ANNO DOMINI CDXXXVIII ACACIUS MELITENES EPISCOPUS NOTITIA. (Oriens Christianus, 1, 441.) Exorta Nestoriana hæresi, catholicæ doctrinæ partes suscepit Acacius Melitenes, atque corum quæ in Ephesina synodo gesta sunt, pars magna fuit: unde Joannes Antiochenus cum sua Orientalium synode sacerdotio illum et communione privavit. Alexander Hierapolitanus, epistola quæ Latine exstat cap. 87 collectionis ex Tragoedia Irenæi, aiebat Acacium prædicasse Deitatem ex Maria genitam et mortuam. Acacii in Theodori Mopsuesteni erroribus retegendis traducendisque studium eximium litteris suis Cyrillus celebravit, illeque adeo in vivis agebat adhuc anno 438: cujus sacram memoriam Græci in Menæis recolunt die 17 Aprilis: Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἀκακίου, ἀρχιεπισκόπου Μελιτηνῆς, τοῦ θαυματουρ γοῦ. S. Ρ. Ν. Acacii, archiepiscopi Melitenes, thaumaturgi. ΑΚΑΚΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΜΕΛΙΤΗΝΗΣ ΟΜΙΛΙΑ ΛΕΧΘΕΙΣΑ ΕΝ ΕΦΕΣΟ. ACACII EPISCOPI MELITENES HOMILIA EPHESI HABITA. (MANSI, Concil., V, 181.) Cernentem me, dilecti, latum hunc spiritalemque & sacræ synodi consessum, gaudium simul et fiducia subit. Gaudium quidem: nam cum omnium sim minimus in maximo hoc sapientiæ pelago, tenuem sermonis cymbam moderari contendo: fiducia vero, quod magni illi seditionis fluctus propediem sedabuntur, Dominicæque pacis tranquillitas ad universalem Ecclesiæ cœtum redibit. Si enim Domini duodecim numero discipuli, cum illorum navis ventorum impetu graviter quateretur, ubi primum Dominum invocaverunt, statim tempestatem evaserunt ': quanto magis hoc ipsum nunc citra omnem hæsitationem sperare convenit, cum tot discipuli in unum congregati Dominum propriis vocibus flectent? cum magnus et sapiens gubernator hic adest, qui nullam neque ventorum, neque procellarum commotionem formidat, sed magna cum dexteritate socios remiges ad clavum adhibet, ipsumque ut simul capessant persuadens et magna consonantia ad Dominum clamare non cessat: Domine, non ad te pertinet quia perimus?» Qui voce illius statim usus, non sine increpatione sævorum maris fluctuum: Tace, inquit, et obmutesce '.. Congruentissimum proinde est ut de præsenti rerum statu rectius speremus, debitasque gratiarum actiones Deo persolvamus; quandoquidem tempestas, quæ adversus veritatem * Matth. χιν, 25-32. 4 Marc. IV, 38. • Ibid. 39. b Ὁρῶντί μοι, ἀγαπητοί, τὸ φαιδρὸν τοῦτο καὶ πνευ ματικὸν τῆς ἁγίας συνόδου συνέδριον, χαίρειν τε ὁμοῦ ἐπέρχεται καὶ θαῤῥεῖν. Χαίρειν μὲν, ὅτι πάντων ἐλάχιστος ὢν ἐν τῷ μεγίστῳ τούτῳ τῆς σοφίας πελάγει τὸ πενιχρὸν τοῦτο τοῦ λόγου σκάφος ιθύνειν ἐπείγομαι· θαῤῥεῖν δὲ, ὅτι τὰ τῆς ἐπαναστάσεως ταχέως θραυσθήσεται κύματα, καὶ τῇ γαλήνῃ ὁ τῆς τοῦ Κυρίου εἰρήνης πρὸς τὸ οἰκουμενικὸν τῆς Εκκλησίας ἐπιστρέψει πέλαγος. Εἰ γὰρ δώδεκα ὄντες τοῦ Κυρίου μαθηταί, ὅτε αὐτοῖς τὸ σκάφος ὑπὸ τῆς βίας τῶν ἀνέμων ἐκυμαίνετο 4, ὁμοῦ τῷ βοῆσαι πρὸς Κύριον, τῶν χειμῶνος ἀπηλλάττοντο πόσῳ μᾶλλον τοῦτο νῦν ἡμῖν ἐλπίζειν ἀναμφίβο λον ε, ὅτε τοσοῦτοι τοῦ Κυρίου μαθηταὶ ἐπιτοαυτό συνδραμόντες, ταῖς οἰκείαις ἐκδυσωπήσουσι φωναῖς τὸν Κύριον; ὅτι ἡ ὁ μέγας οὗτος πάρεστι καὶ σοφὸς κυβερνήτης, οὔτε βίας ἀνέμων εὐλαβούμενος, ούτε ζάλης ταραχὰς, ἀλλὰ σὺν τέχνῃ πολλῇ τοὺς συν ερέτα, 6 ἐπὶ τὸ πηδάλιον ἄγων, καὶ τούτου συνεφάπτε σθαι πείθων, καὶ πολλῇ τῇ συμφωνίᾳ πρὸς τὸν Δεσπότην βοῶν· Οὐ μέλει σοι, ὅτι ἀπολλύμεθα; ο Καὶ ταχέως τῇ παρ' αὐτοῦ φωνῇ πρὸς τὸν σάλον τῶν κυμάτων δυσωπῶν, λέγει· Σιώπα· πεφίμωσο.» θαῤῥεῖν οὖν καὶ εὐχαριστεῖν ἡμῖν ἔπεισιν ἡ ἐπὶ τοῖς παροῦσιν ἁρμοδιώτατον· ὅτι περ ἡ δόξασα κατὰ τῆς ἀληθείας γεγενῆσθαι ἀντίπνοια, τοὺς τῆς οἰκουμένης Variæ lectiones codicis Seguieriani. e ἴσ ἡ γαλήνη, τῇ γαλήνῃ ο συνέδριον 4 ἠλαύνετο ἐλπίζειν ἡμᾶς ἀναμφίβολον. ι ὅτε. 8 συνεργάτας. · [σ. ἐπίσης deest hæc vox in ms.

469 ACACHI MELITENES EPISC. HOMILIA. 18:0 φωστῆρας ἐπιτοαυτὸ συνδραμεῖν παρεσκεύασεν 1. excitata videbatur, terrarum orbis lumina in unum ὧν ὁ μὲν βίος Χριστοῦ εὐωδία ἐστὶ τῷ Θεῷ, ἡ δὲ διάνοια προς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν τῆς ἀληθείας συνἧπται ἐκφώνησιν. Οὐ γὰρ ἄλλα μὲν τοὺς προσερχο μένους διδάσκομεν, ἄλλα δὲ περὶ τῶν διδασκομένων πιστεύομεν· ἀλλ' ἡμῖν εἰς Κυριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ μονογενής Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Θεὸς Λόγος ὁ αὐτός· πρὸς μὲν πάντων τῶν αἰώνων ἐκ μόνου Πατρὸς, ἐπ' ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν ἐν τῇ τοῦ δούλου μορφή ἄνω μόνος ἐκ μόνου, κάτω μόνος ἐκ μόνης. Τὰ αὐτὰ ἀμφότερα κ θεϊκῶς, ἀνθρωπίνως δὲ τῇ ἡμετέρα σαρκὶ καὶ νηπιότητι τεχθῆναι· ὁ αὐτὸς ἀπαθὴς θεότητι, παθὼν δὲ ὑπὲρ ἡμῶν ἑκουσίως σαρκί· οὐκ ἀκουσίως τὴν οἰκονομίαν δεξάμενος, ἀλλ᾽ ἑαυτὸν κενώσας ἑκουσίως, λαβὼν τὴν τοῦ δούλου μορφήν. Καὶ λαβὼν, διὰ τί; ἵνα σε σύμμορφον 1 τῆς οἰκείας δόξης εργάσηται· καὶ μαρτυρεῖ Παῦλος λέγων· • Ημῶν δὲ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει· ἐξ οὗ καὶ Σωτῆρα ἀπεκδεχόμεθα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν· ὃς μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τὸ γενέσθαι καὶ αὐτὸ σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης κι αὐτοῦ.» Ο τοίνυν ἑκουσίως λαβὼν τὴν τοῦ δούλου μορφήν, ὁ τὴν ἔνωσιν μὴ παραιτησάμενος, πῶς τὰ τοῦ δούλου παρητήσατο πάθη; Εἰ δὲ παρητήσατο, τίνος ἕνεκεν παθητὴν οὖσαν τὴν τοῦ δούλου μορφὴν ἀνελάμβανεν; ᾿Αλλ' οὗτος - οὐ παρᾐτήσατο, ὅτι λαβὼν τὴν τοῦ δούλου μορφὴν ὑπήκοος γίνεται· ὁ ἄνω ἐξουσιαστής, κάτω ὑπήκοος· ὁ ἄνω Υἱός, κάτω παιδίον. Καὶ ἀναμιμνήσκω σε τῆς προφητείας. Τί ἐβόα ὁ μακάριος Ησαΐας; • Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν. Τί ἐστι, καὶ ἐδέθη;» Οὐ μόνον ἐγεννήθη, ἀλλὰ καὶ ἐδόθη· ὁ γὰρ ὢν ἐδόθη· «Οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αυτ τοῦ.» Τί ἐστιν ἡ ἀρχὴ τοῦ Θεοῦ Λόγου γενομένου ἀνθρώπου; Ἡ Ἐκκλησία· καὶ αὐτός ο ἐστιν ἡ κε φαλὴ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας· πῶς οὖν ἐπὶ τοῦ ὤμου ταύτην φορεῖ; Τὸ συντετριμμένον ἐπὶ τοῦ ὤμου βαστάζει· «Οὗ καὶ ἡ ἀρχὴ ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ· καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς Αγγελος.» Καλεῖται δὲ διὰ τὴν οἰκονομίαν. Τί δέ ἐστι τὸ, ο Σύμβουλος, Θεὸς ἰσχυρὸς, ἐξουσιαστής, πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος; Ο οὖν ἄνω ἐξουσιαστῆς, κάτω ὑπήκοος· ὁ ἄνω Υἱός, κάτω παιδίον· ὁ ἄνω θαυμαστὸς σύμβουλος, κάτω ἄνθρωπος· ὁ ἄνω Θεὸς ἰσχυρὸς, κάτω ἄνθρωπος ὁ ῥαπιζόμενός τε καὶ ὑβριζόμενος, καὶ τῷ σταυρῷ προσηλωμένος, καὶ τὸν διὰ τούτου δεξάμενος θάνατον· πάντα γὰρ ταῦτα τῆς τοῦ δούλου ὄντα μορφῆς, οὐδαμῶς ἡ ταύτην λαβοῦσα θεότης ἐξέκλινεν, ἵνα δι᾿ ἑκάστου τῶν εἰρημένων λύσῃ μὲν ἡμῖν τὰ πρὸς σωτηρίαν κωλύματα, ἀξίαν δὲ τῆς τοσαύτης κενώσεως τὴν εὐεργεσίαν ἡμῖν χαρίσηται. Οὐκ ἀθετῶ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ· οὐ παραιτοῦμαι εἰπεῖν ἡ ἐκεῖνος ὑπέμεινεν ὑπὲρ ἐμοῦ. Ἀπαθής γὰρ ὢν οὐ παρητήσατο, ἀλλὰ τῷ παθητῷ συνάψας έαυ- * II Cor. 11, 16. I Petr. IV, 1. . • Philipp. ut, 7. 10 Coloss. 1, 18. 11 Isa. 1x, 6. 15 Isa. 1x, 6. 1 συνεκάλεσεν. 1 ὁ αὐτὸς πρό. coegit: quorum quidem vita bonus est Christi odor Deo; sententia vero ad unam eamdemque veritatis prædicationem conspirans. Neque enim aliud eos qui nos adeunt docemus, aliud de rebus ipsis credimus si quidem unus est nobis Dominus Jesus Christus, unigenitus Dei Filius, Deus Verbum: idem ante omnia sæcula ex solo Patre, idem rursum in novissimis diebus in servi forma; solus ex solo superne, solus rursum ex sola inferne; utrumque autem divine, humanitus vero, quod in nostra carne et infantia genitus sit: idem impassibilis divinitate, pro nobis vero sponte passus carne ', non involuntarie dispensationem suscipiens, sed seipsum voluntarie exinaniens, suscepta servi forma. Sed cur suscepta? ut suæ te gloriæ conformem consortemque redderet. Id quod Apostolus ejusmodi oratione nobis testatum facit: «Nostra, ait, conversa tio in cœlis est. Unde etiam Salvatorem exspectamus Dominum Jesum Christum, qui reformabit corpus humilitatis nostræ, configuratum corpori claritatis snæ 7.» Qui igitur servile corpus sponte assumpsit, neque carni uniri ullatenus recusavit, quomodo is serviles detrectasset passiones? Quod si detrectavit, quorsum patibilem servi formam suscepit? Sed ideo non recusavit, quia suscepta servi forma, obediens ft: is qui est in coelo dominator, in terris factus est subditus: qui superne erat Filius, inferne factus est puer: nam te prophetiæ illius admoneo. Quid enim clamabat beatus Isaias *? «Puer natus est nobis, flius etiam datus est nobis. Quid illud est: «Eliam datus est?, Non solum natus est, sed etiam datus. Is enim qui est, datus fuit: ‹ Cujus imperium factum est super humerum ejus ".. Et quodnam incarnati Dei Verbi imperiumn est? Ecclesia. Quid autem ipse? Caput corporis Ecclesiæ ". At quomodo illud super humerum portat? Quod contritum conquassatumque fuerat, id humeris impositum baju lat.. Cujus imperium super humerum ejus: et vocatur nomen ejus, magni consilii Angelus "., Vocatur autem propter dispensationem. Quid autem sibi vo lunt: c Consiliarius, Deus fortis, dominator, Paler futuri saeculi 19?» Nimirum ille superne dominator, inferne subditus: superne Filius, puerulus in terris; superne admirabilis consiliarius, inferne homo; superne Deus fortis, in terris homo qui colaphis caditur, ignominia afficitur, cruci affigitur, mortemque per illam perpetitur. Nam hæc omnia ad servi formam pertinentia nullo modo Deus qui illam susceperat, detrectavit, ut per quodlibet jam dictorum ea demoliretur, quæ salutis viam nobis obstruebant, dignamque lanta exinanitione beneficentiam in nos transfunderet. Equidem Dei gratiam non abjicio. Ea quæ mea causa perferre dedignatus non est, in me- ' Philipp. 1, 20, 21. * Isa. ix, 6. • Ibid. 9. Variæ lectiones codicis Seguieriani. κ τὰ ἀμφότερα. 1 add. ex L. καὶ συμμορον. αὐτὸ σύμμορφον τῆς δόξης Δ΄ οὕτως. • τί ἐστιν; γενέσθαι καὶ

1471 ACACHI MELITENES EPISCOPI EPISTOLÆ. 1172 dium depromere non vereor. Nam impassibilis cor- τόν, οὕτω τὰ ὑπὲρ ἐμοῦ ἐδέξατο πάθη. Οὐκ ἀποστερῶ τῆς τιμῆς τὴν Θεοτόκον Παρθένον, ἣν αὐτῇ ἡ τῆς οικονομίας ὑπηρεσία καχάρισται. Καὶ γὰρ καὶ ἄτο πον, ἀγαπητοί, σταυρὸν μὲν τὸν ἐφύβριστον βαστά σαντα τοῖς θυσιαστηρίοις Χριστοῦ συνδοξάζεσθαι, καὶ ἐπὶ τοῦ μετώπου τῆς ἐκκλησίας ἐκλάμποντα φαίνεσθαι, τὴν δὲ ἐπὶ τοσαύτῃ εὐεργεσία δεξαμένην θεότητα, τῆς Θεοτόκου ἀποστερηθῆναι τιμής. Θεο τόχος οὖν ἡ ἁγία Παρθένος. Θεὸς γὰρ ὁ ἐξ αὐτῆς τεχθεὶς, οὐκ ἐκεῖθεν τοῦ εἶναι τὴν ἀρχὴν λαβών, ἀλλὰ ἐκεῖθεν τὴν ἀρχὴν τῆς ἐνανθρωπήσεως δεξάμενος. Μὴ οὖν ἀμέριμνος ἔσο, αἱρετικό, ὡς εἰς ἄνθρωπον τὰς βλασφημίας εκτείνων. Οὐκ ἄνθρωπός ἐστιν, ὁ ὑπὸ σοῦ εἰς τὴν τοῦ δούλου καὶ τοῦ κτίσματης τάξιν καταγόμενος. Μὴ Ρ ἀνορθοῦ, Ἰουδαῖς, pori-patibili semetipsum conjungens, passiones non recusavit, sed salutis meæ gratia sustinuit ''. Deiparam Virginem eo honore non privo, quem dispensationis ministerium gratuito ipsi impertivit. Etenim, charissimi, absurdum fuerit, crucem ignominiosam, quæ Christum portavit, cum altaribus Christi conglorificari, atque in fronte ecclesiæ splendentem apparere; eam vero quæ ad tantum beneficium deitatem suscepit, Deipare honore privari. Deipara igitur est sancta Virgo. Deus enim est qui ex ea natus est, non quod initium ut esset ex ca sumpserit, sed quod ut homo fieret, principia inde hauserit. Ne igitur, o hæretice, impunitatem tibi polliceare, quasi in hominem blasphemas voces detorqueas. Non enim homo est, quem tu in servo- ὡσεὶ 9 ἄνθρωπον ψιλόν σταυρώσας. Οὐχ ὑπὲρ ἀνθρώ rum et creaturarum ordinem rejicis. Ne extollare, Judæe, perinde ac si merum hominem crucifixeris. Non pro puro homine beatus David indignans contra illam gentem exclamat: «Obscurentur oculi eorum ne videant, et dorsum eorum semper incurva ".» Non concidat Ecclesiæ fiducia, quasi spem suam in homine tantum posuerit; sed beato Paulo fidem habeat, qui ita ait: ‹ Si secundum hominem ad bestias pugnavi Ephesi, quæ mihi utililas 159, Non secundum hominem, neque pro homine beati apostoli in plagis, in carceribus, in flagellis propriam vitam insumpserunt: non secundum hominem, neque pro homine sancti martyres per terrarum orbem passim decertantes, concisi afflictique præsentem lucem reliquerunt; verum pro Domino nostro ac Deo; qui cum omnia sæcula antecessisset, novissime in terris visus est, et cum hominibus conversatus ", et ut ovis ad occisionem ductus est 16, et tertia die exsuscitatus est, et in ca lum assumptus, et quingentis fratribus simul visus, et in conspectu discipulorum in coelos sublatus, unde etiam olim haud dissimili modo venturus ad vivos simul ac mortuos judicandos ". Hæc est fides nostra; super hoc fundamentum Ecclesia ædificata est, adversus quam portæ inferi non prævalebunt. Utinam vestris precibus munitus dignas quandoque laudes sanctissimo Deo depromere valeam. Cui sit gloria in sæcula sæculorum. Amen. " r που ψιλοῦ ἀλγῶν ὁ μακάριος Δαυΐδ ἐβόα κατὰ τοῦ ἔθνους λέγων· «Σκοτισθήτωσαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν τοῦ μὴ βλέπειν, καὶ τὸν νῶτον αὐτῶν διαπαντός σύγκαμψον.» Μὴ καταπιπτέτω τῆς Ἐκκλησίας τὸ φρόνημα, ὡς εἰς ἄνθρωπον μόνον ἐλπιζούσης, ἀλλὰ πειθέσθω τῷ μακαρίῳ Παύλῳ λέγοντι·. Εἰ κατά ἄνθρωπον ἐθηριομάχησα ἐν Ἐφέσῳ, τί μοι τὸ ὄφε λο; ε;» Οὐ κατὰ ἄνθρωπον, οὐδὲ ὑπὲρ ἀνθρώπου οι μακάριοι ἀπόστολοι ἐν πληγαῖς, καὶ φυλακαῖς, καὶ αἰκισμοῖς τὴν ἑαυτῶν ζωὴν κατηνάλωσαν· οὐ κατά ἄνθρωπον, ἢ ὑπὲρ ἀνθρώπου οἱ ἅγιοι μάρτυρες κατά πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ἀθλήσαντες, ἐν κατατομή τῶν οἰκείων μελῶν καὶ κακώσει τὴν παροῦσαν ζωὴν κατέλιπον· ἀλλὰ ὑπὲρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ Θεοῦ, τοῦ πρὸ αἰώνων ὑπάρχοντος, καὶ μετὰ ταῦτα ἐπὶ τῆς γῆς ὀφθέντος, καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναναστραφέντος, καὶ ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἀχθέντος, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστάντος, καὶ εἰς οὐρανοὺς ἀναληφθέντος, καὶ πεντακοσίοις ἐφ᾽ ἅπαξ • ὀφθέντος, καὶ ἐν ὄψεσι τῶν μαθητῶν εἰς οὐρανοὺς ἀναχθέντος, καὶ τῷ αὐτῷ τρόπῳ ἐρχομένου κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς. Αὕτη ἡμῶν ἡ πίστις· ἐπὶ τούτῳ τῷ θεμελίω ᾠκοδομήθη ἡ Ἐκκλησία, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτ τῆς. Γένοιτο δὲ πάντων ὑμῶν εὐχαῖς φυλαχθέντας ἡμᾶς, δόξαν ἀναπέμψαι τῷ παναγίω Θεῷ· ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. ACACII MELITENES EPISTOLÆ. EPISTOLA Ι. AD CYRILLUM ALEXANDRINUM ARCHIEPISCOPUM. (Exstat in Synodico adversus Tragædiam Irenæi, cap. 83, inter Opera Theodoreti, infra, tom. LXXXIV.) - EPISTOLA II. AD EUNDEM SCRIPTA POST SYNODUM EPHESI HABITAM. Vide ibid., cap. 213. 18 j Cor. xv, 32. 16 Η Cor. 1, 32 seqq. «Baruch 20 Act. 1, 9-11. 21 Matth. xνι, 18. 111, 38. 1 Galat. 11, 20, 21. 1* Isa. LIII, 7. 4 Psal. Lxvut, 24. 19 1 Cor. xv, 4-6. Varia lectiones codicis Seguieriani. P και μή. «ώς. τ τί τὸ ὄφελος;· ἐφάπαξ.

ANNO DOMINI CDXXXVI RABBULAS EDESSENUS EPISCOPUS. NOTITIA. (Oriens Christianus, tom. II, col. 959.) Post Diogenem ad Edessenam sedem evectus est Rabbulas ex chronico num. 51: Anno septingentesimo vicesimo tertio Rabbulas Edessenum episcopatum capessivit. Hic imperatoris jussu ædificavit templum Sancti Stephani quod antea domus Sabbati fuerat, id est synagoga Judæorum. Annus Græcorum 723 est Christi 412. Rabbulæ initia describuntur in Vita sancti Alexandri Acœmeti, quæ Latine edita est inter Acta SS. ad diem 15 Januarii. Ea fertur Rabbulum sive Rabbulam, qui nescio cujus urbis præfectus erat, ex gentili Christianum factum, viso miraculo quod Deus Alexandri precibus exoratus ediderat, ejus se mox disciplinæ subdidisse, tum altero rursum patrato, reipublicæ munus quod gerebat, resignasse, uxori bona quæ ab ea acceperat, restituisse, filiabusque suis, servos item suos libertate donasse: uxorem, annuente marito, in monasterium quod exstruxit, una cum filiabus et ancillis Deo serviisse, cum ille interim eremum petiisset. Post vero, Edessena sede pastore viduata, ab universa civitate circumvicinaque regione postulatus est episcopus, moxque divinæ cognitionis magister esse factus dicitur, non solum Syris, Armenis ac Persis, sed toti fere orbi terrarum. Erecta jam olim Edessæ erat Syriacæ dialecti schola in urbium vicinarum commodum, ad quam viri principes et locupletes alii filios suos institutionis gratia mittebant. Rabbulas vero gentilium liberos ad se bis singulis mensibus accersebat, quos veritatis verbis erudiret. Id quod totis triginta annis egisse dicitur in S. Alexandri Vita. Verum non tot ille annis prorsus sedit, sed viginti tribus duntaxat. Quo tempore Nestorius Constantinopoli impietatem propalavit suam, Rabbulas cum Joanne Antiocheno et Orientalibus aliis Ephesum quo synodus generalis cogebatur, venit; sed Joanni ejusque sociis primum adhærens, quibusdam eorum gestis suffragatus est, a legitima synodo secedens. Mox vero, errore agnito, ab eis descivit, Nestorium, quin etiam Theodorum Mopsuestenum, a quo mali labes orta erat, proscindere non dubitavit. Joannes Antiochenus, coacto Osrhoenes episcoporum concilio, animadvertere in Rabbulam proposuit, quod tamen minime præstitit. Post, sancita pace Antiochenam inter et Alexandrinam Ecclesiam, Andreas Samosatensis, qui Rabbulæ diu, ut et concordiæ adversatus fuerat, cum eo reconciliatus, palam gloriabatur se cum Sixto Romano, Cyrillo Alexandrino, Maximiano Constantinopolitano, et Rabbula Edesseno communicare. Quod ex cap. 7, 13, 25, 43, 44 et 106 collectionis ex tragoedia Irenæi Tyrii compertum fit. Ad Rabbulam exstant magni Cyrilli epistolæ, ac Rabbulæ ad Cyrillum. Qua sollicitudine veræ fidei sinceritatem servari curabat, una cum Acacio Melitenensi Armenis litteras dedit de non legendis Theodori Mopsuesteni voluminibus. Obiit, ex chronico Edesseno, num. 59, anno septingentesimo quadragesimo sexto, die 8 mensis Ab, sive Augusti, adeoque anno Christi 456 enimvero Rabbulas anno 435 in vivis superstes erat, quo nempe Theodori Mopsuesteni libros hæresis accusabat. Theodorus Lector Rabbulam ante obitum oculis captum fuisse prodit et cæcum: Ραββουλᾶς 'Εδέσσης τυφλὸς ἦν. RABBULE EPISTOLA AD CYRILLUM. Exstat in Synodico Casinensi, cap. 200 inter Opera Theodoreti, infra, tom. LXXXIV. RABBULÆ EDESSENI CANONES. (Ecclesiæ Antiochenæ Syrorum Nomocanon, a Gregorio Abulpharagio Bar-Hebræo Syriace compositus, et a Josepho Aloysio Assemano in Latinam linguam conversus. Apud Mai, Script. vet. nova Collect., tom. X, part. 11, pag. 6 sqq.) De primitiis, benedictionibus et eleemosynis. episcopo faciant, et non indicant collectas sæculariEx iis, quæ sunt Ecclesiæ, presbyteri convivium bus sub nomine episcopi, quando ad ipsos procedit.