COMMENTATIONIS PARS I. COMMENTATIO DE ISIDORI PELUSIOTÆ VITA, SCRIPTIS ET DOCTRINA. PARS PRIMA. VITA ISIDORI. Isidorus, qui vulgo dicitur Pelusiota (a), Ægy- gentem, et credulum, sæculi decimi quarti scriptoptins (b), Alexandriæ natus est teste Ephræmo Antiocheno (c). Quo vero anno, quibus parentibus procreatus, quibus sit usus cognatis, quo modo educatus, a quibus eruditus sit, nihil certi constat. Quæ enim in Graecorum Menologiis (d) traduntur, Isidorum e nobili genere natum, Theophili ac Cyrilli propinquum, magnis opibus relictis in monasterium se contulisse non arguunt. Et quod narrat Nicephorus Callistus (e) S. Joannem Chrysostomum Isidori fuisse magistrum, quodque plurimi post eum velut Baronius (f), Natalis Alexander (g), Caveus (h), Fabricius (i), aliique (j) uno ore tradunt, haud vacat controversia. Negatur enim ab Heumanno (k), qui Nicephorum historicum negli (a) Errorem Dupinii, qui in Nova sua auctorum ecclesiasticorum Bibliotheca, tom. II, p. 11, p. 3, hune Isidorum appellat, saint Isidore de Damiète, HeumanBus in Disputatione de Isidoro Pelusiota, p. 6, allatis Cellarii et Holstenii dictis, notavit. Cf. Tillemont. Hist. eccl. vol. XV, p. 99 et p. 847. (b) Alegræus quidem in Paradiso Carmelitici decoris, statu, cap. 6, e Græcia ortum esse censet Pelusiotam. Sed hujus sententia in Actis Sanctorum mens. Febr., tom. 1, p. 468, § 1, n. V, jam dudum explosa est. (c) Ephremi Antiocheni epistolam, in qua hæc exstant verba: Ἰσίδωρος – Αλεξανδρεὺς τὸ γένος v, refert Photius in Bibliothecæ suæ codice ccxxviii, edit. Schotti p. 778. (d) Græc. Menol. d. iv. Febr. 'To!dwpos — dãyios Αἰγύπτιος υἱὸς εὐγενῶν καὶ εὐσεβῶν γονέων· συγγενεῖς δὲ ἔχων Θεόφιλον και Κύριλλον τοὺς τῆς Αλεξανδρείας ἐπισκόπους — ἐγένετο σοφός. Αγα πήσας δὲ τὸν Θεὸν πλεῖον τοῦ κόσμου, κατέλιπε καὶ γονεῖς καὶ πλοῦτον καὶ δόξαν καὶ ἐγένετο μοναχός. (e) Niceph. Hist. eccl. lib. xiv, cap. 13. Talowpos ὁ τοῦ Πηλουσίου. Νεῖλος - διδασκάλῳ τῷ μεγάλῳ χρησάμενοι. Ει cap. 30: "Ο τε τοῦ Πηλουσίου Ἰσίδω pas, xal Mápxo; 'lojaviŋ tỷ mávy μ Eadem tradit Sixtus Senensis in Bibliothecæ sanctæ libro Iv. (/) Baron. Annal. eccl. ad. ann. 431, n. CXVIII, ed. Col. tom. V, p. 363, ad ann. 407, n. XVIII, p. 278. (g) Nat. Alex. Hist. eccl., sæc. v, cap. 4, art. IX, toin. V, p. 150. Supplem. ad Nat. Alex. Hist. eccl., p. 119, Venet. 1777. rem non idoneum ad hujus rei ſidem arbitratur; præsertim cum ipse Isidorus, etsi pluribus in epistolis mentionem fecerit Chrysostomi, eamque honorificam, non commemoraverit, en se usum esse magistro. Cum Heumanno consentit Schrœckhius(m). Argumentum vero, quod bic ex temporum notatione repetivit, minoris est momenti. Joannes enita Chrysostomus, septimo demum et quadringentesimo post Christum natum anno defunctus, Isidori illo tempore jam triginta vel adeo quadraginta annos nati magister esse potuit. Neque tamen ego Nicephori traditioni fidem tribuerim; cum, cur học tradiderit ille, causa idonea afferri possit. Namque Isidorus, uti Dallæus (n) et Rittershusius obser- (h) Cav. Script. eccl. hist. litter., p. 250, ed. Genev. n. (i) Fabric. Bibl. Gr. ex edit. Harl. vol. X, p. 480. 6) Cfr. Rittershusii Lect. sacr. lib. iv, cap. 48, p. 301; Basnagii Annal. polit. eccl. toin, III, p. 19, ; Spannhemii Hist. Christ. sec. v, Opp. vol. 1, p. 1030 (Joh. Georg. Heinsii) Unpartheiische Kirchenhistorie des alten und neuen Testaments, tom. I, p. 922, Weismanni Introductio in memor. eccl. hist. saer. tom. 1, p. 470, ex edit. Hal. 1745. Arnoldi Kirchen-und Ketzerhistorie tom. I, lib. v, cap 3, § 16; Allgemeines historisches Lexicon, Lipsi.e 1709; Moreri Grand dictionnaire historique; Hofmanni Lexicon universale. (k) Heum. Dissertatio de Isidoro Pelusiota et ejus epistolis. Gottinge 1757, p. 7. § 5. - Hæc in ejus dem primitiis Gottingensibus academicis recusa est, p. 210 seq. Lib. 1, ep. 152, ep. 156, ep. 310; lib. II, ep. 42; lib. iv. ep 221, et lib. v. αρ. 32. (m) Schrockh. Hist. eccl. tom. XVII. p. 521. Dallæus De cultibus Latinorum religiosis, lib. cap. 4. p. 585. Ut Prosper inquit, Augustinum, ita et Chrysostomum suum sequitur Isidorus; et post paulo, ubi epist. 52 libri 1 commemorat, sie pergit: Hic Chrysostomi ipsa pene verba, mentem quidem totam videmus. (o) Rittershus. not. ad Isid. ep. 191, lib. 111, et lib. iv, ep. 116. Cf. ejusdem Lect. sacr. lib. IT, cap. 16, p. 301 et p. 313, ubi postquam plura de similitudine, quæ inter utriusque viri cogitandi et sentiendi rationem intercedit, locutus est, singula affert, quibus hanc probet sententiam suam, exem1

| VITA ISIDORI PELUS. – varunt, post eosque Fabriclus (a), Heumannus (b) et rat. Cum vero, quod jam a Tillemontio observaturn video (n), ex epistola libri primi septima et tricesima constet Isidorum Pelusii in ipsa urbe non habitasse (o), equidem illum hujus cœnobii incolam fnisse arbitror. Neque dubitare possumus, quim monasterium, cujus incola fuit Isidorus, in monte situm fuerit, quoniam, ut notat Heumannus (p), Pelusiota ipse, quemdam ad vitam adhortans monasticam, quam philosophiæ nomine pro more hujus posteriorisque ævi scriptorum ecclesiasticorum ornat sæpenumero (g), Ad montem nostrum, inquit, te confer, ut animæ tuæ saluti consulas (r). — Ipse vero austero huic vivendi generi ita deditus erat, ut Joannis Baptista exemplum omnibus monachis imitandum proponeret (s), atque ingentes gratias Schræckhius (c).compluribus in locis Chrysostomum Imitatus est, cujus scripta diligenter videtur lectitasse (d). Hine narratio illa facillime potuit oriri; Itaque cum aliorum scriptorum nulla accedant testimonia, non temere tanquam vera suscipienda est. Constat autem Isidorum monasterium in monte non procul a Pelusio urbe, unde Pelusiota (e) dictus, situm adiisse. Nam si ex eo quod Leontius Byzantinus (ſ) eum nominat eremitam, quodque ipse in epistola ad Thaumasium (g) &vaxŵprsiv suam commemorat, conjecturam faceres eum fuisse eremitam (h), a vero sine dubio aberrares. Etenim ipse in epistola ad Tabennesiæ monachos data (i) se monachum nuncupat, scribitque Calliopio (j) se relicta vila urbana adiisse monasterium; quod ut Cratinus Bet ageret et haberet Zenoni presbytero quippe ſmitetur, hunc alia in epistola (k) magnopere adhorlator. Deinde ex seripturæ diversitate, quam exhibent codex Vatic. 649, et Altaem. titulum epistolæ libri primi centesimæ quinquagesimæ (/) sic supplentes: Μοναστηρίῳ πρὸ τοῦ Πηλουσίου, extra urbem sitam fuisse monasterium quoddam licet colligere. Accedit testimonium Hieronymi (m), qui S. Hilarionem Pelusium adiisse, ibique fratres in deserto non procul ab urbe habitantes visitasse nar- pla, quorum unum, ut lectores de hac re ipsi judicare possint, huc transcribere placet. Chrysostomus hom. ¡ ad Rom.: 05 yàp, inquit, áñò tôv vOJOÚVτων, ἀλλ' ἀπὸ τῶν ὑγιαινόντων δεῖ φέρειν τὰς ψήφ you. Isidorus, ut ait Rittershusius, hoc bis imitatus est in suis epistolis, ut lib. m, ep. 212: Οὐ γὰρ ἀπὸ νοσούντων, ἀλλ' ἀπὸ τῶν ὑγιαινόντων χρὴ λαμβάγειν τας περὶ τῶν πραγμάτων ψήφους et lib. ιν, ep. 99: Οὐ χρὴ ταῖς τῶν νοσούντων ἔπεσθαι ψήφοις· ἀλλ' ἀπὸ τῆς τῶν ὑγιαινόντων κρίσεως λαμβάνειν tàş àrabsięzıç. Hactenus ille. His autem addi possunt, quæ in Isidori ad Serenum epistola exstant verba hujuscemodi: 'Aàìà xph toù; Exepovas, un ἀπὸ τῶν ἀμφωστούντων, ἀλλ' ἀπὸ τῶν ὑγιαινόντων λαμβάνειν τας ψήφους. Cf. lib. v, ep. 563; cf. pra terea Rittersh. Lect. sacr. lib. iv, cap. 17, p. 321; J:b. v. cap. 13, p. 399; lib. vi, cap. 13, p. 461; lib. v. cap. 7, p. 514, 515. (a) Fabric. 1. ´all. (b) Heumann. diss. cit. § 5. (c) Schreckh. Hist. eccl. vol. cit. p. 522. (d) Lib. 1, ep. 156; lib. v, ep. 32. (e) Quo ex cognomine si efficere conaremur Isidorum Pelusii natum esse, sine dubio incideremus in errorem. Nykovnātas enim Pelusii sunt incolæ, sive in hac urbe, sive alibi, nati sunt. His vero monachos quoque cœnobii, in quo maximam vitæ partem degit Isidorus, ascriptos fuisse ex epistola 154 libri 1, apparet, quippe quæ scripta est [ŋovGIŴTZI; EI; Tổ xo:966:6v. Attamen reticere nolo huJus epistolæ titulum, Petro Possino in Collationibus Isidorianis testante, in codd. Vat. 649 et Alt. sic se habere: Πηλουσιώταις ἐν κοινῷ, a quibus recedit paululum cod. Bav. exhibens hous;wraig sig ad (f) Leont. Byzant. in libris adversus Nestorium et Eutychen. Cf. Bibl. PP. ed. Lugdun. 1677, tom. IX. p. 706 D. (g) Lib. 1, ep. 402. (A) Cui sententiæ favet auctor libri, qui inscribitur: Allgemeines historisches Lexicon. Scribit enim ille: Isidorus, Pelusiota zugenahmet, weil er nahe qui tunica ab ipso postulata effecisset, ut dúo xzWνας οὐκ ἔχων τὸν νόμον τοῦ Βαπτιστοῦ (u) explere posset. Et revera per omnem vitam videtur explevisse; quod æque ex illa, quam modo laudavimus, atque ex epistola ad Paulum diaconum dɔta apparet. Huic enim Simonem familiaren commendat suum, qui Ægyptum relicturus indigebat vestimento, ab eoque precatur, ut illi dono det vestem. Cujus generis dicta compluria ex Isidori epistolis bey der Stadt Pelusium in einer Einœde lebte.. (i) Lib. 1, ep. 93. (j) Lib. 1, ep. 191. (k) Lib. 1, ep. 266. Petri Possini Collat. Isidor. (m) Hieron. Opp. Vol. 1, p. 252, ex edit. Paris. 1645, ubi hic exstant: Quinto igitur die venit Pelusium, visitatisque fratribus, qui in vicina eremo erant, et in loco, qui dicitur Lychnos morabantur, perrexit post triduum. (n) Tillemont. 1. c. p. 100. (o) In illa enim epistola ita agitur de ecclesiæ ædificatione, quam Eusebius Pelusii illo tempore episcopus suscepit, ut facili opera unusquisque intelligere possit Isidorum non fuisse urbis incolam. Scribit enim ad illum: Κτίζεις, ὥς φασιν, ἐκκλησίαν ἐν Πηλουσίῳ. — (») Heum. d. c., p. 4, not. hh. Heum. d. c. p. 7, not. r. Jam a Dufresnio in Glossario Græcitatis mediæ observatum est, vitam monachicam ab Isidoro nostro lib. 1, ep. 1' appellari prosopia- (addi potest lib. 11, ep. 159.), quem loquendi usum Sozomenum quoque secuContum esse, idem pluribus probat exemplis." sentit cum eo Suicerus, qui in Thesauro ecclesiastico pilosopia vocem apud scriptores ecclesiasticos designare contendit: vitæ sanctæ studium, præsertim vitam austeram, qualis olim monachorum fuerit et ascetarum. (r) Consentiunt Nicephorus Ilist, eccl. 1. XIV, сар. 55, - et Galesinius, qui Isidorum in montem sese abdidisse tradunt. Cf. Acta Sanct. Febr., Vol. 1, p. 468, § 1, n. 3. Errat autem Arnoldus, qui in sua Ecclesiæ hæresiumque historia, montem, in quo Isidori ædificatum fuit monasterium, appellat Pelusium, sic vol. I, lib v. cap. 3, § 16. scribens: In Afrika war Isidorus den Moenchen auf dem Berge Pelusio vorgeselzt. (s) Lib. 1, ep. 5. Lib. 1, ep. 216. (n) Evang. Lucæ, iv, 11. (e) Lib. 1, ep. 475.

COMMENTATIONIS PARS I. facillime possim colligere; sed rem paucis absolvisse Si imperator, inquit, te oppido ab hostibus summa satius duco; itaque Evagrii (a) utar verbis, qui usque adeo, inquit, corpus suum laboribus maceraverat (Isidorus), et animum sublimioribus doctrinis saginaverat, ut angelicam vitam ageret, et spirans quædam imago esset tam vitæ monasticæ, quam divinæ contemplationis. vi oppugnato præfecisset, nonne tu hostium impetum omni modo reprimere tentares? Sic ego a sumnio Deo Ecclesiæ præceptor constitutus Ario ejusque doctrinæ resistendum et periculum quodque contemnendum esse arbitror. Porro Heroni (k) scholastico scribit, famulum ejus nuper a janitore ad se ductum, et humano, quo soleret, more exceptum multis cum lacrymis genibusque flexis, suum confessum esse peccatum; quamobrem se non posse, quin hisce litteris pro eo preces faciat.- Quibuscum conferendæ sunt litteræ ad Lucam Archimandritam cui monachum ex ejus monasterio in suum venisse nuntiat, illumque supplicem a se petivisse, ut verba pro se, qui leve quoddam commisisset in peccandi consuetudinem nondum venit, ignoscas ei. Apparet autem ex utraque epistola, qui precibus Isidori monasterium adirent, eos ad hunc esse adductos. Nam si quis conjicere velit Heronem et Lucam habuisse cum Isidoro amicitiam, quod, cum scivissent fugitivi illi, a janitore, ut ad Isidorum adducerentur petivissent; hic jure in suspicionem nimium dubitantis incurreret, præsertim cum hoic hypothesi obstent verba in epistola ad Heronem: ὡς δὲ ἑτοίμη ἡ ἡμετέρα συνήθεια πάντας οἴκοι προσἴεσθαι, κ. τ. λ. Neque solum propter vitæ sanctitatem, verum efiam propter doctrinæ copiam ab æqualibus honoratus est, magnique æstimatus. Etenim Gregorium Nyssenum litteras ipsi misisse ex eoque quamdain Veteris Testamenti interpretationem quæsivisse Tillemontius (b) ex epistola, quæ data est ad Gregorium episcopum (c), collegit. Quod etiamsi luculenter demonstrari nequit, tamen cur negetur causam non video ¿ præsertim cum qui maximam in Ecclesia peccatum, faceret. Quapropter, ita enim pergit, si habuere auctoritatem, velut Theophilus, Cyrillus, Hermogenes aliique cum eo per litteras collocuti sint (d). Constat adeo Cyrillum honorifico patris nomine Isidorum ornasse (e). Quid, quod ex epistola ad Zenonem, quam alia occasione jam attulimus, familiares ejus eo, quo adhuc inter vivos fuit tempore, res, quibus usus erat, habuisse sacrosanctas probari potest (). - Quæ omnia, ut equidem arbitror, perpendens Ephræmus Syrus (g), Heptentos, Περίβλεπτος, ait, factus est, καὶ τοῖς ἀρχιερεῦσιν αἰδέσιμος. Quæ verba Schottus quidem, uti jam a Basnagio notatum est perperam sic vertit: et inter præsules illustris, quasi unus episcoporum de grege fuisset Isidorus. Sic, inquit ille, Græca reddi debent: et episcopis venerandus. - Episcopali igitur dignitate (i) - Episcopali igitur dignitate (i) non ornatus fuit; attamen eum munere quodam illustri functum fuisse, et ipsius epistolis et veterum scriptorum testimoniis in promptu est ostendere. Ex illis enim apparet eum monachorum gregi non fuisse ascriptum. Nam in epistola ad Therasium (j), (a) Evagrii verba, cf. ejusd. Hist. eccl. lib. 1, cap. 15, transcripsisse videtur Nicephorus. Scri bit enim in Hist. sua eccl. lib. xiv, cap. 53, hæc: Ὁ μὲν οὖν θεῖος Ἰσίδωρος, ἐξ ἔτι νέου τοῖς ἀσκη· τικοῖς οὕτω τόνοις ἐνίδρωσε, καὶ τὴν σάρκα κατα έτηξε, τὴν ψυχὴν τοῖς ἀναγωγικοῖς πιάνας τῶν λόγων, ὡς ἀγγελικὸν ἄντικρυς μετελθεῖν βίον· καὶ στήλην ζωσάν τε καὶ ἔμψυχον τῆς τε μοναστικῆς διαίτης xal the siç ɛby Oewplz;. Cf. Tillem. 1. c. p. 98. (b) Tillem. 1. 1, p. 97. (c) Lib. 1, ep. 125. (d) Lib. 1, ep. 310, ep. 323; lib. 11, ep. 208, ep. 209, ep. 210, ep. 218.-Ex aliis ejusdem viri litteris videmus Cyrillum, Hermogenem aliosque rescripsisse. Cf. lib. 1, ep. 570, lib. 11, ep. 139, ep. 262, etc. (e) Lib. 1, ep. 570. εἴτε γὰρ πατήρ εἰμι, ὡς Εφης Cod. Bav. ŵę vis αὐτός, δέδια τ. Ηλ. Idem tradit Facundus, qui in Defensione trium Capitulorum, Isidorus, inquit,- qui etiam pro vite ac sapientiæ suæ meritis, ut pater ab ipso Cyrillo et honoratus est et vocatus. Cf. Max. Bibl. VV. PP. tom. X, p. 18. (f) Lib. 1, ep. 216, εἰ δὲ καὶ τοῦτον (sc. χιτώνα) Ritt. routwy. Cod. Bav. TOUTO μέλλοις Cod. Alt. μέλλεις ὡς τὰ τῶν Sic codd. Vat. 649, et Alt. vulgo tivWY ἁγίων τηρεῖν, ἐμὲ μὲν εἰς ἀπό γνωσιν ωθήσεις - Cod. Alt. ὤθησας ἔλεγχον έμαυSic codd. Vat 549, et Alt. vulg. èpastel Quæ omnia si tibi non persuaserunt Isidorum aliquo functum fuisse munere, legas quas scripsit ille ad Lampetium, ad Pelusii monachos et ad Didymum presbyterum epistolas. Quibus perlectis de hac re diutius in dubio non versaberis. Lampetio enim neminem, qui in suo sit monasterio, cum eo si Manis et Marcionis morem sequatur cibum esse sumpturum, annuntiat (m).. Monachos vero, de quibus multi multa questi fuerunt reprehendit, τὴν συνείδησιν ἔχοντα· πάλιν δὲ πέμψας, πάλιν αἰτήσεις· ἡμεῖς δὲ οὐ δώσομεν. Præterea notandum est Isidorum Pelusiotam a Græca et Latina Ecclesia inter sanctos relatum, neque ab Usuardo in sanctorum Catalogo omissum Scripta vero, quæ huc pertinent, accurate collecta sunt in Actis Sunctorum mens. Febr., p. 468. esse. (g) Photii Bibl. cod. CCXXVIII. (h) Basnag. Ann. polit. eccl., tom. III, p. 319. Heumann. d. c., p. 3, not. c. (i) In catalogo librorum impressorum Bibliothecæ regie Parisiensis, p. 1. C. n. 929, pag. 395, exstat libri titulus, ex quo, auctorem putasse, Isidorum nostrum Pelusii fuisse episcopum, consequitur. Est autem hic: Le combat des Chrétiens, ou la guerre du vice et de la vertu, traduit du Latin de S. Isidore Archevêque de Séville, et la Vie du même Saint avec les lettres de S. Isidore évêque de Damiète, traduites en français. Paris, 1676, in 12. Ipsum autem librum inspiciendi deerat occasio. (j) Lib. 1, ep. 389. (k) Lib. 1, ep. 442. Lib. 1, ep. 318. Cod. (m) Lib. 1, ep. 52. Græca, quæ huc pertinent verba, hæc sunt: εἰ δὲ τῆς βδελυκτῆς All. δελυρος – Μανιχαίου και Μαρκίωνος τυγχά νεις μερίδος, οὐδείς σοι τῆς ἡμετέρας συστήσετα: Prefecto autem pro 2: vel zus.

ต VITA ISIDORI PELUS. jisque declarat se eos hortari velle quotidie (a). non dubitarem, nisi Lupus veterem istum, quem Denique Didymo in epistola ad bunc data promittit se, si quæ homines quidam ad se de eo detulissent falsa invenirentur, hos ad necessitatem ipsi satisfaciendi adactorum, et non obedientes a cœtu esse amoturum Inquirentibus autem nobis paulo accuratius quodnam munus sustinuerit, examinanda sunt veterum scriptorum de hac re testimonia, quibus, ut equidem arbitror, Isidorum monasterii sui fuisse præfectum plane probari potest. Nam etsi auctoritatem Nicephori, una cum Heumanno (c), præsertim cum illius verba dubiam habeant interpretationem (d), parvi facimus, tamen nostra stat sententia. Namque (e) Sirmondus anonymi refert verba e vetere manuscripto deprompta, quæ sic se habent: Has omnes beati Isidori presbyteri et abbatis Pelusiotæ recensui el transtuli ex epistolis ejus duobus millibus, quæ sunt per quingentas distributæ in Acœmetensis monasterii codicibus vetustissimis quatuor. Quæ paucis mutatis et additis verbotenus reperiuntur in variorum Patrum epistolis a Christiano Lupo primum editis (ſ), in quibus hæc exstant Irenæi Tyrionum metropolitæ verba: Has omnes beati Isidori, presbyteri et abbatis Pelusioľæ excerpsi et transtuli ex epistolis ejus duobus millibus, quæ sunt per quingentenas distribute in Acœmelensis monasterii codi̟- citus quatuor. Ubi etiam per ordinem singularum numerus continetur. Et ultima est, quam ego quoque ultimam posui. Deo gratias. Quæ Irenæi verba ex ejusdem tragœdia repetita, una cum illis epistolis in Latinam linguam transtulit auctor anonymus. Quare Sirmondum memoria lapsum Irenæi verba tribuisse anonyino eorum interpreti statuere ouiseza: (fors. vitfjectal) auctoritate codicis Bav., vel sú55:76; Estai, quod exhibent codd. Vas. 649, et All scribendum est. (α) Lib. 1, ep. 154. Πολλὰς ἐνηχούμενοι περὶ ὑμῶν καταβοήσεις, πολλὰς ὑμῖν ἀπαντλούμεν καθ' ἡμέραν tà; mapaxit sɛię. Cæterum hæe epistola, ut equidem arbitror, ab Isidoro in itinere scripta est. Etenim eam itinera interdum suscepisse constat ex libri v epistola 256.—Heumannus contra d. c., p. 5, not. i, illam ante conscriptam esse censet, quam Isidorus in monasterium sese contulerit; quam vero sententiam, qui attento animoillam perlegerit, rejieia sine dubio. (b) Lib. 11, ep. 182. Εἰ δὲ ψευδῆ, μήνυε, ไป εἰς ἀπολογίας ἀνάγκην τους καταμηνύσαντας περιστήσωμεν, καὶ ἀπολογουμένους μὲν δεξώμεθα· τούτο δὲ μὴ ποιοῦντας, τῆς ἑαυτῶν συνουσίας εξοστρακίσω μεν. (c) Heum. d. c. p. 5, p. 6. (d) Niceph. Hist. eccl. lib. xiv, cap. 53.- 'lolowpo; ὁ τοῦ Πηλουσίου όρους καθηγησάμενος, quibus verbis, etsi negari nequit cœnobiorum præfectus παρ' ἐξοχὴν appellatos esse καθηγουμένους, lamen hæc inesse potest sententia: Isidorus monachorum præceptor. Cl. Acta Sunct. Febr., tom. 1, p. 468, § 1, n. 7. jer Sirmondus ad Facundi trium. cap. Defens. lib. u, cap. 4. Opp. vol. II, p. 458. (f) Var. patr. epp. ex MS. Cassinensis Bibliothecæ desample, per Christianum Lupum Iprensem. Lovanii 1682. Cap. 6, p 22. (g) Scripsit autem, at notat Lupus in notis ad Sirmondus laudat, manuscriptum, ab eo, quo ipse. usus sit, diversum esse affirmaret. Etenim, inquit, latina translatio non est concepta iisdem verbis.· Et præsens noster codex non adducit omnes, sed solummodo quasdam ad Nestorii negotia spectantes S. Isidori epistolas. Et nostri codicis scholion est largius. Utut hæc sint, id certum est, Irenæum, Isidori æqualem, hunc abbatem appellasse. Hujus auctoritate omnes fere qui hanc rem tetigerunt viri docti, velut Sirmondus (h), Sixtus Senensis (i), Lupus (j). Pagius (k), Basnagius (!), Tillemontius (m), Ceillierius (n), Graveson Heinsius (p), Arnoldus Saxius (r), Weismannus (s), et Rosenmiillerus Isidorum monasterii sui præfectum fuisse arbitrantur. Contra quos omnes surgit Heumannus (u), qui cum Isidorus ipse in epistola libri primi centesima quinquagesima monasterii sui præfectum a se diversum commemoret, hunc abbatem fuisse negat. At id quidem nihil probat. Nam nisi adSchrockhii (v) conjecturam, qui Isidorum mona-· chorum adeo consuetudinem fugisse interdum, seque in solitudinem contulisse opinatur, velis confugere, eum hanc epistolam aut nondum in monachorum societatem receptum, aut iter facientem scripsisse monachis, licet existimare. Neque alterum, quod protulit, Heumannus (x) sententiæ suæ confirmandæ causa argumentum, magni momenti est. Offenditur enim ille eo, quod Stephanus Gobarus, Epbræmus, Facundus et Evagrius omnes Isidorum summis laudibus cumulantes de hoc ejus munere ne verbum dixerint. Sed hi omnes, excepto Facundo (y) non magis Pelusiotam. ad presbyteri gradum evectum esse, tradiderunt; neque tamen hoc variorum Patrum epistolas p. 16, Irenæus comes, aut potius episcopus, Ephesini concilii juratus hostis et tam doctrinæ, quam ipsius Nestorii acerrimus defensor, de synodo Ephesina libellum, cui tragœdiæ nomen imposuit. Fuit, ut pergit Lupus, opus divisum in plures libros, quorum unus erat de historia, qui plurima continebat, epistolas, synodos, sacras principum jussiones, aliaque istiusmodi. (h) Sirmondus Opp. vol. 11, p. 458. (i) Sixt. Senens. Bibl. sanct. lib. 1v. (j) Lupus in not. ad var. PP. epp. p. 20. (k) Pagius erit. in Annal. Baron. tom. I., p. 433. (/) Basnag. Ann. pol. eccl., tom. III., p. 319. (m) Tillem. 1. c., p. 101. (n) Ceillier, Histoire générale des auteurs sacrés, tom. XIII, p. 600. (o) Historia ecclesiastica variis colloquiis digesta auctore Frederico Ignatio Ilyacintho Amat de Graveson. tom. II, p. 41. (p) Heins. Hist. eccl., p. 922. (q) Arnold. Hist. eccl. et hæres., tom. I, lib. vi, cap. 3, § 16. (r) Saxius Onomast. p. 1. p. 497. (s) Weismann. Hist. eccl., p. 470. Rosenm. Hist. interpr. libr. sacr., p. iv, p.180. (n) Heumann. d. c. p. 6, not. II. (e) Schroeckh. Hist. eccl., vol. cit., p. 524. (x) Heum. d. c., p. 6. Cf. porro (y) Facundi Def. trium capit., lib. 11, cap. 4, in max. Bibl. VV. PP., tom. X, p. 18. Suidas f. v. Ισίδωρος

negat Heumannus. - COMMENTATIONIS PARS I. Cujus vero Ecclesiæ presby- Theodosium presbyterum (½), se ad injurias et conter fuerit (a) et a quonam hanc receperit dignitatem tumelias quieto et æquo animo perferendas semper episcopo (b), frustra quæritur, neque scire multum interest. Suo autem officio summa cunt diligentia satisfecit. Doctrinam enim, quam unice veram putavit, contra paganos Judæos et hæreticos, uti secundo partis tertiæ capite demonstrabitur, alacri animo defendit. Sed in hac re sibi non acquiescendum esse opinatus, homines cujusvis ætatis et ordinis, milites, medicos, monachos, presbyteros et episcopos aut epistolis, aut, si fieri potuit, præsens sermone docuit. Illud videbit qui ejus epistolas vel negligenter tractat; hoc ex litteris ad Palladium datis, quem inter discipulos olim insignem fuisse testatur (c); et ex epistola Strategio monacho scripta licet colligere, cui se adjuvante Deo inox ad eum venturum esse nuntiat (d). — Præterea fervore, qui justissimum quemque decet, sic accensus est, ut eos, qui vitia ponunt, laudando et admonendo corroboraret, injustos vero et impios gravissimis verbis reprehenderet. Sed inter hos magnæ auctoritatis viri, velut Eusebius Pelusii episcopus, Zosimus presbyter aliique ægre ferentes, quod Isidorus eos acriter vituperare auderet, hunc summopere videntur insecuti. Quod ipse Lampetio episcopo (e) scribit; et Paulo, se propterea, quod in pravorum hominum mores invectus sit, multa perpessuin esse affirmat; summoque Deo agit gratias quod ipsi, ut paratum esse declarat; id autem se nondum assecutum esse m‹eret, quod cuivis maximo fit honori gratias scilicet injurias inferenti agere et habere, precesque pro adversariorum salute ex animi sententia ad Deum mittere. Sed quas Isidorus perpessus est vexationes commemoranti mihi illud non prætereundum est, quod tradidit anonymus Vitæ Chrysostomi auctor (i). qui causam, cur Theophilus Alexandrinus S. Joanni Chrysostomo summopere iratus fuerit, explicaturus hujusmodi nobis. tradidit narrationem: Theo philus in certamen venit cum Isidoro Pelusiota (j), viro pio, quem magnus Athanasius ordinaverat, nec non cum Dioscore, Ammonio, Eusebio et Euthymio, quibus antea familiariter usus erat. Nam cum illi impiis suis præceptis parere et obedire nollent, quinque pravos et tenui auctoritate homines donis corrumpit, illosque Origenianismi accusatos et indicta causa damnatos a muneribus amovet atque exsecratur. Hi primum ad Silbanum episcopum, deinde ad Chrysostomum confugiunt, ab coque benigne recipiuntur. Quæ cum ab auctore illo multis verbis tradita sint, ego quoque pluribus narravissem, nisi ea omnia Isidoro ei de quo nos agimus non accidisse luculenter demonstrari posset. Nam etsi ex Stephano Gobaro, de quo Photius (k) egit, scimus Severum quoque Isidoro quamdam pro co patiatur, concesserit. Nam quemadmodum Ċ cum Origene consensionem affinxisse, tamen inde apostoli, ut scribit ad Apollonium (ſ), incredibili ani:mi vigore præditi, atque divino auxilio sustentati cujusvis generis pericula ob Christi gloriam constanter perpessi sunt, sic nos quoque, si pietatis nostræ (g) causa multis afficimur injuriis malisque, animum despondere non decet. — Et in epistola ad (a) Auctor libri: Abrégé de l'histoire ecclésiastique. Cologne 1752. Isidorum monasterii sui presbyterum fuisse suspicatur. (b) Tillemontius 1. c., p. 101 art. 3. Isidorum presbyteri dignitatem ab Eusebio Pelusii episcopo, in quem multis in epistolis tam acriter invectus sit recepisse, non verosimile esse putat; neque tamen constare dicit Ammonium Eusebii antecessorem illi hoc munus mandasse. (c) Lib. v, ep. 93. (d) Lib. v, ep. 216. (e) Lib 11, ep. 122, ubi ad finem sic loquitur: Εἰ μὲν γὰρ ἦν τι ἐκ τοῦ παρρησιάσασθαι κέρδος, οὐδενὶ ἂν παρεχώρησα, καίτοι διὰ τοῦτο πολλάκις ἐπιβουλευθείς· ἀλλ' ἐπειδὴ σιγῆς ὁ καιρὸς, αναμείcod. Alt. ἀναβαίνωμεν νωμέν · τὸν κριτήν. (f) Lib. v, ep. 431, p. 592, lit. lin. 5: Ταῦτα non efficitur Pelusiotam hanc ipsam ob rem vexationes esse perpessum; quin potius ex iis quæ addit Stephanus contrarium licet colligere. Quare Severi testimonio illius traditionis veritas nequit probari, contra quain et Isidorus ipse in epistola ad Symmacbum data omniumque, qui de eo scripsere, (i) Hujus libelli, ut scribit Savilius in sua Chrysostomi operum editione. tom. VIII, p. 964., unicum invenimus exemplar in bibliotheca Cæs. Vindob. transcriptum ex codice vetustissimo Michaelis Sophanii opera Sambuci, anno 1557, Patavii. De auctore nihil habeo certi quod dicam nisi eum Constantino Porphyrogenneta imperatore, h. e. anno Domini 950. posteriorem fuisse ut ex præfixo auctorum indice statim patet. Multa certe habet communia cum Metaphraste, non dico in re ipsa et argumento operis (hoc enim necesse est, cum utrique eadem subjecta sit materia), sed etiam in verbis. Auctor certe quisquis est, non aspernandus, Metaphraste uberior et copiosior, Georgio γραμμα τικώτερος. (j) Cf. opp. Chrysost. ex ed. Savilii tom. VIII. ubi ec exstant: Touw tolvuv to Aɛopidu Ἰσίδωρον, ἄνδρα ὅσιον, καὶ ὑπὸ ᾿Αθανασίου τοῦ μετ γάλου τῆς ἱερατικῆς ἠξιωμένον τιμῆς, κ. τ. λ. δὲ γράφω, οὐχ ὡς δεδίς τι παθεῖν ἐνταῦθα πολλά διαφορά τις συμβέβηκε πρός τε τον Πηλουσιώτην γὰρ τούτου ἕνεκα, ὡς οἶσθα, πέπονθα· καὶ εἶπον τῷ κατασκευάσαντι Εστεφάνωσας οὐχ ἑκών· κἀμοὶ γὰρ ἐχαρίσατο ὁ Θεὸς οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν. (g) Lib. 1, ep. 54: Οὕτω καὶ ἡμεῖς ὅταν μὴ δι' οἰκείαν σκαιότητα, ἀλλὰ διὰ τὴν εὐσέβειαν καὶ τὴν δικαιοσύνην — codd. Vat. 649. All. ἀλλ' ἢ διὰ τὴν εὐσέβειαν, ἢ τὴν δικαιοσύνην — πάσχωμεν, ἀλύειν of οὐκ ὀφείλομεν. (h) Lib. v, ep. 398. (k) Phot. Bibl. codd. ccxxx11: "Ot₁ Σ:6ñpo; tòv èv ἁγίοις Ἰσίδωρον μέμψασθαι μὲν ὁρμηθείς, οὐκ ἔχων δὲ ὅθεν, φήμην αὐτῷ περιπλάττει Ωριγενιανισμού εἰ καὶ ταύτην αὐτὸς πάλιν ἀποσκευάζεται δι' ἑαυτοῦ ὑπὸ τῆς ἀληθείας νικώμενος. Θεόφιλος (/) Lib. i, ep. 152. τὸν θεοφιλή καὶ θεολόγον κατεπολέμησεν ἄνθρωπον, τὴν περὶ τὸν ἐμοὶ ὁμώνυμον ἀπέχθεια, ὁρμητήριον, κ. τ. λ.

VITA ISIDORI PELUS. eorum decreta innotuerint. auctorum pugnat silentium (a). Cæterum bene expli- eum ante mortuum esse censent, quam episcopi în cari potest, qui factum sit ut auctor ille anonymus urbe Ephesiorum congregati sint, aut ipsi prava Isidorum a Theophilo fugatum et a Chrysostomo benigne receptum fuisse Pelusiotam crediderit. Habuit enim compertum hujus nominis virum fuisse inter eos, qui Theophili iram fugientes, Ægyptum relinquerent; cumque Pelusiotam S. Joannis deSensorem fuisse bene sciret, nihil verosimilius mihi quidem videtur, quam quod ille inde conjecerit, hæc omnia Isidoro accidisse Pelusiotæ. His, quantum fieri potuit, brevissime expositis, restat tantum ut de anno, quo Isidorus mortuus sit sententiam nostram feramus. Refert autem Evagrius (b) eum regnante Theodosio juniore floruisse; neque hoc addubitare licet. Ipse enim, antequam synoduın ab imperatore illo anno 431, convocatam adiret Cyrillus, buie turbulenti et arrogantis ingenii viro, acerrimo Constantinopolitani antistitis inimico misit epistolam (c), in qua eum admonet, cum omnes homines de rebus dubiis consultantes odio et ira vacuos esse deceat, cumque animus, ubi illa officiant, haud facile verum provideat, ne nimio Nestorii odio intentus violentam contra eum ferat sententiam; precaturque ut integris et incorruptis judicibus rem permittat. — Eo lem, ni fallor, tempore scripta est ad Theodosium imperatorem epistola (d) de securitate synodo præstanda; etsi qui Isidorum, coin Eutychis doctrina in Ægypto propagata esset, etiam tum vixisse statuunt, hanc ad Ephesinum concilium anno 449 habitum referre possunt (e). Sed quoniam Isidorus injusta episcoporum Eutychis ejnsque doctrinæ faventium decreta, atque crudelem bæc exsequendi rationem in epistolis ne tetigerit quidem, iidem viri docti, velut Tillemontius (f) et Ceillierius (g), quos Fabricius (h), Hambergerus (i) Schreckbius (j) et Rosenmiillerus (k) sequuntur, (a) Cf. Strilius 1. c. p. 967. Evagr. lib. 1 cap. 15. Theodosio, inquit, Imperatore regnante, magno in honore fuit Isidorus Pelusiota, cujus gloria ob illius tum facta tuin dieta longe lateque pervagata est, omniumque serDove celebrata. (c) Lib. 1, p. 310, quæ sic incipit: Пposzáta μὲν οὐκ ἐξυδερκεῖ, ἀντιπάθεια δε όλως οὐχ ὁρᾷ ει v, x. T. λ. Lib. 1, ep. 311. (4 Tillem. I. c., p. 117. (f Tillem 1. c. sic de hac re loquitur: S'il est vrai que saint Isidore ait vu, comme nous avons cra, l'Egypte infectée de l'entychianisme, il y a apparence qu'il n'est pas mort" avant le 4 de lévrier de l'an 459, oa mème 450, puisque l'hérésie ne pouvait pas avoir encore fait un grand progrès en si peu de temps, et que Hermogène à qui S. Isidore se plaint que l'Egypte embrassait l'hérésie était mori quel que temps avant lui, aurant qu'on peut juger par quelques-unes de ses lettres. 17 Ceiler Hist. Aut. Sacr. tom. XIII. p. 603, n. 7. · Mais il y a tout lieu de croire qu'il ne vécut point an delà du mois de mars de l'an 440, n'y ayant rien dans ses lettres, qui ait rapport au faux concile d'Epbase. Fabricius Bibl. gr. lib. v, p. 5, cap. 34, § 3, vol. IX. p. 253. (i) Hambergerus in libro, qui inscribitur: Kurze Attamen equidem difliteri neque volo nec possum testimonia, quibus viri illi, ut sententiam probarent suam, usi sunt, mihi persuadere non potuisse, Isidorum eo quo Eutychis hæresis invaserit Ægyptum tempore nondum fuisse mortuum. Ilic enim si etiamtum inter vivos fuisset, distinctis certe verbis et graviter, ut in Marcionis, Manis aliorumque doctrinam invehitur sæpenumero, contra Eutychen ejusque dogmata dixisset. Quod non factum esse epistolarum, quas Tillemontius et Ceillierius attulerunt, argumento accurate a nobis exposito, unusquisque fateatur necesse est. Uterque testificatur eam, quam Isidorus flermogeni (!) episcopo scripsit epistolam, in qua hæc exstant ejusdem verba: Ægyptus rursum Pharaonis imperium exercet, non illa quidem Jacobi filiis accolis urbium exstruendarum labores imperans, sed a fortissimo quoque hæresium exigens tributum. Videte igitur ne quis vos seducat, verum velut firmum fundamentum consistite. Deus enim, cuin humanain indueret formam, neque mutationem, neque commistionem passus est, nec partitionem ullam; sed unus est Filius, qui et caret origine et sempiternus est et ante carnis semina et post ea sic a nobis adoratus. › - Tum ab iisdem scriptoribus affertur Pelusiote ad Constantinum quemdam epistola (m), qua hic vituperatur in hunc modum: — ‹ At tu eos, qui divinum numen pie ac sancte colunt, furiose insectaris, confusionem quamdam et permistionem ac Dei Verbi in carnem conversionem docens, aut divinam naturam in carnem et ossa cpmmutans, aut carnis veritatem rejiciens. ›· Deinde Tillemontius epistolam ad Timotheum lectorem (”) Nachrichten von den vornehmsten Schriftstellern vor dem 16ten Jahrhundert, p. 889. (j) Schreckh. 1. c. p. 522. (k) Rosenm., Hist. interpr. Libr. Sacr. pare sv, p. 181. Lib. 1, ep. 419: Αίγυπτος πάλιν Φαραωνίζε ται, οὐκέτι μὲν τοῖς παροικούσιν υἱοῖς τοῦ Ἰακὼβ πόνους ἐπιτάττουσα πόλεων, ἀλλὰ πάντας τοὺς ἐξω μένους φόρους ἀπαιτοῦσα αἱρέσεων. Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ, ἀλλ' ὡς στερεός cod. Bav. addit Do θεμέλιος στήκετε. Cod. Bas. στηκέτω. () Θεὸς γὰρ ἐνανθρωπήσας οὐ τέτραπται, οὔτε συγ κέχυται, οὔτε διήρηται· ἀλλ᾽ εἰς ἐστιν ἀναρχος καὶ άΐοιος Υἱὸς, καὶ πρὸ σαρκώσεως, καὶ μετὰ σάρκωσιν οὕτω παρ' ἡμῶν προσκυνούμενος. (m) Lib. 1, ep. 496. Inscribitur quidem hæc epistola ita in editione Paris. Kysly; sed Chatardus et Ritterhusius Tecte excudi curaverunt Kwv5tzvtívy; cui scripturæ codd. Vat 649, et Alt. ſavent. Verba Græca que buc spectant, sunt: Σύ δὲ τοὺς τὸ θεῖον εὐσεβῶς πρεσβεύοντας διώκεις έμμα νῶς, σύγχυσιν τινα καὶ ἀνάκρισιν καὶ τροπὴν τὴν εἰς σάρκα τοῦ Θεοῦ Λόγου κατηχῶν, ἢ ἀλλοιῶν τὴν θείαν φύσιν εἰς σάρκα καὶ ὀστέα, ἢ τὴν ἀλήθειαν τῆς σαρκὸς ἀθετῶν. (α) Lib. 1, p. 102: Πάσῃ τοίνυν φυλακή τήρει cod. Bas. φυλακῇ τοίνυν τήρει – τὴν τὴν καρδίαν μήπως μίαν Χριστοῦ sic auctoritate cod. Vat. 649, et Alt. scribendum censeo. Cod. Bav. µýrou

' COMMENTATIONIS PARS I. suæ sententiæ favere arbitratur; in qua de duabus montius, data est ad Cyrillum Alexandrinum qui in Christo naturis sic loquitur Isidorus: ‹ Quare vide ne unam tantum post incarnationem in Christo naturam accipias. Alterutram enim tollit, qui unam tantum confitetur, divina scilicet mutata, vel nostra imminuta. > Idem quarto loco profert epistolam (a) ad Cyrillum, ad quem scribit Isidorus: • Quod vero summus oninium rerum Dominus homo vere factus est, neque ab eo, quod erat, demigrans, meque id, quod non erat, assumens, ex duabus naturis unus Filius exsistens, ortus ac finis expers, recens et sempiternus, ne ipse quidem inficias jeris. › Denique ab eodem laudantur Isidori ad Theodosium diaconum litteræ, in quibus hæc scripta inveniuntur: Nam etsi Dei Filius carnem assumpsit, Christus tamen non merus homo factus est; quin potius cum humanum indueret corpus, unus exstitit in duabus naturis Dei Filius (b). › Isidorum in his modo a me allatis contra eos dixisse, qui vel duarum naturarum in Christo confusionem et quasi mistionem statuerent, vel unam tantum agnoscerent Jesu Christi naturam, nemo non videt. Deinde unusquisque concedet Tillemontio aliisque ejus opinioni faventibus, eum sic de his rebus locutum esse, ut qui hæresin Eutychianam refellere velit, illius dictis optume uti possit (c); neque tamen inde consequitur Isidorum de Eutychis doctrina in illis egisse epistolis. Etenim Eutyches novam non protulit doctrinam, sed ante eum multi et hæretici et orthodoxi, si non eadem, at certe similia С proposuerunt dogmata (d). Quare Pelusiotam de Eutychianismo ante Eutychen locutum esse existimo. Nam etsi quod supra jam commemoravimus, scilicet hujus hæretici mentionem in epistolis nunquam factam esse, minoris momenti esse, lubenter fateor, tamen cum aliud, quod paucis explicandum est, accedat argumentum, meam teneo sententiam. Eutyches valde jam senex, ut ait Moshemius in Historia sua ecclesiastica (e), quo Nestorium, cui vehementer infensus erat, tanto fortius reprimeret, anno 448 docebat: unam tantum esse in Christo naturam Verbi vere incarnatam (f). Una autem ex epistolis, quas attulit Tille- μίαν τοῦ Χριστοῦ. Vulgo legebatur: μήπου δόκησιν τὴν τοῦ Χριστοῦ — φύσιν μετὰ τὴν σάρκωσιν φύσιν μετὰ τὴν σάρκωσιν δέξη. Θατέρας γάρ ἐστιν ἀναίρεσις ἡ περὶ μιᾶς — cod. Bav. plav, vulg. additur touwy quod auct. codd. Bav. Vat. 649, et Alt. ejiciendum est, συγκατάθεσις· ἢ τῆς θείας τραπείσης, ἢ τῆς ἡμῶν μειωθείσης. (a) Lib. 1, ep. 323:· Οτι δὲ ἀληθινὸς καὶ ἐπὶ πάντων Θεὸς, ἄνθρωπος γέγονεν ἀληθῶς, οὔτε 8 ἦν τραπείς, καὶ ὃ οὐκ ἦν προσλαβών, ἐκ φύσεων δυοῖν cod. Bav. ἐν φύσεσι δυσί — ὁ εἷς ὑπάρχων Υἱὸς ἄναρχος καὶ ἀπέραντος, πρόσφατος καὶ ἀΐδιος, οὐδ᾽ ἂν αὐτὸς ἀρνηθείης. Lib. 1, ep. 405: - Εἰ γὰρ καὶ σὰρξ ἀληθῆς ὁ Λόγος γεγένηται, ἀλλ' οὐ ψιλός ἄνθρωπος ὁ Χριστός ἐνανθρωπήσας δὲ μᾶλλον — cod. Baν. μᾶλλον δὲ — Θεός ἐν ἑκατέραις ταῖς φύσεσιν εἰς ὑπάρχει - Cod. βιν. ὑπάρχων - Yib, toù — quod omittitur in cod. Bav. Θεοῦ. anno 444 diem supremum obiit. Ergo hacce in epistola Isidorus de Eutychis doetrina loqui non potuit. Exposuit autem in illa sententiam suam de duabus in Christo naturis eodem modo atque in reliquis quas ille laudavit. Quare equidem nullam causam video, cur has omnes seriore tempore scriptas esse statuendum sit. Sed in his nobis non acquiescendum est, verum videndum, num paulo accuratius quo tempore Isidorus hasce scripserit epistolas definire possimus. Scripsit autem, ni fallor, eas omnes eo, quo Orientales episcopi cum Cyrillo de Nestorü condemnatione atque de duabus in Christo naturis certarunt, tempore. Joannes enim Antiochenus, cujus magna erat apud Orientis episcopos auctoritas, Cyrilli contra Nestorium anathemata Appollinaris doctrinam redolere arbitratus, simul cum Theodoreto Cyrensi et Andrea Samosateno, qui jam ante concilium Ephesinum contra episcopum Alexandrinum scripserant, hunc duarum in Christo naturarum mistionem et confusionem docuisse arguebant. Quod etsi ille omni studio a se amoliri conatus Eunomii et Apollinaris doctrinam falsam aperte declaravit, Isidorumque non ab Orientalium partibus stetisse constat, tamen Pelusiota, quam quarto loco posuimus epistolam eo consilio Cyrillo videtur misisse ut ei nimis incaute unam in Christo naturam, Verbi scilicet incarnɔtam, docenti rectam veramque de duabus in Christo naturis doctrinam in animum revocaret. Eodem tempore eam, quam altero tetigimus loco, epistolam, eodemque omnes reliquas a nobis commemoratas, exceptis illis ad Hermogenem litteris, scriptas esse censeo. Haec autem, nempe epistola Hermogeni scripta, tum demum confecta est, ubi Cyrillus in gratiam cum episcopis Orientalibus anno 434 redierat. Quamobrem non dubito quin Isidorus scribens, Ægyptum a fortissimo quoque hæresium exigere tributum, de Cyrillo, qui hucusque strenuissimus fuerat veræ fidei defensor, egerit. Stetit enim Isidorus a partibus eorum (g), qui episcopum Alexandrinum propterea, quod pacem inierit, acriter (c) Et revera Leontius Byzantinus in libris contra Nestorium et Eutychen memorat Isidori ad Theodosium presbyterum, Timotheum lectorem, Cyrillum Alexandrinum aliosque epistolas. Cfr. Maxima bibliotheca VV, PP. tom. IX. p. 681, 682, 685. (d) Christiani Augusti Saligii de eutychianismo ante Eutychen, sive de eutychianismi vere ac falso suspectis, tractatus historicus et theologicus. Wolfenbuttelee 1723, in-4. (e) Moshem. Hist. eccl. p. 225, § 13. Ipsum Cyrillum hacce formula sæpius usum esse, constat inter omnes. Sic stomachabantur Acacius Melitenensis, Successus Dio Cæsareensis, Va.erianus Iconiensis, aliique, omnes Cyrillum vituperantes, quod in Orien talium, qui omnem unionem hypostaticam rejecissent, consenserit voces. Cf. Salig. 1. c. cap. 28, p. 275.

VITA ISIDORI PELUS. vituperarunt (a). Scribit enim ad illum alibi (b): virtute vacuus munere solo sese jactat. Inde fit ut ‹ Oportet te firmum ac constantem semper manere; sic nempe ut nec metu cœlestia prodas, nec tecum ipse pugnare videaris. Sed si quæ nunc abs te scripta sunt cum illis antea a te confessis comparantur, aut adulationi obnoxius esse videberis, aut levitatis minister, ut qui inani gloriæ succumbas, non autem magnorum et sanctorum pugilum certamina imiteris, qui per omnem vitam in extera region“premi ac vexari potius sibi ferendum duxerunt, quam ut perversam aut falsam sententiam vel auribus exciperent (c). Quapropter Tillemontius omnesque ejus sententiæ faventes, Isidorum anno 449 vel 450 inter vivos adhuc fuisse ex his epistolis temere collegisse videntur. › - Sed etiam in eo fallitur ille (d), quod ex Isidori g litteris ad Marcionem presbyterum (e) et Zenonem (ſ) datis apparere arbitratur, eum Hermogene Rhinocoruræ episcopo jam mortuo diem supremum obiisse. In illa enim duos episcopos, Hermogenem scilicet virum pium justumque, cum Eusebio homine pravo et scelesto, comparat auctor in hunc modum: ‹ Qui virtute clarus est, is geminum habetur sacerdotii decus et ornamentum; qui vero sacerdotali munere functus solo tumet honore, is revera ad spurios rejectus est. Itaque Hermogenes vir Deo acceptus dignitatem recepit virtuti suæ convenientem (g). Ad facultatem enim utramque contendit, tum sacerdotii ornamentum dignum consecutus tam virtutis majestatem, a divina gratia debitam accessionem. At Eusebius Deo infestus omnique (a) Ipse Tillemontius in Historiæ ecclesiasticæ tom. XV, p. 113, art. viii. allata hæcce ad Hermogenem epistola, scribit: Auroit-il parlé de la, sorte de saint Cyrille? (b) Lib. 1, ep. 324, de qua Lupus quoque in notis ad variorum Patrum epistolas 1. c. hæc scripsit: S. Cyrillus licet sua capitula anathematizaré aut solemniter recantare noluerit, ea tamen et in datis ad Acacium Berrhæ nsem, ac item ad Joannem Antiochenum litteris, et suis cum Paulo Emeseno actis, est suaviter moderatus. Hinc in publicum tune sparsus fuit rumor de Cyrilli poenitentia. Item sub nomine Philippi Romana Ecclesia presbyteri et apostolici apud Ephesum legati, sparsa fuit epistola asseverans Sixtum pontificem quidem confirmasse parem, expunxisse tamen damnationem Nestorii. Ita ipse Cyrillus queritur in litteris ad Acacium MelitiHensem et Donatum Nicopolitanum episcopum. Bæc igitur omnia videns et consideraus magnus ile monachus lidorus paterno jure illum admoruit, ut esset prudens et constans, ut sermones suos dispensaret in judicio, ut non videretur docere vcontraria, ut istis rumoribus non daret ansas aut comenta. κ. Verba Graeca sic se habcnt: Χρή σε, θαυμάσιε, άτρεπτον μένειν ἀεὶ, οὔτε φόβῳ προδιδόντα τα ο ΡΑΣ, ούτε σαυτῷ ἐναντίον φαινόμενον. Εἰ γὰρ τὰ τον γεγραμμένα σου τοῖς προτέροις αντεξετάσειας, ἢ ille tanquam vir, cujus cogitandi et agendi ratio dignitati suæ prorsus conveniat, ab omnibus celebretur; hic tanquam spurius notetur talique munere indignus. In hac vero ad Zenonem epistola sic de Hermogene loquitur: ‹ Hermogenes episcopus vir probus est, si quis alius. Educatus enim in Christi lege, exemplis apostolicis institutus, episcopo digna sentit et exsequitur. Quare temporibus convenientem gloriam assecutus est et honorem (h). Invidia enim, quæ alios virtute præditos palam solet oppugnare, hunc, propter incredibilem morum mansuetudinem ac singularem modestiam, ne aspicere quidem audet. › Reliqua ut addamus non est necesse quæ enim allata sunt satis superque probant Isidorum bacce in epistola non de gloria et honore quem ille in futura vita, sed de justa et merita agere gloria, quam Hermogenes apud omnes consecutus sit mortales. Cœlestis enim et qua probus quisque apud Deum gaudet omņi superior est invidia. Ergo uti ex illis epistolis Isidorum Pelusiotam anno 449, vel 450, inter vivos etiamtum fuisse non consequitur, ita ex his eum past Hermogenis mortem diem supremum obiisse probari nequit. Sed cum equidem in ejus epistolis nihil quo hæc lis omnino dirimi possit, invenerim, satis habeo probasse, eum post annum 434, esse mortuum. Accuratiorem vero anni bujus viri fatalis definitionem viris et sagacioribus et doctioribus relinquo. κολακείας φανήσῃ ὑπεύθυνος, ἢ εὐχερείας - Chat. et Rittersh. εύχερείας ή - διάκονος, κενῆς μὲν δόξης ἡττώμενος, τῶν μεγάλων δὲ — abest a cod. Bav. ἁγίων ἀθλητῶν τοὺς ἀγῶνας οὐ μιμησάμενος, οι τὸν ἅπαντα βίον ἐπ' ἀλλοτρίας cod. Bav. &λλoτρίαις — κακουχεῖσθαι ὑπέμειναν, ή κακόδοξον φρό νημα καν μέχρις των εἰσδέξασθαι. (d) Tillemont Hist. eccl. tom. XV, p. 117, cf. p. 18, not. 4. (e) Lib. v, ep. 378. (f) Lib. v, ep. 466. (g) Ex his, ni fallor, verbis Tillemontius collegit Isidorum de mortuo Hermogene locutum esse. Quare verba græca ascribere non abs re erit. Sunt autem hæc: Ἐπεὶ οὖν ὁ μὲν θεοφιλὴς Ἑρμογένης ὁμολογοῦσαν τῇ ἀρετῇ καὶ τὴν ἀξίαν ἔσχε. (h) Hæc, ni omnia me fallunt verba, induxerunt Tillemontium, ut hanc pro sua sententia afferret epistolam. Sunt autem hæc: 'Emisxonǹs dì ážia xai φρονήσας καὶ πράξας, συνηθῶσαν τῷ χρόνῳ τὴν δόξαν καὶ τὴν τιμὴν κέκτηται. Codd. Vat. 650. et Alt. inserunt inter συνηθῶσαν εἰ τῷ χρόνῳ συνακμάζουσαν, quod vocabulum Petrus Possinus voce xai cum antecedentibus conjungendum censet, ita ut totus locus sic se habeat: συνηθῶσαν καὶ συνακμάζουσαν τῷ χρόνω. Equidem verbum συνε axuálovoav, quod addunt codd. illi, glossema arbitror.