίονα. ταῖς γὰρ ἐκείνων ἀθυροστομίαις πρέποι ἂν καὶ μόναις ἐκεῖνα ληρεῖν, ἃ καὶ φάναι τετολμήκασιν. Οὐ ψηλαφηθήσεται θήρα. φωνὴ μαστίγων καὶ φωνὴ σεισμοῦ τροχῶ καὶ ἵππου διώκοντος καὶ ἅρματος ἀναβράσσοντος καὶ ἱππέως ἀναβαίνοντος καὶ στιλβούσης ῥομφαίας καὶ ἐξαστραπτόντων ὅπλων καὶ πλήθους τραυμάτων καὶ βαρείας πτώσεως, κὼ οὐκ ἦν πέρας τοῖς ἔθνεσιν αὐτῆς, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν τοῖς σώμασιν αὐτῶν ἀπὸ πλήθους πορνείας. Ἐκ τοῦ πεφυκότος γίνεσθαι, πεποίηται πάλιν ὁ λόγος. τοὺς γάρ τοι δασὺ κομῶντας τῶν θάμνων καταπυκάζοντες λίνοις οἱ ὀρνιθοθῆραι, καταδράττονται πολλάκις τῶν ὑπ’ αὐτοῖς κεκρυμμένων χερσὶν ἐπαφώμενοι. καὶ τέχνη τοῦτο αὐτοῖς.
Α Σατανά, Χριστοῦ κατωλοθρευκότος αὐτόν τε καὶ τὸ ορετα ίνα. αὐτοῦ, καὶ ἐξῃρηκότος αὐτοῦ τὴν θήραν ἐκ γῆς. « Συν έτριψε γὰρ τῶν λεόντων τὰς μύλας, ο κατὰ τὴν φω νὴν τοῦ Ψάλλοντος. Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ σε, λέγει Κύριος ὁ παντοκρά τωρ, καὶ ἐκκαύσω ἐν καπνῷ πλῆθός σου, καὶ τοὺς λέοντάς σου καταφάγεται ρομφαία, καὶ ἐξολοθρεύσω ἐκ τῆς γῆς τὴν θήραν σου, καὶ οὐ μὴ ἀκουσθῇ οὐκέτι τὰ ἔργα σου. ΚΕ'. Ἑαυτὸν ἀνθίστησι Θεὸς, καὶ αὐτουργὸς ἀνθε ίστατο, περιτρέπων εἰς ἀπόγνωσιν τῆς σωτηρίας αὐτούς. Θεοῦ γὰρ κακοῦν ἐθέλοντος, τίς ὁ σώζων ἔτι; ἢ τίς ἀποστήσει καταδῃοῦν ἐθέλοντα τὸν τῶν δυνάμεων Κύριον; « Τὴν γὰρ χεῖρα τὴν ὑψηλὴν εἰς ἀποστρέψει; ν κατὰ τὸ γεγραμμένον. Εκκαύσειν γε μὴν ἐν καπνῷ τε πλῆθος αὐτῆς φησι, ἵνα τι του οῦτον ἐννοῶμεν πάλιν. Οἱ μελιττοκόμοι, κατά καιρούς ὅτε τὰ κηρία τῶν σίμβλων ἐξορύττειν ἐθέλουσι, πῦρ ενάπτοντες καπνῷ τὰς μὲν μελίσσας διώκουσιν, ἵνα μὴ μάχοιντο, καὶ κατατιτρώσκωσι τοῖς κέντροις αὐτ τοὺς ἀθρόαι περιπετώμεναι. Συμβέβηκε τι τοιοῦτον ἐν τοῖς κεκλημένοις ἐπικούροις κινδυνευούσης τη Νινευή. Απώχοντο γὰρ, καὶ ἀπέδρασαν οἷα καπνού τοῦ πολέμου προσβάλλοντος, καὶ καταπτοοῦντες εἰς κακανδρίαν, καὶ ἀφορήτοις αὐτοὺς ἐνιέντος δείμασι. Λέοντάς γε μὴν ὀνομάζει τοὺς ἀλκιμωτάτους καὶ θρασεῖς, οἳ καὶ τάχα που τεθαρσήκασι τὴν ἀντίστασιν. Πλήν ἔργον γεγόνασι τῆς Κύρου βομφαίας. Επειδή δὲ ὁ λόγος ἡμῖν τὴν τῶν λεόντων εἰσκεκόμισε μνήμην, αναγκαίως καὶ τὴν αὐτῶν θήραν φησὶ ἐξολοθρευθή σεσθαι, ὡς μηδὲν ἔτι γενέσθαι τῶν παρ' αὐτοῖς ἀξιόπιστον. Ἔθος γὰρ ἦν ἐπιφύεσθαι μὲν αὐτοὺς πόλεσί τε καὶ χώραις, ἐπιθρώσκειν τε θηριοπρεπώς, οίων ἂν ἔλοιντο τυχόν, μυρία τε ὅσα δρᾷν, ὡς τῶν πεπονθότων τὰς συμφορὰς ᾠδὴν καὶ θρῆνον πολλοῖς γενέσθαι. Εξολοθρευθήσεσθαι δέ φησι αὐτῶν τὴν θήραν. Πῶς γὰρ ἔμελλον, ἢ τίνα λοιπὸν καταθηρεύ σειεν ἔτι, κατεπτοημένων μὲν τῶν ἀγελαίων, καὶ πεφευγότων ὡς ἐκ καπνού, πεπτωκότων δὲ τῶν μαχιμωτάτων, οι δίκην λεόντων τοῖς ἀνθεστηκόσιν ἐπεφύοντο; Ἐπεγήγερται δὲ καὶ τοῖς κυριοκτονήσειν του δαίοις ὁ τῶν ὅλων Θεός, ὡς εἰς πάντα μὲν ἄνεμον τὴν τῶν ἀγελαίων κατασκευασθῆναι πληθύν, θήρας δὲ ὥσπερ ὠμοὺς συνδιολέσθαι πολλοῖς τοὺς τῶν ἄλ Ο λων ἐπιφανεστέρους. Οὐ φορητῶς γὰρ δεδυσσεβήκα- σιν εἰς τὸν τῶν ὅλων Σωτήρα Χριστόν. ΚΕΦΑΛ. Γ' Ο πόλις αἱμάτων, όλη ψευδής, πλήρης ἀδικίας! Κα'. Αἱμάτων αὐτὴν πόλιν ὠνόμασεν· ἑτοιμότατα γὰρ εἰς φόνους, καὶ φιλαίματοι λίαν οἱ τῆς Νινευή βεβασιλευκότες. Φιλοπόλεμοι δὲ καὶ ἕτεροι οἱ ἐν αὐ τοῖς, καὶ ἀτιθάσσους ἀεὶ καθ' ὧν ἂν ἴοιεν τὰς ἐφόδους ποιεῖσθαι σπουδάζοντες. Ψευδὴς δὲ, φησὶν, ὅτι καὶ εἰδώλων μεστή, ἐφ᾽ ὧν μάλιστα τὸ ψεῦδος, οὐκ ἀνα- S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. quam Christus ipsum, et qua sunt ejus, fundi- tus perdidit, et prædam illi de terra abstulit. • Molas quippe leonum confregit, › juxta vocein Psallentis". VERS. 13. Ecce ego ad te, dicit Dominus omni- potens, el succendam in fumo multitudinem tuam, et leones tuos comedet gladius: et exterminabo de terra prædam tuam, et non audientur ulira XXV. Seipsum Deus opponit, et per se adversa- tur, ad desperationem salutis eos impellens. Deo enim afligere volente, quis est qui salvet ? aut va- stare instituentem Dominum exercituum quis coer- cebit ? ‹ Manum enim ejus excelsam quis avertet ?» ut scriptum est . Succensurum se ait in fumo mul- titudinem ejus, ut rursum tale quidpiam cogite- mus. Apiarii, cum suo tempore favos ex alvearibus eximere volunt, ignem accendunt, et apes fumo pro- sequuntur, ne densatim circumvolantes pugnent, et aculeis suis ipsos convulnerent. Hujuscemodi quid- piam quos in discrimine suo Ninive acciverat, so- «iis evenit. Abscesserunt enim, et aufugerunt, bel- lo, ut fumo eos impetente, et ad ignaviam conster- mante, metumque immensum illis incutiente. Leones autem nominat robustissimos et præfidentes, qui forsitan resistere ausi sunt. Nihiloninus gladio Cyri ceciderunt. Et quia leonum mentionem indu- xit, necessario et prædam illorum exterminatum iri dicit, ut nihil amplius apud eos exstet cui fidere pussis. Solebant enim adoriri, et in urbes ac regio- ues quas forte collibuisset, nore belluarum ir- ruere, et innumera maleficia importare, ut calamitate obruti, cantilenæ et lamentationis argumen- tum vulgo fierent. Exterminatum porro iri eorum prædam ait. Quo pacto enim de cætero, aut quem caperent, cum plebs consternata esset, et tanquam fumum fugisset, bellicosissimi autem occubuis- sent, qui ceu leones se in adversarios incita- baut ? B C Excitatus est etiam adversus Judæos Domini sui mactatores universorum Deus, ut per omnem ventum vulgus Judaicum dissiparet”, et instar ferarum crudelium cæteris clariores una inter- D irent. Intolerandum quippe in modum in Christum ommium Salvatorem se impie gesserunt. CAP. 111, VERS. 1. civitas sanguinum, tola mendax plena iniquitatis ! XXVI. Civitatem sanguinum appellat : promptis- simi namque ad cædes, et admodum sanguinarii ſuerunt reges Ninives. Alii ex eorum numero belli cupidi, et in quos ducerent, cos semper implacabili feritate vexare connitentes. Mendax autem, inquit, quoniam idolorum plena, in quibus maxime per- " » Psal. LVII, 7. *8 Isa. xiv, 27. » Zachar. 11, 6.
PG 71:825οὐκ ἔτι δὴ οὖν ψηλαφηθήσεται θήρω αὐτοῖς φησὶ, τουτέστιν οὐκ ἂν ἔτι θηρεύσειαν καθὰ καὶ πάλαι τινὲς, ἤγουν τὰ ἑτέρων εἰς ἑαυτοὺς διαρπάζοντες, οὐδ’ ἂν γένοιντο πάγη καὶ βρόχος τοῖς ἀσθενεστέροις, φροντίδος αὐτοῖς ἑτέρας ἐπεισπεσούσης, καὶ τοῦ περὶ τῶν ἐσχάτων ἀγῶνος ἐπηρτημένου. ἔσται γὰρ ἐν αὐτῇ φωνὴ μαστίγων. καί μοι πάλιν ὁ Προφήτης δοκεῖ τὴν ἐκ τοῦ πολέμου τύρβην, οἷον ἐν ὄψει κειμένην, ἀφηγεῖσθαι σαφῶς. ὁρᾷ γὰρ ὥσπερ ἱπποκροτουμένην μὲν τὴν πόλιν, καὶ τοῖς τροχοῖς τῶν ἁρμάτων κατακτυπουμένην, καὶ παντευχίαις λαμπραῖς ἐναστράπτοντας τοὺς καταδῃοῦντας αὐτὴν, καὶ ἀριθμοῦ κρείττονας τοὺς διολωλότας, οἴκους τε τοὺς ἐν αὐτῇ κατασεσεισμένους· μέμνηται γὰρ καὶ βαρείας πτώσεως. κατατέθηπε δὲ, ὅτι πλείστη μὲν ὅση τῶν ἐν αὐτῇ συναγηγερμένων ἐθνῶν ἡ d πληθὺς, πάντες δὲ ἄνανδροι καὶ τὸ ἄναλκι νοσοῦντες ἐκτόπως, καὶ πολὺ λίαν εὔκολοι πρὸς δειλίαν. καὶ τὴν αἰτίαν εὐθὺς ἀποδίδωσι, λέγων ὅτι ἀσθενήσουσιν ἐν τοῖς σώμασιν αὐτῶν ἀπὸ πλήθους πορνείας. ἐπειδὴ γὰρ φαῦλοι γεγόνασι καὶ πονηροὶ τοὺς τρόπους, καὶ προσέτι καὶ εἰδωλολάτραι, καὶ εἰς πλάνησιν ἐκτόπως ἀπονενευκότες, ταύτῃτοι δικαίως ἀσθενεῖς ἔσονται καὶ περιδεεῖς, καὶ οὐδ’ ὅσον εἰπεῖν κἂν γοῦν ἐννοῆσαι μόνον ἀνασχόμενοι τὴν ἀντίστασιν.
πόδεικτον δέ. Ψευδώνυμοι γὰρ, καὶ τὴν τῆς θεότητος δόξαν ὁποκλέπτοντες οἱ χειρόκμητοι θεοί, ο Αργύριον καὶ χρυσίον, κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἔργα χειρῶν ἀν θρώπων. » Γἦν δὲ αὐτὴν τῶν γλυπτῶν ἀπεκάλεσέ που καὶ ὁ σοφὸς Ἱερεμίας. Ψευδής δ᾽ ἂν νοοῖτο καὶ καθ' ἕτερον, ώς νοουμένου τοῦ ψεύδους εἰς πανουργίαν, καὶ δόλον, καὶ ἀπάτης τὴν θεομιση, δηλονότι συν- θεούσης καὶ ἀδικίας. Οὐ γὰρ ἀπάτη καὶ δόλος, ἐκεῖ που πάντως ἔψεται τὸ ἀδικεῖν. Αἱμάτων δὲ πό- λις, καὶ ψευδὴς ἀληθῶς ἡ κυριοκτόνος Ἱερουσαλήμ. Διαμεμνήμεθα γὰρ εἰπόντος τοῦ Χριστοῦ Ἱερου- σαλήμ, Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τους προφήτας, καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν. ο Εφη δέ που καὶ διὰ φωνῆς προφητῶν· Οὐαὶ αὐ- τοῖς ὅτι ἀπεπήδησαν ἀπ᾿ ἐμοῦ· δείλαιοί εἰσιν, ὅτι ἠσέβησαν εἰς ἐμέ. Ἐγὼ ἐλυτρωσάμην αὐτούς, απο τοὶ δὲ κατελάλησαν κατ' ἐμοῦ ψευδή. » Κατειρήκασι γὰρ τοῦ Χριστοῦ, ποτὲ μὲν λέγοντες, ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλειν αὐτὸν τὰ δαιμόνια· ποτὲ δὲ κάτοινον ὀνομά ζοντες, Σαμαρείτην τε πρὸς τούτῳ, καὶ τὰ πολὺ λίαν αἰσχίονα. Ταῖς γὰρ ἐκείνων αθυροστομίαις πρέποι ἂν καὶ μόναις ἐκεῖνα ληρεῖν, ἃ καὶ φάναι τετολμή- κασιν. Οὐ ψηλαφηθήσεται θήρα. Φωνὴ μαστίγων, καὶ φωνή σεισμοῦ τροχῶν, καὶ ἵππου διώκοντος, και ἅρματος ἀναβράσσοντος, καὶ ἱππέως ἀναβαίνον. τος, καὶ στιλβούσης ῥομφαίας, καὶ ἐξαστραπτόν. των ὅπλων, καὶ πλήθους τραυματιῶν, καὶ βαρείας πτώσεως, καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῖς ἔθνεσιν αὐτῆς, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν τοῖς σώμασιν ἀπὸ πλήθους πορνείας. ΚΖ'. Ἐκ τοῦ πεφυκότος γίνεσθαι, πεποίηται πά λιν ὁ λόγος. Τοὺς γάρ τοι δασὺ κομῶντας τῶν θάμνων καταπυκάζοντες λίνοις οἱ ὀρνιθοθῆραι, καταδράτο τονται πολλάκις τῶν ὑπ' αὐτοῖς κεκρυμμένων χερ- σὶν ἐπαφώμενοι. Καὶ τέχνη τοῦτο αὐτοῖς. Οὐκ ἔτι δὴ οὖν • ψηλαφηθήσεται θήρα, ο φησί, τουτέστιν, οὐκ ἂν θηρεύσειαν καθὼς καὶ πάλαι τινὲς, ήγουν τὰ ἑτέρων εἰς αὐτοὺς διαρπάζοντες. Οὐδ' ἂν γένοιντο πάγη καὶ βρόχος τοῖς ἀσθενεστέροις, φροντίδος αυ τοῖς ἑτέρας ἐπεισπεσούσης, καὶ τοῦ περὶ ἐσχάτων ἀγῶνος ἐπηρτημένου. Εσται γὰρ ἐν αὐτῇ φωνῇ μαστίγων. Καί μοι πάλιν ὁ προφήτης δοκεῖ τὴν ἐκ τοῦ πολέμου τύρβην, οἷον ἐν ὄψει κειμένην, ἀφηγεῖ- σθαι σαφῶς. Ορᾷ γὰρ ὥσπερ ἱπποκροτουμένην μὲν τὴν πόλιν, καὶ τοῖς τροχοῖς τῶν ἁρμάτων κατακτι- πουμένην, καὶ παντευχίαις λαμπραίς καταστρά πτοντας τοὺς καταδῃοῦντας αὐτὴν, καὶ ἀριθμοῦ κρείττονας τοὺς διολωλότας, οἴκους τοὺς ἐν αὐτῇ κατασεσεισμένους. Μέμνηται γὰρ καὶ βαρείας πτώ- σεως. Κατατέθηκε δὲ, ὅτι πλείστη μὲν ὅση τῶν ἐν αὐτῇ συναγηγερμένων ἐθνῶν ἡ πληθύς, πάντες δὲ ἄνανδροι, καὶ νοσοῦντες τὸ ἄναλκι ἐκτόπως, καὶ πολὺ λίαν εὔκολοι πρὸς δειλίαν, καὶ τὴν αἰτίαν εὐθὺς ἀποδίδωσι, λέγων, ο "Οτι ἀσθενήσουσιν ἐν τοῖς σώ- IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A spicitur mendacium, idque demonstrari potest. R C • Mentiuntur enim nomen, et divinitatis gloriam sur- furantur dii ımanufacti : ‹ Argentum et aurum ut scriptum est, opera manuum hominum '., Ter- ram sculptilium alicubi etiam sapiens Jeremias nuncupavit ". Mendas autem secundum aliud quo- que intelligi potest, ut si accipiatur mendacium ad calliditatem, dolum, fraudem Deo fuvisam, iniqui- tate videlicet concurrente. Ubi enim fraus et dolus, illic omnino etiam sequetur iniquitas in facienda injuria. Sauguinum vero civitas, et mendax revera Domini interemptrix Jerusalem. Memini enim Chri- stum dicere: Jerusalem, Jerusalem, quæ occidit pro- phetas, et lapidavit qui ad ipsam missi fuerant. Ca terum quodam loco etiam voce prophetarum inquit: ‹ Væeis, quoniam recesserunt a me: miseri sunt, quo- niam impie egerunt in me. Ego redemi eos, ipsi autem locuti sunt contra me mendacia . Calum- niabuntur enim Christum, nunc quidem dicentes, in Beelzebul ipsum ejicere dæmonia *, nunc vino- lentum vocaules *: ad hæc Samaritanum ', et multo inhonestioribus. Ipsorum namque linguæ inconti nentiam et solam decuerit illa nugari, quæ et pro- fari non dubitarunt. . VERS. 2, 3. Non contrectabitur venatio. Vox flagellorum, et vox commotionis rolarum, et equi persequentis, et currus ferventis, et equitis ascen- dentis, et splendentis rhomphææ, et fulgurantium armorum, et multitudinis vulneratorum, et gravis ruinæ, et non est finis gentibus ejus, et infirmaban- tur in corporibus a multitudine fornicationis. XXVII. Herum secundum fleri solita loquitur. Dense enim comantes frutices retibus operientes aucupes, aves sæpe sub ipsis latentes manibus comprehendunt. Et in hoc artifices sunt. Non igitur in posterum ‹ contrectabitur venatio,› inquit, hoc est, non venabuntur quidam ut olim, sive aliena sibi non rapient. Non fient tendiculæ, et laqueus tenuioribus, alia cura illos occupante, et de summa rerum ipsis jam laborantibus. Audietur enim in illa sonitus flagellorum. Ac mihi præterea videtur propheta tumultuationem praelii velut ante oculos positam perspicue commemorare. Videt enim quo- D dammodo urben equorum ungulis pulsatam, et cur- ruum rotis perstrepentem, et omni armorum ge- nere clarissime fulgentes vastatores, et innumeros eversores, ædes ejus conquatientes. Meminit enim et gravis ruinæ. Et miratur quod innumerabili gentium multitudine ibidem congregala, omnes imbelles, et viribus majorem in modum imbecilles, et ad timorem propensissimi fuerint, causamque continuo adjungit, Quia infirmabuntur in corporibus suis a multitudine fornicationis. Quoniam enim nequam fuerunt, et moribus improbi, insuper idolo- latræ, et ad errorem stolide inclinaverunt, ob eam * Psal. cxiii, 4. Jerem. L, 38. • Matth. xxi, 37. * Osee, vii, 13. 'Matth. x11, 24. 'Matth. xi, 19. ↑ Joan. viii, 48.
PG 71:826Πόρνη καλὴ καὶ ἐπίχαρις, ἡγουμένη φαρμάκων, ἡ πωλοῦσα ἔθνη ἐν τῇ πορνεία αὐτῆς καὶ φυλὰς ἐν τοῖς φαρμάκοις αὐτῆς. Ὁ ἐπ’ αἰσχροῖς ἔπαινος ἐπίτασιν ἔχει τῶν ἐγκλημάτων, οἷον ὡς εἴ τις ἕλοιτο λέγειν περί του τῶν ὄντων, ὅτι κλέπτης τεχνίτης καὶ λῃστὴς ἀνδρεῖος καὶ γόης εὐφυής. οὐκοῦν κἂν εἰ λέγοιτο περὶ τῆς Νινευΐ Πίρνη καλὴ καὶ ἐπίχαρις, οὐ πρὸς ἐπαίνου μᾶλλον αὐτῇ τὸ χρῆμα ἔσται, πολλοῦ γε καὶ δεῖ, χαλεπωτέραν δὲ μᾶλλον τὴν κατάρρησιν ἀπεργάσεται. γύναια γὰρ τὰ ἑταιριζόμενα τότε δὴ μάλιστα δοκοῦσι πολὺ τὸ ἐπίχαρι μελετᾶν, ὅτε φαίνοιντό γε στωμύλα τε καὶ κομψοεπῆ. τοιαύτη καὶ ἡ Νινευῒ, τεχνῖτις εἰς καὶ οὐκ ἀνικάνως ἔχουσα πόλεις τε καὶ χώρας ἑλεῖν, καὶ ἀναπεῖσαι φρονεῖν τὰ αὐτῇ δοκοῦντα καὶ φίλα. ταῦτα δὲ ἦν γοητεῖαί τε καὶ ψευδομαντεῖαι καὶ βέβηλοι τελεταὶ καὶ τὰ εἰδώλων παίγνια. καθίκετο γὰρ εἰς τοῦτο ληρωδίας, ὡς ἐν εὐκλείας λόγῳ ποιεῖσθαι τὸ καὶ ἤδη δοκεῖν ἡγεῖσθαι φαρμάκων, αὔχημά τε ποιεῖσθαι τὰ οὕτως αἰσχρὰ καὶ τὴν ἐσχάτην λαχόντα καταβοήν. ἔθος δὲ ἦν τῶν ἐν αὐτῇ τισιν ἔθνη τε καὶ χώρας καταπωλεῖν ἐν τοῖς φαρμάκοις αὐτῶν. πῶς δὲ ἢ τίνα τρόπον, ἐροῦμεν ὡς ἔνι.
πόδεικτον δέ. Ψευδώνυμοι γὰρ, καὶ τὴν τῆς θεότητος δόξαν ὁποκλέπτοντες οἱ χειρόκμητοι θεοί, ο Αργύριον καὶ χρυσίον, κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἔργα χειρῶν ἀν θρώπων. » Γἦν δὲ αὐτὴν τῶν γλυπτῶν ἀπεκάλεσέ που καὶ ὁ σοφὸς Ἱερεμίας. Ψευδής δ᾽ ἂν νοοῖτο καὶ καθ' ἕτερον, ώς νοουμένου τοῦ ψεύδους εἰς πανουργίαν, καὶ δόλον, καὶ ἀπάτης τὴν θεομιση, δηλονότι συν- θεούσης καὶ ἀδικίας. Οὐ γὰρ ἀπάτη καὶ δόλος, ἐκεῖ που πάντως ἔψεται τὸ ἀδικεῖν. Αἱμάτων δὲ πό- λις, καὶ ψευδὴς ἀληθῶς ἡ κυριοκτόνος Ἱερουσαλήμ. Διαμεμνήμεθα γὰρ εἰπόντος τοῦ Χριστοῦ Ἱερου- σαλήμ, Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τους προφήτας, καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν. ο Εφη δέ που καὶ διὰ φωνῆς προφητῶν· Οὐαὶ αὐ- τοῖς ὅτι ἀπεπήδησαν ἀπ᾿ ἐμοῦ· δείλαιοί εἰσιν, ὅτι ἠσέβησαν εἰς ἐμέ. Ἐγὼ ἐλυτρωσάμην αὐτούς, απο τοὶ δὲ κατελάλησαν κατ' ἐμοῦ ψευδή. » Κατειρήκασι γὰρ τοῦ Χριστοῦ, ποτὲ μὲν λέγοντες, ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλειν αὐτὸν τὰ δαιμόνια· ποτὲ δὲ κάτοινον ὀνομά ζοντες, Σαμαρείτην τε πρὸς τούτῳ, καὶ τὰ πολὺ λίαν αἰσχίονα. Ταῖς γὰρ ἐκείνων αθυροστομίαις πρέποι ἂν καὶ μόναις ἐκεῖνα ληρεῖν, ἃ καὶ φάναι τετολμή- κασιν. Οὐ ψηλαφηθήσεται θήρα. Φωνὴ μαστίγων, καὶ φωνή σεισμοῦ τροχῶν, καὶ ἵππου διώκοντος, και ἅρματος ἀναβράσσοντος, καὶ ἱππέως ἀναβαίνον. τος, καὶ στιλβούσης ῥομφαίας, καὶ ἐξαστραπτόν. των ὅπλων, καὶ πλήθους τραυματιῶν, καὶ βαρείας πτώσεως, καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῖς ἔθνεσιν αὐτῆς, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν τοῖς σώμασιν ἀπὸ πλήθους πορνείας. ΚΖ'. Ἐκ τοῦ πεφυκότος γίνεσθαι, πεποίηται πά λιν ὁ λόγος. Τοὺς γάρ τοι δασὺ κομῶντας τῶν θάμνων καταπυκάζοντες λίνοις οἱ ὀρνιθοθῆραι, καταδράτο τονται πολλάκις τῶν ὑπ' αὐτοῖς κεκρυμμένων χερ- σὶν ἐπαφώμενοι. Καὶ τέχνη τοῦτο αὐτοῖς. Οὐκ ἔτι δὴ οὖν • ψηλαφηθήσεται θήρα, ο φησί, τουτέστιν, οὐκ ἂν θηρεύσειαν καθὼς καὶ πάλαι τινὲς, ήγουν τὰ ἑτέρων εἰς αὐτοὺς διαρπάζοντες. Οὐδ' ἂν γένοιντο πάγη καὶ βρόχος τοῖς ἀσθενεστέροις, φροντίδος αυ τοῖς ἑτέρας ἐπεισπεσούσης, καὶ τοῦ περὶ ἐσχάτων ἀγῶνος ἐπηρτημένου. Εσται γὰρ ἐν αὐτῇ φωνῇ μαστίγων. Καί μοι πάλιν ὁ προφήτης δοκεῖ τὴν ἐκ τοῦ πολέμου τύρβην, οἷον ἐν ὄψει κειμένην, ἀφηγεῖ- σθαι σαφῶς. Ορᾷ γὰρ ὥσπερ ἱπποκροτουμένην μὲν τὴν πόλιν, καὶ τοῖς τροχοῖς τῶν ἁρμάτων κατακτι- πουμένην, καὶ παντευχίαις λαμπραίς καταστρά πτοντας τοὺς καταδῃοῦντας αὐτὴν, καὶ ἀριθμοῦ κρείττονας τοὺς διολωλότας, οἴκους τοὺς ἐν αὐτῇ κατασεσεισμένους. Μέμνηται γὰρ καὶ βαρείας πτώ- σεως. Κατατέθηκε δὲ, ὅτι πλείστη μὲν ὅση τῶν ἐν αὐτῇ συναγηγερμένων ἐθνῶν ἡ πληθύς, πάντες δὲ ἄνανδροι, καὶ νοσοῦντες τὸ ἄναλκι ἐκτόπως, καὶ πολὺ λίαν εὔκολοι πρὸς δειλίαν, καὶ τὴν αἰτίαν εὐθὺς ἀποδίδωσι, λέγων, ο "Οτι ἀσθενήσουσιν ἐν τοῖς σώ- IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A spicitur mendacium, idque demonstrari potest. R C • Mentiuntur enim nomen, et divinitatis gloriam sur- furantur dii ımanufacti : ‹ Argentum et aurum ut scriptum est, opera manuum hominum '., Ter- ram sculptilium alicubi etiam sapiens Jeremias nuncupavit ". Mendas autem secundum aliud quo- que intelligi potest, ut si accipiatur mendacium ad calliditatem, dolum, fraudem Deo fuvisam, iniqui- tate videlicet concurrente. Ubi enim fraus et dolus, illic omnino etiam sequetur iniquitas in facienda injuria. Sauguinum vero civitas, et mendax revera Domini interemptrix Jerusalem. Memini enim Chri- stum dicere: Jerusalem, Jerusalem, quæ occidit pro- phetas, et lapidavit qui ad ipsam missi fuerant. Ca terum quodam loco etiam voce prophetarum inquit: ‹ Væeis, quoniam recesserunt a me: miseri sunt, quo- niam impie egerunt in me. Ego redemi eos, ipsi autem locuti sunt contra me mendacia . Calum- niabuntur enim Christum, nunc quidem dicentes, in Beelzebul ipsum ejicere dæmonia *, nunc vino- lentum vocaules *: ad hæc Samaritanum ', et multo inhonestioribus. Ipsorum namque linguæ inconti nentiam et solam decuerit illa nugari, quæ et pro- fari non dubitarunt. . VERS. 2, 3. Non contrectabitur venatio. Vox flagellorum, et vox commotionis rolarum, et equi persequentis, et currus ferventis, et equitis ascen- dentis, et splendentis rhomphææ, et fulgurantium armorum, et multitudinis vulneratorum, et gravis ruinæ, et non est finis gentibus ejus, et infirmaban- tur in corporibus a multitudine fornicationis. XXVII. Herum secundum fleri solita loquitur. Dense enim comantes frutices retibus operientes aucupes, aves sæpe sub ipsis latentes manibus comprehendunt. Et in hoc artifices sunt. Non igitur in posterum ‹ contrectabitur venatio,› inquit, hoc est, non venabuntur quidam ut olim, sive aliena sibi non rapient. Non fient tendiculæ, et laqueus tenuioribus, alia cura illos occupante, et de summa rerum ipsis jam laborantibus. Audietur enim in illa sonitus flagellorum. Ac mihi præterea videtur propheta tumultuationem praelii velut ante oculos positam perspicue commemorare. Videt enim quo- D dammodo urben equorum ungulis pulsatam, et cur- ruum rotis perstrepentem, et omni armorum ge- nere clarissime fulgentes vastatores, et innumeros eversores, ædes ejus conquatientes. Meminit enim et gravis ruinæ. Et miratur quod innumerabili gentium multitudine ibidem congregala, omnes imbelles, et viribus majorem in modum imbecilles, et ad timorem propensissimi fuerint, causamque continuo adjungit, Quia infirmabuntur in corporibus suis a multitudine fornicationis. Quoniam enim nequam fuerunt, et moribus improbi, insuper idolo- latræ, et ad errorem stolide inclinaverunt, ob eam * Psal. cxiii, 4. Jerem. L, 38. • Matth. xxi, 37. * Osee, vii, 13. 'Matth. x11, 24. 'Matth. xi, 19. ↑ Joan. viii, 48.
ἔθος ἦν Ἀσσυρίοις πολεμεῖν ἐθέλουσι καὶ ὅπλα κινοῦσι καθ’ ἑτέρων, ταῖς τῶν μάγων τέχναις προαναμανθάνειν ἐπείγεσθαι τὰ ἐσόμενα, οἳ καὶ τὰς ἐκ βασιλέως τιμὰς ὑποτρέχοντες, κατευμεγεθεῖν πολέμου παντὸς ἐκέλευον, καὶ τοῖς σφῶν ἐπιτηδεύμασι προαπονευροῦν ἐψεύδοντο τοὺς ἀνθεστηκότας. ὁποῖόν τι πράτ-
τειν ἤθελεν ὁ Βαλὰκ, ὁ Μωαβιτῶν βασιλεύς. κατεμισθοῦτο γὰρ τὸν ἀλιτήριον Βαλαὰμ καὶ δὴ καὶ εἰς ὄρος ἀνεκόμιζε “λέγων Δεῦρο κατάρασαί μοι τὸν Ἰσραήλ.” ᾤοντο γὰρ, ὅτι ταῖς τῶν μάγων ἀραῖς ἀκολουθήσει τὰ πράγματα. πορνείαν δὴ οὖν ἐν τούτοις τὴν γοητικήν τε καὶ μάγον ὀνομάζει τέχνην, δι’ ἧς κατεπώλουν ἔθνη καὶ φυλὰς οἱ ταῦτα σοφοὶ, ἀεὶ τὸ κρατήσειν ὑπισχνούμενοι τοῖς προσάγουσι μισθούς. Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ σὲ, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ, κω ἀπ[οκαλύψω τὰ ὀπίσω ὅου ἐπὶ τὸ πρόσωπόν σου, καὶ δείξω ἔθνει τὴν αἰσχύνην σου καὶ βασιλείαις τὴν ἀτιμίαν σου· καὶ ἐπιῤῥίψω ἐπὶ σὲ βδελυγμὸν κατὰ τὰς ἀκαθαρσίας σου, καὶ θήσομαί σε εἰς παράδειγμα. Ὅτι μὴ πρὸς ἄνθρωπον ὁ λόγος αὐτῇ μήτε μὴν ὁ πόλεμος, ἐπεμήνισε δὲ μᾶλλον ὁ τῶν δυνάμεων κύριος, καὶ κατεξανίστησιν αὐτῆς Πέρσας τε καὶ Μήδους, κατασημαίνει πάλιν.
πόδεικτον δέ. Ψευδώνυμοι γὰρ, καὶ τὴν τῆς θεότητος δόξαν ὁποκλέπτοντες οἱ χειρόκμητοι θεοί, ο Αργύριον καὶ χρυσίον, κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἔργα χειρῶν ἀν θρώπων. » Γἦν δὲ αὐτὴν τῶν γλυπτῶν ἀπεκάλεσέ που καὶ ὁ σοφὸς Ἱερεμίας. Ψευδής δ᾽ ἂν νοοῖτο καὶ καθ' ἕτερον, ώς νοουμένου τοῦ ψεύδους εἰς πανουργίαν, καὶ δόλον, καὶ ἀπάτης τὴν θεομιση, δηλονότι συν- θεούσης καὶ ἀδικίας. Οὐ γὰρ ἀπάτη καὶ δόλος, ἐκεῖ που πάντως ἔψεται τὸ ἀδικεῖν. Αἱμάτων δὲ πό- λις, καὶ ψευδὴς ἀληθῶς ἡ κυριοκτόνος Ἱερουσαλήμ. Διαμεμνήμεθα γὰρ εἰπόντος τοῦ Χριστοῦ Ἱερου- σαλήμ, Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τους προφήτας, καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν. ο Εφη δέ που καὶ διὰ φωνῆς προφητῶν· Οὐαὶ αὐ- τοῖς ὅτι ἀπεπήδησαν ἀπ᾿ ἐμοῦ· δείλαιοί εἰσιν, ὅτι ἠσέβησαν εἰς ἐμέ. Ἐγὼ ἐλυτρωσάμην αὐτούς, απο τοὶ δὲ κατελάλησαν κατ' ἐμοῦ ψευδή. » Κατειρήκασι γὰρ τοῦ Χριστοῦ, ποτὲ μὲν λέγοντες, ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλειν αὐτὸν τὰ δαιμόνια· ποτὲ δὲ κάτοινον ὀνομά ζοντες, Σαμαρείτην τε πρὸς τούτῳ, καὶ τὰ πολὺ λίαν αἰσχίονα. Ταῖς γὰρ ἐκείνων αθυροστομίαις πρέποι ἂν καὶ μόναις ἐκεῖνα ληρεῖν, ἃ καὶ φάναι τετολμή- κασιν. Οὐ ψηλαφηθήσεται θήρα. Φωνὴ μαστίγων, καὶ φωνή σεισμοῦ τροχῶν, καὶ ἵππου διώκοντος, και ἅρματος ἀναβράσσοντος, καὶ ἱππέως ἀναβαίνον. τος, καὶ στιλβούσης ῥομφαίας, καὶ ἐξαστραπτόν. των ὅπλων, καὶ πλήθους τραυματιῶν, καὶ βαρείας πτώσεως, καὶ οὐκ ἦν πέρας τοῖς ἔθνεσιν αὐτῆς, καὶ ἀσθενήσουσιν ἐν τοῖς σώμασιν ἀπὸ πλήθους πορνείας. ΚΖ'. Ἐκ τοῦ πεφυκότος γίνεσθαι, πεποίηται πά λιν ὁ λόγος. Τοὺς γάρ τοι δασὺ κομῶντας τῶν θάμνων καταπυκάζοντες λίνοις οἱ ὀρνιθοθῆραι, καταδράτο τονται πολλάκις τῶν ὑπ' αὐτοῖς κεκρυμμένων χερ- σὶν ἐπαφώμενοι. Καὶ τέχνη τοῦτο αὐτοῖς. Οὐκ ἔτι δὴ οὖν • ψηλαφηθήσεται θήρα, ο φησί, τουτέστιν, οὐκ ἂν θηρεύσειαν καθὼς καὶ πάλαι τινὲς, ήγουν τὰ ἑτέρων εἰς αὐτοὺς διαρπάζοντες. Οὐδ' ἂν γένοιντο πάγη καὶ βρόχος τοῖς ἀσθενεστέροις, φροντίδος αυ τοῖς ἑτέρας ἐπεισπεσούσης, καὶ τοῦ περὶ ἐσχάτων ἀγῶνος ἐπηρτημένου. Εσται γὰρ ἐν αὐτῇ φωνῇ μαστίγων. Καί μοι πάλιν ὁ προφήτης δοκεῖ τὴν ἐκ τοῦ πολέμου τύρβην, οἷον ἐν ὄψει κειμένην, ἀφηγεῖ- σθαι σαφῶς. Ορᾷ γὰρ ὥσπερ ἱπποκροτουμένην μὲν τὴν πόλιν, καὶ τοῖς τροχοῖς τῶν ἁρμάτων κατακτι- πουμένην, καὶ παντευχίαις λαμπραίς καταστρά πτοντας τοὺς καταδῃοῦντας αὐτὴν, καὶ ἀριθμοῦ κρείττονας τοὺς διολωλότας, οἴκους τοὺς ἐν αὐτῇ κατασεσεισμένους. Μέμνηται γὰρ καὶ βαρείας πτώ- σεως. Κατατέθηκε δὲ, ὅτι πλείστη μὲν ὅση τῶν ἐν αὐτῇ συναγηγερμένων ἐθνῶν ἡ πληθύς, πάντες δὲ ἄνανδροι, καὶ νοσοῦντες τὸ ἄναλκι ἐκτόπως, καὶ πολὺ λίαν εὔκολοι πρὸς δειλίαν, καὶ τὴν αἰτίαν εὐθὺς ἀποδίδωσι, λέγων, ο "Οτι ἀσθενήσουσιν ἐν τοῖς σώ- IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A spicitur mendacium, idque demonstrari potest. R C • Mentiuntur enim nomen, et divinitatis gloriam sur- furantur dii ımanufacti : ‹ Argentum et aurum ut scriptum est, opera manuum hominum '., Ter- ram sculptilium alicubi etiam sapiens Jeremias nuncupavit ". Mendas autem secundum aliud quo- que intelligi potest, ut si accipiatur mendacium ad calliditatem, dolum, fraudem Deo fuvisam, iniqui- tate videlicet concurrente. Ubi enim fraus et dolus, illic omnino etiam sequetur iniquitas in facienda injuria. Sauguinum vero civitas, et mendax revera Domini interemptrix Jerusalem. Memini enim Chri- stum dicere: Jerusalem, Jerusalem, quæ occidit pro- phetas, et lapidavit qui ad ipsam missi fuerant. Ca terum quodam loco etiam voce prophetarum inquit: ‹ Væeis, quoniam recesserunt a me: miseri sunt, quo- niam impie egerunt in me. Ego redemi eos, ipsi autem locuti sunt contra me mendacia . Calum- niabuntur enim Christum, nunc quidem dicentes, in Beelzebul ipsum ejicere dæmonia *, nunc vino- lentum vocaules *: ad hæc Samaritanum ', et multo inhonestioribus. Ipsorum namque linguæ inconti nentiam et solam decuerit illa nugari, quæ et pro- fari non dubitarunt. . VERS. 2, 3. Non contrectabitur venatio. Vox flagellorum, et vox commotionis rolarum, et equi persequentis, et currus ferventis, et equitis ascen- dentis, et splendentis rhomphææ, et fulgurantium armorum, et multitudinis vulneratorum, et gravis ruinæ, et non est finis gentibus ejus, et infirmaban- tur in corporibus a multitudine fornicationis. XXVII. Herum secundum fleri solita loquitur. Dense enim comantes frutices retibus operientes aucupes, aves sæpe sub ipsis latentes manibus comprehendunt. Et in hoc artifices sunt. Non igitur in posterum ‹ contrectabitur venatio,› inquit, hoc est, non venabuntur quidam ut olim, sive aliena sibi non rapient. Non fient tendiculæ, et laqueus tenuioribus, alia cura illos occupante, et de summa rerum ipsis jam laborantibus. Audietur enim in illa sonitus flagellorum. Ac mihi præterea videtur propheta tumultuationem praelii velut ante oculos positam perspicue commemorare. Videt enim quo- D dammodo urben equorum ungulis pulsatam, et cur- ruum rotis perstrepentem, et omni armorum ge- nere clarissime fulgentes vastatores, et innumeros eversores, ædes ejus conquatientes. Meminit enim et gravis ruinæ. Et miratur quod innumerabili gentium multitudine ibidem congregala, omnes imbelles, et viribus majorem in modum imbecilles, et ad timorem propensissimi fuerint, causamque continuo adjungit, Quia infirmabuntur in corporibus suis a multitudine fornicationis. Quoniam enim nequam fuerunt, et moribus improbi, insuper idolo- latræ, et ad errorem stolide inclinaverunt, ob eam * Psal. cxiii, 4. Jerem. L, 38. • Matth. xxi, 37. * Osee, vii, 13. 'Matth. x11, 24. 'Matth. xi, 19. ↑ Joan. viii, 48.
PG 71:827τῷ δὲ δὴ πάντων κατεξουσιάζοντι Θεῷ καὶ τῷ τῶν ὅλων ἔχοντι κράτος, τίς ὁ ἀντεξάγων, εἰ πολεμεῖν ἕλοιτό τισιν; εἶτά φησιν ὅτι καὶ ἀποκαλύψω τὰ ὀπίσω σου ἐπὶ τὸ πρόσωπόν σου. γέγονε δὲ πάλιν ὁ λόγος ὡς ἐπὶ γυναικὸς ἑταιριζομένης, ἢ ὅσον μὲν ἧκεν εἰς πρόσωπον καὶ τὸν ἔξωθεν ὡραισμὸν, ἀξιέραστος εἶναι τοῖς ὁρῶσι δοκεῖ· εἰ δὲ δὴ πάθοι τὴν ἀπαμφίεσιν καὶ τοῦ κόσμου τὴν ἀπόθεσιν, γυμνῷ δὴ πάντως ἀσχημονήσει τῷ σώματι, τῶν μορίων τὸ ἀκαλλὲς ἀκρύπτως ἐκφαίνουσα. ἀποκαλύψω δὴ οὖν φησι τὰ ὀπίσω
σου, τουτέστι, πᾶν ὅσον ἐστὶν ἄσχημον ἐν σοὶ, καὶ πρό γε τῶν ἄλλων παραδείξω σοι. τὸ γὰρ εἰς πρόσωπόν σου, τί ἕτερον ἡμῖν ἢ τουτὶ δὴ πάντως ὑπεμφήνειεν ἄν; αποκαλύψειν δὲ οὐδὲν ἧττον ἔθνεσί τε καὶ βασιλείαις τὴν ἀτιμίαν αὐτῆς διαρρήδην ἔφη. ἐδόκει μὲν γὰρ ὡραία τις εἶναι καὶ ἀξιέραστος ἡ Νινευῒ ταῖς τῶν μάγων τέχναις καὶ τὴν κατὰ πάντων ἀρχὴν καὶ δυναστείαν ἁρπάζουσα, εὐσθενής τε ἄγαν καὶ ἀμαχεὶ παρὰ πάντων λαβοῦσα τὸ νικᾶν. ἐπειδὴ δὲ ἥλω καὶ πέπτωκεν, ἀσχήμων καὶ ἀτερπὴς παρά γε τοῖς αὐτὴν εἰδόσι κατεφαίνετο, οἳ καὶ βδελυρὰν ἡγοῦντο λοιπὸν, κατεγνωκότες που πάντως, ὡς μεγαλαυχήσασαν μὲν ἐπὶ μηδενὶ, ἐπιθαρσήσασαν δὲ μάτην ταῖς ἐκ μάγων ἐπικουρίαις, μᾶλλον δὲ φενακισμοῖς καὶ ἀπάταις.
μασιν αὐτῶν ἀπὸ πλήθους πορνείας. ο Επειδή γάρ φαῦλοι γεγόνασι, καὶ πονηροί τους τρόπους, καὶ προσέτι καὶ εἰδωλολάτραι, καὶ εἰς πλάνησιν ἐκτόπως ἀπονενευκότες, ταύτῃτοι δικαίως ἀσθενεῖς ἔσονται, καὶ περιδεεῖς, καὶ οὐδ᾽ ὅσον εἰπεῖν κἂν γοῦν ἐννοεῖ και μόνον ἀνασχόμενοι τὴν ἀπόστασιν. Β Εt Πόρνη καλὴ, καὶ ἐπίχαρις, ἡγουμένη φαρμά κων, ἡ πωλοῦσα ἔθνη ἐν τῇ πορνείᾳ αὐτῆς, καὶ φυλὰς ἐν τοῖς φαρμάκοις αὐτῆς. ΚΗ'. Ἐπ' αἰσχροῖς ἔπαινος ἐπίτασιν ἔχει τῶν ἐγ κλημάτων, οἷον ὡς εἴ τις ἔλοιτο λέγειν περί του τῶν ὄντων, ὅτι κλέπτης τεχνίτης, καὶ λῃστὴς ἀνδρειας, καὶ γόης εὐφυής. Οὐκοῦν κἂν εἰ λέγο; περὶ τῆς Νινευή, «Πόρνη καλὴ καὶ ἐπίχαρις, ο σε τρός ἔπαινον μᾶλλον αὐτῇ τὸ χρῆμα ἔσται, πολλοῦ καὶ δεῖ, χαλεπωτέραν δὲ μᾶλλον τὴν κατάρρησιν ἀπερ γάσεται. Γύναια γὰρ ἑταιριζόμενα τότε δὴ μάλιστα δοκοῦσι πολὺ τὸ ἐπίχαρι μελετᾷν, ὅτε φαίνοιντο στο μύλα καὶ κομψοεπῆ. Τοιαύτη καὶ ἡ Νινευή τεχνίτις εἰς κακουργίαν, καὶ οὐκ ἀνικάνως ἔχουσα πόλεις τ καὶ χώρας ἑλεῖν, καὶ ἀναπεῖσαι φρονεῖν τὰ αὐτῇ δο κοῦντα καὶ φίλα· ταῦτα δὲ ἦν γοητείαι, καὶ ψευδο- μαντεῖαι, καὶ βέβηλοι τελεται, καὶ τὰ εἰδώλων ται γνια. Καθίκετο γὰρ εἰς τοῦτο ληρῳδίας, ὡς ἐν εἰ κλείας λόγῳ ποιεῖσθαι τὰ οὕτως αἰσχρὰ, καὶ τὴν έσχάτην λαχόντα καταβοήν. Εθος δὲ ἦν τῶν ἐν αὐτῇ τισιν ἔθνη τε καὶ χώρας καταπωλεῖν ἐν τοῖς φαρμά κοις αὐτῶν. Πῶς δὲ ἢ τίνα τρόπον, ἐροῦμεν, ὡς ἐκ. Εθος ἦν Ασσυρίοις, πολεμεῖν ἐθέλουσι, καὶ ὅπλα κι νοῦσι καθ' ἑτέρων, ταῖς τῶν μάγων τέχναις προανα μανθάνειν ἐπείγεσθαι τὰ ἐσόμενα. Οι τὰς ἐκ βασι λέως τιμὰς ὑποτρέχοντες, κατευμεγεθεῖν πολέμου παντὸς ἐκέλευον, καὶ τοῖς σφῶν ἐπιτηδεύμασι προαπονευροῦν ἐψεύδοντο τοὺς ἀνθεστηκότας. Ὁποῖόν τι πράττειν ἤθελεν ὁ Βαλακ, ὁ Μωαβιτών βασιλεύς. Κατεμισθοῦτο γὰρ δὴ τὸν ἀλιτήριον Βαλαάμ, καὶ δὴ καὶ εἰς ὄρος ἀνεκόμιζε, λέγων. Δεῦρο κατάρασαί μοι τὸν Ἰσραήλ. βοντο γὰρ, ὅτι ταῖς τῶν μάγων ἀραι; ἀκολουθήσει τὰ πράγματα. Πορνείαν δὴ ἐν τούτοις ὀνομάζει την γοητικήν τέχνην, δι' ἧς κατεπωλουν καὶ φυλὰς οἱ ταῦτα σοφοί, ἀεὶ τὸ κρατήσειν ὑπο ισχνούμενοι τοῖς προσάγουσι μισθούς. Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ σέ, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παν τοκράτωρ, Καὶ ἀποκαλύψω τὰ ἐπίσω σου ἐπὶ τὸ πρόσωπόν σου, καὶ δείξω ἔθνεσι τὴν αἰσχύνην σου, καὶ βασιλείαις τὴν ἀτιμίαν σου. Καὶ ἐπιρ ρίψω ἐπὶ σὲ βδελυγμὴν κατὰ τὰς ἀκαθαρσίας σου, καὶ θήσομαί σε εἰς παράδειγμα. Κα. Οτι μὴ πρὸς ἄνθρωπον ὁ λόγος αὐτῇ, μήτε μὴν ὁ πόλεμος, ἐπεμήνισε δὲ μᾶλλον ὁ τῶν δυνάμεων Κύριος, καὶ κατεξανίστησιν αὐτῆς Πέρσας τε καὶ Μήδους, κατασημαίνει πάλιν. Τῷ δὲ δὴ πάντων ἐξουσιάζοντι θεῷ, καὶ τῷ τῶν ὅλων ἔχοντι κράτος, τίς ὁ ἀντεξάγων, εἰ πολεμεῖν ἔλοιτό τισιν; Ετά φησι, ὅτι ο Καὶ ἀποκαλύψω τὰ ὀπίσω σου ἐπὶ τὸ πρόσωπόν σου. » Γέγονε δὲ πάλιν ὡς ἐπὶ γυναικὸς εταιριζομένης, ἢ, ὅσον μὲν ἥκει εἰς πρόσωπον καὶ τὸν ἔξωθεν ὡραϊσμὸν, ἀξιέραστος εἶναί τις τοῖς ὁρῶσι δοκεῖ· εἰ δὲ δὴ πάθῃ τὴν ἀπαμφίεσιν, γυμνῷ πάντως ἀσχημονήσει σώματι, τῶν μορίων τὸ ἀκαλ- S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. causam juste infirmi et pertimidi erunt, et ne A ad momentum quidem defectionem suam agno- scere sustinebunt. Vers. 4. Meretrix speciosa et grata, dux venefi- ciorum, quæ vendit gentes in fornicatione sua: el tri- bus in veneficiis suis. XXVIII. Laus in turpibus crimina exaggerat, ul si quis, exempli gratia, dicat, fur artificiosus, et Jatro fortis, et præstigiator ingeniosus. Quamobrem etiamsi de Ninive dicat, Meretrix speciosa et gra- 12, multum abest ut hoc ipso magis lau- detur : imo vero vehementius vituperantur. Mulier- cula enim meretriciam facientes tum præcipue multum se commendare, et gratas reddere videntur, cum garrulas et facefas sese præstiterint. Talis fuit et Ninive, non indocta ad male agendum, nec im- becillis ac insufficiens ad urbes et regiones capien- das, et ad suum sensum placitumque illis persua- dendum, per praestigias scilicet, falsas prædictio- nes, profana mysteria, idolorumque ineptias. E enim nugacitatis pervenerat, ut adeo turpia et gra- vissime reprehensa pro gloriosis duceret. Solebant autem quidam Ninivitarum gentes et regiones vendere in veneficiis suis. Qua via et quanam ra- tione, ut possumus, explanabimus. Assyriis bellum gerere, et arma aliis movere volentibus mos fuit prius ex magorum artibus conari eventum discere : qui honoribus ab rege habendis irrepentes, bello C quovis superiores, et sua opera industriaque hostes prius enervaturos mentiebantur. Quale quiddam Moabitarum rex Balac facere accepit. Balaam quip- pe sceleratum, pretio conducebat, et in montem adducto dicebat: Agedum exsecrare mihi Israe- lem. Credebant enim inagorum detestationes res ipsas secuturas. Fornicationem vero hoc loco artem magicam appellat, per quam ejus gnari gentes et tribus vendebant, dum semper mercedes offerenti bus voti compotes fore pollicerentur. VERS. 5, 6. Ecce ego ad te, dicit Dominus omni- polens. discooperiam posteriora tua super faciem tuam, et ostendam gentibus turpitudinem tuam, et regnis ignominiam tuam. Et projiciam super le abominationem secundum immunditias tuas, et ponam te in exemplum. XXIX. Rursum indicat, non illi rem, neque bel- lum esse cum homine : iratum vero ipsi Dominum exercituum contra eam Persas et Medos excitare. Omnium autem rerum potestatem, universorun- que imperium habenti Deo quis est qui quasi ad- versa acie occurrere audeat, si quos oppugnare decreverit? Subjicit, ‹ Et discooperian posterio- ra tua in faciem tuam. Contigit ei insuper quod meretrici. Quæ qua de facie, et exteriore eaque fucata pulchritudine aspicientibus amabilis: vesti- bus autem exuta, nudo plane corpore muliebrium membrorum deformitatem palam exhibens foeda D
PG 71:828διεβεβαιοῦτο δὲ ὅτι καὶ τεθήσεται εἰς παράδειγμα, ὡς ἐρούντων ἐσθ’ ὅτε τινῶν, εἰ δὴ διόλοιτο πόλις ἢ χώρα, πεπόρθηταί τε καὶ πέπτωκε, καθὰ καὶ ἡ ταλαίπωρος Νινευΐ. Πεπολέμηκε δὲ, ὡς ἔφην, καὶ τῇ τῶν Ἰουδαίων Συναγωγῇ κατὰ καιροὺς ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, καὶ τῆς εἰς Χριστὸν ἀσεβείας ἐπράττετο δίκας, γυμνὴν καὶ ἀσχήμονα ἀναδεικνύων καὶ τῆς ἄνωθεν περιστολῆς ἀμοιροῦσαν παντελῶς. καὶ τοῦτο προἀνεφώνει διὰ φωνῆς Ὠσηὲ, λέγων “Διὰ τοῦτο ἐπιστρέψω “καὶ κομιοῦμαι τὸν σῖτόν μου καθ’ ὥραν αὐτοῦ καὶ τὸν “οἶνόν μου ἐν καιρῷ αὐτοῦ, καὶ ἀφελοῦμαι τὰ ἱμάτιά μου “καὶ τὰ ὀθόνιά μου τοῦ μὴ καλύπτειν τὴν αἰσχύνην αὐτῆς· “καὶ νῦν ἀποκαλύψω τὴν ἀκαθαρσίαν αὐτῆς ἐναντίον τῶν “ἐραστῶν αὐτῆς, καὶ οὐδεὶς οὐ μὴ ἐξέληται αὐτὴν ἐκ χειρός “μον.” ἡ μὲν γὰρ ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησία δοξολογήσει λέγουσα
“Ἀγαλλιάσθω ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ κυρίῳ· ἐνέδυσε γάρ με Πη “ἱμάτιον σωτηρίου καὶ χιτῶνα εὐφροσύνης·” ἡ δὲ, ὡς ἔφην, γυμνὴ καὶ ἀσχήμων καὶ ἀκαλλὴς ὁρᾶται λοιπὸν καὶ τῶν θείων χαρισμάτων οὐκ ἔχουσα τὴν περιστολὴν, γέγονε δὲ καὶ εἰς παράδειγμα καὶ βδελυρωτάτη, καὶ πᾶν εἶδος νοσοῦσα κοσμικῆς ακαθαρσίας. Καὶ ἔσται, πἄς ὁ ὁρῶν σε καταβήσεται ἀπὸ σου κω ἐρεῖ Δειλαία Νιωευΐ, τίς στενάξει αὐτὴν; πόΘει ζητήσω παράκλησιν αὐτῇ;
μασιν αὐτῶν ἀπὸ πλήθους πορνείας. ο Επειδή γάρ φαῦλοι γεγόνασι, καὶ πονηροί τους τρόπους, καὶ προσέτι καὶ εἰδωλολάτραι, καὶ εἰς πλάνησιν ἐκτόπως ἀπονενευκότες, ταύτῃτοι δικαίως ἀσθενεῖς ἔσονται, καὶ περιδεεῖς, καὶ οὐδ᾽ ὅσον εἰπεῖν κἂν γοῦν ἐννοεῖ και μόνον ἀνασχόμενοι τὴν ἀπόστασιν. Β Εt Πόρνη καλὴ, καὶ ἐπίχαρις, ἡγουμένη φαρμά κων, ἡ πωλοῦσα ἔθνη ἐν τῇ πορνείᾳ αὐτῆς, καὶ φυλὰς ἐν τοῖς φαρμάκοις αὐτῆς. ΚΗ'. Ἐπ' αἰσχροῖς ἔπαινος ἐπίτασιν ἔχει τῶν ἐγ κλημάτων, οἷον ὡς εἴ τις ἔλοιτο λέγειν περί του τῶν ὄντων, ὅτι κλέπτης τεχνίτης, καὶ λῃστὴς ἀνδρειας, καὶ γόης εὐφυής. Οὐκοῦν κἂν εἰ λέγο; περὶ τῆς Νινευή, «Πόρνη καλὴ καὶ ἐπίχαρις, ο σε τρός ἔπαινον μᾶλλον αὐτῇ τὸ χρῆμα ἔσται, πολλοῦ καὶ δεῖ, χαλεπωτέραν δὲ μᾶλλον τὴν κατάρρησιν ἀπερ γάσεται. Γύναια γὰρ ἑταιριζόμενα τότε δὴ μάλιστα δοκοῦσι πολὺ τὸ ἐπίχαρι μελετᾷν, ὅτε φαίνοιντο στο μύλα καὶ κομψοεπῆ. Τοιαύτη καὶ ἡ Νινευή τεχνίτις εἰς κακουργίαν, καὶ οὐκ ἀνικάνως ἔχουσα πόλεις τ καὶ χώρας ἑλεῖν, καὶ ἀναπεῖσαι φρονεῖν τὰ αὐτῇ δο κοῦντα καὶ φίλα· ταῦτα δὲ ἦν γοητείαι, καὶ ψευδο- μαντεῖαι, καὶ βέβηλοι τελεται, καὶ τὰ εἰδώλων ται γνια. Καθίκετο γὰρ εἰς τοῦτο ληρῳδίας, ὡς ἐν εἰ κλείας λόγῳ ποιεῖσθαι τὰ οὕτως αἰσχρὰ, καὶ τὴν έσχάτην λαχόντα καταβοήν. Εθος δὲ ἦν τῶν ἐν αὐτῇ τισιν ἔθνη τε καὶ χώρας καταπωλεῖν ἐν τοῖς φαρμά κοις αὐτῶν. Πῶς δὲ ἢ τίνα τρόπον, ἐροῦμεν, ὡς ἐκ. Εθος ἦν Ασσυρίοις, πολεμεῖν ἐθέλουσι, καὶ ὅπλα κι νοῦσι καθ' ἑτέρων, ταῖς τῶν μάγων τέχναις προανα μανθάνειν ἐπείγεσθαι τὰ ἐσόμενα. Οι τὰς ἐκ βασι λέως τιμὰς ὑποτρέχοντες, κατευμεγεθεῖν πολέμου παντὸς ἐκέλευον, καὶ τοῖς σφῶν ἐπιτηδεύμασι προαπονευροῦν ἐψεύδοντο τοὺς ἀνθεστηκότας. Ὁποῖόν τι πράττειν ἤθελεν ὁ Βαλακ, ὁ Μωαβιτών βασιλεύς. Κατεμισθοῦτο γὰρ δὴ τὸν ἀλιτήριον Βαλαάμ, καὶ δὴ καὶ εἰς ὄρος ἀνεκόμιζε, λέγων. Δεῦρο κατάρασαί μοι τὸν Ἰσραήλ. βοντο γὰρ, ὅτι ταῖς τῶν μάγων ἀραι; ἀκολουθήσει τὰ πράγματα. Πορνείαν δὴ ἐν τούτοις ὀνομάζει την γοητικήν τέχνην, δι' ἧς κατεπωλουν καὶ φυλὰς οἱ ταῦτα σοφοί, ἀεὶ τὸ κρατήσειν ὑπο ισχνούμενοι τοῖς προσάγουσι μισθούς. Ἰδοὺ ἐγὼ ἐπὶ σέ, λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παν τοκράτωρ, Καὶ ἀποκαλύψω τὰ ἐπίσω σου ἐπὶ τὸ πρόσωπόν σου, καὶ δείξω ἔθνεσι τὴν αἰσχύνην σου, καὶ βασιλείαις τὴν ἀτιμίαν σου. Καὶ ἐπιρ ρίψω ἐπὶ σὲ βδελυγμὴν κατὰ τὰς ἀκαθαρσίας σου, καὶ θήσομαί σε εἰς παράδειγμα. Κα. Οτι μὴ πρὸς ἄνθρωπον ὁ λόγος αὐτῇ, μήτε μὴν ὁ πόλεμος, ἐπεμήνισε δὲ μᾶλλον ὁ τῶν δυνάμεων Κύριος, καὶ κατεξανίστησιν αὐτῆς Πέρσας τε καὶ Μήδους, κατασημαίνει πάλιν. Τῷ δὲ δὴ πάντων ἐξουσιάζοντι θεῷ, καὶ τῷ τῶν ὅλων ἔχοντι κράτος, τίς ὁ ἀντεξάγων, εἰ πολεμεῖν ἔλοιτό τισιν; Ετά φησι, ὅτι ο Καὶ ἀποκαλύψω τὰ ὀπίσω σου ἐπὶ τὸ πρόσωπόν σου. » Γέγονε δὲ πάλιν ὡς ἐπὶ γυναικὸς εταιριζομένης, ἢ, ὅσον μὲν ἥκει εἰς πρόσωπον καὶ τὸν ἔξωθεν ὡραϊσμὸν, ἀξιέραστος εἶναί τις τοῖς ὁρῶσι δοκεῖ· εἰ δὲ δὴ πάθῃ τὴν ἀπαμφίεσιν, γυμνῷ πάντως ἀσχημονήσει σώματι, τῶν μορίων τὸ ἀκαλ- S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. causam juste infirmi et pertimidi erunt, et ne A ad momentum quidem defectionem suam agno- scere sustinebunt. Vers. 4. Meretrix speciosa et grata, dux venefi- ciorum, quæ vendit gentes in fornicatione sua: el tri- bus in veneficiis suis. XXVIII. Laus in turpibus crimina exaggerat, ul si quis, exempli gratia, dicat, fur artificiosus, et Jatro fortis, et præstigiator ingeniosus. Quamobrem etiamsi de Ninive dicat, Meretrix speciosa et gra- 12, multum abest ut hoc ipso magis lau- detur : imo vero vehementius vituperantur. Mulier- cula enim meretriciam facientes tum præcipue multum se commendare, et gratas reddere videntur, cum garrulas et facefas sese præstiterint. Talis fuit et Ninive, non indocta ad male agendum, nec im- becillis ac insufficiens ad urbes et regiones capien- das, et ad suum sensum placitumque illis persua- dendum, per praestigias scilicet, falsas prædictio- nes, profana mysteria, idolorumque ineptias. E enim nugacitatis pervenerat, ut adeo turpia et gra- vissime reprehensa pro gloriosis duceret. Solebant autem quidam Ninivitarum gentes et regiones vendere in veneficiis suis. Qua via et quanam ra- tione, ut possumus, explanabimus. Assyriis bellum gerere, et arma aliis movere volentibus mos fuit prius ex magorum artibus conari eventum discere : qui honoribus ab rege habendis irrepentes, bello C quovis superiores, et sua opera industriaque hostes prius enervaturos mentiebantur. Quale quiddam Moabitarum rex Balac facere accepit. Balaam quip- pe sceleratum, pretio conducebat, et in montem adducto dicebat: Agedum exsecrare mihi Israe- lem. Credebant enim inagorum detestationes res ipsas secuturas. Fornicationem vero hoc loco artem magicam appellat, per quam ejus gnari gentes et tribus vendebant, dum semper mercedes offerenti bus voti compotes fore pollicerentur. VERS. 5, 6. Ecce ego ad te, dicit Dominus omni- polens. discooperiam posteriora tua super faciem tuam, et ostendam gentibus turpitudinem tuam, et regnis ignominiam tuam. Et projiciam super le abominationem secundum immunditias tuas, et ponam te in exemplum. XXIX. Rursum indicat, non illi rem, neque bel- lum esse cum homine : iratum vero ipsi Dominum exercituum contra eam Persas et Medos excitare. Omnium autem rerum potestatem, universorun- que imperium habenti Deo quis est qui quasi ad- versa acie occurrere audeat, si quos oppugnare decreverit? Subjicit, ‹ Et discooperian posterio- ra tua in faciem tuam. Contigit ei insuper quod meretrici. Quæ qua de facie, et exteriore eaque fucata pulchritudine aspicientibus amabilis: vesti- bus autem exuta, nudo plane corpore muliebrium membrorum deformitatem palam exhibens foeda D
PG 71:829Εἴ τις, φησὶ, τῶν πάλαι προεγνωκότων τὰς σὰς δυναστείας πεσοῦσάν τε καὶ ἠρημωμένην καταθεάσαιτο, κατοιμώξει μέγα καὶ ἀποφοιτήσει γοργῶς, ἐκεῖνο λέγων Τις στενάξει αὐτήν; ὡς γὰρ ὄντος οὐδενὸς, ἤγουν ὑπολελειμμένου, τοῦ κἂν οἵου τε ὄντος καταθρῆσαι μόνον, τὰ τοιάδε φησί. σφόδρα δὲ σοφῶς προστέθεικε τούτῳ τό Ποθεν ζητήσω παράκλησιν αὐτῇ; καὶ ἔστι τῶν εἰρημένων τοιοῦτός τις ὁ νοῦς. πολέμου καὶ μάχης συγκροτουμένων κατὰ πόλεις τυχὸν ἢ χώρας, ἀδικεῖται μὲν ἔσθ’ ὅτε μέρος, σώζεται δέ τε καὶ τυχὸν τοὺς νενικηκότας διέδρα· καὶ τοῦτό ἐστι τοῖς ἐνοικοῦσι παράκλησις. ἢ γὰρ οὐκ ἐμπέπρησται πᾶσα, καὶ μεμένηκεν ἀπόρθητος μοῖρα, ἢ πεπτώκασι μέν τινες, σέσωσται δὲ πληθὺς ἑτέρα· ἐπὶ δέ γε τῆς Νινευῒ, πόθεν ἄν τις ἕλοιτο παράκλησιν; ἢ ποῖος αὐτὴν παραμυθήσεται τρόπος; πᾶσα γὰρ ἥλω καὶ πᾶσα πεπόρθηται καὶ διόλωλεν ἅπας ὁ ἐν αὐτῇ. τὸ δέ Τίς στενάξει αὐτήν; καὶ ἑτέρως ἂν νοοῖτο πάλιν· ὅμοιον γὰρ εἰπεῖν Ἄρα τίς ἔσται τεχνίτης οὕτως εἰς θρήνους καὶ τὰς ἐπικηδείους ᾠδὰς, ὡς ἐπάξιόν τι τῶν συμβεβηκότων εἰπεῖν, καὶ τὸ ἀρκοῦν τοῖς πάθεσι καταστάξαι δάκρυον.
λὲς ἀκρύπτως ἐκφαίνουσα. • Αποκαλύψω δὴ οὖν, & φησί, τὰ ὀπίσω σου·, τουτέστι, Πᾶν ὅσον ἐστὶν ἄσχημον ἐν σοὶ, καὶ πρό γε τῶν ἄλλων παραδείξω τοι. Τὸ γὰρ, εἰς πρόσωπον, τί ἕτερον ἡμῖν, ἢ τουτί πάντως ὑπεμφήνειεν ἄν; Αποκαλύψειν δὲ οὐδὲν ἧττον ἔθνεσί τε καὶ βασιλεῦσι τὴν ἀτιμίαν αὐτῆς διαρρήδην ἔφη. Εδόκει μὲν γὰρ ὡραία τις εἶναι καὶ ἀξιέραστος ἡ Νινευή, ταῖς τῶν μάγων τέχναις ὀφρυωμένη, και τὴν κατὰ πάντων ἀρχὴν καὶ δυναστείαν ἁρπάζουσα, εὐσθενῶς τε καὶ ἄγαν ἀμαχεὶ κατὰ πάντων λαβοῦσα τὸ νικᾷν. Ἐπειδὴ δὲ ἥλω καὶ πέπτωκεν, ἀσχήμων καὶ ἀτερπὴς παρά γε τοῖς αὐτὴν εἰδόσι κατεφαίνετο, οι καὶ βδελυρὰν ἡγοῦντο λοιπόν, κατεγνωκότες που πάντως, ὡς μεγαλαυχήσασαν μὲν ἐπὶ μηδενί, ἐπι θαρσήσασαν δὲ μᾶλλον ταῖς ἐκ μάγων ἐπικουρίαις, μᾶλλον δὲ φενακισμοῖς καὶ ἀπάταις. Διεβεβαιοῦτο Β δὲ ὅτι τεθήσεται καὶ παράδειγμα, ὡς ἐρούντων ἔσθε ὅτε τινῶν, εἰ δὴ διόλοιτο πόλις, ἢ χώρα, πεπόρθηκε τε καὶ πέπτωκε, • καθὰ καὶ ἡ ταλαίπωρος Νι νευή. Πεπολέμηκε δὲ, ὡς ἔφην, καὶ τῇ τῶν Ἰουδαίων Συναγωγῇ κατὰ καιροὺς ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, καὶ τῆς εἰς Χριστὸν ἀσεβείας τὰς δίκας ἐπράττετο, γυμνήν καὶ ἀσχήμονα ἀναδεικνύων, καὶ τῆς ἄνωθεν περιστο λῆς ἀμοιροῦσαν παντελῶς· καὶ τοῦτο προανεφώνει διὰ φωνῆς Ἀσης, λέγων· . Διὰ τοῦτο ἐπιστρέψω, καὶ κομιοῦμαι τὸν σἶτόν μου καθ᾿ ὥραν αὐτοῦ, καὶ τὸν οἶνόν μου καὶ ἐν καιρῷ αὐτοῦ, καὶ ἀφελοῦμαι τὰ ἱμά τιά μου, καὶ τὰ ὀθόνιά μου, τοῦ μὴ καλύπτειν τὴν αἰ- σχύνην αὐτῆς· καὶ νῦν ἀποκαλύψω, τὴν ἀκαθαρσίαν αὐτῆς ἐνώπιον τῶν ἐραστῶν αὐτῆς, καὶ οὐδεὶς οὐ μὴ ἀφέληται αὐτὴν χειρός μου. » Ἡ μὲν γὰρ ἐξ ἐθνῶν Εκκλησία δοξολογήσει, λέγουσα· ο Αγαλλιάσθω ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Κυρίῳ ἐνέδυσε γάρ με ιμάτιον σωτηρίου, καὶ χιτῶνα εὐφροσύνης· ο ἡ δέ, ὡς ἔφην, γυμνή, καὶ ἀσχήμων, καὶ ἀκαλλὴς ὁρᾶται λοιπόν, καὶ τῶν θείων χαρισμάτων οὐκ ἔχουσα τὴν περιστο λήν. Γέγονε δὲ καὶ εἰς παράδειγμα, καὶ βδελυρωτάτη, καὶ πᾶν εἶδος νοσοῦσα κοσμικῆς ἀκαθαρσίας. Καὶ ἔσται, πᾶς ὁ ὁρῶν σε καταβήσεται ἀπὸ σοῦ, καὶ ἐρεῖ, Δειλαία Νινευή, τις στενάξει αύτ τήν; πόθεν ζητήσω παράκλησιν αὐτῇ; Α΄. Εἴ τις, φησί, τῶν πάλαι προεγνωκότων τὰς σὰς δυναστείας, πεσοῦσάν τε καὶ ἐρημωμένην κατα θεάσαιτο, κατοιμώξει μέγα, καὶ ἀποφοιτήσει γοργῶς, ἐκεῖνο λέγων· « Τίς στενάξει αὐτήν; » Ως γὰρ ὄντος οὐδενὸς, ήγουν υπολελειμμένου, τοῦ κἂν οἴου τε ὄντος καταθρῆσαι μόνον, τὰ τοιάδε φησί. Σφόδρα δὲ σου φῶς προστέθεικε τούτῳ τὸ, ο Πόθεν ζητήσω παρά- κλησιν αὐτῇ; » Καὶ ἔστι τῶν εἰρημένων τοιοῦτός τις ὁ νοῦς· Πολέμου καὶ μάχης συγκροτουμένων κατὰ πόλιν τυχὸν ἢ χώραν, ἀδικεῖται μὲν ἔσθ' ὅτε μέρος, σώζεται δέ τε καὶ τυχὼν τοὺς νενικηκότας διέδρα καὶ τοῦτό ἐστι τοῖς ἐνοικοῦσι παράκλησις. "Η γὰρ οὐκ ἐμπέπρηται πᾶσα, καὶ μεμένηκεν ἀπόρθητος μοίρα, ή πεπτώκασι μέν τινες, σέσωνται δὲ πληθύς ἑτέρα. Επὶ δέ γε τῆς Νινευή πόθεν ἄν τις ἔλοιτο την • IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. apparet. Inquit igitur, Discooperiam posteriora tua. aliquando dicturis quibusdam B Hoc est totum, quantum in te turpe est, an- te alios tibi ostendam. Quid enim aliud omnino quam hoc, e in faciem, sibi velit ? Nihilominus et gentibus et regibus se ignominiam ejus revelatu- rum manifeste denuntiat. Videbatur enim Ninive pulchra et amabilis, magorum artibus supercilium tollens, et in omnes imperium dominatumque arri piens, potenterque et citra pugnam omnes devin- cens. Ast ubi subjugata et eversa est, deformem et indecoram judicarunt qui ante illam noverant, qui etiam deinceps eam abominati, ut super nihilo ma- gnifice gloriantem, et auxiliis potius magicis, imo imposturis, et fallaciis confisam contempserunt, Confirmat item, in exemplum propositum iri ut super urbibus deletis, aut regionibus vastatis, ‹ sicut et misera Ninive.> Osce, 11, 9, 10. •fsa. Lx1, 10. C Oppugnavit etiam' aliquando Judæorum Syna- gogam universorum Deus, sicut dixi, et impietatis in Christum admissæ pœnas exegit, nudam, et ſœ- dam, et supernis indumentis prorsus carentem ostentans, id quod per Oseam prædixit: « Propter- ea revertar, et tollam triticum meum in tem- pore suo, et vinum meum in tempore suo, et auferam vestimenta et linteamina mea, mea, ne operiant ignominiam. ejus; et nunc reve- labo immunditiam ejus in conspéctu amatorum il- lius, et nullus eruet eam de manu mea 8. › Ecclesia siquidem ex gentibus congregata, landans dicet: Exsultet anima mea in Domino: induit enim nie vestimento salutis, et tunica lælitiæ: » hæc contra, ut dixi, jatn nuda, et indecens, et deformis, et divinorum charismatum operimento carens cer- nitur. Facta est etiam in exemplum, et exsecratis- sima, et omni genere nundanæ immunditiæ ægro- tans. VERS. 7. Et erit omnis videns te, descendet a te, et dicet, Misera Ninire, quis gemet eam? Unde quæram consolationem illi ? XXX. Si quis eorum, inquit, qui opes poten- tiamque tuam ante noverant, prostratam te ac de- D solatam viderit, altius ingemiscet, et e vestigio abscedet, illud profatus : • Quis gemet eam ? » Tan- quam enim nemo ibi sit, hoc est, nemo relictus sit qui ea tantummodo aspicere queat, ita loqui- tur. Persapienter autem adecit, c Unde quæram consolationem illi?, Quæ istiusmodi senténtiam habent. Bello et pugna per oppida, aut re- giones interdumn condato, pars detrimenta accipit, pars forte victoribus elabitur: quæ res incolis solatio est. Aut enim non tota incensa est urbs, sicut regio, et pars non devastata remansit: aut ceciderunt quidem aliqui, multitudine altera salva et incolumi. Jam vero ad Ninivem consolandam,
PG 71:830Ἑτοίμασαι μερίδα, ἅρμοσαι χόρδην, ἑτοίμασαι μερίδα Ἀμμών, ἡ
κατοικοῦσα ἐν ποταμοῖς· ὕδωρ κύκλῳ αὐτῆς, ἧς ἡ ἄρμ᾿ θάλασσα καὶ ὕδωρ τὰ τείχη αὐτῆς· καὶ Αἰθιοπία ἰσχὴς αὐτῆς καὶ Αἴγυπτος, καὶ οὐκ ἔστι πέρας τῆς φυγῆς σου, καὶ Λίβυες ἐγένοντο βοηθοὶ αὐτῆς· καὶ αὐτὴ εις μετοικεσίαν πορεύσεται αἰχμάλωτος, καὶ τὰ νήπις αὐτὴς ἐδαφιοῦσιν ἀπ᾿ ἀρχῆς πασῶν τῶν ὁδῶι αὐτῆς, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἔνδοξα αὐτῆς βαλοῦσι κλήρους, καὶ πάντε οἱ μεγιστᾶνες αὐτῆς δεθήσονται χειροπέδαις. Ἀσυμφανὴς μὲν λίαν τῶν προκειμένων ὁ νοῦς, νοηθείη δ᾿ ἂν οὐχ ἑτέρως, εἰ μή τις γένοιτο προαφήγησις τῆς ἐν αὐτοῖς ἱστορίας· ἔχει δὲ οὕτως. τραπομένου πρὸς ἀπόστασιν τοῦ Ἰσραὴλ, καὶ εἰδώλοις λελατρευκότος, καὶ διὰ μυρίων ὅσων ἀσεβημάτων ἐφ᾿ αὑτῷ καταθήγοντος τὸν τῶν ὅλων Θεὸν, ὡπλίζετο κατὰ τῆς Ἰουδαίας καὶ κατὰ τῶν Ἱεροσολύμων ὁ Ναβουχοδονόσορ, θείας αὐτὸν εἰς τοῦτο διανιστάσης ὀργῆς.
λὲς ἀκρύπτως ἐκφαίνουσα. • Αποκαλύψω δὴ οὖν, & φησί, τὰ ὀπίσω σου·, τουτέστι, Πᾶν ὅσον ἐστὶν ἄσχημον ἐν σοὶ, καὶ πρό γε τῶν ἄλλων παραδείξω τοι. Τὸ γὰρ, εἰς πρόσωπον, τί ἕτερον ἡμῖν, ἢ τουτί πάντως ὑπεμφήνειεν ἄν; Αποκαλύψειν δὲ οὐδὲν ἧττον ἔθνεσί τε καὶ βασιλεῦσι τὴν ἀτιμίαν αὐτῆς διαρρήδην ἔφη. Εδόκει μὲν γὰρ ὡραία τις εἶναι καὶ ἀξιέραστος ἡ Νινευή, ταῖς τῶν μάγων τέχναις ὀφρυωμένη, και τὴν κατὰ πάντων ἀρχὴν καὶ δυναστείαν ἁρπάζουσα, εὐσθενῶς τε καὶ ἄγαν ἀμαχεὶ κατὰ πάντων λαβοῦσα τὸ νικᾷν. Ἐπειδὴ δὲ ἥλω καὶ πέπτωκεν, ἀσχήμων καὶ ἀτερπὴς παρά γε τοῖς αὐτὴν εἰδόσι κατεφαίνετο, οι καὶ βδελυρὰν ἡγοῦντο λοιπόν, κατεγνωκότες που πάντως, ὡς μεγαλαυχήσασαν μὲν ἐπὶ μηδενί, ἐπι θαρσήσασαν δὲ μᾶλλον ταῖς ἐκ μάγων ἐπικουρίαις, μᾶλλον δὲ φενακισμοῖς καὶ ἀπάταις. Διεβεβαιοῦτο Β δὲ ὅτι τεθήσεται καὶ παράδειγμα, ὡς ἐρούντων ἔσθε ὅτε τινῶν, εἰ δὴ διόλοιτο πόλις, ἢ χώρα, πεπόρθηκε τε καὶ πέπτωκε, • καθὰ καὶ ἡ ταλαίπωρος Νι νευή. Πεπολέμηκε δὲ, ὡς ἔφην, καὶ τῇ τῶν Ἰουδαίων Συναγωγῇ κατὰ καιροὺς ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, καὶ τῆς εἰς Χριστὸν ἀσεβείας τὰς δίκας ἐπράττετο, γυμνήν καὶ ἀσχήμονα ἀναδεικνύων, καὶ τῆς ἄνωθεν περιστο λῆς ἀμοιροῦσαν παντελῶς· καὶ τοῦτο προανεφώνει διὰ φωνῆς Ἀσης, λέγων· . Διὰ τοῦτο ἐπιστρέψω, καὶ κομιοῦμαι τὸν σἶτόν μου καθ᾿ ὥραν αὐτοῦ, καὶ τὸν οἶνόν μου καὶ ἐν καιρῷ αὐτοῦ, καὶ ἀφελοῦμαι τὰ ἱμά τιά μου, καὶ τὰ ὀθόνιά μου, τοῦ μὴ καλύπτειν τὴν αἰ- σχύνην αὐτῆς· καὶ νῦν ἀποκαλύψω, τὴν ἀκαθαρσίαν αὐτῆς ἐνώπιον τῶν ἐραστῶν αὐτῆς, καὶ οὐδεὶς οὐ μὴ ἀφέληται αὐτὴν χειρός μου. » Ἡ μὲν γὰρ ἐξ ἐθνῶν Εκκλησία δοξολογήσει, λέγουσα· ο Αγαλλιάσθω ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Κυρίῳ ἐνέδυσε γάρ με ιμάτιον σωτηρίου, καὶ χιτῶνα εὐφροσύνης· ο ἡ δέ, ὡς ἔφην, γυμνή, καὶ ἀσχήμων, καὶ ἀκαλλὴς ὁρᾶται λοιπόν, καὶ τῶν θείων χαρισμάτων οὐκ ἔχουσα τὴν περιστο λήν. Γέγονε δὲ καὶ εἰς παράδειγμα, καὶ βδελυρωτάτη, καὶ πᾶν εἶδος νοσοῦσα κοσμικῆς ἀκαθαρσίας. Καὶ ἔσται, πᾶς ὁ ὁρῶν σε καταβήσεται ἀπὸ σοῦ, καὶ ἐρεῖ, Δειλαία Νινευή, τις στενάξει αύτ τήν; πόθεν ζητήσω παράκλησιν αὐτῇ; Α΄. Εἴ τις, φησί, τῶν πάλαι προεγνωκότων τὰς σὰς δυναστείας, πεσοῦσάν τε καὶ ἐρημωμένην κατα θεάσαιτο, κατοιμώξει μέγα, καὶ ἀποφοιτήσει γοργῶς, ἐκεῖνο λέγων· « Τίς στενάξει αὐτήν; » Ως γὰρ ὄντος οὐδενὸς, ήγουν υπολελειμμένου, τοῦ κἂν οἴου τε ὄντος καταθρῆσαι μόνον, τὰ τοιάδε φησί. Σφόδρα δὲ σου φῶς προστέθεικε τούτῳ τὸ, ο Πόθεν ζητήσω παρά- κλησιν αὐτῇ; » Καὶ ἔστι τῶν εἰρημένων τοιοῦτός τις ὁ νοῦς· Πολέμου καὶ μάχης συγκροτουμένων κατὰ πόλιν τυχὸν ἢ χώραν, ἀδικεῖται μὲν ἔσθ' ὅτε μέρος, σώζεται δέ τε καὶ τυχὼν τοὺς νενικηκότας διέδρα καὶ τοῦτό ἐστι τοῖς ἐνοικοῦσι παράκλησις. "Η γὰρ οὐκ ἐμπέπρηται πᾶσα, καὶ μεμένηκεν ἀπόρθητος μοίρα, ή πεπτώκασι μέν τινες, σέσωνται δὲ πληθύς ἑτέρα. Επὶ δέ γε τῆς Νινευή πόθεν ἄν τις ἔλοιτο την • IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. apparet. Inquit igitur, Discooperiam posteriora tua. aliquando dicturis quibusdam B Hoc est totum, quantum in te turpe est, an- te alios tibi ostendam. Quid enim aliud omnino quam hoc, e in faciem, sibi velit ? Nihilominus et gentibus et regibus se ignominiam ejus revelatu- rum manifeste denuntiat. Videbatur enim Ninive pulchra et amabilis, magorum artibus supercilium tollens, et in omnes imperium dominatumque arri piens, potenterque et citra pugnam omnes devin- cens. Ast ubi subjugata et eversa est, deformem et indecoram judicarunt qui ante illam noverant, qui etiam deinceps eam abominati, ut super nihilo ma- gnifice gloriantem, et auxiliis potius magicis, imo imposturis, et fallaciis confisam contempserunt, Confirmat item, in exemplum propositum iri ut super urbibus deletis, aut regionibus vastatis, ‹ sicut et misera Ninive.> Osce, 11, 9, 10. •fsa. Lx1, 10. C Oppugnavit etiam' aliquando Judæorum Syna- gogam universorum Deus, sicut dixi, et impietatis in Christum admissæ pœnas exegit, nudam, et ſœ- dam, et supernis indumentis prorsus carentem ostentans, id quod per Oseam prædixit: « Propter- ea revertar, et tollam triticum meum in tem- pore suo, et vinum meum in tempore suo, et auferam vestimenta et linteamina mea, mea, ne operiant ignominiam. ejus; et nunc reve- labo immunditiam ejus in conspéctu amatorum il- lius, et nullus eruet eam de manu mea 8. › Ecclesia siquidem ex gentibus congregata, landans dicet: Exsultet anima mea in Domino: induit enim nie vestimento salutis, et tunica lælitiæ: » hæc contra, ut dixi, jatn nuda, et indecens, et deformis, et divinorum charismatum operimento carens cer- nitur. Facta est etiam in exemplum, et exsecratis- sima, et omni genere nundanæ immunditiæ ægro- tans. VERS. 7. Et erit omnis videns te, descendet a te, et dicet, Misera Ninire, quis gemet eam? Unde quæram consolationem illi ? XXX. Si quis eorum, inquit, qui opes poten- tiamque tuam ante noverant, prostratam te ac de- D solatam viderit, altius ingemiscet, et e vestigio abscedet, illud profatus : • Quis gemet eam ? » Tan- quam enim nemo ibi sit, hoc est, nemo relictus sit qui ea tantummodo aspicere queat, ita loqui- tur. Persapienter autem adecit, c Unde quæram consolationem illi?, Quæ istiusmodi senténtiam habent. Bello et pugna per oppida, aut re- giones interdumn condato, pars detrimenta accipit, pars forte victoribus elabitur: quæ res incolis solatio est. Aut enim non tota incensa est urbs, sicut regio, et pars non devastata remansit: aut ceciderunt quidem aliqui, multitudine altera salva et incolumi. Jam vero ad Ninivem consolandam,
PG 71:831εἶτα δέον τοὺς ἐξ Ἰσραὴλ καταλῆξαι τῆς ἐν χερσὶν ἀσεβείας, καὶ ἀποσχέσθαι μὲν τοῦ προσκυνεῖν ἐθέλειν θεοῖς ἑτέροις, ἀνατρέψαι δὲ βωμοὺς καὶ κατεμπρῆσαι τεμένη καὶ συντρίψαι μὲν τὰ χωνευτὰ, ταῖς δὲ εἰς μετάγνωσιν σπουδαῖς καὶ ἐπιεικείαις ἐκμειλίσσεσθαι Θεὸν καὶ καλεῖν εἰς ἐπικουρίαν, τοῦτο μὲν οὐκ ἔδρων οἱ τάλανες· ᾤοντο δὲ, ὅτι ταῖς ἐξ ἀνθρώπων συνδρομαῖς ἐπικουρούμενοι, καὶ ἀμείνους ἔσονται τῶν Βαβυλωνίων καὶ κατευμεγεθήσουσι τῶν ἐχθρῶν, κἂν εἰ μὴ σώζειν αὐτοὺς ἕλοιτο Θεός. τοιγάρτοι κατεμισθοῦντο πολλοὺς τῶν προσοίκων ἐθνῶν, ἐπρέσβευον δὲ καὶ πρὸς τοὺς Αἰγυπτίους, καὶ εἰς τὴν καλουμένην Ὢν, ἤτοι Ἀμμὼν, ἢ νῦν
ἐστιν Ἀλεξάνδρεια. οἱ δὲ συνασπίζειν ἐπηγγέλλοντο, καὶ ἀποσοβεῖν εὐκόλως δύνασθαι τοὺς Βαβυλωνίους, καὶ γεγόνασιν ἀφορμὴ τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ τοῦ νομίζειν, ὅτι κἂν εἰ μὴ σώζοι Θεὸς, αὐτοὶ πρὸς τοῦτο ἀρκέσουσι, δεηθέντες οὐδενός.
Δ παράκλησιν ; ἢ ποῖος αὐτὴν παραμυθήσεται τρόπος : Ει Εt Πᾶσα γὰρ ἤλω, καὶ πᾶσα πεπόρθηται, καὶ διόλωλεν ἅπας ὁ ἐν αὐτῇ. Τὸ δέ, « Τίς στενάξει αὐτήν; » καὶ ἑτέρως ἂν νοοῖτο πάλιν· ὅμοιον εἰπεῖν· 'Αρα τίς ἔσται τεχνίτης οὕτως εἰς θρήνους, καὶ τὰς ἐπικηδείους ᾠδας, ὡς ἐπάξιόν τι τῶν συμβεβηκότων εἰπεῖν, καὶ τὸ ἀρκοῦν τοῖς πάθεσι καταστάξαι δάκρυον ; 'Ετοίμασαι μερίδα, ἅρμοσαι χορδήν, ετοίμασαν μερίδα Αμμών, ἡ κατοικοῦσα ἐν ποταμοῖς. "Υδωρ κύκλῳ αὐτῆς, ἧς ἡ ἀρχὴ θάλασσα, καὶ ὕδωρ τὰ τείχη αὐτῆς, καὶ Αιθιοπία ἡ ἰσχὺς αὐτ τῆς, καὶ Αίγυπτος. Καὶ οὐκ ἔστι πέρας τῆς φυγῆς σου. Καὶ Λίβυες ἐγένοντο βοηθοὶ αὐτῆς. Καὶ αὐτὴ εἰς μετοικεσίαν πορεύσεται αιχμάλωτος, καὶ τὰ νήπια αὐτῆς ἐδαφιοῦσιν ἐπ' ἀρχὰς πασῶν τῶν ὁδῶν αὐτῆς, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἔνδοξα αυ τῆς βαλοῦσι κλήρους, καὶ πάντες οἱ μεγιστάνες αὐτῆς δεθήσονται χειροπέδαις. ΛΑ'. Ασυμφανὴς μὲν λίαν τῶν προκειμένων ὁ νοῦς· νοηθείη δ' ἂν οὐχ ἑτέρως, εἰ μή τις γένοιτο προαφήγησις τῶν τῆς ἐν αὐτοῖς ἱστορίας. Έχει δὲ οὕτω· Τραπομένου πρὸς ἀπόστασιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ εἰδώλοις λελατρευκότος, καὶ διὰ μυρίων όσων ἀσεβη- μάτων ἐφ᾽ αὑτῷ καταθήγοντος τὸν τῶν ὅλων Θεὸν, ὡπλίζετο κατὰ τῆς Ἰουδαίας, καὶ κατὰ τῶν Ἱεροσο λύμων ὁ Ναβουχοδονόσορ, θείας αὐτὸν εἰς τοῦτο δι- ανιστώσης ὀργῆς. Εἶτα δέον τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ καταλήξει τῆς ἐν χερσὶν ἀσεβείας, καὶ ἀποσχέσθαι μὲν τοῦ προσκυνεῖν ἐθέλειν θεοῖς ἑτέροις, ἀναστρέψαι δ βωμούς, καὶ κατεμπρήσαι τεμένη, καὶ συντρίψει μὲν τὰ χωνευτά, καὶ ταῖς εἰς μετάγνωσιν σπουδαῖς ἐκμειλίσσεσθαι Θεὸν, καὶ καλεῖν εἰς ἐπικουρίαν, τοῦτο μὲν οὐκ ἔδρων οἱ τάλανες. "Ποντο δὲ, ὅτι ταῖς ἐξ ἀνθρώπων ἐπικουρούμενοι συνδρομαῖς, καὶ ἀμεί νους ἔσονται τῶν Βαβυλωνίων, και κατευμεγεθησου σε τῶν ἐχθρῶν, κἂν εἰ μὴ σώζειν αὐτοὺς ἔλοιτο θεός. Τοιγάρτοι κατεμισθοῦντο πολλοὺς τῶν προσοίχων ἐθνῶν, ἐπρέσβευον δὲ καὶ πρὸς τοὺς Αἰγυπτίους, καὶ εἰς τὴν καλουμένην αγ, ἤτοι Αμών, ἢ νῦν ἐστιν ᾿Αλεξάνδρεια· οἱ δὲ συνασπίζειν ἐπηγγέλλοντο, καὶ ἀποτοβεῖν εὐκόλως δύνασθαι τοὺς Βαβυλωνίους. Καὶ γεγόνασιν ἀφορμὴ τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ τοῦ νομίζειν, ὅτι κἂν εἰ μὴ σώζει Θεός, αὐτοὶ πρὸς τοῦτο ἀρκέσουσι, η δεηθέντες οὐδενός. Ἐπειδὴ δὲ τὴν Ἰουδαίαν ὁ Να- βουχοδονόσορ είλε, θεοῦ προασπίζοντος καὶ ὑποστρων νύντος αὐτῷ τοὺς ἀνθεστηκότας, κεχώρηκε μετά τοῦτο καὶ κατὰ τῆς Αἰγύπτου, θείας αὐτὸν πεμ- πούσης ὀργῆς, εἷλέ τε πᾶσαν, καὶ αὐτὴν δὲ τὴν αγ, ἤτοι Αμών· ὠνόμαστο γὰρ οὕτω κατὰ καιροὺς, ὡς ἔφην, ή 'Αλεξάνδρεια, ή δὴ καὶ μάλιστα παρά τάς ἄλλας τῆς Αἰγύπτου πόλεις λαμπρά τε ἦν ἄγαν, ἄσυλόν τε καὶ ἀσφαλὲς ὁρμητήριον, διάται τὸ ὕδασι πανταχοῦ διεζώσθαι, καὶ ἐκ μὲν μοίρας τῆς βορειοτέ ρας ἔχειν τὴν θάλασσαν, ἐκ δὲ τῆς εἰς νότον εὐρύν τε καὶ μακρὰν, καὶ οἷον ἑτέραν θάλασσαν, λίμνην δη λέγω τὴν Μαρεώτιδα, πεπυργώσθαι δὲ καὶ ἑτέροις S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. unde quis consolationen hauriat ? aut quis eam modus deliniet? Tota enim subacta, tota diruta est, et iucola ejus ad unum perierunt. Jam illud, Et quis gemet eam?, etiam illud significet, ul quasi dicat : Quis igitur tantus erit lamentationum et funebrium carminum artifex, ut tanto CASH digna proloquatur, et' istis malis, quod satis sit, illacrymet? VERS. 8-10. Præpara partem, «pla chordam, præ- para partem Ammon qua habitat in fuminibus. Aqua in circuitu ejus, cujus principium mare, et aqua muri ejus, et Aithiopia fortitudo ejus, et Egyptus. Et non est fnis fugae iua. Libyes facti sunt auxiliatores ejus. ipsa in peregrinam regionem ibit captiva, et parvulos ejus allident in principiis omnium viarum ejus, et super omnia incly- la ejus mittent sortes, et omnes optimales ejus alii- gabuntur manicis. XXXI. Obscurus admodum est verborum pro- • B C positorum census : nec aliter patebit quam si hi- storia iis inclusa prius commemoretur. Sie autem habet. Postquam Israel defectionem molitus, idola colere cœpit, et mille impietatibus universorum Deum exasperavit, Nabuchodonosor, divina ira ipsum ad hoc exstimulante, adversus Judaam et Ilierosolymam arma corripuit. Deinde cum Israe- litæ quan tractabant impietatem omittere, el ab alienis diis adorandis abstinere velle, arasque evertere, el delubra inflammare, atque diruere et conflatilia conterere, et poenitentiæ exercitiis Deum mitigare, et opem ejus implorare deberent, hoc miseri non faciebant. Rebantur autem se bu manis adjutos viribus, et Babylonios domituros, et hostes in potestate habituros, quamvis Deus ser- vare ipsos nollet. Qua de causa multas de û- nitimis gentibus præmiorum pactione allicie- bant; etiam ad Ægyptios, et in Og dictam, sive Amon, quæ nunc est Alexandria, mittebant, qui belli societatem coituros, et facile Babylonios repulsuros fidem dabant. Dabant- que occasionem Israelitis existimandi quanquam non servaret Deus, se tamen nullius egentes, buic rei pares esse posse. Ubi vero Nabuchodonosor Deo ipsum adjuvante et adversarios illi subjiciente, Judæam occupavit, postmodum et Ægyptum, eodein duce et auspice invasit, totamque suæ ditionis fecit, una cum ipsa Og, sive Ainon, hoc enim nomen, ut monui, Alexandria aliquando obtinuit, quæ supra alias Ægypti urbes plurimum excelle- bal, tuta a prædonibus, et securum perfugium, quod aquis undique ambiatur, et versus aquilonem mari alluatur, versus austrum vero latam et lon- gam, et velut alterum mare, paludem, inquam, Mareotidem habeat: munita sit insuper aliis flumi- nibus, et lacubus cingatur 1. Auxiliabantur etiam ipsi fuitime Libya indigenæ, quæ usque ad Ethio- ¹ ¡V Reg. xxiv, xxv, et | Paral. vi; II Paral. xXXVI.
ἐπειδὴ δὲ τὴν Ἰουδαίαν ὁ Ναβουχοδονόσορ εἷλε, Θεοῦ προασπίζοντος καὶ ὑποστρωννύντος αὐτῷ τοὺς ἀνθεστηκότας, κεχώρηκε μετὰ τοῦτο καὶ κατὰ τῆς Αἰγυπτίων, θείας αὐτὸν πεμπούσης ὀργῆς, εἷλέ τε πᾶσαν, καὶ αὐτὴν δὲ τὴν Ὢν, ἤτοι τὴν Ἄμμων· ὠνόμαστο γὰρ οὕτω κατὰ καιροὺς, ὡς ἔφην, ἡ Ἀλεξάνδρεια· ἣ δὴ καὶ μάλιστα παρὰ τὰς ἄλλας τῆς Αἰγύπτου πόλεις λαμπρά τε ἦν ἄγαν, ἄσυλόν τε καὶ ἀσφαλὲς ὁρμητήριον, διάτοι τὸ ὕδασι πανταχῆ διεζῶσθαι, καὶ ἐκ μὲν μοίρας τῆς βορειοτέρας ἔχειν τὴν θάλασσαν, ἐκ δὲ τῆς εἰς νότον εὐρεῖάν τε καὶ μακρὰν καὶ οἷον ἑτέραν θάλασσαν, λίμνην δὴ λέγω τὴν Μαριώτιδα, πεπυργῶσθαι δὲ καὶ ἑτέροις ποταμοῖς καὶ τελμάτων περιβολαῖς. ἐπήμυνον δὲ αὐτῇ καὶ οἱ τῆς ὁμόρου Λιβύης οἰκήτορες, παρατεινούσης μέχρι τῆς Αἰθιόπων γῆς, τῆς πρὸς ἑσπέραν καὶ νότον· Γαράμαντες δὲ οὗτοι, κατόπιν τῆς Ἄφρων κείμενοι γῆς· συνωπλίζοντο δὲ καὶ τῶν εἰς ἠῶ καὶ νότον Αἰθιόπων τινὲς, οἳ Μερόην τε τὴν ἐσωτάτω πόλιν ποιοῦνται, καὶ ἀγρίαν καὶ μέλαιναν κατανέμονται γῆν. Αλλ' ὧδε μὲν ἡμῖν ὁ τῆς ἱστορίας ἐχέτω λόγος, ἴωμεν δὲ ἤδη πρὸς διασάφησιν τῆς ἐννοίας τῶν ἐγκειμένων.
Δ παράκλησιν ; ἢ ποῖος αὐτὴν παραμυθήσεται τρόπος : Ει Εt Πᾶσα γὰρ ἤλω, καὶ πᾶσα πεπόρθηται, καὶ διόλωλεν ἅπας ὁ ἐν αὐτῇ. Τὸ δέ, « Τίς στενάξει αὐτήν; » καὶ ἑτέρως ἂν νοοῖτο πάλιν· ὅμοιον εἰπεῖν· 'Αρα τίς ἔσται τεχνίτης οὕτως εἰς θρήνους, καὶ τὰς ἐπικηδείους ᾠδας, ὡς ἐπάξιόν τι τῶν συμβεβηκότων εἰπεῖν, καὶ τὸ ἀρκοῦν τοῖς πάθεσι καταστάξαι δάκρυον ; 'Ετοίμασαι μερίδα, ἅρμοσαι χορδήν, ετοίμασαν μερίδα Αμμών, ἡ κατοικοῦσα ἐν ποταμοῖς. "Υδωρ κύκλῳ αὐτῆς, ἧς ἡ ἀρχὴ θάλασσα, καὶ ὕδωρ τὰ τείχη αὐτῆς, καὶ Αιθιοπία ἡ ἰσχὺς αὐτ τῆς, καὶ Αίγυπτος. Καὶ οὐκ ἔστι πέρας τῆς φυγῆς σου. Καὶ Λίβυες ἐγένοντο βοηθοὶ αὐτῆς. Καὶ αὐτὴ εἰς μετοικεσίαν πορεύσεται αιχμάλωτος, καὶ τὰ νήπια αὐτῆς ἐδαφιοῦσιν ἐπ' ἀρχὰς πασῶν τῶν ὁδῶν αὐτῆς, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἔνδοξα αυ τῆς βαλοῦσι κλήρους, καὶ πάντες οἱ μεγιστάνες αὐτῆς δεθήσονται χειροπέδαις. ΛΑ'. Ασυμφανὴς μὲν λίαν τῶν προκειμένων ὁ νοῦς· νοηθείη δ' ἂν οὐχ ἑτέρως, εἰ μή τις γένοιτο προαφήγησις τῶν τῆς ἐν αὐτοῖς ἱστορίας. Έχει δὲ οὕτω· Τραπομένου πρὸς ἀπόστασιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ εἰδώλοις λελατρευκότος, καὶ διὰ μυρίων όσων ἀσεβη- μάτων ἐφ᾽ αὑτῷ καταθήγοντος τὸν τῶν ὅλων Θεὸν, ὡπλίζετο κατὰ τῆς Ἰουδαίας, καὶ κατὰ τῶν Ἱεροσο λύμων ὁ Ναβουχοδονόσορ, θείας αὐτὸν εἰς τοῦτο δι- ανιστώσης ὀργῆς. Εἶτα δέον τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ καταλήξει τῆς ἐν χερσὶν ἀσεβείας, καὶ ἀποσχέσθαι μὲν τοῦ προσκυνεῖν ἐθέλειν θεοῖς ἑτέροις, ἀναστρέψαι δ βωμούς, καὶ κατεμπρήσαι τεμένη, καὶ συντρίψει μὲν τὰ χωνευτά, καὶ ταῖς εἰς μετάγνωσιν σπουδαῖς ἐκμειλίσσεσθαι Θεὸν, καὶ καλεῖν εἰς ἐπικουρίαν, τοῦτο μὲν οὐκ ἔδρων οἱ τάλανες. "Ποντο δὲ, ὅτι ταῖς ἐξ ἀνθρώπων ἐπικουρούμενοι συνδρομαῖς, καὶ ἀμεί νους ἔσονται τῶν Βαβυλωνίων, και κατευμεγεθησου σε τῶν ἐχθρῶν, κἂν εἰ μὴ σώζειν αὐτοὺς ἔλοιτο θεός. Τοιγάρτοι κατεμισθοῦντο πολλοὺς τῶν προσοίχων ἐθνῶν, ἐπρέσβευον δὲ καὶ πρὸς τοὺς Αἰγυπτίους, καὶ εἰς τὴν καλουμένην αγ, ἤτοι Αμών, ἢ νῦν ἐστιν ᾿Αλεξάνδρεια· οἱ δὲ συνασπίζειν ἐπηγγέλλοντο, καὶ ἀποτοβεῖν εὐκόλως δύνασθαι τοὺς Βαβυλωνίους. Καὶ γεγόνασιν ἀφορμὴ τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ τοῦ νομίζειν, ὅτι κἂν εἰ μὴ σώζει Θεός, αὐτοὶ πρὸς τοῦτο ἀρκέσουσι, η δεηθέντες οὐδενός. Ἐπειδὴ δὲ τὴν Ἰουδαίαν ὁ Να- βουχοδονόσορ είλε, θεοῦ προασπίζοντος καὶ ὑποστρων νύντος αὐτῷ τοὺς ἀνθεστηκότας, κεχώρηκε μετά τοῦτο καὶ κατὰ τῆς Αἰγύπτου, θείας αὐτὸν πεμ- πούσης ὀργῆς, εἷλέ τε πᾶσαν, καὶ αὐτὴν δὲ τὴν αγ, ἤτοι Αμών· ὠνόμαστο γὰρ οὕτω κατὰ καιροὺς, ὡς ἔφην, ή 'Αλεξάνδρεια, ή δὴ καὶ μάλιστα παρά τάς ἄλλας τῆς Αἰγύπτου πόλεις λαμπρά τε ἦν ἄγαν, ἄσυλόν τε καὶ ἀσφαλὲς ὁρμητήριον, διάται τὸ ὕδασι πανταχοῦ διεζώσθαι, καὶ ἐκ μὲν μοίρας τῆς βορειοτέ ρας ἔχειν τὴν θάλασσαν, ἐκ δὲ τῆς εἰς νότον εὐρύν τε καὶ μακρὰν, καὶ οἷον ἑτέραν θάλασσαν, λίμνην δη λέγω τὴν Μαρεώτιδα, πεπυργώσθαι δὲ καὶ ἑτέροις S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. unde quis consolationen hauriat ? aut quis eam modus deliniet? Tota enim subacta, tota diruta est, et iucola ejus ad unum perierunt. Jam illud, Et quis gemet eam?, etiam illud significet, ul quasi dicat : Quis igitur tantus erit lamentationum et funebrium carminum artifex, ut tanto CASH digna proloquatur, et' istis malis, quod satis sit, illacrymet? VERS. 8-10. Præpara partem, «pla chordam, præ- para partem Ammon qua habitat in fuminibus. Aqua in circuitu ejus, cujus principium mare, et aqua muri ejus, et Aithiopia fortitudo ejus, et Egyptus. Et non est fnis fugae iua. Libyes facti sunt auxiliatores ejus. ipsa in peregrinam regionem ibit captiva, et parvulos ejus allident in principiis omnium viarum ejus, et super omnia incly- la ejus mittent sortes, et omnes optimales ejus alii- gabuntur manicis. XXXI. Obscurus admodum est verborum pro- • B C positorum census : nec aliter patebit quam si hi- storia iis inclusa prius commemoretur. Sie autem habet. Postquam Israel defectionem molitus, idola colere cœpit, et mille impietatibus universorum Deum exasperavit, Nabuchodonosor, divina ira ipsum ad hoc exstimulante, adversus Judaam et Ilierosolymam arma corripuit. Deinde cum Israe- litæ quan tractabant impietatem omittere, el ab alienis diis adorandis abstinere velle, arasque evertere, el delubra inflammare, atque diruere et conflatilia conterere, et poenitentiæ exercitiis Deum mitigare, et opem ejus implorare deberent, hoc miseri non faciebant. Rebantur autem se bu manis adjutos viribus, et Babylonios domituros, et hostes in potestate habituros, quamvis Deus ser- vare ipsos nollet. Qua de causa multas de û- nitimis gentibus præmiorum pactione allicie- bant; etiam ad Ægyptios, et in Og dictam, sive Amon, quæ nunc est Alexandria, mittebant, qui belli societatem coituros, et facile Babylonios repulsuros fidem dabant. Dabant- que occasionem Israelitis existimandi quanquam non servaret Deus, se tamen nullius egentes, buic rei pares esse posse. Ubi vero Nabuchodonosor Deo ipsum adjuvante et adversarios illi subjiciente, Judæam occupavit, postmodum et Ægyptum, eodein duce et auspice invasit, totamque suæ ditionis fecit, una cum ipsa Og, sive Ainon, hoc enim nomen, ut monui, Alexandria aliquando obtinuit, quæ supra alias Ægypti urbes plurimum excelle- bal, tuta a prædonibus, et securum perfugium, quod aquis undique ambiatur, et versus aquilonem mari alluatur, versus austrum vero latam et lon- gam, et velut alterum mare, paludem, inquam, Mareotidem habeat: munita sit insuper aliis flumi- nibus, et lacubus cingatur 1. Auxiliabantur etiam ipsi fuitime Libya indigenæ, quæ usque ad Ethio- ¹ ¡V Reg. xxiv, xxv, et | Paral. vi; II Paral. xXXVI.
PG 71:832ἑτοίμασαί φησι μεριδα, ὅμοιον ὡσεὶ λέγοι Ὦ ἀθλία Νινευῒ, μερίδα σαυτῇ· ἐπειδὴ γὰρ μέγα πεφρόνηκας, οἴει τε πάντη τε καὶ πάντως ἀπόρθητος ἔση διά τοι τὸ τείχεσι
περικεκλεῖσθαι μεγάλοις καὶ ἀναριθμήτους ἔχειν τοὺς συνασπίζειν ἐθέλοντας· κατὰ τίνα θέλεις εἶναι τῶν χωρῶν, αἳ πεπόρθηνται παρὰ σοῦ, καίτοι πλείστην ὅσην ἀπιτηδειότητα λαχοῦσαι, φησὶ, πρός γε τὸ δύνασθαι δυσαλώτως ἔχειν τε καὶ ἀλήπτως. ἅρμοσαι χορδὴν, τουτέστιν, ᾠδὴ καὶ μέλος καὶ αὐτὴ γενοῦ πόλεσί τε καὶ χώραις, παθοῦσα τοιαῦτα παρὰ Περσῶν καὶ Μηδῶν, ὁποῖα δέδρακας εἰς ἑτέρους αὐτή. ἑτοίμασαι μερίδα Ἄμμων, ἔστω σοί φησι μερὶς καὶ κλῆρος ἡ Ἄμμων· ἃ δέδρακας ἐπ’ ἐκείνῃ, τὰ αὐτὰ καὶ σὲ παθεῖν ἀναγκαῖον. καὶ τίς ἦν ἡ Ἄμμων, ἡ κατοικοῦσα ἐν ποταμοῖς; τουτέστιν, ἡ θαλάσσῃ καὶ ποταμοῖς εὖ μάλα τετειχισμένη, ἢ ταῖς Αἰγυπτίων ἐπικουρίαις καὶ τοῖς Αἰθιόπων τοξεύμασιν ἐπαυχήσασα, ἡ τὴν τῶν Λιβύων ἀλκιμωτάτην λαχοῦσα πληθύν. ἀλλὰ καὶ οὕτως ἔχουσα θέσεως τε καὶ ῥώμης καὶ τῆς ἔξωθεν ἐπικουρίας, εἰς μετοικεσίαν πεπόρευται, γέγονε δὲ αἰχμάλωτος καὶ ἠδαφίσθη αὐτης τοὶ νήπις, κληρωτοὶ δὲ γεγόνασιν οἱ διαφανεῖς, καὶ μερίδες τῶν νενικηκότων οἱ ἐνδοξότεροι, καὶ δέδενται πειροπέδαις.
Δ παράκλησιν ; ἢ ποῖος αὐτὴν παραμυθήσεται τρόπος : Ει Εt Πᾶσα γὰρ ἤλω, καὶ πᾶσα πεπόρθηται, καὶ διόλωλεν ἅπας ὁ ἐν αὐτῇ. Τὸ δέ, « Τίς στενάξει αὐτήν; » καὶ ἑτέρως ἂν νοοῖτο πάλιν· ὅμοιον εἰπεῖν· 'Αρα τίς ἔσται τεχνίτης οὕτως εἰς θρήνους, καὶ τὰς ἐπικηδείους ᾠδας, ὡς ἐπάξιόν τι τῶν συμβεβηκότων εἰπεῖν, καὶ τὸ ἀρκοῦν τοῖς πάθεσι καταστάξαι δάκρυον ; 'Ετοίμασαι μερίδα, ἅρμοσαι χορδήν, ετοίμασαν μερίδα Αμμών, ἡ κατοικοῦσα ἐν ποταμοῖς. "Υδωρ κύκλῳ αὐτῆς, ἧς ἡ ἀρχὴ θάλασσα, καὶ ὕδωρ τὰ τείχη αὐτῆς, καὶ Αιθιοπία ἡ ἰσχὺς αὐτ τῆς, καὶ Αίγυπτος. Καὶ οὐκ ἔστι πέρας τῆς φυγῆς σου. Καὶ Λίβυες ἐγένοντο βοηθοὶ αὐτῆς. Καὶ αὐτὴ εἰς μετοικεσίαν πορεύσεται αιχμάλωτος, καὶ τὰ νήπια αὐτῆς ἐδαφιοῦσιν ἐπ' ἀρχὰς πασῶν τῶν ὁδῶν αὐτῆς, καὶ ἐπὶ πάντα τὰ ἔνδοξα αυ τῆς βαλοῦσι κλήρους, καὶ πάντες οἱ μεγιστάνες αὐτῆς δεθήσονται χειροπέδαις. ΛΑ'. Ασυμφανὴς μὲν λίαν τῶν προκειμένων ὁ νοῦς· νοηθείη δ' ἂν οὐχ ἑτέρως, εἰ μή τις γένοιτο προαφήγησις τῶν τῆς ἐν αὐτοῖς ἱστορίας. Έχει δὲ οὕτω· Τραπομένου πρὸς ἀπόστασιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ εἰδώλοις λελατρευκότος, καὶ διὰ μυρίων όσων ἀσεβη- μάτων ἐφ᾽ αὑτῷ καταθήγοντος τὸν τῶν ὅλων Θεὸν, ὡπλίζετο κατὰ τῆς Ἰουδαίας, καὶ κατὰ τῶν Ἱεροσο λύμων ὁ Ναβουχοδονόσορ, θείας αὐτὸν εἰς τοῦτο δι- ανιστώσης ὀργῆς. Εἶτα δέον τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ καταλήξει τῆς ἐν χερσὶν ἀσεβείας, καὶ ἀποσχέσθαι μὲν τοῦ προσκυνεῖν ἐθέλειν θεοῖς ἑτέροις, ἀναστρέψαι δ βωμούς, καὶ κατεμπρήσαι τεμένη, καὶ συντρίψει μὲν τὰ χωνευτά, καὶ ταῖς εἰς μετάγνωσιν σπουδαῖς ἐκμειλίσσεσθαι Θεὸν, καὶ καλεῖν εἰς ἐπικουρίαν, τοῦτο μὲν οὐκ ἔδρων οἱ τάλανες. "Ποντο δὲ, ὅτι ταῖς ἐξ ἀνθρώπων ἐπικουρούμενοι συνδρομαῖς, καὶ ἀμεί νους ἔσονται τῶν Βαβυλωνίων, και κατευμεγεθησου σε τῶν ἐχθρῶν, κἂν εἰ μὴ σώζειν αὐτοὺς ἔλοιτο θεός. Τοιγάρτοι κατεμισθοῦντο πολλοὺς τῶν προσοίχων ἐθνῶν, ἐπρέσβευον δὲ καὶ πρὸς τοὺς Αἰγυπτίους, καὶ εἰς τὴν καλουμένην αγ, ἤτοι Αμών, ἢ νῦν ἐστιν ᾿Αλεξάνδρεια· οἱ δὲ συνασπίζειν ἐπηγγέλλοντο, καὶ ἀποτοβεῖν εὐκόλως δύνασθαι τοὺς Βαβυλωνίους. Καὶ γεγόνασιν ἀφορμὴ τοῖς ἐξ Ἰσραὴλ τοῦ νομίζειν, ὅτι κἂν εἰ μὴ σώζει Θεός, αὐτοὶ πρὸς τοῦτο ἀρκέσουσι, η δεηθέντες οὐδενός. Ἐπειδὴ δὲ τὴν Ἰουδαίαν ὁ Να- βουχοδονόσορ είλε, θεοῦ προασπίζοντος καὶ ὑποστρων νύντος αὐτῷ τοὺς ἀνθεστηκότας, κεχώρηκε μετά τοῦτο καὶ κατὰ τῆς Αἰγύπτου, θείας αὐτὸν πεμ- πούσης ὀργῆς, εἷλέ τε πᾶσαν, καὶ αὐτὴν δὲ τὴν αγ, ἤτοι Αμών· ὠνόμαστο γὰρ οὕτω κατὰ καιροὺς, ὡς ἔφην, ή 'Αλεξάνδρεια, ή δὴ καὶ μάλιστα παρά τάς ἄλλας τῆς Αἰγύπτου πόλεις λαμπρά τε ἦν ἄγαν, ἄσυλόν τε καὶ ἀσφαλὲς ὁρμητήριον, διάται τὸ ὕδασι πανταχοῦ διεζώσθαι, καὶ ἐκ μὲν μοίρας τῆς βορειοτέ ρας ἔχειν τὴν θάλασσαν, ἐκ δὲ τῆς εἰς νότον εὐρύν τε καὶ μακρὰν, καὶ οἷον ἑτέραν θάλασσαν, λίμνην δη λέγω τὴν Μαρεώτιδα, πεπυργώσθαι δὲ καὶ ἑτέροις S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. unde quis consolationen hauriat ? aut quis eam modus deliniet? Tota enim subacta, tota diruta est, et iucola ejus ad unum perierunt. Jam illud, Et quis gemet eam?, etiam illud significet, ul quasi dicat : Quis igitur tantus erit lamentationum et funebrium carminum artifex, ut tanto CASH digna proloquatur, et' istis malis, quod satis sit, illacrymet? VERS. 8-10. Præpara partem, «pla chordam, præ- para partem Ammon qua habitat in fuminibus. Aqua in circuitu ejus, cujus principium mare, et aqua muri ejus, et Aithiopia fortitudo ejus, et Egyptus. Et non est fnis fugae iua. Libyes facti sunt auxiliatores ejus. ipsa in peregrinam regionem ibit captiva, et parvulos ejus allident in principiis omnium viarum ejus, et super omnia incly- la ejus mittent sortes, et omnes optimales ejus alii- gabuntur manicis. XXXI. Obscurus admodum est verborum pro- • B C positorum census : nec aliter patebit quam si hi- storia iis inclusa prius commemoretur. Sie autem habet. Postquam Israel defectionem molitus, idola colere cœpit, et mille impietatibus universorum Deum exasperavit, Nabuchodonosor, divina ira ipsum ad hoc exstimulante, adversus Judaam et Ilierosolymam arma corripuit. Deinde cum Israe- litæ quan tractabant impietatem omittere, el ab alienis diis adorandis abstinere velle, arasque evertere, el delubra inflammare, atque diruere et conflatilia conterere, et poenitentiæ exercitiis Deum mitigare, et opem ejus implorare deberent, hoc miseri non faciebant. Rebantur autem se bu manis adjutos viribus, et Babylonios domituros, et hostes in potestate habituros, quamvis Deus ser- vare ipsos nollet. Qua de causa multas de û- nitimis gentibus præmiorum pactione allicie- bant; etiam ad Ægyptios, et in Og dictam, sive Amon, quæ nunc est Alexandria, mittebant, qui belli societatem coituros, et facile Babylonios repulsuros fidem dabant. Dabant- que occasionem Israelitis existimandi quanquam non servaret Deus, se tamen nullius egentes, buic rei pares esse posse. Ubi vero Nabuchodonosor Deo ipsum adjuvante et adversarios illi subjiciente, Judæam occupavit, postmodum et Ægyptum, eodein duce et auspice invasit, totamque suæ ditionis fecit, una cum ipsa Og, sive Ainon, hoc enim nomen, ut monui, Alexandria aliquando obtinuit, quæ supra alias Ægypti urbes plurimum excelle- bal, tuta a prædonibus, et securum perfugium, quod aquis undique ambiatur, et versus aquilonem mari alluatur, versus austrum vero latam et lon- gam, et velut alterum mare, paludem, inquam, Mareotidem habeat: munita sit insuper aliis flumi- nibus, et lacubus cingatur 1. Auxiliabantur etiam ipsi fuitime Libya indigenæ, quæ usque ad Ethio- ¹ ¡V Reg. xxiv, xxv, et | Paral. vi; II Paral. xXXVI.
PG 71:833ὥσπερ οὖν εἷλες τὴν Ἀμμὼν ἀπόρθητον οὖσαν, ὅσον εἰς ἐπικουρίαν καὶ θέσιν· Θεὸς γὰρ ἦν ὁ παραδιδούς· οὕτω καὶ αὐτὴ δοθήσῃ πάντως εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, κἂν εἰ μεγάλην ἔχοις ἐπί τε πληθύι· τῶν μαχίμων καὶ τείχεσι τὴν ὀφρύν. ἐγὼ γὰρ ἐπὶ σὲ, καὶ τὴν ἐμὴν οὐδεὶς ἀποστρέψει χεῖρα. Καὶ σὺ μεθυσθήσῃ καὶ ἔσῃ παρεωραμένη, καὶ οὐ ζητήσεις σεαυτῇστάσιν ἐξ ὠρῶ. Ὅνπερ γὰρ τρόπον, φησὶν, ἡ Ἄμμων τεταλαιπώρηκε τὰ ἐκ τῆς σῆς ἀγριότητος βέλη ὑπενεγκοῦσα, καὶ τὰς ἐκ τῆς ἐφόδου συμφορὰς, οὕτω καὶ αὐτὴ σκοτοδινιάσεις, καὶ οἷον ἐν μέθη γενήσῃ, στάσιν οὐκ ἔχουσα, τουτέστι, κατασειομένη τε καὶ πίπτουσα παρ’ ἐχθρῶν, καὶ τῆς ἄνωθεν ἐποπτείας ἀπεστερημένη. οὓς γὰρ ἃν ἐπισκέπτοιτο Θεὸς, ἐλεεῖ δὴ πάντως καὶ ἐν τοῖς κατ’ εὐχὴν ἑστάναι ποιεῖ. Μεμεθυσται δὲ ὥσπερ καὶ ἡ θεομάχος ‘Ιερουσαλὴμ, τὸ νήφειν οὐκ ἔχουσα, διάτοι τὸ θείῳ μὴ καταλάμπεσθαι φωτὶ, μήτε μὴν ἐπαΐειν ἐθέλειν λέγοντος τοῦ Χριστοῦ “Ἐγώ εἰμι “τὸ φῶς τοῦ κόσμου.” καὶ πάλιν “Ἕως τὸ φῶς ἔχετε, “περιπατεῖτε περιπατεῖτε ἐν τῷ φωτὶ, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ.” μέθη δ’ ἃν νοοῖτο καὶ σκότος εἰς νοῦν καὶ νὺξ εἰς καρδίαν ἡ τοῦ συμφέροντος ἀγνωσία, καὶ τὸ μηδαμόθεν δύνασθαι κατιδεῖν τὴν τῆς σωτηρίας ὁδόν.
ποταμοῖς, καὶ τελμάτων περιβολαῖς. Ἐπήμυνον δὲ Β αὐτῇ καὶ οἱ τῆς ὁμόρου Λιβύης οικήτορες, παρατει νούσης μέχρι τῆς Αἰθιόπων γῆς, τῆς πρὸς ἑσπέραν καὶ νότον, Γαράμαντες δὲ οὗτοι, κατόπιν τῆς ᾿Αφρων κείμενοι γῆς. Συνωπλίζοντο δὲ καὶ τῶν εἰς ἡ, καὶ νότον Αιθιόπων τινὲς, οι Μερόην τε τὴν ἐσωτάτην πόλιν οἰκοῦνται, καὶ ἀγρίαν καὶ μέλαιναν κατανέμον ται γῆν. Αλλ᾽ ὧδε μὲν ἡμῖν ὁ τῆς ἱστορίας εχέτω λόγος· ἴωμεν δὲ ἤδη πρὸς διασάφησιν τῆς ἐννοίας τῶν ἐγκειμένων. « Ετοίμασαι δὲ, φησί, μερίδα· ὅμοιον ὡσεὶ λέγοι· ὰ ἀθλία Νινευή, ἐπίλεξαι μερίδα σαυτῇ (ἐπειδὴ γὰρ μεγάλα πεφρόνηκας, οίει τε ὅτι πάντη τε καὶ πάντως ἀπόρθητος ἔσῃ διάτοι τὸ τεί- χεσι μεγάλοις περιβεβλῆσθαι, καὶ ἀναριθμήτους ἔχειν τοὺς συνασπίζειν ἐθέλοντας), κατά τινα θέλεις τῶν χωρῶν, αἱ πεπόρθηνται περὶ σοῦ, καίτοι πλείστην ἴσην ἐπιτηδειότητα λαχοῦσα, φησί, πρός γε τὸ δύνα- σθαι δυσαλώτως ἔχειν τε καὶ ἀλήπτως. • Αρμοσαι χορδήν ο τουτέστιν, ᾠδὴ καὶ μέλος καὶ αὐτὴ γενοῦ πόλεσί τε καὶ χώραις, παθοῦσα τοιαῦτα παρὰ Περ- σῶν καὶ Μήδων, ὁποῖα δέδρακας εἰς ἑτέρους αὐτή. • Ετοίμασαι δὲ μερίδα ᾿Αμών· ἔστω σοι, φησί, μερίς, καὶ κλῆρος ἡ ᾿Αμών & δέδρακας ἐπ' ἐκείνῃ, τὰ αὐτὰ καὶ σὲ παθεῖν ἀναγκαῖον. Καὶ τί ἦν ἡ Ἀμών, ἤτοι κατοικοῦσα ἐν ποταμοῖς; Τουτέστιν, ή θαλάσσῃ καὶ ποταμοῖς εὖ μάλα τετειχισμένη, ταῖς Αἰγυπτίων ἐπικουρίαις καὶ τοῖς Αιθιόπων τοξεύμασιν έπαυ- χήσασα, ἡ τὴν τῶν Λιβύων ἀλκιμωτάτην λαχούσα πληθύν. Ἀλλὰ καὶ οὕτως ἔχουσα θέσεώς τε καὶ ῥώμης καὶ τῆς ἔξωθεν ἐπικουρίας, εἰς μετοικεσίαν πεπόρευται, γέγονεν αἰχμάλωτος, Καὶ ἠδαφίσθη μὲν αὐτῆς τὰ νήπια· κληρωτοὶ δὲ γεγόνασιν οἱ διαφανείς, καὶ μερίδες τῶν νενικηκότων οἱ ἐνδοξότεροι, καὶ δέδενται χειροπέδαις. Ωσπερ οὖν εἷλες τὴν ᾿Αμών. ἀπόρθητον οὖσαν, ὅσον ἥκει εἰς ἐπικουρίαν καὶ θέσιν· Θεὸς γὰρ ἦν ὁ παραδιδοὺς αὐτὴν, καὶ αὐτὴ δοθήσῃ τα πληθύς τῶν μαχίμων καὶ τείχεσι τὴν ὀφρύν. χειρα. Καὶ σὺ μεθυσθήσῃ, καὶ ἔσῃ ὑπερεκραμένη, καὶ σὺ ζητήσεις σεαυτῇ στάσιν ἐξ ἐχθρῶν. ΛΒ'. Ονπερ γὰρ τρόπον, φησίν, ἡ ᾿Αμών τετα- λαιπώρηκε, τὰ ἐκ τῆς σῆς ἀγριότητος βέλη υπενεγ κοῦσα, καὶ τὰς ἐκ τῆς ἐφόδου συμφορὰς, οὕτω καὶ αὐτὴ σκοτοδινιάσεις, καὶ οἷον ἐν μέθῃ γενήσῃ, στάσιν οὐκ ἔχουσα, τουτέστι, κατασειομένη, καὶ πίπτουσα παρ' ἐχθρῶν, καὶ τῆς ἄνωθεν ἐποπτείας εστερημένη. Ου; γὰρ ἂν ἐπισκέπτοιτο Θεὸς, ἐλεεῖ δὴ πάντως, καὶ ἐν τοῖς κατ' εὐχὴν ἑστάναι ποιεῖ. Μεμέθυσται δὲ ὥσπερ καὶ ἡ θεομάχος Ἱερουσα- λήμ, τὸ νήφειν οὐκ ἔχουσα, διά τοι τὸ μὴ καταλάμ πεσθαι θείῳ φωτι, μήτε μὴν ἐπαίειν ἐθέλειν λέγοντος τοῦ Χριστοῦ· . Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· κ καὶ πάλιν, ο "Εως τὸ φῶς ἔχετε, περιπατεῖτε ἐν τῷ φωτί, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ. » Μέθη δ' ἂν νοοῖτο, καὶ σκότος εἰς νοῦν, καὶ νὺξ εἰς καρδίαν ἡ τῆς συμφοράς, άγνωσία, καὶ τὸ μηδαμόθεν δύνασθαι 1ª Ο πάντως εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, κἂν εἰ μεγάλην ἔχῃς ἐπί Ἐγὼ γὰρ ἐπὶ σὲ, καὶ τὴν ἐμὴν οὐδεὶς ἀποστρέψει IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A piam pertinet, et versus occasum et austrum, uli G Isa. xiv, 27. Joan. vil!, 12; 18, 5. C Garamantes post Afros incolunt. Simul idem ad arma ibant Æthiopum nonnulli ad orientem et austrum, quique Meroen iniimam urbem incolunt, et feram ac nigram tellurem tenent. Et de historia quidem hactenus: nunc ad sententiam declaran- dam accedamus. ‹ Præpara parteın, › inquit; ac si dicat : infelix Ninive, elige partem tibi, pro arbi tratu regionem aliquam ex ûnitimis quas subegi- sti, quandoquidem te extulisti, omninoque nnlla vi expugnabilem te arbitraris, quod muris ingentibus cincta sis, et auxilia habeas innumera, tametsi opportunitatem longe maximam adepta es, inquit, ut subjugari atque capi difficiliter possis. Apta chordam, hoc est, cantus et carmen tu quoque urbibus et regionibus esto, talia a Persis et Medis perpessa, qualia aliis ipsa intulisti. Præpara etiam partem Amon › sit, inquit, tibi pars, et sors Amon; quæ illi fecisti, eadem te pati necesse est. · Et quid est Amon, aut quid est habitans in flumi- nibus? Hoc est, quæ mari et fluminibus commodis- sime munita, Ægyptiorum auxiliis et Æthiopun arcubus gloriabatur, quæ Libycam multitudinem robustissimam sortita fuit. Sed quamvis ita haberet situ, et viribus externisque auxiliis, abiit nihilomni- nus servitum in alienam regionem, et ad terrain infantes ejus allisi sunt. Sortem subierunt conspicui, et partes victorun evaserunt illustres, et vincti sunt manicis. Quemadmoduın igitur ce- pisti Amon, inexpugnabilem quod ad situm et auxilia attinet, Deus enim erat qui tradebat ipsam, sic ipsa quoque omnino in manus hostium traderis, etsi propter multitudinem bellatorum, et mœnia, grande babes supercilium. Ego enim adversor tibi, et manum meam nemo avertet • D VERS. 11. Et tu inebriaberis, et eris despecta, et tu quæres tibi stationem ex inimicis. XXXII. Quo modo enim, inquit, Amon armis ferocitatis tuæ et invasione tua in ærumnam et calamitates conjecta est, sic et tu teneberis, et vertigine corripieris, et tu quasi in ebrietate versa- bere, nec habebis ubi consistas, hoc est, conquas- sabere, et superna inspectione, ac tutela privata, ab bostibus cades. Quos enim Deus inspexerit ac visitarit, eorum miseretur plane, et in iis quæ ipsis optata et chara sunt, stabilitatem largitur. Inebriata est porro aliquo modo etiam Deum lacessens Jerusalem, sobrietate destituta, quia sci- licet divino lumine illustrata non fuit, nec audire voluit Christum dicentem : « Εgo sum lux mundi 15; et rursum ‹ Ambulate dum ¡iucem habetis, ut non tenebræ vos comprehendant "., Ebrietas autem, et tenebrae mentis, et nox cordis intelligi polest ignorantia calamitatis, et viam salutis perspicere ¹ª Joan. xii, 35. •
PG 71:834ὅτι δὲ καὶ σεσάλευται, καὶ πρὸς τὰ τῆς δικαιοσύνης ἔργα τὸ ἐρηρεισμένον οὐκ ἔχει, πῶς ἂν ἢ πόθεν ἐνδοιάσειέ τις; ἐκπέπτωκε γὰρ τῆς τῶν ὅλων κρηπῖδος, καὶ τὸν ἀρραγῆ θεμέλιον οὐκ ἔχει, τουτέστι Χριστόν. παρεώραται δὲ καὶ τοῖς ἐχθροῖς δέδοται, ἢ ‘Ρωμαίοις τυχὸν, ἤγουν τοῖς εἰς πᾶν ὁτιοῦν κατακομιοῦσι τῶν παθῶν, φημὶ δὴ τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασι. Χριστὸς οὖν ἄρα, καὶ πίστις ἡ εἰς αὐτὸν, παντὸς ἡμᾶς ἀπαλλάξει κακοῦ, καὶ τῆς τῶν ἐχθρῶν δυστροπίας ἀποτελέσει κρείττονας, καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ἵστησι τοῦ Θεοῦ. περιόψεται γὰρ οὐδαμῶς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν. Πάντα τὰ ὀχυρώματά σου συκαῖ σκοποὺς ἔχουσαι. ἐὰν σαλευθῶσι, καὶ πεσοῦνται εἰς στόμα ἔσθοντος. Τὰ πέπειρα τῶν συκῶν ἀποπίπτει ῥᾳδίως, εἰ δὴ κραδαίνοιτο τὸ φυτὸν, μονονουχὶ δὲ καὶ πρὸς τὴν τοῦ κατασείοντος καταθρώσκει χεῖρα, καὶ τοῖς δεομένοις τοῦ φαγεῖν αὐτομάτως ἐπιφοιτᾷ. οὐκοῦν ἐπειδήπερ Κύρου προσβαλόντος καὶ πολιορκοῦντος ἤδη τὴν Νινευΐ, τοῖς τείχεσί τε αὐτῆς ἐφιστάντος τὰς ἑλεπόλεις ἤτοι τοὺς Κρίους, τὰς ἐπάλξεις ἐτήρουν οἱ ἐπαμύνοντες· εἶτα τοξεύοντες οἱ μαχόμενοι, κατεκόμιζον εἰς γῆν εὐκόλως αὐτούς. δέχεται τὴν ὁμοίωσιν ἀπὸ τοῦ πεφυκότος γίνεσθαι περὶ τὰ πέπειρα τῶν συκῶν.
ποταμοῖς, καὶ τελμάτων περιβολαῖς. Ἐπήμυνον δὲ Β αὐτῇ καὶ οἱ τῆς ὁμόρου Λιβύης οικήτορες, παρατει νούσης μέχρι τῆς Αἰθιόπων γῆς, τῆς πρὸς ἑσπέραν καὶ νότον, Γαράμαντες δὲ οὗτοι, κατόπιν τῆς ᾿Αφρων κείμενοι γῆς. Συνωπλίζοντο δὲ καὶ τῶν εἰς ἡ, καὶ νότον Αιθιόπων τινὲς, οι Μερόην τε τὴν ἐσωτάτην πόλιν οἰκοῦνται, καὶ ἀγρίαν καὶ μέλαιναν κατανέμον ται γῆν. Αλλ᾽ ὧδε μὲν ἡμῖν ὁ τῆς ἱστορίας εχέτω λόγος· ἴωμεν δὲ ἤδη πρὸς διασάφησιν τῆς ἐννοίας τῶν ἐγκειμένων. « Ετοίμασαι δὲ, φησί, μερίδα· ὅμοιον ὡσεὶ λέγοι· ὰ ἀθλία Νινευή, ἐπίλεξαι μερίδα σαυτῇ (ἐπειδὴ γὰρ μεγάλα πεφρόνηκας, οίει τε ὅτι πάντη τε καὶ πάντως ἀπόρθητος ἔσῃ διάτοι τὸ τεί- χεσι μεγάλοις περιβεβλῆσθαι, καὶ ἀναριθμήτους ἔχειν τοὺς συνασπίζειν ἐθέλοντας), κατά τινα θέλεις τῶν χωρῶν, αἱ πεπόρθηνται περὶ σοῦ, καίτοι πλείστην ἴσην ἐπιτηδειότητα λαχοῦσα, φησί, πρός γε τὸ δύνα- σθαι δυσαλώτως ἔχειν τε καὶ ἀλήπτως. • Αρμοσαι χορδήν ο τουτέστιν, ᾠδὴ καὶ μέλος καὶ αὐτὴ γενοῦ πόλεσί τε καὶ χώραις, παθοῦσα τοιαῦτα παρὰ Περ- σῶν καὶ Μήδων, ὁποῖα δέδρακας εἰς ἑτέρους αὐτή. • Ετοίμασαι δὲ μερίδα ᾿Αμών· ἔστω σοι, φησί, μερίς, καὶ κλῆρος ἡ ᾿Αμών & δέδρακας ἐπ' ἐκείνῃ, τὰ αὐτὰ καὶ σὲ παθεῖν ἀναγκαῖον. Καὶ τί ἦν ἡ Ἀμών, ἤτοι κατοικοῦσα ἐν ποταμοῖς; Τουτέστιν, ή θαλάσσῃ καὶ ποταμοῖς εὖ μάλα τετειχισμένη, ταῖς Αἰγυπτίων ἐπικουρίαις καὶ τοῖς Αιθιόπων τοξεύμασιν έπαυ- χήσασα, ἡ τὴν τῶν Λιβύων ἀλκιμωτάτην λαχούσα πληθύν. Ἀλλὰ καὶ οὕτως ἔχουσα θέσεώς τε καὶ ῥώμης καὶ τῆς ἔξωθεν ἐπικουρίας, εἰς μετοικεσίαν πεπόρευται, γέγονεν αἰχμάλωτος, Καὶ ἠδαφίσθη μὲν αὐτῆς τὰ νήπια· κληρωτοὶ δὲ γεγόνασιν οἱ διαφανείς, καὶ μερίδες τῶν νενικηκότων οἱ ἐνδοξότεροι, καὶ δέδενται χειροπέδαις. Ωσπερ οὖν εἷλες τὴν ᾿Αμών. ἀπόρθητον οὖσαν, ὅσον ἥκει εἰς ἐπικουρίαν καὶ θέσιν· Θεὸς γὰρ ἦν ὁ παραδιδοὺς αὐτὴν, καὶ αὐτὴ δοθήσῃ τα πληθύς τῶν μαχίμων καὶ τείχεσι τὴν ὀφρύν. χειρα. Καὶ σὺ μεθυσθήσῃ, καὶ ἔσῃ ὑπερεκραμένη, καὶ σὺ ζητήσεις σεαυτῇ στάσιν ἐξ ἐχθρῶν. ΛΒ'. Ονπερ γὰρ τρόπον, φησίν, ἡ ᾿Αμών τετα- λαιπώρηκε, τὰ ἐκ τῆς σῆς ἀγριότητος βέλη υπενεγ κοῦσα, καὶ τὰς ἐκ τῆς ἐφόδου συμφορὰς, οὕτω καὶ αὐτὴ σκοτοδινιάσεις, καὶ οἷον ἐν μέθῃ γενήσῃ, στάσιν οὐκ ἔχουσα, τουτέστι, κατασειομένη, καὶ πίπτουσα παρ' ἐχθρῶν, καὶ τῆς ἄνωθεν ἐποπτείας εστερημένη. Ου; γὰρ ἂν ἐπισκέπτοιτο Θεὸς, ἐλεεῖ δὴ πάντως, καὶ ἐν τοῖς κατ' εὐχὴν ἑστάναι ποιεῖ. Μεμέθυσται δὲ ὥσπερ καὶ ἡ θεομάχος Ἱερουσα- λήμ, τὸ νήφειν οὐκ ἔχουσα, διά τοι τὸ μὴ καταλάμ πεσθαι θείῳ φωτι, μήτε μὴν ἐπαίειν ἐθέλειν λέγοντος τοῦ Χριστοῦ· . Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· κ καὶ πάλιν, ο "Εως τὸ φῶς ἔχετε, περιπατεῖτε ἐν τῷ φωτί, ἵνα μὴ σκοτία ὑμᾶς καταλάβῃ. » Μέθη δ' ἂν νοοῖτο, καὶ σκότος εἰς νοῦν, καὶ νὺξ εἰς καρδίαν ἡ τῆς συμφοράς, άγνωσία, καὶ τὸ μηδαμόθεν δύνασθαι 1ª Ο πάντως εἰς χεῖρας ἐχθρῶν, κἂν εἰ μεγάλην ἔχῃς ἐπί Ἐγὼ γὰρ ἐπὶ σὲ, καὶ τὴν ἐμὴν οὐδεὶς ἀποστρέψει IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A piam pertinet, et versus occasum et austrum, uli G Isa. xiv, 27. Joan. vil!, 12; 18, 5. C Garamantes post Afros incolunt. Simul idem ad arma ibant Æthiopum nonnulli ad orientem et austrum, quique Meroen iniimam urbem incolunt, et feram ac nigram tellurem tenent. Et de historia quidem hactenus: nunc ad sententiam declaran- dam accedamus. ‹ Præpara parteın, › inquit; ac si dicat : infelix Ninive, elige partem tibi, pro arbi tratu regionem aliquam ex ûnitimis quas subegi- sti, quandoquidem te extulisti, omninoque nnlla vi expugnabilem te arbitraris, quod muris ingentibus cincta sis, et auxilia habeas innumera, tametsi opportunitatem longe maximam adepta es, inquit, ut subjugari atque capi difficiliter possis. Apta chordam, hoc est, cantus et carmen tu quoque urbibus et regionibus esto, talia a Persis et Medis perpessa, qualia aliis ipsa intulisti. Præpara etiam partem Amon › sit, inquit, tibi pars, et sors Amon; quæ illi fecisti, eadem te pati necesse est. · Et quid est Amon, aut quid est habitans in flumi- nibus? Hoc est, quæ mari et fluminibus commodis- sime munita, Ægyptiorum auxiliis et Æthiopun arcubus gloriabatur, quæ Libycam multitudinem robustissimam sortita fuit. Sed quamvis ita haberet situ, et viribus externisque auxiliis, abiit nihilomni- nus servitum in alienam regionem, et ad terrain infantes ejus allisi sunt. Sortem subierunt conspicui, et partes victorun evaserunt illustres, et vincti sunt manicis. Quemadmoduın igitur ce- pisti Amon, inexpugnabilem quod ad situm et auxilia attinet, Deus enim erat qui tradebat ipsam, sic ipsa quoque omnino in manus hostium traderis, etsi propter multitudinem bellatorum, et mœnia, grande babes supercilium. Ego enim adversor tibi, et manum meam nemo avertet • D VERS. 11. Et tu inebriaberis, et eris despecta, et tu quæres tibi stationem ex inimicis. XXXII. Quo modo enim, inquit, Amon armis ferocitatis tuæ et invasione tua in ærumnam et calamitates conjecta est, sic et tu teneberis, et vertigine corripieris, et tu quasi in ebrietate versa- bere, nec habebis ubi consistas, hoc est, conquas- sabere, et superna inspectione, ac tutela privata, ab bostibus cades. Quos enim Deus inspexerit ac visitarit, eorum miseretur plane, et in iis quæ ipsis optata et chara sunt, stabilitatem largitur. Inebriata est porro aliquo modo etiam Deum lacessens Jerusalem, sobrietate destituta, quia sci- licet divino lumine illustrata non fuit, nec audire voluit Christum dicentem : « Εgo sum lux mundi 15; et rursum ‹ Ambulate dum ¡iucem habetis, ut non tenebræ vos comprehendant "., Ebrietas autem, et tenebrae mentis, et nox cordis intelligi polest ignorantia calamitatis, et viam salutis perspicere ¹ª Joan. xii, 35. •
PG 71:835ταύτῃτοί φησιν ὅτι παντα τὼ ὀχυρώματά σου, τουτέστι τὰ τείχη, συκαὶ σκοποὺς ἔχουσαι, οἳ πρὸς τὴν τοῦ φαγεῖν ἐθέλοντος ἵενται χεῖρα, καὶ μάλα εὐκόλως, εἰ δή τις μόνον καταδονήσειε τὸ φυτόν. Ἔσται δὲ οὕτω καὶ πᾶσα ψυχὴ, τῆς ἄνωθεν ἐπικουρίας ἐκπίπτουσα καὶ ἐστερημένη, εὐχερὴς καὶ εὐάλωτος καὶ οὐ σὺν ἱδρῶτι ληπτὴ τῷ κατεσθίοντι σατανᾷ. γέγραπται γὰρ ὅτι “Τὰ βρώματα αὐτοῦ ἐκλεκτά.”
Ἰδοὺ ὁ λαός σου ὡς γυναὶκες έν σοι, τοῖς ἐχθροῖς σου ἀνοιγόμεναι ἀνοιχθήσονται πύλαι τῆς γῆς σου, καταφάγεται πῦρ τοὺς μοχλούς σου. Ματαίαν αὐτῶν ἀποφαίνει τὴν ἐλπίδα. ᾤοντο μὲν γὰρ, ὡς οὐκ ἂν ἁλοῖέν ποτε, πληθὺν ἀμέτρητον τῶν αὐτοῖς συνασπιζοντως συναγηγερκότες, καὶ ἀρρήκτοις τείχεσι πεπυργωμένην οἰκοῦντες πόλιν. ἀλλ’ ὅτι καὶ ταῦτα παντελῶς ἀνόνητα αὐτοῖς προαναπεφώνηκεν ἐναργῶς, κακανδρίας εἰς τοῦτο κατοιχήσεσθαι λέγων τοὺς ἐπαμύνοντας, ὡς γυναίων ἀσθενῶν διενεγκεῖν οὐδέν· διανοιχθήσεσθαι δέ φησι καὶ τὰς
πύλας, εἰσβιαζομένων μένων δηλονότι τῶν ἐχθρῶν.
κατιδεῖν τὴν τῆς σωτηρίας ὁδόν. "Οτι δὲ καὶ σεσά- λευται, καὶ πρὸς τὰ τῆς δικαιοσύνης ἔργα τὸ ἐρη ρεισμένον οὐκ ἔχει, πῶς ἂν, ἢ πόθεν ἐνδοιάσειέ τις ; Ἐκπέπτωκε γὰρ τῆς τῶν ὅλων κρηπῖδος, καὶ τὸν ἀῤῥαγῇ θεμέλιον οὐκ ἔχει, τουτέστι, Χριστόν. Παρο εώραται δὲ, καὶ τοῖς ἐχθροῖς δέδοται, ἡ Ῥωμαίοις τυχόν, ἤγουν τοῖς εἰς πᾶν ὁτιοῦν κατακομιοῦσι τῶν παθῶν, φημὶ δὴ τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασι. Χριστός οὖν ἄρα, καὶ πίστις ἡ εἰς αὐτὸν, παντὸς ἡμᾶς ἀπαλ λάξει κακοῦ, καὶ τῆς τῶν ἐχθρῶν δυστροπίας ἀπο τελέσει κρείττονας, καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ίστησι τοῦ Θεοῦ. Περιόψεται γὰρ οὐδαμῶς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν. Πάντα τὰ ὀχυρώτατά σου συκαῖ, σκοπούς ἔχουσαι. Ἐὰν σαλευθῶσι, πεσοῦνται εἰς στόμα Β ἐσθίοντος. ΑΓ'. Τὰ πέπειρα τῶν συχῶν ἀποπίπτει ῥᾳδίως. εἰ δὴ κραδαίνοιτο τὸ φυτόν, μονονουχί δὲ πρὸς τὴν τοῦ κατασείοντος καταθρώσκει χεῖρα, καὶ τοῖς δεομέν νοις τοῦ φαγεῖν, αὐτομάτως ἐπιφοιτᾷ. Οὐκοῦν ἐπει δήπερ Κύρου προσβάλλοντος, καὶ πολιορκοῦντος δη την Νινευή, τοῖς τείχεσί τε αὐτῆς ἐφιστάντος εις ἐλεπόλεις, ἤτοι τοὺς κριούς, τὰς ἐπάλξεις ετήρουν εξ επαμύνοντες· εἶτα τοξεύοντες οι μαχόμενοι, και εκόμιζον εἰς τὴν εὐκόλως αὐτούς. Δέχεται οὖν τὴν ὁμοίωσιν ἀπὸ τοῦ πεφυκότος γίνεσθαι περὶ τὰ πέ πειρα τῶν συκῶν· ταύτῃ τοι φησίν, ὅτι πάντα τὰ ὀχυρώματά σου, τουτέστι, τὰ τείχη, συκαί, σκοπούς έχουσαι, οἱ πρὸς τὴν τοῦ φαγεῖν ἐθέλοντος μένει χεῖρα, καὶ μάλα εὐκόλως, εἰ δή τις μόνον καταδονή σεις τὸ φυτόν. Εσται δὲ οὕτω καὶ πᾶσα ψυχή, τῆς ἄνωθεν ἐπι κουρίας εκπίπτουσα καὶ ἐστερημένη, ευχερής και ευάλωτος, καὶ οὐ σὺν ἱδρῶτι ληπτὴ τῷ κατεσθίοντι Σατανά. Γέγραπται γάρ, ὅτι « Τὰ βρώματα αὐτοῦ ἐκλεκτά. Ἰδοὺ ὁ λαός σου ὡς γυναῖκες ἐν σοὶ, τοῖς ἐχ θροῖς σου ἀνοιγόμεναι ἀνοιχθήσονται πύλαι τῆς γῆς σου, καὶ καταφάγεται πῦρ τοὺς μοχλούς σου. ΛΔ'. Ματαίαν αὐτῶν ἀποφαίνει τὴν ἐλπίδα. Τοντο μὲν γὰρ, ὡς οὐκ ἂν ὁλοῖεν πώποτε, πληθὺν ἀμέτρη τον τῶν αὐτοῖς συνασπιζόντων συναγηγερκότες, καὶ ἀῤῥήκτοις τείχεσι πεπυργωμένην οἰκοῦντες πόλιν. 'Αλλ' ὅτι καὶ ταῦτα παντελῶς ἀνόνητα αὐτοῖς, προ αναπεφώνηκεν ἐναργώς, κακανδρίας εἰς τοῦτο κατοι χήσεσθαι λέγων τοὺς ἐπαμύνοντας, ὡς γυναίων ἀσθε νῶν διενεγκεῖν οὐδὲν· διανοιχθήσεσθαι καὶ τὰς πύλας, εἰσβιαζομένων δηλονότι τῶν ἐχθρῶν. ᾿Αληθὲς γὰρ, ὅτι « Ἐὰν μὴ Κύριος φυλάσσῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων. » Χρὴ δὴ οὖν ἄρα τὴν ἄνωθεν ἔχειν ἀσφάλειαν, πεποι θέναι τε ἡμᾶς ἥκιστα μὲν ἐφ' ἑαυτοῖς, ἐπὶ Θεῷ δὲ μάλ λον τῷ σώζοντι, καὶ μὴ ταῖς ἐξ ἀνθρώπων ἐπικουρίας μεγαλαυχεῖν, μήτε μὴν οἴεσθαι διεκνεύειν δύνασθαι τὴν ὀργὴν, εἰ δὴ παροτρύνοιτο Θεός. Απαλλάξει γάρ οὐδεὶς θορύβων, καὶ κακῶν, τὸν ᾧπερ ἂν ἐπιμηνίσῃ S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. neutiquam posse. Concussam vero esse, et ad opera A justitis stabilimentum nullum babuisse, quo pacto, aut unde quispiam dubitaverit ? Universorum quippe basi excidit, et fundamentum indiruptum, hoc est, Christum non habet. Despecta autem, et hostibus tradita est, seu Romanos accipias, seu eos qui ad omne genus vitiosarum motionum illam impelle- rent, immundis, inquam, spiritibus. Christus ita- que, et fides in ipsum ab omni malo nos liberabit, et hostium perversitate superiores præstabit, et in conspectu Dei constituet. Neutiquam enim diligentes se despiciet. VERS. 12. Omnes munitiones tuæ ficus, habentes speculalores. Si commota fuerint, cadent in os comedentis. • XXXIII. Maturæ ficus concussa arbore decidunt facile, et tantum non in concutientis manum desi- fiunt, et quærentibus comedere, sponte veniunt. Cum Cyrus igitur Niniven aggrederetur et obside- ret, et ad moenia illius machinas expugnato- rias, sive arietes applicaret, propugnacula defenso- res servabant: deinde jaculantes qui oppugnabant, parvo negotio ad terram eos dejiciebant. Quare similitudinem ab eo ducit quod in ficubus ad ma- turitatem perductis et excoctis fieri assolet, ait- que: Omnes munitiones luæ, hoc est, muri tui, ficus, speculatores habentes, qui facillime in ma- num comedere volentis ibunt, si quis tantummodo stirpem, sive arborem agitaverit. Sic omnis anima supernis lapsa, et destituta prasidiis, facile in manus veniet, et capietur, citra- que sudorem a Satana devorante auferetur. Scri- plum est euim, « Cibus ejus electus 1. Vens. 13. Ecce populus tuus quasi mulieres in le, inimicis tuis apertæ aperientur portæ terræ tuæ, et comedet ignis vecles luos. C XXXIV. Earum spem irritam declarat. Crede- baut enim nunquam se sub alienam ditioneni con- cessuros, quandoquidem infinitam auxiliariorum multitudinem sibi aggregassent, et muris, qui dirui nequirent communitam urbem habitarent. Verum D haec quoque inutilia eis futura palam prænuntiat, propugnatores eo ignavia deventuros dicens, ut a mulierculis invalidis nihil discrepent. Apertum etiam iri portas, violenter nimirum hostibus irrum- pentibus. Certum est enim : « Nisi Dominus custo- dierit civitatem, frustra vigilat qui custodit eam > Supernam igitur munitionem habeamus necesse est, et minime nobis ipsis fidamus, sed Deo potius qui salvat, et non de kumanis auxiliis magnopere nos jactenus, nec statuamus iram Dei effugituros, si ipsum irritaverimus. Nemo enim a tumultu el nia- lis liberabitur, cui universorum Deus iratus fuerit. ** Ilabac. 1, 16. Psal. CXXV), 1.
ἀληθὲς γὰρ ὅτι “Ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ “φυλάσσων.”
Χρὴ δὴ οὖν ἄρα τὴν ἄνωθεν ἀσφάλειαν ἔχειν, πεποιθέναι τε ἡμᾶς ἥκιστα μὲν ἐφ’ ἑαυτοῖς, ἐπὶ Θεῷ δὲ μᾶλλον τῷ σώζοντι, καὶ μὴ ταῖς ἐξ ἀνθρώπων ἐπικουρίαις μεγαλαυχεῖν, μήτε μὴν οἴεσθαι διεκνεύειν δύνασθαι τὴν ὀργὴν, εἰ δὴ παροτρύνοιτο Θεός. ἀπαλλάξει γὰρ οὐδεὶς θορύβου καὶ κακῶν, τὸν ᾧπερ ἂν ἐπιμηνίσειεν ὁ τῶν ὅλων κύριος. καὶ σοφὸς ἦν λίαν ὁ θεσπέσιος Δαυεὶδ ψάλλων τε καὶ λέγων “Οὐκ “ἐπὶ ἐπὶ τῷ τόξῳ μου ἐλπιῶ, καὶ ὁ βραχίων μου οὐ σώσει με.” “Ποιήσομαι γὰρ δύναμιν ἐν Θεῷ” κατά γε τὴν αὐτοῦ πάλιν φωνήν. Ὕδωρ περιοχῆς ἐπίσπασαι σεαυτῇ. Φᾶσίν ὅτι Κύρου τε καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τὰς περιοίκους τῆς Νινευΐ καταδῃούντων χώρας, καὶ πάσας αὐτῶν προαποκειρόντων ἐπικουρίας, τὴν πόρθησιν ἤδη δεδιότες οἱ Νινευῖται λοιπὸν εἰς πολλὰς καὶ μακρὰς ἀνέτεμον τάφρους τὰ περὶ τὸ ἄστυ χωρία, καὶ δὴ καὶ δυσπόρευτα τοῖς ἐχθροῖς ἀπετέλουν, παροχετεύοντες ποταμοὺς, καὶ ὑδάτων ἐμπιπλῶντες, καὶ τελμάτων ἔμπλεω ποιοῦντες τὴν γῆν. ἀλλ’ ἦσαν καὶ τῶν τοιούτων ἐγχειρημάτων ἀμείνους οἱ μαχόμενοι, μᾶλλον δὲ ἡ θέλησις τοῦ παραδιδόντος Θεοῦ.
κατιδεῖν τὴν τῆς σωτηρίας ὁδόν. "Οτι δὲ καὶ σεσά- λευται, καὶ πρὸς τὰ τῆς δικαιοσύνης ἔργα τὸ ἐρη ρεισμένον οὐκ ἔχει, πῶς ἂν, ἢ πόθεν ἐνδοιάσειέ τις ; Ἐκπέπτωκε γὰρ τῆς τῶν ὅλων κρηπῖδος, καὶ τὸν ἀῤῥαγῇ θεμέλιον οὐκ ἔχει, τουτέστι, Χριστόν. Παρο εώραται δὲ, καὶ τοῖς ἐχθροῖς δέδοται, ἡ Ῥωμαίοις τυχόν, ἤγουν τοῖς εἰς πᾶν ὁτιοῦν κατακομιοῦσι τῶν παθῶν, φημὶ δὴ τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασι. Χριστός οὖν ἄρα, καὶ πίστις ἡ εἰς αὐτὸν, παντὸς ἡμᾶς ἀπαλ λάξει κακοῦ, καὶ τῆς τῶν ἐχθρῶν δυστροπίας ἀπο τελέσει κρείττονας, καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ίστησι τοῦ Θεοῦ. Περιόψεται γὰρ οὐδαμῶς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν. Πάντα τὰ ὀχυρώτατά σου συκαῖ, σκοπούς ἔχουσαι. Ἐὰν σαλευθῶσι, πεσοῦνται εἰς στόμα Β ἐσθίοντος. ΑΓ'. Τὰ πέπειρα τῶν συχῶν ἀποπίπτει ῥᾳδίως. εἰ δὴ κραδαίνοιτο τὸ φυτόν, μονονουχί δὲ πρὸς τὴν τοῦ κατασείοντος καταθρώσκει χεῖρα, καὶ τοῖς δεομέν νοις τοῦ φαγεῖν, αὐτομάτως ἐπιφοιτᾷ. Οὐκοῦν ἐπει δήπερ Κύρου προσβάλλοντος, καὶ πολιορκοῦντος δη την Νινευή, τοῖς τείχεσί τε αὐτῆς ἐφιστάντος εις ἐλεπόλεις, ἤτοι τοὺς κριούς, τὰς ἐπάλξεις ετήρουν εξ επαμύνοντες· εἶτα τοξεύοντες οι μαχόμενοι, και εκόμιζον εἰς τὴν εὐκόλως αὐτούς. Δέχεται οὖν τὴν ὁμοίωσιν ἀπὸ τοῦ πεφυκότος γίνεσθαι περὶ τὰ πέ πειρα τῶν συκῶν· ταύτῃ τοι φησίν, ὅτι πάντα τὰ ὀχυρώματά σου, τουτέστι, τὰ τείχη, συκαί, σκοπούς έχουσαι, οἱ πρὸς τὴν τοῦ φαγεῖν ἐθέλοντος μένει χεῖρα, καὶ μάλα εὐκόλως, εἰ δή τις μόνον καταδονή σεις τὸ φυτόν. Εσται δὲ οὕτω καὶ πᾶσα ψυχή, τῆς ἄνωθεν ἐπι κουρίας εκπίπτουσα καὶ ἐστερημένη, ευχερής και ευάλωτος, καὶ οὐ σὺν ἱδρῶτι ληπτὴ τῷ κατεσθίοντι Σατανά. Γέγραπται γάρ, ὅτι « Τὰ βρώματα αὐτοῦ ἐκλεκτά. Ἰδοὺ ὁ λαός σου ὡς γυναῖκες ἐν σοὶ, τοῖς ἐχ θροῖς σου ἀνοιγόμεναι ἀνοιχθήσονται πύλαι τῆς γῆς σου, καὶ καταφάγεται πῦρ τοὺς μοχλούς σου. ΛΔ'. Ματαίαν αὐτῶν ἀποφαίνει τὴν ἐλπίδα. Τοντο μὲν γὰρ, ὡς οὐκ ἂν ὁλοῖεν πώποτε, πληθὺν ἀμέτρη τον τῶν αὐτοῖς συνασπιζόντων συναγηγερκότες, καὶ ἀῤῥήκτοις τείχεσι πεπυργωμένην οἰκοῦντες πόλιν. 'Αλλ' ὅτι καὶ ταῦτα παντελῶς ἀνόνητα αὐτοῖς, προ αναπεφώνηκεν ἐναργώς, κακανδρίας εἰς τοῦτο κατοι χήσεσθαι λέγων τοὺς ἐπαμύνοντας, ὡς γυναίων ἀσθε νῶν διενεγκεῖν οὐδὲν· διανοιχθήσεσθαι καὶ τὰς πύλας, εἰσβιαζομένων δηλονότι τῶν ἐχθρῶν. ᾿Αληθὲς γὰρ, ὅτι « Ἐὰν μὴ Κύριος φυλάσσῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων. » Χρὴ δὴ οὖν ἄρα τὴν ἄνωθεν ἔχειν ἀσφάλειαν, πεποι θέναι τε ἡμᾶς ἥκιστα μὲν ἐφ' ἑαυτοῖς, ἐπὶ Θεῷ δὲ μάλ λον τῷ σώζοντι, καὶ μὴ ταῖς ἐξ ἀνθρώπων ἐπικουρίας μεγαλαυχεῖν, μήτε μὴν οἴεσθαι διεκνεύειν δύνασθαι τὴν ὀργὴν, εἰ δὴ παροτρύνοιτο Θεός. Απαλλάξει γάρ οὐδεὶς θορύβων, καὶ κακῶν, τὸν ᾧπερ ἂν ἐπιμηνίσῃ S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. neutiquam posse. Concussam vero esse, et ad opera A justitis stabilimentum nullum babuisse, quo pacto, aut unde quispiam dubitaverit ? Universorum quippe basi excidit, et fundamentum indiruptum, hoc est, Christum non habet. Despecta autem, et hostibus tradita est, seu Romanos accipias, seu eos qui ad omne genus vitiosarum motionum illam impelle- rent, immundis, inquam, spiritibus. Christus ita- que, et fides in ipsum ab omni malo nos liberabit, et hostium perversitate superiores præstabit, et in conspectu Dei constituet. Neutiquam enim diligentes se despiciet. VERS. 12. Omnes munitiones tuæ ficus, habentes speculalores. Si commota fuerint, cadent in os comedentis. • XXXIII. Maturæ ficus concussa arbore decidunt facile, et tantum non in concutientis manum desi- fiunt, et quærentibus comedere, sponte veniunt. Cum Cyrus igitur Niniven aggrederetur et obside- ret, et ad moenia illius machinas expugnato- rias, sive arietes applicaret, propugnacula defenso- res servabant: deinde jaculantes qui oppugnabant, parvo negotio ad terram eos dejiciebant. Quare similitudinem ab eo ducit quod in ficubus ad ma- turitatem perductis et excoctis fieri assolet, ait- que: Omnes munitiones luæ, hoc est, muri tui, ficus, speculatores habentes, qui facillime in ma- num comedere volentis ibunt, si quis tantummodo stirpem, sive arborem agitaverit. Sic omnis anima supernis lapsa, et destituta prasidiis, facile in manus veniet, et capietur, citra- que sudorem a Satana devorante auferetur. Scri- plum est euim, « Cibus ejus electus 1. Vens. 13. Ecce populus tuus quasi mulieres in le, inimicis tuis apertæ aperientur portæ terræ tuæ, et comedet ignis vecles luos. C XXXIV. Earum spem irritam declarat. Crede- baut enim nunquam se sub alienam ditioneni con- cessuros, quandoquidem infinitam auxiliariorum multitudinem sibi aggregassent, et muris, qui dirui nequirent communitam urbem habitarent. Verum D haec quoque inutilia eis futura palam prænuntiat, propugnatores eo ignavia deventuros dicens, ut a mulierculis invalidis nihil discrepent. Apertum etiam iri portas, violenter nimirum hostibus irrum- pentibus. Certum est enim : « Nisi Dominus custo- dierit civitatem, frustra vigilat qui custodit eam > Supernam igitur munitionem habeamus necesse est, et minime nobis ipsis fidamus, sed Deo potius qui salvat, et non de kumanis auxiliis magnopere nos jactenus, nec statuamus iram Dei effugituros, si ipsum irritaverimus. Nemo enim a tumultu el nia- lis liberabitur, cui universorum Deus iratus fuerit. ** Ilabac. 1, 16. Psal. CXXV), 1.
PG 71:836ὅτι τοίνυν οὐδὲν ἔσται καὶ τοῦτο αὐτοῖς τὸ σπούδασμα, δείκνυσι λέγων Ὕδωρ περιοχῆς ἐπισπασαι σεαυτῇ. δοκεῖ δέ τισιν ὕδωρ ἐνθάδε νοεῖν τὸ ἐπισπώμενον, τὴν τῶν ἐπικεκλημένων ἐθνῶν εἰς ἐπικουρίαν
ἄθροισιν ἢ πληθύν. βαδιεῖται γὰρ καὶ οὕτως ἡμῖν ὁ λόγος οὐκ ἀπὸ σκοποῦ, ὕδατα γὰρ πολλαχῆ ἡ τῶν ἐθνῶν ὠνόμασται πληθύς. Κατακράτησον τῶν ὀχυρωμάτων σου· ἔμβηθι εἰς πηλὸν καὶ συμπάτει ἐν ἀχύροις, κατακράτησον ὑπὲρ πλίνθον. Οὐ προτρέποι δ' ἂν τὰ τοιάδε Θεός· ἐπειὴ δὲ πάντως τὰ ἐσόμενα προηπίστατο, διαγελᾶ τὴν σκέψιν, καὶ ὅτι, καθάπερ ἔην ἀρτίως, μάταιον αὐτῶν ἔσται σπούδασμα πᾶν, δείκνυσι διὰ τούτων. ἐπειδὴ γὰρ συμβέβηκεν ἢ ἐπάλξεων, ἤγουν ἑτέρας τινὸς ἐπιμελείας δεῖσθαι τὰ τείχη, πλίνθους εἰργάζοντο τὰς ἐκ πηλοῦ δηλονότι, πλὴν ὀχυρωτάτας· ὀπτωμένη γὰρ ἡ πλίνθος ἀναγκαιοτάτη πρὸς ἔργα, καὶ οὐκ ἂν ἔχοι τὸ εὐδιάθρυπτον. συμπάτει δὴ οὖν φησιν ἐν ἀχύροις, ἐργάζου καὶ πλίνθους. γενοῦ δὴ οὕτως ἰταμὸς καὶ ἀτεράμων εἰς μάχην, καθάπερ ἀμέλει καὶ ἡ πλίνθος αὐτή· ἔση γὰρ καὶ οὕτως εὐάλωτος, καὶ ἄθραυστος μὲν οὐδαμῶς, εὔκολος δὲ λίαν τοῖς κατασείειν εἰδόσι, καὶ τῆς σῆς σκληρότητος ἀλκιμωτέραν ἔχουσι τὴν ὁρμὴν.
κατιδεῖν τὴν τῆς σωτηρίας ὁδόν. "Οτι δὲ καὶ σεσά- λευται, καὶ πρὸς τὰ τῆς δικαιοσύνης ἔργα τὸ ἐρη ρεισμένον οὐκ ἔχει, πῶς ἂν, ἢ πόθεν ἐνδοιάσειέ τις ; Ἐκπέπτωκε γὰρ τῆς τῶν ὅλων κρηπῖδος, καὶ τὸν ἀῤῥαγῇ θεμέλιον οὐκ ἔχει, τουτέστι, Χριστόν. Παρο εώραται δὲ, καὶ τοῖς ἐχθροῖς δέδοται, ἡ Ῥωμαίοις τυχόν, ἤγουν τοῖς εἰς πᾶν ὁτιοῦν κατακομιοῦσι τῶν παθῶν, φημὶ δὴ τοῖς ἀκαθάρτοις πνεύμασι. Χριστός οὖν ἄρα, καὶ πίστις ἡ εἰς αὐτὸν, παντὸς ἡμᾶς ἀπαλ λάξει κακοῦ, καὶ τῆς τῶν ἐχθρῶν δυστροπίας ἀπο τελέσει κρείττονας, καὶ ἐν ὀφθαλμοῖς ίστησι τοῦ Θεοῦ. Περιόψεται γὰρ οὐδαμῶς τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν. Πάντα τὰ ὀχυρώτατά σου συκαῖ, σκοπούς ἔχουσαι. Ἐὰν σαλευθῶσι, πεσοῦνται εἰς στόμα Β ἐσθίοντος. ΑΓ'. Τὰ πέπειρα τῶν συχῶν ἀποπίπτει ῥᾳδίως. εἰ δὴ κραδαίνοιτο τὸ φυτόν, μονονουχί δὲ πρὸς τὴν τοῦ κατασείοντος καταθρώσκει χεῖρα, καὶ τοῖς δεομέν νοις τοῦ φαγεῖν, αὐτομάτως ἐπιφοιτᾷ. Οὐκοῦν ἐπει δήπερ Κύρου προσβάλλοντος, καὶ πολιορκοῦντος δη την Νινευή, τοῖς τείχεσί τε αὐτῆς ἐφιστάντος εις ἐλεπόλεις, ἤτοι τοὺς κριούς, τὰς ἐπάλξεις ετήρουν εξ επαμύνοντες· εἶτα τοξεύοντες οι μαχόμενοι, και εκόμιζον εἰς τὴν εὐκόλως αὐτούς. Δέχεται οὖν τὴν ὁμοίωσιν ἀπὸ τοῦ πεφυκότος γίνεσθαι περὶ τὰ πέ πειρα τῶν συκῶν· ταύτῃ τοι φησίν, ὅτι πάντα τὰ ὀχυρώματά σου, τουτέστι, τὰ τείχη, συκαί, σκοπούς έχουσαι, οἱ πρὸς τὴν τοῦ φαγεῖν ἐθέλοντος μένει χεῖρα, καὶ μάλα εὐκόλως, εἰ δή τις μόνον καταδονή σεις τὸ φυτόν. Εσται δὲ οὕτω καὶ πᾶσα ψυχή, τῆς ἄνωθεν ἐπι κουρίας εκπίπτουσα καὶ ἐστερημένη, ευχερής και ευάλωτος, καὶ οὐ σὺν ἱδρῶτι ληπτὴ τῷ κατεσθίοντι Σατανά. Γέγραπται γάρ, ὅτι « Τὰ βρώματα αὐτοῦ ἐκλεκτά. Ἰδοὺ ὁ λαός σου ὡς γυναῖκες ἐν σοὶ, τοῖς ἐχ θροῖς σου ἀνοιγόμεναι ἀνοιχθήσονται πύλαι τῆς γῆς σου, καὶ καταφάγεται πῦρ τοὺς μοχλούς σου. ΛΔ'. Ματαίαν αὐτῶν ἀποφαίνει τὴν ἐλπίδα. Τοντο μὲν γὰρ, ὡς οὐκ ἂν ὁλοῖεν πώποτε, πληθὺν ἀμέτρη τον τῶν αὐτοῖς συνασπιζόντων συναγηγερκότες, καὶ ἀῤῥήκτοις τείχεσι πεπυργωμένην οἰκοῦντες πόλιν. 'Αλλ' ὅτι καὶ ταῦτα παντελῶς ἀνόνητα αὐτοῖς, προ αναπεφώνηκεν ἐναργώς, κακανδρίας εἰς τοῦτο κατοι χήσεσθαι λέγων τοὺς ἐπαμύνοντας, ὡς γυναίων ἀσθε νῶν διενεγκεῖν οὐδὲν· διανοιχθήσεσθαι καὶ τὰς πύλας, εἰσβιαζομένων δηλονότι τῶν ἐχθρῶν. ᾿Αληθὲς γὰρ, ὅτι « Ἐὰν μὴ Κύριος φυλάσσῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων. » Χρὴ δὴ οὖν ἄρα τὴν ἄνωθεν ἔχειν ἀσφάλειαν, πεποι θέναι τε ἡμᾶς ἥκιστα μὲν ἐφ' ἑαυτοῖς, ἐπὶ Θεῷ δὲ μάλ λον τῷ σώζοντι, καὶ μὴ ταῖς ἐξ ἀνθρώπων ἐπικουρίας μεγαλαυχεῖν, μήτε μὴν οἴεσθαι διεκνεύειν δύνασθαι τὴν ὀργὴν, εἰ δὴ παροτρύνοιτο Θεός. Απαλλάξει γάρ οὐδεὶς θορύβων, καὶ κακῶν, τὸν ᾧπερ ἂν ἐπιμηνίσῃ S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. neutiquam posse. Concussam vero esse, et ad opera A justitis stabilimentum nullum babuisse, quo pacto, aut unde quispiam dubitaverit ? Universorum quippe basi excidit, et fundamentum indiruptum, hoc est, Christum non habet. Despecta autem, et hostibus tradita est, seu Romanos accipias, seu eos qui ad omne genus vitiosarum motionum illam impelle- rent, immundis, inquam, spiritibus. Christus ita- que, et fides in ipsum ab omni malo nos liberabit, et hostium perversitate superiores præstabit, et in conspectu Dei constituet. Neutiquam enim diligentes se despiciet. VERS. 12. Omnes munitiones tuæ ficus, habentes speculalores. Si commota fuerint, cadent in os comedentis. • XXXIII. Maturæ ficus concussa arbore decidunt facile, et tantum non in concutientis manum desi- fiunt, et quærentibus comedere, sponte veniunt. Cum Cyrus igitur Niniven aggrederetur et obside- ret, et ad moenia illius machinas expugnato- rias, sive arietes applicaret, propugnacula defenso- res servabant: deinde jaculantes qui oppugnabant, parvo negotio ad terram eos dejiciebant. Quare similitudinem ab eo ducit quod in ficubus ad ma- turitatem perductis et excoctis fieri assolet, ait- que: Omnes munitiones luæ, hoc est, muri tui, ficus, speculatores habentes, qui facillime in ma- num comedere volentis ibunt, si quis tantummodo stirpem, sive arborem agitaverit. Sic omnis anima supernis lapsa, et destituta prasidiis, facile in manus veniet, et capietur, citra- que sudorem a Satana devorante auferetur. Scri- plum est euim, « Cibus ejus electus 1. Vens. 13. Ecce populus tuus quasi mulieres in le, inimicis tuis apertæ aperientur portæ terræ tuæ, et comedet ignis vecles luos. C XXXIV. Earum spem irritam declarat. Crede- baut enim nunquam se sub alienam ditioneni con- cessuros, quandoquidem infinitam auxiliariorum multitudinem sibi aggregassent, et muris, qui dirui nequirent communitam urbem habitarent. Verum D haec quoque inutilia eis futura palam prænuntiat, propugnatores eo ignavia deventuros dicens, ut a mulierculis invalidis nihil discrepent. Apertum etiam iri portas, violenter nimirum hostibus irrum- pentibus. Certum est enim : « Nisi Dominus custo- dierit civitatem, frustra vigilat qui custodit eam > Supernam igitur munitionem habeamus necesse est, et minime nobis ipsis fidamus, sed Deo potius qui salvat, et non de kumanis auxiliis magnopere nos jactenus, nec statuamus iram Dei effugituros, si ipsum irritaverimus. Nemo enim a tumultu el nia- lis liberabitur, cui universorum Deus iratus fuerit. ** Ilabac. 1, 16. Psal. CXXV), 1.
PG 71:837Ἐκεῖ καταφάγεταί σε πῦρ, έξολοθρεύσει σε ῥομφαία, καταφάγεταί σε ὡς ἀκρὶς, καὶ βαρυνθήσῃ ὡς βροῦχος. Τὸ ἐκεῖ νοήσεις ἀντὶ τοῦ τηνικάδε, κατὰ χρόνον γὰρ καὶ οὐ τοπικῶς τὴν λέξιν ἀποδεξόμεθα. εἰ γὰρ δὴ καὶ ταῦτα γένοιτό φησι, καὶ πλίνθους ἐργάσῃ, δαπανηθήσῃ καὶ οὕτως
ὡς ἀπὸ πυρὸς, κατανεμηθήσεται ’δε σε τε καὶ τὴν σὴν χώραν, καὶ ἐν ἀκρίδος τάξει ὁ πολέμιος. ἔσῃ δὲ καὶ ὄκνῳ πεπεδημένος καὶ βραδὺς εἰς φυγὴν ὡς βροῦχος βαρυνθείς. φασὶ γὰρ ὅτι πιπτούσης χαλάζης καὶ ὑετῶν καταρρηγνυμένων, ἀδρανὴς ὁ βοοῦχος εἰς πτῆσιν, καταδεδευμένων αὐτῷ τῶν πτερῶν. οὐκοῦν τὸ ἄπορον εἰς φυγὴν τῶν Νινευιτῶν ὑποσημαίνει πάλιν ἀπὸ τοῦ τοῖς βρούχοις συμβαίνοντος. Ἐπλήθυνας τὸς ἐμπορίας σου ὑπὲρ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ· βροῦχος ὥρμησε καὶ ἐξεπετάσθη· ἐξήλατο ὡς ἀττέλαβος ὁ σύμμικτος σου, ὡς ἀκρὶς ἐπιβεβηκυῖα ἐπὶ φραγμὸν ἐν ἡμέραις πάγου· ὁ ἥλιος ἀνέτειλε, καὶ ἀφήλατο, καὶ οὐκ ἔτω τὸ τόπον αὐτῆς. Ἐμπορίας ἔοικεν ἐνθάδε δηλοῦν οὐχὶ τὰς διὰ χρημάτων, τὰς ἐπὶ λήμμασι καὶ πλεονασμοῖς, τὰς γεγενημένας δὲ μᾶλλον ἐπὶ τῆ τῶν ἐθνῶν ἀθροίσει καὶ συγκομιδῇ.
ὁ τῶν ὅλων Θεός. Καὶ σοφὸς ἦν λίαν ὁ θεσπέσιος Λαβιδ ψάλλων τε καὶ λέγων· « Οὐκ ἐπὶ τῷ τόξῳ μου ‹ ἐλπιῶ, καὶ ὁ βραχίων μου οὐ σώσει με. - Ποιήσομαι γὰρ δύναμιν ἐν τῷ Θεῷ, κατά γε τὴν αὐτοῦ πάλαι φωνήν. *Υδωρ περιοχῆς ἐπίσπασαι σεαυτῇ. ΛΕ. Φασὶν ὅτι, Κύρου τε καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τὰς περιοίκους τῆς Νινευή καταδῃούντων χώρας, καὶ πάτας αὐτῶν προαποκειρόντων ἐπικουρίας, τὴν πόρ- θησιν ήδη δεδιότες οἱ Νινευίται λοιπὸν εἰς πολλὰς καὶ μακρὰς ἀνέτεμον τάφρους τὰ περὶ τὸ ἄστυ χωρία, καὶ δὴ καὶ δυσπόρευτον τοῖς ἐχθροῖς ἀπετέλουν, παροχετεύοντες ποταμούς, καὶ ὑδάτων ἐμπιπλῶντες, καὶ τελμάτων ἔμπλεω ποιοῦντες τὴν γῆν. Αλλ' ἦσαν καὶ τῶν τοιούτων εγχειρημάτων αμείνους οι μαχή μενοι, μᾶλλον δὲ ἡ θέλησις τοῦ περιδιδόντος Θεοῦ. Ὅτι τοίνυν οὐδὲν ἔσται καὶ τοῦτο αὐτοῖς τὸ σπού δασμα, δείκνυσι λέγων· « Υδωρ περιοχῆς ἐπίσπασαι σεαυτῇ. » Δοκεῖ δέ τισιν ὕδωρ ἐνθάδε νοεῖν τὸ ἐπι σπώμενον τὴν τῶν κεκλημένων ἐθνῶν εἰς ἐπικουρίαν ἄθροισιν ἢ πληθύν. Βαδιεῖται δὲ καὶ οὕτως ἡμῖν ὁ λόγος οὐκ ἀπὸ σκοποῦ· ὕδατα γὰρ πολλαχοῦ καὶ ἡ τῶν ἐθνῶν ὠνόμασται πληθύς. Καὶ κατακράτησον τῶν ὀχυρωμάτων σου. Εμ- βηθι εἰς πηλὸν, καὶ συμπάτει ἐν ἀχύροις· κα- τακράτησον ὑπὲρ πλίνθον. Α'. Οὐ προτρέπει δ' ἂν τὰ τοιάδε ὁ Θεός· ἐπειδὴ δὲ πάντως εσόμενα προηπίστατο, διαγελᾷ τὴν σκέψιν, καὶ ὅτι, καθάπερ ἔφην ἀρτίω;, μάταιον αὐτῶν ἔσται τὸ σπούδασμα, δείκνυσι διὰ τούτων. Ἐπειδὴ γὰρ συμβέβηκεν ἢ ἐπάλξεων, ήγουν ἑτέρας τινὸς ἐπιμελείας δεῖσθαι τὰ τείχη (πλίνθους γὰρ εἰργάζοντο, τὰς ἐκ πηλοῦ δηλονότι, πλὴν ὀχυρωτάτας ὀπτωμένη γὰρ ἡ πλίνθος ἀναγκαιοτάτη πρὸς ἔργα, καὶ οὐκ ἂν ἔχοιντο εὐδιάθρυπτον), « Συμπάτει δὴ οὖν, φησίν, ἐν ἀχύροις, ἐργάζου καὶ πλίνθους. » Γενοῦ δὴ οὕτως ἐταμὸς καὶ ἀτεράμων εἰς μάχην, καθάπερ ἀμέλει καὶ ἡ πλίνθος αὐτή· ἔσῃ γὰρ οὕτως εὐάλωτος, καὶ ἄθραυστος μὲν οὐδαμῶς, εὔκολος δὲ λίαν τοῖς κατασείειν ειδόσι, καὶ τῆς σῆς σκληρότητος ἀλκιμω τέραν ἔχουσι τὴν ὁρμήν. Ἐκεῖ καταφάγεται σε πῦρ, ἐξολοθρεύσει σε ῥομφαία, καταφάγεται σε ὡς ἀκρὶς, καὶ βαρυν. θήσῃ ὡς βροῦχος. - ΛΖ'. Τὸ ἐκεῖ νοήσεις ἀντὶ τοῦ τηνικάδε· κατὰ χρόνον γάρ, καὶ οὐ τοπικῶς, τὴν λέξιν ἀποδεχόμεθα. Εἰ γὰρ δὴ καὶ ταῦτα γένοιτο, φησί, καὶ πλίνθους ἐρ- γάσῃ, δαπανηθήσῃ καὶ οὕτως ὡς ἀπόπυρος· κατανε- μηθήσεται δέ τε καὶ τὴν χώραν καὶ ἐν ἀκρίδος τάξει ὁ πόλεμος. Ἔσῃ δὲ καὶ ἔκνῳ πεπεδημένος, καὶ βραδὺς εἰς φυγήν, ὡς βροῦχος ὁ βαρυνθείς. Φασὶ γὰρ ὅτι πιπτούσης χαλάζης, καὶ ὑετῶν καταρηγνυμένων, ἀδρανής εἰς πτῆσιν ἡ βροῦχος, καταδεδευμένων αὐτῷ τῶν πτερῶν· οὐκοῦν τὸ ἄπορον εἰς φυγὴν τῶν Νι νευιτῶν ὑποσημαίνει πάλιν ὑπὸ τοῦ τοῖς βρούχοις συμβαίνοντος. Ἐπλήθυνας τὰς ἐμπορίας σου ὑπὲρ ἄστρα τοῦ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A Et sapientissime psallit ac dicit divinas David : Non in arcu meo sperabo, nec brachium meum salvabit me 16. Faciam autem in Deo virtutem, › ut idem alibi dicit 17. VERS. 14. Aquam obsidionis hauri tibi. XXXV. Famna est, Cyro cum exercitu vicinas Ninive regiones depopulante, et omnia iis auxilia intercludente, Ninivitas obsidionem metuentes spa- tia urbi circumjecta multis et longis fossis inci- disse, et deductis eo luminibus, et fossis illis aqua repletis, et paludibus toto territorio inducto, hostibus viam inviam reddidisse. Verum hostes et istiusmodi molitiones, vel potius voluntas Dei do- nantis superarunt. Nec los igitur conatus quidquam B illis profuturos docet his verbis : e Aquam obsidio- nis hauri tibi. › Placet quibusdam hoc loco per aquam indicari contracta ex gentibus accitis auxi- lia magno numero et frequentia. Atqui etiam sic a meta non aberrabit oratio, sæpe enim gentium multitudo aquarum nomine exprimitur. C D Psal. XLIII, 7. Psal. cvii, 14. Et obtine munitiones tuas. Ingredere in lutum, et conculca in paleis : obline super laterem. XXXVI. Non hortatur ista Deus : sed quia perfe- cte quod futurum est novit, impedimentum hujus- cemodi irridet, et conatum eorum fore vanum, ut modo dixi, per hæc ostendit. Quoniam enim aut propugnaculis, aut alia procuratione mcenia indige- bant, lateres e luto videlicet conficiebant, verumta- men firmissimos: later enim coctus ad opera valet plurimum, nec facile dissolvitur. c Conculca igitur, inquit, in paleis, confce etiam lateres. » Esto ita audax et præfractus ad pugnam, sicut videlicet later ipse, et sic tamen parvo negotio capieris, nec ullo modo infracta eris: imo perfacile subigeris ab ¡is qui te concutere noverint, et duritie tua impe- tus robustiores attulerint. VERS. 15. Ibi comedel te ignis, disperdet te gla- dius, comedel te quasi locusla, et aggravaberis quasi bruchus. XXXVII. Ibi, intellige positum pro tune, ut tempus, non locum vox significet. Quamvis enimn hæc facta fuerint, inquit, et lateres feceris, tamen sic etiam, ut ab igne consumeris; etiam regionein instar locustarum bellum depascet. Præpedieris autem metu, et tardus eris ad fugam, ut bruchus gravatus. Aiunt enim, cadente grandine, et pluviis cœlo erumpentibus, debilitari bruchum ad volatum, alis ei irrigatis videlicet. Ergo quam fugæ viam reperire Ninivitæ nullam potuerint, rursum sub integumento brucho accidentium insinuat. VERS. 16, 17. Multiplicasti negotiationes
PG 71:838κατεμισθοῦντο γὰρ, ὡς ἔφην, τὰ περίοικα τῶν ἐθνῶν, τοὺς τεθνηξομένους μονονουχὶ ἐμπορευόμενοι, καὶ συλλέγοντες εἰς μάχην τοὺς αὐτίκα δὴ μάλα ἀπ’ ὄλου μένους· ἦσαν δὲ οὗτοι πλεῖστοί τε ὅσοι καὶ ἀριθμοῦ κρείττονες. τοιγάρτοι καὶ τῇ τῶν ἄστρων παρεικάζονται πληθύι·. ἀλλ’ εἰ καὶ συνήχθησαν, φησὶ, καὶ συνδεδραμήκασι, καταπτοηθήσονται τῷ πολέμῳ, καὶ ἀποδραμοῦνται πάλιν ὡς βροῦχος καὶ ὡς ἀττέλαβος. εἶδος δὲ τοῦτο μικρᾶς ἀκρίδος, ἣ ἐπειδὰν ἐμπέσῃ φραγμοῖς ἢ ταῖς c τῶν κήπων αἱμασιαῖς, πάγου μὲν ὄντος, ὡς ἔφην, καὶ ὑετοῦ κατασκήπτοντος, καταμέμυκε τε καὶ ἠρεμεῖ, τῇ τῆς ὑγρότητος βίᾳ τὴν πτῆσιν παρῃρημένη· ἡλίου γεμὴν ἀνίσχοντος καὶ
θερμὴν αὐταῖς ἐνιέντος ἀκτῖνα, ταχεῖαν ποιοῦνται τὴν ἀποφοίτησιν, καὶ ἀφίπτανται κατὰ τὸ εἰωθός. οὕτως, φησὶν, ἔσονται οἱ σύμμικτοί σου. ἀποπτήσονται γὰρ καὶ οἴκαδε πάλιν ἀποδραμοῦνται, τὴν σὴν ἐλπίδα κενώσαντες. “Ἀγαθὸν οὖν ABBREY “ἄρα καὶ ἀτρεκὲς τὸ πεποιθέναι ἔπι κύριον, ἡ πεποιθεανι “ἐπ' ἄνθρωπον, κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν. Οὐαὶ αὐτοῖς. ἐνύσταξαν οἱ ποιμένες σου, βασιλεύς Ἀσσύριος ἐκοίμισε τοὺς δυνάστας σου· ἀπῇρεν ὁ λαός σου ἐπὶ τὰ ὄρη, καὶ οὐκ ἠν ὁ ἐκδεχόμενος.
ὁ τῶν ὅλων Θεός. Καὶ σοφὸς ἦν λίαν ὁ θεσπέσιος Λαβιδ ψάλλων τε καὶ λέγων· « Οὐκ ἐπὶ τῷ τόξῳ μου ‹ ἐλπιῶ, καὶ ὁ βραχίων μου οὐ σώσει με. - Ποιήσομαι γὰρ δύναμιν ἐν τῷ Θεῷ, κατά γε τὴν αὐτοῦ πάλαι φωνήν. *Υδωρ περιοχῆς ἐπίσπασαι σεαυτῇ. ΛΕ. Φασὶν ὅτι, Κύρου τε καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τὰς περιοίκους τῆς Νινευή καταδῃούντων χώρας, καὶ πάτας αὐτῶν προαποκειρόντων ἐπικουρίας, τὴν πόρ- θησιν ήδη δεδιότες οἱ Νινευίται λοιπὸν εἰς πολλὰς καὶ μακρὰς ἀνέτεμον τάφρους τὰ περὶ τὸ ἄστυ χωρία, καὶ δὴ καὶ δυσπόρευτον τοῖς ἐχθροῖς ἀπετέλουν, παροχετεύοντες ποταμούς, καὶ ὑδάτων ἐμπιπλῶντες, καὶ τελμάτων ἔμπλεω ποιοῦντες τὴν γῆν. Αλλ' ἦσαν καὶ τῶν τοιούτων εγχειρημάτων αμείνους οι μαχή μενοι, μᾶλλον δὲ ἡ θέλησις τοῦ περιδιδόντος Θεοῦ. Ὅτι τοίνυν οὐδὲν ἔσται καὶ τοῦτο αὐτοῖς τὸ σπού δασμα, δείκνυσι λέγων· « Υδωρ περιοχῆς ἐπίσπασαι σεαυτῇ. » Δοκεῖ δέ τισιν ὕδωρ ἐνθάδε νοεῖν τὸ ἐπι σπώμενον τὴν τῶν κεκλημένων ἐθνῶν εἰς ἐπικουρίαν ἄθροισιν ἢ πληθύν. Βαδιεῖται δὲ καὶ οὕτως ἡμῖν ὁ λόγος οὐκ ἀπὸ σκοποῦ· ὕδατα γὰρ πολλαχοῦ καὶ ἡ τῶν ἐθνῶν ὠνόμασται πληθύς. Καὶ κατακράτησον τῶν ὀχυρωμάτων σου. Εμ- βηθι εἰς πηλὸν, καὶ συμπάτει ἐν ἀχύροις· κα- τακράτησον ὑπὲρ πλίνθον. Α'. Οὐ προτρέπει δ' ἂν τὰ τοιάδε ὁ Θεός· ἐπειδὴ δὲ πάντως εσόμενα προηπίστατο, διαγελᾷ τὴν σκέψιν, καὶ ὅτι, καθάπερ ἔφην ἀρτίω;, μάταιον αὐτῶν ἔσται τὸ σπούδασμα, δείκνυσι διὰ τούτων. Ἐπειδὴ γὰρ συμβέβηκεν ἢ ἐπάλξεων, ήγουν ἑτέρας τινὸς ἐπιμελείας δεῖσθαι τὰ τείχη (πλίνθους γὰρ εἰργάζοντο, τὰς ἐκ πηλοῦ δηλονότι, πλὴν ὀχυρωτάτας ὀπτωμένη γὰρ ἡ πλίνθος ἀναγκαιοτάτη πρὸς ἔργα, καὶ οὐκ ἂν ἔχοιντο εὐδιάθρυπτον), « Συμπάτει δὴ οὖν, φησίν, ἐν ἀχύροις, ἐργάζου καὶ πλίνθους. » Γενοῦ δὴ οὕτως ἐταμὸς καὶ ἀτεράμων εἰς μάχην, καθάπερ ἀμέλει καὶ ἡ πλίνθος αὐτή· ἔσῃ γὰρ οὕτως εὐάλωτος, καὶ ἄθραυστος μὲν οὐδαμῶς, εὔκολος δὲ λίαν τοῖς κατασείειν ειδόσι, καὶ τῆς σῆς σκληρότητος ἀλκιμω τέραν ἔχουσι τὴν ὁρμήν. Ἐκεῖ καταφάγεται σε πῦρ, ἐξολοθρεύσει σε ῥομφαία, καταφάγεται σε ὡς ἀκρὶς, καὶ βαρυν. θήσῃ ὡς βροῦχος. - ΛΖ'. Τὸ ἐκεῖ νοήσεις ἀντὶ τοῦ τηνικάδε· κατὰ χρόνον γάρ, καὶ οὐ τοπικῶς, τὴν λέξιν ἀποδεχόμεθα. Εἰ γὰρ δὴ καὶ ταῦτα γένοιτο, φησί, καὶ πλίνθους ἐρ- γάσῃ, δαπανηθήσῃ καὶ οὕτως ὡς ἀπόπυρος· κατανε- μηθήσεται δέ τε καὶ τὴν χώραν καὶ ἐν ἀκρίδος τάξει ὁ πόλεμος. Ἔσῃ δὲ καὶ ἔκνῳ πεπεδημένος, καὶ βραδὺς εἰς φυγήν, ὡς βροῦχος ὁ βαρυνθείς. Φασὶ γὰρ ὅτι πιπτούσης χαλάζης, καὶ ὑετῶν καταρηγνυμένων, ἀδρανής εἰς πτῆσιν ἡ βροῦχος, καταδεδευμένων αὐτῷ τῶν πτερῶν· οὐκοῦν τὸ ἄπορον εἰς φυγὴν τῶν Νι νευιτῶν ὑποσημαίνει πάλιν ὑπὸ τοῦ τοῖς βρούχοις συμβαίνοντος. Ἐπλήθυνας τὰς ἐμπορίας σου ὑπὲρ ἄστρα τοῦ IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A Et sapientissime psallit ac dicit divinas David : Non in arcu meo sperabo, nec brachium meum salvabit me 16. Faciam autem in Deo virtutem, › ut idem alibi dicit 17. VERS. 14. Aquam obsidionis hauri tibi. XXXV. Famna est, Cyro cum exercitu vicinas Ninive regiones depopulante, et omnia iis auxilia intercludente, Ninivitas obsidionem metuentes spa- tia urbi circumjecta multis et longis fossis inci- disse, et deductis eo luminibus, et fossis illis aqua repletis, et paludibus toto territorio inducto, hostibus viam inviam reddidisse. Verum hostes et istiusmodi molitiones, vel potius voluntas Dei do- nantis superarunt. Nec los igitur conatus quidquam B illis profuturos docet his verbis : e Aquam obsidio- nis hauri tibi. › Placet quibusdam hoc loco per aquam indicari contracta ex gentibus accitis auxi- lia magno numero et frequentia. Atqui etiam sic a meta non aberrabit oratio, sæpe enim gentium multitudo aquarum nomine exprimitur. C D Psal. XLIII, 7. Psal. cvii, 14. Et obtine munitiones tuas. Ingredere in lutum, et conculca in paleis : obline super laterem. XXXVI. Non hortatur ista Deus : sed quia perfe- cte quod futurum est novit, impedimentum hujus- cemodi irridet, et conatum eorum fore vanum, ut modo dixi, per hæc ostendit. Quoniam enim aut propugnaculis, aut alia procuratione mcenia indige- bant, lateres e luto videlicet conficiebant, verumta- men firmissimos: later enim coctus ad opera valet plurimum, nec facile dissolvitur. c Conculca igitur, inquit, in paleis, confce etiam lateres. » Esto ita audax et præfractus ad pugnam, sicut videlicet later ipse, et sic tamen parvo negotio capieris, nec ullo modo infracta eris: imo perfacile subigeris ab ¡is qui te concutere noverint, et duritie tua impe- tus robustiores attulerint. VERS. 15. Ibi comedel te ignis, disperdet te gla- dius, comedel te quasi locusla, et aggravaberis quasi bruchus. XXXVII. Ibi, intellige positum pro tune, ut tempus, non locum vox significet. Quamvis enimn hæc facta fuerint, inquit, et lateres feceris, tamen sic etiam, ut ab igne consumeris; etiam regionein instar locustarum bellum depascet. Præpedieris autem metu, et tardus eris ad fugam, ut bruchus gravatus. Aiunt enim, cadente grandine, et pluviis cœlo erumpentibus, debilitari bruchum ad volatum, alis ei irrigatis videlicet. Ergo quam fugæ viam reperire Ninivitæ nullam potuerint, rursum sub integumento brucho accidentium insinuat. VERS. 16, 17. Multiplicasti negotiationes
PG 71:839ταλανίζει τοὺς ὄχλους, ὡς κακανδρίας εἰς τοῦτο καὶ δειμάτων ἐλισθηκότας, ὡς καὶ πρὸς μόνην αὐτοὺς ἀτονῆσαι τοῦ πολέμου τὴν προσβολὴν, καὶ ἐπὶ τὰς τῶν ὀρῶν ἀναθρώσκειν κορυφὰς, καὶ οἷον προτείχισμα τοῦ κινδύνου ποιεῖσθαι τὰς δυσχωρίας. εἶτα τῆς ψοφοδεείας τὴν αἰτίαν ἀποδιδοὺς, εὐφυᾶ ποιεῖται διήγησιν τῶν καθηγεῖσθαι λαχόντων τὸν ὄλεθρον· ὡς ἐν ἤθει λέγων, ἀντὶ τοῦ πεπόρθηνται καὶ διολώλασιν, ἄποροί τε γεγόνασιν εἰς τὰς τέχνας τὰς στρατηγικὰς, γικὰς, τὸ ἐνύσταξαν τιθεὶς, καὶ ὅτι κατεκοιμίσθησαν οἱ ἐν δυνάμεσί τε καὶ ἐξουσίαις καὶ δημαγωγοὶ καὶ τὰς ἄνω καὶ διαφανεῖς λαχόντες τιμάς. πεπόνθασι δὲ τὸ νυστάζειν ὑπὸ βασιλέως Ἀσσυριου, τουτέστι, τὸ γένος ἔχοντος ἐξ αὐτῶν. αὐθιγενὴς γὰρ ὁ Κῦρος, καὶ ἐξ αἵματος Περσικοῦ. σκήπτεται δὲ ὁ προφητικὸς ἡμῖν λόγος μονονουχὶ τὸ θρηνεῖν, ἤγουν καταμειδιᾶν τῶν εὐκόλων εἰς πτοίαν. ἀπῆρε γάρ φησιν ὁ λαός σου ἐπὶ τὰ ὄρη καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκδεχόμενος,
τουτέστιν ὁ ἀνέχων εἰς εὐτολμίαν, ὁ περικόπτων τὰς τῶν φευγόντων δειλίας, καὶ ἀνασειράζειν δυνάμενος τὴν ἀδρανῆ καὶ ῥιψάσπιδα τῶν προδεδωκότων πληθύν. προαπολώλασι γὰρ οἱ τοῦτο δρᾶν εἰωθότες, καὶ τῆς ἐν πολέμοις εὐτεχνίας οἱ ἐπιστάται.
Α οὐρανοῦ. Βρούχος ώρμησε, καὶ ἐξεπετάσθη. αττέλαβος Β Εξήλατο ὡς ἀττέλαβος ὁ σύμμικτός σου, ὡς ἀκρὶς ἐπιβεβηκυῖα ἐπὶ φραγμὸν ἐν ἡμέρᾳ πάγους. Ὁ ἥλιος ανέτειλε, καὶ ἀφήλατο, καὶ οὐκ ἔγνω τον τόπον αὐτῆς. ΛΗ'. Εμπορίας ἔοικε ἐνθάδε δηλοῦν οὐχὶ τὰς διὰ χρημάτων, καὶ τὰς ἐπὶ λήμμασι καὶ πλεονασμοῖς, τὰς γεγενημένας δὲ μᾶλλον ἐπὶ τῇ τῶν ἐθνῶν ἀθροίσες καὶ συγκομιδῇ. Κατεμισθοῦντο γὰρ, ὡς ἔφην, τὰ περίοικα τῶν ἐθνῶν, τοὺς τεθνηξομένους μονονουχί εμπορευόμενοι, καὶ συλλέγοντες εἰς μάχην τοὺς αὐ τίκα δὴ μάλα ἀπολουμένους· ἦσαν δὲ οὗτοι πλείστοι τε ὅσοι καὶ ἀριθμοῦ κρείττονες. Τοιγάρτοι καὶ τῇ τῶν ἄστρων παρεικάζονται πληθύν. Αλλ' εἰ καὶ συνήχθησαν, φησὶ, καὶ συνδεδραμήκασι, καταπτοη θήσονται τῷ πολέμῳ, καὶ ἀπολοῦνται πάλιν ὡς βρού χος καὶ ἀττέλαβος. Εἶδος δὲ τουτὶ μικρὰς ἀκρίδος, ή ἐπειδὰν ἐμπέσῃ φραγμοῖς, ἢ ταῖς τῶν κήπων αξ μασιαῖς, πάγου μὲν ὄντος, ὡς ἔφην, καὶ ἀετοῦ κατασκήπτοντος, καταμέμυκέ τε καὶ ἠρεμεί, τῇ τῆς υγρότητος βίᾳ τὴν πτήσιν παρῃρημένη. "Ηλίου γε μὴν ἀνίσχοντος, καὶ θερμὴν αὐταῖς ἐνιέντος ἀκτίνα, τάχα ποιοῦνται τὴν ἀποφοίτησιν, καὶ ἀφίστανται κατὰ τὸ ειωθός. Οὕτως, φησὶν, ἔσονται οἱ σύμμα σου. Αποπτήσονται γὰρ, καὶ οἴκαδε πάλιν ἀπύρα μοῦνται, τὴν σὴν ἐλπίδα κενώσαντες. • Αγαθόν ο εν ἄρα, καὶ ἀτρεκὴς λόγος, το, ο πεποιθέναι ἐπὶ Κύ ριον, ή πεποιθέναι ἐπ' ἄνθρωπον, ο κατὰ τὴν τοῦ Προφήτου φωνήν. Οὐαὶ αὐτοῖς. Ἐνύσταξαν οἱ ποιμένες σου, βασι- λεὺς Ασσύριος ἐκοίμισε τοὺς δυνάστας σου· ἀπο ἤρεν ὁ λαός σου ἐπὶ ὄρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκδεχόμενες, ΑΘ. Ταλανίζει τοὺς ὄχλους, ὡς κακανδρίας εἰς τοῦτο καὶ δειμάτων ὠλισθηκότας, ὡς καὶ πρὸς μέσ νην αὐτοὺς ἀτονῆσαι τοῦ πολέμου τὴν προσβολήν, καὶ ἐπὶ τὰς τῶν ὁρῶν ἀναθρώσκειν κορυφάς, και οταν προτείχισμα τοῦ κινδύνου ποιεῖσθαι τὰς δυσχωρίας. Εἶτα τῆς ψοφοδείας τὴν αἰτίαν ἀποδιδούς, εὐφυλ ποιεῖται διήγησιν, τῶν καθηγεῖσθαι λαχόντων τὸν όλεθρον· ὡς ἐν ήθει λέγων, ἀπὸ τούτου πεπόρθηνται, καὶ διολώλασιν, ἀπόρητοί τε γεγόνασιν εἰς τὰς τέχνες τὰς στρατηγικάς, τὸ ἐνύσταξαν, τιθεὶς, καὶ ὅτι και τεκοιμήθησαν οἱ ἐν δυνάμεσί τε καὶ ἐξουσίαις, καὶ δημαγωγοί, καὶ τὰς ἄνω καὶ διαφανεῖς λαχόντες τιμάς. Πεπόνθασι δὲ τὸ νυστάζειν ὑπὸ βασιλέως Ασ συρίων, τουτέστι, τὸ γένος ἔχοντος ἐξ αὐτῶν. Αύθε γενὴς γὰρ ὁ Κύρος, καὶ ἐξ αἵματος Περσικού. Σκή- πτεται δὲ ὁ προφητικὸς ἡμῖν λόγος μονονουχὶ τὸ θρηνεῖν, ήγουν καταμειδιᾷ τῶν εὐκόλων εἰς πτοίαν. • Απῆρε γάρ, φησὶν, ὁ λαός σου ἐπὶ τὰ ὄρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκδεχόμενος, ο τουτέστιν, ὁ ἀνέχων εἰς εὐτολμίαν, ὁ περικόπτων τὰς τῶν φευγόντων δειλίας, καὶ ἀνασειράζειν δυνάμενος τὸν ἀδρανή και ριψ ἀσπιδα τῶν προδεδωκότων πληγήν. Προαπολώλασι οἱ τοῦτο δρᾷν ειωθότες, καὶ τῆς ἐν πολέμῳ εὐτεχνίας σε ἐπιστάται. Νοηθείη δ' ἂν, καὶ μάλα εἰκότως, καὶ περί γε τῆς S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. (uas super astra coli. Bruchus impetum fecit, et expansus est. Exsiluit ut locusta commistus tuus, ut locusta ascendens in sepem in die frigoris. Sol ortus est, et abstulit, et non cognovit locum ejus. XXXVIII. Negotiationes hic videtur significare non quæ pecuniis propter quæstum et rem augen- dam exercentur, sed quæ potius ad gentes congre- gandas et conciendas suscipiuntur. Mercede etenim, ut dicebam, populos Anitimos conducebant, tantum non mos moriturus mercatorum more importantes, et ad pugnam colligentes brevi post tempore inter- ituros: quorum erat multitudo longe maxima et innumerabilis. Quare etiam stellis comparantur. Sed quanquam congregati fuerint, inquit, et in una mania concurrerint, metu tamen hostium percellen- tur, et nihilominus ut bruchus et locusta peribunt. Est autem parva locustæ species, quæ cum in sepes aut in hortorum macerias inciderit, frigore quidem, ut dixi, et pluvia ingruentibus, clausis oculis quiescit, vi humoris a volatu praepe- dita. At vero sole surgente, et radiorum calore illas profundente, mox abscedunt, et more suo avo- lant. Ita se gerent, inquit, commisti tui. Avolabunt enim et domum recurrent, spem tuam frustrantes. ‹ Bonum est › igitur, juxta veram Prophetæ vocem, ‹ confidere in Domino, quam confidere in homine 18.) VERS. 18. Va illis. Dormitaverunt pastores tui, res Assyrius consopivit fortes iuos, abiit populus tuus super montes, et non erat qui susciperet. B C XXXIX. Lamentatur multitudinem, tanquam eo ignaviæ et metus projectam, ut ad solum hostium adventum languescant, et in juga montium trans- fugiant et loca invia velut contra periculum mu- nimentum sibi faciant. Statim hujus tauli pavoris causam afferens, scitam ponit narrationem, ducum videlicet interitum; quasi urbane dicat, ob hoc expugnati sunt, et perierunt, et artium imperato- riarum nescii evaserunt : hoc ita significat, dum dicit dormitasse, et consopitos fuisse qui magistra- tibus et potestatibus præerant, quique tri- bunatum plebis, et insigniores honores gerebant. Alfecti sunt autem hoc somno a rege Assyriorum, D hoc est, genus ab illis ducente. Indigena enim fuit Cyrus, et e sanguine Persico oriundus. Fingit autem propemodum propheticus sermo lamentationem, cum ad pavorem tam faciles potius irrideat. Iuquit enim, ‹ Abiit populus super montes, et non erat qui susciperet. > Hoc est, qui auderet, qui fugientium timiditatem cohiberet, et iunbellem, et clypeum abjicientem retrahere posset de iis qui priores im- ponebant vulnera. Perierunt ante alios, qui hoc facere consueverunt, iidem præsides scientiæ mili- laris. Poterit autem, et quidem aptissime, etiam de 1ª Psal. cxvii, &
PG 71:840Νοηθείη δ’ ἂν, καὶ μάλα εἰκότως, καὶ περί γε τῆς Ἰουδαίων ἀγέλης, τό Οὐαὶ αὐτοῖς. ἐνύσταξαν οἱ ποιμένες σου, βασιλεὺς Ἀσσύριος ἐκοίμισε τοὺς δυνάστας του. οὐαὶ γὰρ ὄντως τοῖς καὶ αὐτὸν τὸν τῶν ὅλων ἀπεκτονόσι Σωτῆρα καὶ Λυτρωτὴν, καὶ τοῖς τῶν ἁγίων αἵμασιν ἀνοσίως προστεθεικόσι καὶ αὐτὸ τὸ Δεσποτικόν. συμβέβηκε δὲ τοῦτο παθεῖν αὐτοὺς, διάτοι τὸ λίαν κατανυστάξαι πρὸς δυσβουλίαν τὸ ἡγούμενον καὶ τοὺς ἐν ποιμένων τάξει παρειλημμένους, γραμματέας δὴ λέγω καὶ Φαρισαίους καὶ τοὺς τοῖς τῆς ἱερουργίας κατεστεμμένους αὐχήμασιν, οὓς καὶ κατεκοίμισε νοητῶς ὁ Ἀσσύριος βασιλεὺς, τουτέστιν ὁ σατανᾶς. λαμβάνεται γὰρ εἰς τὸ ἐκείνου πολλάκις πρόσωπον ἡ τῶν Βαβυλωνίων ἀρχή. ὅτι δὲ καὶ ἐνύσταξαν οἱ ποιμένες καὶ οἱ Αυναστεύοντες παρ’ αὐτοῖς, πῶς ἐστὶν ἀμφιβαλεῖν, ἄνω τε καὶ κάτω τῆς θεοπνεύστου γραφῆς ἀνατιθείσης αὐτοῖς τῶν λαῶν τὴν ἀπώλειαν; γέγραπται γάρ “Ὠ οἱ ποιμένες οἱ διασκορ- “πίζοντες καὶ ἀπολλύντες τὰ πρόβατα τῆς νομῆς.” καὶ πάλιν “Οἰ ἱερεῖς οὐκ εἶπαν Ποῦ ἐστὶ κύριος, καὶ οἱ ἀντεχό- “μενοι τοῦ νόμου οὐκ ἠπίσταντό με καὶ οἱ ποιμένες ἠσέβουν “εἰς ἐμὲ, καὶ οἱ προφῆται προεφήτευον τῆ Βάαλ·” ‘Ησαΐας δὲ πάλιν φησί “Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστὴ Σιῶν “πλήρης κρίσεως;
Α οὐρανοῦ. Βρούχος ώρμησε, καὶ ἐξεπετάσθη. αττέλαβος Β Εξήλατο ὡς ἀττέλαβος ὁ σύμμικτός σου, ὡς ἀκρὶς ἐπιβεβηκυῖα ἐπὶ φραγμὸν ἐν ἡμέρᾳ πάγους. Ὁ ἥλιος ανέτειλε, καὶ ἀφήλατο, καὶ οὐκ ἔγνω τον τόπον αὐτῆς. ΛΗ'. Εμπορίας ἔοικε ἐνθάδε δηλοῦν οὐχὶ τὰς διὰ χρημάτων, καὶ τὰς ἐπὶ λήμμασι καὶ πλεονασμοῖς, τὰς γεγενημένας δὲ μᾶλλον ἐπὶ τῇ τῶν ἐθνῶν ἀθροίσες καὶ συγκομιδῇ. Κατεμισθοῦντο γὰρ, ὡς ἔφην, τὰ περίοικα τῶν ἐθνῶν, τοὺς τεθνηξομένους μονονουχί εμπορευόμενοι, καὶ συλλέγοντες εἰς μάχην τοὺς αὐ τίκα δὴ μάλα ἀπολουμένους· ἦσαν δὲ οὗτοι πλείστοι τε ὅσοι καὶ ἀριθμοῦ κρείττονες. Τοιγάρτοι καὶ τῇ τῶν ἄστρων παρεικάζονται πληθύν. Αλλ' εἰ καὶ συνήχθησαν, φησὶ, καὶ συνδεδραμήκασι, καταπτοη θήσονται τῷ πολέμῳ, καὶ ἀπολοῦνται πάλιν ὡς βρού χος καὶ ἀττέλαβος. Εἶδος δὲ τουτὶ μικρὰς ἀκρίδος, ή ἐπειδὰν ἐμπέσῃ φραγμοῖς, ἢ ταῖς τῶν κήπων αξ μασιαῖς, πάγου μὲν ὄντος, ὡς ἔφην, καὶ ἀετοῦ κατασκήπτοντος, καταμέμυκέ τε καὶ ἠρεμεί, τῇ τῆς υγρότητος βίᾳ τὴν πτήσιν παρῃρημένη. "Ηλίου γε μὴν ἀνίσχοντος, καὶ θερμὴν αὐταῖς ἐνιέντος ἀκτίνα, τάχα ποιοῦνται τὴν ἀποφοίτησιν, καὶ ἀφίστανται κατὰ τὸ ειωθός. Οὕτως, φησὶν, ἔσονται οἱ σύμμα σου. Αποπτήσονται γὰρ, καὶ οἴκαδε πάλιν ἀπύρα μοῦνται, τὴν σὴν ἐλπίδα κενώσαντες. • Αγαθόν ο εν ἄρα, καὶ ἀτρεκὴς λόγος, το, ο πεποιθέναι ἐπὶ Κύ ριον, ή πεποιθέναι ἐπ' ἄνθρωπον, ο κατὰ τὴν τοῦ Προφήτου φωνήν. Οὐαὶ αὐτοῖς. Ἐνύσταξαν οἱ ποιμένες σου, βασι- λεὺς Ασσύριος ἐκοίμισε τοὺς δυνάστας σου· ἀπο ἤρεν ὁ λαός σου ἐπὶ ὄρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκδεχόμενες, ΑΘ. Ταλανίζει τοὺς ὄχλους, ὡς κακανδρίας εἰς τοῦτο καὶ δειμάτων ὠλισθηκότας, ὡς καὶ πρὸς μέσ νην αὐτοὺς ἀτονῆσαι τοῦ πολέμου τὴν προσβολήν, καὶ ἐπὶ τὰς τῶν ὁρῶν ἀναθρώσκειν κορυφάς, και οταν προτείχισμα τοῦ κινδύνου ποιεῖσθαι τὰς δυσχωρίας. Εἶτα τῆς ψοφοδείας τὴν αἰτίαν ἀποδιδούς, εὐφυλ ποιεῖται διήγησιν, τῶν καθηγεῖσθαι λαχόντων τὸν όλεθρον· ὡς ἐν ήθει λέγων, ἀπὸ τούτου πεπόρθηνται, καὶ διολώλασιν, ἀπόρητοί τε γεγόνασιν εἰς τὰς τέχνες τὰς στρατηγικάς, τὸ ἐνύσταξαν, τιθεὶς, καὶ ὅτι και τεκοιμήθησαν οἱ ἐν δυνάμεσί τε καὶ ἐξουσίαις, καὶ δημαγωγοί, καὶ τὰς ἄνω καὶ διαφανεῖς λαχόντες τιμάς. Πεπόνθασι δὲ τὸ νυστάζειν ὑπὸ βασιλέως Ασ συρίων, τουτέστι, τὸ γένος ἔχοντος ἐξ αὐτῶν. Αύθε γενὴς γὰρ ὁ Κύρος, καὶ ἐξ αἵματος Περσικού. Σκή- πτεται δὲ ὁ προφητικὸς ἡμῖν λόγος μονονουχὶ τὸ θρηνεῖν, ήγουν καταμειδιᾷ τῶν εὐκόλων εἰς πτοίαν. • Απῆρε γάρ, φησὶν, ὁ λαός σου ἐπὶ τὰ ὄρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκδεχόμενος, ο τουτέστιν, ὁ ἀνέχων εἰς εὐτολμίαν, ὁ περικόπτων τὰς τῶν φευγόντων δειλίας, καὶ ἀνασειράζειν δυνάμενος τὸν ἀδρανή και ριψ ἀσπιδα τῶν προδεδωκότων πληγήν. Προαπολώλασι οἱ τοῦτο δρᾷν ειωθότες, καὶ τῆς ἐν πολέμῳ εὐτεχνίας σε ἐπιστάται. Νοηθείη δ' ἂν, καὶ μάλα εἰκότως, καὶ περί γε τῆς S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. (uas super astra coli. Bruchus impetum fecit, et expansus est. Exsiluit ut locusta commistus tuus, ut locusta ascendens in sepem in die frigoris. Sol ortus est, et abstulit, et non cognovit locum ejus. XXXVIII. Negotiationes hic videtur significare non quæ pecuniis propter quæstum et rem augen- dam exercentur, sed quæ potius ad gentes congre- gandas et conciendas suscipiuntur. Mercede etenim, ut dicebam, populos Anitimos conducebant, tantum non mos moriturus mercatorum more importantes, et ad pugnam colligentes brevi post tempore inter- ituros: quorum erat multitudo longe maxima et innumerabilis. Quare etiam stellis comparantur. Sed quanquam congregati fuerint, inquit, et in una mania concurrerint, metu tamen hostium percellen- tur, et nihilominus ut bruchus et locusta peribunt. Est autem parva locustæ species, quæ cum in sepes aut in hortorum macerias inciderit, frigore quidem, ut dixi, et pluvia ingruentibus, clausis oculis quiescit, vi humoris a volatu praepe- dita. At vero sole surgente, et radiorum calore illas profundente, mox abscedunt, et more suo avo- lant. Ita se gerent, inquit, commisti tui. Avolabunt enim et domum recurrent, spem tuam frustrantes. ‹ Bonum est › igitur, juxta veram Prophetæ vocem, ‹ confidere in Domino, quam confidere in homine 18.) VERS. 18. Va illis. Dormitaverunt pastores tui, res Assyrius consopivit fortes iuos, abiit populus tuus super montes, et non erat qui susciperet. B C XXXIX. Lamentatur multitudinem, tanquam eo ignaviæ et metus projectam, ut ad solum hostium adventum languescant, et in juga montium trans- fugiant et loca invia velut contra periculum mu- nimentum sibi faciant. Statim hujus tauli pavoris causam afferens, scitam ponit narrationem, ducum videlicet interitum; quasi urbane dicat, ob hoc expugnati sunt, et perierunt, et artium imperato- riarum nescii evaserunt : hoc ita significat, dum dicit dormitasse, et consopitos fuisse qui magistra- tibus et potestatibus præerant, quique tri- bunatum plebis, et insigniores honores gerebant. Alfecti sunt autem hoc somno a rege Assyriorum, D hoc est, genus ab illis ducente. Indigena enim fuit Cyrus, et e sanguine Persico oriundus. Fingit autem propemodum propheticus sermo lamentationem, cum ad pavorem tam faciles potius irrideat. Iuquit enim, ‹ Abiit populus super montes, et non erat qui susciperet. > Hoc est, qui auderet, qui fugientium timiditatem cohiberet, et iunbellem, et clypeum abjicientem retrahere posset de iis qui priores im- ponebant vulnera. Perierunt ante alios, qui hoc facere consueverunt, iidem præsides scientiæ mili- laris. Poterit autem, et quidem aptissime, etiam de 1ª Psal. cxvii, &
ἐν ἧ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ, νῦν
“δὲ φονευταί. τὸ ἀργύριον ὑμῶν ἀδόκιμον, οἱ κάπηλοί “σου μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι, οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθοῦσι, “κοινωνοὶ κλεπτῶν, ἀγαπῶντες δῶρα, διώκοντες άντα- “πόδομα, ὀρφανοῖς οὐ κρίνοντες καὶ κράτει χήρας οὐ “προσέχοντες.”
Οὐκ ἐστὶν ἴασις τῇ συντριβῇ σου, ἐφλέγμανεν ἡ πληγή θοῦ. Ὅταν τι συμβαίνῃ τῶν ἀπευκτῶν παθεῖν, εἰ μὲν ἴοι τοῦτο μεμετρημένως, καὶ οὐχὶ δὴ πάντως πέρα τοῦ καθήκοντος, ἐλπὶς ὕπεστιν ἀγαθὴ τοῖς τῷ παθεῖν ὑπενηνεγμένοις, ὅτι καὶ ἀνασφῆλαι δυνήσονται καθάπερ ἐξ ἀρρωστίας ἐπὶ τὸ δύνασθαι διαβιοῦν εὐσθενῶς καὶ ὅτι μετοιχήσονται πρὸς εὐημερίαν, ἀνενεγκόντων αὐτοῖς τῶν πραγμάτων ἐπὶ τὸ ἄμεινον. ἐπειδὰν δὲ εἰς λῆξιν αὐτοῖς ἀθλιότητος προήκοι τὰ πράγματα, τότε δὴ πάντως δυσδιάφυκτος ἡ συμφορὰ, μᾶλλον δὲ καὶ παντελῶς ἀνεξίτητος. τοῦτο παθούσῃ τῇ Νινευῒ, φησὶν ὅτι καὶ συνετρίβη καὶ ἀπόλωλε, καὶ τῆς τοῦ δύνασθαι θεραπείας τυχεῖν συνανῃρημένης ἐλπίδος καὶ οἱονείπως ἀθλίως καταφλεγμαίνοντος τοῦ κακοῦ καὶ τὴν ἐσχάτην ἐφ’ ἑαυτῇ ζητοῦντος τομήν. Ὅτι δὲ καὶ ἐν τούτοις γέγονεν ἡ κυριοκτόνος ‘Ιερουσαλὴμ, ἀτρεκὲς εἰπεῖν.
Α οὐρανοῦ. Βρούχος ώρμησε, καὶ ἐξεπετάσθη. αττέλαβος Β Εξήλατο ὡς ἀττέλαβος ὁ σύμμικτός σου, ὡς ἀκρὶς ἐπιβεβηκυῖα ἐπὶ φραγμὸν ἐν ἡμέρᾳ πάγους. Ὁ ἥλιος ανέτειλε, καὶ ἀφήλατο, καὶ οὐκ ἔγνω τον τόπον αὐτῆς. ΛΗ'. Εμπορίας ἔοικε ἐνθάδε δηλοῦν οὐχὶ τὰς διὰ χρημάτων, καὶ τὰς ἐπὶ λήμμασι καὶ πλεονασμοῖς, τὰς γεγενημένας δὲ μᾶλλον ἐπὶ τῇ τῶν ἐθνῶν ἀθροίσες καὶ συγκομιδῇ. Κατεμισθοῦντο γὰρ, ὡς ἔφην, τὰ περίοικα τῶν ἐθνῶν, τοὺς τεθνηξομένους μονονουχί εμπορευόμενοι, καὶ συλλέγοντες εἰς μάχην τοὺς αὐ τίκα δὴ μάλα ἀπολουμένους· ἦσαν δὲ οὗτοι πλείστοι τε ὅσοι καὶ ἀριθμοῦ κρείττονες. Τοιγάρτοι καὶ τῇ τῶν ἄστρων παρεικάζονται πληθύν. Αλλ' εἰ καὶ συνήχθησαν, φησὶ, καὶ συνδεδραμήκασι, καταπτοη θήσονται τῷ πολέμῳ, καὶ ἀπολοῦνται πάλιν ὡς βρού χος καὶ ἀττέλαβος. Εἶδος δὲ τουτὶ μικρὰς ἀκρίδος, ή ἐπειδὰν ἐμπέσῃ φραγμοῖς, ἢ ταῖς τῶν κήπων αξ μασιαῖς, πάγου μὲν ὄντος, ὡς ἔφην, καὶ ἀετοῦ κατασκήπτοντος, καταμέμυκέ τε καὶ ἠρεμεί, τῇ τῆς υγρότητος βίᾳ τὴν πτήσιν παρῃρημένη. "Ηλίου γε μὴν ἀνίσχοντος, καὶ θερμὴν αὐταῖς ἐνιέντος ἀκτίνα, τάχα ποιοῦνται τὴν ἀποφοίτησιν, καὶ ἀφίστανται κατὰ τὸ ειωθός. Οὕτως, φησὶν, ἔσονται οἱ σύμμα σου. Αποπτήσονται γὰρ, καὶ οἴκαδε πάλιν ἀπύρα μοῦνται, τὴν σὴν ἐλπίδα κενώσαντες. • Αγαθόν ο εν ἄρα, καὶ ἀτρεκὴς λόγος, το, ο πεποιθέναι ἐπὶ Κύ ριον, ή πεποιθέναι ἐπ' ἄνθρωπον, ο κατὰ τὴν τοῦ Προφήτου φωνήν. Οὐαὶ αὐτοῖς. Ἐνύσταξαν οἱ ποιμένες σου, βασι- λεὺς Ασσύριος ἐκοίμισε τοὺς δυνάστας σου· ἀπο ἤρεν ὁ λαός σου ἐπὶ ὄρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκδεχόμενες, ΑΘ. Ταλανίζει τοὺς ὄχλους, ὡς κακανδρίας εἰς τοῦτο καὶ δειμάτων ὠλισθηκότας, ὡς καὶ πρὸς μέσ νην αὐτοὺς ἀτονῆσαι τοῦ πολέμου τὴν προσβολήν, καὶ ἐπὶ τὰς τῶν ὁρῶν ἀναθρώσκειν κορυφάς, και οταν προτείχισμα τοῦ κινδύνου ποιεῖσθαι τὰς δυσχωρίας. Εἶτα τῆς ψοφοδείας τὴν αἰτίαν ἀποδιδούς, εὐφυλ ποιεῖται διήγησιν, τῶν καθηγεῖσθαι λαχόντων τὸν όλεθρον· ὡς ἐν ήθει λέγων, ἀπὸ τούτου πεπόρθηνται, καὶ διολώλασιν, ἀπόρητοί τε γεγόνασιν εἰς τὰς τέχνες τὰς στρατηγικάς, τὸ ἐνύσταξαν, τιθεὶς, καὶ ὅτι και τεκοιμήθησαν οἱ ἐν δυνάμεσί τε καὶ ἐξουσίαις, καὶ δημαγωγοί, καὶ τὰς ἄνω καὶ διαφανεῖς λαχόντες τιμάς. Πεπόνθασι δὲ τὸ νυστάζειν ὑπὸ βασιλέως Ασ συρίων, τουτέστι, τὸ γένος ἔχοντος ἐξ αὐτῶν. Αύθε γενὴς γὰρ ὁ Κύρος, καὶ ἐξ αἵματος Περσικού. Σκή- πτεται δὲ ὁ προφητικὸς ἡμῖν λόγος μονονουχὶ τὸ θρηνεῖν, ήγουν καταμειδιᾷ τῶν εὐκόλων εἰς πτοίαν. • Απῆρε γάρ, φησὶν, ὁ λαός σου ἐπὶ τὰ ὄρη, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκδεχόμενος, ο τουτέστιν, ὁ ἀνέχων εἰς εὐτολμίαν, ὁ περικόπτων τὰς τῶν φευγόντων δειλίας, καὶ ἀνασειράζειν δυνάμενος τὸν ἀδρανή και ριψ ἀσπιδα τῶν προδεδωκότων πληγήν. Προαπολώλασι οἱ τοῦτο δρᾷν ειωθότες, καὶ τῆς ἐν πολέμῳ εὐτεχνίας σε ἐπιστάται. Νοηθείη δ' ἂν, καὶ μάλα εἰκότως, καὶ περί γε τῆς S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. (uas super astra coli. Bruchus impetum fecit, et expansus est. Exsiluit ut locusta commistus tuus, ut locusta ascendens in sepem in die frigoris. Sol ortus est, et abstulit, et non cognovit locum ejus. XXXVIII. Negotiationes hic videtur significare non quæ pecuniis propter quæstum et rem augen- dam exercentur, sed quæ potius ad gentes congre- gandas et conciendas suscipiuntur. Mercede etenim, ut dicebam, populos Anitimos conducebant, tantum non mos moriturus mercatorum more importantes, et ad pugnam colligentes brevi post tempore inter- ituros: quorum erat multitudo longe maxima et innumerabilis. Quare etiam stellis comparantur. Sed quanquam congregati fuerint, inquit, et in una mania concurrerint, metu tamen hostium percellen- tur, et nihilominus ut bruchus et locusta peribunt. Est autem parva locustæ species, quæ cum in sepes aut in hortorum macerias inciderit, frigore quidem, ut dixi, et pluvia ingruentibus, clausis oculis quiescit, vi humoris a volatu praepe- dita. At vero sole surgente, et radiorum calore illas profundente, mox abscedunt, et more suo avo- lant. Ita se gerent, inquit, commisti tui. Avolabunt enim et domum recurrent, spem tuam frustrantes. ‹ Bonum est › igitur, juxta veram Prophetæ vocem, ‹ confidere in Domino, quam confidere in homine 18.) VERS. 18. Va illis. Dormitaverunt pastores tui, res Assyrius consopivit fortes iuos, abiit populus tuus super montes, et non erat qui susciperet. B C XXXIX. Lamentatur multitudinem, tanquam eo ignaviæ et metus projectam, ut ad solum hostium adventum languescant, et in juga montium trans- fugiant et loca invia velut contra periculum mu- nimentum sibi faciant. Statim hujus tauli pavoris causam afferens, scitam ponit narrationem, ducum videlicet interitum; quasi urbane dicat, ob hoc expugnati sunt, et perierunt, et artium imperato- riarum nescii evaserunt : hoc ita significat, dum dicit dormitasse, et consopitos fuisse qui magistra- tibus et potestatibus præerant, quique tri- bunatum plebis, et insigniores honores gerebant. Alfecti sunt autem hoc somno a rege Assyriorum, D hoc est, genus ab illis ducente. Indigena enim fuit Cyrus, et e sanguine Persico oriundus. Fingit autem propemodum propheticus sermo lamentationem, cum ad pavorem tam faciles potius irrideat. Iuquit enim, ‹ Abiit populus super montes, et non erat qui susciperet. > Hoc est, qui auderet, qui fugientium timiditatem cohiberet, et iunbellem, et clypeum abjicientem retrahere posset de iis qui priores im- ponebant vulnera. Perierunt ante alios, qui hoc facere consueverunt, iidem præsides scientiæ mili- laris. Poterit autem, et quidem aptissime, etiam de 1ª Psal. cxvii, &
PG 71:841πολλάκις μὲν γὰρ ἐπλήττετο, καταθεόντων αὐτῆς τῶν ἐχθρῶν, ἀλλ’ ἠκολούθουν αἱ θεραπεῖαι, κατοικτείροντος Θεοῦ καὶ οἷον καταμαλάσσοντος τὴν συμβᾶσαν αὐτοῖς πληγήν. ἐπειδὴ δὲ πεπαρῳνήκασιν εἰς τὸν τῶν ὅλων Δεσπότην, συνετρίβη καὶ πέπτωκε καὶ οὐκ ἦν ἴασις, κατὰ τὴν τοῦ Προφήτου φωνὴν, ἀμάλθακτος δὲ καὶ ἡ τῶν συμβεβηκότων αὐτοῖς ἀπομεμένηκε φλεγμονή. τοιγάρτοι
καὶ ἔφασκον οἱ μακάριοι προφῆται, τῇ Βαβυλωνίων αὐτὴν παρεικάζοντες “Ἰατρεύσαμεν τὴν Βαβυλῶνα, καὶ οὐκ ἰάθη ἐγκαταλίπομεν ἕκαστος αὐτὴν, καὶ ἀπέλθομεν εἰς “τὴν γῆν αὐτοῦ, ὅτι ἤγγικεν εἰς οὐρανὸν τὸ κρῖμα αὐτῆς, “καὶ ἐξῇρεν ἕως τῶν ἄστρων.” εἰς οὐρανὸν δὲ τὸ κρῖμα καὶ ὑψοῦ τὸ πλημμέλημα. πεπαρῳνήκασι γὰρ, ὡς ἔφην, οὐκ εἰς ἕνα τῶν ἁγίων ἁπλῶς, ἀλλ’ εἰς τὸν τῶν ἁγίων Δεσπότην. Πάδντες οἱ ἀκούσαντες τὴν ἀγγελίαν σου, χαρήσονται καὶ κροτήσουσι χεῖρας ἐπὶ σέ· διότι ἐπὶ τίνα οὐκ ἐπῆλθεν ἡ κακώ σου διὰ παντός; Ψῆφος ὅτι δικαία γέγονε παρὰ Θεοῦ, τὴν Βαβυλωνίων ἀρχὴν καταστρέφουσα, καταμαρτυρήσει λαμπρῶς τὸ ἐπιστυγνάζειν αὐτῇ παντελῶς οὐδένα· κροτεῖν δὲ μᾶλλον καὶ ἐπιγάνυσθαι καὶ καταμειδιᾶν κειμένης, διάτοι τὸ ἀφορήτους συμφορὰς ὑπενεγκεῖν καὶ πλεονεξίας, καὶ τῶν ὅτι μάλιστα καταλυπεῖν εἰωθότων εἰς πεῖραν ἐλθεῖν.
Ἰουδαίων ἀγέλης τό· · Οὐαὶ αὐτοῖς ! Ενύσταξαν οἱ ποιμένες σου, βασιλεὺς ᾿Ασσύριος ἐκοίμισε τοὺς δυ- νάστας σου. » Οὐαὶ γὰρ ὄντως τοῖς καὶ αὐτὸν τὸν τῶν ὅλων ἀποκτονόσι Σωτῆρα καὶ Λυτρωτήν, καὶ τοῖς τῶν ἁγίων αἵματι προστεθεικόσι καὶ αὐτὸ τὸ δεσποτικόν ! Συμβέβηκε δὲ τοῦτο παθεῖν αὐτούς, διά τοι τὸ λίαν κατανυστάξαι πρὸς δυσβουλίαν τὸ ἡγού μενον, καὶ τοὺς ἐν ποιμένων τάξει παρειλημμένους, Γραμματέας δὴ λέγω, καὶ Φαρισαίους, καὶ τοὺς τῆς Ιερουργίας κατεστεμμένους αὐχήμασι, οὓς κατεκοί- μισεν ὄντως ὁ ᾿Ασσύριος βασιλεύς, τουτέστιν, ο Σα τανᾶς. Λαμβάνεται γὰρ εἰς τὸ ἐκείνου πολλάκις πρόσ- ωπον ἡ τῶν Βαβυλωνίων ἀρχή. Οτι δὲ κατενύ σταξαν οι ποιμένες καὶ οἱ δυναστεύοντες παρ' αυτ τοῖς, πῶς ἔστιν ἀμφιβαλεῖν, ἄνω τε καὶ κάτω τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς ἀνατιθείσης αὐτοῖς τῶν λαῶν Β τὴν ἀπώλειαν; Γέγραπται γὰρ, ὅτι ο Ο ποιμένες, οἱ διασκορπίζοντες. καὶ ἀπολοῦντες τὰ πρόβατα τῆς νομῆς μου!» Καὶ πάλιν· Οἱ ἱερεῖς οὐκ εἶπαν· Ποῦ ἐστι Κύριος ; καὶ οἱ ἀντεχόμενοι τοῦ νόμου οὐκ ἠπί- σταντό με, καὶ οἱ ποιμένες ἠσέβουν εἰς ἐμὲ, καὶ οἱ προφῆται προεφήτευον τῷ Βάαλ. ο Ησαΐας δὲ πά λιν φησί· . Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών ; ἐν ᾗ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ, νῦν δὲ φονευταί: Τὸ ἀργύριον ὑμῶν ἀδόκιμον, οἱ κάπηλοί σου μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι, οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθεῖς, κοινωνοί κλεπτῶν, ἀγαπῶντες δῶρα, διώκοντες ἀνταπόδομα, Ερφανοῖς οὐ κρίνοντες, καὶ κρίσει χήρας οὐ προσ- έχοντες. » Οὐκ ἔστιν ἴασις τῇ συντριβῇ σου. Εφλέγμα- νεν ἡ πληγή σου. Μ'. Πάντα συμβαίνῃ τῶν ἀπευκτῶν παθεῖν, εἰ μὲν τοι τοῦτο μεμετρημένως, καὶ οὐχὶ δὴ πάντως πέρα τοῦ καθήκοντος. Ελπὶς ὑπεστιν ἀγαθὴ τοῖς τῷ παθεῖν ὑπενηνεγμένοις, ὅτι καὶ ἀνασφῆλαι δυνή σονται, καθάπερ ἐξ ἀῤῥωστίας ἐπὶ τὸ δύνασθαι δια στοῦν εὐσθενῶς, καὶ ὅτι μετοιχήσονται πρὸς εὐημε γίαν, ἀνενεγκόντων αὐτοῖς τῶν πραγμάτων ἐπὶ τὸ ἄμεινον. Επειδὰν δὲ εἰς λῆξιν αὐτοῖς ἀθλιοτάτην προήκοι τὰ πράγματα, τότε δὴ πάντως δυσδιάφυκτος ἡ συμφορά, μᾶλλον δὲ καὶ παντελῶς ἀνεξίτητος. Τοῦτο παθούσης τῆς Νινευή, φησὶν ὅτι καὶ συν ετρίβη, καὶ ὅτι ἀπολωλε, καὶ τῆς τοῦ δύνασθαι θερα πείας τυχεῖν συνανῃρημένης Ελπίδος, καὶ οἱονεί πως αθλίως καταφλεγμαίνοντος τοῦ κακοῦ, καὶ τὴν ἐσχά- την ἐφ' ἑαυτῇ ζητοῦντος τομήν. Οτι δὲ καὶ ἐν τούτοις γέγονεν ἡ κυριοκτόνος 18- ρουσαλήμ, ἀτρεκὲς εἰπεῖν. Πολλάκις μὲν ἐπλήττετο, καταθεόντων αὐτὴν τῶν ἐχθρῶν, ἀλλ᾽ ἠκολούθουν απ θεραπείαι, καθοικτείροντος Θεοῦ καὶ οἷον καταμα- λάσσοντος τὴν συμβάσαν αὐτῇ πληγήν. Ἐπειδὴ δὲ παπαρῳνήκασιν εἰς τὸν τῶν ὅλων Δεσπότην, συν ετρίβη καὶ πέπτωκε, καὶ οὐκ ἦν ἴασις κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν, ἀμάλθακτος δὲ καὶ ἡ τῶν συμβεβη- νότων αὐτοῖς ἀπομεμένηκε φλεγμωνή. Τοιγάρτοι καὶ ἔφασκον οἱ μακάριοι προφῆται, τῇ Βαβυλωνίων αὐτὴν παρεικάζοντες· ε Ἰατρεύσαμεν τὴν Βαβυλῶνα, καὶ 1º το મા IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A Judæorum grege intelligi illud : « Væ ipsis ! Dor- mitaverunt pastores tui, rex Assyriorum consopivit fortes tuos. Vere enim væ illis qui et ipsum universorum Salvatorem Liberatoremque occide. runt, et præter sanctorum sanguinenı etiam ipsius Domini effuderunt. Id inde factum, quod propter improbum consilium nimiopere dormitarunt ipsi principes, et in ordinem pastorum asciti, Scribs, inquam, et Pharisæi, et sacerdotii ornamentis con- decorati, quos revera rex Assyrius, hoc est, Suta- nas consopivit. Sæpius enim Babyloniorum princi- palus pro ejus persona sumitur. Dormitasse autem pastores et auctoritate potentiores apud eos, que pacto dubitandum est, cum ubique divina Scriptura populorum perniciem ipsis ascribal? Scriptumn est enim :: O pastores, dispergentes et disperdentes oves pascuæ meæ 19!, Et iterum : c Sacerdotes non dixerunt: Ubi est Dominus ? et profitentes le- gem non cognoverunt me : et pastores impie age- bant in me, et prophetæ prophetabant Baal ". › Isaias quoque : « Quomodo facta est meretrix civi- tas fidelis Sion? in qua justiţia dormivit în ea, nunc autem homicidæ. Argentum vestrum repro- bum, caupones tui miscent vinum aqua, principes tui non obediunt, participes furum, diligentes mu- nera, sequentes retributionem, pupillis non judi- cantes, et judicium viduarum non attendentes ", • , VERS. 19. Non est sanatio contritioni tuæ. Intn- C muit plaga tua. D Jerem. xx111, 4. ibid. 11-15. ª¹ Isa. 1, 21-23. PATROL, GR. LXXI. XL. Omnia dira et aversanda tolerarentur, si ea intra, et non penitus extra niodum venirent. Con- ciperent enim spein bonamn subjecti afflictionibus, se rursum erigi recrearique posse, quemadmodum si e morbo ad vitam deinceps cum validis viribus vivendam convalescerent, et ad statum prospērum, rebus in melius relatis, transituros. Ubi autem res conditione misèrrima fuerint, tunc plane calamitas vix est evitabilis, imo prorsus exitum nullum ha- bet. Hoc quia passa est Ninive, contritam esse dicit et periisse simul, ablata spë curationis adipiscendæ, et malo misère quodammodo intumescente, et ex- tremum ei excidium machinante. Fuisse autem in his etiam Domini interfectricem Jerusalem, baud falso dici potest. Sæpius percussa est, hostibus eam incursantibus; sed, Deo miserante et acceptam plagam velut ſovente, curationes conse- quebantur. Postquam autem ita in universorum Dominum injuriose debacchata est, contrita est et cecidit, nec erat sanatio, juxta prophetæ vocem, et rumor casuum ejus non mollitus ac mitigatus man- sit. Proinde beati propheta, Babylonia ipsam com- parantes, dicebant : Curavimus Babylonem, et non est sanata. Derelinquamus eam, et eamus unus-
PG 71:842καὶ γὰρ ἦν ἅπασι φορτικὴ καὶ δύσοιστος, πέμπουσα καὶ τοῖς εἰς μακρὰν τῆς ἐνούσης αὐτὴ δυστροπίας τὴν αἴσθησιν. Φαίην δ’ ἃν, ὅτι καὶ ὁ τῆς ἁμαρτίας εὑρετὴς, τουτέστιν ὁ σατανᾶς, ὁ τῆς ἑαυτοῦ δυστροπίας τε λίνον κατευρύνων πανταχῆ, καὶ σαγηνεύσας εἰς πλάνησιν τὴν ὑπ’ οὐρανὸν, καὶ τοῖς τῆς ἀπωλείας ἐγκαταδήσας βρόχοις, ἀκούσειεν ἃν εἰκότως, καθῃρημένος ὑπὸ Χριστοῦ, καὶ τῆς καθ’ ἡμῶν τυραννίδος ἀπεληλαμένος Πάντες οἱ ἀκούσαντες τὴν ἀγγελίαν σου χαρησονται καὶ κροτήσουσι χεῖρας ἐπὶ σε, διοτι ἔπι τίνα, οὐκ ἐπῆλθεν ἡ κακία σου δια παντός; ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΛΛΟΥ
Ἰουδαίων ἀγέλης τό· · Οὐαὶ αὐτοῖς ! Ενύσταξαν οἱ ποιμένες σου, βασιλεὺς ᾿Ασσύριος ἐκοίμισε τοὺς δυ- νάστας σου. » Οὐαὶ γὰρ ὄντως τοῖς καὶ αὐτὸν τὸν τῶν ὅλων ἀποκτονόσι Σωτῆρα καὶ Λυτρωτήν, καὶ τοῖς τῶν ἁγίων αἵματι προστεθεικόσι καὶ αὐτὸ τὸ δεσποτικόν ! Συμβέβηκε δὲ τοῦτο παθεῖν αὐτούς, διά τοι τὸ λίαν κατανυστάξαι πρὸς δυσβουλίαν τὸ ἡγού μενον, καὶ τοὺς ἐν ποιμένων τάξει παρειλημμένους, Γραμματέας δὴ λέγω, καὶ Φαρισαίους, καὶ τοὺς τῆς Ιερουργίας κατεστεμμένους αὐχήμασι, οὓς κατεκοί- μισεν ὄντως ὁ ᾿Ασσύριος βασιλεύς, τουτέστιν, ο Σα τανᾶς. Λαμβάνεται γὰρ εἰς τὸ ἐκείνου πολλάκις πρόσ- ωπον ἡ τῶν Βαβυλωνίων ἀρχή. Οτι δὲ κατενύ σταξαν οι ποιμένες καὶ οἱ δυναστεύοντες παρ' αυτ τοῖς, πῶς ἔστιν ἀμφιβαλεῖν, ἄνω τε καὶ κάτω τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς ἀνατιθείσης αὐτοῖς τῶν λαῶν Β τὴν ἀπώλειαν; Γέγραπται γὰρ, ὅτι ο Ο ποιμένες, οἱ διασκορπίζοντες. καὶ ἀπολοῦντες τὰ πρόβατα τῆς νομῆς μου!» Καὶ πάλιν· Οἱ ἱερεῖς οὐκ εἶπαν· Ποῦ ἐστι Κύριος ; καὶ οἱ ἀντεχόμενοι τοῦ νόμου οὐκ ἠπί- σταντό με, καὶ οἱ ποιμένες ἠσέβουν εἰς ἐμὲ, καὶ οἱ προφῆται προεφήτευον τῷ Βάαλ. ο Ησαΐας δὲ πά λιν φησί· . Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστή Σιών ; ἐν ᾗ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ, νῦν δὲ φονευταί: Τὸ ἀργύριον ὑμῶν ἀδόκιμον, οἱ κάπηλοί σου μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι, οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθεῖς, κοινωνοί κλεπτῶν, ἀγαπῶντες δῶρα, διώκοντες ἀνταπόδομα, Ερφανοῖς οὐ κρίνοντες, καὶ κρίσει χήρας οὐ προσ- έχοντες. » Οὐκ ἔστιν ἴασις τῇ συντριβῇ σου. Εφλέγμα- νεν ἡ πληγή σου. Μ'. Πάντα συμβαίνῃ τῶν ἀπευκτῶν παθεῖν, εἰ μὲν τοι τοῦτο μεμετρημένως, καὶ οὐχὶ δὴ πάντως πέρα τοῦ καθήκοντος. Ελπὶς ὑπεστιν ἀγαθὴ τοῖς τῷ παθεῖν ὑπενηνεγμένοις, ὅτι καὶ ἀνασφῆλαι δυνή σονται, καθάπερ ἐξ ἀῤῥωστίας ἐπὶ τὸ δύνασθαι δια στοῦν εὐσθενῶς, καὶ ὅτι μετοιχήσονται πρὸς εὐημε γίαν, ἀνενεγκόντων αὐτοῖς τῶν πραγμάτων ἐπὶ τὸ ἄμεινον. Επειδὰν δὲ εἰς λῆξιν αὐτοῖς ἀθλιοτάτην προήκοι τὰ πράγματα, τότε δὴ πάντως δυσδιάφυκτος ἡ συμφορά, μᾶλλον δὲ καὶ παντελῶς ἀνεξίτητος. Τοῦτο παθούσης τῆς Νινευή, φησὶν ὅτι καὶ συν ετρίβη, καὶ ὅτι ἀπολωλε, καὶ τῆς τοῦ δύνασθαι θερα πείας τυχεῖν συνανῃρημένης Ελπίδος, καὶ οἱονεί πως αθλίως καταφλεγμαίνοντος τοῦ κακοῦ, καὶ τὴν ἐσχά- την ἐφ' ἑαυτῇ ζητοῦντος τομήν. Οτι δὲ καὶ ἐν τούτοις γέγονεν ἡ κυριοκτόνος 18- ρουσαλήμ, ἀτρεκὲς εἰπεῖν. Πολλάκις μὲν ἐπλήττετο, καταθεόντων αὐτὴν τῶν ἐχθρῶν, ἀλλ᾽ ἠκολούθουν απ θεραπείαι, καθοικτείροντος Θεοῦ καὶ οἷον καταμα- λάσσοντος τὴν συμβάσαν αὐτῇ πληγήν. Ἐπειδὴ δὲ παπαρῳνήκασιν εἰς τὸν τῶν ὅλων Δεσπότην, συν ετρίβη καὶ πέπτωκε, καὶ οὐκ ἦν ἴασις κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν, ἀμάλθακτος δὲ καὶ ἡ τῶν συμβεβη- νότων αὐτοῖς ἀπομεμένηκε φλεγμωνή. Τοιγάρτοι καὶ ἔφασκον οἱ μακάριοι προφῆται, τῇ Βαβυλωνίων αὐτὴν παρεικάζοντες· ε Ἰατρεύσαμεν τὴν Βαβυλῶνα, καὶ 1º το મા IN NAHUM PROPHETAM COMMENTARIUS. A Judæorum grege intelligi illud : « Væ ipsis ! Dor- mitaverunt pastores tui, rex Assyriorum consopivit fortes tuos. Vere enim væ illis qui et ipsum universorum Salvatorem Liberatoremque occide. runt, et præter sanctorum sanguinenı etiam ipsius Domini effuderunt. Id inde factum, quod propter improbum consilium nimiopere dormitarunt ipsi principes, et in ordinem pastorum asciti, Scribs, inquam, et Pharisæi, et sacerdotii ornamentis con- decorati, quos revera rex Assyrius, hoc est, Suta- nas consopivit. Sæpius enim Babyloniorum princi- palus pro ejus persona sumitur. Dormitasse autem pastores et auctoritate potentiores apud eos, que pacto dubitandum est, cum ubique divina Scriptura populorum perniciem ipsis ascribal? Scriptumn est enim :: O pastores, dispergentes et disperdentes oves pascuæ meæ 19!, Et iterum : c Sacerdotes non dixerunt: Ubi est Dominus ? et profitentes le- gem non cognoverunt me : et pastores impie age- bant in me, et prophetæ prophetabant Baal ". › Isaias quoque : « Quomodo facta est meretrix civi- tas fidelis Sion? in qua justiţia dormivit în ea, nunc autem homicidæ. Argentum vestrum repro- bum, caupones tui miscent vinum aqua, principes tui non obediunt, participes furum, diligentes mu- nera, sequentes retributionem, pupillis non judi- cantes, et judicium viduarum non attendentes ", • , VERS. 19. Non est sanatio contritioni tuæ. Intn- C muit plaga tua. D Jerem. xx111, 4. ibid. 11-15. ª¹ Isa. 1, 21-23. PATROL, GR. LXXI. XL. Omnia dira et aversanda tolerarentur, si ea intra, et non penitus extra niodum venirent. Con- ciperent enim spein bonamn subjecti afflictionibus, se rursum erigi recrearique posse, quemadmodum si e morbo ad vitam deinceps cum validis viribus vivendam convalescerent, et ad statum prospērum, rebus in melius relatis, transituros. Ubi autem res conditione misèrrima fuerint, tunc plane calamitas vix est evitabilis, imo prorsus exitum nullum ha- bet. Hoc quia passa est Ninive, contritam esse dicit et periisse simul, ablata spë curationis adipiscendæ, et malo misère quodammodo intumescente, et ex- tremum ei excidium machinante. Fuisse autem in his etiam Domini interfectricem Jerusalem, baud falso dici potest. Sæpius percussa est, hostibus eam incursantibus; sed, Deo miserante et acceptam plagam velut ſovente, curationes conse- quebantur. Postquam autem ita in universorum Dominum injuriose debacchata est, contrita est et cecidit, nec erat sanatio, juxta prophetæ vocem, et rumor casuum ejus non mollitus ac mitigatus man- sit. Proinde beati propheta, Babylonia ipsam com- parantes, dicebant : Curavimus Babylonem, et non est sanata. Derelinquamus eam, et eamus unus-
Continue reading PG 71: Commentarius in Habacuc prophetam →≣ entire volume