Diplomatic text · TLG-E clean (diplomatic Greek; primary witness) + khazarzar (second witness) — PG column chips mark the printed columns.
From the Blessed Cyril, from the 11th Discourse of the...Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια λόγου τῶν…
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 76:1057Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἀληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονητὴς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οἴησις γὰρ, προκοπῆς ἐκκοπὴ, κατὰ τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον.
ἐξ αὐτοῦ φύντι παιδί, ἐπεὶ καὶ νῦν ἡμεῖς εἴπερ ἀγχί- Α νοι καὶ θεοφιλεῖς [ἐσμὲν], ἐπὶ παντί πράγματι συλλή πτορα καὶ ἐπαγωγὸν ποιεῖσθαι σπουδάζομεν τὸν τῶν ὅλων κατεξουσιάζοντα Θεὸν, καὶ τὴν ἐφ' ἑκάστῳ τῶν πρακτέων παρ' αὐτοῦ ζητοῦμεν ὁδόν· καὶ οὐ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας συμβολικῶς μαντεύεσθαι φαίη τις ἂν ἡμᾶς, ἐπαινέσεις δὲ μᾶλλον τῆς εἰς Θεὸν εὐλαβείας. Δεδόσθαι γε μὴν καὶ αὐτῷ φησιν ὀρνίθων φωνάς, διδασκούσας ὅτι τοῖς τῆς βασιλείας ἐνιζήσει θάκοις. Ὦ σοφωτάτων αὐτοῦ προφητῶν ! Προεσήμηναν αὐτῷ περὶ τῶν οὕτω σεπτῶν καὶ ἐξῃρημένων πραγμάτων, αἱ κιττών που τάχα καὶ κοψίχων φωνας, προσθήσω δὲ καὶ χαραδριούς· λαλίστατον γὰρ ὅτι μάλιστα τὸ στρουθίον. Ἀλλὰ τοῖς μὲν τὰ ἴσα φρονεῖν ἑλομένοις αὐτῷ αἱ πτηνῶν ἀγέλαι παρατρυζέτωσαν τὸ δοκοῦν. Αεὶ γάρ πως αὐτοῖς ἡ ἀπάτη φίλον. Ἡμεῖς δὲ τοὺς ὑπὲρ χάρα φοιτώντας ὄρνις πολλὰ χαίρειν λέγοντες, τὰ πάντα εἰδέναι προςνεμοῦμεν τῷ τῶν ὅλων κατεξου- σιάζοντι Θεῷ, αὐτόν τε φαμὲν μόνον εἶναι Βασιλέα καὶ Κύριον οὐρανοῦ τε καὶ γῆς, Δημιουργὸν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, αἰσθητῶν τε καὶ νοητών. Παρήγαγε γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων εἰς ὕπαρξιν τὰ οὐκ ὄντα ποτὲ διὰ τοῦ Υἱοῦ, δι' οὗ καὶ μεθ᾽ οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. μ Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονη- τῆς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οίησις γάρ, προκοπῆς ἐκκοπή, κατά τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον.. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οίησις, προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα FRAGMENTA EX LIBRIS CONTRA JULIANUM. tem potius in Deum laudaveris. Certe datas sibi quoque voces avium inquit, quibus admonitus est fore ut in imperii solio sederet. sapientissimos ejus prophetas! Prædixerunt ei res tam augustas, tamque eximias, picarum forte aut merularum vo- ces: addam et charadriorum: avicula quippe est omnium maxime garrula. Sed ejus suffragatoribus oscinum greges obstrepant quod velint; fraus enini ipsis amica fere semper est. Nos autem avibus quæ capiti nostro supervolitant, valere jussis, re- rum omnium scientiam universi Dominatori Deo tribuimus, eumque dicimus cœli ac terræ solum esse Regem ac Dominum, rerum visibilium et invisibi lium, quæque sensu aut intellectu percipiuntur, Opificem. Produxit enim ex pililo in rerum natu- ram ea quæ aliquando non erant, per Filium; per quem, et cum quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu, in secula. Amen. nos conjectores et hariolos dixeris, sed ob pieta- FRAGMENTA EX RELIQUIS S. CYRILLI CONTRA JULIANUM LIBRIS QUI DESIDERANTUR. - MONITUM. (Ang. Mai Biblioth. nova Patrum, II, sqq.) Cyrilli adversus Julianum imp. decem exstant libri; verum nonnisi primum e tribus Juliani libris ad- versus fidem Christianam, in prædictis decem a Cyrillo fuisse refutatum, jamdiu observarunt viri docti, v. gr. Tillemontius, Dupinius, Cellerius. Spanhemio quoque in Præf. non videtur Cyrillus operi suo colophonem imposuisse. Quid quod apud auctores ecclesiasticos, et in ipsis a Cyrillo citatis fragmentis, qua'dam exstant Juliani, quæ cum omnino refutatione egerent, ea tamen in superstitibus decem Cyrilli libris non fit ? Su- pererat igitur ul crederemus vel Cyrillum opus suum non absolvisse, vel partem ejus esse deperditam. Sed reapse Joan. Damascenus in Parallelis citat Cyrilli in Julianum libros XII, XV, XVI, XVII, XVIII. Apud nos autem in Leontii ac Joannis rerum sacrarum libro, quem jamdiu edidimus, citantur ex Cyrilli opere fragmenta ab XI usque ad librum XIX. Ergo totidem saltem fuerunt hujus operis libri : mtrumque est quod ex denis prioribus semel, ex posterioribus vero semel et iterum citant hi duo ɛacrarum rerum scri- plores. Has ergo licet exiguas reliquorum Cyrilli librorum, quos desideramus, copiolas non sine interpreta- tione Latina hic exponemus. Nec mirum, si nikil fere sint nisi apophthegmata seu sententiæ; id enim accidit ex instituto Leontii et Ivannis eclogariorum, qui sui operis gnomici titulos ex idoneis auctoritatibus con Legebant. C Vere dicitur homo præsumpliosus contemptor et jactabundus nihil efficere, ultra prophetæ ora- culum. Nam præsumptio profectum amputat, juxta vulgare et in ore multorum frequens effalum. Ex eodem libro. Præsumptio profectum amputat. Etenim cum 30. Beali Cyrilli ex libro Xl adversus Julianum.
From the same DiscourseἘκ τοῦ αὐτοῦ λόγου
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οἴησις, προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα τὴν ἄγνοιαν, ῥᾷον ἄν τις ἐπιστήσειεν τοῖς οὔπω διεγνωσμένοις· τόν γε μὴν ἐν δοκήσει τοῦ εἰδέναι καὶ ἄσοφόν τε καὶ ἀμαθῆ πάντη τε καὶ πάντως ἀποτελεῖ τὸ εἰδέναι δοκεῖν· οὐ γάρ τοι προσίεται τοὺς τῶν διδασκόντων λόγους.
ἐξ αὐτοῦ φύντι παιδί, ἐπεὶ καὶ νῦν ἡμεῖς εἴπερ ἀγχί- Α νοι καὶ θεοφιλεῖς [ἐσμὲν], ἐπὶ παντί πράγματι συλλή πτορα καὶ ἐπαγωγὸν ποιεῖσθαι σπουδάζομεν τὸν τῶν ὅλων κατεξουσιάζοντα Θεὸν, καὶ τὴν ἐφ' ἑκάστῳ τῶν πρακτέων παρ' αὐτοῦ ζητοῦμεν ὁδόν· καὶ οὐ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας συμβολικῶς μαντεύεσθαι φαίη τις ἂν ἡμᾶς, ἐπαινέσεις δὲ μᾶλλον τῆς εἰς Θεὸν εὐλαβείας. Δεδόσθαι γε μὴν καὶ αὐτῷ φησιν ὀρνίθων φωνάς, διδασκούσας ὅτι τοῖς τῆς βασιλείας ἐνιζήσει θάκοις. Ὦ σοφωτάτων αὐτοῦ προφητῶν ! Προεσήμηναν αὐτῷ περὶ τῶν οὕτω σεπτῶν καὶ ἐξῃρημένων πραγμάτων, αἱ κιττών που τάχα καὶ κοψίχων φωνας, προσθήσω δὲ καὶ χαραδριούς· λαλίστατον γὰρ ὅτι μάλιστα τὸ στρουθίον. Ἀλλὰ τοῖς μὲν τὰ ἴσα φρονεῖν ἑλομένοις αὐτῷ αἱ πτηνῶν ἀγέλαι παρατρυζέτωσαν τὸ δοκοῦν. Αεὶ γάρ πως αὐτοῖς ἡ ἀπάτη φίλον. Ἡμεῖς δὲ τοὺς ὑπὲρ χάρα φοιτώντας ὄρνις πολλὰ χαίρειν λέγοντες, τὰ πάντα εἰδέναι προςνεμοῦμεν τῷ τῶν ὅλων κατεξου- σιάζοντι Θεῷ, αὐτόν τε φαμὲν μόνον εἶναι Βασιλέα καὶ Κύριον οὐρανοῦ τε καὶ γῆς, Δημιουργὸν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, αἰσθητῶν τε καὶ νοητών. Παρήγαγε γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων εἰς ὕπαρξιν τὰ οὐκ ὄντα ποτὲ διὰ τοῦ Υἱοῦ, δι' οὗ καὶ μεθ᾽ οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. μ Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονη- τῆς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οίησις γάρ, προκοπῆς ἐκκοπή, κατά τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον.. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οίησις, προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα FRAGMENTA EX LIBRIS CONTRA JULIANUM. tem potius in Deum laudaveris. Certe datas sibi quoque voces avium inquit, quibus admonitus est fore ut in imperii solio sederet. sapientissimos ejus prophetas! Prædixerunt ei res tam augustas, tamque eximias, picarum forte aut merularum vo- ces: addam et charadriorum: avicula quippe est omnium maxime garrula. Sed ejus suffragatoribus oscinum greges obstrepant quod velint; fraus enini ipsis amica fere semper est. Nos autem avibus quæ capiti nostro supervolitant, valere jussis, re- rum omnium scientiam universi Dominatori Deo tribuimus, eumque dicimus cœli ac terræ solum esse Regem ac Dominum, rerum visibilium et invisibi lium, quæque sensu aut intellectu percipiuntur, Opificem. Produxit enim ex pililo in rerum natu- ram ea quæ aliquando non erant, per Filium; per quem, et cum quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu, in secula. Amen. nos conjectores et hariolos dixeris, sed ob pieta- FRAGMENTA EX RELIQUIS S. CYRILLI CONTRA JULIANUM LIBRIS QUI DESIDERANTUR. - MONITUM. (Ang. Mai Biblioth. nova Patrum, II, sqq.) Cyrilli adversus Julianum imp. decem exstant libri; verum nonnisi primum e tribus Juliani libris ad- versus fidem Christianam, in prædictis decem a Cyrillo fuisse refutatum, jamdiu observarunt viri docti, v. gr. Tillemontius, Dupinius, Cellerius. Spanhemio quoque in Præf. non videtur Cyrillus operi suo colophonem imposuisse. Quid quod apud auctores ecclesiasticos, et in ipsis a Cyrillo citatis fragmentis, qua'dam exstant Juliani, quæ cum omnino refutatione egerent, ea tamen in superstitibus decem Cyrilli libris non fit ? Su- pererat igitur ul crederemus vel Cyrillum opus suum non absolvisse, vel partem ejus esse deperditam. Sed reapse Joan. Damascenus in Parallelis citat Cyrilli in Julianum libros XII, XV, XVI, XVII, XVIII. Apud nos autem in Leontii ac Joannis rerum sacrarum libro, quem jamdiu edidimus, citantur ex Cyrilli opere fragmenta ab XI usque ad librum XIX. Ergo totidem saltem fuerunt hujus operis libri : mtrumque est quod ex denis prioribus semel, ex posterioribus vero semel et iterum citant hi duo ɛacrarum rerum scri- plores. Has ergo licet exiguas reliquorum Cyrilli librorum, quos desideramus, copiolas non sine interpreta- tione Latina hic exponemus. Nec mirum, si nikil fere sint nisi apophthegmata seu sententiæ; id enim accidit ex instituto Leontii et Ivannis eclogariorum, qui sui operis gnomici titulos ex idoneis auctoritatibus con Legebant. C Vere dicitur homo præsumpliosus contemptor et jactabundus nihil efficere, ultra prophetæ ora- culum. Nam præsumptio profectum amputat, juxta vulgare et in ore multorum frequens effalum. Ex eodem libro. Præsumptio profectum amputat. Etenim cum 30. Beali Cyrilli ex libro Xl adversus Julianum.
From XII Against JulianἘκ τοῦ ιβ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ιβ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Οὐχ ἁπλῶς ὁ ἀγωνοθέτης τοῖς ἐθέλουσι τῶν ἀθλητῶν τὰς ἐξαιρέτους χαρίζεται τιμὰς, ἀναλόγως δὲ μᾶλλον ταῖς τῶν ἀθλούντων εὐδοκιμήσεσι διανέμει τὰ γέρα.
ἐξ αὐτοῦ φύντι παιδί, ἐπεὶ καὶ νῦν ἡμεῖς εἴπερ ἀγχί- Α νοι καὶ θεοφιλεῖς [ἐσμὲν], ἐπὶ παντί πράγματι συλλή πτορα καὶ ἐπαγωγὸν ποιεῖσθαι σπουδάζομεν τὸν τῶν ὅλων κατεξουσιάζοντα Θεὸν, καὶ τὴν ἐφ' ἑκάστῳ τῶν πρακτέων παρ' αὐτοῦ ζητοῦμεν ὁδόν· καὶ οὐ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας συμβολικῶς μαντεύεσθαι φαίη τις ἂν ἡμᾶς, ἐπαινέσεις δὲ μᾶλλον τῆς εἰς Θεὸν εὐλαβείας. Δεδόσθαι γε μὴν καὶ αὐτῷ φησιν ὀρνίθων φωνάς, διδασκούσας ὅτι τοῖς τῆς βασιλείας ἐνιζήσει θάκοις. Ὦ σοφωτάτων αὐτοῦ προφητῶν ! Προεσήμηναν αὐτῷ περὶ τῶν οὕτω σεπτῶν καὶ ἐξῃρημένων πραγμάτων, αἱ κιττών που τάχα καὶ κοψίχων φωνας, προσθήσω δὲ καὶ χαραδριούς· λαλίστατον γὰρ ὅτι μάλιστα τὸ στρουθίον. Ἀλλὰ τοῖς μὲν τὰ ἴσα φρονεῖν ἑλομένοις αὐτῷ αἱ πτηνῶν ἀγέλαι παρατρυζέτωσαν τὸ δοκοῦν. Αεὶ γάρ πως αὐτοῖς ἡ ἀπάτη φίλον. Ἡμεῖς δὲ τοὺς ὑπὲρ χάρα φοιτώντας ὄρνις πολλὰ χαίρειν λέγοντες, τὰ πάντα εἰδέναι προςνεμοῦμεν τῷ τῶν ὅλων κατεξου- σιάζοντι Θεῷ, αὐτόν τε φαμὲν μόνον εἶναι Βασιλέα καὶ Κύριον οὐρανοῦ τε καὶ γῆς, Δημιουργὸν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, αἰσθητῶν τε καὶ νοητών. Παρήγαγε γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων εἰς ὕπαρξιν τὰ οὐκ ὄντα ποτὲ διὰ τοῦ Υἱοῦ, δι' οὗ καὶ μεθ᾽ οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. μ Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονη- τῆς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οίησις γάρ, προκοπῆς ἐκκοπή, κατά τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον.. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οίησις, προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα FRAGMENTA EX LIBRIS CONTRA JULIANUM. tem potius in Deum laudaveris. Certe datas sibi quoque voces avium inquit, quibus admonitus est fore ut in imperii solio sederet. sapientissimos ejus prophetas! Prædixerunt ei res tam augustas, tamque eximias, picarum forte aut merularum vo- ces: addam et charadriorum: avicula quippe est omnium maxime garrula. Sed ejus suffragatoribus oscinum greges obstrepant quod velint; fraus enini ipsis amica fere semper est. Nos autem avibus quæ capiti nostro supervolitant, valere jussis, re- rum omnium scientiam universi Dominatori Deo tribuimus, eumque dicimus cœli ac terræ solum esse Regem ac Dominum, rerum visibilium et invisibi lium, quæque sensu aut intellectu percipiuntur, Opificem. Produxit enim ex pililo in rerum natu- ram ea quæ aliquando non erant, per Filium; per quem, et cum quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu, in secula. Amen. nos conjectores et hariolos dixeris, sed ob pieta- FRAGMENTA EX RELIQUIS S. CYRILLI CONTRA JULIANUM LIBRIS QUI DESIDERANTUR. - MONITUM. (Ang. Mai Biblioth. nova Patrum, II, sqq.) Cyrilli adversus Julianum imp. decem exstant libri; verum nonnisi primum e tribus Juliani libris ad- versus fidem Christianam, in prædictis decem a Cyrillo fuisse refutatum, jamdiu observarunt viri docti, v. gr. Tillemontius, Dupinius, Cellerius. Spanhemio quoque in Præf. non videtur Cyrillus operi suo colophonem imposuisse. Quid quod apud auctores ecclesiasticos, et in ipsis a Cyrillo citatis fragmentis, qua'dam exstant Juliani, quæ cum omnino refutatione egerent, ea tamen in superstitibus decem Cyrilli libris non fit ? Su- pererat igitur ul crederemus vel Cyrillum opus suum non absolvisse, vel partem ejus esse deperditam. Sed reapse Joan. Damascenus in Parallelis citat Cyrilli in Julianum libros XII, XV, XVI, XVII, XVIII. Apud nos autem in Leontii ac Joannis rerum sacrarum libro, quem jamdiu edidimus, citantur ex Cyrilli opere fragmenta ab XI usque ad librum XIX. Ergo totidem saltem fuerunt hujus operis libri : mtrumque est quod ex denis prioribus semel, ex posterioribus vero semel et iterum citant hi duo ɛacrarum rerum scri- plores. Has ergo licet exiguas reliquorum Cyrilli librorum, quos desideramus, copiolas non sine interpreta- tione Latina hic exponemus. Nec mirum, si nikil fere sint nisi apophthegmata seu sententiæ; id enim accidit ex instituto Leontii et Ivannis eclogariorum, qui sui operis gnomici titulos ex idoneis auctoritatibus con Legebant. C Vere dicitur homo præsumpliosus contemptor et jactabundus nihil efficere, ultra prophetæ ora- culum. Nam præsumptio profectum amputat, juxta vulgare et in ore multorum frequens effalum. Ex eodem libro. Præsumptio profectum amputat. Etenim cum 30. Beali Cyrilli ex libro Xl adversus Julianum.
From the sameἘκ τοῦ αὐτοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ αὐτοῦ. Τὸ νέμειν ἴσα τοῖς ἀνίσοις, τῆς μεγίστης ἐστὶν ἀδικίας.
ἐξ αὐτοῦ φύντι παιδί, ἐπεὶ καὶ νῦν ἡμεῖς εἴπερ ἀγχί- Α νοι καὶ θεοφιλεῖς [ἐσμὲν], ἐπὶ παντί πράγματι συλλή πτορα καὶ ἐπαγωγὸν ποιεῖσθαι σπουδάζομεν τὸν τῶν ὅλων κατεξουσιάζοντα Θεὸν, καὶ τὴν ἐφ' ἑκάστῳ τῶν πρακτέων παρ' αὐτοῦ ζητοῦμεν ὁδόν· καὶ οὐ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας συμβολικῶς μαντεύεσθαι φαίη τις ἂν ἡμᾶς, ἐπαινέσεις δὲ μᾶλλον τῆς εἰς Θεὸν εὐλαβείας. Δεδόσθαι γε μὴν καὶ αὐτῷ φησιν ὀρνίθων φωνάς, διδασκούσας ὅτι τοῖς τῆς βασιλείας ἐνιζήσει θάκοις. Ὦ σοφωτάτων αὐτοῦ προφητῶν ! Προεσήμηναν αὐτῷ περὶ τῶν οὕτω σεπτῶν καὶ ἐξῃρημένων πραγμάτων, αἱ κιττών που τάχα καὶ κοψίχων φωνας, προσθήσω δὲ καὶ χαραδριούς· λαλίστατον γὰρ ὅτι μάλιστα τὸ στρουθίον. Ἀλλὰ τοῖς μὲν τὰ ἴσα φρονεῖν ἑλομένοις αὐτῷ αἱ πτηνῶν ἀγέλαι παρατρυζέτωσαν τὸ δοκοῦν. Αεὶ γάρ πως αὐτοῖς ἡ ἀπάτη φίλον. Ἡμεῖς δὲ τοὺς ὑπὲρ χάρα φοιτώντας ὄρνις πολλὰ χαίρειν λέγοντες, τὰ πάντα εἰδέναι προςνεμοῦμεν τῷ τῶν ὅλων κατεξου- σιάζοντι Θεῷ, αὐτόν τε φαμὲν μόνον εἶναι Βασιλέα καὶ Κύριον οὐρανοῦ τε καὶ γῆς, Δημιουργὸν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, αἰσθητῶν τε καὶ νοητών. Παρήγαγε γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων εἰς ὕπαρξιν τὰ οὐκ ὄντα ποτὲ διὰ τοῦ Υἱοῦ, δι' οὗ καὶ μεθ᾽ οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. μ Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονη- τῆς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οίησις γάρ, προκοπῆς ἐκκοπή, κατά τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον.. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οίησις, προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα FRAGMENTA EX LIBRIS CONTRA JULIANUM. tem potius in Deum laudaveris. Certe datas sibi quoque voces avium inquit, quibus admonitus est fore ut in imperii solio sederet. sapientissimos ejus prophetas! Prædixerunt ei res tam augustas, tamque eximias, picarum forte aut merularum vo- ces: addam et charadriorum: avicula quippe est omnium maxime garrula. Sed ejus suffragatoribus oscinum greges obstrepant quod velint; fraus enini ipsis amica fere semper est. Nos autem avibus quæ capiti nostro supervolitant, valere jussis, re- rum omnium scientiam universi Dominatori Deo tribuimus, eumque dicimus cœli ac terræ solum esse Regem ac Dominum, rerum visibilium et invisibi lium, quæque sensu aut intellectu percipiuntur, Opificem. Produxit enim ex pililo in rerum natu- ram ea quæ aliquando non erant, per Filium; per quem, et cum quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu, in secula. Amen. nos conjectores et hariolos dixeris, sed ob pieta- FRAGMENTA EX RELIQUIS S. CYRILLI CONTRA JULIANUM LIBRIS QUI DESIDERANTUR. - MONITUM. (Ang. Mai Biblioth. nova Patrum, II, sqq.) Cyrilli adversus Julianum imp. decem exstant libri; verum nonnisi primum e tribus Juliani libris ad- versus fidem Christianam, in prædictis decem a Cyrillo fuisse refutatum, jamdiu observarunt viri docti, v. gr. Tillemontius, Dupinius, Cellerius. Spanhemio quoque in Præf. non videtur Cyrillus operi suo colophonem imposuisse. Quid quod apud auctores ecclesiasticos, et in ipsis a Cyrillo citatis fragmentis, qua'dam exstant Juliani, quæ cum omnino refutatione egerent, ea tamen in superstitibus decem Cyrilli libris non fit ? Su- pererat igitur ul crederemus vel Cyrillum opus suum non absolvisse, vel partem ejus esse deperditam. Sed reapse Joan. Damascenus in Parallelis citat Cyrilli in Julianum libros XII, XV, XVI, XVII, XVIII. Apud nos autem in Leontii ac Joannis rerum sacrarum libro, quem jamdiu edidimus, citantur ex Cyrilli opere fragmenta ab XI usque ad librum XIX. Ergo totidem saltem fuerunt hujus operis libri : mtrumque est quod ex denis prioribus semel, ex posterioribus vero semel et iterum citant hi duo ɛacrarum rerum scri- plores. Has ergo licet exiguas reliquorum Cyrilli librorum, quos desideramus, copiolas non sine interpreta- tione Latina hic exponemus. Nec mirum, si nikil fere sint nisi apophthegmata seu sententiæ; id enim accidit ex instituto Leontii et Ivannis eclogariorum, qui sui operis gnomici titulos ex idoneis auctoritatibus con Legebant. C Vere dicitur homo præsumpliosus contemptor et jactabundus nihil efficere, ultra prophetæ ora- culum. Nam præsumptio profectum amputat, juxta vulgare et in ore multorum frequens effalum. Ex eodem libro. Præsumptio profectum amputat. Etenim cum 30. Beali Cyrilli ex libro Xl adversus Julianum.
From XII Against Julian 2Ἐκ τοῦ ιβ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ 2
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ιβ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἄριστον καὶ σοφὸν εἶναί μοι δοκεῖ τοῦ καιροῦ τοῦ προσήκοντος μὴ ἀφαμαρτάνειν πράγμασιν.
ἐξ αὐτοῦ φύντι παιδί, ἐπεὶ καὶ νῦν ἡμεῖς εἴπερ ἀγχί- Α νοι καὶ θεοφιλεῖς [ἐσμὲν], ἐπὶ παντί πράγματι συλλή πτορα καὶ ἐπαγωγὸν ποιεῖσθαι σπουδάζομεν τὸν τῶν ὅλων κατεξουσιάζοντα Θεὸν, καὶ τὴν ἐφ' ἑκάστῳ τῶν πρακτέων παρ' αὐτοῦ ζητοῦμεν ὁδόν· καὶ οὐ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας συμβολικῶς μαντεύεσθαι φαίη τις ἂν ἡμᾶς, ἐπαινέσεις δὲ μᾶλλον τῆς εἰς Θεὸν εὐλαβείας. Δεδόσθαι γε μὴν καὶ αὐτῷ φησιν ὀρνίθων φωνάς, διδασκούσας ὅτι τοῖς τῆς βασιλείας ἐνιζήσει θάκοις. Ὦ σοφωτάτων αὐτοῦ προφητῶν ! Προεσήμηναν αὐτῷ περὶ τῶν οὕτω σεπτῶν καὶ ἐξῃρημένων πραγμάτων, αἱ κιττών που τάχα καὶ κοψίχων φωνας, προσθήσω δὲ καὶ χαραδριούς· λαλίστατον γὰρ ὅτι μάλιστα τὸ στρουθίον. Ἀλλὰ τοῖς μὲν τὰ ἴσα φρονεῖν ἑλομένοις αὐτῷ αἱ πτηνῶν ἀγέλαι παρατρυζέτωσαν τὸ δοκοῦν. Αεὶ γάρ πως αὐτοῖς ἡ ἀπάτη φίλον. Ἡμεῖς δὲ τοὺς ὑπὲρ χάρα φοιτώντας ὄρνις πολλὰ χαίρειν λέγοντες, τὰ πάντα εἰδέναι προςνεμοῦμεν τῷ τῶν ὅλων κατεξου- σιάζοντι Θεῷ, αὐτόν τε φαμὲν μόνον εἶναι Βασιλέα καὶ Κύριον οὐρανοῦ τε καὶ γῆς, Δημιουργὸν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, αἰσθητῶν τε καὶ νοητών. Παρήγαγε γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων εἰς ὕπαρξιν τὰ οὐκ ὄντα ποτὲ διὰ τοῦ Υἱοῦ, δι' οὗ καὶ μεθ᾽ οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. μ Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονη- τῆς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οίησις γάρ, προκοπῆς ἐκκοπή, κατά τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον.. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οίησις, προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα FRAGMENTA EX LIBRIS CONTRA JULIANUM. tem potius in Deum laudaveris. Certe datas sibi quoque voces avium inquit, quibus admonitus est fore ut in imperii solio sederet. sapientissimos ejus prophetas! Prædixerunt ei res tam augustas, tamque eximias, picarum forte aut merularum vo- ces: addam et charadriorum: avicula quippe est omnium maxime garrula. Sed ejus suffragatoribus oscinum greges obstrepant quod velint; fraus enini ipsis amica fere semper est. Nos autem avibus quæ capiti nostro supervolitant, valere jussis, re- rum omnium scientiam universi Dominatori Deo tribuimus, eumque dicimus cœli ac terræ solum esse Regem ac Dominum, rerum visibilium et invisibi lium, quæque sensu aut intellectu percipiuntur, Opificem. Produxit enim ex pililo in rerum natu- ram ea quæ aliquando non erant, per Filium; per quem, et cum quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu, in secula. Amen. nos conjectores et hariolos dixeris, sed ob pieta- FRAGMENTA EX RELIQUIS S. CYRILLI CONTRA JULIANUM LIBRIS QUI DESIDERANTUR. - MONITUM. (Ang. Mai Biblioth. nova Patrum, II, sqq.) Cyrilli adversus Julianum imp. decem exstant libri; verum nonnisi primum e tribus Juliani libris ad- versus fidem Christianam, in prædictis decem a Cyrillo fuisse refutatum, jamdiu observarunt viri docti, v. gr. Tillemontius, Dupinius, Cellerius. Spanhemio quoque in Præf. non videtur Cyrillus operi suo colophonem imposuisse. Quid quod apud auctores ecclesiasticos, et in ipsis a Cyrillo citatis fragmentis, qua'dam exstant Juliani, quæ cum omnino refutatione egerent, ea tamen in superstitibus decem Cyrilli libris non fit ? Su- pererat igitur ul crederemus vel Cyrillum opus suum non absolvisse, vel partem ejus esse deperditam. Sed reapse Joan. Damascenus in Parallelis citat Cyrilli in Julianum libros XII, XV, XVI, XVII, XVIII. Apud nos autem in Leontii ac Joannis rerum sacrarum libro, quem jamdiu edidimus, citantur ex Cyrilli opere fragmenta ab XI usque ad librum XIX. Ergo totidem saltem fuerunt hujus operis libri : mtrumque est quod ex denis prioribus semel, ex posterioribus vero semel et iterum citant hi duo ɛacrarum rerum scri- plores. Has ergo licet exiguas reliquorum Cyrilli librorum, quos desideramus, copiolas non sine interpreta- tione Latina hic exponemus. Nec mirum, si nikil fere sint nisi apophthegmata seu sententiæ; id enim accidit ex instituto Leontii et Ivannis eclogariorum, qui sui operis gnomici titulos ex idoneis auctoritatibus con Legebant. C Vere dicitur homo præsumpliosus contemptor et jactabundus nihil efficere, ultra prophetæ ora- culum. Nam præsumptio profectum amputat, juxta vulgare et in ore multorum frequens effalum. Ex eodem libro. Præsumptio profectum amputat. Etenim cum 30. Beali Cyrilli ex libro Xl adversus Julianum.
From XII Against Julian 3Ἐκ τοῦ ιβ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ 3
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ιβ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ μὲν κακῶς ἀγορεύειν οὐκ ἂν ἕλοιτό τις, εὔδηλον οἶμαι παντί·
ἐξ αὐτοῦ φύντι παιδί, ἐπεὶ καὶ νῦν ἡμεῖς εἴπερ ἀγχί- Α νοι καὶ θεοφιλεῖς [ἐσμὲν], ἐπὶ παντί πράγματι συλλή πτορα καὶ ἐπαγωγὸν ποιεῖσθαι σπουδάζομεν τὸν τῶν ὅλων κατεξουσιάζοντα Θεὸν, καὶ τὴν ἐφ' ἑκάστῳ τῶν πρακτέων παρ' αὐτοῦ ζητοῦμεν ὁδόν· καὶ οὐ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας συμβολικῶς μαντεύεσθαι φαίη τις ἂν ἡμᾶς, ἐπαινέσεις δὲ μᾶλλον τῆς εἰς Θεὸν εὐλαβείας. Δεδόσθαι γε μὴν καὶ αὐτῷ φησιν ὀρνίθων φωνάς, διδασκούσας ὅτι τοῖς τῆς βασιλείας ἐνιζήσει θάκοις. Ὦ σοφωτάτων αὐτοῦ προφητῶν ! Προεσήμηναν αὐτῷ περὶ τῶν οὕτω σεπτῶν καὶ ἐξῃρημένων πραγμάτων, αἱ κιττών που τάχα καὶ κοψίχων φωνας, προσθήσω δὲ καὶ χαραδριούς· λαλίστατον γὰρ ὅτι μάλιστα τὸ στρουθίον. Ἀλλὰ τοῖς μὲν τὰ ἴσα φρονεῖν ἑλομένοις αὐτῷ αἱ πτηνῶν ἀγέλαι παρατρυζέτωσαν τὸ δοκοῦν. Αεὶ γάρ πως αὐτοῖς ἡ ἀπάτη φίλον. Ἡμεῖς δὲ τοὺς ὑπὲρ χάρα φοιτώντας ὄρνις πολλὰ χαίρειν λέγοντες, τὰ πάντα εἰδέναι προςνεμοῦμεν τῷ τῶν ὅλων κατεξου- σιάζοντι Θεῷ, αὐτόν τε φαμὲν μόνον εἶναι Βασιλέα καὶ Κύριον οὐρανοῦ τε καὶ γῆς, Δημιουργὸν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, αἰσθητῶν τε καὶ νοητών. Παρήγαγε γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων εἰς ὕπαρξιν τὰ οὐκ ὄντα ποτὲ διὰ τοῦ Υἱοῦ, δι' οὗ καὶ μεθ᾽ οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. μ Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονη- τῆς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οίησις γάρ, προκοπῆς ἐκκοπή, κατά τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον.. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οίησις, προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα FRAGMENTA EX LIBRIS CONTRA JULIANUM. tem potius in Deum laudaveris. Certe datas sibi quoque voces avium inquit, quibus admonitus est fore ut in imperii solio sederet. sapientissimos ejus prophetas! Prædixerunt ei res tam augustas, tamque eximias, picarum forte aut merularum vo- ces: addam et charadriorum: avicula quippe est omnium maxime garrula. Sed ejus suffragatoribus oscinum greges obstrepant quod velint; fraus enini ipsis amica fere semper est. Nos autem avibus quæ capiti nostro supervolitant, valere jussis, re- rum omnium scientiam universi Dominatori Deo tribuimus, eumque dicimus cœli ac terræ solum esse Regem ac Dominum, rerum visibilium et invisibi lium, quæque sensu aut intellectu percipiuntur, Opificem. Produxit enim ex pililo in rerum natu- ram ea quæ aliquando non erant, per Filium; per quem, et cum quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu, in secula. Amen. nos conjectores et hariolos dixeris, sed ob pieta- FRAGMENTA EX RELIQUIS S. CYRILLI CONTRA JULIANUM LIBRIS QUI DESIDERANTUR. - MONITUM. (Ang. Mai Biblioth. nova Patrum, II, sqq.) Cyrilli adversus Julianum imp. decem exstant libri; verum nonnisi primum e tribus Juliani libris ad- versus fidem Christianam, in prædictis decem a Cyrillo fuisse refutatum, jamdiu observarunt viri docti, v. gr. Tillemontius, Dupinius, Cellerius. Spanhemio quoque in Præf. non videtur Cyrillus operi suo colophonem imposuisse. Quid quod apud auctores ecclesiasticos, et in ipsis a Cyrillo citatis fragmentis, qua'dam exstant Juliani, quæ cum omnino refutatione egerent, ea tamen in superstitibus decem Cyrilli libris non fit ? Su- pererat igitur ul crederemus vel Cyrillum opus suum non absolvisse, vel partem ejus esse deperditam. Sed reapse Joan. Damascenus in Parallelis citat Cyrilli in Julianum libros XII, XV, XVI, XVII, XVIII. Apud nos autem in Leontii ac Joannis rerum sacrarum libro, quem jamdiu edidimus, citantur ex Cyrilli opere fragmenta ab XI usque ad librum XIX. Ergo totidem saltem fuerunt hujus operis libri : mtrumque est quod ex denis prioribus semel, ex posterioribus vero semel et iterum citant hi duo ɛacrarum rerum scri- plores. Has ergo licet exiguas reliquorum Cyrilli librorum, quos desideramus, copiolas non sine interpreta- tione Latina hic exponemus. Nec mirum, si nikil fere sint nisi apophthegmata seu sententiæ; id enim accidit ex instituto Leontii et Ivannis eclogariorum, qui sui operis gnomici titulos ex idoneis auctoritatibus con Legebant. C Vere dicitur homo præsumpliosus contemptor et jactabundus nihil efficere, ultra prophetæ ora- culum. Nam præsumptio profectum amputat, juxta vulgare et in ore multorum frequens effalum. Ex eodem libro. Præsumptio profectum amputat. Etenim cum 30. Beali Cyrilli ex libro Xl adversus Julianum.
δημῶδες ὅμως τοῦτο καὶ ἀγοραῖον.
ἐξ αὐτοῦ φύντι παιδί, ἐπεὶ καὶ νῦν ἡμεῖς εἴπερ ἀγχί- Α νοι καὶ θεοφιλεῖς [ἐσμὲν], ἐπὶ παντί πράγματι συλλή πτορα καὶ ἐπαγωγὸν ποιεῖσθαι σπουδάζομεν τὸν τῶν ὅλων κατεξουσιάζοντα Θεὸν, καὶ τὴν ἐφ' ἑκάστῳ τῶν πρακτέων παρ' αὐτοῦ ζητοῦμεν ὁδόν· καὶ οὐ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας συμβολικῶς μαντεύεσθαι φαίη τις ἂν ἡμᾶς, ἐπαινέσεις δὲ μᾶλλον τῆς εἰς Θεὸν εὐλαβείας. Δεδόσθαι γε μὴν καὶ αὐτῷ φησιν ὀρνίθων φωνάς, διδασκούσας ὅτι τοῖς τῆς βασιλείας ἐνιζήσει θάκοις. Ὦ σοφωτάτων αὐτοῦ προφητῶν ! Προεσήμηναν αὐτῷ περὶ τῶν οὕτω σεπτῶν καὶ ἐξῃρημένων πραγμάτων, αἱ κιττών που τάχα καὶ κοψίχων φωνας, προσθήσω δὲ καὶ χαραδριούς· λαλίστατον γὰρ ὅτι μάλιστα τὸ στρουθίον. Ἀλλὰ τοῖς μὲν τὰ ἴσα φρονεῖν ἑλομένοις αὐτῷ αἱ πτηνῶν ἀγέλαι παρατρυζέτωσαν τὸ δοκοῦν. Αεὶ γάρ πως αὐτοῖς ἡ ἀπάτη φίλον. Ἡμεῖς δὲ τοὺς ὑπὲρ χάρα φοιτώντας ὄρνις πολλὰ χαίρειν λέγοντες, τὰ πάντα εἰδέναι προςνεμοῦμεν τῷ τῶν ὅλων κατεξου- σιάζοντι Θεῷ, αὐτόν τε φαμὲν μόνον εἶναι Βασιλέα καὶ Κύριον οὐρανοῦ τε καὶ γῆς, Δημιουργὸν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, αἰσθητῶν τε καὶ νοητών. Παρήγαγε γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων εἰς ὕπαρξιν τὰ οὐκ ὄντα ποτὲ διὰ τοῦ Υἱοῦ, δι' οὗ καὶ μεθ᾽ οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. μ Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονη- τῆς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οίησις γάρ, προκοπῆς ἐκκοπή, κατά τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον.. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οίησις, προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα FRAGMENTA EX LIBRIS CONTRA JULIANUM. tem potius in Deum laudaveris. Certe datas sibi quoque voces avium inquit, quibus admonitus est fore ut in imperii solio sederet. sapientissimos ejus prophetas! Prædixerunt ei res tam augustas, tamque eximias, picarum forte aut merularum vo- ces: addam et charadriorum: avicula quippe est omnium maxime garrula. Sed ejus suffragatoribus oscinum greges obstrepant quod velint; fraus enini ipsis amica fere semper est. Nos autem avibus quæ capiti nostro supervolitant, valere jussis, re- rum omnium scientiam universi Dominatori Deo tribuimus, eumque dicimus cœli ac terræ solum esse Regem ac Dominum, rerum visibilium et invisibi lium, quæque sensu aut intellectu percipiuntur, Opificem. Produxit enim ex pililo in rerum natu- ram ea quæ aliquando non erant, per Filium; per quem, et cum quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu, in secula. Amen. nos conjectores et hariolos dixeris, sed ob pieta- FRAGMENTA EX RELIQUIS S. CYRILLI CONTRA JULIANUM LIBRIS QUI DESIDERANTUR. - MONITUM. (Ang. Mai Biblioth. nova Patrum, II, sqq.) Cyrilli adversus Julianum imp. decem exstant libri; verum nonnisi primum e tribus Juliani libris ad- versus fidem Christianam, in prædictis decem a Cyrillo fuisse refutatum, jamdiu observarunt viri docti, v. gr. Tillemontius, Dupinius, Cellerius. Spanhemio quoque in Præf. non videtur Cyrillus operi suo colophonem imposuisse. Quid quod apud auctores ecclesiasticos, et in ipsis a Cyrillo citatis fragmentis, qua'dam exstant Juliani, quæ cum omnino refutatione egerent, ea tamen in superstitibus decem Cyrilli libris non fit ? Su- pererat igitur ul crederemus vel Cyrillum opus suum non absolvisse, vel partem ejus esse deperditam. Sed reapse Joan. Damascenus in Parallelis citat Cyrilli in Julianum libros XII, XV, XVI, XVII, XVIII. Apud nos autem in Leontii ac Joannis rerum sacrarum libro, quem jamdiu edidimus, citantur ex Cyrilli opere fragmenta ab XI usque ad librum XIX. Ergo totidem saltem fuerunt hujus operis libri : mtrumque est quod ex denis prioribus semel, ex posterioribus vero semel et iterum citant hi duo ɛacrarum rerum scri- plores. Has ergo licet exiguas reliquorum Cyrilli librorum, quos desideramus, copiolas non sine interpreta- tione Latina hic exponemus. Nec mirum, si nikil fere sint nisi apophthegmata seu sententiæ; id enim accidit ex instituto Leontii et Ivannis eclogariorum, qui sui operis gnomici titulos ex idoneis auctoritatibus con Legebant. C Vere dicitur homo præsumpliosus contemptor et jactabundus nihil efficere, ultra prophetæ ora- culum. Nam præsumptio profectum amputat, juxta vulgare et in ore multorum frequens effalum. Ex eodem libro. Præsumptio profectum amputat. Etenim cum 30. Beali Cyrilli ex libro Xl adversus Julianum.
From Discourse XIV Against JulianἘκ τοῦ κατὰ Ἰουλιανοῦ ιδ λόγου
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰουλιανοῦ ιδ λόγου. Ἔνεστιν ἀνθρώπῳ παντὶ τὸ εὐδοκιμεῖν δύνασθαι καὶ διαβιῶναι λαμπρῶς.
ἐξ αὐτοῦ φύντι παιδί, ἐπεὶ καὶ νῦν ἡμεῖς εἴπερ ἀγχί- Α νοι καὶ θεοφιλεῖς [ἐσμὲν], ἐπὶ παντί πράγματι συλλή πτορα καὶ ἐπαγωγὸν ποιεῖσθαι σπουδάζομεν τὸν τῶν ὅλων κατεξουσιάζοντα Θεὸν, καὶ τὴν ἐφ' ἑκάστῳ τῶν πρακτέων παρ' αὐτοῦ ζητοῦμεν ὁδόν· καὶ οὐ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας συμβολικῶς μαντεύεσθαι φαίη τις ἂν ἡμᾶς, ἐπαινέσεις δὲ μᾶλλον τῆς εἰς Θεὸν εὐλαβείας. Δεδόσθαι γε μὴν καὶ αὐτῷ φησιν ὀρνίθων φωνάς, διδασκούσας ὅτι τοῖς τῆς βασιλείας ἐνιζήσει θάκοις. Ὦ σοφωτάτων αὐτοῦ προφητῶν ! Προεσήμηναν αὐτῷ περὶ τῶν οὕτω σεπτῶν καὶ ἐξῃρημένων πραγμάτων, αἱ κιττών που τάχα καὶ κοψίχων φωνας, προσθήσω δὲ καὶ χαραδριούς· λαλίστατον γὰρ ὅτι μάλιστα τὸ στρουθίον. Ἀλλὰ τοῖς μὲν τὰ ἴσα φρονεῖν ἑλομένοις αὐτῷ αἱ πτηνῶν ἀγέλαι παρατρυζέτωσαν τὸ δοκοῦν. Αεὶ γάρ πως αὐτοῖς ἡ ἀπάτη φίλον. Ἡμεῖς δὲ τοὺς ὑπὲρ χάρα φοιτώντας ὄρνις πολλὰ χαίρειν λέγοντες, τὰ πάντα εἰδέναι προςνεμοῦμεν τῷ τῶν ὅλων κατεξου- σιάζοντι Θεῷ, αὐτόν τε φαμὲν μόνον εἶναι Βασιλέα καὶ Κύριον οὐρανοῦ τε καὶ γῆς, Δημιουργὸν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων, αἰσθητῶν τε καὶ νοητών. Παρήγαγε γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων εἰς ὕπαρξιν τὰ οὐκ ὄντα ποτὲ διὰ τοῦ Υἱοῦ, δι' οὗ καὶ μεθ᾽ οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ ἡ δόξα σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. μ Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ια' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονη- τῆς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οίησις γάρ, προκοπῆς ἐκκοπή, κατά τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον.. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οίησις, προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα FRAGMENTA EX LIBRIS CONTRA JULIANUM. tem potius in Deum laudaveris. Certe datas sibi quoque voces avium inquit, quibus admonitus est fore ut in imperii solio sederet. sapientissimos ejus prophetas! Prædixerunt ei res tam augustas, tamque eximias, picarum forte aut merularum vo- ces: addam et charadriorum: avicula quippe est omnium maxime garrula. Sed ejus suffragatoribus oscinum greges obstrepant quod velint; fraus enini ipsis amica fere semper est. Nos autem avibus quæ capiti nostro supervolitant, valere jussis, re- rum omnium scientiam universi Dominatori Deo tribuimus, eumque dicimus cœli ac terræ solum esse Regem ac Dominum, rerum visibilium et invisibi lium, quæque sensu aut intellectu percipiuntur, Opificem. Produxit enim ex pililo in rerum natu- ram ea quæ aliquando non erant, per Filium; per quem, et cum quo Deo et Patri gloria, cum sancto Spiritu, in secula. Amen. nos conjectores et hariolos dixeris, sed ob pieta- FRAGMENTA EX RELIQUIS S. CYRILLI CONTRA JULIANUM LIBRIS QUI DESIDERANTUR. - MONITUM. (Ang. Mai Biblioth. nova Patrum, II, sqq.) Cyrilli adversus Julianum imp. decem exstant libri; verum nonnisi primum e tribus Juliani libris ad- versus fidem Christianam, in prædictis decem a Cyrillo fuisse refutatum, jamdiu observarunt viri docti, v. gr. Tillemontius, Dupinius, Cellerius. Spanhemio quoque in Præf. non videtur Cyrillus operi suo colophonem imposuisse. Quid quod apud auctores ecclesiasticos, et in ipsis a Cyrillo citatis fragmentis, qua'dam exstant Juliani, quæ cum omnino refutatione egerent, ea tamen in superstitibus decem Cyrilli libris non fit ? Su- pererat igitur ul crederemus vel Cyrillum opus suum non absolvisse, vel partem ejus esse deperditam. Sed reapse Joan. Damascenus in Parallelis citat Cyrilli in Julianum libros XII, XV, XVI, XVII, XVIII. Apud nos autem in Leontii ac Joannis rerum sacrarum libro, quem jamdiu edidimus, citantur ex Cyrilli opere fragmenta ab XI usque ad librum XIX. Ergo totidem saltem fuerunt hujus operis libri : mtrumque est quod ex denis prioribus semel, ex posterioribus vero semel et iterum citant hi duo ɛacrarum rerum scri- plores. Has ergo licet exiguas reliquorum Cyrilli librorum, quos desideramus, copiolas non sine interpreta- tione Latina hic exponemus. Nec mirum, si nikil fere sint nisi apophthegmata seu sententiæ; id enim accidit ex instituto Leontii et Ivannis eclogariorum, qui sui operis gnomici titulos ex idoneis auctoritatibus con Legebant. C Vere dicitur homo præsumpliosus contemptor et jactabundus nihil efficere, ultra prophetæ ora- culum. Nam præsumptio profectum amputat, juxta vulgare et in ore multorum frequens effalum. Ex eodem libro. Præsumptio profectum amputat. Etenim cum 30. Beali Cyrilli ex libro Xl adversus Julianum.
From the sameἘκ τῶν αὐτῶν
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 76:1058Ἐκ τῶν αὐτῶν. Αὐτόκλητός ἐστιν καὶ ἑκοντὶ ἰὼν πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν αὐτῷ δοκούντων ὁ ἄνθρωπος· δόξαν οὕτως εὖ ἔχειν τῷ πάντων Δημιουργῷ, ἵνα καὶ τὸ ἀγαθουργεῖν ᾑρημένοις τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν, καὶ τοῖς τὴν ἑτέραν ἰοῦσιν τρίβον, τὸ κατεσκῶφθαι δικαίως πρὸς ἁπάντων ἀκολουθῇ.
From Discourse XIV Against JulianἘκ τοῦ ιδ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 76:1059Ἐκ τοῦ ιδ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸν τοῦδε τοῦ βίου ἀναφυρμὸν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τῶν πραγμάτων πικρὰν ἀνάχυσιν κατασημαίνων ἀστείως ὁ Μελῳδὸς, «Αὕτη ἡ θάλασσα, ἔφη, ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος.»
From XIV Against JulianἘκ τοῦ ιδ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ιδ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Σκοτεινοί πως καὶ οὐχ ἅπασιν ἐναργεῖς οἱ δριμεῖς εἰς σωτηρίαν.
From XV Against Julian: By his own wills...Ἐκ τοῦ ιε τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ Ἰδίοις θελήμασι…
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 76:1060Ἐκ τοῦ ιε τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ Ἰδίοις θελήμασι διοικεῖται ὁ ἀνθρώπινος νοῦς, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν πρακτέων ἐθελοντὶ ἴεται· δόξαν ἔχειν ὀρθῶς καὶ τοῦτο τῷ πάντων ἀριστοτέχνῃ Θεῷ· ὥστε κἂν εἴ τις γένοιτο τῶν καθ’ ἡμᾶς ἐν μεθέξει τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνοικισθέντος αὐτῷ διὰ τοῦ ἀγίου βαπτίσματος, οὐ παρεῖται διὰ τοῦτο τοῦ κατὰ γνώμην οἰκείαν, καὶ ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ, διαβιοῦν·
Α τὴν ἄγνοιαν, ῥᾷον ἄν τις επιστήσειεν τοῖς οἴπω τί ευρύχειρος, διεγνωσμένοις· τόν γε μὴν ἐν δοκήσει τοῦ εἰδέναι καὶ ἄσοφόν τε καὶ ἀμαθῆ πάντη τε καὶ πάντως ἀπο- τελεῖ τὸ εἰδέναι δοκεῖν· οὐ γάρ τοι προσίεται τους τῶν διδασκόντων λόγους. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Οὐχ ἁπλῶς ὁ ἀγωνοθέτης τοῖς ἐθέλουσι τῶν ἀθλη τῶν τὰς ἐξαιρέτους χαρίζεται τιμάς, ἀναλόγως δὲ μᾶλλον ταῖς τῶν ἀθλούντων εὐδοκιμήσεσι διανέμει τὰ γέρα. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ. Τὸ νέμειν ἴσα τοῖς ἀνίσοις, τῆς μεγίστης ἐστὶν ἀδικίας. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αριστον καὶ σοφὸν εἶναί μοι δοκεῖ τοῦ καιροῦ τοῦ προσήκοντος μὴ ἀφαμαρτάνειν πράγμασιν. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ μὲν κακῶς ἀγορεύειν οὐκ ἂν ἔλοιτό τις, εἴδη λον οἶμαι παντί· δημώδες ὅμως τοῦτο καὶ ἀγο ραίον (1). Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰουλιανοῦ ιδ' λόγου. Ενεστιν ἀνθρώπῳ παντὶ τὸ εὐδοκιμείν δύνασθαι καὶ διαδιῶναι λαμπρῶς. Ἐκ τῶν αὐτῶν. Αὐτόκλητος ἐστιν καὶ ἐκοντὶ ἰὼν πρὸς πᾶν ἐτιοῦν τῶν αὐτῷ δοκούντων ὁ ἄνθρωπος· δόξαν οὕτως εξ ἔχειν τῷ πάντων Δημιουργῷ, ἵνα καὶ τὸ ἀγαθουργεῖν ᾑρημένοις τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν, καὶ τοῖς τὴν ἑτέραν ἰοῦσιν τρίβον, τὸ κατεσκῶσθαι δικαίως πρὸς ἀπάντων Ο ἀκολουθῇ. Ἐκ τοῦ ιδ' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸν τοῦδε τοῦ βίου ἀναφυρμὸν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τῶν πραγμάτων πικρὰν ἀνάχυσιν κατασημαίνων ἀστείως ὁ Μελῳδὸς, «Αὕτη ἡ θάλασσα, ἔφη, ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος (2). ο Ἐκ τοῦ ιδ' τῶν κατὰ Ιουλιανου. Σκοτεινοί πως καὶ οὐχ ἅπασιν ἐναργεῖς οἱ δριμείς εἰς σωτηρίαν. Ἐκ τοῦ μὲ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ Ιδίοις θελήμασι διοικεῖται ὁ ἀνθρώπινος νοῦς, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν πρακτέων ἐθελοντὶ ἴεται· δόξαν ἔχειν ὀρθῶς καὶ τοῦτο τῷ πάντων ἀριστοτέχνῃ Θεῷ (5)· ὥστε κἂν εἴ τις γένοιτο τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ἐν μεθέξει τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνοικισθέντος αὐτῷ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, οὐ παρεῖται διὰ τοῦτο τοῦ κατὰ γνώμην οἰκείαν, καὶ ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ, διαβιοῦν (4)· ἐλευθέραις δὲ ὥσπερ ηνίαις πρός τε τὸ ἀγαθὸν δια νένευχεν, καὶ τὸ ἐναντίον. τῶν εὐρύχωρος. • S. CYRILLI ALEXANDRINI. ARCHIEP. qui ignorantiam fatetur, facile aliquis ad ignorata- rum rerum notitiam perducet. At illum, qui scire se putat, insipientem atque indoctum sua ipsa præ- sumptio omnino facit. Neque enim docentiun se verba patitur. P. 104. Ex duodecimo adversus Julianum. Haud temere agonotheta præstantia munera athletarum voluntati largitur; sed, prout quisque certando excelluerit, ita præmia distribuit. P. 402. Ex eodem. Paria imparibus tribuere, summa injustitia est. P. 102. Ex duodecimo adversus Julianum. Optimum sapiensque consilium mihi videtur, rei bene gerendæ occasionem non omittere. P. 103. Ex duodecimo adversus Julianum. Neminem sponte velle vitiosa oratione uti, cuique patet. Quippe plebeium sordidumque est. P. 108. Ex libro XIV adversus Julianum. Est in hominis cujusque arbitrio bona cını faina puraque vivere. P. 109. Ex iisdem. Volens libensque unusquisque homo ad id quod sibi videtur tendere potest; quia sic universali Crea- to i placuit: ut qui bene agere voluerint, laudem necessario referant; qui autem diversa vin iverint, justumn convicium ab omnibus audiant. P. 94. Ex XIV adversus Julianum. Vitæ hujus, et negotiorum ejusdem, amaram confusionem et colluviem scite animadvertens Me- lodus aiebat : « lloc mare magnum et spatiosum'. P. 98. Ex XIV adversus Julianum. Tenebricosi quodammodo neque omnibus man - festi funt qui ad suam salutem tuendam callide incumbunt. P. 102. Ex XV adversus Julianum. Propria voluntate regitur hominis mens, et ad quodvis opus sponte sua progreditur. Sic enim visum recte est optimo omnium conditori Deo : at- que idleo quanquam quilibet ex nobis sanctum Spiritum inhabitantem habeat per sanctum bapti- sun,minime tanien fraudatur quominus possit juxta propriam sententiam vivere : sed laxatis quodam- modo habenis ad bonum vel el contrarium decurrit. P. 94. $ · Psal. cill, 23. Christianos. ideoque transtulerit spaliosum ma nibus. Sed tamen vocabulum manibus apud Patres veteres deest. Hieronymus, ut jam observavit Sa- baterius, additum dicit ex Hebræo et Theodotione B D in LXX, sub asterisco. Cæteroqui in Vaticano quo- que LXX codice legitur p. 78. perantiam baptizatis Christianis objectam a Juliano, ut fit lib. vm, p. 245. 1) Hoc dici videtur de Juliani conviciis adversus (2) Vicles quomodo vulgatus pro ευρύχωρος lege- (3) Coufer lib. ut in Julianum ed. Spanhemi, (4) Hoc fortasse dicitur propter morum intem
ἐλευθέραις δὲ ὥσπερ ἡνίαις πρός τε τὸ ἀγαθὸν διανένευκεν, καὶ τὸ ἐναντίον.
Α τὴν ἄγνοιαν, ῥᾷον ἄν τις επιστήσειεν τοῖς οἴπω τί ευρύχειρος, διεγνωσμένοις· τόν γε μὴν ἐν δοκήσει τοῦ εἰδέναι καὶ ἄσοφόν τε καὶ ἀμαθῆ πάντη τε καὶ πάντως ἀπο- τελεῖ τὸ εἰδέναι δοκεῖν· οὐ γάρ τοι προσίεται τους τῶν διδασκόντων λόγους. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Οὐχ ἁπλῶς ὁ ἀγωνοθέτης τοῖς ἐθέλουσι τῶν ἀθλη τῶν τὰς ἐξαιρέτους χαρίζεται τιμάς, ἀναλόγως δὲ μᾶλλον ταῖς τῶν ἀθλούντων εὐδοκιμήσεσι διανέμει τὰ γέρα. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ. Τὸ νέμειν ἴσα τοῖς ἀνίσοις, τῆς μεγίστης ἐστὶν ἀδικίας. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αριστον καὶ σοφὸν εἶναί μοι δοκεῖ τοῦ καιροῦ τοῦ προσήκοντος μὴ ἀφαμαρτάνειν πράγμασιν. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ μὲν κακῶς ἀγορεύειν οὐκ ἂν ἔλοιτό τις, εἴδη λον οἶμαι παντί· δημώδες ὅμως τοῦτο καὶ ἀγο ραίον (1). Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰουλιανοῦ ιδ' λόγου. Ενεστιν ἀνθρώπῳ παντὶ τὸ εὐδοκιμείν δύνασθαι καὶ διαδιῶναι λαμπρῶς. Ἐκ τῶν αὐτῶν. Αὐτόκλητος ἐστιν καὶ ἐκοντὶ ἰὼν πρὸς πᾶν ἐτιοῦν τῶν αὐτῷ δοκούντων ὁ ἄνθρωπος· δόξαν οὕτως εξ ἔχειν τῷ πάντων Δημιουργῷ, ἵνα καὶ τὸ ἀγαθουργεῖν ᾑρημένοις τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν, καὶ τοῖς τὴν ἑτέραν ἰοῦσιν τρίβον, τὸ κατεσκῶσθαι δικαίως πρὸς ἀπάντων Ο ἀκολουθῇ. Ἐκ τοῦ ιδ' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸν τοῦδε τοῦ βίου ἀναφυρμὸν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τῶν πραγμάτων πικρὰν ἀνάχυσιν κατασημαίνων ἀστείως ὁ Μελῳδὸς, «Αὕτη ἡ θάλασσα, ἔφη, ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος (2). ο Ἐκ τοῦ ιδ' τῶν κατὰ Ιουλιανου. Σκοτεινοί πως καὶ οὐχ ἅπασιν ἐναργεῖς οἱ δριμείς εἰς σωτηρίαν. Ἐκ τοῦ μὲ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ Ιδίοις θελήμασι διοικεῖται ὁ ἀνθρώπινος νοῦς, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν πρακτέων ἐθελοντὶ ἴεται· δόξαν ἔχειν ὀρθῶς καὶ τοῦτο τῷ πάντων ἀριστοτέχνῃ Θεῷ (5)· ὥστε κἂν εἴ τις γένοιτο τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ἐν μεθέξει τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνοικισθέντος αὐτῷ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, οὐ παρεῖται διὰ τοῦτο τοῦ κατὰ γνώμην οἰκείαν, καὶ ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ, διαβιοῦν (4)· ἐλευθέραις δὲ ὥσπερ ηνίαις πρός τε τὸ ἀγαθὸν δια νένευχεν, καὶ τὸ ἐναντίον. τῶν εὐρύχωρος. • S. CYRILLI ALEXANDRINI. ARCHIEP. qui ignorantiam fatetur, facile aliquis ad ignorata- rum rerum notitiam perducet. At illum, qui scire se putat, insipientem atque indoctum sua ipsa præ- sumptio omnino facit. Neque enim docentiun se verba patitur. P. 104. Ex duodecimo adversus Julianum. Haud temere agonotheta præstantia munera athletarum voluntati largitur; sed, prout quisque certando excelluerit, ita præmia distribuit. P. 402. Ex eodem. Paria imparibus tribuere, summa injustitia est. P. 102. Ex duodecimo adversus Julianum. Optimum sapiensque consilium mihi videtur, rei bene gerendæ occasionem non omittere. P. 103. Ex duodecimo adversus Julianum. Neminem sponte velle vitiosa oratione uti, cuique patet. Quippe plebeium sordidumque est. P. 108. Ex libro XIV adversus Julianum. Est in hominis cujusque arbitrio bona cını faina puraque vivere. P. 109. Ex iisdem. Volens libensque unusquisque homo ad id quod sibi videtur tendere potest; quia sic universali Crea- to i placuit: ut qui bene agere voluerint, laudem necessario referant; qui autem diversa vin iverint, justumn convicium ab omnibus audiant. P. 94. Ex XIV adversus Julianum. Vitæ hujus, et negotiorum ejusdem, amaram confusionem et colluviem scite animadvertens Me- lodus aiebat : « lloc mare magnum et spatiosum'. P. 98. Ex XIV adversus Julianum. Tenebricosi quodammodo neque omnibus man - festi funt qui ad suam salutem tuendam callide incumbunt. P. 102. Ex XV adversus Julianum. Propria voluntate regitur hominis mens, et ad quodvis opus sponte sua progreditur. Sic enim visum recte est optimo omnium conditori Deo : at- que idleo quanquam quilibet ex nobis sanctum Spiritum inhabitantem habeat per sanctum bapti- sun,minime tanien fraudatur quominus possit juxta propriam sententiam vivere : sed laxatis quodam- modo habenis ad bonum vel el contrarium decurrit. P. 94. $ · Psal. cill, 23. Christianos. ideoque transtulerit spaliosum ma nibus. Sed tamen vocabulum manibus apud Patres veteres deest. Hieronymus, ut jam observavit Sa- baterius, additum dicit ex Hebræo et Theodotione B D in LXX, sub asterisco. Cæteroqui in Vaticano quo- que LXX codice legitur p. 78. perantiam baptizatis Christianis objectam a Juliano, ut fit lib. vm, p. 245. 1) Hoc dici videtur de Juliani conviciis adversus (2) Vicles quomodo vulgatus pro ευρύχωρος lege- (3) Coufer lib. ut in Julianum ed. Spanhemi, (4) Hoc fortasse dicitur propter morum intem
From XV Against JulianἘκ τοῦ ιε τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ιε τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἔστιν πως ἀεὶ τὸ διαβάλλειν ἱππήλατον, καὶ τὸ ἀκρατὲς εἰς λόγους ἔνεστι πολλοῖς· δεῖ δὲ, οἶμαι, ταῖς καταῤῥήσεσιν αἷς ἂν ποιοῖτό τις καθ’ ὁτιοῦν, τὰς δείξεις ἀκολουθεῖν· εἰ δὲ ἀσθενεῖ πρὸς τοῦτο ὁ κατηγορεῖν ᾑρημένος, τὴν τοῦ συκοφαντεῖν δόξαν ἀποίσεται.
Α τὴν ἄγνοιαν, ῥᾷον ἄν τις επιστήσειεν τοῖς οἴπω τί ευρύχειρος, διεγνωσμένοις· τόν γε μὴν ἐν δοκήσει τοῦ εἰδέναι καὶ ἄσοφόν τε καὶ ἀμαθῆ πάντη τε καὶ πάντως ἀπο- τελεῖ τὸ εἰδέναι δοκεῖν· οὐ γάρ τοι προσίεται τους τῶν διδασκόντων λόγους. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Οὐχ ἁπλῶς ὁ ἀγωνοθέτης τοῖς ἐθέλουσι τῶν ἀθλη τῶν τὰς ἐξαιρέτους χαρίζεται τιμάς, ἀναλόγως δὲ μᾶλλον ταῖς τῶν ἀθλούντων εὐδοκιμήσεσι διανέμει τὰ γέρα. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ. Τὸ νέμειν ἴσα τοῖς ἀνίσοις, τῆς μεγίστης ἐστὶν ἀδικίας. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αριστον καὶ σοφὸν εἶναί μοι δοκεῖ τοῦ καιροῦ τοῦ προσήκοντος μὴ ἀφαμαρτάνειν πράγμασιν. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ μὲν κακῶς ἀγορεύειν οὐκ ἂν ἔλοιτό τις, εἴδη λον οἶμαι παντί· δημώδες ὅμως τοῦτο καὶ ἀγο ραίον (1). Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰουλιανοῦ ιδ' λόγου. Ενεστιν ἀνθρώπῳ παντὶ τὸ εὐδοκιμείν δύνασθαι καὶ διαδιῶναι λαμπρῶς. Ἐκ τῶν αὐτῶν. Αὐτόκλητος ἐστιν καὶ ἐκοντὶ ἰὼν πρὸς πᾶν ἐτιοῦν τῶν αὐτῷ δοκούντων ὁ ἄνθρωπος· δόξαν οὕτως εξ ἔχειν τῷ πάντων Δημιουργῷ, ἵνα καὶ τὸ ἀγαθουργεῖν ᾑρημένοις τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν, καὶ τοῖς τὴν ἑτέραν ἰοῦσιν τρίβον, τὸ κατεσκῶσθαι δικαίως πρὸς ἀπάντων Ο ἀκολουθῇ. Ἐκ τοῦ ιδ' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸν τοῦδε τοῦ βίου ἀναφυρμὸν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τῶν πραγμάτων πικρὰν ἀνάχυσιν κατασημαίνων ἀστείως ὁ Μελῳδὸς, «Αὕτη ἡ θάλασσα, ἔφη, ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος (2). ο Ἐκ τοῦ ιδ' τῶν κατὰ Ιουλιανου. Σκοτεινοί πως καὶ οὐχ ἅπασιν ἐναργεῖς οἱ δριμείς εἰς σωτηρίαν. Ἐκ τοῦ μὲ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ Ιδίοις θελήμασι διοικεῖται ὁ ἀνθρώπινος νοῦς, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν πρακτέων ἐθελοντὶ ἴεται· δόξαν ἔχειν ὀρθῶς καὶ τοῦτο τῷ πάντων ἀριστοτέχνῃ Θεῷ (5)· ὥστε κἂν εἴ τις γένοιτο τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ἐν μεθέξει τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνοικισθέντος αὐτῷ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, οὐ παρεῖται διὰ τοῦτο τοῦ κατὰ γνώμην οἰκείαν, καὶ ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ, διαβιοῦν (4)· ἐλευθέραις δὲ ὥσπερ ηνίαις πρός τε τὸ ἀγαθὸν δια νένευχεν, καὶ τὸ ἐναντίον. τῶν εὐρύχωρος. • S. CYRILLI ALEXANDRINI. ARCHIEP. qui ignorantiam fatetur, facile aliquis ad ignorata- rum rerum notitiam perducet. At illum, qui scire se putat, insipientem atque indoctum sua ipsa præ- sumptio omnino facit. Neque enim docentiun se verba patitur. P. 104. Ex duodecimo adversus Julianum. Haud temere agonotheta præstantia munera athletarum voluntati largitur; sed, prout quisque certando excelluerit, ita præmia distribuit. P. 402. Ex eodem. Paria imparibus tribuere, summa injustitia est. P. 102. Ex duodecimo adversus Julianum. Optimum sapiensque consilium mihi videtur, rei bene gerendæ occasionem non omittere. P. 103. Ex duodecimo adversus Julianum. Neminem sponte velle vitiosa oratione uti, cuique patet. Quippe plebeium sordidumque est. P. 108. Ex libro XIV adversus Julianum. Est in hominis cujusque arbitrio bona cını faina puraque vivere. P. 109. Ex iisdem. Volens libensque unusquisque homo ad id quod sibi videtur tendere potest; quia sic universali Crea- to i placuit: ut qui bene agere voluerint, laudem necessario referant; qui autem diversa vin iverint, justumn convicium ab omnibus audiant. P. 94. Ex XIV adversus Julianum. Vitæ hujus, et negotiorum ejusdem, amaram confusionem et colluviem scite animadvertens Me- lodus aiebat : « lloc mare magnum et spatiosum'. P. 98. Ex XIV adversus Julianum. Tenebricosi quodammodo neque omnibus man - festi funt qui ad suam salutem tuendam callide incumbunt. P. 102. Ex XV adversus Julianum. Propria voluntate regitur hominis mens, et ad quodvis opus sponte sua progreditur. Sic enim visum recte est optimo omnium conditori Deo : at- que idleo quanquam quilibet ex nobis sanctum Spiritum inhabitantem habeat per sanctum bapti- sun,minime tanien fraudatur quominus possit juxta propriam sententiam vivere : sed laxatis quodam- modo habenis ad bonum vel el contrarium decurrit. P. 94. $ · Psal. cill, 23. Christianos. ideoque transtulerit spaliosum ma nibus. Sed tamen vocabulum manibus apud Patres veteres deest. Hieronymus, ut jam observavit Sa- baterius, additum dicit ex Hebræo et Theodotione B D in LXX, sub asterisco. Cæteroqui in Vaticano quo- que LXX codice legitur p. 78. perantiam baptizatis Christianis objectam a Juliano, ut fit lib. vm, p. 245. 1) Hoc dici videtur de Juliani conviciis adversus (2) Vicles quomodo vulgatus pro ευρύχωρος lege- (3) Coufer lib. ut in Julianum ed. Spanhemi, (4) Hoc fortasse dicitur propter morum intem
From Discourse XV Against JulianἘκ τοῦ ιε λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ιε λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ εὐϊματεῖν μειρακιῶδές ἐστι μόνον, καὶ ἐν μόνῃ δοκήσει τὸ ἡδὺ ἔχει, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς διαπαίζει.
Α τὴν ἄγνοιαν, ῥᾷον ἄν τις επιστήσειεν τοῖς οἴπω τί ευρύχειρος, διεγνωσμένοις· τόν γε μὴν ἐν δοκήσει τοῦ εἰδέναι καὶ ἄσοφόν τε καὶ ἀμαθῆ πάντη τε καὶ πάντως ἀπο- τελεῖ τὸ εἰδέναι δοκεῖν· οὐ γάρ τοι προσίεται τους τῶν διδασκόντων λόγους. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Οὐχ ἁπλῶς ὁ ἀγωνοθέτης τοῖς ἐθέλουσι τῶν ἀθλη τῶν τὰς ἐξαιρέτους χαρίζεται τιμάς, ἀναλόγως δὲ μᾶλλον ταῖς τῶν ἀθλούντων εὐδοκιμήσεσι διανέμει τὰ γέρα. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ. Τὸ νέμειν ἴσα τοῖς ἀνίσοις, τῆς μεγίστης ἐστὶν ἀδικίας. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αριστον καὶ σοφὸν εἶναί μοι δοκεῖ τοῦ καιροῦ τοῦ προσήκοντος μὴ ἀφαμαρτάνειν πράγμασιν. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ μὲν κακῶς ἀγορεύειν οὐκ ἂν ἔλοιτό τις, εἴδη λον οἶμαι παντί· δημώδες ὅμως τοῦτο καὶ ἀγο ραίον (1). Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰουλιανοῦ ιδ' λόγου. Ενεστιν ἀνθρώπῳ παντὶ τὸ εὐδοκιμείν δύνασθαι καὶ διαδιῶναι λαμπρῶς. Ἐκ τῶν αὐτῶν. Αὐτόκλητος ἐστιν καὶ ἐκοντὶ ἰὼν πρὸς πᾶν ἐτιοῦν τῶν αὐτῷ δοκούντων ὁ ἄνθρωπος· δόξαν οὕτως εξ ἔχειν τῷ πάντων Δημιουργῷ, ἵνα καὶ τὸ ἀγαθουργεῖν ᾑρημένοις τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν, καὶ τοῖς τὴν ἑτέραν ἰοῦσιν τρίβον, τὸ κατεσκῶσθαι δικαίως πρὸς ἀπάντων Ο ἀκολουθῇ. Ἐκ τοῦ ιδ' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸν τοῦδε τοῦ βίου ἀναφυρμὸν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τῶν πραγμάτων πικρὰν ἀνάχυσιν κατασημαίνων ἀστείως ὁ Μελῳδὸς, «Αὕτη ἡ θάλασσα, ἔφη, ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος (2). ο Ἐκ τοῦ ιδ' τῶν κατὰ Ιουλιανου. Σκοτεινοί πως καὶ οὐχ ἅπασιν ἐναργεῖς οἱ δριμείς εἰς σωτηρίαν. Ἐκ τοῦ μὲ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ Ιδίοις θελήμασι διοικεῖται ὁ ἀνθρώπινος νοῦς, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν πρακτέων ἐθελοντὶ ἴεται· δόξαν ἔχειν ὀρθῶς καὶ τοῦτο τῷ πάντων ἀριστοτέχνῃ Θεῷ (5)· ὥστε κἂν εἴ τις γένοιτο τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ἐν μεθέξει τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνοικισθέντος αὐτῷ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, οὐ παρεῖται διὰ τοῦτο τοῦ κατὰ γνώμην οἰκείαν, καὶ ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ, διαβιοῦν (4)· ἐλευθέραις δὲ ὥσπερ ηνίαις πρός τε τὸ ἀγαθὸν δια νένευχεν, καὶ τὸ ἐναντίον. τῶν εὐρύχωρος. • S. CYRILLI ALEXANDRINI. ARCHIEP. qui ignorantiam fatetur, facile aliquis ad ignorata- rum rerum notitiam perducet. At illum, qui scire se putat, insipientem atque indoctum sua ipsa præ- sumptio omnino facit. Neque enim docentiun se verba patitur. P. 104. Ex duodecimo adversus Julianum. Haud temere agonotheta præstantia munera athletarum voluntati largitur; sed, prout quisque certando excelluerit, ita præmia distribuit. P. 402. Ex eodem. Paria imparibus tribuere, summa injustitia est. P. 102. Ex duodecimo adversus Julianum. Optimum sapiensque consilium mihi videtur, rei bene gerendæ occasionem non omittere. P. 103. Ex duodecimo adversus Julianum. Neminem sponte velle vitiosa oratione uti, cuique patet. Quippe plebeium sordidumque est. P. 108. Ex libro XIV adversus Julianum. Est in hominis cujusque arbitrio bona cını faina puraque vivere. P. 109. Ex iisdem. Volens libensque unusquisque homo ad id quod sibi videtur tendere potest; quia sic universali Crea- to i placuit: ut qui bene agere voluerint, laudem necessario referant; qui autem diversa vin iverint, justumn convicium ab omnibus audiant. P. 94. Ex XIV adversus Julianum. Vitæ hujus, et negotiorum ejusdem, amaram confusionem et colluviem scite animadvertens Me- lodus aiebat : « lloc mare magnum et spatiosum'. P. 98. Ex XIV adversus Julianum. Tenebricosi quodammodo neque omnibus man - festi funt qui ad suam salutem tuendam callide incumbunt. P. 102. Ex XV adversus Julianum. Propria voluntate regitur hominis mens, et ad quodvis opus sponte sua progreditur. Sic enim visum recte est optimo omnium conditori Deo : at- que idleo quanquam quilibet ex nobis sanctum Spiritum inhabitantem habeat per sanctum bapti- sun,minime tanien fraudatur quominus possit juxta propriam sententiam vivere : sed laxatis quodam- modo habenis ad bonum vel el contrarium decurrit. P. 94. $ · Psal. cill, 23. Christianos. ideoque transtulerit spaliosum ma nibus. Sed tamen vocabulum manibus apud Patres veteres deest. Hieronymus, ut jam observavit Sa- baterius, additum dicit ex Hebræo et Theodotione B D in LXX, sub asterisco. Cæteroqui in Vaticano quo- que LXX codice legitur p. 78. perantiam baptizatis Christianis objectam a Juliano, ut fit lib. vm, p. 245. 1) Hoc dici videtur de Juliani conviciis adversus (2) Vicles quomodo vulgatus pro ευρύχωρος lege- (3) Coufer lib. ut in Julianum ed. Spanhemi, (4) Hoc fortasse dicitur propter morum intem
From X Against JulianἘκ τοῦ ι τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ι τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τοῖς ἄριστα γεηπονεῖν ἠθισμένοις, ἕποιτο ἂν εἰκότως τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν.
Α τὴν ἄγνοιαν, ῥᾷον ἄν τις επιστήσειεν τοῖς οἴπω τί ευρύχειρος, διεγνωσμένοις· τόν γε μὴν ἐν δοκήσει τοῦ εἰδέναι καὶ ἄσοφόν τε καὶ ἀμαθῆ πάντη τε καὶ πάντως ἀπο- τελεῖ τὸ εἰδέναι δοκεῖν· οὐ γάρ τοι προσίεται τους τῶν διδασκόντων λόγους. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Οὐχ ἁπλῶς ὁ ἀγωνοθέτης τοῖς ἐθέλουσι τῶν ἀθλη τῶν τὰς ἐξαιρέτους χαρίζεται τιμάς, ἀναλόγως δὲ μᾶλλον ταῖς τῶν ἀθλούντων εὐδοκιμήσεσι διανέμει τὰ γέρα. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ. Τὸ νέμειν ἴσα τοῖς ἀνίσοις, τῆς μεγίστης ἐστὶν ἀδικίας. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αριστον καὶ σοφὸν εἶναί μοι δοκεῖ τοῦ καιροῦ τοῦ προσήκοντος μὴ ἀφαμαρτάνειν πράγμασιν. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ μὲν κακῶς ἀγορεύειν οὐκ ἂν ἔλοιτό τις, εἴδη λον οἶμαι παντί· δημώδες ὅμως τοῦτο καὶ ἀγο ραίον (1). Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰουλιανοῦ ιδ' λόγου. Ενεστιν ἀνθρώπῳ παντὶ τὸ εὐδοκιμείν δύνασθαι καὶ διαδιῶναι λαμπρῶς. Ἐκ τῶν αὐτῶν. Αὐτόκλητος ἐστιν καὶ ἐκοντὶ ἰὼν πρὸς πᾶν ἐτιοῦν τῶν αὐτῷ δοκούντων ὁ ἄνθρωπος· δόξαν οὕτως εξ ἔχειν τῷ πάντων Δημιουργῷ, ἵνα καὶ τὸ ἀγαθουργεῖν ᾑρημένοις τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν, καὶ τοῖς τὴν ἑτέραν ἰοῦσιν τρίβον, τὸ κατεσκῶσθαι δικαίως πρὸς ἀπάντων Ο ἀκολουθῇ. Ἐκ τοῦ ιδ' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸν τοῦδε τοῦ βίου ἀναφυρμὸν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τῶν πραγμάτων πικρὰν ἀνάχυσιν κατασημαίνων ἀστείως ὁ Μελῳδὸς, «Αὕτη ἡ θάλασσα, ἔφη, ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος (2). ο Ἐκ τοῦ ιδ' τῶν κατὰ Ιουλιανου. Σκοτεινοί πως καὶ οὐχ ἅπασιν ἐναργεῖς οἱ δριμείς εἰς σωτηρίαν. Ἐκ τοῦ μὲ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ Ιδίοις θελήμασι διοικεῖται ὁ ἀνθρώπινος νοῦς, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν πρακτέων ἐθελοντὶ ἴεται· δόξαν ἔχειν ὀρθῶς καὶ τοῦτο τῷ πάντων ἀριστοτέχνῃ Θεῷ (5)· ὥστε κἂν εἴ τις γένοιτο τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ἐν μεθέξει τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνοικισθέντος αὐτῷ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, οὐ παρεῖται διὰ τοῦτο τοῦ κατὰ γνώμην οἰκείαν, καὶ ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ, διαβιοῦν (4)· ἐλευθέραις δὲ ὥσπερ ηνίαις πρός τε τὸ ἀγαθὸν δια νένευχεν, καὶ τὸ ἐναντίον. τῶν εὐρύχωρος. • S. CYRILLI ALEXANDRINI. ARCHIEP. qui ignorantiam fatetur, facile aliquis ad ignorata- rum rerum notitiam perducet. At illum, qui scire se putat, insipientem atque indoctum sua ipsa præ- sumptio omnino facit. Neque enim docentiun se verba patitur. P. 104. Ex duodecimo adversus Julianum. Haud temere agonotheta præstantia munera athletarum voluntati largitur; sed, prout quisque certando excelluerit, ita præmia distribuit. P. 402. Ex eodem. Paria imparibus tribuere, summa injustitia est. P. 102. Ex duodecimo adversus Julianum. Optimum sapiensque consilium mihi videtur, rei bene gerendæ occasionem non omittere. P. 103. Ex duodecimo adversus Julianum. Neminem sponte velle vitiosa oratione uti, cuique patet. Quippe plebeium sordidumque est. P. 108. Ex libro XIV adversus Julianum. Est in hominis cujusque arbitrio bona cını faina puraque vivere. P. 109. Ex iisdem. Volens libensque unusquisque homo ad id quod sibi videtur tendere potest; quia sic universali Crea- to i placuit: ut qui bene agere voluerint, laudem necessario referant; qui autem diversa vin iverint, justumn convicium ab omnibus audiant. P. 94. Ex XIV adversus Julianum. Vitæ hujus, et negotiorum ejusdem, amaram confusionem et colluviem scite animadvertens Me- lodus aiebat : « lloc mare magnum et spatiosum'. P. 98. Ex XIV adversus Julianum. Tenebricosi quodammodo neque omnibus man - festi funt qui ad suam salutem tuendam callide incumbunt. P. 102. Ex XV adversus Julianum. Propria voluntate regitur hominis mens, et ad quodvis opus sponte sua progreditur. Sic enim visum recte est optimo omnium conditori Deo : at- que idleo quanquam quilibet ex nobis sanctum Spiritum inhabitantem habeat per sanctum bapti- sun,minime tanien fraudatur quominus possit juxta propriam sententiam vivere : sed laxatis quodam- modo habenis ad bonum vel el contrarium decurrit. P. 94. $ · Psal. cill, 23. Christianos. ideoque transtulerit spaliosum ma nibus. Sed tamen vocabulum manibus apud Patres veteres deest. Hieronymus, ut jam observavit Sa- baterius, additum dicit ex Hebræo et Theodotione B D in LXX, sub asterisco. Cæteroqui in Vaticano quo- que LXX codice legitur p. 78. perantiam baptizatis Christianis objectam a Juliano, ut fit lib. vm, p. 245. 1) Hoc dici videtur de Juliani conviciis adversus (2) Vicles quomodo vulgatus pro ευρύχωρος lege- (3) Coufer lib. ut in Julianum ed. Spanhemi, (4) Hoc fortasse dicitur propter morum intem
From Discourse X Against JulianἘκ τοῦ ι λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ι λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ὅτι δὲ καὶ ἀναλόγως τοῖς ἑκάστου κατορθώμασιν ἡ τῆς ἀμοιβῆς ἀντέκτισις· ἰσοπαλεῖς τοῖς ἱδρῶσιν αἱ ἀμοιβαὶ τοῖς ἀνδραγαθεῖν ᾑρημένοις ἐκνεμεθήσονται παρὰ Θεοῦ· πληροφορήσει γὰρ καὶ αὐτὸς ὁ Σωτὴρ, τὴν τῶν ταλάντων διανομὴν οὐκ ἐν ἴσῳ μέτρῳ γενέσθαι λέγων· καθιστὰς δὲ τῶν εὐδοκιμηκότων, τὸν μὲν ἐπὶ δέκα πόλεων, τὸν δὲ ἐπὶ πέντε. Ταλαντεύεται γὰρ ὥσπερ ὁ ἑκάστου βίος, καὶ ἰσοστατήσει που πάντως τῆς ἡμῶν ἐπιεικείας ἡ ἀντέκτισις.
Α τὴν ἄγνοιαν, ῥᾷον ἄν τις επιστήσειεν τοῖς οἴπω τί ευρύχειρος, διεγνωσμένοις· τόν γε μὴν ἐν δοκήσει τοῦ εἰδέναι καὶ ἄσοφόν τε καὶ ἀμαθῆ πάντη τε καὶ πάντως ἀπο- τελεῖ τὸ εἰδέναι δοκεῖν· οὐ γάρ τοι προσίεται τους τῶν διδασκόντων λόγους. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Οὐχ ἁπλῶς ὁ ἀγωνοθέτης τοῖς ἐθέλουσι τῶν ἀθλη τῶν τὰς ἐξαιρέτους χαρίζεται τιμάς, ἀναλόγως δὲ μᾶλλον ταῖς τῶν ἀθλούντων εὐδοκιμήσεσι διανέμει τὰ γέρα. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ. Τὸ νέμειν ἴσα τοῖς ἀνίσοις, τῆς μεγίστης ἐστὶν ἀδικίας. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Αριστον καὶ σοφὸν εἶναί μοι δοκεῖ τοῦ καιροῦ τοῦ προσήκοντος μὴ ἀφαμαρτάνειν πράγμασιν. Ἐκ τοῦ ιβ' τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ μὲν κακῶς ἀγορεύειν οὐκ ἂν ἔλοιτό τις, εἴδη λον οἶμαι παντί· δημώδες ὅμως τοῦτο καὶ ἀγο ραίον (1). Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰουλιανοῦ ιδ' λόγου. Ενεστιν ἀνθρώπῳ παντὶ τὸ εὐδοκιμείν δύνασθαι καὶ διαδιῶναι λαμπρῶς. Ἐκ τῶν αὐτῶν. Αὐτόκλητος ἐστιν καὶ ἐκοντὶ ἰὼν πρὸς πᾶν ἐτιοῦν τῶν αὐτῷ δοκούντων ὁ ἄνθρωπος· δόξαν οὕτως εξ ἔχειν τῷ πάντων Δημιουργῷ, ἵνα καὶ τὸ ἀγαθουργεῖν ᾑρημένοις τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν, καὶ τοῖς τὴν ἑτέραν ἰοῦσιν τρίβον, τὸ κατεσκῶσθαι δικαίως πρὸς ἀπάντων Ο ἀκολουθῇ. Ἐκ τοῦ ιδ' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸν τοῦδε τοῦ βίου ἀναφυρμὸν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τῶν πραγμάτων πικρὰν ἀνάχυσιν κατασημαίνων ἀστείως ὁ Μελῳδὸς, «Αὕτη ἡ θάλασσα, ἔφη, ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος (2). ο Ἐκ τοῦ ιδ' τῶν κατὰ Ιουλιανου. Σκοτεινοί πως καὶ οὐχ ἅπασιν ἐναργεῖς οἱ δριμείς εἰς σωτηρίαν. Ἐκ τοῦ μὲ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ Ιδίοις θελήμασι διοικεῖται ὁ ἀνθρώπινος νοῦς, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν πρακτέων ἐθελοντὶ ἴεται· δόξαν ἔχειν ὀρθῶς καὶ τοῦτο τῷ πάντων ἀριστοτέχνῃ Θεῷ (5)· ὥστε κἂν εἴ τις γένοιτο τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ἐν μεθέξει τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνοικισθέντος αὐτῷ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, οὐ παρεῖται διὰ τοῦτο τοῦ κατὰ γνώμην οἰκείαν, καὶ ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ, διαβιοῦν (4)· ἐλευθέραις δὲ ὥσπερ ηνίαις πρός τε τὸ ἀγαθὸν δια νένευχεν, καὶ τὸ ἐναντίον. τῶν εὐρύχωρος. • S. CYRILLI ALEXANDRINI. ARCHIEP. qui ignorantiam fatetur, facile aliquis ad ignorata- rum rerum notitiam perducet. At illum, qui scire se putat, insipientem atque indoctum sua ipsa præ- sumptio omnino facit. Neque enim docentiun se verba patitur. P. 104. Ex duodecimo adversus Julianum. Haud temere agonotheta præstantia munera athletarum voluntati largitur; sed, prout quisque certando excelluerit, ita præmia distribuit. P. 402. Ex eodem. Paria imparibus tribuere, summa injustitia est. P. 102. Ex duodecimo adversus Julianum. Optimum sapiensque consilium mihi videtur, rei bene gerendæ occasionem non omittere. P. 103. Ex duodecimo adversus Julianum. Neminem sponte velle vitiosa oratione uti, cuique patet. Quippe plebeium sordidumque est. P. 108. Ex libro XIV adversus Julianum. Est in hominis cujusque arbitrio bona cını faina puraque vivere. P. 109. Ex iisdem. Volens libensque unusquisque homo ad id quod sibi videtur tendere potest; quia sic universali Crea- to i placuit: ut qui bene agere voluerint, laudem necessario referant; qui autem diversa vin iverint, justumn convicium ab omnibus audiant. P. 94. Ex XIV adversus Julianum. Vitæ hujus, et negotiorum ejusdem, amaram confusionem et colluviem scite animadvertens Me- lodus aiebat : « lloc mare magnum et spatiosum'. P. 98. Ex XIV adversus Julianum. Tenebricosi quodammodo neque omnibus man - festi funt qui ad suam salutem tuendam callide incumbunt. P. 102. Ex XV adversus Julianum. Propria voluntate regitur hominis mens, et ad quodvis opus sponte sua progreditur. Sic enim visum recte est optimo omnium conditori Deo : at- que idleo quanquam quilibet ex nobis sanctum Spiritum inhabitantem habeat per sanctum bapti- sun,minime tanien fraudatur quominus possit juxta propriam sententiam vivere : sed laxatis quodam- modo habenis ad bonum vel el contrarium decurrit. P. 94. $ · Psal. cill, 23. Christianos. ideoque transtulerit spaliosum ma nibus. Sed tamen vocabulum manibus apud Patres veteres deest. Hieronymus, ut jam observavit Sa- baterius, additum dicit ex Hebræo et Theodotione B D in LXX, sub asterisco. Cæteroqui in Vaticano quo- que LXX codice legitur p. 78. perantiam baptizatis Christianis objectam a Juliano, ut fit lib. vm, p. 245. 1) Hoc dici videtur de Juliani conviciis adversus (2) Vicles quomodo vulgatus pro ευρύχωρος lege- (3) Coufer lib. ut in Julianum ed. Spanhemi, (4) Hoc fortasse dicitur propter morum intem
PG 76:1061Ἐκ τοῦ ι λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ὁ τοῖς ἀνθρώποις ἀρέσκων, τοὺς παρ’ αὐτῶν ἐπαίνους ἔχοιεν ἂν εἰκότως εἰς ἀντιμισθίας δύναμιν· λήψεταί γε μὴν τῶν παρὰ Θεοῦ τὸ σύμπαν οὐδέν· εὐανδρίας γὰρ, τῆς ἐπὶ γῆς, φημὶ, τὸ ἀγαθὸν, οὐκ αὐτὸν ἐπόπτην ἐποίησε μᾶλλον, ἀλλὰ τῶν ὁρώντων τοὺς ὀφθαλμούς.
From Discourse X Against Julian 2Ἐκ τοῦ ι λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ 2
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 76:1062Ἐκ τοῦ ι λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Πᾶν αἰσχρὸν καὶ ἀκαλλὲς καὶ τοῖς εὖ βιοῦν ᾑρημένοις ἀνάρμοστον τὸ ὑβρίζειν ἐστὶ, καὶ οὐκ ἄν τις εἴη τοιοῦτος τῶν ἐν ἐφέσει σεμνότητος καὶ ἐπιεικείας.
From Book XVIII Against JulianἘκ τοῦ ιη βιβλίου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ιη βιβλίου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἕκαστος τῶν ἐπὶ τῆς γῆς τῶν ἑαυτοῦ θελημάτων διέλαχεν τὰς ἡνίας, καὶ ἐθελοντὴς ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τὰν ἴεται, τουτέστιν ἢ ἐπὶ ἀρετὴν, ἢ πρός γε τὰ χείρω.
From Discourse XVIII Against JulianἘκ τοῦ ιη λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 76:1064Ἐκ τοῦ ιη λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Εἰσί τινες, πλεῖστοι δὲ οὗτοι κατὰ τὸν βίον, οἳ τὸ σφίσιν αὐτοῖς [δοκοῦν] εὖ ἔχειν ὑπειλημμένοι ἀβασανίστως κρατύνουσιν. Οἴονται δὲ ὅτι πάντη τε καὶ πάντως σοφὰ λαλοῦσι καὶ ἀναμφίβλητα· πλὴν μέχρι τοσούτου τὴν τοῦ δοκεῖν εἶναι σοφοὶ καὶ ἀγχίνοοι κλέπτουσι δόξαν, ἄχρις ἂν αὐτοῖς ὁ πρὸς τῶν ἐτερογνωμονούντων ὑπαντήσῃ λόγος, γοργοτέροις ἐλέγχοις ἀντανιστάμενος.
Δ δόξαν, ἄχρις ἂν αὐτοῖς ὁ πρὸς των ετερογνωμονούν- Ρ. 105. Β των ὑπαντήσῃ λόγος, γοργοτέροις ἐλέγχοις ἀνταν- ιστάμενος (4). Ἐκ τοῦ τη' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἐν τῷ, Μηδὲν ἄγαν, εἶναι τὸ εὖ ἔχον· ἐν δὲ τῷ περιττῷ, τὰς διαβολάς. Ἐκ τοῦ ιη' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τοῖς οὐκ ἔχουσ: βίον τὸν ἐπιεικῆ καὶ τεθαυμασμέν νον, φορτικόν, ὡς ἔοικε, τὸ εὐδοκιμεῖν ἑτέρους εὐζωία καὶ ἀρετῇ· ἔγκλημα γὰρ τῆς ἑαυτῶν φαυλότητος ποιοῦνται τὸ χρῆμα, καὶ ταῖς ἑτέρων εὐκλείαις ἐπ ηρεθισμένοι, τὴν τῆς βασκανίας ὠδίνουσι φλόγα, καί τοι μᾶλλον ἐχρῆν ζηλοῦντας ἐλέσθαι τὸ ἄμεινον, καὶ πάντα σείοντας κάλων, ἁμιλλάσθαι φιλεῖν τοῖς ὧδε λαμπροῖς, οὐ φιλολογίας ποιήσασθαι πρόφασιν, & κατορθοῦν οὐ δεδύνηνται. Ἐκ τοῦ ιθ' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Πολύ λίαν παρὰ τοῖς ἔξω κεῖται τὸ τῆς εὐστομίας χρῆμα, καὶ τὸ λαμπρὸν τῆς λέξεως (4)· ἔνι δὲ ὅμως τῶν ὀνησιφόρων οὐδέν. Τὸν γὰρ φύσει Θεὸν καὶ Δη- μιουργὸν οὐκ ἔγνωσαν, ἀναριθμήτους δὲ θεοὺς τῷ βίῳ κομίζουσι (3). Εὐφυᾷ μὲν ἔχων τὴν γλῶτταν, οὐκ ἀθαύμαστον δὲ τὸ καλλιεπές· S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. aliter sentientium sermo occurret, validiore argu- mentorum si contradicens. Ex XVIII libro adversus Julianum. In eo quod nihil nimii sit, bona rei conditio est : excessus autem reprehensione non caret. P. 105. Ex XVIII libro adversus Julianum. • lis qui nec piam nec laudabilem vitam ge- runt, gravem videri par est alienam bonæ vitæ virtutisque ſamam. Nam sux ignaviæ accusationein putant esse aliorum opes: itaque aliena gloria cum- noti, invidia flammam concipiunt. Atqui potius oporteret quod melius est, æmulanter eligere: el omnes honestatis studiosos certatim splendidis ope- ribus imitari ; non autem reprehensionis materiam facere quidquid ipsi efficere neqeunt. P. 108. Ex XIX libro adversus Julianum. Ethnici auctores facundia et splendore dictionis valde excellunt: sed tamen illis nihil utile Inest. Namque eum, qui suapte natura Deus est atque Creator, non agnoverunt, et deos innumeros in mun- dum invexerunt. P. 106. Hani ac Cyrilli. Porro Cyrillus, præter commune episcopis tuendæ religionis stadium, peculiarem habuit causam scribendi contra opus Juliani, qui etiam impudentissima epistola (inter editas 51) con- nisus erat Alexandrinos abducere a Christianismo. tio : Diseria lingua et admirabili di- cendi venustate præditus. (1) Dici hoc videtur de argumentis contrariis Ju- (2) Ipse Julianus dicitur a Cyrillo libri sexti ini- (3) Confer lib. vII ed. Spanhemii, p. 252, B.
Ἐκ τοῦ ιη λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἐν τῷ, Μηδὲν ἄγαν, εἶναι τὸ εὖ ἔχον· ἐν δὲ τῷ περιττῷ, τὰς διαβολάς. Ἐκ τοῦ ιη λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τοῖς οὐκ ἔχουσι βίον τὸν ἐπιεικῆ καὶ τεθαυμασμένον, φορτικὸν, ὡς ἔοικε, τὸ εὐδοκιμεῖν ἑτέρους εὐζωί̈ᾳ καὶ ἀρετῇ· ἔγκλημα γὰρ τῆς ἑαυτῶν φαυλότητος ποιοῦνται τὸ χρῆμα, καὶ ταῖς ἑτέρων εὐκλείαις ἐπηρεθισμένοι, τὴν τῆς βασκανίας ὠδίνουσι φλόγα, καίτοι μᾶλλον ἐχρῆν ζηλοῦντας ἑλέσθαι τὸ ἄμεινον, καὶ παντα σείοντας κάλων, ἁμιλλᾶσθαι φιλεῖν τοῖς ὧδε λαμπροῖς, οὐ φιλοψογίας ποιήσασθαι πρόφασιν, ἃ κατορθοῦν οὐ δεδύνηνται.
Δ δόξαν, ἄχρις ἂν αὐτοῖς ὁ πρὸς των ετερογνωμονούν- Ρ. 105. Β των ὑπαντήσῃ λόγος, γοργοτέροις ἐλέγχοις ἀνταν- ιστάμενος (4). Ἐκ τοῦ τη' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἐν τῷ, Μηδὲν ἄγαν, εἶναι τὸ εὖ ἔχον· ἐν δὲ τῷ περιττῷ, τὰς διαβολάς. Ἐκ τοῦ ιη' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τοῖς οὐκ ἔχουσ: βίον τὸν ἐπιεικῆ καὶ τεθαυμασμέν νον, φορτικόν, ὡς ἔοικε, τὸ εὐδοκιμεῖν ἑτέρους εὐζωία καὶ ἀρετῇ· ἔγκλημα γὰρ τῆς ἑαυτῶν φαυλότητος ποιοῦνται τὸ χρῆμα, καὶ ταῖς ἑτέρων εὐκλείαις ἐπ ηρεθισμένοι, τὴν τῆς βασκανίας ὠδίνουσι φλόγα, καί τοι μᾶλλον ἐχρῆν ζηλοῦντας ἐλέσθαι τὸ ἄμεινον, καὶ πάντα σείοντας κάλων, ἁμιλλάσθαι φιλεῖν τοῖς ὧδε λαμπροῖς, οὐ φιλολογίας ποιήσασθαι πρόφασιν, & κατορθοῦν οὐ δεδύνηνται. Ἐκ τοῦ ιθ' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Πολύ λίαν παρὰ τοῖς ἔξω κεῖται τὸ τῆς εὐστομίας χρῆμα, καὶ τὸ λαμπρὸν τῆς λέξεως (4)· ἔνι δὲ ὅμως τῶν ὀνησιφόρων οὐδέν. Τὸν γὰρ φύσει Θεὸν καὶ Δη- μιουργὸν οὐκ ἔγνωσαν, ἀναριθμήτους δὲ θεοὺς τῷ βίῳ κομίζουσι (3). Εὐφυᾷ μὲν ἔχων τὴν γλῶτταν, οὐκ ἀθαύμαστον δὲ τὸ καλλιεπές· S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. aliter sentientium sermo occurret, validiore argu- mentorum si contradicens. Ex XVIII libro adversus Julianum. In eo quod nihil nimii sit, bona rei conditio est : excessus autem reprehensione non caret. P. 105. Ex XVIII libro adversus Julianum. • lis qui nec piam nec laudabilem vitam ge- runt, gravem videri par est alienam bonæ vitæ virtutisque ſamam. Nam sux ignaviæ accusationein putant esse aliorum opes: itaque aliena gloria cum- noti, invidia flammam concipiunt. Atqui potius oporteret quod melius est, æmulanter eligere: el omnes honestatis studiosos certatim splendidis ope- ribus imitari ; non autem reprehensionis materiam facere quidquid ipsi efficere neqeunt. P. 108. Ex XIX libro adversus Julianum. Ethnici auctores facundia et splendore dictionis valde excellunt: sed tamen illis nihil utile Inest. Namque eum, qui suapte natura Deus est atque Creator, non agnoverunt, et deos innumeros in mun- dum invexerunt. P. 106. Hani ac Cyrilli. Porro Cyrillus, præter commune episcopis tuendæ religionis stadium, peculiarem habuit causam scribendi contra opus Juliani, qui etiam impudentissima epistola (inter editas 51) con- nisus erat Alexandrinos abducere a Christianismo. tio : Diseria lingua et admirabili di- cendi venustate præditus. (1) Dici hoc videtur de argumentis contrariis Ju- (2) Ipse Julianus dicitur a Cyrillo libri sexti ini- (3) Confer lib. vII ed. Spanhemii, p. 252, B.
From Discourse XIX Against JulianἘκ τοῦ ιθ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Ἐκ τοῦ ιθ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Πολὺ λίαν παρὰ τοῖς ἔξω κεῖται τὸ τῆς εὐστομίας χρῆμα, καὶ τὸ λαμπρὸν τῆς λέξεως· ἔνι δὲ ὅμως τῶν ὀνησιφόρων οὐδέν. Τὸν γὰρ φύσει Θεὸν καὶ Δημιουργὸν οὐκ ἔγνωσαν, ἀναριθμήτους δὲ θεοὺς τῷ βίῳ κομίζουσι.
Δ δόξαν, ἄχρις ἂν αὐτοῖς ὁ πρὸς των ετερογνωμονούν- Ρ. 105. Β των ὑπαντήσῃ λόγος, γοργοτέροις ἐλέγχοις ἀνταν- ιστάμενος (4). Ἐκ τοῦ τη' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἐν τῷ, Μηδὲν ἄγαν, εἶναι τὸ εὖ ἔχον· ἐν δὲ τῷ περιττῷ, τὰς διαβολάς. Ἐκ τοῦ ιη' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τοῖς οὐκ ἔχουσ: βίον τὸν ἐπιεικῆ καὶ τεθαυμασμέν νον, φορτικόν, ὡς ἔοικε, τὸ εὐδοκιμεῖν ἑτέρους εὐζωία καὶ ἀρετῇ· ἔγκλημα γὰρ τῆς ἑαυτῶν φαυλότητος ποιοῦνται τὸ χρῆμα, καὶ ταῖς ἑτέρων εὐκλείαις ἐπ ηρεθισμένοι, τὴν τῆς βασκανίας ὠδίνουσι φλόγα, καί τοι μᾶλλον ἐχρῆν ζηλοῦντας ἐλέσθαι τὸ ἄμεινον, καὶ πάντα σείοντας κάλων, ἁμιλλάσθαι φιλεῖν τοῖς ὧδε λαμπροῖς, οὐ φιλολογίας ποιήσασθαι πρόφασιν, & κατορθοῦν οὐ δεδύνηνται. Ἐκ τοῦ ιθ' λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Πολύ λίαν παρὰ τοῖς ἔξω κεῖται τὸ τῆς εὐστομίας χρῆμα, καὶ τὸ λαμπρὸν τῆς λέξεως (4)· ἔνι δὲ ὅμως τῶν ὀνησιφόρων οὐδέν. Τὸν γὰρ φύσει Θεὸν καὶ Δη- μιουργὸν οὐκ ἔγνωσαν, ἀναριθμήτους δὲ θεοὺς τῷ βίῳ κομίζουσι (3). Εὐφυᾷ μὲν ἔχων τὴν γλῶτταν, οὐκ ἀθαύμαστον δὲ τὸ καλλιεπές· S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. aliter sentientium sermo occurret, validiore argu- mentorum si contradicens. Ex XVIII libro adversus Julianum. In eo quod nihil nimii sit, bona rei conditio est : excessus autem reprehensione non caret. P. 105. Ex XVIII libro adversus Julianum. • lis qui nec piam nec laudabilem vitam ge- runt, gravem videri par est alienam bonæ vitæ virtutisque ſamam. Nam sux ignaviæ accusationein putant esse aliorum opes: itaque aliena gloria cum- noti, invidia flammam concipiunt. Atqui potius oporteret quod melius est, æmulanter eligere: el omnes honestatis studiosos certatim splendidis ope- ribus imitari ; non autem reprehensionis materiam facere quidquid ipsi efficere neqeunt. P. 108. Ex XIX libro adversus Julianum. Ethnici auctores facundia et splendore dictionis valde excellunt: sed tamen illis nihil utile Inest. Namque eum, qui suapte natura Deus est atque Creator, non agnoverunt, et deos innumeros in mun- dum invexerunt. P. 106. Hani ac Cyrilli. Porro Cyrillus, præter commune episcopis tuendæ religionis stadium, peculiarem habuit causam scribendi contra opus Juliani, qui etiam impudentissima epistola (inter editas 51) con- nisus erat Alexandrinos abducere a Christianismo. tio : Diseria lingua et admirabili di- cendi venustate præditus. (1) Dici hoc videtur de argumentis contrariis Ju- (2) Ipse Julianus dicitur a Cyrillo libri sexti ini- (3) Confer lib. vII ed. Spanhemii, p. 252, B.
Second witness · khazarzar edition
Contra Julianum imperatorem FRAGMENTA EX RELIQUIS S. CURILLI CONTRA JULIANUM L IBRIS QUI DESIDERANTUR. Τοῦ μακαρίου Κυρίλλου ἐκ τοῦ ιαʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἀληθὲς εἰπεῖν ὡς ὁ κατοιόμενος καὶ καταφρονητὴς ἀνὴρ ἀλαζὼν, οὐδὲν μὴ περάνῃ κατὰ τὴν τοῦ προφήτου φωνήν· οἴησις γὰρ, προκοπῆς ἐκκοπὴ, κατὰ τὸν κοινὸν καὶ ἐν στόματι τῶν πολλῶν ὄντα λόγον. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. Οἴησις , προκοπῆς ἐκκοπή. τὸν μὲν γὰρ ὁμολογοῦντα 76.1060 τὴν ἄγνοιαν, ῥᾷον ἄν τις ἐπιστήσειεν τοῖς οὔπω διεγνωσμένοις· τόν γε μὴν ἐν δοκήσει τοῦ εἰδέναι καὶ ἄσοφόν τε καὶ ἀμαθῆ πάντη τε καὶ πάντως ἀποτελεῖ τὸ εἰδέναι δοκεῖν· οὐ γάρ τοι προσίεται τοὺς τῶν διδασκόντων λόγους. Ἐκ τοῦ ιβʹ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Οὐχ ἁπλῶς ὁ ἀγωνοθέτης τοῖς ἐθέλουσι τῶν ἀθλητῶν τὰς ἐξαιρέτους χαρίζεται τιμὰς, ἀναλόγως δὲ μᾶλλον ταῖς τῶν ἀθλούντων εὐδοκιμήσεσι διανέμει τὰ γέρα. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ. Τὸ νέμειν ἴσα τοῖς ἀνίσοις, τῆς μεγίστης ἐστὶν ἀδικίας. Ἐκ τοῦ ιβʹ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἄριστον καὶ σοφὸν εἶναί μοι δοκεῖ τοῦ καιροῦ τοῦ προσήκοντος μὴ ἀφαμαρτάνειν πράγμασιν. Ἐκ τοῦ ιβʹ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ μὲν κακῶς ἀγορεύειν οὐκ ἂν ἕλοιτό τις, εὔδηλον οἶμαι παντί· δημῶδες ὅμως τοῦτο καὶ ἀγοραῖον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰουλιανοῦ ιδʹ λόγου. Ἔνεστιν ἀνθρώπῳ παντὶ τὸ εὐδοκιμεῖν δύνασθαι καὶ διαβιῶναι λαμπρῶς. Ἐκ τῶν αὐτῶν. Αὐτόκλητός ἐστιν καὶ ἑκοντὶ ἰὼν πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν αὐτῷ δοκούντων ὁ ἄνθρωπος· δόξαν οὕτως εὖ ἔχειν τῷ πάντων Δημιουργῷ, ἵνα καὶ τὸ ἀγαθουργεῖν ᾑρημένοις τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν, καὶ τοῖς τὴν ἑτέραν ἰοῦσιν τρίβον, τὸ κατεσκῶφθαι δικαίως πρὸς ἁπάντων ἀκολουθῇ. Ἐκ τοῦ ιδʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸν τοῦδε τοῦ βίου ἀναφυρμὸν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ τῶν πραγμάτων πικρὰν ἀνάχυσιν κατασημαίνων ἀστείως ὁ Μελῳδὸς, Αὕτη ἡ θάλασσα, ἔφη, ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος. Ἐκ τοῦ ιδʹ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Σκοτεινοί πως καὶ οὐχ ἅπασιν ἐναργεῖς οἱ δριμεῖς εἰς σωτηρίαν. Ἐκ τοῦ ιεʹ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ Ἰδίοις θελήμασι διοικεῖται ὁ ἀνθρώπινος νοῦς, καὶ πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν πρακτέων ἐθελοντὶ ἴεται· δόξαν ἔχειν ὀρθῶς καὶ τοῦτο τῷ πάντων ἀριστοτέχνῃ Θεῷ· ὥστε κἂν εἴ τις γένοιτο τῶν καθ' ἡμᾶς ἐν μεθέξει τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐνοικισθέντος αὐτῷ διὰ τοῦ ἀγίου βαπτίσματος, οὐ παρεῖται διὰ τοῦτο τοῦ κατὰ γνώμην οἰκείαν, καὶ ὡς ἂν αὐτῷ δοκῇ, διαβιοῦν· ἐλευθέραις δὲ ὥσπερ ἡνίαις πρός τε τὸ ἀγαθὸν διανένευκεν, καὶ τὸ ἐναντίον. Ἐκ τοῦ ιεʹ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἔστιν πως ἀεὶ τὸ διαβάλλειν ἱππήλατον, καὶ τὸ ἀκρατὲς εἰς λόγους ἔνεστι πολλοῖς· δεῖ δὲ, οἶμαι, ταῖς καταῤῥήσεσιν αἷς ἂν ποιοῖτό τις καθ' ὁτιοῦν, τὰς δείξεις ἀκολουθεῖν· εἰ δὲ ἀσθενεῖ πρὸς τοῦτο ὁ κατηγορεῖν ᾑρημένος, τὴν τοῦ συκοφαντεῖν δόξαν ἀποίσεται. Ἐκ τοῦ ιεʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τὸ εὐϊματεῖν μειρακιῶδές ἐστι μόνον, καὶ ἐν μόνῃ δοκήσει τὸ ἡδὺ ἔχει, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς διαπαίζει. Ἐκ τοῦ ιςʹ τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Τοῖς ἄριστα γεηπονεῖν ἠθισμένοις, ἕποιτο ἂν εἰκότως τὸ ἐπαινεῖσθαι δεῖν. Ἐκ τοῦ ιςʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ὅτι δὲ καὶ ἀναλόγως τοῖς ἑκάστου κατορθώμασιν ἡ τῆς ἀμοιβῆς ἀντέκτισις· ἰσοπαλεῖς τοῖς ἱδρῶσιν αἱ ἀμοιβαὶ τοῖς ἀνδραγαθεῖν ᾑρημένοις ἐκνεμεθήσονται παρὰ Θεοῦ·
1 πληροφορήσει γὰρ καὶ αὐτὸς ὁ Σωτὴρ, τὴν τῶν ταλάντων διανομὴν οὐκ ἐν ἴσῳ μέτρῳ γενέσθαι λέγων· καθιστὰς δὲ τῶν εὐδοκιμηκότων, τὸν μὲν ἐπὶ δέκα πόλεων, τὸν δὲ ἐπὶ πέντε. Ταλαντεύεται γὰρ ὥσπερ ὁ ἑκάστου βίος, καὶ ἰσοστατήσει που πάντως τῆς ἡμῶν ἐπιεικείας ἡ ἀντέκτισις. Ἐκ τοῦ ιςʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ὁ τοῖς ἀνθρώποις ἀρέσκων, τοὺς παρ' αὐτῶν ἐπαίνους ἔχοιεν ἂν εἰκότως εἰς ἀντιμισθίας δύναμιν· λήψεταί γε μὴν τῶν παρὰ Θεοῦ τὸ σύμπαν οὐδέν· εὐανδρίας γὰρ, τῆς ἐπὶ γῆς, φημὶ, τὸ ἀγαθὸν, οὐκ αὐτὸν ἐπόπτην ἐποίησε μᾶλλον, ἀλλὰ τῶν ὁρώντων τοὺς ὀφθαλμούς. Ἐκ τοῦ ιςʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Πᾶν αἰσχρὸν καὶ ἀκαλλὲς καὶ τοῖς εὖ βιοῦν ᾑρημένοις ἀνάρμοστον τὸ ὑβρίζειν ἐστὶ, καὶ οὐκ ἄν τις εἴη τοιοῦτος τῶν ἐν ἐφέσει σεμνότητος καὶ ἐπιεικείας. Ἐκ τοῦ ιηʹ βιβλίου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἕκαστος τῶν ἐπὶ τῆς γῆς τῶν ἑαυτοῦ θελημάτων διέλαχεν τὰς ἡνίας, καὶ ἐθελοντὴς ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τὰν ἴεται, τουτέστιν ἢ ἐπὶ ἀρετὴν, ἢ πρός γε τὰ χείρω. Ἐκ τοῦ ιηʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Εἰσί τινες, πλεῖστοι δὲ οὗτοι κατὰ τὸν βίον, οἳ τὸ σφίσιν αὐτοῖς [δοκοῦν] εὖ ἔχειν ὑπειλημμένοι ἀβασανίστως κρατύνουσιν. Οἴονται δὲ ὅτι πάντη τε καὶ πάντως σοφὰ λαλοῦσι καὶ ἀναμφίβλητα· πλὴν μέχρι τοσούτου τὴν τοῦ δοκεῖν εἶναι σοφοὶ καὶ ἀγχίνοοι κλέπτουσι 76.1064 δόξαν, ἄχρις ἂν αὐτοῖς ὁ πρὸς τῶν ἐτερογνωμονούντων ὑπαντήσῃ λόγος, γοργοτέροις ἐλέγχοις ἀντανιστάμενος. Ἐκ τοῦ ιηʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Ἐν τῷ, Μηδὲν ἄγαν, εἶναι τὸ εὖ ἔχον· ἐν δὲ τῷ περιττῷ, τὰς διαβολάς. Ἐκ τοῦ ιηʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ͂. Τοῖς οὐκ ἔχουσι βίον τὸν ἐπιεικῆ καὶ τεθαυμασμένον, φορτικὸν, ὡς ἔοικε, τὸ εὐδοκιμεῖν ἑτέρους εὐζωΐᾳ καὶ ἀρετῇ· ἔγκλημα γὰρ τῆς ἑαυτῶν φαυλότητος ποιοῦνται τὸ χρῆμα, καὶ ταῖς ἑτέρων εὐκλείαις ἐπηρεθισμένοι, τὴν τῆς βασκανίας ὠδίνουσι φλόγα, καίτοι μᾶλλον ἐχρῆν ζηλοῦντας ἑλέσθαι τὸ ἄμεινον, καὶ παντα σείοντας κάλων, ἁμιλλᾶσθαι φιλεῖν τοῖς ὧδε λαμπροῖς, οὐ φιλοψογίας ποιήσασθαι πρόφασιν, ἃ κατορθοῦν οὐ δεδύνηνται. Ἐκ τοῦ ιθʹ λόγου τῶν κατὰ Ἰουλιανοῦ. Πολὺ λίαν παρὰ τοῖς ἔξω κεῖται τὸ τῆς εὐστομίας χρῆμα, καὶ τὸ λαμπρὸν τῆς λέξεως· ἔνι δὲ ὅμως τῶν ὀνησιφόρων οὐδέν. Τὸν γὰρ φύσει Θεὸν καὶ Δημιουργὸν οὐκ ἔγνωσαν, ἀναριθμήτους δὲ θεοὺς τῷ βίῳ κομίζουσι.
Continue reading PG 76: Liber de Recta Fide, ad Theodosium imp. →≣ entire volume