FIRMI CÆSARIENSIS EPISCOPI probe sciens, satis esse unam eloquentis tum epi- άλλ' εἰδότα ὡς ἀρκεῖ γράμμα τῆς τῆς λογιότητος, stolam ad sedandum dolorem, animumque curandum et robur corpori faciendum, scribas identidem rogo. Sic enim fiet, ut memoriam famamque nostri, epistolis tuis, tum præsentis ævi hominibus, tuer posteris, praebeas atque commendes. III. EUSTRATIO COMITI. καὶ λύπην κοιμίσαι, καὶ θεραπεῦσαι ψυχήν, καὶ ποιῆσαι σώματι τόνον, γράφοντα διατελείν, μνήμην καὶ λόγον ἡμῶν ἐκ τῶν ἐπιστολῶν τοῖς τε και ἡμᾶς, καὶ τοῖς ἔπειτα παρεχόμενον. Γ. ΕΥΣΤΡΑΤΙΟ ΚΟΜΗΤΙ Εἴ τι μικρόψυχον ὑπὸ τῆς ἀρρωστία; ἔπαθον, μεμψάμενός σου τὴν σιωπήν, οὐ πόρρω που συγγνώ μης τὸ πρᾶγμα· συνασθενεῖν γάρ πως πεφύκασι καὶ οἱ λογισμοὶ τῇ τοῦ σώματος ἕξει. Βπαθον δὲ τοῦτο πρὸς τοὺς οἰκείους ἐμοί· τοὺς γὰρ κεχρωσμένη φιλίᾳ συζώντας οὐκ ἂν ἐμεμψάμην ποτέ, ὡς μελ Si propter valetudinis infirmitatem animum quoque abjeci, de silentio tuo conquerens, non indignam venia rem censeo: quodammodo enim cogitationes infirmari cum corpore ægrotante solent. Contigit autem hoc cogitationibus meis erga domesticos et familiares; quippe non apud illos qui colorata utuntur amicitia conquererer unquam, τὴν ἀρχήν μοι εἰλικρινούς διαθέσεως πεῖραν παρα quod nullum mili antea sincera affectionis experimentum praebuissent. Sed hoc satis est, satisque fuit ad præcedentia curanda. Mihi vero cupiditas ipso disjunctionis tempore altius insidet, atque ad vos respiciens ita affectus sum, ut sitiens aliceretur, cui æstus quidam cupiditatem accendit. Obsecro autem, et ut memineris aliquid scribere, quod idoneam per epistolas absentiæ consolationem mibi afferat. IV. CYNEGIO COMITI. Mlos qui desiderant, una die senescere, antiquum habet adagium. Mihi vero duplicatum est semium, quod poet pollicitationes longissimum sta- G sueris tempus conceptæ de tuo ad nos reditu spei: venturam enim aliquando magnificentiam tuam spero ad urbem nostram, quasi ad matrem, jure auaritia exigentem. Sin et nostri aliqua tibi est ratio, me secundos nos arbitrere inter eos qui tibi hic sunt amici: cum enim in reliquis rebus ab omnibus vincamur, parati tamen sumus cum quibuslibet de amicitia cortare, et potissimum quando victoria præmium sit tuis affatim frui bonis. Obsecro igitur, ut missa negligentia ad me redeas, dum adhuc σχομένους. ᾿Αλλὰ τοῦτο μὲν αὐταρκῶς ἔχει καὶ ήρκεσεν εἰς θεραπείαν τῶν προλαβόντων Ἐμοὶ δὲ ἡ ἐπιθυμία τῷ τῆς ἀπολείψεως χρόνῳ μᾶλλον έγκάθηται, καὶ πρὸς ὑμᾶς ὁρῶν πέπονθα οἷον ἄν τι διψῶν πάθοι αὐχμοῦ τινος τὴν ὄρεξιν ἀναφλέγοντος. Παρακαλῶ δὲ, καὶ μέμνησθέ τι γράφειν, ικανήν μας τῆς ἀπολείψεως παραψυχὴν τῶν ἐπιστολῶν παρεχό μενον Δ'. ΚΥΝΗΓΙΑ ΚΟΜΗΤΙ. Τοὺς ποθοῦντας, ἐν ἡμέρᾳ γηράσκειν παλαιός και έχει λόγος. Ἐμοὶ δὲ ἐδιπλασίασεν τὸ γῆρας τῷ μήν κει τοῦ χρόνου συνεπιλαβομένης ἐλπίδος τῆς ὑμετέ ρας πρὸς ἡμᾶς ἀφίξεως ταῖς ἐπαγγελίαις τιθεμένω ἥξειν γάρ ποτε προσδοκῶ τὴν μεγαλοπρέπειάν σου, ὡς ἐπὶ μητέρα τὴν ἡμετέραν πόλιν, ἀπαιτοῦσαν δικαίως τῶν τροφείων τὴν ἀμοιβήν. Εἰ δὲ καὶ ἡμῶν τις λόγος παρὰ σοί, μὴ δευτέρους ἀγάγῃς τῶν αὐτόθι φίλων· τῶν γὰρ ἄλλων πάντων πᾶσιν ἡττώμενοι, ἕτοιμοι πρὸς τοὺς ἐθέλοντας περὶ φιλίας διαγωνί ζεσθαι, καὶ μάλιστα ὅταν ἄθλον τῆς νίκης ᾖ τὸ τοῖς σοῖς ἐντρυφῆσαι καλοῖς. Παρακαλῶ οὖν, τὸν ἔχνον ἀποσεισάμενος ἐπανελθέ μοι πρὸς τὴν τοῦ σώματος LUD. ANT. MURATORIJ NOTÆ. zeni, eloquentiæ professores; atque inter eos illa- Eustratius dedisset, conquestus fuerat Firmus. Nunc stre sibi namen Cyterius compararat. In titulo scribendum mihi videmur Κυθηρίῳ, hoc est Cytherio, non autem Κυτερίψ. Τῷ Σωφρονίσκου. Sophronisci flio.] In MS. legebatur τῷ Σωφρονίσκη, h. e. Sophronisco. Ita emendandum locum historia monuit; Socrati enim Sophronisci filio (non Sophronisco ipsi) jam senescenti, Apollo auctor fuit, ut musicæ operam daret. Cujus rei testem do Quintilianuni, lib. 1. cap. 10 Instit. orat., ubi musicam ostendens oratoribus non utilem tantum, sed et necessariam, Quid, inquit, de philosophis loquor, quorum fons ipse Socrates jam senex institui lyra non erubescebat? Idem tradunt Diogenes Laertius in Socratis Vita, Valerius Max. lib. vuli: Plato in Phedone, et in Euthydemo, et Ad Patum. Quod nullas ad se litteras a longo tempore in corporis ægritudinem qua premebatur, ardorem querimoniarum rejicit: dum enim corpus male se habet, languere animus quoque videtur, ideoque `nil mirum, si tunc in officiis delinquimus. Hinc petit, ac sperat veniam. Ut autem rescribat, el diuturna absentiæ consolationem scribendo mittat, sollicite precatur. Κόμητι. Vocabulum antiquis Graeciae incolis ignotum, sed Firmi tempore in imperatorum aula usurpatum. Erant autem comites viri principes, qui Augustos comitabantur. Eorum diverza munera, variasque appellationes non in civilibus tantum, sed et in militaribus negotiis, ab utroque Du Fresuii glossario, a Paneirolo in Netit. utriusque imperii, atque ab aliis discas. Εἰς θεραπείαν τῶν προλαβόντων. Τα Με 10 quebatur τὰ πράγματα. Quod, cum glossema vide retur, e textu sustuli.

EPISTOLE. · ἀκμήν, δείξας ἡμῖν σαυτὸν τοιοῦτον, οἷόν σε την- & inest corpori vigor, te ipsum talem ostendens nobis, παῦτα ἐπὶ τὴν τῶν Φρυγών στελλόμενον παρεπέμπομεν. Εἰ δὲ καὶ ἐλάττων ἡ δύναμις ὑπὸ τοῦ χρόνου γεγένηται, άκουσον τῆς μητέρας σου τῆς Ἐκκλησίας εγγυωμένης, αὖθις σε τοιοῦτον καταστήσειν, εἰ πρὸς αὐτὴν ἐπανέλθοις καλούμενος. Δώσεις δὲ ὁλοτελῆ τὴν χάριν, εἰ καὶ τὴν κοσμιωτάτην θυγατέρα ἡμῶν, καὶ τὰ γλυκύτατα παιδία μετά σαυτοῦ ἄγων ἀφίκειο, πλείον: χειρὶ τὴν ἔκτισιν τῶν ὀφλημάτων ποιούμενος. Ε. ΑΛΥΠΙΑ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟ Άνω ποταμῶν ἱερῶν (τὸ λεγόμενον) χωρούσι πηγαί, ὅτε καὶ ἡ εὐλάβειά σου ἀφ' ἡμῶν δέεται προστασίας, ἑτέροις τοῦτο νέμειν ἐκ τῆς παλαιᾶς συνηθείας ἄδειαν ἔχουσα. Επεὶ δὲ ὅλως διεπρεσβεύσω πρὸς τὸν θεοσεβῆ ἐπίσκοπον Ἱμέριον τὰς πρὸς ἡμᾶς δι' αὐτοῦ σπουδάζων καταλλαγάς, γίνωσκε νῦν ἕξων παρ' ἡμῖν πλεῖον ἢ πρότερον, ὥστε σοι ἄδειαν εἶναι περὶ ὧν ἂν ἐθέλοις διδάσκειν, καὶ τυγχάνειν τῆς παρ' ἡμῶν εὐμενοῦς ἀποκρίσεως, εἰ τὸ ὑπήκοον πρὸς εὐταξίαν ὁρμίσειας. Οὐδὲ γὰρ πρότερον αὐτῷ σοι ίδια μια ms., f. ἰδίᾳ] ἐγκαλεῖν εἴχομεν· ἀλλ' ὅτι τοιαύτης τυχὼν ἀσκήσεως, καὶ τοῖς τοιούτοις δι δασκάλοις γραφεὶς παρὰ τὴν σαυτοῦ ὑπόληψιν ήττων ἐδείκνυσο, ταῖς τῶν ὑποχειρίων ὁρμαῖς σαυτὸν ἐνδιδούς. Ἴσθε οὖν τοιούτων ἡμῶν εἰς φιλίαν ἐπιτευξό μενος, οἴους ἐπίστασο πρότερον· σεαυτὸν δὲ δεῖξαι σπούδασον ἄρχεσθαί τε ειδότα, καὶ ἄρχειν εὐεπιστάμενον. Γ. ΓΕΣΣΙΑ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΟ Αδελφὸς ἀνδρὶ παρείη, φησὶ τοῦτα δὴ τὸ τοῦ qualem te olim in Phrygiam expeditionem missum deduximus. Quod si ex aetate viribus fractus ac debiliatus es, audi matrem tuam Ecclesiam spondentem, pristine valetudini iteram te restituendum, ei ad ipsam aceitus remigres. Perfectans autem gratiam inibis, si et ornatissimam filiam nostram dulcissimosque liberos tecum ducens advenias, picniori manu hoc pacto debita solvens. V. ALYPIO CHOREPISCOPO. Sursum versus sacrorum fluminum (ut fert adagium) feruntur fontes, quando pietas tua a nobis praesidium postulat, eum aliis hoc prestare abunde valeas ex antiqua consuetudine. Quoniam vero religiosissimum episcopum Himerium adiisti, atque enixe rogasti, ut se reconciliandis nobis interponeret, scito, te jam plura a nobis, quam ante, impetraturum: ita ut tibi in posterum liceat de iis quæ velis, docere, et amicam a nobis responsionem obtinere, si eos qui subsunt, ad modestiam revocaveris. Neque enim antea peculiare quid tibi vitio vertere potuimus; sed quod tali disciplina vir, et hujusmodi doctoribus ascriptus, opinioni de te conceptæ satis minime fecisti, quippe qui plus æquo morem gessisti subditorum appetitionibus. Scias igitur, tales nos te in usu amicitiæ habitarum, quales primum cognoscebas. Te ipsum vero cura ut ostendas et parendi doctum, et imperandi non ignarum. VI. GESSIO SCHOLASTICO. Frater homini adsit, ait vetus verbum, tanquam Hujus epistolæ mens hujusmodi esse mihi videtur. Firmi gratia Alypius chorepiscopus exciderat, quod ab ecclesiastica disciplina deviasset, nimiumque indulsisset votis sibi commissi gregis. Ut episcopum iratum deliniret, atque animarum prefecturam quam antea exercebat, recuperares, Himerit episcopi patrocinium imploravit. Hoc adminiculo fretus, ad Firmum litteras dedit. Rescribit hic, se tanti facere Himerium, ut Alypio cum præfecturam, tum pristinam gratiæ mensuram, imo et in posterum majora sit collaturus, modo is in recta disciplina persistat. Chorepiscopi olim dicebantur episcoporum vicarii per parœcias distributi. De iis plures plura. Άνω ποταμών, etc. Ex Euripidis Medea petitum adagium. *Ανω ποταμῶν ἱερῶν χωροῦσι παγαί. Sursum versus sacrorum fluminum feruntur fontes. Quibus verbis, ut auctor est in Adagiis Erasmus, quidpiam præpostere atque inverso ordine fieri significamus. Luciano in Terpsione, et in libelli Apologia parœmia hæc usurpatur; eaque etiam usus est Diogenes Cynicus, ut in ejus Vita Laertius testatur. Fortasse Firmus ironice loquebatur. Ιμέριον. Episcopus Nicomediæ in Bithynia Himerius fuit. Inter Nestorii fautores numerabatur, et Contestationi, pro eodem hæretico ad sanctum Cyrillum synodumque Ephesinam a Joanne Antiocheno ejusque asseclis missæ subscripsit, utf videre est in Synodico edito per Christianum Lupum, et Baluzium, cap. 7. Conciliabulo itidem Ephesino interfuit A. C. 431, atque in damnationem Cyrilli Alexandrini consensit. Quare ab Ephesina synodo ecumenica depositus, et ecclesiastica communiono privatus fuit. Illum resipuisse, pie credere, quam contra opinari malim. In Synodico tamen supra laudato epistola Theodoreti ad eumdem Himerium, cap. 71, refertur, nec non et alia duæ Theodoreti cjusdem epistolae, altera ad Helladium episcopum, altera ad Joannem Antiochenum, queis in bæresi pertinacem adhuc perstitisse Himerium, ostendi posse videtur. Utcunque se res habeat, hanc epistolam ante synodi Ephesinæ tempora scriptam arbitramur, cum nempe inter Firmum nostrum ac Himeriam litterarum commercium sanctissime exerceri poterat. Σχολαστικῷ. Firmi ævo qui apud Latinos causarum patroni et advocati erant, a Græcis scholastici appellabantur. Complures S. Nili epistolæ exstant ad hujusmodi Scholasticos scriptæ, uti et Synesii, qui scriptores eodem quo Firmus, saeculo floruere. Hoc sensu a S. Augustino, cap.

לאגן FIRMI CÆSARIENSIS EPISCOPI simul educata natura, sincera quoque frui amicitia λόγου ὡς τῆς φύσεως συντρόφου, και γνησίας φιlargiatur. Et sane æquum fuit, fratrem tuum a prudentia tua longo post tempore ad vos reversum libenti animo exceptum esse. Quod si militiam professo, atque arte hac ad vivendum utenti, rursus expeditionem sequi opus fuit, nihil de spe detractum est. Veniet enim rursus desiderantibus, si quid e sententia gesserit. VII. DIDNIO. Medicinarum usum idem semper posse non arbitror, neque ratione simili sanari per illas morbos inveteratos. Quare epistolarum quoque medicina mihi obsoleta jam et vana facta est ad solatium, diuturni temporis sejunctione laboranti. Tuam igitur opus erit, me a rerum difficultatibus liberare: si enim e vinculis quæ me hic detinent ·solutus ero, omnia mihi feliciter et ad votum successura spero. VIII. ARMENIO ARCHIATRO. Homero quidem viro sapienti medici pro multis ‘esse videntur. Mihi vero causam consideranti his duabus rationibus hoc pronunțiatum videtur. Altera est propter scientiam, quia corporum curatores estis; altera propter amicitiam, quia sæpe opportuna consilia afferentes, animorum ægritudines admonitionibus vestris sedatis. Quibus utrisque scito me nunc indigentem, reditum in patriam maturare. Utinam quam primum liberemur, Deo servatore huc nobis reditum ac secessum procurante. IX. LAUSO. Cum sæpe a tua magna urbe fructus ingentes ceperim, hoc tamen, plus quam cæteri, sun consecutus, quod majorem tecum miscendorum col- ↓oquiorum consuetudinem iniens, virum cognoverim vere aurel generis, et amandi doctum, et qui λίας παρεχομένης ἀπόλαυσιν. Καὶ οὐκ ἀπεικὸς ἡδέως Εφθαι παρὰ τῆς σῆς λογιότητος τὸν σὸν ἀδελφὸν χρό νῳ πρὸς ὑμᾶς ἀφικόμενον. Εἰ δὲ στρατείαν επαγγέλλοντι, καὶ ταύτῃ πρὸς τὸν βίον τῇ τέχνῃ χρισ μένῳ ἐξελάσαι πάλιν εδέησεν, οὐδὲν παρῄρηται τῆς ἐλπίδος· ἥξει γὰρ πάλιν ποθοῦσιν, εἰ γένοιτό τι κατά γνώμην αὐτῷ. Ζ΄. ΔΙΔΝΙΟ Τὰς τῶν φαρμάκων χρήσεις οὐκ ἀεὶ νομίζω ταυ τὸν δύνασθαι, οὐδὲ ὁμοίως ἰᾶσθαι τὰ χρονιώτερα τῶν παθῶν. Ὅθεν καὶ ἐμοὶ τὸ τῶν ἐπιστολῶν φάρμαχων έωλον ήδη πέφηνεν εἰς παράκλησιν, μακρῷ χρόνῳ τῆς ἀπολείψεως κάμνοντι. Αλλ' ἔργον ἡμῖν γενέσθω ἐξαιτήσασθαί με τῶν δυσχερῶν. Εἰ γὰρ τῶν ἐντεῦθεν ἀφεθείην δεσμῶν, πάντα μοι καλῶς ἕξειν καὶ κατά γνώμην πεπίστευκα. Η'. ΑΡΜΕΝΙΟ ΑΡΧΙΑΤΡΟ. Ομήρῳ μὲν δοκεῖ τῷ σοφῷ πολλῶν ἀνταξίους εἶναι τοὺς Ιατρούς. Ἐμοὶ δὲ τὴν αἰτίαν σκοποῦντι, δυοῖν ἕνεκα τοῦτο εἰρῆσθαι φαίνεται· τὸ μὲν κατὰ τὴν ἐπιστήμην, ὅτι θεραπευταὶ σωμάτων ἐστέ· τὸ δὲ κατὰ τὴν φιλίαν, ὅτι καὶ ψυχῶν πολλάκις τὰ δέοντα συμβουλεύοντες τὰς λύπας παύετε παραινέσεσιν. Τῶν ἑκατέρων ἴσθι χρήζοντά με τὰ νῦν σπεύ δειν πρὸς τὴν ἐπάνοδον. Είθε θᾶττον ἀπαλλαγείημεν, τοῦ Σωτῆρος Θεοῦ τὴν ἐνταῦθα ἡμῖν οἰκονομήσαντος Ο αναχώρησιν. Θ. ΛΑΥΣΩ Πολλὰ τῆς μεγάλης πόλεως ὑμῶν ἀπολαύσεις τοῦτο πλεῖον τῶν ἄλλων ἀπωνάμην, ότι σοι εἰς πλείονα λόγων συνήθειαν ἐλθὼν εἶδον ἄνδρα ἀτεχνῶς τοῦ χρυσοῦ γένους φιλεῖν τε εἰδότα, καὶ τοῦ φιλεξ σθαι ἄξιον, ἢ μόνον, ἢ πρὸ τῶν ἄλλων κατὰ τὴν 7 in Joan., vox illa accipitur. Qui habent, inquit, causam aut velint supplicare, quærunt aliquem Scholasticum, a quo sibi preces componantur. Præterea Scholasticus dicebatur quivis eloquentiæ et oratoriæ facultatis aut politioris litteraturæ studiis eruditus. Vide Du Fresnium ad hanc vocem in utroque glossario. Scholasticorum cognomentum ad Agnelli scriptoris Ravennatis tempora, hoc est ad decimum usque a Christo nato sæculum durasse, ejus monimenta fidem faciunt, quæ cum selectissianis notis prelo propediem spondet Cl. V. Benedictus Bacchinius.. 'Αδελφός, etc. Adagium e Platonis lib. ut De republica petitum. Significat autem, Erasmo teste, Adum auxilium homini præstitum: quippe in arduis rebus atque in periculis vix unquam frater deesse solet. Aberat ab urbe sua Firmus, nescio quibus negotiis implicitus. Diutius, quam ille jam tædio defatigatus sustinere posset, res protrahebatur. Neque vero e litteris Didnii, ut antea, solamen ullum capiebat. Quamobrem ejus epistolas obsoletam appellat medicinam: deinde eum rogat, ut sollicite reditum libertatemque amico absenti procuret, ac impetret. Pro Διδνίῳ, sive Didnio, scribendumn fortasse Διονίῳ, vel potius Διανίῳ; non enim Græcuma nomen Didnius videtur. Ad Dianium epistolam quamdam ineditam scribit Libanius. Ὁμήρφ. Respicit ad Homericum illum versum in lliade (lib. x, 514): Ιατρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος άλλων. Vir medicus multis aliis præstat. Scilicet, ut Firmus explicat, pro multis aliis valet medicus, cum vel pharmacis vel prudentibus consiliis tollere corporis animique perturbationes possit. Plinius in epist., Unus mihi es pro centum millibus. Medici autem dignitate ac pretio multos æquare videntur. Brevem panegyrim Lausi illustris piique viri in hac epistola habes. Cum illo arctum amicitiæ fuedus inierat Firmus, olim Constantinopoli agens nam sub nomine magnæ urbis designari Constantinopolim reor, ni Antiochiam forte velis. Hunc ergo rogat, ut commercium epistolarum vicissim exerceat. Male aulem me non opinaturum censeo, si Lausum hunc arbitrer eumdem esse cum illo, ad quem Palladius Helenopolitanus anno Ch. 421, librum de sanctorum ejus temporis monachorum

+189 EPISTOLAS. +490 Ορφέως λύραν ἄγειν ἐπιστάμενον πρὸς ἑαυτὸν ἤθει ametur dignum, virum, inquam, aut anicum aut καὶ λόγῳ τοὺς ἐντυγχάνοντας· πλὴν ὅτι ἐκείνῳ μὲν ἄχρι τοῦ μέλους τὰ τῆς φιλοτιμίας ἦν, καὶ τούτῳ θέλγων κατείχε τοὺς πλησιάζοντας· ὑμῖν δὲ καὶ οἶκος περιφανής, καὶ δαπάνης πλῆθος χορηγούμενον τοῖς δεομένοις, καὶ πάντα πλείονα, ἢ ὅσα ἂν εἰπεῖν εἰς φιλοτιμίαν λόγος ἀρκέσεις. Ταύτην δὴ τὴν σχέ. σιν καὶ πρὸς ἀπόντας ἔχειν παρακαλῶ, καὶ διὰ μνήμης ἔχειν ἡμᾶς, καὶ δεξιοῦσθαι γράμμασιν, ὡς ἂν ἔχοιμεν ἀδόλου φιλίας ενέχυρα τὰς ἐπιστολάς. præ aliis, non aliter quam Orpheus lyra, trahendi peritum ad se moribus et sermone, illos qui ejus consuetudine delectantur: nisi quod Orpheo usque ad canendi artificium honor et gloria stetit, eoque pacto ad se accedentes mulcendo, sibi devinxit: tibi vero est et splendida domus, et impendiorum magnitudo erogata in pauperes, et alia plura sane quam ut ea in honorem tuum complecti dicendo possimus. Hunc autem habitum affectumque èrga absentes quoque ut serves rogo, et ut memoriam nostri foveas, dulciterque per litteras nos salutes, ita ut sinceræ amicitiæ nostræ pignora litteras habeamus. Γ. ΓΕΡΟΝΤΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ Συχνὸν ἤδη χρόνον ἀπολειφθεῖσαν τῆς πόλεως τὴν σὴν θεοσέβειαν ἐδεῖ παρεῖναι τῇ πρώτῃ καὶ μυστικωτάτῃ τῶν ἑορτῶν. Ἐπεὶ δὲ, ἀρρωστίας ἄρτι που σαμένης, ὑπολέλειπταί τις ἐνοχλούσα λεπτότης, ὡς ἔμαθον, ἀναλαβὼν σαυτὸν ἀφικέσθαι πρὸς ἡμᾶς σπούδασον, πληρῶν τῇ Ἐκκλησίᾳ τὸ ἔφλημα, ἵνα μὴ δεηθῇς καὶ δευτέρας φιλοτιμίας εἰς θεραπείαν τῆς ἀπολείψεως. Τὰ δὲ ἀποσταλέντα ἐδεξάμεθα, καὶ τοῦ πλήθους, καὶ τοῦ μεγέθους θαυμάζοντες, πέρδικας τέτταρας, ὅλην ξυνωρίδα πώλων, καὶ συὸς τῶν κατοικιδίων ἡμιτόμιον, ἱκανὸν καὶ ἀγρίων νικῆσαι μέγεθος, ὅσα χρὴ τῷ πράγματι πείθεσθαι, καὶ στά μνον οίνου πολιοῦ. Ἀλλὰ πόσα ταῦτα πρὸς ἀναγκαίαν φίλου συντυχίαν μετρούμενα; ΙΑ'. ΑΥΣΟΝΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ. Ἐν τοῖς ἄλλοις τό μέτρον άριστον, ἐν δὲ τῇ ἀγάτη ὁ τὸ πλεῖον ἔχων, θεοφιλέστερος. Δεῖξον οὖν οὕτω· διακείμενος περὶ ἡμᾶς, καὶ ὑπερευχόμενος ἀεὶ, καὶ γράφων πολλάκις, ἵνα τῆς ἀπολείψεως ᾗ παρ' ἡμῖν εἰς παραμυθίαν τὰ γράμματα. ΙΒ'. ΕΛΛΑΔΙΟ Ἐκ χειμῶνος καὶ τρικυμίας γαλήνην εἶδον, καὶ ἡμέραν (τὸ τοῦ λόγου) λευκήν ἀνασεσῶσθαι ἐκ τῆς κατὰ τὸν πλοῦν πλάνης τὴν μεγαλοπρέπειάν σου X. GERONTIO PRESBYTERO. Cum multo jam tempore pietas tua ab urbe abfuerit, par erat ut ad festumn diem adveniret, qui primus est omnium et supra omnes abundat. Sed postquam, infirmitate nunc solum cessante, molesta quædam, ut accepi, relicta tibi est macies; simul ac te ipsum refeceris, cura ut ad nos revertaris, quod Ecclesiæ debes implens, ne altero careas honore, atque ut diuturnam repares absentiam. Ea vero quae ad nos misisti, accepimus non sine copia et magnitudinis admiratione, nempe quatuor perdices, pullorum equinorum par integrum, et suis e domesticorum grege dimidium, quod et agrestium vinceret magnitudinem, quantum re ipsa videre est, et veteris vini amphoram. Sed quanta hæc sunt, si ad amici necessitudinem convictumque metiamur? ΧΙ. AUSONIO PRESBYTERO. In reliquis rebus mensura optima; at in amore qui plus habet, Deo gratior est. Te igitur ostende ita erga nos affectum esse, et fausta semper nobis. precando, et saepe scribendo, ut disjunctis solamen, nobis epistolæ præbeant. XII. HELLADIO. Post savam procellam fluctumque decumanam, tranquillitatem diemque (ut est in adagio) album aspexi, ubi intellexi, magnificentiam tuama. e. navis reatur, minuatque militum impensas, neque sinat exercitum illac transire.. vita ac gestis perscripsit, unde et Historia Lausiaca tem, ut provinciæ jam dira, fame laborantis mise - nomen libro illi impositum. Certe iisdem temporibus florebat Firmus noster. Lausus vero, ad quem Palladius scribit, vir illustris et sacro cubiculo præfeclus erat; quæ Lauso hic memorato convenire videas. Infra ad eumdem conscriptam reperies epistolam 20. Absentem Gerontium, presbyterum sibi subjectum, postquam ad festum diem, omnium sanctissimum accedere ægritudinis causa nequiverat, novis litteris sui officii commonefacit Firmus, dulciterque ad reditum invitat. Ilinc dona ab illo ad se transmissa singulatim recenset ac laudat. Per diem sacris mysteriis supra omnes plenum significari puto sacrum Paschatis diem. Helladio illustri viro, quod navigationcm difficillimam absolverit, Firmus gratulatur, et Cæsariensium publicam rem commendat. Rogat auΗμέραν λευκήν. Uli Erasmus in Adagiis monebat, albus dies pro felici, læto faustoque apud veteres accipiebatur. Plutarchus in Pericle: τους ἐν εὐπαθείαις τισὶ γενομένους, λευκὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀπὸ τοῦ λευκοῦ κυάμου προσαγορεύειν, 606 qui in deliciis jucunde vivunt, album eum diem nominare a faba alha. Adagii origo est a Pericle, qui Atheniensibus suis, dum Samios arctissime obsiderent, in octo turmas dispertitis præscripsit, ut cui, sortibus ductis, candida faba contingeret, liceret eo die otio et conviviis operam dare, cæleris pugnantibus. Silius quoque Italicus usurpavit in eo versu: Si current albique dies horæque seṛenæ.

FIRMI CESARIENSIS ´EPISCOPI gationis crrorious restitutam. Quare animis erecti μεμαθηκώς. Ὅθεν ἐπήρθημεν ἐπὶ τὴν οἰκείαν ἡμῖν sumus, ad proprium nobis ac familiare patrocinium confugientes, et ad sperandum impulsi sumus tristibus rebus solatium; si quam interim et nostri, et patria fame laborantis rationem habere digna tus fueris, ut eas quæ nos nunc turbant, militum impeusas alleves, curesque nullum exercitus per nos tieri transitum. Vix enim, quando hac nobis eveniant, ex multis pauci,ſamis internecione declinata, erimus superstites. XIII. ATTICO EPISCOPO. Aristidem antiquum nosti, vir sanctissime; quomodo enim non nosti, cum sis Atheniensium studiosus justitiæque cultor? Talis judicio nostro ille est eloquentissimus Olympius, qui prudentia quidem Themistoclem superat, rhetorica vero Periclem, et si quis alius fuit, qui veteres superaret in eo, in quo eorum quilibet primas supra alios tulit; quique non minorem, quam illi, zelum pro patria ostendit. Ut hic admittatur, Ecclesia nostra hortante, annue, eique partein humanitatis illius quam in omnes indigentes partiris nostra causa tribue. XIV. ANTHIMO EPISCOPO. Ad tuam ipsius matrem, et ad nos omni sincerltate atque necessitudine cum pietate et religione fua conjunctos, tuum misisti filium. Nunc tuarum apud Deum precum opus sit poscere, ut filio una cnm ætate disciplina quoque augeatur. Nos enim in nostro lucro successus juvenum ponimus, cum in ipsis constet et gloriæ et amicitiæ fructus. Ex tua vero płetate conjecturam faciens, non temere sperare me dico, fore ut fi qui bonorum tuorum fnturi sunt hæredes, gloriæ quoque hæreditatem obtineant. XV. EVANDRIO EPISCOPO. Donum Deo offerens nescio quis ex iis qui ad pietatem propensi sunt, epigrammma oblato muneri inscripsit, dicens: Twa tibi offero. Ego vero epigrammate nullo apud te uti deberem; attamen inκαταφεύγοντες προστασίαν, καὶ τῶν λυπούντων ἐλπίσαι παραψυχὴν, εἴτε τινὰ λόγον σχεῖν ἡμῶν τε καὶ πατρίδος λιμῷ καμνούσης καταξιώσειας, ὥστε ἐπι κουφίσαι τὰ νῦν ἐνοχλοῦντα τῶν στρατιωτῶν ἀναλώ ματα, καὶ διοικήσασθαι μηδεμίαν στρατεύματος δε ἡμῶν γενέσθαι πάροδον. Μόλις γὰρ, εἰ τούτων έπαι τύχοι μεν, ἀπὸ πολλῶν ὀλίγοι τὴν τοῦ λιμοῦ πανωλε θρίαν ἀποφυγόντες περιεσόμεθα. ΙΓ΄. ΑΤΤΙΚΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Αριστείδην οἶσθα τὸν παλαιὸν ὁσιώτατε πῶς δὲ οὐκ οἶσθα, φιλαθήναιος ών, καὶ τιμῶν δικαιό τητα; Οὗτος καθ' ἡμᾶς ἐκεῖνος ὁ λογιώτατος Ολύμ πιος, φρονήσει μὲν Θεμιστοκλέα παραδραμων, ρητο ρικῇ δὲ τὸν Περικλέα, καὶ εἴ τις εἴη τοὺς πώποτε γεγονότας νενικηκώς, εἰς ὁ ἕκαστος κατὰ τῶν ἄλλων τῶν πρωτείων ἐπέτυχεν, ζῆλον δὲ τὸν αὐτὸν ἐκείνοις ὑπὲρ τῆς πατρίδος ἐπιδεικνύμενος. "Ον προσδέξασθαι τῆς Ἐκκλησίας παρακαλούσης επίνευσον, καὶ τούτων τὸ μέρος δι' ἡμᾶς μεταδοὺς τῆς εἰς πάντας τοὺς δεομένους μεριζομένης φιλανθρωπίας. ΙΔ. ΑΝΘΙΜΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ Ἐπὶ τὴν σαυτοῦ μητέρα τὸν σὸν ἀπέστειλας και δα, καὶ πρὸς ἡμᾶς τοὺς πάσῃ συνημμένους γνησιό τητι, καὶ κατ' οἰκείωσιν τῇ θεοσεβείᾳ τῇ σῇ. Καὶ τῶν σῶν γενέσθω προσευχῶν ἔργον, ὁμοῦ τῇ ἡλικία τῷ παιδὶ συναύξεσθαι καὶ τὴν παίδευσιν. Κέρδος γὰρ ἡμέτερον τιθέμεθα τὰς τῶν νέων ἐπιτυχίας, ὅταν ἡ παρ' αὐτοῖς καὶ δόξης καὶ φιλίας ἀπόνασθαι. Τοῦτο δὲ ἐκ τῆς σῆς θεοσεβείας τεκμαιρόμενος λέγω οὐκ ἀπεικότως, τοὺς σὺς κληρονόμους κληρονομή σειν προσδοκῶν καὶ τῶν τῆς δόξης καλῶν. ΙΕ΄. ΕΥΑΝΔΡΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ Ανάθημα μέν τις προσφέρων Θεῷ τῶν δοκούντων πρὸς εὐσέβειαν βλέπειν, ἐπίγραμμα προσέθηκεν τῷ ἀνατεθέντι εἰπών· Σοὶ προσφέρω τὰ σά. Ἐγὼ 20 ἐπιγράμματος οὐδὲν δέομαι· καλῶν δὲ ἐπὶ τὴν σὴν ut a Firmo nostro litteris et moribus institueretur. Scribit hic Deum esse rogandum, ut operæ in illius adolescentis cura collocandæ successus respondeat. Se vero felicia quæque de illo sperare addit, ducto a mittentis pietate argumento. Cum ait ad matrem tuam, Cæsaream accipiendam esse reor quæ Anthimi patria fuerit, aut ipsam Cæsariensem Ecclesiam cui fortasse olim Anthimus dederat nonien. Aristidi, viro apud Athenienses, cum elo- clericum, Anthimus episcopus Cesaream miserat, quentiæ, tum justitiæ laude olim celeberrimno, Olymplum. comparat; imo ab isto Themistoclem prudentia, Periclem vero eloquentia superari affirinat. Hunc igitur Attico episcopo commendat. Quis fuerit hic Atticus, definire non ausim. Atticum qui post Chrysostomum Constantinopolitanam sedem implevit, virum sanctissimum, minime audeo dicere hic designatum, quippe fortasse vivere desierat, antequam Firmus episcopalem cathedram conscenderet. Alter Atticus, Nicopolitanus in veteri Epiro metropolita, synodo Chalcedonensi interfuit, cui etiam subscripsit Atticus Zelorum episcopus. Cum vero hi Attici et auctoris nostri æquales et episcopi fuerint, certo constare nequit ad quemnam eorum hanc epistolam Firmus dederit. Et fortasse ad Atticum alium quempiam Firmus hæc scripsit. Filium quemdam suum, hoc est, ut puto, Cum celebrandus foret festus quidam sanctorum dies in Argocnis, ad eadem solemnia Evandrium episcopum invitat, epistolam ab eleganti eruditione exorsus. In concilio Chalcedonensi memoratur Evander Diocliæ in Phrygia magna episcopus. Sed ille nimium Cæsarea aberat, ut ad festum invitatus a Firmo sit credendus. Cum ait ἐπὶ τὴν σὴν ἑστίαν, ad tuam domum, ecclesiam puto hic intelligi, potius quam domum Firmi.

EPISTOLE. ἑστίαν τὴν θεοσέβειάν σου, ἵνα μὴ γελοῖον πάθω, vitans ad tuam domum pletatem tuam, ne me riτὴν ἐμαυτοῦ ἐπιθυμίαν προστίθημι, ὡς μὴ πρόφα σιν τῇ θεοσεβείᾳ σου τῆς ἀπολείψεως τὴν ἡμετέραν βαθυμίαν γενέσθαι, Καὶ παρακληθεὶς ὑπάκουσον παρεῖναι τῇ ἐν Ἀργοανοῖς τῶν ἁγίων μνήμῃ, ἣν αὐτὸς καὶ παρακαλούμενος τελέσεις, καὶ ἀπαράκλητος. 14'. ΘΑΛΑΣΣΙΟ Ηγειρας σὴν σαυτοῦ πάλιν ἤδη πρὸς γόνι καμ φθεῖσαν, ἀποδοὺς αὐτῇ τῶν τροφείων τὰς ἀμοιβάς. Καὶ χαίρει τοῖς οἰκείοις κοσμουμένη καλοῖς, ὅτι σε, τοιοῦτον καλόν, ἀνεθρέψατο. Λοιπὸν δὲ ἐπιφανεστέ ραν αὐτὴν τοῖς ἀξιώμασι γενομένην, καὶ τῇ δυνάμει δὸς διὰ τῆς σῆς αὐξηθῆναι· χειρὸς, καὶ πληρῶν τὸν αὐτοῦ σκοπὸν, καὶ ἡμῖν χαριζόμενος παρακαλοῦσι, καὶ δεομένῃ τῇ πόλει καὶ τὸν ἄρχοντα, ὃν ἐπιφανέστερον ἡμῖν πεποίηκας τῇ σπουδῇ χάρισαι τοῖς πράγμασιν, ὡς προσήκοντα σοι γνωρίζεσθαι. Εἰ γὰρ τοῦτο προσθείης τοῖς προλαβοῦσιν, ἅπαντα ἡμῖν κατὰ γνώμην ἐκβήσεται. Δὸς δὲ καὶ πόλεων προσθήκη τὴν ἀρχὴν εὐθηνεῖσθαι, ἵνα σοι περίβλεπτος διὰ πάντων ἡ πατρὶς γένηται. Ἡμῶν δὲ μέμνησο, φι λοῦντας φιλῶν· τοῦτο γὰρ ἐστιν ἀντίδοσις ἀγαθῶν IZ'. EQTHPIXQ Περίβλεπτον ἡμῖν ἤδη τὴν πατρίδα πεποιήκατε ἐν προοιμίοις τῆς προστασίας, πολλοῖς ποσὶ παρασχομένοι τὰς γειτνιώσας παραδραμεῖν. Α' γὰρ πρότερον περὶ ὁμοτιμίας ἐρίζουσαι, νῦν οὐδὲ πολλοστοῦ μέ ρους τῆς ἀξίας δι᾽ ὑμᾶς ἐφικνοῦνται· οὕτως ἐν προοιμίοις φαιδροτέραν ἡμῖν καὶ μεγάλην τὴν πόλ λιν ἐδείξατε. Εἰ δὲ καὶ τὰ λείποντα προσθείητε, ή πόλεων ἀριθμὸν, ἢ ἀνανέωσιν οἰκοδομημάτων (πάντα γὰρ ὑμῖν δυνατά βουλομένοις), ταινίαις ὑμᾶς ἀναδοῦμεν, ὡς εὐεργέτας, δευτέρους οἰκιστὰς ὀνομά ζοντες, μᾶλλον δὲ καὶ πλέον ἐπᾴδοντες· ὅσον ἐκεῖνοι μὲν τὸ εἶναι τὴν πόλιν, ὑμεῖς δὲ τὸ ἐπιφανεστέραν γενέσθαι παρεσκευάσατε. Ποιήσατε δὲ ἡμῖν καὶ τὸν ἄρχοντα μείζονα μὴ τῷ ὀνόματι μόνον, ἀλλὰ καὶ τῇ δυνάμει. " dendum præbeam, unum tibi offero desiderium meum, ut ne pietati tuæ silentium nostrum non accedendi sit causa. Invitatus igitur nobis morem gere, ut in Argocnis sanctorum commemorationi intersis, quam et invitatus conficies, atque eliam non invitatus. XVI. THALASSIA. Erexisti tuam ipsius urbem jam inclinatam atque jacentem, cum illi educationis gratiam retribueris. Et sane ipsa domesticis exornata bonis lætatur, quod te,, tantum nempe bonum, educaverit. Quod restat, cum ipsam honoribus illustriorem ef feceris, fac etiam ut illius potentia per manum tuam augeatur, et propositum tuum non solum implens, sed nobis etiam hortantibus urbique roganti gratificans, præsidem quem clariorem nobis illustrioremque studio tuo reddidisti, concede rebus, ut et ad te eadem pertinere videantur. Si enim hæc præcedentibus addas, omnia nobis ad votum cedent. Fac autem ut, post civitatum additamentum, imperium quoque felicius administretur, quo tibi per omnia spectabilis patria fiat. No-.' stri vero memento, amantes amans: hoc enim est' bonorum remuneratio. XVII. SOTERICHO. Mustrem nobis jam patriam reddidistis in exor↳ ' dio praefectura, cum illa vicinis civitatibus multis pedibus anteire feceritis. Quæ enim antea de pra stantia nobiscum certabant, nunc opera vestra ne millesimam quidem partem dignitatis nostræ attingunt: sic a principio splendidiorem, quam an tea fuit, atque ampliorem nobis hanc urbem exh¡- buistis. Quod si quæ desunt, sive urbium nume rum, sive ædificiorum instaurationem spectent, addideritis (volentibus enim vobis, arduum nihil), tæniis vos vinciemus, tanquam bene meritos; vosque alteros fundatores appellando, magis decantabimus ac eelebrabimus. Enimvero illi, nt esset; vos, illustrior fieret, operam dedistis. Create autem nobis præsidem majorem, non nomine tantum, etiam re atque virtute. eumque sacrarit. ut Προσθήκη πόλεων. Post ciuitatam additamentum. Urbesaliquot ab alterius regimine scissas et Cappadociæ additas, innuere hujusmodi verba videntur; ideoque Cæsariensis. urbis. splendorem adauctum jure Firmus ait. Quod si pro πόλεων legas πόλεως, urbis unius, nempe Caesarex, incrementum aut amplificationem intelligas. Thalassio, potenti in aula Constantinopoli- civem Caesariensem et ipsum, protinus obtulerit, tana viro, plurimas agit gratias, quod Cæsariensis urbis honores amplificaverit ac ornamenta auxerit. Rogat insuper ut ad feliciorem ejus urbis administrationem studium omne conferat. Thalassium autem istum eumdem esse opinor cum illo quem in Cæsariensi episcopatu successorem Firmus habuit, uti in prolegomenis animadverti. Cum vivendi finem scriptor noster fecit, præfectus prætorio Illyrici Thalassius ille erat, hoc est amplissimo imperii munere fruebatur. Iste ita imperatori acceptus ac in ejus aula potens dicitur, ut ei uni accepta Firmus referat, quæcunque urbi Cesariensi princeps fuerat elargitus.Ad hæc Thalassius iste, Cæsariensis civis patriæque suæ amantissimus, in hac epistola proditur. Veri igitur simile est, Thalassium a Socrate memoratum eumdem cum isto fuisse: nimirum Proclus ConstantinopoliJanus episcopus, Cæsariensibus præsulem sibi, mortuo jam Firmo, deposcentibus, Thalassium, Simili in argumento, ac superior, versatur hæc epistola. Urbem Cæsaream Soterichus in exordio præfecturæ suæ multis additis ornamentis illustriorem effecerat. Hinc illi plurimas Firmus agit gratias. Soterichum autem istum præfectum prætorio Orientis fuisse opinor aut saltem ejusdemn præfecti in Pontica dioecesi vicarium, quippe co usque potestas illius procedebat, ut ab una proprovincia urbes distrahere alterique conjungere pos set. Cæsarea vero provinciæ Cappadociæ caput filit.

XVHI. COLOSIANO. FIRMI CESARIENSIS EPISCOPI Inter vos unanimi consensu constituistis nullas ad nos liueras dare, non animadvertentes, quam ingenti solatio tanta familiaritate conjunctis patriæque præpositis sint familiarium ac necessariorum epistolae. Obsecro igitur, ut mutata sententia non tantum nostri recordari, sed etiam ad nos scribere non dedignemini, nobis maximum litteris vestris allaturi levamen. Ne vero quæ agamus ignoretis certiores facimus, nos remittente morbo - ptum iter peragere. XIX. ACACIO EPISCOPO. Cum ipsa pietate tua me collocuturum speraDem, prenantiam quippe adventus tui epistolam acceperam: mecum igitur causam quærebam, cur boc præstare non potueris. Epistola vero tua signiScante, quemadmodum in terram delapso jumento male te habueris, obstupui, quod aut non in alba biga veharis, aut in ære compactis curribus, ut modeste loquar, Sed nimis pegasos tuos amas, cum tamen cos non aligeros habeas, sed stimulis ad cursum egentes. Quod si tibi propositum est in equo vehi, alium tibi aliunde equum parans, qui tato celeriusque te ferre possit, ad nos quamprimam venire constitue, non sinens ut longo sejur etionis intervallo memoria nostri obliteretur. Piecis vero de quo hactenus silui, quique non accersitus ad nos venit, tantus erat, ut magnitudine pisces Η. ΚΟΛΟΣΙΑΚΟ Ενὶ συνθήματι ἀλλήλοις ἐπετάξατε τὴν πρὸς ἡμᾶς σιωπήν, οὐκ εἰδότες, ότι τοῖς οὕτω διακειμένοις, καὶ τῆς πατρίδος εφεστηκόσιν ἱκανὴ παραμυθία τὰ τῶν οἰκείων γίνεται γράμματα. Παρακαλῶ οὖν, μεταβαλλόμενοι ταύτης τῆς κρίσεως μεμνήσθαι καὶ γράφειν καταξιοῦτε, πολλὴν ἡμῖν παρεξόμενοι ἐκ τῶν γραμ μάτων παραψυχήν. ὡς δ᾽ ἂν μὴ ἀγνοεῖτε τὰ καθ' ἡμᾶς, γνωρίζομεν ὅτι, τῆς ἀῤῥωστίας ἐνδούσης, έχε μεθα τῆς ὁδοῦ. 10. ΑΚΑΚΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ (22. Αὐτῇ τῇ θεοσεβεία σου προσδοκήσας ἐντεύξασθαι, ἐπειδὴ πρόδρομον ἔλαβον τῆς ἀφίξεως τὴν ἐπιση λὴν, ἐζήτουν τὴν αἰτίαν γνώναι τί τοῦτο γενέσθα [f. add. µh] napeoxEÚασEV. The & imomÀñg simi σης, κατενεχθέντος τοῦ ὑποζυγίου, πεπονηκέναι τη ἐθαύμασα, ὅτι ἢ μὴ ἐπὶ λευκοῦ ζεύγους έχει ξεπ ἁρμάτων χαλκοκολλήτων, ἵνα μετρίως είναι, lit προσπάσχεις τοῖς σοῖς πηγάσοις, ου πτεροφόρες ἔχων, ἀλλὰ δεομένους κέντρων εἰς τὴν μετάβασιν. οὖν ἱππεύεσθαί σοι σκοπὸς, καὶ συμβουλεύονται στο θοιο, ἄλλον ἀλλαχόθεν σαυτῷ κτησάμενος ἱππονίκ φαλῶς καὶ θάττον φέροντα, ἀφικέσθαι πρὸς ἐμὲς κατάδεξαι, μὴ ἐνδοὺς τῷ μακρῷ τῆς ἀπελεξεις χρόνῳ τὴν μνήμην καταμαραίνεσθαι. Ὁ δὲ ανα θεὶς ἰχθὺς, ἔχων δὲ ἀνεπάγγελτος, τοσούτος εν μεγέθει τους θαλαττίους παραδραμεῖν, καὶ εἰς τή LUD. ANT. MURATOR!! NOTÆ. Cum Acacium episcopum præstolaretur Fir- damnatus subinde atque depositus. Exstant adhuc mus, rescripsit ille, se e lapsu jumenti in quo vehebatur, læsum, ideoque interruptum iter. More hujusmodi causam lepide Firmus ridet, sollicitatque amicum, ut se rursus itineri committat. Tum pro pisce fluviatili quem dono ad se miserat, gradas agil. Facile vero non est divinare, qui Acacius iste fnerit, Firmi amicus et episcopali munere conspicuus, ad quem etiam data est epistola 35. lis enim temporibus multos nominis ejusdem episcopos floraisse comperio, videlicet episcopum Beroeæ, epinospam Colenorum, episcopum Hellade, episcopum Scopenorum (si quidem depravatum non sit hoc nomen) et episcopum Melitinensem, qui concilii Ephesini temporibus floruere. Referri etiam possunt et alii nonnulli, videlicet episcopus Antiochiæ minoris, episcopus Ariarathia, episcopus Cynnensis, episcopus Proconissi, qui circiter annum Christi CCCCL in viS. Cyrilli Alexandrini episcopi ad eumdem Act cium litteræ, in quibus de concordia inter Catholicos et Joannem Antiochenum ineunda agitur. Itemque aliæ Acacii ad S. Cyrillum antea scriptæ, uḤa cum alia Maximi diaconi ad eunıdem Acacium epi stola. Acacius autem noster in Armenis secunde metropolitanus erat, quippe urbs Wefitene capul provinciæ, Melitenensis idcirco appellatz, fuit; alque olim Cæsariensi primati suberat, cum in Pontica diœcesi computaretur. Certe in cunctis Gra corum episcopatuum Catalogis a Jacobo Goar ad calcem Georgii Codini editis, Melitene ad Armeniam secundam refertur, si ex hisce Catalogis unum excipias, in quo Armenie prime auribula legitur. Quid est igitur, quod Stephanus in lib. De urbib. hanc civitatem Cappadocia conjungit? Med, inquit is, πόλις Καππαδοκίας οι πολίτες Μελετηνοί - Helil arbs Cappadoria: Gives Metizeni appellantur. Utst vis erant. Ad unum tamen Acacium Melitinenser ptem sententiam suam Stephanus irmet, Strahosis epistolam hanc scriptam fuisse opinari possumus, ea conjectura ducti, quod Melitene, sen Welitine Cappadocia vicina foret; ideoque èpiscopus ille Firmo, ut Ponticæ ditionis primati subjectus, ut, locorum vicinitate pene conjuncto, familiaris es potuerit. Illustribus porro viris accensendus iste Acacius: nam inter primos, et nemine interposito, post Firmum nostrum synodo Ephesina A. C. 431, subscripsit, ibique dicitur Axixm M “Apurvia;. Acacius Helitenæ in Armenia episcopus. Nestoriam ipse, ut in Actis habetur, antea in eadem Ephesina civitate veritatès commonuerat, atque in tramitem rectum perducere, quanquam irrito labore, contenderat. Deinde vero una cum Firmo aliisque episcopis, ut in prolegomenis diximus, a landdata synodo Ephesina Constantinopolim ad imperatorem missus fuit, et ab hæreticis idcirco loco utitur, quem tamen, si Salmasio in Plinics. exercit. credimus, minime intellexit. Uicunque er raverit in Strabonis interpretatione Stephanus, tum est, erudite Melitemem civitatem in Cappado cia ab eodem fuisse descriptam. Antiquitus enim provincia Melitene cujus caput ejusdem nominà urbs erat, una ex decem provinciis sive præfects ris fuit, in quas Cappadocia magna dividebatur. Plinius lib. v Nat. Hist.., cap. 24, Descusa, «İDEYİL, abest a Zimare LXXV n. passuum. Inde vorigetur Pastonam L. x. mill. passuum. Melitenem Cappe cie, XXIV. mill, passuum; libro vero 11, cap. provinciam his describit: Cappadocia pars pre tenta Armenia majori, Melitene vocatur. Quibus e verbis intelligas, arctam e locorum vicinitate suicitiam iniri potuisse inter Acacium Melitencasem ac Firmum nostrum

El " EPISTOLA. ἐν τῇ πόλει γενέσθαι περίβλεπτος, δῶρον τῆς σῆς maritimos superaret, et a civibus omnibus suspiεἰς ἡμᾶς φιλοτιμίας άξιον. Κ'. ΛΑΥΣΑ. Τοῖς συντυχίας ἐρῶσιν ἱκανὴ καὶ ἡδεῖα τῶν γραμ μάτων γίνεται ὁμιλία, ὅταν πολλῷ τῷ μέσῳ διαστή ματι τύχωσι χωριζόμενοι. "Ο δὴ καὶ ἐμοὶ ἐπὶ τῆς ὑμετέρας συμβέβηκε μεγαλοπρεπείας. Εφιέμενος γὰρ τῆς συνουσίας τῆς ὑμετέρας επέθηκα τὴν ἐπι στολὴν, ἐπινοῶν ἐντεῦθεν ἐμαυτῷ τῆς ἐπιθυμίας πα ραψυχήν. Εἰ οὖν παρὰ τῇ θαυμασιότητι ὑμῶν τοιοῦ τος περὶ ἡμῶν ὁ λόγος, διατελείτε, καὶ μεμνημένοι, καὶ γράφοντες· ἐπειδὴ τούτοις αύξεσθαι φιλία πέτ φυχεν. ΚΑ'. ΠΛΙΗΘΑ. Ο τοῖς δανειζομένοις διὰ πενίαν γίνεται, τὸ τοῖς πρώτοις ὀφλήμασιν ἐπιτιθέναι καὶ δεύτερα, τοῦτο καμοὶ νυνὶ διὰ τὴν ἀῤῥωστίαν συμβέβηκε, καὶ πρός τερον τῆς συντυχίας διαμαρτάνοντι, καὶ νῦν οὐ δυ νηθέντι τὴν τῆς ὁδοιπορίας υποστήναι κόπον. ᾿Αλλὰ συγγνῶναι ἡ μεγαλοπρέπειά σου καταξιώσασα καὶ μνήμης ἡμᾶς ἀξιούτω, καὶ γράμμασιν ἀμειψάσθω, ἵνα μὴ τὴν φιλίαν τῆς ἀπολείψεως αμαυρώσει χρόνος. ΚΕ. ΘΕΟΔΟΤΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ Καὶ τὴν γλῶτταν Ἑλληνισμένον, καὶ ἤθους μετριό τητι χρώμενον, εὐπατρίδην τε ὄντα, καὶ πολλοῖς τρό τοις δεικνύντα τῆς εὐγενείας τεκμήρια, ἐκ τῆς ἑας ἥκοντα τόνδε αὐτός τε ὑπεδεξάμην μετὰ μαρτυρίας τῶν ἐκεῖσε ἐπισκόπων, καὶ τῇ ὁσιότητά σου συνίστημι ἐπὶ τὴν μεγάλην σπεύδοντα πόλιν, ἵνα ἰδεῖν αὐτὸν καταξιώσας εὐμενῶς, καὶ ὡς τῇ θεοσεβείᾳ σου σύν ηθες, εὐπετεστέραν αὐτῷ ποιήσῃς τὴν ἐπὶ τοῖς προκειμένοις ὁδόν. ΚΓ'. ΕΥΘΗΡΙΟ. Χρήστης τισὶ τῶν ὑπὸ τὴν θεοσέβειάν σου γέγονεν ὁ δεῖνα, καὶ τούτων τυχών άγνωμόνων ἀντὶ τῶν χρημάτων δίκας ἔχει καὶ πράγματα. "ἂν ἕνεκα πρόσεἰσιν ἱκετεύων τῶν δικαίων τυχεῖν. Τούτους συν ελαθῆναι πρὸς εὐγνωμοσύνην κελευσάτω ἡ ὁσιότης σου, ἡμῖν τε χαριζομένη, καὶ τὸν ἐπὶ τῷ δικαίῳ ανύουσα δρόμον. ceretur; munus tuo in nos studio et benevolentia dignum. XX. LAUSO. Iis qui conversari coram cupiunt, succurrit, et dulce est per litteras colloqui, cum longo terrarum - spatio sunt inter se disjuncti. ldem porro mihi erga magnificentiam vestram accidit. Enimvero colloqui vobiscum desiderans, epistolam ad vos dedi, rationem excogitans qua desiderium hoc meum levarem. Quod si a mirificentia vestra de nobis hujusmodi ratio habetur, identidem nostri memores, scribite his enim amicitia augeri solet. XXI. PLIETHÆ. Quod fenori accipientibus propter egestatem usuvenire solet, ut nempe debitis prioribus secunda adjiciant; idem nunc mihi propter infirmitatem corporis accidit, ut congressus atque colloquii spe antea frustratus, nunc itineris laborem ferre non possem. Sed mihi veniam dare magnificentia tua dignetur, non inemoria tantum sua dignos nos faciens, sed mutuo litterarum officio respondens, ne amicitiam tempus quo absumus, obliteret. XXII. THEODOTO EPISCOPO. Et lingua Græca probe instructum, et moribus modestissimum ac generosum, multisque modis nobilitatis certa signa ostendentem, ab Oriente venientem istum, non solum ipse hospitio excepi, eorum qui illic sunt episcoporum testimonio munitum, verum et sanctitati tuæ commendo festinantem ad magnam urbem, ut et ipsum benigne digneris accipere, atque, uti pietati tuæ consuetum ac familiare est, ipsi ad ea quæ sibi proposuit, faciliorem viam struas. XXIII. EUTHERIO. Quorumdam qui pietati tuæ subjecti sunt, creditor quidam est factus, atque hos ingratos sibl offendens, pro nummis lites et molestiam sibi retribui videt. Horum causa ad vos accedit supplicans, ut jus obtinere possit. Eos igitur compelli ad æquitatem jubeat sanctitas tua, me summopere sibi devinctura et justitiæ cursum expeditura. Theodoto episcopo quemdam Firmus commendat ex Oriente venientem, ut ei sit præsto, benevolumque se exhibeat, atque ejus negotia in urbe magna juvet, hoc est aut Constantinopoli, aut Antiochiæ. Ab episcopis Orientalibus epistolas ad Firmum tulerat ille, nempe litteras formatas, per quas clerici in alias dioeceses profecturi ab episcopis suis muniebantur, ita ut a reliquis Ecclesiis non ad communionem tantum sacrorum admitterentur, scd etiam, ubi nccessitas posceret, juvarentur. De harum epistolarum ritu ecclesiasticæ eruditionis cultores plura tradidere. Animadvertas etiam, inter nujus clerici (talem enim eum fuisse arbitror ) laudes computari Græcæ linguæ peritiam. Fortasse inde veniebat, ubi Græcum idioma non erat in usu, aut ubi moris non erat recte loqui Græcanicam linguam. At quis ille Theodotus episcopus? Firmo in humanis florente, plures ejusdem nominis episcopi fuere, nimirum Antiochire, Ancyre in Galatia, Myse et Nyssa episcopi. Antiochenum tamen hic significari, veri mihi videtur simile, quippe, ut aiebam, sub magnæ urbis nomine aut Constantinopolim, aut Antiochiam Firmus procul dubio intelligit. Postremam urbem Theodotus episcopali virga regebat. In priore vero, cum A. C. 426, concilium a Sisinnio Constantinopolitano episcopo celebraretur, et ipse adfuit, teste Photio cod Lu, et Baluzio in Novu colleck, conciliorum.

FIRMI CÆSARIENSIS EPISCOPI XXIV. CHILONI EPISCOPO. Nobis profecto per epistolam ver (ut est in proverbio) adduxisti, non solum corpus frigore et horrore liberans, sed etiam cor feliciter levans vehementi dolore eorum quæ mihi renuntiata sunt, oppressum, tanquam periculum sibi bonorum omnium impenderet. Verum quando qui benignitatem suam uniuscujusque utilitati accommodat, is mihi præstitit, ut e morbo rursus recrearer, et litteras, ut par erat, darem, in magnam spem adductus sum, fore ut omnia mihi ad votum succedant postquam hæc sum assecutus. XXV. VOLUSIANO. Plurimi quidea inepti eas sibi opes procurant, quæ in pecuniis site sunt: ego vero pro pecuniis amicos. Atque optime intelligo vos mibi utiliores esse quam divitibus pecunias: etenim dulcissimo huic adolescenti apud mirificentiam tuam perfugium præbuisti. Et nulla sane me cura, filio peregre abeunte, sollicitum habuit, postquam illum moderationi tuæ commendavi; siquidem aperte novi, quantam omnium curam esses habiturus, consueta humanitate illum manu ducens, et mores castigans, et adolescenti velut altera patria factus: cum hoc tibi propositum sit, non familiares tantum, sed quoscunque alios, qui te conveniunt, beneficiis afficere. XXVI. HELLADIO. Si omnibus contingeret, talium virorum amicitiam consequi, facile sane ad primæram simplicitatem vitæ negotia redirent, benignitate atque amicitia rebus omnibus interveniente. Et tu quidem nos amicos tanquam in filios adoptasti, et perpetuo nostri recordaris, et de nobis benigne scribis, omniaque facis quæcunque germanæ familiaritatis indicia sunt atque argumenta. Pro his igitur a Deo cui honesta placent, accipis in bonorum fructu remunerationem; a nobis vero gratiarum actionem: non enim vola intermittimus, ut cum hujusmodi sit magnificentia tua, ea majoribus in dies progressibus, in nostrum et in patriæ commodum augcatur. XXVII. OLYMPIO. Quoniam litteræ prudentiæ tuæ honorifica et praeclara de me præ se ferrent, factum est, ut desiderium simul et voluptatem mihi pepererint. Etenim nescio quo pacto his dum permulceor, obleclor, et licet irrisus, mei comoediam probo. Verum cum mihi earumdem communicatione Atticum mel gustandum præbueris, vide, quæso, ne ab iis quibus ex consuetudine copiam fecisti fruendi optimis ΚΑ'. ΧΙΛΩΝΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Ατεχνῶς ἡμῖν ἔαρ διὰ τῆς ἐπιστολῆς τὸ τοῦ λόγου) πεποίηκας, ἀνεὶς κρυμοῦ καὶ φρίκης οὐ τὸ σῶμα μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν καρδίαν οὕτω πεπιλημέ νην ὑπὸ τῆς τῶν ἀπαγγελθέντων λύπης, ὡς περί πάντων ἤδη τῶν ἀγαθῶν κινδυνεύουσαν. Αλλ' ἐπει· δὴ ὁ τὴν ἑαυτοῦ φιλανθρωπίαν ταῖς ἑκάστου χρείαις ἐπιμετρῶν ἔδωκεν ἀνασφῆλαι τῆς ἀρρωστίας πάλιν, καὶ ἐπιθεῖναι γράμματα πρέποντα, ἀγαθῆς ἐλπίδος πεπλήρωμαι, ὡς πάντων μοι καταρρεόντων προκει σομένων, ἐπειδὴ τούτων ἐπέτυχον. ΚΕ'. ΟΥΟΛΟΥΣΙΑΝΟ. Τοῖς μὲν πολλοῖς τῶν ἀπειροκάλων ὁ ἐν χρήμασι σπουδάζεται πλοῦτος· ἐμοὶ δὲ ἀντὶ χρημάτων οἱ φί λοι. Καὶ οἶδα πλεῖον ὑμῶν ἀπωνάμενος, ἢ οἱ εὐπου ροῦντες τοῦ πλούτου· τῷ τε γὰρ γλυκυτάτῳ τῷδε τὴν παρὰ τῇ θαυμασιότητί σου δέδωκας καταφυγήν. Καὶ οὐδὲν, ἀποδημοῦντος τοῦ τέκνου πεφρόντικα, τῇ σε κοσμιότητι παραθέμενος, καὶ ἀκριβῶς εἰδὼς, ὡς πάντων ἐπιμελήσῃ διὰ χρηστότητα χειραγωγῶν, καὶ τὸ ἦθος ρυθμίζων, καὶ ἀντὶ πατρίδος τῷ νέῳ γινό μενος. Επειδή σοι σκοπὸς οὐ τοὺς οἰκείους μόνον, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὁπωσοῦν εἰς λόγους εληλυθότας εύσ γετεῖν. KG. EAAAAIQ. Εἰ πάντων ἦν τοιούτων εἰς φιλίαν ἐπιτυγχάνειν, ῥᾳδίως ἂν τῷ βίῳ εἰς τὴν προτέραν ἁπλότητα ἐπανῆλθε τὰ πράγματα, χρηστότητος καὶ φιλίας μεσι τευούσης τοῖς πράγμασι. Καὶ γὰρ ἐποιήσω ἡμᾶς εἰς παῖδας φίλους, καὶ διατελεῖς μεμνημένος τε καὶ γρά φων περὶ ἡμῶν δεξιὰ, καὶ ποιῶν ὅσα γνησίας φιλίας ἐστὶ γνωρίσματα. Τούτων μὲν οὖν αὐτόθεν ἔχεις ἐν τῇ τῶν καλῶν ἀπολαύσει παρὰ τοῦ τὰ καλὰ ἀποδε χομένου Θεοῦ τὴν ἀμοιβὴν, παρὰ δὲ ἡμῶν τὴν ὁμολογίαν τῆς χάριτος. Οὐ γὰρ διαλιμπάνομεν ευχόμενοι τοιαύτην οὖσαν τὴν σὴν μεγαλοπρέπειαν ἐπὶ μείζοσι προκοπαῖς αύξεσθαι, ἡμῖν τε καὶ πατρίδι. ΚΖ΄. ΟΛΥΜΠΙΑ Επιθυμίας ὑπέκκαυμα μοι γέγονεν τὰ τῆς σῆς λογιότητος γράμματα, ἐπίδειξίν τε φιλοτιμίας ἔχον τα, καὶ παρεχόμενα τοῖς σοῖς ἐνευφρανθήναι καλοίς. Καὶ γάρ πως ἐπὶ τοῖς τοιούτοις ήδομαι τωθαζόμε νος, καὶ τὴν κωμῳδίαν ἐπαινῶ διὰ τοῦτο. Γεύσας δὲ ἡμᾶς Ἀττικοῦ μέλιτος τῆς διὰ τῶν γραμμάτων ὁμι λίας, σκόπει προστιθέναι τοῖς πεπειραμένοις ὧν ἐκ συνηθείας δέδωκας ἀπολαύειν ὡς τό γε στερεῖσθαι τῶν LUD. ΑΝΤ. MURATORI ΝΟΤ.Ε. Obscura mihi epistola, cui lucem dare una poterat præcedens Olympii, sed a nobis desiderata epistola. Hoc tamen argumentum esse videtur: Cum Olympius multum laudasset per litteras Firmum, rescribit hic, modestius de se ipso sentiens, et tot laudes jocis accensens, jocatur et ipse. Cum ergo ait Firmus καὶ τὴν κωμῳδίαν ἐπαινώ, etc., sensum hunc per conjecturam reddidi, quasi dicat: Quamvis tot parum æquis laudibus ac festiva oratione me exagites, quasi comoediam de me instituens; nihilominus comœdiam hujusmodi mihi placere libenter fateor.

EPISTOLA. χρηστῶν μετὰ τὴν πεῖραν τοῖς ἀπολιμπανομένοις rebus, si postquarn eas degustare coeperunt, adiτούτων, βαρύτερον. Εἰ δὲ τρυφῆς δέοιο σεμνῆς ταύτην ταῖς εὐλογίαις ἐπικρυπτόμενος, καὶ τῶν πραγμάτων φροντίζων ἔλαττον τῷ ἀγαπητῷ τῷδε τὴν ἐπὶ τοῖς φθάσασι λογισάμενος ῥαθυμίαν, ἀνάμεινον παρ' ἡμῶν τὴν ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις διόρθωσιν. Πάντως γὰρ οὐκ ἐλαίῳ μόνον, ἀλλὰ καὶ μύροις ἀλείψομεν ὡς Αττικὴν ὄρνιν, καὶ ὁμοφόριον ΚΗ'. ΗΛΙΩΝΙ. mantur, earum deinde privatio molestius feratur. Quod si serio jocari in anime sit, et hos jocos benedictionibus occultas, dilecto isti ob ea quæ præcessere, negligentiam imputans; a nobis deinceps emendationem exspecta: omnino enim nou oleo tantum, sed et unguentis, tanquam Atticam avem et contubernalem linemus. XXVIII. HELIONI. Ut sitientibus dulcis est potus, ita iis qui congressum amicorum expetunt scribere, quando ab iis abesse coguntur. Igitur et ego, intendente mihị absentiæ tempore cupiditatem, libentissime ad scribendum me contuli, quasi per litteras cum Ὣς τοῖς διψῶσιν ἡδὺ γίνεται τὸ ποτόν, οὕτως τοῖς συντυχίας ἐρῶσι τὸ γράφειν, ὅταν ταύτης κατόπιν ἔρχονται. Καγώ τοίνυν ἐπιτείναντός μοι τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ τῆς ἀπολείψεως χρόνου, ἀσμένως ἦλθον ἐπὶ τὰ γράμματα, ὡς δι' αὐτῶν τῇ μεγαλοπρεπείᾳ σου μέλλων εντεύξασθαι· ἀπαιτῶν τὸ αὐτίκα ἡμᾶς magnificentia tua collocuturus. Exigo autem, ut ἀντιγράφοις ἀμείψασθαι· δ ποιεῖν συνήθως καταξίου, ὅπως ἔχεις περὶ ἡμᾶς, δηλῶν τοῖς πράγμασιν. ΚΘ'. ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ Τὴν πρὸς ἀξίαν τῆς σῆς μεγαλοπρεπείας τιμήν ὑπὲρ τὴν ἐμαυτοῦ λογισάμενος δύναμιν, ἐπὶ τήν σοι φίλην τοῦ Πάσχα κατέφυγον ἑορτήν, τὰ ἐπὶ ταύτης σύμβολα δεχθῆναι παρ' ἡμῶν εἰς τιμὴν τοῦ θείου παρακαλῶν. "Α προσδέξασθαι αἰδοῖ τῆς ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβευούσης. Καταδεξάμενος δὲ ἀντίδος ἡμῖν τὸ διηνεκῶς ἔχειν ἐπὶ μνήμην, ἡμᾶς φιλοῦντας φιλεῖν καταξιών. Δ'. ΙΣΙΔΩΡΟ. Καὶ τίνι ἂν μᾶλλον ήρμοσεν τὴν περὶ τῆς ἱερᾶς τραπέζης ἀγγελίαν ἡμῖν πρὸ τοῦ σοῦ μεγέθους χαρίσασθαι; Τίς δὲ τοσοῦτος, ἢ ἄνδρα σεμνῦναι, ή ἐπαινέσαι τρόπον, καὶ ἑταῖρον ἡμῖν ποιῆσαι πρὸς τοῦ γνωρίμου τὸν καλόν τε καὶ ἀγαθὸν Κάνδιτον, ή ὁ ῥᾳδίως δυνάμενος τοῖς μικροῖς περιτιθέναι μέγε θος; Ἐγὼ δὲ ἦσθεὶς τὴν κατὰ τὴν ἱερὰν τράπεζαν ἐπιτυχίαν, οὐδὲ εἰπεῖν ἔγω, ὅσον ἤσθην τῇ ἐπιστολῇ· confestim nobis rescribendo mutuum rependas: quod facere pro more tuo ne dedignere, ut re ipsa palam facias, quomodo erga nos affectus sis. XXIX. FLORENTIO. Tibi dignum magnificentia tua honorem a me tribui non posse reputans, ad charissimum tibi festum Paschatis diem perfugium habui, obsecrans, ut symbola quæ in illo fiunt ad honorem Numinis, a nobis suscipias. Hæc igitur reverenter accipe, die hoc festo pro nobis apud te legationem obeunte. Ubi vero acceperis, id nobis repende, ut perpetuo nostri sis memor, nosque tui amantes amare digneris. XXX. ISIDORO. Et quemnam plus decuisset, quam magnitudinem tuam de sacra mensa nuntium mittendo nobis gratificari? Quis præterea talis ac tantus esse potest, vel in homine cohonestando, vel in ipsius moribus commendandis, dum Canditum virum antea ignotum, sed honestum ac probum, amicitia jungis, quam qui nullo negotio potest parvis magnitudinem conciliare? Ego vero, postquam iis quæ ad 'Αλείψομεν ὡς Ἀττικὴν ὄρνιν, καὶ ὁμοφόριον. In ms. codice hæc ita leguntur αλειψαμένως Αττικὴν ὅρμιν, etc. Corrupta verba aliquo restituere pacio conatus sum, quanquam quid sibi velit Firmus, non assecutum me esse profitear. Nuni Attica apis hic intelligenda, quæ dicendi forma apud antiquos usurpata est, ut Attica facundia significaretur? Tum sensus foret: Si perges me laudare, ego facundiam tuam uberioribus laudibus aggrediar ac Balurabo. Ad Florentium illustrem virum nonnulla mittit munera, nempe symbola, quæ solemni sancti Paschatis die peragi solebant. Symbolorum autem nomine Græci Patres tum sacramenta, tum ipsam præcipue altaris incruentam hostiam olim designavere. Mic tamen eulogias Graecorum more signif. cari, certum arbitror, videlicet aut edulia quaedam, aut alia hujusmodi a sacerdote paschali die benedicta; cujus rei vestigia nostris in ecclesiis adhuc supersunt. Pro & προσδέξασθαι, fortasse legendum Οι προσδέξασο. Quid sibi velit in hujus epistole exordio Firmus, divinare nescio. Fortasse hic sensus est. Eulogiam aliquam, id est munus aliquod in sacra mensa benedictum, per Canditum (siquidem hoc viri alicujus est nomen) ad Firmam Isidorus miserat, simulque muneris ac nuntii laudes elegantissime descripserat. Nunc rescribit Firmus, cum eloquentiam, tum comitatem mittentis extollens. Epistolæ tamen textum non carere mendis suspicor. Quod est ad Isidorum, episcopi quidem nomine non donatur; attamen eo munere functus videri possit, tum quod eulogias ad Firmum miserit, tum quod Firmas Deum rogat, ut illum ταῖς Ἐκκλησίαις ἐαυτοῦ, suis Ecclesiis, incolumem servet. imo illum commilitonem bonum, et προστάτην ἀκαταγώνιστον appellat, quod etiam interpretari possit præsidem irreprehensibilem. Nihilominus cum hæc epistola referri etiam possit ad Isidorum virum clarissimum, qui primo præfectus prætorio, tum consul ordinarius, A. C. 436, fuit, ut ex imperatorum sanctione contra Nestorium patet, aut ad alios sæculi priucipes viros: nil certi hac in re proferre nobis licet; et praesertim cum Isidorum istum vocabulo τοῦ μετ γέθους, h. e. magnitudinis compellet, episcopos vero nominare soleat titulo θεοσεβείας, aut ότι τητος, scilicet pietatis aut sanctitalis. Ninirum vige bat olim, non secus ac hodie, appellationum diversitas, quibus indicabatur diversus hominum gradus ac munus.

FIRMI CÆSARIENSIS EPISCOPI sacram pertinent mensam, cum delectatione ga- μύρον τε γὰρ ὅζει παιδεύσεως Ἀττικῆς, καὶ λειvisus sum, explicare satis nequeo, quantam voluptatem mihi attulerit epistola tua: illa enim et disciplinæ Atticæ fragrantiam redolet, et prati venustatem imitatur, verna tempestate omnigenam gratiam aspectui subjicientis. Illita autem ipsa et auro fuit; etenim dictionis nobilitatem hac veμῶνος μιμεῖται κάλλος ἦρος ώρα σύμμικτον χάριν ταῖς ὄψεσιν ὑπογράφοντος. Ἐπαλήλιπται δὲ αὐτή καὶ χρυσοῦ· τὸ γὰρ τῆς λέξεως εὐγενὲς οὕτω μᾶλλον εικάζειν ἔχομεν. Τοιοῦτον δέ σε ὄντα ὁ ἡμέτερος φυ λάττοι Σωτὴρ ταῖς ἑαυτοῦ Ἐκκλησίαις σύμμαχον ἀγαθὸν καὶ προστάτην ἀκαταγώνιστον. rius imagine exprimere possumus. Te vero, cum hujusmodi sis, incolumem suis servet Ecclesiis Servator noster, cominilitonem certe eximium ducemque invictum. XXXI. ELEUSINIO. Militis alacritatem quæ in ipso officio præstatur, commendaturus Homerus, regem induxit, qui ad ipsum militem jam in pugnam properantem exhortationem adhiberet. Ego vero sapientiæ tuæ cunctationem per epistolas excitare decrevi: etenim amantes ac desiderantes uno die senescere, vetus ait verbum; nunc autem non dies tantum, sed et annos integros numerare possumus jam exspectatione distenti. Quod si aliquando, licet sero, effectus consequatur, id satis erit ad curam præteritæ distentionis. Sin autem in mora perseveraveris, vide ne iis malis afficiamur, quæ sunt in adagio: promissis enutriti et fame enecti. XXXII. ECDICIO. Interroganti cuidam Alexandrum, ubinam ejus divitiæ forent, amìcos ei rex ostendit, suos in his thesauros esse significans. Ille quidem dives, ut par est esse regem, videbatur adhibuisse in responsione dissimulationem: mihi vero has tantum possidenti divitias, et unice in amicis glorianti, una est cura cognoscere, quanta ab ipsis utilitas proveniat, et quantum bæ reliquis divitiæ præstent. Hæc enin sula possessio est, quæ nec vi diripi, nec tempore absumi potest, quæque inter probos viros, quamvis locorum intervallo disjunctos, per litteras augetur. XXXIII. DOMETIANO. Tantum quidem litteræ nostræ testabantur pradentiæ tuæ, quantum rei exitus comprobavit. Simul ac enim te ostendisti, illico adversariis debellatis, regressus es, illustrius cos vincens, quam Pelides apud Homerum Trojanos. Sin autem tuis ΛΑ'. ΕΛΕΥΣΙΝΙΟ. Στρατιώτου τὸ πρόθυμον αὐτοῖς ἔργοις ἀποδειξάμενος "Ομηρος ἐποίησεν τὸν βασιλέα τοὺς πα ρακλητικοὺς αὐτῷ πρὸς τοὺς ἀγῶνας σπεύδοντι ἐνδιδόναι λόγους. Ἐμοὶ δὲ πρὸς τὴν τῆς λογιότητός σου μέλλησιν ἐγράφησαν αἱ ἐπιστολαί, ἐπειδὴ τοὺς ποθοῦντας ἐν ἡμέρᾳ γηράσκειν ὁ παλαιὸς κατέχει λόγος· ἐνταῦθα δὲ οὐχ ἡμέρας μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐνιαυτοὺς ὅλους ἀριθμεῖν ἔστι παρατεινομένοις τῇ προσδοκία. Εἰ οὖν ἐπακολουθήσει ἐς ὀψὲ γοῦν ποτε τὸ ἔργον, ἀρκέσει εἰς θεραπείαν τῆς προλαβούσης παρατάσεως. Εἰ δὲ ἐπιμένοις, μὴ τὰ τῆς παροιμίας πάθοιμεν· ἐπαγγελίαις τρεφόμενοι, καὶ συντριβόμε να τῷ λιμῷ. ΑΒ'. ΕΚΔΙΚΙΟ. Ερωτήσαντός τινος τὸν ᾿Αλέξανδρον, ὅπου αὐτῷ εἴη τὰ χρήματα, ὅδε τοὺς φίλους αὐτῷ ὑπέδειξεν, ἐν τούτοις εἶναι μηνύων τους θησαυρούς. Κακείνῳ μὲν γὰρ πλουτοῦντι, οἷα δεῖ [δή] βασιλεί, κατ' ειρωνείαν ἐδόκει ἡ ἀπόκρισις γεγενῆσθαι· ἐμοὶ δὲ τοῦτο μόνον έχοντι χρῆμα, καὶ ἐπὶ τοῖς φίλοις φρονοῦντι, καὶ τὴν ἀπ' αὐτῶν χρείαν εἰδέναι ἐπιμελὲς, καὶ ὅσον πλεῖον εἰς χρημάτων περιουσίαν μόνον γὰρ κτῆμα ἄτυλον, μήτε χρόνῳ μαραινόμενον, καὶ ἐν ταῖς ἀπολείψεσι τοῖς σπουδαίοις διὰ τῶν γραμμάτων αὐξόμενον. ΑΓ. ΔΟΜΕΤΙΑΝΟ Καίτοι τοσοῦτον προσεμαρτύρει τῇ λογιότητι σου τὰ ἡμέτερα γράμματα, ὅσον ἡ τοῦ πράγματος ἔδει ξεν έκβασις. Ομοῦ τε γὰρ ἐφάνης, καὶ τροπωσάμενος τοὺς ἐναντίους ὑπέστρεψας, επιφανέστερον νική σας, ἢ ὁ τοῦ Πηλέως παρ' Ομήρω τους Τρώας. In epistolæ exordio ad Iliados lib. 1v, ỳ. 231, Proinde conqueritur Firmus, quod non dies tanrespicit Firmus, ubi Agamemnon: Οὺς μὲν σπεύδοντας ἴδοι Δαναών ταχυπώλων, Τοὺς μάλα θαρσύνεσκε παριστάμενος ἐπέεσσιν. Quos quidem properantes vidisset Danaorum celeres equos habentium, Hos valde hortabatur assistens verbis. Contra vero Eleusinium ad se venire cunctantem, quando aliud non poterat, sollicitare per epistolas constituerat Firmus noster, suam eleganti adagio impatientiam excusans nempe, quod amantes, sive desiderantes uno die senescunt. Hanc parœmiam a Theocrito ille accepit, cujus est versus in Aeta (Idyll., xı,, †. 2): Οἱ δὲ ποθοῦντες ἐν ἅματι γηράσκουσι. Verum quos amor angit, in una luce senescunt. tum, sed totos annos Eleusinium exspectare cogatur; quanquam præteritam moram se obliturum spondet, dum aliquando veniat. Quod si adhuc adventum distulerit Eleusinius, se promissis adhuc nutritum, fame tandem esse enecandum ait, quibus verbis ad alterum alludit adagium. In ms. codice titulus minime integer prepe nitur, cum illic tantum scriplum sit Δομετ. Kibi Δομετιανῷ perspicue legi posse visum est, quippe inter sancti Nili epistolas una est ad Dometianum perscripta, qui nescio an cum nostro quidquam commune præter nomen habeat. Huic autem illustri viro Firmus gratulatur, quod exitu felicissimo suos profligarit adversarios. Se quoque profecta‹ rum esse ad illum pollicetur, nescio quid de marty ribus addens.

EPISTOLE. Εἰ δὲ ἥττων τῆς ἀξίας & παρ' ἡμῶν ἔπαινος, τῇ meritis minor nostra laudatio, hoc epistolarum τῆς ἐπιστολῆς λόγισαι συμμετρία. Τις γὰρ ἂν τὸ κατὰ τέχνην ἐγκώμιον ἐν ἐπιστολῆς μέτρῳ δηλώσ σειεν; Ἐγὼ δὲ τὸ λοιπὸν ἥξω δι' ἐμαυτοῦ θεραπεύσων, συμμάχους λαβὼν τῆς τε περὶ πάντας σπουδῆς, καὶ τῆς φιλοτιμίας τοὺς παρὰ τῇ λογιότητά σου τι μωμένους τῇ μνήμῃ μάρτυρας. ΛΔ'. ΕΥΑΝΔΡΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ. Εδιπλασίασας ἡμῖν τὸν τῆς ἑορτῆς χρόνον, ἀνανεωσάμενος αὐτὴν τοῖς τῆς φιλίας συμβόλοις. Καὶ λευκὴν ἀτεχνῶς ἡγάγομεν ἡμέραν τῶν τῆς θεοσεβείας σου γραμμάτων ἐπιτυχόντες. Γράφε τοίνυν, καὶ μέσ μνησο, παρακαλώ, ἵνα μὴ λήθης ἡμῖν ὁ τῆς σιωπῆς χρόνος γένηται πρόφασις· τῆς δὲ τῆς φίλης εἰρήνης ἔχειν ἡμῖν διδοὺς συνθήματα τὰς ἐπιστολάς. ΛΕ'. ΑΚΑΚΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ Ικανόν ήδυσμα γράμμασιν μετ' εὐλογίας ἰχθὺς, θάττον ἢ λόγος παρ' ἡμᾶς ἀφικόμενος, καὶ τὴν τῆς Θεοσεβείας σου περὶ ἡμᾶς τῷ τάχει τῆς ἀφίξεως μηνύσας σχέσιν. Καὶ γὰρ καὶ τὴν τοῦ ἀέρος διέφυγε βλάβην, καὶ ὡς ἐντεῦθεν ἐκ τοῦ γείτονος ἀνανηξάμενος ποταμοῦ ἐπιτήδειον ὄψον πρὸς πανδαισίαν γε γένηται. Καὶ πλήρης ή τράπεζα τοῦ δεξιοῦ θύματος πρὸς πολλὰ ταῖς καρυκείαις ἁρμόσασα, ὡς μικρὰν εἶναι τὴν ᾿Αλκινόου τρυφήν, πρὸς τὴν σὴν ἐξεταζομένην φιλοτιμίαν, τῶν ἡμετέρων περιτευμάτων διαδοθέντων τοῖς δεομένοις. ΑΓ. ΛΕΟΝΤΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ Ακατάλλακτον μίσος τοῖς οἰκέταις πρὸς τοὺς δε σπότας ἐστὶν, οἱ τοὺς κεκτημένους ἀποδιδράσκοντε; ἑτέροις δουλεύειν μᾶλλον ἢ τοῖς οἰκείοις δεσπόταις ἀνέχονται. Τοῦτο δὲ καὶ τῷδε οἰκέται πεποιήκασιν· ἀποδράντες γὰρ αὐτὸν τοῖς αὐτόθι ἐμφωλεύειν λέγοντας τόποις. Τούτους κέλευσον ἀνερευνηθέντας, καὶ ἁλόντας μετὰ ἀσφαλεστάτης φρουρᾶς ἐπὶ τὰ τῇδε παραπεμφθῆναι, δικαίαν καὶ ὀφειλομένην τῷ βίῳ σου, ἡμῖν τε καὶ τοῖς δι' ἡμῶν αἰτήσασι παρεχόμενος τὴν χάριν. ΑΖ. ΚΥΡΙΛΛΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ Τὰ μὲν ὅσα περὶ τῆς τῶν γραμμάτων ἐστὶ διηγή modulo ascribe: quis enim encomium ex arte factum epistolæ mensura comprehendat? Ego vero, quod reliquum est, veniam ipsemet curaturus, et studii erga omnes, atque benevolentiæ socios accipiam, eos qui a prudentia tua memoria honestantur, martyres. XXXIV. EVANDRIO EPISCOPO. Bis festi diei tempore frui nobis visi sumus, postquam ipsum amicitiæ tuæ symbolis renovasti. Et certe pietatis tuæ litteræ effecerunt, ut albus dies nobis duceretur. Scribe igitur, et recordare, quæso, ne tempus quo silebimus, utriusque nostrum obliviscendi sit causa; nobis autem da interim epistolas tuæ dilectæ pacis tesseras. XXXV. ACACIO EPISCOPO. Accommodatum condimentum litteris fuit piscis ille, qui dicto citius ad nos pervenit, pietatis tuæ erga nos affectum sui adventus celeritate significans. Etenim et aeris inclementiam vitavit, et veluti hic e proximo emersus fluvio commodissimum ad lautissimam cœnam edulium est factus. Et sane præstanti victima hac instructa mensa ita condimentis suis ad usus plures inserviit, ut si cum tua magnificentia conferrentur, inferiores esse viderentur Aleinoi deliciæ, vel nostræ cœnæ reliquiis in pauperes distributis. XXXVI. LEONTIO EPISCOPO. Inexorabile odium in dominos famulis est, qui, a possessoribus suis se fuga subducentes, aliis inservire, quam domesticis propriisque dominis malunt. Idem autem contra hunc etiam præstitere servi: siquidem postquam ab ipso fuga sese subtraxere, in istis latitare dicuntur locis. Hos igitur jube conquisitos et captos, sub tutissima custodia ad regiones nostras remitti, justam utilemque vitæ tuæ nobisque, et iis qui per nos opem tuam implorant, gratiam rependens. XXXVII. CYRILLO EPISCOPO. Omnia quidem quæ de litterarum narratione ferunLUD. ANT. MURATORII NOTÆ. Et epistola 19, ad eumdem Acacium scripta est, quem episcopum fuisse Melitenensem, verisinile duxi. Ad Firmum ille eulogiam, hoc est, piscem benedictum in mutui amoris symbolum miserat, eorum temporum secutus morem, quibus per hujusmodi quoque munera Christianam charitatem alque communionem episcopi fovere solebant. Quare gratias illi Firmus agit, multisque laudibus donum prosequitur. (31.) 'Αλκινόου. In ms. codice legebatur 'Αλκίνου. Librarii errorem emendavi. Celebres fecit hortos ac delicias Alcinol Homerus Odyss. lib. ντι (7 85 seqq.), ita ut in adagium transierint apud poetas aliosque scriptores. Quamobrem Plinius merito hæc scripsit lib. xix, cap. 4: Antiquitas nihil prius mirala est, quam Hesperidum hortos ac regum Adonidis et Alcinoi. Virgilius, Propertius, Ovidius, Statius et alii Latinorum de iis mentionem fecere. Fecit et Nazianzenus in Carm. ad Vitalianum. Improbi quidam servi legitimo sese subdu- xerant domino, et in Leontii episcopi diocesi lati. tare dicebantur. Eorum itaque dominum Firmus Leontio commendat, ut hujus ope servos recuperare possit. Concilio Chalcedonensi anno 451, Interfuere tres minimum Leontii episcopi, nempe episcopus Araxi Lycia, episcopus Ascalona Palastinæ, episcopus Magnesia Maandri. Ad unum ex his fortasse data fuit hæc epistola. Isidorus quoque Pelusiola epistolam 2, lib. v, ad Leontium quemdam episcopum scripsit. Ad Cyrillum sanctissimum Alexandriæ episcopum scribit Firmus, significatque, sibi moram Ephesi, antea ingratam, nunc placere illius causa et· amore. Nemo est, qui Cyrilli potissimum opera Ephesinam synodum coactam fuisse non sciat: quare cur ad illum Firmus hæc scribat, facile intelligas. Sed quando scripta fuerit epistola, et quid ille significet, cum memorat τὴν τῶν γραμμάτων διήγησιν, litterarum narrationem, uti et alia que hic obscure innuuntur, difficile assequare Illud

FIRMI CÆSARIENSIS EPISCOPI tur, tum e publicis tum e privatis epistolis sancti- σεως-οἶδα κοινοῖς τὰ γράμμασι καὶ τῶν παρ' ἑκάστου tatem tuam didicisse cognovi. Ego vero scribere properavi, quæ sum passus: visus enim sum Stesichori palinodiam canere, cum ea nunc amem quae antea graviter ac prolixe accusabamus. Ephesi enim moram moleste ferens, et ab ipsa liberari cupiens, nunc illam amare desiderio tum sanctitatis sum coactus: adeo ad id quod tu desideras, incendor. At si tibi quoque, o Deo charissime, nostri est aliqua ratio, ad me scribe, eaque quæ ab amicis excogitata sunt, resque ipsas, breviter referre memento, spe temere utrinque fluctuante. XXXVIH. VALERIO EPISCOPO. Interrogavit Alexandrum quidam, ubinam ipstus thesauri forent: et ille amicos ostendit; abundabat enim, ut puto, hujusmodi viris, quales ego quoque inveni, tuæ sanctitatio notitiam adeptus. Εt certe thesaurum hunc arte complector et servo, cum in aurea columna, hoc est in corde sanctitatis tuæ memoria mei insculpta fuerit. Hanc ergo mihi in æternum servate, tum me dignando memoria vestra, tum per litteras complectendo. Quæ vero ad negotium spectant, quomodo se habeant, quid attinet dicere? Sisyphi saxum adhuc volvimus; et si interdum ad finem accedimus, saxum in eumdem ante recidit locum, quam fastigium superetur, ita ut nullus nobis sit ante susceptorum laborum fructus. Vestræ tamen preces efficient, ut hoc tandem superimponatur, et nos incommodis liberemur, et in idem invicem conveniamus: hoc enim puto diuturnis laboribus finem esse impositurum. XXXIX. EUSTRATIO. Si ignotum virum magnificentiæ tuæ commendaturus essem, oporteret me preœmiis et narratione uti, referendo quis esset, et unde, et cujus, et quantum in psallendo non viventes tantum, sed et majores nostros superarit. Verum te, quem sæpe honesta voluptate ac delectatione in divinis camicis ipse implevit, brevibus obsecro, ut quæ instituit, facilia illi reddas, atque ut per se ipsum et magnįfcentissimi comitis ope, calumniam sibi per aliquot obtrectatores instructam effugiat. Nostra itaque causa da operam, et hoc illi præsta, ut omnis contentio ac pertinacia repellatur, ne ficle amicitiæ notam nobis hoc negotium inurat: dolore enim non me duntaxat, sed Ecclesiam quoque matrem tuam afficies, si obiter ac perfunctorie commendationem istam accipies. τὴν ἁγιότητά σου δεδιδαγμένην. Ἐγὼ δὲ γράψαι ἐπείχθην & πέπονθα· ἔοικα γὰρ τὴν Στησιχόρου πα λινῳδίαν ᾄδειν, ἐκεῖνα ποθῶν, ὧν πρότερον μακράν ἐποιοῦμεν κατηγορίαν. Τὴν γὰρ ἐν Ἐφέσῳ διαγωγήν δυσχεραίνων, καὶ ἀσμένως ταύτης ἀπαλλαγείς, νῦν ἐρᾶν αὐτῆς πόθῳ τῆς σῆς ὁσιότητος ἠνάγκασμαι. Οὕτω πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν ἐκκαίομαι. 'Αλλ᾽ εἴ τις καί σοι λόγος ἡμῶν, θεοφιλέστατε, γράφε, καὶ μέσ μνησο & τοῖς φίλοις ἐπινενόηται, τὰ δὲ πράγματα συντόμως εἰπεῖν, πρὸς οὐδὲν τῆς ἐλπίδος ἐφ' ἑκά τερα στρεφομένης. ΛΗ. ΟΥΑΛΕΡΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟ Ηρετό τις τὸν ᾿Αλέξανδρον, ὅπου αὐτῷ οἱ θησαυ ροι εἶεν. Ὁ δὲ τοὺς φίλους ἔδειξεν, ηὐπόρει γὰρ οἷ μαι, τοιούτων, οίους εὗρον κἀγὼ νῦν εἰς γνῶσιν τῆς ὑμετέρας οσιότητος ἐλθών. Καὶ ἔχομαι τοῦ θησαυρού, καὶ φυλάττω τοῦτον, χρυσῇ στήλῃ τῇ καρδίᾳ τῆς ὑμετέρας οσιότητος εγχαράξας τὴν μνήμην. Καὶ φυ λάττετέ μοι ταύτην εἰς ἀεὶ, καὶ μνήμης ἀξιοῦντες, καὶ γράμμασι δεξιούμενοι. Τὰ δὲ τοῦ πράγματος ὅπως ἔχοι, τί δεῖ λέγειν; Σισύφιον πέτρον κυλιόντων ἡμῶν καὶ ὅταν πρὸς τῷ τέλει γενώμεθα, πρὶν ἢ ὑπερβάλλεσθαι τὸν λόφον ἐπὶ τὰ αὐτὰ φερομένου τοῦ λίθου, ὡς μηδὲν εἶναι τῶν προλαβόντων ὄφελος πόνων. ᾿Αλλὰ τῶν ὑμετέρων εὐχῶν ἔργον γενήσεται, καὶ τοῦτον ὑπερτεθῆναι ποτε, καὶ ὑμᾶς ἀφεθῆναι τῶν δυσχερῶν. καὶ εἰς ταυτὸν ἀλλήλοις ἐλθεῖν· τοῦτο γὰρ οἶμαι τῶν μακρῶν πόνων γενήσεσθαι πέρας. ΑΘ'. ΕΥΣΤΡΑΤΙΑ. Εἰ ἀγνῶτα τῇ θαυμασιότητί σου συνιστάναι ἔμελλον, έδει μοι προοιμίων, καὶ τῆς περὶ αὐτοῦ διηγήσεως, τίς, καὶ πόθεν, καὶ ποδαπὸς, καὶ ὅσον τῷ ψάλο λειν τῶν τε νῦν καὶ προτέρων κεκράτηκεν. Ησθέντα δέ σε πολλάκις δι' αὐτοῦ τοῖς θείοις ᾄσμασι μετὰ σώ φρονος ἡδονῆς, ἐξευμαρίσαι αὐτῷ παρακαλῶ τὰ προ κείμενα, καὶ δι᾿ ἑαυτοῦ, καὶ διὰ τοῦ μεγαλοπρεπεστάτου κόμητος ἀφεθῆναι αὐτὸν τῆς ἐκ διαβολῆς παρά τινων γενομένης συκοφαντίας. Παρασκεύασαι, καὶ δὸς τὴν χάριν, δι᾿ ἡμᾶς ἀπωσάμενος τὸ φιλόνει κον, ἵνα μὴ ἔλεγχος ἡμῖν τὸ πράγμα πεπλασμένης φιλίας γένηται· λυπήσεις γὰρ οὐκ ἐμὲ μένον, ἀλλὰ καὶ τὴν μητέρα σου τὴν Ἐκκλησίαν ἐν παρέργῳ δε ξάμενος τὴν παράκλησιν. certum, nempe inter ferventiores episcopos, qui eidem universal concilio interſuere impiumque Nestorium damnavere, scriptorem nostrum excelluisse, et sancto Cyrillo semper in sententia ferenda fuisse concordem, sicuti ejus concilii Acta perspicue testantur. In subscriptionibus Chalcedonensis concilii ecumenici memoratur Valerius, Laodicea Phænicia episcopus. An idem cum isto fuerit, ad quem seribit Firmus, incertum. Nestorii causa fuisse videtur, quam scriptor noster amice componi possc haudquaquam censet. Hinc more Sisyphi saxum frustra versari ait. Quæ si vera sunt, ad Ephesini concilij tempora intelligimus referendam esse epistolam istam.

Μ'. ΕΥΠΝΙΑ. EPISTOLA. Εἰς καιρὸν ἔοικεν ή δίκη τοταμιεῦσθαι τῷδε εἰς ἄμυναν ὧν ἡδίκησεν, ὑπὸ σοὶ κριτῇ τῆς δίκης βραβευομένης. Καὶ καταξίωσον, παρακαλώ, μαθών, ὅσα τε τόλμηται αὐτῷ κατὰ τοῦδε, καὶ ἐπεξελθεῖν ἀνδρικῶς τῇ ὑποθέσει, καὶ βοηθῆσαι τῷ ἡδικημένῳ, καὶ δίκας εἰσπράξασθαι τὸν ἀδικοῦντα, τῆς περὶ τὸ δίκαιον γινομένης σπουδῆς εἰς ἡμετέραν περιουσίας τιμήν. XL. EUPNIO. Viro huie videtur pœna opportune in futurum dilata ad eorum propulsationem quæ patrata sunt, causa sub te judice constitura. Proinde dignare, quaeso, discere quæcunque contra hunc molitus est adversarius, et causam viriliter peragere, et openi injuste oppresso afferre, et ab injuste opprimente pœnas exigere, sedulamque in implenda justitia operam adhibere, ut officium hoc meum æstimasse videaris. XLI. HELLADIO EPISCOPO. ΜΑ'. ΕΛΛΑΔΙΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟ Γύναιον μοχθηρὸν ἀποταξάμενον πρότερον τῷ βίῳ, εἶτα δι᾿ ἀσωτείαν εἰς πᾶν ἀσεβείας ἐληλακός, μικρόν ἡγησάμενον ψεύσασθαι τὴν πρώτην ὁμολογίαν, συν ἔργῳ τῷ κεκοινωνηκότι τῆς ἁμαρτίας χρώμενον, fuerat operibus nunc improbare, quæque adjutore, ἐφόδους ἐτόλμησεν κατὰ τῆσδε, καὶ τῶν ὄντων αὐτῇ ἁρπαγάς, καὶ ἀνδραπόδων ἀφαιρέσεις, οὐδεμίαν ἐλω λείπον μοχθηρίας ὑπερβολὴν εἰς τὸ προσθείναι άμαρτίας ἐφ᾽ ἁμαρτίαις. Τοῦτο ὑπὸ τὴν σὴν θεοσέβειαν μετοικῆσαν, καὶ τῆς εἰς τὸν Χριστὸν ἀρνήσεως, καὶ τῶν μετὰ ταῦτα τολμωμένων εισπραχθῆναι δίκας και λευσάτω ἡ ὁσιότης σου, καὶ ἀποκηρυχθῆναι αὐτὸ πάσης ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, εἰ μὲν δοκιμάσειας, καὶ ἀεί· εἰ δὲ μὴ τοῦτο, ἄχρι γοῦν τῆς τοῦ πράγματος διορθώσεως. ΜΒ. ΔΑΝΙΗΛ ΕΠΙΣΚΟΠΟ Εἰ ἦν σύμβολα τῆς προαιρέσεως ἐπὶ τοῦ προσώπου φέρειν τοὺς πονηρούς, ἤρχει ὁ δεῖνα, καὶ μηδενὸς ἐπιστάντος τῇ κατηγορίᾳ, ὀφθεὶς τῇ θεοσεβείᾳ σου, ὑπόδικος γενέσθαι τοῖς τολμηθεῖσιν ἐγκλήμασιν· ἐπειδὴ λωποδυτήσας ἀνθρώπους εὐλαβεῖς, καὶ σεμνὸν ᾑρημένους βίον, καὶ περιελὼν αὐτῶν τὰς πρὸς τὸ ζῆν ἀφορμὰς, ἐντεῦθεν ἀποδρὰς πρὸς τὴν ὑπὸ τὴν θεοσέβειάν σου τεταγμένην μετέστη, τοῦτον ὑποδει κνύμενον κέλευσον καὶ τὰ πράγματα & ὑπεξέθετο, ἀποκαταστῆσαι, καὶ παραδοθῆναι τοῖς ἀφικομένοις, ἐνταῦθα μετὰ τοὺς ἐλέγχους εἰς σωφρονισμόν τῶν οὕτω προηρημένων δίκας ὑφέξοντα. Ικανὸν δὲ εἰς ἀναίρεσιν ἀδικήματος τὸ μὴ οἴεσθαί τινας ἐν ἀλλαγῇ τῶν τόπων διαφεύγειν τὴν τιμωρίαν, καὶ αὐτόθι, καὶ παρ' ἡμῖν ἐπιμελῶς τῆς τοῦ δικαίου φυλακής τιμωμένης. MT. INAXIQ. Ηνεγκε καὶ καθ᾿ ἡμᾶς χρόνος Ἑλένην Λάκαι Scelesta muliercula quæ primo renuntiaverat sæculo, deinde luxuriæ causa in omnem impietatem ef fusa est, quæque parum ducit id quod prius professa participe peccati utitur, incursiones facere ausa est adversus istam, bona ejus diripere, mancipia tollere, nullum relinquens sceleris genus intactum atque inausum, ut prioribus flagitiis nova adderet. Ab hac igitur femina quæ ad pietatem tuam demigravit, quod Christum negaverit, quod posthæc alia tentaverit, pœnas exigi jubeat sanctitas tua, eique omni ecclesiastica communione interdicat in perpetuum, si tibi placuerit; sin minus, donec se ad bonam frugem receperit et rem emendaverit. XLII. DANIELI EPISCOPO. Si propositi sui signa in vultu improbi circumferrent, salis quidam, vel nemine accusationem intendente, a pietate tua conspectus, patralorum facinorum reus appareret: postquam enim pios viros et piæ vitæ cultores expilavit, et quæ ad vivendum necessaria sunt, ab eis abstulit; hinc fugam arripiens in regionem pietati tuæ subjectam demigravit. Istum igitur indicare jube res subtractas distractasque, easque restituere et advenientibus tradere, hic, postquam de omnibus convictus fuerit, ad coercendos eos qui idem vitæ propositum tenuere, pœnas subiturum. Illud vero ad tollendas in posterum injurias aptissimum erit, si non credatur quosdam locorum mutatione ultionem atque castigationem vitare posse, pateatque, tum istic, tum apud nos, jus integrum diligenter servari. XLIII. INACIIIO. Habuere nostra etiam tempora Helenam LaceUD. ANT. MURATORII NOTÆ. Helladios tres episcopos Firmi et Ephesine synodi temporibus floruisse comperio, nempe Adramytti, Ptolemaidis ac Tarsi. Eorum primus in Catholicorum castris contra Nestorium militavit. Reliqui duo pro infelici hæretico steterunt, et conciliabulo Ephesino interfuere. Ad Helladium tamen Tarsensem, antequam Nestorii erroribus implicaretur, hanc epistolam a Firmo scriptam fuisse, verisimile videri potest etenim a Cæsariensi non longe dissita erat Tarsensis metropolis. Duo Danieles Ephesiuo concilio interfuere, quorum unus Colonia, alter Dardaneorum seu Dardanice Libye, episcopi fuere. Vixit iisdem quoque temporibus Daniel episcopus Faustinopolitanus, erroribus Nestorii addictus. In Actis etiam laudatæ synodi Ephesinæ Daniel Darensis aut Darnei episcopus numeratur. Verum Dardaniensis ibidem legendum reor, et librariorum duntaxat errore factum, ut hic tanquam alius a supra memorato recenseatur. Credibile est, ad Danielem Coloniensem episcopum referendam hanc epistolam esse: Colonia quippe civitas in provincia Cappadociæ secundæ fuit, atque adeo non dissita a Caesarea. Mihi quid nova hæc Helena foret, nondum percipienti diu crucem hæc epistola fixit. Tandem Firmum de cane venatoria, cui nomen Helena, sermonem habere intellexi. Hanc ab aliis expetitam ille potius ad Inachium mittere constituit. Elegans plane ac lepida epistola, quæque ad bellum Trojanum, Helenamque Lacænam ei Homerum alludit.

FIRMI CÆSARJENSIS EPISCOPI nam, bellorum materiem, cujus pulchritudine non ναν πολέμων ὑπόθεσιν, ἧς τοῦ κάλλους ἐν ἀπολαύ diu me oblectans, sæpe eam ad te remittere constitui, eadem utens deliberatione, quam Trojani de ejusdem nominis femina habuere. Equidem in pugna diuturniore, quam quæ ab ipsis gesta est, huc usque perseveravi: quidam enim, cum hanc pulchritudinem expeteret, molestiam mihi et negotium exhibuit, nullas in petendo ferens inducias, neque brevem intermissionem dans pugnæ: tanto erga illam quisque incendebatur amore. Nec immerito: qui euim non capti fuissent ab hujus pulchritudine, quæ forma adeo præstat, habituque corporis et pedum pernicitate ornatur, ut una ruina omnes ubique lepores conciderent, timentes ac trementes, quoties Helenæ adversus ipsos expeditionem audiissent? Hoc autem metu illos qui apud nos in montibus degunt, liberavi, si quis fortasse superest qui latendo hujus celeritatem effugere potuerit. Tu igitur, omni ex parte vir integerrime, totis viribus hanc demirare: exigua enim, ut arbitror, laus omnis erit, quanquam in eam totum intendas animum, si quidem cum ejus comparetur dotibus. Lauda autem eloquio eum qui misit, blando, simplici, laconico, conciso et claro: quæ res maxime orationum pulchritudinem efficere solent. Verum timeo, ne lepores hanc adesse jam sentientes, fugam capessant: sagaces enim cum sint, malitia quodammodo uti consuescunt, et ex ventorum auris per suos sensus præcognoscere structas sibi ab aliquibus insidias. Ne hoc igitur eveniat, neve illis ex sententia succedat conatus, tempus est, ut celerior eorum exspectatione in illos eruptio flat: sic enim mihi tanquam tanti exitii auctori convicium facient; te vero, quippe qui rem adeo eximiam possideas, mirabantur. XLIV. EIDEM. Venusta sane, elegans, eharitumque plena epistola. Illam forsitan ipsa amorum mater variam nominum compositione ac sensibus ornatam elaboravit. Etenim cum a nominum similitudine a patria, atque a femina quæ bellum concitavit, quæque propter formam ac venustatera celebrata est, ductum sit encomium cineripedi: quis ejus auctorem non admiretur? Verum inter heroes te ipsum etiam numerandum nobis exhibuisti, tanto illis robore præstans, quanto magis eisdem fortium virorum suppetebat copia, cum ad pugnam acies integras σει γεγονώς βραχείᾳ εἰς τὰς σὰς πολλάκις ἀναπέμ πειν ὥρμησα χείρας, οία δή Τρῶες ἐβουλεύσαντο περὶ τῆς ὁμωνύμου. Ἐγὼ μὲν μακρότερον πόλεμον ἢ κατ' αὐτοὺς πολεμούμενος μέχρι νῦν διετέλεσα. Τις γὰρ ἐν ἐφέσει τῆς ταύτης ωραιότητος γεγονώς ὃς (α) κόπους ἐμοὶ παρέσχε καὶ πράγματα, ουδεμίαν ἐκεχειρίαν ἀσπαζόμενος, οὐδὲ βραχείαν ἀνακωχήν διδοὺς τῷ πολέμῳ· τοσοῦτος ἦν ὁ πάντας ἐπ' αὐτὴν κινῶν θερμὸς ἔρως. Εικότως. Τί δὲ οὐκ ἔμελλον τῶν ταύτης ἡττᾶσθαι καλῶν, ὥρᾳ σώματος εὐεχούσης, σχέσει, καὶ ποδωκείᾳ εὖ μάλα κοσμουμένης, ὡς μια πτώσει κατέχεσθαι πάντας τοὺς πανταχῆ πτωχας δεδοικότας, καὶ τρέμοντας, οσάκις ἂν Ελένης την κατ' αὐτῶν στρατείαν πύθωνται; Τούτου δὲ τοῦ δέους ἀπήλλαξα τοὺς παρ' ἡμῖν ἐν τοῖς ὄρεσι διάγον τας, εἴ τις ἄρα που καὶ περιλέλειπται τῷ λαθεῖν ισχύσας διαδρᾶναι τὴν ταύτης ταχύτητα. Σὺ δὲ, τοῖς πᾶσιν, ὁσιώτατε, θαύμαζε μὲν ταύτην ὅσον ἔχεις δυνάμεως· μικρὸς γὰρ, οἶμαι, καὶ ὁ παντὶ σθένει γινό μενος ἔπαινος, εἴ γε τοῖς ταύτης αντεξετάζοιτο καλοῖς. Ἐπαίνει δὲ γλώττῃ τὸν πέμψαντα καὶ τῇ προσφιλεῖ, τῇ ἀπερίττῳ, τῇ Λακωνικῇ, τῇ συντόμῳ καὶ σαφεῖ, 8 μάλιστα λόγων κάλλος δημιουργεῖν πέφυκεν. ᾿Αλλὰ δέδοικα μή πως αἴσθησις ήδη της ταύτης παρουσίας τοῖς παρ' ὑμῖν λαγωοῖς ἐγγινομένη τρέψῃ τούτους πρὸς φυγήν· κακουργεῖν γὰρ ὄντες σοφοί, ειώθασι πως καὶ ταῖς ἐξ ἀνέμων αὔραις διά τῶν οἰκείων αἰσθήσεων τὰς παρά τινων αὐτοῖς μελετωμένας γινώσκειν ἐπιβουλάς. Ιν' οὖν μὴ τοῦτο γένηται, μηδὲ τούτοις ἐκδῇ κατὰ σκοπὸν τὸ ἐγχείρημα, ὥρα ταχυτέραν τῆς αὐτῶν προσδοκίας τὴν κατ' αὐτ τῶν ἔξοδον γενέσθαι· οὕτω γὰρ ἐμὲ μὲν λοιδορήσοντας τὸν ὡς τοσαύτης αὐτοῖς λύμης αίτιον γινόμενον, σὲ δὲ θαυμάσονται οἷα δὴ τοιούτου κτήματος κύριον. ΜΔ'. ΤΟ ΑΥΤΟ Επαφρόδιτος ἀληθῶς ἡ ἐπιστολὴ, καὶ χαρίτων μεστή, αὐτῆς τάχα τῆς τῶν ἐρώτων μητρός έργασαμένης αὐτὴν ποικίλην τῇ τῶν ὀνομάτων συνθήκη, καὶ τοῖς νοήμασι. Τὸ γὰρ ἀπὸ ὁμωνυμίας, καὶ τα τρίδος, καὶ περιμαχήτου γυναικὸς εἰς ὥραν, καὶ κάλλος βεβοημένης, συνθεῖναι ἔπαινον τῇ κονίποδι τίς οὐκ ἂν ἀγασθείη τὸν τεχνησάμενον; ἀλλ' ὅτι καὶ σαυτὸν ἡμῖν δέδωκας ἐν τοῖς ἥρωσιν ἀριθμεῖν, τοσοῦτον ἐκείνων ρώμη κρατήσας, ὅσον μὲν αὐτοῖς περιῆν ἀριστέων πλῆθος, καὶ στρατὸν ὅλον πρὸς τὴν μάχην ἐγείραι. Αὐτὸς δὲ ἤρκεσας τὴν σαυτοῦ ῥώμην 'Επαίνει δέ, etc., Lauda autem, etc.] Hoc vult dicere Helena minime pro meritis laudari potest, namque ejus dotibus vix par invenitur oratio. Lauda igitur eum qui misit, etc. Pro διαχωνικῇ, quod erat in ms. mibi legendum videbatur Λακωνικῇ. Hujus epistolæ auctorem titulus quidem Firmum facit; sed eam esse Inachio tribuendam, facile cuicunque patebit. Responsio, inquam, est ad præcedentem. Inachius, et ipse ad Helenam Græcam bellumque Trojanum alludens, canem venatoriam ad se missam, simulque Firmum mittentem laudat. Hinc etiam discere mihi videor, Inachium a Firmo nostro accipitrem antea accepisse, quo se in avibus capiendis oblectaret. Propterea inquit: Nondum Helena ad me profecta, eam accipiter tus confidentiam leporibus attulerat, ut tanquam suæ naturæ iminemores nobis insultarent. Κονίποδι. In ms. codice scriptum est κοινώ πιδι, vitiosum plane verbum. Itaque κονίποδι substituere placuit, qua voce canis pedes cinericios ha bens significatur. Id ex sequentibus quoque verbis colligitur; appellat enim Inachius Helenam άργυρόπεζαν, hoc est, argenteos pedes habentem. (α) Delendum videtur &;.

EPISTOLA. ἀντιστήσας πολλοῖς, καὶ ἄθλον τῆς νίκης την Ελένην excitabant. Τu vero solus satis fuisti, robur tuum λαβὼν ἀργυρόπεζάν τινα, καὶ ὡς οὕτως εἰπεῖν ἐναλίου γέροντος θυγατέρα. Η δὲ οἷα τε θεῖν ἐπ' ἄκρων ἀνθερίκων, ὡς μὴ πτῶκας αἴρειν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὰς τῶν ἀνέμων μιμεῖσθαι πνοάς. Λεγόντων οἱ πειράμενοι· τοῖς γὰρ ἐνταῦθα λαγωοῖς τοσοῦτον ἡμῶν κατεξανίστασθαι ὁ σὸς ἱέραξ δέδωκεν, ὡς μηδὲ πτῶ κας εἶναι νομίζεσθαι ὑπὸ τοῦ θαῤῥεῖν ἀμέτρως ἐπιλανθανομένους τῆς φύσεως. "Αλλ' οὗτος μὲν ἥξει παρὰ σέ· τὴν δέ γε Ελένην ἐπὶ κυνηγέσιον ἔξομεν, καὶ ἁλοῦσιν ἐπιτωθάζοντες ἀναγνωσόμεθα τὴν ἐπι· στολήν. Εἰ δὲ διασωθείεν φυγόντες, ὅρα ὅπως ἀγω νιούμεθα πρὸς αὐτοὺς ψευδομαρτυριῶν ἁλισκόμενοι. Καὶ ταῦτα μὲν ταῦτα. Τῶν δὲ οίνων ἑκάτερος τῶν Διὸς κήπων ἀποῤῥώς ἔστι τις νέκταρος, Ομήρου δεόμενος ἐπαινέτου, ἡδὺν λέγοντος, καὶ ἀκηράσιον, & καὶ θεῖον ποτόν, καὶ οἷον ἐκεῖνος ἐποίησεν παρά πλεῖον ἐν Οδυσσείᾳ αὐτὸν [οἶνον?] Μάρωνος immortalem divinumque potum appellet, qualem quam reliquis præstantius laudans. ΜΕ'. ΠΕΡΓΑΜΙΑ ΧΩΡΕΠΙΣΚΟΠΟ. Γέροντα μὲν ἐλαττούμενον συνέσει συγγνώμης ἀξιοῦσθαι περιττόν. Προλαβὼν δὲ φιλανθρωπίᾳ, καὶ ἡμᾶς ἐφειλκύσω ποιῆσαί τι περὶ τὸν ἄνθρωπον δεξιόν. Καὶ πρόσδεξαι αὐτὸν, τοῦτο παραφυλάξας τὸ μήτε ῥᾳδίως κατηγορεῖν, μήτε ἐξαιτεῖσθαι εὐκόλως. δ multis opponens, præmiumque victoriæ Helenam accipiens quamdam, candidos pedes habentem, et marini, ut ita dicam, senis fliam. Hæc autem cursu potens est spicarum summa volatu perstringere, ut non lepores tantum vincat, sed ventorum etiam flatus amuletur. Qui experti sunt, dicant: iis enim leporibus, qui hic sunt, adeo nobis insul - tare dedit accipiter tuus, ut non amplius lepores esse videantur, præ nimia quippe confidentia obliti naturæ suæ. Sed hic quidem ad te revertetur; Helenam vero ad venationis tempus servabimus, et . captis adblandientes legemus epistolam. Quod si fugiendo invenerint salutem, vide quomodo contra illos dimicemus, falsi testimonii convicti. Et de his quidem satis. Quod enim est ad vina, utrumque dimanans ab Jovis hortis nectar ædepol sapit, atque Homero laudatore dignum est, qui dulcem, purum, nempe ille cecinit, Maronis vinum in Odyssea tan- XLV. PERGAMIO CHOREPISCOPO. Senem quidem, mentis jam non integrum, venia dignari egregium est. Proinde, cum tua humanitate præiveris, nobis quoque auctor fuisti, ut benigne cum homine ageremus. Eum ergo excipe, hunc servans morem, ut neque facile accuses, neque facile depreceris. tinum aliquem scriptorem, Plinium nempe lib. rv (seu potius lib. xiv) cap. 4 Hist. nat., ubi de vinearum cultura loquitur: Vino, ait, antiquissima claritas Maroneo, in Thraciæ maritima parte genito, ut auctor est Homerus. Tum subdit: Maroneum vicies tanto addito aquæ miscendum Homerus prodidit. Ab Homero itaque derivata eruditio, quem et Inachius in hac epistola innuit. Sunt autem ejus versus in lib. 1x Odyss. (vers. 196), ubi ita loquitur Ulysses: 'Ατὰρ αἴγεον ἀσκὸν ἔχον μέλανος οίνοιο Ηδέος, ὅν μοι ἔδωκε Μάρων Ευάνθεος υἱός. Μάρωνος. Ne hic Virgilium a Greco scriptore Maronem, id est, Maronis vina bibo. At audiamus Lasignificari arbitrere. Hic Maro Evanthei seu Evanthis filius fuit, e cujus vineis exquisitissima prodibant vina. Philostratus in Heroicis de Protesilao scribens (cap. 2, § VIII), Maronem eumdem his commemorat verbis: Μάρωνα τὸν Εὐάνθους ἀδικοίης ἂν, ἐπιφοιτῶντα τὰς ἐν Ἰσμάρῳ ἀμπέλους, καὶ ἡδυοίνους αὐτὰς ἐργαζόμενον, φυτεύοντά τε καὶ κυκλοῦντα. "Οτε δὲ ὁρᾶται τοῖς γεωργοῖς ὁ Μάρων καλός τε καὶ ἀγρὸς, καὶ ἀναπνέων πότιμόν τι καὶ οἰνῶδες. Id est, Maronem Evanthis filium injuria afficies, vineas in Ismaro sitas frequentantem, et ut suavissimum ferant vinum efficientem, plantantemque et perlustrantem: cum interea ab agricolis pulcher ac deliciosus spectatur Maro, potabile quid et vinolentum spirans. Athenaeus vero, lib. i Dipnosoph., Margotici vini mentionem faciens, illud ita nuncupatum affirmat a Maræa lacu vicino Alexandrie, et urbe lacui propinqua quondam amplissima, quæ παρείληφε μέν τοῖ τὴν προσηγορίαν λαβοῦσα ἀπὸ Μάρωνος, ἑνὸς τῶν μετὰ Διονύσου τὰς στρατείας πεποιημένων, etc., nomen accepit a Marone, uno ex iis qui cum Baccho militarunt, etc. Cratinus quoque apud Pollucem (lib. VI, cap. 3, segm. 26) vinum Maroneum ita commendat: Οὐδὲ Μάρωνα πίομα:, neque Cæterum caprinum utrem habebam nigri vini Suavis, quem mihi dedit Maron Evanthei filius. Infra vero addit (vers. 203): Δῶκε δέ μοι κρατήρα πανάργυρον· αὐτὰρ ἔπειτα Οἶνον ἐν ἀμφιφορεῦσι δυώδεκα πᾶσιν ἀφύσσας, Ἡδύν, ἀκηράσιον, θεῖον ποτόν, etc. Dedit autem mihi craterem totum argenteum; cœterum postea Vinum in amphoris duodecim omnibus haustum, Suave, incorruptibile, divinum potum, etc. ! PATROL. GR. LXXVII.