Diplomatic text · scholarios OCR (cleaned, language-split) — reverted from mis-slotted digitized 2026-06-09 — PG column chips mark the printed columns.
col. 1449–1450page 1 of 5
PG 77:1449Αντίγραφον ἐπιστολῆς γραφείσης παρὰ "Ιωάν- Λ νου ἐπισκόπου Αντιοχείας πρὸς Νεστόριον. Τῷ δεσπότῃ μου θεοφιλεστάτῳ καὶ ὁσιωτάτῳ ἐπισκόπῳ Νεστορίῳ, Ἰωάννης, ἐν Κυρίῳ χαίρειν. α΄. Τὸν ἐμαυτοῦ σκοπὸν περὶ τὴν σὴν θεοσέβειαν μετὰ πάσης ἀληθείας διὰ τοῦ κυρίου μου. τοῦ τὰ πάντα μεγαλοπρεπεστάτου κόμητος Εἰρηναίου ἐδή λωσα τῇ σῇ διαθέσει. Καὶ ἐπειδὴ, ὡς νομίζω, πάσης εἰμὶ ὑποψίας λοιπὸν παρ' ὑμῖν ἐκτὸς, ἀληθέσιν ἀπο λογίαις χρησάμενος, πεπαρρησιασμένῃ λοιπὸν χρῶ μαι πρὸς τὴν σὴν γνησιότητα συμβουλίᾳ. Εξεστι δέ σοι ἐξ αὐτῶν ὧν συμβουλεύω, ἐνέχυρα ἡμῶν λαβεῖν τῆς περὶ σὲ γνησιότητος, καὶ ὡς φροντὶς ἡμῖν ἐστιν
(Oriens Christianus, tom. II, col. 721.) Joannes, in monasterio S. Euprepii haud procul Antiochia ab ineunte ætate cum Theodoreto et Nestorio educatus, post Theodotum Antiochenus episcopus factus est anno 428. Acacius namque Berrhœensis, Cy rillo Alexandrino de novo Nestorii dogmati rescribens, Joannem recens adeptum esse episcopatum signi ficabat, vɛwori ɛlç knioxomýv ¿dŋλvows. Ipso itaque Antiochenam Ecclesiam administrante, celebrata esl synodus tertia generalis Ephesina adversus Nestorium, anno 431, a qua ille, Ephesum cum venisset, cum Orientalibus suis defecit, hæretici, quem sanioris sententiæ virum habebat, acrius quam par esset patrocinium suscipiens, cujus causa post reditum in patriam multas in diœcesi sua synodos habuit. Post, comperta magis veritate, anno sequente ad meliorem frugem redactus, Cyrillo Alexandrino reconci liatus est, misso ad illum Paulo Emeseno cum fidei confessione, quam Cyrillus cum omni Ecclesia sua probavit. Quod ejus fœdus reliquæ Orientis Ecclesiæ, paucis episcopis exceptis qui propter obstinatum animum proscripti fuerunt, paulatim amplexæ sunt. Quæ omnia in multis quæ exstant, Ephesini concilii monumentis, ac præcipue in synodico ex tragœdia Irenæi, quod Christianus Lupus evulgavit, legi possunt. Obiit decimo tertio episcopatus anno absoluto, Christi nempe 441, cum Theodoreti testimonio constet, septimum Domni, Joannis successoris, annum in Christi 448 incidisse. (Ex Actis concilii Ephesini, ap. Mansi Concil. tom. V, passim.) Exemplum epistola scripta_a Joanne episcopo An tiocheno ad Nestorium. Domino meo piissimo sanctissimoque episcopo Nestorio, Joannes, in Domino salutem. 1. Meam de tua pietate sententiam per dominum meum, magnificumque per omnia comitem Irenæum sincere absque ullo prorsus fuco dilectioni tuæ pa tefeci: et quoniam vera expurgatione usus, omnni, ut arbitror, suspicione apud te vaco, libere candi deque sinceritati tuæ in posterum consilium dare institui. Poteris autem ex iis quæ suasurus sum, nostri erga te candoris non leve argumentum su mere, simulque quantæ ea charitas quæ secundum
col. 1451–1452page 2 of 5
Epistola PrimaEpistolæNotitia
PG 77:1451οὐ μικρὰ τῆς κατὰ Θεὸν ἀγάπης· ἣν οἱ τηροῦντες, τοὺς θείους ἐκπληροῦσι νόμους· οἱ δὲ ἀμελοῦντες, καὶ πανούργως προσφερόμενοι τοῖς οἰκείοις μέλεσιν, ἑαυτοὺς πρότερον βλάπτουσιν, ἢ καθ' ὧν ἐγχειροῦσιν. Ἐπεὶ οὖν ταῦτά μοι καλῶς πεπροοιμίαστα:, ὡς ἔγωγε οἶμαι, δέξαι με, παρακαλῶ, ἀγαθόν σοι ἐσόμενον σύμβουλον, μὴ παρωθούμενος τὸ ἐν τοῖς παρ' ἐμοῦ λεγομένοις χρήσιμον, καὶ μετὰ πάσης τῆς κατὰ Θεὸν διαθέσεως λεγόμενον. β'. Εδει μὲν οὖν ἡμᾶς περὶ χρηστῶν πραγμάτων τὰ σκέμματα πρὸς ἀλλήλους ποιεῖσθαι. Ἐπειδὴ δὲ αἱ ἁμαρτίαι ἡμῶν πολλὴν ἐξουσίαν ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς ταραχαῖς ἐποιήσαντο, τούτου ἕνεκεν ἠπεί χθην τὰ πρόσφατον ἡμῖν γραφέντα ἀπό τε Ρώμης καὶ ᾿Αλεξανδρείας, τῇ σῇ γνωρίσαι ὁσιότητι. 'Αθρόον γὰρ ᾿Αλεξανδρέων κληρικοὶ ἐπιστάντες, ἐπιστολὰς ἡμῖν δεδώκασι διαφόρους, περὶ τῆς θεοσεβείας ἐκ πεμφθείσας· τὴν μὲν τοῦ ἁγιωτάτου ἐπισκόπου Κελεστίνου, τὰς δὲ τοῦ θεοφιλεστάτου ἐπισκόπου Κυ ρίλλου. ἂν τὰ ἀντίγραφα αποστείλας, παρακαλώ σοῦ τὴν διάθεσιν, οὕτως αὐτοῖς ἐντυχεῖν, ὥστε μήτε ταραχήν τινα κατά διάνοιαν ὑποστῆναι, ἀφ᾿ ἧς πολ λάκις φιλονεικίαι καὶ ἐνστάσεις ἐπιβλαβείς συμβαίνουσι· μήτε μὴν καταφρονῆσαι τοῦ πράγματος· εἰδό τος τοῦ διαβόλου δι' ὑπεροψίαν πολλὰ τῶν οὐ χρηστῶν πραγμάτων κορυφοῦν, καὶ εἰς ὕψος αἴρειν, ὥστε ἀδιόρθωτα αὐτὰ ποιῆσαι γενέσθαι· ἀλλ᾿ ἐμμελῶς αὐτοῖς ἐντυχεῖν· παραλαβεῖν δέ τινας τῶν ὁμοψύχων σοι πρὸς τὴν τῶν προκειμένων διάσκεψιν· δοῦναι δ αὐτοῖς καὶ ἐξουσίαν τὸ συμφέρον, ἀλλὰ μὴ τερπνόν εἰσηγήσασθαι. Πάντως γὰρ εἰ ἔχοιεν ἄδειαν, πολλοί τε ὄντες και γνήσιοι οἱ τοῦ σκέμματος - κοινωνοῦντες, ῥᾳδίως ἐπὶ τὴν συμβουλίαν ήξουσι, καὶ τὸ νομιζόμενον ὑπάρχειν σκυθρωπὸν παραχρῆμα εἴη φαιδρόν. πράγματος, υ ἴσ ἐπὶ τῇ. γ'. Καὶ γὰρ εἰ καὶ προθεσμίαν στενωτάτην τοῖς γράμμασιν ἐνέθηκεν ὁ κύριός μου ὁ θεοφιλέστατος Κελεστῖνος ὁ ἐπίσκοπος, δέκα μόναις ἡμέραις, ὡς τὰ γράμματα αὐτοῦ περιέχει, περιορίσας τὴν ἀπόκρισιν· ἀλλ᾽ ἔξεστιν ἔργον αὐτὸ ποιῆσαι καὶ ἡμέρας μόνης μιᾶς, τάχα δὲ καὶ ὡρῶν ὀλίγων. Τὸ γὰρ χρή σασθαι προσφόρῳ ονόματι ἐν τῇ κατὰ τὸν παμβασιλέα Χριστὸν ὑπὲρ ἡμῶν οἰκονομία, τετριμμένῳ μὲν πολλοῖς τῶν Πατέρων, ἐπαληθεύοντι δὲ καὶ τῇ σωτηρίῳ ἐκ Παρθένου γεννήσει, τοῦτο ῥᾴδιον· ὅπερ οὔτε ὡς ἐπικίνδυνον χρὴ παραιτήσασθαι τὴν σὴν ὁσιότητα, οὔτε ἐκεῖνο ὑπολογίσασθαι, ὡς οὐ χρή σεαυτῷ τἀναντία ἐκθέσθαι. Εἰ γὰρ ἡ διάνοιά σου τοῦ αὐτοῦ τοῖς Πατράσι καὶ τῆς Ἐκκλησίας διδασκάλοις φρονήματος ἔχεται· τοῦτο γὰρ διὰ πολλῶν καὶ κοι νῶν φίλων περὶ σοῦ, δέσποτα, μεμαθήκαμεν· τί λυπεῖ τὸ εὐσεβὲς φρόνημα καταλλήλῳ ὀνόματι δημοσιεῦσαι; καὶ τότε τοσαύτης περικειμένης ο ταραχῆς, καὶ τοσαύτης ζητήσεως ἐκ σοῦ. Τοῦτο γὰρ ἴσθι, Θεοφι εἴσ. καὶ τοῦτο τοσαύτης.
Deum est, cura nobis sit, perspicere. Quam sane charitatem qui consectantur, illi divinis legibus ob temperant; qui vero, ea neglecta, imposturis stu dent, ii suis se telis prius conficiunt, quam cos quos adoriuntur. Hæc itaque opportune, ut existimo, præfatus, te etiam atque etiam rogo, ut me consul torem haud malum tibi futurum benevole admittas, neque si quid utile, aut divinæ charitati cognatum in dictis meis occurrerit, idipsum respuas. 2. Et quidem oportebat ut de rebus bonis atque utilibus inter nos conferremus. Verum quia pec cata nostra perturbationibus ecclesiasticis ingens ostium patefecerunt, ideo ea charitati tuæ explanare cogor quæ nuperrime ex Romana et Alexandrina urbe ad me perscripta sunt. Etenim clerici Ale xandrini diversas de tua pietate litteras magno ad nos studio pertulerunt; unas quidem piissimi epi scopi Caelestini, reliquas omnes sanctissimi episcopi Cyrilli. Ilarum autem exempla mittens, charitatein tuam obnixe ‘rogatam cupio, ut ita eas legat, ne qua hinc animi perturbatio consurgat, ex qua con tentiones seditionesque admodum noxiæ sæpenu mero exoriuntur. Sed neque rem hanc tantam parvi quoque ducas, aut contemnas. Diabolus namque res initio minus recte habentes per superbiam novit amplificare, in eamque magnitudinem paulatim evehere, ut postea omuem curam omnemque mc dicinam respuant. Quare benevolum ac studiosum affectum ad litterarum lectionem afferas: viros quoque nonnullos cordatos, ac tibi benevolos, ad propositarum rerum considerationem socios tibi ad jungas; illisque non quæ grata, sed quæ utilia sunt, elandi potestatem facias. Omnino enim si arbitri plures, minimeque fucati, ac liberam quod sentiunt dicendi facultatem nacti, praesentis negotii disquisi tioni adhibeantur, facillime illud ea deliberatione ac triste censetur, mox leve et lætum sit. 3. Enimvero licet dominus meus Coelestinus, Deo devotissimus episcopus, decem tantum dierum in tervallum, terminum usque responsioni prefinitum valde angustum, litteris suis interposuerit; tamen res ea ejusmodi est, ut, non dico decem diebus, sed ano, imo vero paucis horis confici posse videatur. Nam quid facilius est, quam nomine commodo, multisque sanctis Patribus usitato, et vero nihilo minus, salutarique ex Virgine ortui percongruo, in Christi omnium regis dispensatione uti? Cum hoc ergo periculosum non sit, æquum non est ut san clitas tua illud refutet. Neque id nunc apud se co gitet turpe esse sibi pugnantia docere. Si enim meus tua cadem sapit et sentit, quæ sancti Patres Ecclesiæque doctores sentiunt et sapiunt (nam hoc, domine mi, et ex multis, et ex communibus amicis de te accepimus), quorsum vereris pium sensum convenienti voce publicare? præsertim cum tot tan tique tumultus ac disceptationes ex te natæ ob ocu consequentur, ut id quod nunc perplexum, durum Variæ lectiones codicis Seguieriani.
col. 1453–1454page 3 of 5
PG 77:1453λέστατε, κεκίνηται τὸ κεφάλαιον, καὶ οἷς τε μακρὰν καὶ οἷς ἐγγὺς, σφόδρα περιτεθρύλληται. Καὶ πλείστη ὅση περὶ τούτου ζάλη ἀδοκήτως τὰς Ἐκκλησίας δι έλαβε, τῶν πανταχοῦ πιστῶν ταύτης ἕνεκα τῆς αἰ τίας ἀλλήλοις καθ' ἑκάστην συῤῥηγνυμένων τὴν ἡμέ ραν. Καὶ ὅτι τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, ἀπ' αὐτῶν τῶν πραγμάτων εἴη σαφές α. Η γὰρ Δύσις καὶ Αἴγυπτος, τάχα δὲ καὶ Μακεδονία ἔκριναν ἀποῤῥαγῆναι τῆς ἑνώσεως, ἣν ἱδρῶσι πολλοῖς καὶ πόνοις ἁγίων καὶ ἐπισήμων ἐπισκόπων, καὶ μάλιστα τοῦ τὰ πάντα ἁγίου καὶ κοινοῦ ἡμῶν Πατρὸς τοῦ μεγάλου ᾿Ακακίου, ἡ τοῦ Θεοῦ χάρις τῷ κοινῷ τῶν Ἐκκλησιῶν κεχά ρισται. Τίς γὰρ μέμψαιτο, εἰ δόξεις λέγειν, & φρο νεῖς; Μᾶλλον δὲ τίς οὐκ ἂν ἀποδέξαιτο, εἰ δέξεται προσηγορίαν, ἧς τὴν διάνοιαν, ὡς ἔγνωμεν, ἡ σὴ εὐ λάβεια κέκτηται, καὶ τοῦτο ὑπὲρ εὐσταθείας καὶ εἰρήνης οἰκουμενικῆς; Εἰ δοκεῖ δὲ, καλοῦ παρα δείγματος εἰς καιρὸν ἀπομνήσω σε, οὗ βούλομαί σε καὶ μεμνῆσθαι. Οὐδὲ γὰρ χρόνος πολύς ἐστιν, ἐξ οὗ παρ' ἡμῖν συμβέβηκεν, ὥστε αὐτὸ καὶ λήθῃ παρα δοθῆναι. Μέμνησαί που πάντως τοῦ μακαρίου Παύ λου • τοῦ ἐπισκόπου, ἐν ἐξηγήσει εἰπόντος τι τῶν οὐ δοξάντων καλῶς εἰρῆσθαι πρώτῳ τέ σοι, τῷ καὶ παῤῥησιασαμένῳ κατ᾽ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν, ἔπειτα καὶ πᾶσι τοῖς ἀκούσασι· καὶ ὅπως ἐκεῖνος αἰσθόμενος τῆς βλάβης καὶ τῆς ταραχῆς, ἣν ὁ μικρός ένα εποίησε θόρυβος, ἐννοήσας ὡς ἡ ταραχή ποιήσει διά στασιν, μᾶλλον δὲ καὶ ἀντίστασιν, φιλούντων τῶν ἀνθρώπων, εἰ τοιαύτης δράξοιντο ἀφορμῆς, τῇδε κἀκεῖσε διαιρεῖσθαι, καὶ τὴν ἀντίστασιν αὔξειν, τὸν δοκοῦντα βραχὺν εἶναι τοῦ σκανδάλου σπινθῆρα· 8 δὴ καὶ παρ' ἡμῖν νῦν γεγένηται· ὅπως ὁ γενναίος ἐκεῖνος ἀναστὰς οὐ μετὰ πολλὰς ἡμέρας, τὸ παρ' αὐτοῦ παραχθὲν ἡ ἀνερυθριάστως ἐπὶ χρησίμῳ τῆς Ἐκκλησίας διωρθώσατο· καὶ διορθωσάμενος, παραυτίκα ἀπετρίψατο τὴν καθ' αὐτοῦ γεγονυίαν διαβολήν, οὐ λογισάμενος εἶναί τι σαθρὸν τὴν διορθωσιν. Καί τοι πάντων εἰδότων μὲν, ὡς σαθρῶς παρ' αὐτοῦ ἐλέ χθη τὸ λεχθέν, ἀποδεξαμένων δὲ αὐτὸν τῆς παραυτίκα μεταστάσεως 8. δ'. Ἐγὼ δέ σου τὴν θεοσέβειαν οὐκ ἐπὶ διαβεβλημένη μεταστάσει τοῦ λόγου προτρέπω, οὔτε μὴν ἐναντιότητι μειρακιώδει, ὡς ἄν τις εἴποι· ἀλλ' ἐπειδή σοι πολλάκις πρὸ πολλοῦ ἡ εἴρηται, ώς μεμαθήκα μεν, ὡς οὐκ ἐκτρεπόμενος τὴν εὐσεβῆ ταύτην διά νοιαν, μόνον τὸ ὄνομα παραιτῇ· εἰ δέ σοί τινες τῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐπισήμων καὶ τοῦτο ὑπόθοιντο, οὐκ ἂν παραιτήσαιο ἀνενδοιάστως καὶ Θεοτόκον τὴν ἁγίαν Παρθένον εἰπεῖν. Τούτου ἕνεκα ἐπὶ τόσον σε προ τρέπω προσενεγκεῖν ί, ἐκκαλούμενος ὅπερ μεμαθή ὰ εἴσῃ σαφῶς. • Θεοδώρου. κεῖν. 1 λεχθέν. » μεταβολῆς. Η πρὸς πολλούς. τὸ σόν. Η προενεγ
los jam versentur? Eas namque (mihi crede, Deo dilecte), cum apud finitimos, tum apud longe quo que positos turbas concitasti, quæ ingentem ex in sperato Ecclesiis tempestatem peperere. Constat enim fideles circumquaque degentes, hujus quæ stionis et controversiæ causa inter se conflictari, quotidieque a se invicem divelli. Verum autem esse quod dicimus, ex ipsismet rebus haud difficile perspicere licet. Nam et Occidens, et Ægyptus, et ipsa fortasse Macedonia, ab ea unione sese abrum pere decreverunt, quam singularis Dei beneficentia per multos sanctorum Patrum, celebriumque epi scoporum, et præcipue per sanctissimi magnique illius Patris nostri Acacii sudores molestiasque communi Ecclesiæ utilitati impertivit. Quis, quæso, reprehendat, si ea quæ sentis, libere exponas? Jmo vero quis laudibus non efferat, si nomen cujus sensum pietas tua, ut cognovimus, possidet, pro pter publicam quietem communemque orbis pacem admittat? Quod si videtur, perpulchrum, et ad præ sentem controversiam peropportunum exemplum tibi hoc loco in mentem reducam, cujus te quoque meminisse velim. Temporis enim, ex quo illud apud nos accidit, adeo multum non intercessit, ut jam animo excidere potuerit. Memoria haud dubie te nes, cum beato Paulo in expositione quadam excidisset quiddam, quod tibi in primis, qui per id tempus cæteris liberius egisti, tum aliis quoque omnibus qui audierant, non recte dictum videbatur; quo pacto ille, posteaquam damnum turbamque quæ exiguus motus pepererat, considerasset, expen dissetque, ejusmodi tumultuationes sectas, dissi diaque generare posse (solent namque homines hu jusmodi arrepta occasione ultro citroque tumultuari, atque a se mutuo sejungi); cogitasset praeterea, parvam offensionis scintillam magnum sæpe fomni tem discordiis subministrare (quod etiam nunc apud nos usu venisse cernimus), non post multos dies generose in medium progressus, id quod a se dictum fuerat, in gratiam Ecclesiæ, nihil quidquam veritus correxerit; factaque emendatione, omnem mox calumniam adversum se excitatam penitus exstinxerit. Et quamvis nemo nesciret quod ab illo dictum erat, minus recte sincereque dictum fuisse; attamen quod prompte id retractaret quod dixerat, hominem statim complexi sunt omnes. i Theodoro, ex ms. Segueriano. c 4. Ego vero non ad probrosam aliquam orationis correctionem, neque ad puerilem palinodiam, ut sic loquar, pietatem tuam invito: sed quia multi, ut intelligo, non infrequenter ex te audierunt quod ipsam solam vocem, non piam quoque ipsius vocis notionem averseris: si qui vero celebrioris famæ ecclesiastici auctores tibi fuerint ut ipso quoque nomine admisso, sacram virginem Mariam Deipa ram appelles, te istud neutiquam recusaturum esse. Ilanc ob rem te moneo hortorque, ut libera id voce Variæ lectiones codicis Seguieriani.
col. 1455–1456page 4 of 5
PG 77:1455καμεν μὴ διασφάλλεσθαί τε φρονοῦντα, προστιθέντα δὲ ῥῆμα πράγματι καὶ ὄνομα πολλοῖς τῶν Πατέρων καὶ συντεθὲν, καὶ γραφέν, καὶ ῥηθὲν· καὶ μὴ παρει τήσασθαι ῥῆμα ὅλως τὴν κατὰ ψυχὴν ἐλέγχον εὐσεβὴ διάνοιαν. Τοῦτο γὰρ τὸ ὄνομα οὐδεὶς τῶν ἐκκλησι στικῶν διδασκάλων παρῄτηται. Οι τε γὰρ χρησάμενοι αὐτῷ πολλοὶ καὶ ἐπίσημοι, οἵ τε μὴ χρησάμενοι οὐκ ἐπελάβοντο τῶν χρησαμένων. Καὶ μάτην ἡμεῖς, ὡς ἔοικε, δῆθεν ἀκριβείας περιττής ένεκα πρὸς αἱρετικὴν κακοδοξίαν μόνον βλεπούσης, τὰς συνειδήσεις τῶν ἀδελφῶν εἰς οὐδὲν δέον πληττομένας περιορῶμεν, ὄνομα παραιτούμενοι, οὗ τὴν διάνοιαν εὖ καὶ καλῶς παραδεχόμεθα. Εἰ γὰρ τὸ ἐξ αὐτοῦ σημαινόμενον μὴ παραδεχόμεθα, λείπεται περὶ πολλά ἡμᾶς διασφάλλεσθαι, μᾶλλον δὲ κινδυνεύειν περὶ τὴν ἄῤῥητον οίκονομίαν τοῦ μονογενούς Τοῦ τοῦ Θεοῦ. ᾿Ακολουθήσει γὰρ εὐθὺς τῇ τοῦ ὀνόματος του του ἀναιρέσει, εἴτ' οὖν τῷ ἐξ αὐτοῦ σημαινομένῳ, τὸ μήτε Θεὸν εἶναι τὸν τὴν ἄῤῥητον οἰκονομίαν ὑπὲρ ἡμῶν ἀναδεξάμενον, μήτε μὴν τὸν Θεὸν Λόγον κενώ σαντα ἑαυτὸν εἰς τὴν τοῦ δούλου μορφήν, αφατόν τι περὶ ἡμᾶς ἐπιδεδείχθαι φιλανθρωπίας μέγεθος ἅπερ * αἱ θεῖαι Γραφαι μάλιστα κυρούσι τὴν εἰς ἡμᾶς φιλανθρωπίαν, ὅταν τὸν προαιώνιον καὶ συναΐδιον καὶ μονογενῆ τοῦ Θεοῦ Υἱὸν ἐπὶ τὴν ἐκ Παρθένου γέννησιν ἀπαθῶς τῷ λόγῳ κατάγωσι, κατὰ τὸ εἰρη μένον τῷ θείῳ Ἀποστόλῳ·. Εξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ γεννώμενον 1 ἐκ γυναικός· ο ἀπο δεικνύντι σαφῶς τὴν τοῦ Μονογενοῦς ἐκ Παρθένου γέννησιν ἀρξήτως ", ὡς φθάσας ἔφην. Αφ' ἧς γεννήσεως εἰ προσαγορεύοιτο ἡ Παρθένος παρὰ τῶν Πατέ ρων, ὥσπερ αὖ οὖν καὶ προσαγορεύεται ταύτῳ τῷ ὀνό ματι, οὐκ οἶδ' ὅτου χάριν τὴν οὐκ ἀναγκαίαν ταύτην ζήτησιν· καί μοι. σύγγνωθι· καθ᾿ ἑαυτῶν καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰρήνης, ὡς ὁρᾷς, ἀναδεδεγ μεθα. Κίνδυνος γὰρ οὐδεὶς ταὐτὰ λέγειν τε καὶ φρο νεῖν τοῖς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ εὐδοκιμήσασι διδασκάλοις, ὧν περιττὸν μὲν τὰ ὀνόματα ἀπαρεθ μεῖσθαι· ἐπίστασαι γὰρ αὐτοὺς οὐδενὸς ἧττον, ἐπειδή τῷ εἶναι αὐτῶν μαθητὴς αὐτός τε καὶ πάντες ἡμεῖς σεμνυνόμεθα. κ ἰσ. καίπερ. 1 γενόμενον. ε'. Ταῦτα παρ' ἡμῶν συμβουλεύθητι, παρακαλῶ ταῦτα πρᾶξαι παρακλήθητι· μὴ δῶς χώραν καὶ νομήν ο έρπούσῃ διαστάσει καινοτομεῖν. Εννόησον γὰρ, ὡς εἰ πρὸ τῶν νῦν ἀποσταλέντων γραμμάτων οἱ πολλοὶ ἄσχετοι ἦσαν καθ' ἡμῶν, νῦν δραξάμενοι τῆς ἀπὸ τῶν γραμμάτων τούτων παῤῥησίας, τίνες οὐκ ἔσονται, καὶ ποίᾳ οὐ χρήσονται καθ᾿ ἡμῶν παρ ῥησίᾳ. Ταῦτα ἐγὼ πολλοὺς τῶν θεοφιλεστάτων ἐπι σκόπων, καὶ τῶν τῆς σῆς φιλοθείας ἐραστῶν παρ' ἐμαυτὸν ὁ ἔχων, οἱ ἔτυχον παρεῖναι ἡμῖν τῶν γραμ Ο ἄρρητον. Π ἢ νομήν. ο παρ' αὐτῷ.
depromas, quod citra errorem sapere certo digno sceris. Age, inquam, rei quam recte tenes, nomen quod a multis sæpe Patribus usurpatum, scriptum ac pronuntiatum est, adjungere ne graveris: neque vocabulum, quod piam rectamque notionem animi exprimit, refutare pergas. Etenim nomen hoc, Theotocos, nullus unquam ecclesiasticorum docto rum repudiavit. Qui enim illo usi sunt, et multi reperiuntur, et apprime cclebres: qui vero illud non usurparunt, nunquam erroris alicujus eos in simularunt, qui illo usi sunt. Sane dum supervaca nea quadam ad vanas hæreticorum opiniones so lam spectante curiositate incitati, nomen cujus sententiam recte tenemus, pertinaciter respuimus; aliud nihil, ut videtur, facimus, quam quod fratrum nostrorum conscientias et temere, et absque ulla utilitate graviter offendi non grave ducimus. Et enim si id quod nominis significatione offertur, non recipimus, restat ut in gravissimum errorem pro labamur; imo vero, ut inexplicabilem illam unige niti Filii Dei œconomiam abnegemus: quandoqui dem, nomine hoc sublato, vel hujus potius nominis notione repudiata, sequitur mox illum non esse Deum, qui admirabilem illam dispensationem no stræ salutis causa suscepit; tum Dei Verbum ne que se exinanivisse, neque in servi formam gese demittens, ineffabilem quandam benignitatis ma gnitudinem humano generi exhibuisse, cum tamen Dei erga nos clementiam divinæ Scripturæ hinc præcipue confirment, quod unicum illum sempiter c numque Dei Filium ante omnia sæcula natum, im patibili modo ex sacra quoque Virgine ortum osten dunt. Huc namque divinus tendit Apostolus, dum ita ait: Misit Deus Filium suum factum ex mu liere 4. Clare hic ostendit, ipsummet Dei Unigeni tum admirabili ortu ex Virgine in lucem prodiisse, ut paulo ante dixi. Quod si Virgo a sanctis Patribus propter hanc generationem Deipara nominatur, ut vere hoc nomine ab illis nominatur, nescio quor sum attinuerit, ut quæstionem hanc nequaquam necessariam (bona venia tua dictum sit) et contra nosipsos, et contra ecclesiasticam pacem quoque, ut vides; agitandam susceperimus. Etenim nulli nos periculo exponimus si ea sentimus et loquimur, quæ doctores in Ecclesia Dei celeberrimos sensisse et docuisse certo novimus. Supervacaneum autem est illorum nomina hoc loco percensere: nosti ∙enim iHos æque ac nos, ut qui haud secus ac nos omnes, quod sis discipulus illorum glorieris. 5. Hoc nostrum, quæso, consilium admitte; hæc per nos rogatus exsequare, nullum dissidiis locum, nullum gliscenti novitati fomentum suppedites. Co gita, si priusquam ullæ omnino litteræ missæ fo rent, multi contra nos exstitere infrenes, peneque intolerabiles; quales nunc futuri sint, tanta ex al latis litteris subministrata fiducia, qualique in po sterum adversus nos audacia sint usuri. flæc ego, complures religiosissimos, tuæque pietatis studio sissimos episcopos apud me habens, quos tunc 1 Galat. IV, 4. n Variæ lectiones codicis Seguieriani. m
col. 1457–1458page 5 of 5
PG 77:1457μάτων τούτων τῶν ἀπευκτῶν ἀποδοθέντων, νομίσας καὶ γνησίου ἔργον ποιεῖν κατὰ τὰς ἐμαυτοῦ ὑποσχέσεις, καὶ ἀδελφικῇ συμβουλίᾳ ἀνορθοῦν κάμνουσάν σοι ἐπὶ τοῦ παρόντος τὴν ὑπόληψιν, ἐπέστειλα Ρ, εὐχόμενός σου τὴν φιλοθεῖαν ἀφιλονεικοτάτῃ γνώμῃ δέξασθαι, ἣν 9 μετά φόβου Θεοῦ καὶ φίλτρου τοῦ περὶ σὲ, καὶ τοῦ ἀσφαλούς ἕνεκα τῆς Ἐκκλησίας εἰσηγησάμην, οὐ μόνος ὤν, ὡς ἔφην, ἀλλὰ γὰρ παρ όντων μοι τῶν περὶ τὸν κύριόν μου τὸν θεοφιλέστατον ἐπίσκοπον Αρχέλαον, πριγγίου, Θεοδωρήτου, Ηλιάδου, Μελετίου, καὶ τοῦ πρόσφατον τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι προβληθέντος τῇ Λαοδικέων τοῦ Θεοῦ Ἐκ κλησίᾳ ἐπισκόπου Μακαρίου· οἳ καὶ δογμάτων ἐντὸς ὑπάρχουσι, καὶ περὶ σὲ διαπύρως διάκεινται μεθ᾿ ἡμῶν, εὐχόμενοί σε, δέσποτα, φρονήματι εὐπειθεῖ χρησάμενον στῆσαι τῶν γραμμάτων τούτων καθάπερ λαίλαπος σφοδροτέραν φοράν· ἱκανὴν, εἰ μὲν εἴξαι μεν, μὴ θολώσαι, μηδὲ ταράξαι· εἰ δὲ ἐντείνομεν λυπῆσαι. Ταῦτα, οικειούμενοι τὰ σὰ, ἡμεῖς μὲν ἐδη λώσαμεν, αὐτὸς δὲ καταδέξασθαι καὶ ἀσμενίσαι καταξίωσον· εἰ μὴ ἄρα τις οὐκ ἀγαπῶν ἡμᾶς, παρα σκευάσει ἐπὶ βλάδῃ ἑαυτοῦ τε καὶ τοῦ κοινοῦ, κατα φρονῆσαι τούτου τοῦ πράγματος. Τὸ δοκοῦν, παρα καλῶ, ἀντιγράψαι καταξίωσον· μᾶλλον μὴ τὸ δοκοῦν, ἀλλὰ τὸ συμφέρον. ΙΙΙ. Ισον θείου Γράμματος αποσταλέντος δι' 'Αρι στολάου τριβούνου, καὶ νοταρίου, Ιωάννη ἐπισκόπῳ Αντιοχείας περὶ τῆς εἰρήνης καὶ ἑνώσεως τῶν ἁγίων Εκκλησιών. Αὐτοκράτορες Καίσαρες, νικηταί, τροπαιούχοι, ἀπέστειλα. 3. ἐνσταίημεν,
adesse contigit, cum infaustæ iliæ litteræ afferren r, tur, scribere volui; ratus ingenui amici olicium, illudque a promissione mea non alienum me præsti turum, si fraterno quodam consilio existimationem tuam graviter hoc tempore laborantem, nonnihil sublevarem. Quocirca pietatem tuam rogo, ut ea quæ ob Ecclesia tranquillitatem cum Dei timore, veraque erga te charitate exposui, placido animo suscipias. Nam non solus hæc dictavi, sed, ut modo aiebam, præsentibus multis episcopis, videlicet do mino meo Archelao episcopo piissimo, Apringio, Theodoreto, Heliade, Meletio, et Macario, qui per Dei gratiam Ecclesia Laodicenæ præfectus est nuper rime. Qui omnes et in fidei doctrina instructissimi, et tui studiosissimi una mecum, domine mi, rogant, ut animo facili litterarum illarum turbinis instar ruentium impetum sistas; quæ, si quidem obsti nati restiterimus, molestiam afferent: sin autem obsecuti fuerimus, neque turbare, neque confun dere nos poterunt. Hæc, tua perinde ac propria cordi habentes, monere voluimus: jam tuum est æquo benevoloque animo monita nostra complecti nisi forsan quispiam minus nostri amans, cum sui et reipublicæ Christianæ damno hæc aspernari tibi persuaserit. Obsecro, ut quod visum fuerit, imo vero non quod visum fuerit, sed quod utile sit, re scribas. Exstat inter Epistolas S. Cyrilli, supra, col. 131. EPISTOLA AD XYSTUM EPISCOPUM ROMANUM, CYRILLUM ALEXANDRINUM ET MAXIMIANUM CP Vide supra, col. 163. Exstat inter epistolas Cyrilli, supra, col. 169. Legitur inter epistolas Xysti, quas complectitur tomus L Patrologiæ nostræ Latina, col. 607. Exemplum sacra imperatoriæ per Aristolaum tribu num et notarium missæ ad Joannem Antiochenum episcopum, de sanctarum Ecclesiarum pace et unione constituenda. Imperatores Cæsares, victores, triumphatores, Variæ lectiones codicis Seguieriani. a lo.
Continue reading PG 77: Epistola Prima →≣ entire volume