Græce et Latine infra (col. 547) editorum 1. Imperatore Claudio cum esset vicarius Ulpius Romulus, vehemens exarsit in Christianos persecutio. Nam Censorinus magister officiorum, occulte Christia nus ac timens Deum, a præsentia quidem conspectu que imperatoris Claudii non recedebat; si quos tamen vidisset e Christianis ad mortem vel carcerem duci, clam eos confirmabat, et quoad poterat alimenta his qui in custodia et vinculis erant suppeditabat quin etiam catechumenis præsto erat ministerio verbi. Quo agnito Claudius Cæsar iratus ipsum ap prehendi, et sibi coram sisti jubet: præsentem vero his prope verbis allocutus est: Tu es vir ille deorum cultor, nostræque majestatis præco perpe tuus? Equidem nostra clementia neminem unquam administrum rejecit: imo vero ad eorum famula tum nos omnino rempublicam dirigentes, feliciter gubernamus. Tum Censorinus respondit: Ego te stimonium dicam de Domino meo Jesu Christo; quoniam ipse est verus Deus, qui crucifixus, et sepultus fuit, et resurrexit tertia die, advigilantibus qui eum cruci suffixerant. Is posteaquam resurrexit, suis apparuit sanctis discipulis, iisque videntibus ascendit ad cœlos. Hic nostris temporibus dignatus est advenire a Patre suo, et nasci e ventre Virginis ac ipse quidem descendit in terram hominum amo re, cœlos non derelinquens. Ad hæc iratus Claudius dixit: Insanis, Censorine: et confestim abduci jus sit per milites ad Ostiensem civitatem, ibique in custodia detineri. Eo cum esset abductus, haud procul ab urbe Roma, sed passibus ferme xv milli bus carcere et vinculis constrictus laudes Deo submittebat die noctuque. II. In eodem loco prope ipsam Ostiensem civita tem, princeps quædam hera diversabatur, impera torio genere, nomine Chryse, quæ plures perpessa persecutiones, et condemnata, cum piis viris et virginibus in suo prædio sibi ipsi vacabat. Hæc S. Censorino e domo sua quotidie victum largiebatur ipsiusque vincula propriis manibus abluens, oculos et faciem tergebat. Erant in eodem loco Maximus presbyter sanctissimus, et Archelaus diaconus, qui singulis diebus Deo sacrificia offerebant cum hym nis et laudibus. Ac beatissimus quidem presbyter Maximus in Domini nostri Jesu Christi nomine admiranda eousque operabatur, ut aliquando con veniens Censorinum, subito illius vincula e mani bus pedibusque dissolverentur. Tunc aperiens os suum beatissimus presbyter, conversus ad ipsum et custodes, ait: Fratres, relinquite dæmones et vo luptates temporaneas, atque agnoscite Dominam nostrum Jesum Christum, perpetuum regem, qui erat ante sæcula, qui etiam veniet judicaturus vivos et mortuos, et sæculum istud per ignem. Quoniam pertransit nostrum ævum, et cœlum ac terra trans ibunt Dominus autem noster Jesus Christus est semper, atque idem erit. Custodes vero dixerunt beato Maximo presbytero: Et quid faciemus pro isto, quem tu deprædicas, quem novimus per ea quæ a te dicta sunt, ac per signa ipsa in ejus no mine patrata, quando ipsius potentia, tuisque pre cibus vincula disrumpuntur? Beatus presbyter Ma ximus respondit Baptizetur unusquisque vestram, et credat in Christum Filium Dei: sed et vana idola derelinquat et poeniteat; eo quod ignorantes blasphemastis nomen ipsius, prætereaque sanctos afflixistis. Tunc una mente omnes, nempe Felix, Maximus, Faustinus, Herculianus, Numerius, Sto racinus, Menas, Commodius, Hermes, Maurus, Eusebius, Rusticius, Monacrius, Amandinus, Olvm pius, Cyprius, cum Theodoro tribuno, ad pedes beatissimi presbyteri Maximi simul se abjecerunt, postulantes, uti sancto baptismate dignos censeret. Ille ad hæc, pro consueto ritu cum universos perſo cisset, vestibus a beata Chryse adornatis, eadem que cibaria ad victum subministrante; baptizavit omnes in nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti illuminati denique secum retulerunt gratiam omni potentis Dei. Adveniens autem noctu beatissimus Cyriacus episcopus, ipsos perungens Christi chri smate signavit, erudiensque in doctrina fidei, post quam abluit, consignavit signo crucis. III. Interea sutoris cujusdam, qui eodem in loco morabatur, filius defunctus est, ac transeuntibus beatis Cyriaco et Maximo cum beata Chryse, ipsis que etiam sanctis Christi militibus, lamentabatur sutor mortem filii sui. Tunc beatissimus Maximus presbyter sutori dixit: Crede in Dominum nostruin Jesum Christum in conspectu omnium nostrum, ac tu vives, et filium tuum recipies. Ille vero cuin lacrymis: In quem credam? ait: in eum scilicet, cui ab adolescentia mea nunc usque maledixi? Maximus presbyter dixit: Pœnitendum tibi est eorum quæ fecisti, quandoquidem pœnitentium est Deus noster, non reddens secundum peccata no stra, sed faciens secundum magnam misericordiam suam. At sutor dixit: Ergo baptizate me in no mine ipsius, ut credam. Tunc baptizatus est in nomine sanctæ Trinitatis, factusque Christianus, posteaquam suscepit signum Christi, gaudens e

ww nervi distraherentur, alacriter illa et speciosissimo vultu loqui cœpit: Gratias tibi refero, Domine Jesu Christe, qui me ex inferis ad cœlestia subli mia dignatus es elevare. Ad quam vicarius dixit Videamus an veniens Christus tuus te liberet. Re spondit beata Chryse: Non ego quidem sum di gna, sed ille qui ex caligine mundi hujus me libe rare dignatus est, potest etiam te ac tuum Claudium perdere. Dum hæc loqueretur, subito rota confra cta est, indeque illa asportata, constitit sana. Man davit ergo Romulus ipsam fustibus cædi, sub voce præconis inclamantis Sacrilega Chryse, quæ deos blasphemavit, et imperium rectoris nostræ liber tatis Claudii contempsit, vapulet. Sancta autem virgo clamabat, dicens: Benedictus es, Domine Jesu Christe, quem ego propemodum intueor. Ro mulus vicarius dixit: Admovete lampades ardentes ad latera ejus. Ut autem admoverunt, hilaris clara voce alque ore pulcherrimo illa: Non te pudet, inquit, o infelix, in membra corporis intendere illius quæ te genuit, quam tibi coram statuisti? Ulpius Romulus, adversa tua fortuna, dixit, hujus modi consequetur: quæ immortales deos nostros, quæ imperatoriam dignitatem deseruisti, quæ abuti magorum artibus exoptasti. At illa humi cum appa reret semiassa, in carcerem retrudi jubetur. conspexit Maximus presbyter, non sine lacrymis dixit Domine Jesu Christe, qui dignatus es for mam servi accipere, ut a servitute diaboli nos li berares, respice in opus manuum tuarum, ut co 'gnoscat te effectorem et procreatorem suum. Tunc beatissimus Cyriacus episcopus dixit: Domine, in tuo nomine genua nostra figimus: cumque diu orassent, ait iterum B. Cyriacus: Domine Jesu Christe, qui propter miserationem immensam at que hominum salutem sub Pontio Pilato crucifixus es, qui Lazarum suscitasti, et unicum viduæ filium ad vitam revocasti, ostende etiam nunc mirabilia tua in isto famulo tuo, ut cognoscat te Deum vi vum et verum in renovatione sua, quia procreator es omnium, et regnas in sæcula sæculorum. Cum que universi respondissent, Amen, revixit mor tuus, atque hæc loqui cœpit: Ego vidi Dominum Jesum Christum reducentem me a tenebris ad lu cem. Tum vero per catechesim edoctus, baptizatus est in nomine Patris, et Filii, et sancti Spiritus, signaculum Spiritus consecutus: quem etiam sus cepit beata Chryse, nomen ipsi imponens, cansque Faustinum, cum esset annorum prope duodecim. Haud multo post autem renuntiatum est imperatori Claudio, puerum exstinctum revi xisse a mortuis, per orationem beatorum hominum. At Claudius: Hoc, inquit, nihil est aliud nisi ars magica; jussoque accersiri vicario urbis Romæ, nomine Ulpio Romulo, huic præcepit: Sacrilegamallocutus: Ecquid nomina majorum deorum per vos Chrysem, dicens, quæ obscuravit genus imperato-blasphemantur, et pervertitis homines ne ipsis ere riæ suæ nobilitatis, cumque magis artificibus con tinuo cupit esse ac diversari, variis tu pœnis adige, quousque obtemperans veneretur deos deasque. Ac si quidem paruerit, vivet: quin etiam inscriptio qua damnata est, rescindatur. Si qui vero fuerint cum ipsa deprehensi, variis plectentur cruciatibus. vo 1. Cum venisset Ulpius Romulus vicarius in ci vitatem Ostiensem, sanctos ad unum abduci in car cerem jussit. Mane autem surgens præcepit, ut sisteretur heata Chryse, quam his prope verbis ex cepit 0 insania magicæ artis, quæ in te viget, ut perdas imperatorium decus, natalitiaque tua splen dida obscures. Tum beata Chryse respondens Ego potius, inquit, obscuravi dæmones, qui vobis illudunt, ac desertis inanibus idolis manufactis, cognovi unum Deum vivum, et verum, et unigeni tum Filium ejus Dominum nostrum Jesum Chri s!um, qui veniet, ut judicet vivos et mortuos, ac patrem tuum diabolum una cum Claudio impera tore in tenebras amandabit. Ulpius Romulus vica rius dixit: Decepta est ista per magicam artem, ipsique ait Derelinque tandem hujusmodi nugas, et consule generi tuo. At beata Chryse insufflavit iu faciem iHius, dicens: Miser, si nosses Deum effectorem cœli et terræ, non utique ore tuo blas phemiam protulisses. Tunc vero iratus vicarius, II. Tum beatos viros produci mandavit, Maximum presbyterum, et Archelaum diaconum: quos ita est dant? B. presbyter Maximus respondit: Nos qui dem neminem pervertimus, at potius per gratiam Domini nostri Jesu Christi omnes liberamus ab cr rore idolorum. Iratus Romulus dixit: Isti certe digni sunt morte: præcepitque beatum diaconum Archelaum duci ad arcum ante theatrum, ibique capitis pœnam sustinere; cui cervix eodem in loco abscissa est. Beatum vero Maximum ad carcerem rejecit. Noctu autem B. presbyter Eusebius collegit corpus beati Archelai, et in agro sepelivit. Ad hæc, milites etiam qui opera B. Maximi in Christum crediderant, pari mortis genere consumpti sunt. Quod cum factum accepisset Romulus, præcepit statim ut sancti martyres Maximus presbyter et Cyriacus episcopus in carcere capite plexi, eorum corpora in mare projicerentur. Quæ cum invenisset beatus Eusebius presbyter, sedulo collegit, atque ad maris littus prope Ostiensem urbem in agro sepeli vit, ipsaque in eadem vicinia in crypta deposuit a. d. vi Id. Augusti via Ostienși. Taurinum vero et Herculiauum in Portu Romano recondidit. Quarto postmodum die invenit corpora cæterorum sancto rum ad maris littus ejecta, et beatum Theodorum tribunum deposuit in testudine: simul autem re iquos omnes collegit, eosque juxta sancta corpora martyrum sociorum, Cyriaci et Maximi, deposuit. III. Quinto autem die præcepit Romulus ut exhi beretur beata C.hryse, quæ ut in conspectum præ

sidis venit, alacris dixit: Miser, quare perdis dies tuos? Agnosce tandem procreatorem tuum Chri stum, definitum Deum esse, nec adores lapides vel simulacra ex ære, auro, argentove conflata; sed adora Dominum meum Jesum Christum crucifixum sub Pontio Pilato, qui resurrexit a mortuis triduo postquam fuerat sepultus, ascendit ad cœlos, unde iterum veniet ad judicandum vivos et mortuos, et sæculum istud per ignem. Cui Romulus respondit Modo videbis Christum tuum, nisi sacrificaveris immortalibus diis. Sancta Chryse dixit: Bene tu, miserande, locutus es, ac vel sero veritatem ali quando ex ore tuo protulisti, dicens, me, nisi dæ. moniis sacrificavero, visuram Christum meum. Tunc ira succensus Romulus eo quod illius verbis victus fuerat, lapidibus malas ejus contundi jussit. Sancta autem Chryse magna voce clamabat: Gloria tibi, Domine mi Jesu Christe, quia me dignam fe cisti, ut servis et ancillis tuis annumerer. At Ru mulus ad ipsam: Agedum, consule prosapiæ tuæ, ac veuerata deos nostros, ipsis sacrifica, tibique sume virum pro conditione tua. Quem libere allo quens, clamavit sancta virgo, dixitque contenta voce Ego jam virum habeo procreatorem cœli ac terræ Jesum Christum Filium Dei vivi, quem tu nosse renuis; at potius dæmones nosti, qui cor tuum fe rina rabie repleverunt. Subito autem incensus Ro mulus præcepit apparitoribus ut plumbatis eam cæderent: quæ multum verberata, magis confir mabatur. Iterum vero jussit ingentem lapidem ejus collo suspendi, atque ita in mare præcipitari. Cujus quidem sacrum corpus ad littus devenit, ipsumque beatissimus Nonus, qui et Hippolytus cognominatus est, avex);, ac in proprio illius fundo, ubi et mo rabatur, sepelivit, extra muros Ostiensis urbis a. d. XIX Kal. Septembris. cum non nabere, sed neque genu coram idolis. Hæc hisque similia cum dixis set B. Sabinianus, efferatus Romulus præcepit ap paritoribus, ut ipsius cervicem plumbatis contunde rent. V. Id cum cognovisset beatissimus senex Hippo lytus, adveniens coram Romulo stetit atque elata voce dixit: 0 miser, si nosses Christum Dei Filium, baud plane sanctorum ejus cervices hoc modo tor queres, ut subdantur inanibus vestris idolis; at potius te ipsum subderes conditori ac effectori uni versorum, et servis ejus; neque vanos lapides, mutos et inanimes coleres. His auditis, Romulus ira vehementer excanduit, jussitque pedibus manibus que ligatis præcipitem in altam foveain demergi. Beato autem Hippolyto dejecto, ut fors tulit, in la cunam portus, qui proprio vocabulo Portus dicitur, confestim vox audita est, unius ferme horæ spatio, veluti puerulorum gratias Deo referentium: dum que hæc dicerentur, ille spiritum Domino reddidit a. d. xı Kal. Septembris. VI. Romulus vero dixit: Hæc insania esse di gnoscitur magicæ artis. Coepitque iracunde clamare ac dicere: Sabinianus iste per magicam illius ar tem captus est, argenti cupiditate, et pecuniarum illecebris; hunc e vestigio divellam ab insano ejus modi studio, nisi adoret ac sacrificet maximis no stris diis. Quæ aliaque ad hunc modum cum dixis set, ipsum fustibus cædi jussit, sub voce præconis inclamantis Redde thesauros imperatoribus nʊ stris, atque adora omnipotentes deos, per quos regitur universæ reipublicæ nostræ administratio. Beatus vero Sabinianus aperto ore aiebat: Gratias tibi ago, Domine mi Jesu Christe, qui dignatus es me inter servos tuos numerare. Ut autem diu va pulavit, firmo erat atque alacri vultu; adeo quidem ut ardens iracundia Romulus præceperit, ipsum in equuleo suspendi. Interea dum corporis nervi dis trahuntur, præconis voce adbuc personante, ipse mihil aliud eſſerebat, nisi: Gratias ago Domino meo Jesu Christo. Vicarius autem astantibus dixit Hic insanit atque securus est magicarum consulta tionum; jussitque facibus ipsum aduri. Dum verɔ faces beati Sabiniani lateribus admoverentur, Ro mulus exclamare cœpit ac dicere: Infelix, consule IV. Tunc vicarius comprehendit Sabinianum quemdam, curatorem fundi illius, et exquirere ab eo cœpit rem familiarem beatæ Chryses, dicens Sacrilega Chryse, quæ propter magicam suam ar tem elegit potius mortem quam vitam, divitias multas possidebat. Ipsius ergo thesauros et mun dum muliebrem ad nos affer; sacrifica etiam diis, et vive, obtemperans edictis imperatorum. Sabinia nus dixit Ego in omnibus animi demissionem didici a sancta virgine Chryse, quæ et me docuit tibi, et redde thesauros, quos novimus esse apud confiteri unum Deum Dominum nostrum Jesum Christum, natum de Spiritu sancto, ex Maria Vir gine ideoque non aurum nobis, non argentum, neque margaritæ sunt. Romulus vero ad ipsum Festina, inquit, et absconditos thesauros redde im peratoribus, diisque. sacrifica. Sabinianus dixit Non equidem sum dignus, ut pro meis peccatis ali quid perferam, nisi quantum Dominus ac Deus meus annuens largiri mihi dignatus fuerit; quem admodum confido: hinc nosce, me aurum cadu te absconditos. At beatus Sabinianus, martyr Chri sti, gratias Domino agebat, dicens: Domine Deus mi, suscipe a me spiritum meum: hisque dictis, emisit in pace spiritum corpus vero ille præce pit in puteum ut projiceretur. Per idem tempus ve niens quidam presbyter, Corlius nomine, corpus noctu extraxit e puteo, illudque composuit juxta beatam Chrysem a. d. v Kal. Septembris, regnante Domino nostro Jesu Christo, cui est gloria et impe rium in sæcula sæculorum. Amen.

Notitia. Notitia ex Libro Pontificali Damasi papæ. Notitia altera. Epistola prima. - Ad episcopos omnes Sicilienses. De judiciis episcoporum ei majoribus Ecclesiæ causis in sede apostolica terminandis. Epist. II. Ad Egypti provinciæ episcopos. episcopis rebus spoliatis, vel a sede pulsis, et de ordina tione presbyterorum atque diaconorum. FRAGMENTA ex libris III contra Montanistas ad Aber cium Marcellum. Notitia. Notitia altera. De Epistola prima. - Ad Felicem subscribonium. honore quo sacerdotes prosequendi sunt. De Epist. II. Ad omnes episcopos. ctione et vitandis malis. De fraterna dile Notitia. FRAGMENTA ex Dialogo sive Disputatione adversus Proclum, sectæ Cataphrygarum patronum. Notitia. FRAGMENTA ex Parvo labyrintho sive ex libro ad versus Artcmonis hæresim. Notitia altera. Fragmentum acephalum de Canone sacrarum Scriptu rarum. Notitia. Notitia. Notitia altera. Notitia altera. EPISTOLA AD ORIGENEM de historia Susannæ et Origenis responsum (memorantur tantum). EPISTOLA AD ARISTIDEM. Super genealogia quæ in sacris Evangeliis est. FRAGMENTA ex quinque libris Chronographiæ. PASSIO S. SYMPHOROSE ET SEPTEM FILIORUM runt. NARRATIO de lis quæ Christo nato in Persia accide S. CALLISTUS I, PONTIFEX ROMANUS ET Epistola prima. Ad universos Ecclesiæ catholicæ mi nistros. Qui non debeant admitti ad excusationem, et non esse communicandum excommunicatis. Epist. II. Ad omnes Orientales episcopos. chrisma omni anno renovetur consecrando et vetus in ecclesiis ponatur cremando; de accusatione sacerdotum, et ut oves pastorem suum, nisi in fide erraverit, repre hendere non audeant. Epist. III. Ad Hilarium episcopum. Uit peregrina judicia respuantur atque accusatus in suo loco causain suam peragat, et ut omnis qui crimen objicit, scribat se probaturum, et si non probaverit quod objicit, pœnam quam intulerit, patiatur. Ut Notitia. Notitia altera. Acta S. Callisti papæ martyris Romæ. Monitum. Notitia. Acta martyrii. Epistola prima. - Ad Benedictum episcopum. — De jejuniis quatuor temporum, et ut criminationein adversus doctorem nemo suscipiat. Epist. H. Ad omnes Galliarum episcopos.-De conspi rationibus et reliquis illicitis causis, ne fiant, et de repa ratione lapsi post pœnitentiam. S. ANATOLIUS ALEX. LAODICENSIS IN SYRIA Notitia. Diversi diversorum circuli. Hippolyti cyclus. Periodus lxxxiv annorum. Locus Origenis de Notitia ex libro pontificali Damasi papæ. Notitia altera. Paschate. De novilunio primi mensis. Antiquorum Judæorum opinio. Quid præterea Aristobulus. Certior Christianorum sententia. Pascha non nisi post transactum æquino EPISTOLA AD OMNES CHRISTIANOS.-De eo quod Ecclesia modo possessiones fidelium recipit, et non pre tium earumdem rerum sicut temporibus apostolorum; et cur sedes excelsæ in ecclesiis episcoporum præparen tur; et ut eis, quos episcopi excommunicant, nullus com municet; et quos ipsí quoquo modo ejecerint, nullus re ciplat. ctium celebrandum. CAP. VII. Pascha immolari luna xxıt non vult Anato lius.

luna xxı et xx Pascha legitimum sanciebant. Contra eos qui tres ante Caesaris æquino ctium dant Paschati dies. CAP. X. - Asiaticorum mos Pascha xiv luna celebrandi quavis feria, contra Petri et Pauli auctoritatem. Victor et Irenæus. Articulus II. S. Hippolyti liber cui titulus: Demon stratio de Christo et Antichristo. Articulus II. - De martyrio S. Hippolyti. Cap. II. — De scriptis genuinis S. Hippolyti. Articulus I. De catalogo librorum in Hippolyti sta tua sculpto. CAP. XI. Gemina luna xv et xvit in Christi resur rectione. Articulus III. Susanna. CAP. XII. Quorumdam objectio, non posse Pascha spatio xix annorum semper in Dominica inveniri. Anatolii responsio. Cap. XIII. -- Lunæ ætas in Kalendario Juliano expansa. S. Hippolyti opusculum De Historia Articulus IV. - De tractatu qui inscribitur Demonstra tio adversus Judæos. Articulus V. - De libro Adversus Græcos, seu contra Platonem de causa universi. Tabula paschalis Anatolii. Cæsariensis synodi limes ab Anatolio re jectus. CAP. XVI De solis ascensu et descensu. Quatuor anni cardines ex Anatolii sententia Cæsarianis respon dent. COMMENTARIUS Ægidii Bucherii in S. Anatolii Cano nem Paschalem. Operis conclusio. CAPUT PRIMUM. Sitne genuinus Anatolii Canon Pn schalis, Græce scriptus, a Rufino Latine redditus. Ratio nes cur ejusmodi Canon Anatolii non videatur. Ipsum Anatolio tribuunt Eusebius, Beda, Colmannus, Wilfridus. Beda ex hoc Canone complura ad verbum citat. CAP. II. Quod Martii Juliani die æquinoctium figat Anatolius. Putant plerique fixisse xi Kal. Aprilis. Verius tamen fixisse demonstratur cum Cæsare vni Kal. Aprilis. Refellitur ratio contraria. An Anatolius ex Ptolemæi opinione loquatur. Videntur Alexandrini æquinoctium civile vi Kal. Aprilis cum Cæsare retinuisse, usque ad Nicænam synodum circiter. Articulus VI. - Tractatus S. Hippolyti Contra Noetum, 297. § 1. Tractatus contra Noetum est genuinus S. Hippolyti fetus, 297. - § II.. Analysis hujus tractati:s. Articulus VII. — De tractatu S. Hippolyti de Theologia et Incarnatione adversus Beronem et Helicem, 299. § I. Excerpta VIII ex sermone de theologia et incar tione quis'nobi servarit, 299. — § 11. - Respondetur ar gumentis Natalis Alexandri, et vindicatur Hippolyto hoc opusculum, 302 — § III. — Analysis horum excerptorum. Articulus VIII. S. Hippolyti tractatus De charisma tibus et Homilia in Theophaniam, 506. -81.-S. Flip polyti tractatus De charismatibus, 506. De ser mone S. Hippolyti in sanctam Theophaniam. Articulus IX. De canone paschali S. Hippolyti, 309. § I. - S. Hippolyti Canon seu Cyclus paschalis inte gre inventus an 1551, 309.. Analysis Cycli Hippolytei, 311. — § III. Nota ad Canonem paschałem S. Hippolyti facilius intelligendum. deperditis. CAP. III.· Termini paschales et aliquot paradoxa Ana tolii. Paradoxa in sole; in litteris Dominicalibus; in luna. Principium cycli illius diversum; item saltus luna. Di versus aureorum numerorum situs; diversa lunæ ætas. Quid hic Beda opinari videatur. Diversum caput et finis mensis primi seu paschalis. Anatolii Dominica paschalis a XVI luna ad xx. Putavit Anatolius annis xix ut lunam, ita et Dominicam paschalem in se revolvi. Cyclus Anatolii cum Alexandrinorum Latinorumque cyclis aureisve nu meris compositus. Cycli Anatoliani in Kalendario disposi tio. CAP. IV. quo hodiernæ Christi epochæ anno Ca nonis sui ducat initium Anatolius. Hervartius cyclum Ana tolii ab anno Christi vulgari 277 inchoat. Potius ab anno 276. Argumentis Hervartii respondetur. FRAGMENTA ex libris Arithmeticorum. De fragmentis operum S. Hippolyti, el de Articulus I. De commentariis S. Hippolyti in libros Veteris et Novi Testamenti, 313. - § 1. - Commentarius S. Hippolyti in Genesin et Hexaemeron, 315. — § II. Commentarius S. Hippolyti in Exodum, 318. — § III. Commentarius S. Hippolyti in Saulem et Pythonissam, 319. — § IV. Commentarius in Psalmos, 319. — § V. Commentarius in VII Psalmos pœnitentiales non est S. Hippolyti, 321. — § VI. Commentarius S. Hippolyti in Cantica, 321. - § VII. Commentarii S. Hippolyti in Proverbia, Ecclesiasten, 322. - § VIII. Commentarii Commentarii S. in Isaiam et Ezechielem, 323. — § IX. Hippolyti in N. T., scilicet S. Matthæum, Lucam, etc., 527.-X. Commentarii S. Hippolyti in Joannis Evan gelium et Apocalypsin. Articulus II.· De aliis fragmentis et operibus deper ditis S. Hippolyti, 3 9. - § 1. - Alia duo opuscula S. Hippolyti de Pascha, 329. De resurrectione, S. Hippolyti tractatus, 350. Tractatus contra om nes hæreses, 350. — § IV. — Hippolyti liber contra Mar cionem. De homiliis et epistolis S. Hippolyti, Homiliæ, 333. - § II. - Epistolæ S. Hip § III. — Tractatus de jejunio Sabbati, de communione Eucharistiæ, de virgine Corinthiaca, etc. Notitia. Articulus III. polyti, 336. Notitia. Notitia. EPISTOLA ex persona Antiochenæ synodi præscripta, dversus Paulumi Samosatenum. Prolegomena. Præfationes editionis Fabricianæ. Ad lectorem monitum. Monitum ad lectorem aliud. DISSERTATIO P. Gottfridi Lumper de vita et scriptis S. Hippolyti. Historia vitæ sancti Hippolytt. 271 Articulus I. - De S. Hippolyti patria, præceptoribus, litterarum studiis, et tempore quo floruit. CAP. IV. De operibus S. Hippolyto suppositis. Articulus I. De opere S. Hippolyto falso ascripto De consummatione mundi, De Antichristo, ac De secundo Christi adventu Articulus H. - De commentario In Apocalypsin, tra clatus De duodecim apostolis, et alio De Lxx discipulis S. Hippolyto falso ascriptis, 340. De commentario in Apocalypsin falso S. Hippolyto tributo, 340. - § II. Tractatus de duodecim apostolis Hippolyto suppositus, 341.—§ III. - Tractatus de LXX discipulis S. Hippolyto suppositus. Articulus III. De aliis operibus S. Hippolyto false ascriptis, 342. § 1. Genealogia SS. Mariæ et Jose phi opus supposititium, 342. — § II. — Chronicon S. Hip polyto suppositum, 341. § 1 Fragmenta ex Catena Arabica non sunt S. Hippolyti, 345. - § IV. - Scripta S. Hippolyto attributa ab Ethiopibus et Chaldæis. CAPUT PRIMUM. - Observationes dogmaticæ.

rots Articulus I. - De S. Scriptura librisque aliquibus Deu terocanonicis. Articulus II. De traditione, Articulus III. De mysterio sanctissimæ Trinitatis. Articulus IV. De divinitate Filii et consubstantiali tate Verbi. Articulus V. De divinitate Spiritus sancti, ejusque proprietatibus personalibus. Articulus VI. - De mysterio incarnationis, et duarum naturarum distinctione in Christo. Articulus VII. - De beatæ Mariæ virginitate et mater nitate. Articulus VIII. - De baptismo et eucharistia. Articulus IX. De natura angelorum et animarum, re surrectione mortuorum, extremo judicio, præmio ac sup plicio proborum et improborum, mundique interitu. 371 Articulus X. - De Antichristo. Observationes morales et disciplinares. 377 Articulus I. Puncta moralia quædam. Articulus II. Observationes disciplinares. Judicium de S. Hippolyti ingenio, eruditio ne ac stylo; de ejusdem erroribus, operumque ejusdem editionibus. XX. Auctor libri De duabus in Christo naturis Hip polytum Arabiæ metropolitanum appellat. XXI. Eustratii Constantinopolitani de sancti Hippo Byti sede testimonium. Germani Constantinopolitani et Georgii Syn celli de Hippolyti sede testimonia. XXIII. Auctor Chronici paschalis Hippolytum Portus Romani episcopum dicit. XXIV. S. Joannes Damascenus Hippo'ytum episco pum Romanum vocat. XXV. Joannis Zonaræ et Nicephori Callixti de Por tuensi Hippolyti sede testimonium. XXVI. - Syri et Arabes S. Hippolytum episcopum Ro manum appellant. XXVII. Testimonia de S. Hippolyti sede ex antiquis Martyrologiis, Catenis, veterum codicum inscriptionibus desumpta. episcopatu. Conjecturæ de orientali S. Hippolytį I. — Tillemontii et Ceillierii sententia, qua S. Hippo lytum Portuensem episcopum fuisse negant, exponitur. II. - Recentiores scriptores multa sciverunt, quæ Eu sebio et S. Hieronymo fuerunt incomperta. Variis rerum exemplis hujusmodi sententia ro boratur. IV. Tillemontii argumentum ex Eusebii et S. Hie ronymi silentio desumptum contra Portuensem S. Hippo lyti sedem nequidquam concludit. Articulus I. De ingenio, editione ac stylo S. Hippo lyti. Articulus II. polyti. Articulus III. Peculiares opiniones ac errores S. Hip Editionum S. Hippolyti operum recen sto. De anonymo Chronici auctore sub Alexandro Severo conscripti. testimonia. rarunt. V. Nonnulla S. Hippolyti opera Eusebio et S Hiero nymo fuerunt ignota, quæ Leontio et Anastasio patuere. VI. Antiquissimum de Portnensi S. Hippolyti sede ex ipsius operum titulis notisque deducitur argumentum. VII. — Tales notæ nequaquam a librariis confictæ, sed vel ab ipsis scriptoribus, vel ab eorum amicis, seu disci pulis, aut saltem peritis viris fucrunt appositæ. 486 VIII. Cur S. Hippolytus a Græcis quibusdam scripto ribus episcopi Romani, vel papæ nomine donetur, exami IX. Stephani Moynii sententia de Romano S. Hippo lyti episcopatu expenditur. Dedicatio et præfatio ad lectorem. Velerum de S. Hippolyto ejusque sede Eusebias et S. Hieronymus Hippolyti sedem igno natur. S. Hieronymus S. Hyppolytum et S. Apollonium senatores Romanos appellat. Marianus Victorinus non Hippolytum, sed Apol lonium senatorem fuisse contendit. Scaligeri et Moynii de senatoria Apollinii digni tale sententia rejicitur. XI. Bignæi sententia de duobus Hippolytis rejicitur. V. S. Apollonius non a Perenni præfecto, sed a se natu capitali sententia damnatus fuit. VI. Præfectos prætorio ipsosmet senatores quandoque judicasse ostenditur. VII. Prudentius Hippolytum Portuensem elegantis simo carmine laudavit, de quo tamen varie sentiunt eru dill. VIII. Baronius tres Hippolytos in unum a Pruden tio confusos docet. X. - Tillemontii conjectura, qua sanctum Hippolytum Antiochiæ passum, el in vicina Syria episcopum fuisse, refellitur. Stephani Moynii sententia de Arabica S. Hippo lyti sede exponitur. XIII. Fundamenta hujus sententiæ indicantur, et auctor libelli, qui S. Gelasii 1 papæ nomen præfert, in quiritur. XIV. Heterodoxi libelli De duabus naturis testimo nio perperam transsubstantiationis mysterium oppugnare XV. Ejusdem libelli incerti auctoris de Arabica S. Hippolyti sede sententia expenditur. conantur. XVI. - Bostræ, tempore S. Hippolyti, Arabiæ metro polis, episcopus erat Beryllus. XVII. - Auctor ejusdem libelli De duabus naturis ex male intellecta Rufini versione deceptus S. Hippolytum metropolitanum Arabiæ nominavit. XVIII. Stephant Moynii conjectura de S. Hippolyti sede in Portu Romano Homæritarum ex Philostorgii Hi storia desumpta rejicitur. sentur. IX. Varii Hippolyti ex antiquis Martyrologiis recen Ruinartius unicum a Prudentio Hippolytum lan datum censuit. XI. Fronto Ducæus, Hippolytum episcopum Por tuensem a Prudentio laudatum, eumque ante martyrium Novatianis favisse credidit. X11.· Baronii sententia expenditur. XIII. Ruinartii conjectura, quibus nitatur fundamen tis, ostenditur. XIV. Ruinartii argumenta diluuntur. XIX. Moynius in Arabia Felicis parte S. Hippolyti sedem fuisse credidit. XV. Tillemontii conjectura de Hippolyto Romanæ Ecclesiæ presbytero refellitur. Quo tempore episcopales sedes apud Homæritas institutæ sint, inquiritur XVI. Frontonis Ducæi sententia exploditur. XVII. Prudentium tres in unum Hippolytos con flasse ostenditur. XXI.Portus Romanus et Emporium Romanum inter se distinguunt, quamvis pro uno eodemque a Moynio ac cipiantur. XVIII. — Joannís Pinil de Hippolyti tumulo conjectura refellitur. XXII. S. Petrus Damianus S. Hippolytum Portuen sem cum Nonno episcopo Edisseno confudit. XIX. — Hippolytus episcopus in agro Verano sepultus. XXIII.· Origenes S. Hippolytum in Portu Romano alloquentem audire potuit.

agro Verano prope ejus cœmeterium ab antiquis Christi fidelibus collocatum, antiquam Portuensis Ecclesiæ tradi tionem mirifice comprobat. XXV.· Moynius Portuensis Ecclesiæ antiquitatem S. Hippolyti ævo æqualem perperam negavit. XXVI. — Moynii divinatio de antiqua Portus Romani aeris insalubritate rejicitur. XXVII. S. Hippolyti natalis dies quænam apud vete res fuerit, expenditur. XXVIII. Die 22 Aug. modo ab Ecclesia, et in diœcesi Portuensi S. Hippolyti episcopi dies festus celebratur. positio. VIII.— Quæstio. An octaeteris paschalis passim usurpa ta sit a primis Christianis. Octaeteridem Hippolyti Se li ger absurdam putat: quæ tamen Latinorum rationes ser vat. XI. – Montanistarum. Octaeteris Dionysii Alexandrini epiśçopi. Julii Africani. Audianorum. XIII. — Aliorum apud Bedam. XIV. Cur Christianorum antiquissimi octaeteridem Acta Latina S. Hippolyti. potius quam enneadecaeteridem suffecerint. Acta Græca ejusdem. XV. - Octaeteridis incommoda. Monitum. Acta Testimonia veterum de S. Hippolyto episcopo et mar tyre. Exegetica. APPENDIX ad partem H Opp. S. Hippolyti, dubia et supposititia complectens. Censuræ virorum doctorum de libello edito sub S. Hippolyti nomine, cui titulus: De consummatione mundi ac de Antichristo. Oratio S. Hippolyti de consummatione mundi, ac de Antichristo, et secundo adventu Domini nostri Jesu Cbristi. Fragmenta in Hexaemeron. De duodecim apostolis. Fragmenta in Genesin. De LXX apostolis. In Numeros et Reges. In Psalmos. Capita canonum Abulidis sive Hippolyti quibus Æthio pes utuntur. In Proverbia. In Canticum canticorum. Canones Ecclesiæ Alexandrinæ. Chronicon cujusdam anonymi. In Isaiam prophetam. In Jeremiam et Ezechielem. In Danielem. Scholia in Danielem. Fragmenta in Susannam. Fragmenta alia. In Matthæum. In Lucam. In Joannis Evangelium et Apocalypsin Fragmenta dubia in Pentateuchum. In Psalmos. Fragmenta alia in Psalmos. Dogmatica et historica. Demonstratio de Christo et Antichristo. Demonstratio adversus Judæos. Liber adversus Græcos. Contra hæresin Noeti cujusdam. Contra Beronem et Heliconem. Gregorius, antea Theodorus, Græcis Romanisque disciplinis excultus, episcopus Neocæsariensis consecra tur. Quo tempore supremum diem obierit. II. S. Gregorii Expositio fidei divinitus dretata. Ve terum testimoniis authentica esse perhibetur. III. Metaphrasis in Ecclesiasten S. Gregorio asseri tur. De hoc opere quid Billius, quid Bengelius. 986 IV. S. Gregotii Epistola canonica qua ætate exarata. Quid de illa concilium Quinisextum. An undecimus ejus canon sincerus. VI.Hæc tantum supra memorata Gregorii Neocæsa riensis sincera litterarum monumenta. Reliqua vel dubia vel pseudo-epigrapha.- Expositio fidei prolixior Apolli narii esse demonstratur. Item sentiendum de Anathema lismis. V. - De S. Gregorii Oratione in Origenem panegyrica. Quanto in pretio habita. Sermo in sancta Theophania. Fragmenta sermonum sive homiliarum. VII.· Virorum eruditorum sententia de Homilřis rv et de Animæ disputatione sancto Patri attributis. 971 Fragmenta ex aliis scriptis. Apostolica de charismatibus traditio (memoratur tan tum). VIII. De Origenis epistola Gregorio nostro inscri pta, necnon de illius vita per sanctum Gregorium Nvs senum. Sinistrum Dodwel!i judicium refellitur. Testimonia veterum de S. Gregorio. Narratio de virgine Corinthiaca et de quodam Magi striano. Canon paschalis et catalogus operum ejusdem S. Pa tris. Expositio fidei. Animadversiones Ægidii Bucherii in S. Hippolyti Cano nem paschalem. I. — quo anno Canon Hippolyteus incipiat. 885 II. Cur Hippolytus octaeteridem geminet. Poluit simplici octaeteride contentus esse. III. Parergorum primi laterculi explicatio. Cur sub inde bini dies quartæ decimæ lunæ designentur. 887 IV. Tertia tabula paschali Victorianæ conformior proponitur. Hippolyti Canon in Victoriani typum redactus. V. - Hippolytus paschales Latinorum primi generis rationes sequitur. Primo enim caput mensis paschalis a 5 Martii orditur. Secundo lunam paschalem a xvi in xx diffundit. VI..· Et Dominicam paschalem Martii 20 admittit. 893 VII. — Nunquam limitis a synodo Casariensi constituti Disputatio de anima ad Tatianum. Homilia quatuor. Homilia I. In Annuntiatione sanctæ Virginis Mariæ Homilia II. — In Annuntiatione sanctæ Virginis Maria. Metaphrasis in Ecclesiasten Salomonis. Epistolæ canonicæ. Oratio prosphonetica ac panegyrica in Origenem. 1019 Expositio fidei, quæ Fides secundum partem dicta est. Fragmentum Ejusdem expositionis fidei. Fragmentum ex sermone de Trinitate. Capitula duodecim de fide.

Sermo in omnes sanctos. Epistola prævia. Incipit sermo in omnes sanctos. Diatriba Leonis Allatii de Theodoris et eorum scriptis. Homila II. ria. In Annuntiatione sanctæ Virginis Ma Homilia IV. In sancta Theopbania sive de Christi baptismo. Fragmentum in Evangelii secundum Matthæum cap. vi, vers. 22, 23. § IX. - Etas Macarii Magnetis colligitur ex criteriis libri internis. Hæc de ætate Macarii Magnetis conjectura con firinatur ex narratione de statua Paneadensi. Diluuntur objectiones Tillemontii l' men tione templorum Christianorum. 2º descriptione regiorum insignium. 1361 3° silentio Eusebii atque Hieronymi. 1364 § XIV. — Macarii Magnetis scripta. § XV. - Notitia codicum mss. operis Macariani. Scopus scriptorum Magnetis. § XVII. Analysis fragmentorum ineditorum. editorum. Summa fragmentorum ex opere Magnetis Notitia historico-litteraria. Macarii Magnetis sermones in Genesin in PARS I. - In qua continentur operum sancti Patris fragmenta varia. editi. FRAGMENTA ex libris II De Promissionibus. FRAGMENTA ex libris De natura. § XX. - Conclusio dissertationis. DISSERTATIO II. - Quæ give auctoris ex pro priis ipsius scriptis exponit. I. Adversus Epicureos, qui et Providentiam tolle bant, et individuis corporibus universa tribuebant. 1219 II. Rerum inter homines vulgarium exemplis, Epi cureorum dogma refellitur. III. Idem ex universi molitione conficitur. IV. — Idem ex hominis natura concluditur. Operum suorum molitionem Deo laboriosam ac molestam non esse. FRAGMENTA ex libris adversus Sabellium. 1269 FRAGMENTA ex quatuor libris ad Dionysium Ko manum pontificem. Præfatio. $ 1. Non systema aliquod, sed hoyobμeva saltem ex fragmentis Macarif Magnelis proponuntur. § II. Theo logi titulus Magneti vindicatus a Nicephoro C.P. patriar cha. III. Doctrina de auctoritate divina sacræ Scri pturæ contra Porphyrium vindicata. § IV. De modo interpretandi Scripturam adversus eumdem Porphyrium. $ v.. Doctrina de Deo, et vera monarchiæ divinæ in dole, adversus polytheismum gentilium. Continuatio ejusdem argumenti, ex verbis S. Pauli Cor. viii, 3, 6. rii. Epistola canonica ad Basilidem episcopum. OPERUM PARS II. — In qua continentur epistolæ sive epistolarum fragmenta. Applicatio præcedentium ad placita Porphy De falsa divinitate solis, lunæ, stellarum et elementorum mundi, Macarii Magnetis judicium. 1385 § IX. — Magnetis sententia de imaginibus et simulacris deorum. Epistola I. - Ad Domitium et Didymum. Epist. II. Ad Novatianum. Porphyrii loca de simulacris examinantor. XI. Magnetis responsio ad objectionem ex Exod. xxi, 28, petitam. Epist. III. - Ad Fabium episcopum Antiochiæ. 1295 Epist. IV. Ad Cornelium Romanum pontificem. 1311 Epist. V. Ad Stephanum papam. Epist. VI. Ad Xystum papam. Epist. VII. Epist. VIII. Ad Philemonem Xysti presbyterum Ad Dionysium tum Xysti presbyterum, ac postea ejus successorem. § XII. De variis nominibus et generibus deorum gen ulium. Magnetis doctrina de Christo Filio Dei uni genito, ejusque incarnatione et miraculis. § XIV. - Magnetis doctrina de creatione, et frustra conficta æternitate mundi. Epist. IX. Ad Xystum II papam. Epist. X. Epist. XI. Adversus Germanum episcopum. Ad Hermammonem. § XV. - Doctrina Magnetis de angelis et de cultu ima giuum. Epist. XII. - Ad Alexandrinos. Epist. XIII. Ad Hieracem episcopum in Ægypto. Epist. XIV. § XVI.· Doctrina Maguetis de creatione et conserva tione corporum cœlestium. § XVII. Doctrina de creatione hominis ejusque ima gine divina, immortalitate animæ, atque libertate. 1597 § XVIII. De immortalitate animæ. -§ XIX. Doctrina de lapsu Adami ejusque effectu, mortalitate scilicet per peccatum introducta. DISSERTATIO I. - Exhibens notitiam historico-criti § XX. - Sententia Magnetis de tunicis pelliceis. 1400 § XXI.-Doctrina de peccato originis per generationem naturalem propagato. cam de vila et scriptis Macarii Magnetis. Argumenti occasio et instituti ratio. Expenduntur recentiorum iniqua de Macario Magnete judicia. Notitia historico-litteraria. § III. Nomen Macarii an auctori nostro sit proprium, Testimonia veterum de S. Archelai disputatione cum Manete hæresiarcha. an appellativum. Nomen Magnetis, proprium gentis. ACTA DISPUTATIONIS S. ARCHELAI CUM MANETE Magnetis nomen proprium viri. Fragmentum Actorum ejusdem disputationis. 1525 § VII. Macarium fuisse episcopum Episcopi Magnesiæ. Ostenditur Macarium Ma gnetum episcopum, a Photio memoratum, a nostro diver sum esse. VIII. — De ætate Macarii Magnetis. Probatur eum sx.cuio in vixisse. Notitia. ACTA passionis S. Pamphili martyris.

EXCERPTUM ex epistola ad Thmuitas. Pars prior. Omni sunt, aɩque inprimis Pamphili laudes complectens. 1550 Sanctorum singulorum certamina, et Pars altera. martyrii exitus. S. PAMPHILI EXPOSITIO CAPITUM ACTUUM APO APOLOGIA PRO ORIGENE (memoratur tantum ). Notitia. Notitia. EPISTOLA ad Lucianum cubicularium. Monitum ad sequentia fragmenta. COMMENTARIUM Dionysii Alexandrini in principium Ecclesiasta. INTERPRETATIO ejusdem in S. Evangelii secundum Lucam cap. xxit, vers. 42–48. Fragmentum Dionysii Alexandrini. EPISTOLA ad Meletium episcopum Lycopolitanum. Fragmentum aliud ejusdem. VERSIO NOVA Actorum S. Hippolyti. Ex typis MIGNE, au Pett-Montrongs.