ταιούσθω ἡ καρδία σου, καὶ ὑπέμεινον τὸν Κύριον. » Δ ὁ δὲ τοῦ Σωτῆρος μαθητής· Υπομονῆς ἔχετε χρείαν, ἵνα, τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποιήσαντες, κομιεῖσθε τὴν ἐπαγγελίαν. » Χρὴ γὰρ ἡμᾶς ὡς ἐν ἀρχῇ γενέσθαι τῶν ἀγαθῶν, καὶ τὸ τέλος ἐπιζητεῖν, ἵνα καὶ βασι · λείαν οὐρανῶν κληρονομήσωμεν, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. Β. Επίφη ζ· Τοῦ αὐτοῦ ἐξήγησις πρώτη εἰς τοὺς ἁγίους μάρτυρας Κῦρον καὶ 'Ιωάννην τους και μένους ἐνταῦθα, δι' ὧν σημαίνει ὁ Πατὴρ καὶ τὸ τίμιον αὐτῶν πάθος, καὶ τὴν ἐνταῦθα κατά θεσιν τῶν ἁγίων αὐτῶν λειψάνων. Ερρήθη δὲ ἡ παροῦσα ἐξήγησις πρώτη ἐν τῇ Μετανοίᾳ, ήτοι ἐν τῇ τῶν ῾Αγίων Αποστόλων. Οὐκ ὀκνηροί γεγόναμεν περὶ τὸν συνήθη λόγον, ἀλλ' ὡς εἴρηκεν ὁ Σωτὴρ, τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής. • Πιστεύομεν δὲ ὅτι διὰ τὰς ὑμῶν εὐχὰς ἐλέῳ Θεοῦ ῥαΐσει τὸ πάθος. Ο δὲ καὶ ἐβουλευσάμεθα καὶ πεπράχαμεν ὑπὲρ τοῦ χρησίμου, πάλιν εἰπεῖν ὑμῖν ἀναγκαῖον συνείδομεν. "Οτι τὰ μέρη ταῦτα ἔχρηζεν ἰατρῶν θεραπευόντων διὰ Θεοῦ. Ινα τοίνυν πάντας ὠφελήσωμεν τους τόπους, καὶ μάλιστα τοὺς περικειμένους τῇ τῶν 'Αγίων Εὐαγγελιστῶν ἐκ· κλησίᾳ, ἀπῄεισαν γὰρ οὐκ ἔχοντες μαρτύριον εἰς ἑτέ ρους τινάς τόπους, καὶ Χριστιανοὶ ὄντες ἐσφάλλοντο, διὰ τοῦτο ἀναγκαίως ἐζητήσαμεν ἁγίων μαρτύρων λείψανα. Εύρομεν τοίνυν, καὶ μεμαθήκαμεν ἀκριβῶς, ὅτι κατὰ τὸν καιρὸν καθ᾽ ἂν μεμαρτυρήκασιν αἱ ἅγιαι παρθένοι (1), ὧν τὴν θείαν πηγὴν (2) ἔχομεν ἐν τοῖς τοῦ ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Μάρκου, δύο τινὲς, ὧν – ὁ μὲν εἰς μονάζων ἦν ἀσκητὴς, καὶ ἕτερος στρατιώ της, παρῆσαν αὐτὰς παροτρύνοντες καὶ ἐπαλείφοντες αὐτὰς πρὸς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀθλήσεως· ὥστε μετά γενναίου φρονήματος ὑπὲρ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ὑπο- στῆναι κίνδυνον· κέκληνται δὲ καὶ αὐτοὶ σὺν ἐκεί ναις εἰς τὸ μαρτύριον· καὶ εἰσῆλθον γενναίως καὶ μεμαρτυρήκασιν ὑπὲρ Χριστοῦ, καὶ τεθείκασιν δι' αὐτὸν τὰς ἰδίας ψυχάς. Ην οὖν ὁμοῦ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύρων ἐν ἑνὶ τόπῳ κείμενα· ἐπεὶ δὲ ἀδιάκριτα ἦν τὰ λείψανα, οὐ γὰρ ἦν διεγνωσμένα σαφῶς τῆς μὲν οὗτος, τίς δὲ ἐκεῖνος, ἀναγκαίως ἀμφότερα συλλαβόντες μετηγάγομεν καὶ τεθείκαμεν ἐν τῇ τῶν Εὐαγγελιστῶν ἐκκλησίᾳ, ποιήσαντες τὸ σύνηθες, ὡς μαρτυροῦσιν, μνημεῖον. Συναγώμεθα χενι, Μ. κείνται στο πέκληνται. HOMILLE DIVERSÆ. confonetur con tuum, et sustine Dominum 3, B c C » Salvatoris autem discipulus: Patientia vobis est necessaria, ut, voluntatem Dei facientes, percipiatis promissum ". Oportet quippe nos in exordio bo- norum fieri, et finem exquirere, ut regnum calo- rum hæreditemus, in Christo Jesu Domino nostro, cui gloria et potestas in sæcula. Amen. II. Ejusdem. Epiphi vu, id est pridie Kalendarum. Augustarum relationes duæ in sancios marlyres abba Cyram et Joannem, qui hic requiescunt; per qua hic Pater insinuat et konorabilem eorum passionem, et depositionem sanctarum reliquiarum. Dicta est autem præsens_prima narratio in Metanæa, quod interpretatur Pœnitentia, sive in ecclesia Sancto- rum Apostolorum. sed, D crastino pariter, tam sanctos evangelistas honoran - Pigri nonfuimus circa consuetum sermonem, ut dixit Salvator ", spiritus quidem promptus est, caro autem infrma. Gredimus euim quod per san- ctas orationes vestras miserante Deo minuetur alli- ctio. Quod autem et cogitavimus, et egimus propter utilitatem, iterum vobis necessarium dicere pro- speximus. Etenim regiones iste medicis indigebant ex Deo curantibus. Ut ergo omnia loca adjuvaremus, et maxime quæ adjacent ecclesiæ sanctorum Evan- - gelistarum; ibant enim non habentes oraculum ad altera quædam loca, et dum christiani essent, erra- bant; necessario inquisivimus sanctorum martyrum reliquias. Comperimus ergo, et accurate didicimus quod tempore quo martyrium pertulerant sanctæ virgines, quarum et fontem habemus apud sanctum evangelistar Marcum, duo quidam, quorum unus monachus abstinens, et alter miles, aderant exci- tantes easdem virgines, et ad certamen aplantes, quatenus cum virili sensu pro Salvatore nostro sus- tinuissent periculum. Requiescunt autem etiam ipsi cum eis in oratorio (3). Ingressi sunt fortiter, et Christi martyrium pertulerunt, posueruntque pro eo animas suas. Fuerunt autem simul corpora sanctorum martyrum in uno loco jacentia : et quia indiscretæ erant eorum reliquiæ; nec enim mani- feste dignoscebatur quis hic, quisve ille ; necessario utrosque assumentes, transtulimus et reposuimus in ecclesia Evangelistarum, facientes ut martyribus solet memoriam. Conveniamus igitur, Deo volente, ** Psal. xxx, 25. » Hebr. x, 36. * Math. Theoctisten Theodoten et Eudoxiam, cum matre Atbanasia, quæ sub Diocletiano imp. et Syriano præside, hortantibus Cyro et Joanne, martyrium inclytum fecerunt, ut narrat apud nos sanctus So- phronius, tom. cit., p. Gr. 237, Lat. p. 259. MAI. num martyrum in basilica S. Marci Alexandrina ; namque hujusmodi fontes, seu potius cisternæ ac putei martyrum, sive ubi sanguis illorum defluxe- rit, sive potius ubi corpora projecta fuerint, in ali- quot etiam Romanis ecclesiis vicuntur. Id. Anastasius interpres, quem nes, ut diximus, propter antiquitatem reformare noluimus. Alioqui dicen- dum fuerat: Vocati sunt autem ipsi quoque ad idem martyrii stadium; quod fortiter ingressi, Christo testi- monium dederunt, etc. Sed Anastasius quidem vi- detur legisse Μartyrium 20- tem non male intellexit oratorium, sive locum reliquiarum. I. (4) Intellige Canopenses tres sorores virgines, (2) Animadverte boc dictum de fonte SS. virgi- (3) ln his, ut quisque videt, declinat a Græco

ταιούσθω ἡ καρδία σου, καὶ ὑπέμεινον τὸν Κύριον. » Δ ὁ δὲ τοῦ Σωτῆρος μαθητής· Υπομονῆς ἔχετε χρείαν, ἵνα, τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποιήσαντες, κομιεῖσθε τὴν ἐπαγγελίαν. » Χρὴ γὰρ ἡμᾶς ὡς ἐν ἀρχῇ γενέσθαι τῶν ἀγαθῶν, καὶ τὸ τέλος ἐπιζητεῖν, ἵνα καὶ βασι · λείαν οὐρανῶν κληρονομήσωμεν, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. Β. Επίφη ζ· Τοῦ αὐτοῦ ἐξήγησις πρώτη εἰς τοὺς ἁγίους μάρτυρας Κῦρον καὶ 'Ιωάννην τους και μένους ἐνταῦθα, δι' ὧν σημαίνει ὁ Πατὴρ καὶ τὸ τίμιον αὐτῶν πάθος, καὶ τὴν ἐνταῦθα κατά θεσιν τῶν ἁγίων αὐτῶν λειψάνων. Ερρήθη δὲ ἡ παροῦσα ἐξήγησις πρώτη ἐν τῇ Μετανοίᾳ, ήτοι ἐν τῇ τῶν ῾Αγίων Αποστόλων. Οὐκ ὀκνηροί γεγόναμεν περὶ τὸν συνήθη λόγον, ἀλλ' ὡς εἴρηκεν ὁ Σωτὴρ, τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής. • Πιστεύομεν δὲ ὅτι διὰ τὰς ὑμῶν εὐχὰς ἐλέῳ Θεοῦ ῥαΐσει τὸ πάθος. Ο δὲ καὶ ἐβουλευσάμεθα καὶ πεπράχαμεν ὑπὲρ τοῦ χρησίμου, πάλιν εἰπεῖν ὑμῖν ἀναγκαῖον συνείδομεν. "Οτι τὰ μέρη ταῦτα ἔχρηζεν ἰατρῶν θεραπευόντων διὰ Θεοῦ. Ινα τοίνυν πάντας ὠφελήσωμεν τους τόπους, καὶ μάλιστα τοὺς περικειμένους τῇ τῶν 'Αγίων Εὐαγγελιστῶν ἐκ· κλησίᾳ, ἀπῄεισαν γὰρ οὐκ ἔχοντες μαρτύριον εἰς ἑτέ ρους τινάς τόπους, καὶ Χριστιανοὶ ὄντες ἐσφάλλοντο, διὰ τοῦτο ἀναγκαίως ἐζητήσαμεν ἁγίων μαρτύρων λείψανα. Εύρομεν τοίνυν, καὶ μεμαθήκαμεν ἀκριβῶς, ὅτι κατὰ τὸν καιρὸν καθ᾽ ἂν μεμαρτυρήκασιν αἱ ἅγιαι παρθένοι (1), ὧν τὴν θείαν πηγὴν (2) ἔχομεν ἐν τοῖς τοῦ ἁγίου εὐαγγελιστοῦ Μάρκου, δύο τινὲς, ὧν – ὁ μὲν εἰς μονάζων ἦν ἀσκητὴς, καὶ ἕτερος στρατιώ της, παρῆσαν αὐτὰς παροτρύνοντες καὶ ἐπαλείφοντες αὐτὰς πρὸς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀθλήσεως· ὥστε μετά γενναίου φρονήματος ὑπὲρ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ὑπο- στῆναι κίνδυνον· κέκληνται δὲ καὶ αὐτοὶ σὺν ἐκεί ναις εἰς τὸ μαρτύριον· καὶ εἰσῆλθον γενναίως καὶ μεμαρτυρήκασιν ὑπὲρ Χριστοῦ, καὶ τεθείκασιν δι' αὐτὸν τὰς ἰδίας ψυχάς. Ην οὖν ὁμοῦ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύρων ἐν ἑνὶ τόπῳ κείμενα· ἐπεὶ δὲ ἀδιάκριτα ἦν τὰ λείψανα, οὐ γὰρ ἦν διεγνωσμένα σαφῶς τῆς μὲν οὗτος, τίς δὲ ἐκεῖνος, ἀναγκαίως ἀμφότερα συλλαβόντες μετηγάγομεν καὶ τεθείκαμεν ἐν τῇ τῶν Εὐαγγελιστῶν ἐκκλησίᾳ, ποιήσαντες τὸ σύνηθες, ὡς μαρτυροῦσιν, μνημεῖον. Συναγώμεθα χενι, Μ. κείνται στο πέκληνται. HOMILLE DIVERSÆ. confonetur con tuum, et sustine Dominum 3, B c C » Salvatoris autem discipulus: Patientia vobis est necessaria, ut, voluntatem Dei facientes, percipiatis promissum ". Oportet quippe nos in exordio bo- norum fieri, et finem exquirere, ut regnum calo- rum hæreditemus, in Christo Jesu Domino nostro, cui gloria et potestas in sæcula. Amen. II. Ejusdem. Epiphi vu, id est pridie Kalendarum. Augustarum relationes duæ in sancios marlyres abba Cyram et Joannem, qui hic requiescunt; per qua hic Pater insinuat et konorabilem eorum passionem, et depositionem sanctarum reliquiarum. Dicta est autem præsens_prima narratio in Metanæa, quod interpretatur Pœnitentia, sive in ecclesia Sancto- rum Apostolorum. sed, D crastino pariter, tam sanctos evangelistas honoran - Pigri nonfuimus circa consuetum sermonem, ut dixit Salvator ", spiritus quidem promptus est, caro autem infrma. Gredimus euim quod per san- ctas orationes vestras miserante Deo minuetur alli- ctio. Quod autem et cogitavimus, et egimus propter utilitatem, iterum vobis necessarium dicere pro- speximus. Etenim regiones iste medicis indigebant ex Deo curantibus. Ut ergo omnia loca adjuvaremus, et maxime quæ adjacent ecclesiæ sanctorum Evan- - gelistarum; ibant enim non habentes oraculum ad altera quædam loca, et dum christiani essent, erra- bant; necessario inquisivimus sanctorum martyrum reliquias. Comperimus ergo, et accurate didicimus quod tempore quo martyrium pertulerant sanctæ virgines, quarum et fontem habemus apud sanctum evangelistar Marcum, duo quidam, quorum unus monachus abstinens, et alter miles, aderant exci- tantes easdem virgines, et ad certamen aplantes, quatenus cum virili sensu pro Salvatore nostro sus- tinuissent periculum. Requiescunt autem etiam ipsi cum eis in oratorio (3). Ingressi sunt fortiter, et Christi martyrium pertulerunt, posueruntque pro eo animas suas. Fuerunt autem simul corpora sanctorum martyrum in uno loco jacentia : et quia indiscretæ erant eorum reliquiæ; nec enim mani- feste dignoscebatur quis hic, quisve ille ; necessario utrosque assumentes, transtulimus et reposuimus in ecclesia Evangelistarum, facientes ut martyribus solet memoriam. Conveniamus igitur, Deo volente, ** Psal. xxx, 25. » Hebr. x, 36. * Math. Theoctisten Theodoten et Eudoxiam, cum matre Atbanasia, quæ sub Diocletiano imp. et Syriano præside, hortantibus Cyro et Joanne, martyrium inclytum fecerunt, ut narrat apud nos sanctus So- phronius, tom. cit., p. Gr. 237, Lat. p. 259. MAI. num martyrum in basilica S. Marci Alexandrina ; namque hujusmodi fontes, seu potius cisternæ ac putei martyrum, sive ubi sanguis illorum defluxe- rit, sive potius ubi corpora projecta fuerint, in ali- quot etiam Romanis ecclesiis vicuntur. Id. Anastasius interpres, quem nes, ut diximus, propter antiquitatem reformare noluimus. Alioqui dicen- dum fuerat: Vocati sunt autem ipsi quoque ad idem martyrii stadium; quod fortiter ingressi, Christo testi- monium dederunt, etc. Sed Anastasius quidem vi- detur legisse Μartyrium 20- tem non male intellexit oratorium, sive locum reliquiarum. I. (4) Intellige Canopenses tres sorores virgines, (2) Animadverte boc dictum de fonte SS. virgi- (3) ln his, ut quisque videt, declinat a Græco

τοίνυν, ἐθέλοντος τοῦ Χριστοῦ, αὔριον ὁμοῦ, καὶ τοὺς Β ἁγίους τιμῶντες εὐαγγελιστὰς καὶ τοὺς μακαρίους μάρτυρας· καλοῦνται δὲ Κῦρος καὶ Ἰωάννης. Γ΄. Επίφη η', τοῦ αὐτοῦ ἐξήγησις ἑτέρα ἐν τῇ ἐκε κλησίᾳ τῶν εὐαγγελιστῶν, ἔνθα καὶ κατέθηκεν ἐν μνημείῳ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου, πρὸ δύο σημείων κατὰ ἀνατολὰς τοῦ Κανώβου, πλησίον τῆς Μενού θεος (1). Συνεπορεύοντο δὲ αὐτῷ ὄχλοι πολλοὶ, καὶ στραφείς εἶπεν αὐτοῖς· « Εί τις ἔρχεται πρός με, καὶ οὐ μισεί τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυ τοῦ ψυχὴν, οὐ δύναταί μου εἶναι μαθητής· ὅστις οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, οὐ δύναταί μου είναι μαθητής. » Θερμοὺς ἡμᾶς εἰς εὐλάβειαν οἱ τοῦ Σωτῆρος ἀπαιτοῦσιν λόγοι· καὶ τοὺς ἀγαπᾷν θέλοντας αὐτὸν, οὐδὲν ἡγεῖσθαι ἄμεινον αὐτ τοῦ ἀναπείθουσιν, οὐ φιλοστοργίαν σωμάτων, οὐκ ἀγάπησιν εἰς πατέρας, οὐκ αἰδὼ τὴν εἰς μητέρας καὶ ἀδελφούς· οἶδεν γὰρ ὅτι ταῦτα καταπεφρονηκότες μεγάλην ευρίσκουσιν καὶ λαμπρὰν τὴν ἀντιμισθίαν· ἵνα δὲ καί τι πρὸς τούτοις ἕτερον εἴπω, γνωρίζων ὅσην ἔσχεν εἰς ἡμᾶς ἀγάπησιν, οὐδὲ αὐτὸς τὰ καθ᾿ ἑαυ τὸν κρείττονα τῶν ἡμετέρων ἐποιήσατο πραγμάτων· οὐ προτετίμηκεν τὰ καθ᾿ ἑαυτὸν τῆς ἁπάντων σωτη ρίας καὶ ζωῆς. Θεὸς ὤν, δι' ἡμᾶς γέγονεν ἄνθρωπος, καὶ ὑπέμεινεν σταυρὸν, αἰσχύνης καταφρονήσας ἀλλ' οἱ συμπάσχοντες καὶ συμβασιλεύσουσιν· οἱ συν ατιμασθέντες, πάντως καὶ συνδοξασθήσονται. Οὕτω; εὐδοκιμῆσαι πιστεύομεν καὶ τοὺς ἁγίους μάρτυρας Κῦρον καὶ Ἰωάννην· πρόθυμοι γὰρ εἰσῆλ θον εἰς τοὺς ὑπὲρ τῆς εἰς Χριστὸν εὐσεβείας ἀγῶνας. Καὶ τὸ πάντων αὐτοῖς δεινότατον ἐπιπηδᾷ θηρίον, φημὶ δὲ ὁ θάνατος· ἀλλ᾽ ἐμέμνηντο τοῦ ἰδίου Δεσπό του λέγοντος· « Ος οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐ δύναταί μου είναι μα θητής. • Πεπληρώκασιν τὴν ἐντολὴν, ἔλαβον καὶ αὐτοὶ τὸν σταυρὸν, ἠκολούθησαν τῷ ἰδίῳ Δεσπότῃ. Εγοντο δὲ οὐ μόνοι πρὸς τοὺς ἀγῶνας, ἀλλ᾽ ἦν καὶ χορὸς ἁγίων παρθένων· καὶ γυναῖκες μὲν ἦσαν, ἄθραυστοι δὲ τὴν διάνοιαν· τετελείωται τοίνυν σύν Κύρου, • S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. tes, quam beatos martyres, qui vocantur Cyrus et A Joannes. III. Ejusdem. Epiphi viii, id est Kalendas Augustas apud ecclesiam Evangelistarum, ubi in monumento recondidit reliquias sanctorum Cyri et Joannis, a duobus millibus de parte orientis Canopi juxta Menutheos. Proficiscebantur autem cum eo turbæ multæ ; et conversus dixit ad eos : « Quicunque venit ad me, et non odit patrem suum, et matrem, et filios, et uxorem, et fratres, et sorores, insuper et animam suam, non potest meus esse discipulus; quicunque non portaverit crucem suam et venerit post me, non potest meus esse discipulus ". » Ferventes nos esse ad reverentiam, Salvatoris expetunt verba ; et qui diligere eum voluerint, nihil pretiosius æstima- re persuadent, non affectum corporis, non amorem patrum, non reverentiam matrum et sororum; scit enim quia hæc contemnentes, magnam et præcla- ram mercedem invenient. Et ut quid aliud ad hæc dicam, innotescens quantam in nos dilectionem ha- beat; dum nec ipse quæ circa se sunt, meliora no- stris rebus efficit (2), non præposuit quæ circa se sunt vitæ omnium et saluti. Cum sit Deus, pro nobis factus est homo, et pertulit crucem confusione con- tempta . Sed qui compatiuntur, et conregna- bunt ”; qui simul dehonorati sunt, per omnia et congloriabuntur. Sic profecisse credimus etiam sanctos martyres Cyrum et Joannem devoti quippe subierunt pro pietate certamen. Et pessima bestia in eos insiluit, hoc est mors; sed memores fuerunt Domini sui di- centis: Qui non tulerit crucem suam, et sequitur me, non potest meus esse discipulus. › Expleverunt mandatum, tulerunt etiam ipsi crucem, secuti Dom minum suum. Ducebantur autem tunc non soli ad certamina, sed et chorus sanctarum virginum, quæ mulieres quidem erant, sed mentis fuerant incor- rupte. Consummata est igitur cum eis et hæc optima duorum athletarum parilitas, et mercedem C Luc. xiv, 25-27. ** Hebr. xn, 2. "II Timoth. 11, 12. terpres apud nos Spicil. Rom., t. IV, p. : Canopo duobus signis distans castellum idolum habebat Me- nuthin vocitatum, in quo manifeste cooperabantur nequissimi spiritus: in quo videlicet castello templum ædificavit evangelistis sacer Theophilus. Post dormi- tionem vero Theophili, cum Cyrillus suscepisset Ec- clesia gubernacula, Cyrillus, inquam, ille magnus pie- tatis amator, et fidei violatorum depositor, cura erat ei non qualiscunque, destruendi phantasmata Menu- theos, Christianosque quosdam ex simplicioribus, illuc causa recipienda sanitatis suapte concurrentes, re- movit. Super quo multum Deo misericordissimo postu- lato, angelum videt a Deo cunctorum, susceptam ejus deprecationem evangelizantem, et præcipientem sibi ut Cyri corpus in martyribus magni, de templo Sancti Marci sumeret, et in ecclesia Evangelistarum, quæ est in Menuthin collocaret. Sic enim et castellum nomi nabant reverentia et amore dæmonis. Confer eum- dem Sophronium cum Anastasio interprete etiam toto tertio Spicil. Rom., p. 10, 37, et seq. SS. martyrum horum templum eximium Menutheum describit Sophronius Spicil. Rom., t. III, p. seq. Neque inutile est adnotare superesse adhuc ejus loci appellationem. Etenim quia olim dicebant id tem- plum, 'A662 Abba Cyri, ut passim is martyr in scriptis dicitur; cumque, ut fit, circa id tem- plum piorum multitudine frequentatum, oppidum paulatim increvisset, dictum est Abuchir, prope quem locum nobilissima bellata fuit pugna navalis ætate nostrà inter Anglos et Gallos, cum Gallicanæ classis exitio. Mai. haud sua pluris quam nostrq'æstimavit. Id. (1) Anastasius Bibliothecarius S. Sophronii in- 1) (2) Imo dicendum ab interprete Anastasio fuerat,

τοίνυν, ἐθέλοντος τοῦ Χριστοῦ, αὔριον ὁμοῦ, καὶ τοὺς Β ἁγίους τιμῶντες εὐαγγελιστὰς καὶ τοὺς μακαρίους μάρτυρας· καλοῦνται δὲ Κῦρος καὶ Ἰωάννης. Γ΄. Επίφη η', τοῦ αὐτοῦ ἐξήγησις ἑτέρα ἐν τῇ ἐκε κλησίᾳ τῶν εὐαγγελιστῶν, ἔνθα καὶ κατέθηκεν ἐν μνημείῳ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου, πρὸ δύο σημείων κατὰ ἀνατολὰς τοῦ Κανώβου, πλησίον τῆς Μενού θεος (1). Συνεπορεύοντο δὲ αὐτῷ ὄχλοι πολλοὶ, καὶ στραφείς εἶπεν αὐτοῖς· « Εί τις ἔρχεται πρός με, καὶ οὐ μισεί τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, ἔτι δὲ καὶ τὴν ἑαυ τοῦ ψυχὴν, οὐ δύναταί μου εἶναι μαθητής· ὅστις οὐ βαστάζει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἔρχεται ὀπίσω μου, οὐ δύναταί μου είναι μαθητής. » Θερμοὺς ἡμᾶς εἰς εὐλάβειαν οἱ τοῦ Σωτῆρος ἀπαιτοῦσιν λόγοι· καὶ τοὺς ἀγαπᾷν θέλοντας αὐτὸν, οὐδὲν ἡγεῖσθαι ἄμεινον αὐτ τοῦ ἀναπείθουσιν, οὐ φιλοστοργίαν σωμάτων, οὐκ ἀγάπησιν εἰς πατέρας, οὐκ αἰδὼ τὴν εἰς μητέρας καὶ ἀδελφούς· οἶδεν γὰρ ὅτι ταῦτα καταπεφρονηκότες μεγάλην ευρίσκουσιν καὶ λαμπρὰν τὴν ἀντιμισθίαν· ἵνα δὲ καί τι πρὸς τούτοις ἕτερον εἴπω, γνωρίζων ὅσην ἔσχεν εἰς ἡμᾶς ἀγάπησιν, οὐδὲ αὐτὸς τὰ καθ᾿ ἑαυ τὸν κρείττονα τῶν ἡμετέρων ἐποιήσατο πραγμάτων· οὐ προτετίμηκεν τὰ καθ᾿ ἑαυτὸν τῆς ἁπάντων σωτη ρίας καὶ ζωῆς. Θεὸς ὤν, δι' ἡμᾶς γέγονεν ἄνθρωπος, καὶ ὑπέμεινεν σταυρὸν, αἰσχύνης καταφρονήσας ἀλλ' οἱ συμπάσχοντες καὶ συμβασιλεύσουσιν· οἱ συν ατιμασθέντες, πάντως καὶ συνδοξασθήσονται. Οὕτω; εὐδοκιμῆσαι πιστεύομεν καὶ τοὺς ἁγίους μάρτυρας Κῦρον καὶ Ἰωάννην· πρόθυμοι γὰρ εἰσῆλ θον εἰς τοὺς ὑπὲρ τῆς εἰς Χριστὸν εὐσεβείας ἀγῶνας. Καὶ τὸ πάντων αὐτοῖς δεινότατον ἐπιπηδᾷ θηρίον, φημὶ δὲ ὁ θάνατος· ἀλλ᾽ ἐμέμνηντο τοῦ ἰδίου Δεσπό του λέγοντος· « Ος οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐ δύναταί μου είναι μα θητής. • Πεπληρώκασιν τὴν ἐντολὴν, ἔλαβον καὶ αὐτοὶ τὸν σταυρὸν, ἠκολούθησαν τῷ ἰδίῳ Δεσπότῃ. Εγοντο δὲ οὐ μόνοι πρὸς τοὺς ἀγῶνας, ἀλλ᾽ ἦν καὶ χορὸς ἁγίων παρθένων· καὶ γυναῖκες μὲν ἦσαν, ἄθραυστοι δὲ τὴν διάνοιαν· τετελείωται τοίνυν σύν Κύρου, • S. CYRILLI ALEXANDRINI ARCHIEP. tes, quam beatos martyres, qui vocantur Cyrus et A Joannes. III. Ejusdem. Epiphi viii, id est Kalendas Augustas apud ecclesiam Evangelistarum, ubi in monumento recondidit reliquias sanctorum Cyri et Joannis, a duobus millibus de parte orientis Canopi juxta Menutheos. Proficiscebantur autem cum eo turbæ multæ ; et conversus dixit ad eos : « Quicunque venit ad me, et non odit patrem suum, et matrem, et filios, et uxorem, et fratres, et sorores, insuper et animam suam, non potest meus esse discipulus; quicunque non portaverit crucem suam et venerit post me, non potest meus esse discipulus ". » Ferventes nos esse ad reverentiam, Salvatoris expetunt verba ; et qui diligere eum voluerint, nihil pretiosius æstima- re persuadent, non affectum corporis, non amorem patrum, non reverentiam matrum et sororum; scit enim quia hæc contemnentes, magnam et præcla- ram mercedem invenient. Et ut quid aliud ad hæc dicam, innotescens quantam in nos dilectionem ha- beat; dum nec ipse quæ circa se sunt, meliora no- stris rebus efficit (2), non præposuit quæ circa se sunt vitæ omnium et saluti. Cum sit Deus, pro nobis factus est homo, et pertulit crucem confusione con- tempta . Sed qui compatiuntur, et conregna- bunt ”; qui simul dehonorati sunt, per omnia et congloriabuntur. Sic profecisse credimus etiam sanctos martyres Cyrum et Joannem devoti quippe subierunt pro pietate certamen. Et pessima bestia in eos insiluit, hoc est mors; sed memores fuerunt Domini sui di- centis: Qui non tulerit crucem suam, et sequitur me, non potest meus esse discipulus. › Expleverunt mandatum, tulerunt etiam ipsi crucem, secuti Dom minum suum. Ducebantur autem tunc non soli ad certamina, sed et chorus sanctarum virginum, quæ mulieres quidem erant, sed mentis fuerant incor- rupte. Consummata est igitur cum eis et hæc optima duorum athletarum parilitas, et mercedem C Luc. xiv, 25-27. ** Hebr. xn, 2. "II Timoth. 11, 12. terpres apud nos Spicil. Rom., t. IV, p. : Canopo duobus signis distans castellum idolum habebat Me- nuthin vocitatum, in quo manifeste cooperabantur nequissimi spiritus: in quo videlicet castello templum ædificavit evangelistis sacer Theophilus. Post dormi- tionem vero Theophili, cum Cyrillus suscepisset Ec- clesia gubernacula, Cyrillus, inquam, ille magnus pie- tatis amator, et fidei violatorum depositor, cura erat ei non qualiscunque, destruendi phantasmata Menu- theos, Christianosque quosdam ex simplicioribus, illuc causa recipienda sanitatis suapte concurrentes, re- movit. Super quo multum Deo misericordissimo postu- lato, angelum videt a Deo cunctorum, susceptam ejus deprecationem evangelizantem, et præcipientem sibi ut Cyri corpus in martyribus magni, de templo Sancti Marci sumeret, et in ecclesia Evangelistarum, quæ est in Menuthin collocaret. Sic enim et castellum nomi nabant reverentia et amore dæmonis. Confer eum- dem Sophronium cum Anastasio interprete etiam toto tertio Spicil. Rom., p. 10, 37, et seq. SS. martyrum horum templum eximium Menutheum describit Sophronius Spicil. Rom., t. III, p. seq. Neque inutile est adnotare superesse adhuc ejus loci appellationem. Etenim quia olim dicebant id tem- plum, 'A662 Abba Cyri, ut passim is martyr in scriptis dicitur; cumque, ut fit, circa id tem- plum piorum multitudine frequentatum, oppidum paulatim increvisset, dictum est Abuchir, prope quem locum nobilissima bellata fuit pugna navalis ætate nostrà inter Anglos et Gallos, cum Gallicanæ classis exitio. Mai. haud sua pluris quam nostrq'æstimavit. Id. (1) Anastasius Bibliothecarius S. Sophronii in- 1) (2) Imo dicendum ab interprete Anastasio fuerat,

αὐταῖς καὶ ἡ καλὴ τούτων τῶν ἀθλητῶν δυάς· καὶ μισθὸν ἔχουσι τῆς εἰς Χριστὸν ἀγάπης, τοῦ πατῆσαι τὸν Σατανᾶν καὶ ἐλαύνειν τὰ πονηρὰ δαιμόνια· ἡκέ- τωσαν τοίνυν οἱ πάλαι πλανώμενοι· ἐρχέσθωσαν εἰς ἀληθινὸν καὶ ἀκαπήλευτον ἰατρεῖον· οὐδεὶς γὰρ ἡμῖν ὀνείρατα (1) πλάττεται· οὐδεὶς λέγει τοῖς ἐρχομένοις· Εἴρηκεν ἡ Κυρά (2) - Ποίησον τὸ καὶ τό (3)· ὅλως Κυ- ρὰ καὶ Θεὸς εἶναι δυνατὸς, καὶ προσκυνεῖσθαι θέλει ; Ἐν τοῖς δαίμοσιν οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἄῤῥεν οὐδὲ θῆλυ. Καὶ βλέπετε ποίαν ἔχουσιν προαίρεσιν· ὀνόμασιν γυ ναικῶν καλεῖσθαι βούλονται πατήσαντες τοίνυν τὰ γραώδη μυθάρια καὶ τὰ πάλαι τῶν γοήτων ἐμπαί- γματα, ἐρχέσθωσαν ἐπὶ τοὺς ἀληθινοὺς καὶ ἄνωθεν Ιατρούς· οἷς ὁ πάντα ἰσχύων Θεὸς, τοῦ θεραπεύειν δύνασθαι τὴν ἐξουσίαν ἐχαρίσατο λέγων· « Ασθενοῦν-, τας θεραπεύετει δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεάν δότε. Πάσης τοίνυν θεραπείας τῆς παρὰ τοῦ Σωτῆρος ἀπο- λαύσαντες, ὑμνολογοῦσιν τὸν ἑαυτῶν Δεσπότην, ἵνα καὶ βασιλείας οὐρανῶν καταξιωθῶσιν, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, δι' οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ σὺν τῷ παναγίῳ Πνεύματι δόξα, τιμή, κράτος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Λόγος στηλιτευτικὸς κατὰ εὐνούχων. Ταύτην τοίνυν τὴν ἀκόλαστον καὶ ἀκάθαρτον γνώ μην καὶ πρᾶξιν τῶν αὐθαιρέτως πασχόντων θριαμ βεύων εὖ μάλα και στηλιτεύων ὁ μέγας Κύριλλος οὕτω φάσκει · Ακολασίας γὰρ ἕνεκεν οἱ τάλανες τοῦτο δρῶσι τὰ τῶν γυναικῶν πάσχειν, ἄνδρες είναι βουλόμενος. 1:05 HOMILIÆ DIVERSÆ Satanam, et expellendi maligna dæmonia. Adsint igitur qui olim errabant, veniant ad veram et in- cauponabilem medicinam. Nullus apud nos fingit insomnia; nec advenientibus dicit : Dixit Domina, Fac hoc, aut illud; omnino Domina et Deus esse potest, et adorari vult? Apud damones non est masculus neque femina. Et vide quale habent pro- positum, ut et mulierum nominibus vocari velint. Proculcantes igitur has aniles fabulas, et divinan- tium effoetata colludia, veniant ad veros desuper medicos, quibus omnipotens Deus ut curare possint tribuit potestatem, dicens : Infirmos curate; gratis accepistis, gratis date 8. Omni itaque medela, quæ a Salvatore condonata est, perpoliti, collaudemus Dominum nostrum, ut et regnum coeleste mereamur in Christo Jesu Domino nostro, per quem et cum quo Deo Patri cum sancto Spiritu gloria, honor, et potestas nunc et semper et in sæcula sæculorum, Amen. A charitatis quæ in Christo est obtinent, conculcandi MONITUM IN SUBSEQUENS FRAGMENTUM. Inedita duo chronica, nempe Georgii monachi, vulgo Hamartoli, et Joannis Siculi, cum ego in Vaticanis codicibus lectitarem; in secundo Justiniani imperantis anno, quo de nefanda contra naturam libidine pœnæ publica sumptæ fuerunt (quam rem Theophanes et Cedrenus breviter, nostri autem supradicti auctores pro- lixius narrant) inter cæteras, quæ in illis chronicis scribuntur ejus criminis detestationes, latum ac di- sertissimum sancti Cyrilli fragmentum deprehendebam, tum ab Hamartolo, p. 160, tum etiam a Siculo, p. 315, iisdem verbis descriptum ; quod cum ex aliquo Cyrilli sermone vel libro detractum esse appareat, neque tamen in ejus scriptis editis repererim (nisi me forte festinatio, aut aliqua animi evagatio in evolvendis Cyrilli tomis de lectionis tenore decussit), hic cum cæteris novis Cyrilli scriptis collocandum judicavi: quod si forte antehac vulgatum in publicis libris occurret, nullum erit incommodum, neque res publica detrimentum capiet; imo aliqua melioris fortasse frugis per nos saltem exstabit varietas. (Chrysostomus etiam Comment. in Epist. ad Galatas ed. Maur., t. X, p. 717, invehitur in eos qui se spadonant; sed diversus a nostro is lacus est.) Illud aliquantulum addubitavi, num rei parum per se verecundæ interpres fierem necne. Sed primo cogitavi, etiamsi nunc ego Græce tantummodo ederem, non defuturum postea qui ad alias linguas transferret. Deinde sanctissimi Cyrilli sermonem, qui rem nefariam summo odio obruit, abs quovis honesto viro, lingua saltem non populari, repeti posse judicavi. Denique reputans laudem hinc Christianæ religioni accedere, quæ inter tot paganitatis monstra, probrosissimum quoque eunuchismum paulatim antiquavit ac sustulit; novoque exemplo docere volens quantopere sancti Patres crimen hoc miserum et ei connexa fla- quia detestati sint semper atque insectati; rem Græce quoque non peritis_communicandam Latine decrevi. Porro ante hunc Cyrilli tractum placet recitare de pudicitia præclarum Tertulliani testimonium : ‹ Pudi- citia flos morum, honor corporum, decor sexuum, integritas sanguinis, fides generis, fundamentum san- clitatis, præjudicium omnis bonæ mentis; quanquam rara, nec facile perfecta, vixque perpetua; tamen aliquatenus în sæculo morabitur, si natura præstruxerit, si disciplina persuaserit, censura compresserit, a 18'. Luc. x, 8. prelienditque Cyrillus, cujusmodi non in Menutheos tantum cultu, verum etiam in Æsculapii Alexandrino fano nosocomioque sæpe dictitabantur. Cæteroqui bona somnia, et a bonis angelis, ut credere pium est, atque a sanctis martyribus Cyro et Joanne im- missa, in volumine suo de prædictorum martyrum C XIX. Sermo steliteuticus adversus eunuchos. Hanc igitur (inquit Georgius chronologus) intem- perantem impuramque mentem et operam sponta- neorum pathicorum egregie prorsus vituperans ma- gnus Cyrillus sic ait: Intemperantiæ suæ causa hoc isti miscri perpe- trant, feminarum propria patientes, cum tamen viri miraculis Sophronius permulta narravit. MAI. phronio tom. cit., p. 240, ubi τñe Mɛvové);, nec non t. III, p. 66. ID. nutheos sacerdotis ad eos qui fanum remediorum causa adibant. Ip. Diplized by Google (1) Superstitiosa ac fallacia somnia intelligit, re- (2) Quippe deo femina erat Menuthis, teste Sp- (3) Erant hæc oracula seu responsa Cassiani Me-

αὐταῖς καὶ ἡ καλὴ τούτων τῶν ἀθλητῶν δυάς· καὶ μισθὸν ἔχουσι τῆς εἰς Χριστὸν ἀγάπης, τοῦ πατῆσαι τὸν Σατανᾶν καὶ ἐλαύνειν τὰ πονηρὰ δαιμόνια· ἡκέ- τωσαν τοίνυν οἱ πάλαι πλανώμενοι· ἐρχέσθωσαν εἰς ἀληθινὸν καὶ ἀκαπήλευτον ἰατρεῖον· οὐδεὶς γὰρ ἡμῖν ὀνείρατα (1) πλάττεται· οὐδεὶς λέγει τοῖς ἐρχομένοις· Εἴρηκεν ἡ Κυρά (2) - Ποίησον τὸ καὶ τό (3)· ὅλως Κυ- ρὰ καὶ Θεὸς εἶναι δυνατὸς, καὶ προσκυνεῖσθαι θέλει ; Ἐν τοῖς δαίμοσιν οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἄῤῥεν οὐδὲ θῆλυ. Καὶ βλέπετε ποίαν ἔχουσιν προαίρεσιν· ὀνόμασιν γυ ναικῶν καλεῖσθαι βούλονται πατήσαντες τοίνυν τὰ γραώδη μυθάρια καὶ τὰ πάλαι τῶν γοήτων ἐμπαί- γματα, ἐρχέσθωσαν ἐπὶ τοὺς ἀληθινοὺς καὶ ἄνωθεν Ιατρούς· οἷς ὁ πάντα ἰσχύων Θεὸς, τοῦ θεραπεύειν δύνασθαι τὴν ἐξουσίαν ἐχαρίσατο λέγων· « Ασθενοῦν-, τας θεραπεύετει δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεάν δότε. Πάσης τοίνυν θεραπείας τῆς παρὰ τοῦ Σωτῆρος ἀπο- λαύσαντες, ὑμνολογοῦσιν τὸν ἑαυτῶν Δεσπότην, ἵνα καὶ βασιλείας οὐρανῶν καταξιωθῶσιν, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, δι' οὗ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ σὺν τῷ παναγίῳ Πνεύματι δόξα, τιμή, κράτος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Λόγος στηλιτευτικὸς κατὰ εὐνούχων. Ταύτην τοίνυν τὴν ἀκόλαστον καὶ ἀκάθαρτον γνώ μην καὶ πρᾶξιν τῶν αὐθαιρέτως πασχόντων θριαμ βεύων εὖ μάλα και στηλιτεύων ὁ μέγας Κύριλλος οὕτω φάσκει · Ακολασίας γὰρ ἕνεκεν οἱ τάλανες τοῦτο δρῶσι τὰ τῶν γυναικῶν πάσχειν, ἄνδρες είναι βουλόμενος. 1:05 HOMILIÆ DIVERSÆ Satanam, et expellendi maligna dæmonia. Adsint igitur qui olim errabant, veniant ad veram et in- cauponabilem medicinam. Nullus apud nos fingit insomnia; nec advenientibus dicit : Dixit Domina, Fac hoc, aut illud; omnino Domina et Deus esse potest, et adorari vult? Apud damones non est masculus neque femina. Et vide quale habent pro- positum, ut et mulierum nominibus vocari velint. Proculcantes igitur has aniles fabulas, et divinan- tium effoetata colludia, veniant ad veros desuper medicos, quibus omnipotens Deus ut curare possint tribuit potestatem, dicens : Infirmos curate; gratis accepistis, gratis date 8. Omni itaque medela, quæ a Salvatore condonata est, perpoliti, collaudemus Dominum nostrum, ut et regnum coeleste mereamur in Christo Jesu Domino nostro, per quem et cum quo Deo Patri cum sancto Spiritu gloria, honor, et potestas nunc et semper et in sæcula sæculorum, Amen. A charitatis quæ in Christo est obtinent, conculcandi MONITUM IN SUBSEQUENS FRAGMENTUM. Inedita duo chronica, nempe Georgii monachi, vulgo Hamartoli, et Joannis Siculi, cum ego in Vaticanis codicibus lectitarem; in secundo Justiniani imperantis anno, quo de nefanda contra naturam libidine pœnæ publica sumptæ fuerunt (quam rem Theophanes et Cedrenus breviter, nostri autem supradicti auctores pro- lixius narrant) inter cæteras, quæ in illis chronicis scribuntur ejus criminis detestationes, latum ac di- sertissimum sancti Cyrilli fragmentum deprehendebam, tum ab Hamartolo, p. 160, tum etiam a Siculo, p. 315, iisdem verbis descriptum ; quod cum ex aliquo Cyrilli sermone vel libro detractum esse appareat, neque tamen in ejus scriptis editis repererim (nisi me forte festinatio, aut aliqua animi evagatio in evolvendis Cyrilli tomis de lectionis tenore decussit), hic cum cæteris novis Cyrilli scriptis collocandum judicavi: quod si forte antehac vulgatum in publicis libris occurret, nullum erit incommodum, neque res publica detrimentum capiet; imo aliqua melioris fortasse frugis per nos saltem exstabit varietas. (Chrysostomus etiam Comment. in Epist. ad Galatas ed. Maur., t. X, p. 717, invehitur in eos qui se spadonant; sed diversus a nostro is lacus est.) Illud aliquantulum addubitavi, num rei parum per se verecundæ interpres fierem necne. Sed primo cogitavi, etiamsi nunc ego Græce tantummodo ederem, non defuturum postea qui ad alias linguas transferret. Deinde sanctissimi Cyrilli sermonem, qui rem nefariam summo odio obruit, abs quovis honesto viro, lingua saltem non populari, repeti posse judicavi. Denique reputans laudem hinc Christianæ religioni accedere, quæ inter tot paganitatis monstra, probrosissimum quoque eunuchismum paulatim antiquavit ac sustulit; novoque exemplo docere volens quantopere sancti Patres crimen hoc miserum et ei connexa fla- quia detestati sint semper atque insectati; rem Græce quoque non peritis_communicandam Latine decrevi. Porro ante hunc Cyrilli tractum placet recitare de pudicitia præclarum Tertulliani testimonium : ‹ Pudi- citia flos morum, honor corporum, decor sexuum, integritas sanguinis, fides generis, fundamentum san- clitatis, præjudicium omnis bonæ mentis; quanquam rara, nec facile perfecta, vixque perpetua; tamen aliquatenus în sæculo morabitur, si natura præstruxerit, si disciplina persuaserit, censura compresserit, a 18'. Luc. x, 8. prelienditque Cyrillus, cujusmodi non in Menutheos tantum cultu, verum etiam in Æsculapii Alexandrino fano nosocomioque sæpe dictitabantur. Cæteroqui bona somnia, et a bonis angelis, ut credere pium est, atque a sanctis martyribus Cyro et Joanne im- missa, in volumine suo de prædictorum martyrum C XIX. Sermo steliteuticus adversus eunuchos. Hanc igitur (inquit Georgius chronologus) intem- perantem impuramque mentem et operam sponta- neorum pathicorum egregie prorsus vituperans ma- gnus Cyrillus sic ait: Intemperantiæ suæ causa hoc isti miscri perpe- trant, feminarum propria patientes, cum tamen viri miraculis Sophronius permulta narravit. MAI. phronio tom. cit., p. 240, ubi τñe Mɛvové);, nec non t. III, p. 66. ID. nutheos sacerdotis ad eos qui fanum remediorum causa adibant. Ip. Diplized by Google (1) Superstitiosa ac fallacia somnia intelligit, re- (2) Quippe deo femina erat Menuthis, teste Sp- (3) Erant hæc oracula seu responsa Cassiani Me-