COMMENTATIONIS PARS II, PARS SECUNDA. DE SCRIPTIS ISIDORI PELUSIOTÆ. Isidorus Pelusiota præter epistolas, de quibus exstiterint libri, quorum in hoc contra Græcos, în fusius agemus postea, alios quoque, qui non ad nostram usque pervenerunt ætatem, conscripsit libros; quod ut probemus ad Suidæ (a) et Nicephori (b) auctoritatem refugere non necesse est, cum ipse librum suum adversus Græcos bis commemoraverit. Hermino enim comiti (c) quærenti, qui fiat, ut hominibus improbis et scelestis sæpissime omnia sint secunda, probi contra et pietate insignes in acerbissimis versentur malis et calamitatibus, rescribit se difficilem hanc quæstionem v tỷ πpds Έλληνας γραφέντι λόγῳ, quantum feri posset, solvisse. Eum eodem in libro in Græcorum vaticinandi artem acriter inveetum esse, scimus ex initio epistolæ ejus ad Harpocram sophistam (d), in qua de hac re in hunc loquitur modum: "Oti † pavtixý ἄθλος ἦν παρ' Έλλησι καὶ μάτην ἐθρυλλεῖτο, δέδεικται xai μέν μοι πρὸς Ἕλληνας λόγῳ. µév po šv tí mpòs "Ezλnvas óyy). Constat igitur eum contra Græcos sive gentiles composnisse libram; sed utrum hic liber ab illo περὶ τοῦ μὴ εἶναι ciµapµévŋy, quem in alia ad eumdem llerminum epistola (e) affert, diversus, an idem sit, nova videtur indigere disquisitione. Eumdem esse arbitratur Ritthershusius (f), quocum Dupinius consentit, qui ex ipsius Isidori verbis hunc tribus epistolis illis de uno ejusdem argumenti libro egisse audacter arguit. Negat Fabricius (h), qui ex argumento libri adversus Græcos, a me, quantum fieri potest, exposito, contrarium colligit.— Sed libellus, quem Isidorus De fato scripsit, contra ethnicos scriptus fuit, in eoque libro contra gentiles, in quo, uti jam diximus, de piorum hominum miseria, pravorumque felicitate agebatur, optuma sine dubio de fato dicendi fuit occasio. Quare ex utriusque libri argumento colligi non licet utrumque librum inter se fuisse diversum; neque tamen contrarium inde consequi lubenter fateor. Quod si vero quispiam mihi objiciat, Isidorum duos attulisse librorum titulos, ergo necesse esse ut duo quoque (α) Suid. Ισίδωρος, inquit, — ἐπιστολὰς γέγραφε, καὶ ἄλλα τινά. (b) Niceph. Hist. eccl. lib. xiv, cap. 53: Kal 8h πολλὰ μὲν αὐτῷ ἐ ράφη ὠφελείας ἁπάσης ἔμπλεω μάλιστα δὲ ἐπιστολαί. (c) Lib. 11, ep. 187. (d) Lib. 1, ep. 228. (e) Lib. 1, ep. 253. (f) Rittershusius in notis ad ep. 137. lib. 11. Liber contra Grecos fortassis idem est, inquit, cum oratione, quam contra fatum scripsit. (g) Du Pin Bibl. auct. eccl. tom. XIII, p. 11, p. 4, not. c. hæc scribit: Il cite le Traité du destin dans la lettre 253, du livre. Je ne le crois pas différent illo de fato egerit, duplicem hunc titulum uui eidemque libro bene convenire posse respondeo, dummodo accipiamus Isidorum λόγον πρὸς Ελληνας περὶ τοῦ μὴ εἶναι ειμαρμένην confecisse (i). Atque quod affert Heumannus (j), qui ob id ipsum, ut ejus utar verbis, quod librum de fato Royídiov potius quam 2oyov vocandum censet Isidorus, ab illo quem contra Græcos scripsit, bis 26you nomine ornatum, diversum esse statuit, non magni momenti est. Nam Isidorus ab Hermino magnopere laudatus, pro insigni, qua excelluit, modestia (k), librum suum elsi λόγου nomine dignum λογίδιον appellare potuit. Quare his omnibus probari nequit Isidori adversus Græcos scriptionem a libro De fato diversam esse. Quid, si quis propterea, quoniam. utraque, ea scilicet quam primo et tertio loco laudavimus, epistola, ad eumdem datæ sunt Herminum, contrarium contendere et probare conaretur? Posset enim non ab omni verisimilitudine alienam instituere ratiocinationem hujusmodi: Ut cum ex illa libri secundi ad llerininum epistola appareat, Isidorum Hermino ipsi quæstionem proponenti respondisse, se de hac re fusius jam in libro adversus Gracos egisse, nihil verosimilias sit, quam illum, cui accurata quæstionis dijudicatio accepta esse debuit, blande a familiari suo rogasse, ut librum illum mitteret. Neque hunc, ut ex altera ad Herminum epistola videremus, preces illius repudiasse, sed misisse una cum his litteris quem ille postulasset librum.- Quæ sententia etsi primo quidem obtutu placuerit, tamen qui attento animo libri tertii ad Herminum litteras perlegerit, is statim rejiciet. Eæ enim his continentur verbis: • Quoniam scripsisti me nuper libellum de fato canposuisse, qui ab aliis magnis laudibus ad cœlum usque elatus, ab aliis omnibus, in quibus idem tractetur argumentum, scriptionibus, sit præpositus, quoniam ut hunc librum ad te mitterem precatus du Traité contre les Contils cité dans les lettres 137, et 228, du 1. livre, parce que ce qu'il en dit en ces endroits regarde la mème matière. Fabricius l. c. p. 256. (i) Ita videtur sensisse Dupinius qui 1. c.: Il parla lui-même, inquit, d'un Traité du destin contre les Gentils. Ισως (j) Heumann. Diss. de Isid. Pel. § 6, p. 9. (k) Cf. lib. iv, ep. 60, p. 446, lit. lin. 8: - γὰρ εἰ καὶ ἐν τούτῳ πλεονεκτοῦνται, ἐν ἄλλοις πλεον. εκτούσι, καί τινα ἐνόησαν, ὧν αὐτὸς οὐδ' εἰς ἔννοιαν ápizóµnv. Ejusdem in sententiis suis exponendis modestia manifesta est in ep. 85, lib. 11, ep. 112, et 144, lib. 1v. +

DE SCRIPTIS ISIDORI PELUS. es, mittendum duxi (a). › Namque apparet, ut Facundus, Nicephorus aliique occasione data altı - equidem arbitror, ex harum litterarum initio, librum de fato non eum esse, quem in epistola Isidorus familiari suo commendaverat. Etenim ‹ Tu librum de verba, quibus usus est Herminus: fato nuper composuisti,› quæ ex Isidori epistola ad illum data enucleare possumus, satis de mea quidem sententia declarant, hunc de boc libro nondum neque per litteras nec præsente sermone cum familiari suo collocutum esse. Quod si verum est, hic de fato libellus non idem esse potest atque ¡¡le, quem Pelusiota contra Græcos composuit librum. Recte igitur senserunt Fabricius et Heumannus, etsi causam, cur ita sentiendum sit, non viderunt (b). Hunc igitur locum relinquere et ad alia Isidori scripta transire liceret, nisi exstaret longa ad Harpocram sophistam epistola (c), quam, cum in ea eorum, qui fatum credunt, refellatur opiuio, aliquis pro libello περὶ τοῦ μὴ εἶναι εἰμαρμένην, de quo modo locuti sumus, habere posset; præsertim cum Isidorus, aliam quoque, quæ Eulogio scripta est, epistolam oyidov (d) appellaverit. Quam sententiam cum aliis argumentis neque confirmare nec refellere possim, id tantum moneo, nos ex illa ad Harpocram sophistam epistola modum ac rationem, quam Pelusiota de fato disputans, secutus sit, optime posse intelligere. Reliqua, quæ de deperditis Isidori scriptis dicenda sunt, brevius queunt absolvi. Quæ enim ab Evagrio (e) commemorantur ejusdem scripta ad Cyrillum sunt, uti jam a Dupinio (ſ), Ceillierio Fabricio et Heumanno (i) observatum est, nihil aliud nisi Isidori epistolæ ad hunc virum, quas (α) Verba Greca sunt: Επειδή γέγραφας λόγον, μᾶλλον δὲ, εἰ χρὴ εἰπεῖν ταληθές, λογίδιον μοι πρώης γεγράφθαι περὶ τοῦ μὴ εἶναι εἰμαρμένην· παρά τινῶν μὲν ἐκθειασθέν, παρά τινων δὲ καὶ τῶν ἄλλων συγγραμμάτων τῶν εἰς τοῦτο παρά τινων πεπονημέ νων προκριθέν, καὶ παρεκάλεσας τοῦτό σοι πεμφθῆ ναι, πέπομφα. lerunt. Quapropter jure vituperatur Caveus (j). quippe qui librum adversus Cyrillum deperditis Isidori scriptis adnumeraverit; multo gravius vero reprehendendus est Joannes Langus Nicephori Callisti interpres. Is enim, uti notaverunt Jacobus Billius (k) et Joannes Chatardus post eosque alii complures, Nicephori verba (m²): Okoç ¿xeivo; Ἰσίδωρος ὁ τοῦ Πηλουσίου όρους καθηγησάμενος· Νεῖλός τε καὶ Μάρκος ἔτι δὲ καὶ ὁ τὴν σοφίαν πολὺς Θεοδώριτος - ὧν εὐρὺ κλέος κατὰ τὴν ποίη reddidit in hunc modum: «Talis fuit Isidorus, qui in Pelusii monte monachis præfuit, Nilus et Marcus et sapiens Theodoretus, quorum magna in poetica laus est (m"); itaque eos egregios facit poetas, cum tamen, ut ait Jacobus Billius, nullum ex his poetica laude floruisse litteris ullis proditum sit. σιν Sed ne quid memoratu dignum a nobis prætermissum videatur, quarto loco monendum est, anonymum illum, de quo in parte hujus commentationis prima jam diximus, Vitæ Chrysostomi auctorem præmisisse scriptorum de Vita hujus viri Catalogun (u) sub hoc titulo: Οσοι εἰς τὸν βίον τοῦ Χρυσοστό μου συνεγράψαντο • eumque his adnumerasse Isido rum Pelusiotam. Quanquam vero equidem bene intelligo anonymi hujus testimonio probari non posse Pelusiotam (o) celeberrimi illius episcopi vitam descripsisse, tamen propterea hanc non prætermittendam esse duxi notitiam quod, ut equidem scio, a nemine, qui de Isidoro ejusque scriptis protulit sententiam, memorata est. Majoris videtur esse momenti quod Hardtius in são codicum bibliothecæ Bavaricæ catalogo (p), intempore vixerit Isidorus. (h) Fabricius l. c. p. 256. (i) Heumann. 1. c. p. 9, not. aa. (j) Caveus Hist. litt. script. cccl. p. 250. (k) Jacobi Billii Observationes sacræ. lib. 1, cap. 38, p. C6. Joannes Chatardus in epistola ad Godofredum Billium, quæ præfixa est editioni ejus Isidori Epistolarum a Jacobo Billio Latine redditarum. (m) Fabricius autem in eo errat quod malam hanc interpretationem Joanni quidem Lango, sed huic Ila Evagrii dictum interpretanti tribuit. (b) Schrickhius a Fabricii et Heumanni stans partibus, ne unum quidem pro sna sententia affert argumentum. Cf. II. eccl. t. XVII, p. 522. Tillemontius banc litem dijudicare non audet. Scribit enim in Hist. ecel. tom. XV, p. 117, hæc: composé divers écrits très-utiles, conime celui qu'il fit contre les Gentils. ‹ Je ne scay si c'est le mesme ouvrage, qu'il appelle autre part un livre, ou plutost un pelit livre contre le destin. It avoue que cet ouvrage avoit esté fort estimé et nesmie qu'il etc. (c) Lib. m, ep. 154. (d) Lib. v, ep. 163, p. 505, ubi hæcexstant: xal αλλα μυρία, άπερ, ἵνα μὴ τὸ λογίδιον μηκύνωμεν, παραλείψει. (e. Evagrius Hist. eccl. lib. 1, cap. 15. Yeypantal δὲ πρὸς Κύριλλον τὸν ἀοίδιμον, ἐξ ὧν μάλιστα δείκνυται τοῦ θεσπεσίου συναχμάσαι τοῖς χρόνοις. Dupin l. c., p. 4. Cellierius, 1. c. p. 604, dubius hæret utrum Cyrillus, de quo loquitur Evagrius, celeberrimus ille sit Alexandriæ episcopus, an alius ejusdem nominis vir. Alexandrinum fuisse constat, tum ex epitbetis, quibus hunc ornat Evagrius, tum ex eo riod hac notitia usus est ille ad definiendum quo (m) Fronto-Ducæus, qui Latinam Joannis Langi interpretationem cum Græcis collatam et recognitam suæ Nicephori adjecit editioni, etiam hoc mendum correxit. (#) Joan. Chrysost. Opp. ex ed. Savilii tom. V.II, p. 293. Tenet autem in Catalogo illo_Isidorus locum decimum et secundum. Cf. Lambecii Commentarii de bibliotheca Cæs. Vindob. tib. vmu, cod. xxvit, p. 299. (o) Isidorus ipse a Simone monacho rogatus, ut paucis divini Joannis Chrysostomi tragœdiam exponeret, rescribit lib. 1, ep. 152 hæve: opisal Y ἀπορῶ· νικῇ γὰρ - quod e codd. Bav. Vat. 649, Alt. et Sfort. inserendum est τὸν νοῦν ἡ μέθη τοῦ πράγματος. Sic scribendum censeo auctoritate codd. Bav. Sfort. et Alt. - Vulgo legebatur tà toŨ πράγματος. (p) Cod. CCLXX, inde a folio 154 usque ad finem, vol. III, p. 127.

h COMMENTATIONIS PARS II. editum Isidori Pelusiotæ opus in manuscripto quo- pturæ epistolarum libri quatuor. Quorum tres priores dam exstare testificatur, sic inscriptum: 'Totôópov cum Latina interpretatione Jacobi Billii primum ante τοῦ Πηλουσιώτου ἐρωτήσεις καὶ ἀποκρίσεις. Conti- annos xx Parisiis prodiere. Jam vero sub prelum nentur autem hoc codice non solum Isidori, sed revocati ms. cod. Bavarici ope plurimis in locis insietiam Chrysostomi, Basilii, Olympiodori, Nili, Marci, gniter aucti, suppleti, correcti sunt. Quartus nune Maximi et Theodosii quæstiones et responsa, quæ primum exit novus ex eodem codice Bav. cui Venetus auctor collegit anonymus. Equidem, quia ipsum in bibliotheca S. Marci respondet, descriptus et Latieodicem inspiciendi mihi non data fuit occasio, num nus factus a Cunrado Rittershusio IC. Ex officina in illo inedita quædam lateant, non audeo decer- Commeliniana 1605. nere; sed magna mihi est suspicio quæstionum illarum et responsorum, quæ omnia ad interpretationem Librorum sacrorum videntur pertinere, collectorem descripsisse, uti ex Chrysostomi, Basilii aliorumque operibus, ita et ex Isidori epistolis, quæ ipsi ad suam rem facere viderentur. Quapropter inedita quædam, uti ex titulo collegit lardtius (a) in illo latere codice exigua tantum mihi spes est. Neque puto novi quid exstare in libro cujus titulus hic est: Isidorus Pelusiota de nativitate Domini. Defuit autem hunc libellum inspiciendi occasio. Ilæc hactenus. EPISTOLARUM EDITIONES. Prodierunt Parisiis anno 1585, in folio: S. Isidori Pelusiotæ epistolarum amplius mille ducentarum libri tres nunc primum Græce editi. Quibus e regione accessit Latina clarissimi viri Jacobi Billii Prunæi, S. Michaelis in eremo quondam cœnobiarchæ, interpretatio. Huic editioni præfixa est Joannis Chatardi epistola ad Godofredum Billium, qua edocemur, Jacobum Billium, illius fratrem, Isidori epistolas MCCXIII Græcas in Latinam linguam transtulisse, ipsum vero præmatura, quo minus hanc ederet interpretationem, morte impeditum esse. Joannes igitur Chatardus hanc suscepit provinciam simulque ut etiam Græce illæ excuderentur epistolæ, curavit. Scripturæ diversitas margini adnotata est. Accedunt Jacobi Billii Sacrarum observationum libri duo. Sunt autem S. Isidori Pelusiotæ epistolarum amplius mille ducentarum libri tres Jacobo Billio interprete recusi in magna Bibliotheca VV. PP. ed. Colon. ann. 1618, t. V, p. 11, p. 476–621. Tribus his epistolarum libris quartum adjecit Rittershusius, omnesque edidit sub hoc titulo: S. Isidori Pelusiotæ de interpretatione divinæ Scri- (a) Hardtius 1. c. Isidori, inquit, Pelusiotæ quæstiones nullibi memoratas inveni. Quare etiam in indice huic tomo adjecto hunc Isidori librum inter Rittershusius et quam Joannes Chatardus notavit, et quam ipse ex codice suo deprompsit scripturæ diversitatem diligenter margini ascripsit; ita quidem ut, si in codice Bavarico vel unum vel plura addita fuerunt vocabula, locum, quem illa in textu tenuere, stella notaret, vocesque in manuscripto isto omissas uncis includeret. Accedunt indices locupletissimi aliaque minoris momenti. Cæterum hæc editio ne linea quidem mutata anno sequente in eadem recusa est officina. Anno demum 1623 Andreas Schottus Isidori epistolas DLIX e codice Vaticano edidit Antuerpiæ in-8, sub hoc titulo: Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς Ἰσιδώ ρου τοῦ Πηλουσιώτου ἐπιστολαὶ ἀνέκδοτοι. S. Isidori Pelusiotæ epistolæ hactenus ineditæ de locis sacræ Scripturæ moribusque formandis; ex Vaticana pontificis bibliotheca nunc primum erutæ notisque et argumentis illustratæ ab Andrea Schotto, societatis Jesu presbytero. Anno sequente publicavit idem Latinam harum epistolarum interpretationem Rome. Francofurti autem anno 1629 eædem ea forma recusæ sunt, ut editioni Rittershusianæ annecti possent, sub hoc titulo: S. Isidori Pelusiotæ presbyteri epistolarum, quæ in Billii et Rittershusii editionibus desiderantur, volumen reliquum; quas ex Vaticana S. Patris bibliotheca nuper erutas, nunc primum Græce et Latine conjunxit, notisque et argumentis illustravit R. P. Andreas Schottus, societatis Jesu presbyter. Sed Lutetiæ tandem prodierunt quinque Isidori epistolarum libri anno 1638, in folio, sub hoc titulo: S. Isidori Pelusiotæ de interpretatione divinæ Scripturæ libri quinque; quorum tres priores ex interpretatione Jacobi Billii, quartus autem a Cunrado Rittershusio IC., qui et notas uberiores, et summas, et indices prioribus libris adjecit: et quintus ab Andrea Schotto, nunc primum in Gallia prodeunt. In hac editione, quæ multis scatet erroribus typoinedita refert. (b) Prodiit hic liber Haganoæ 1529, in-4. Cf. catal. bibl. Andr. Paw. Liber cujus titulum Niemeyer, p. 36, ex catalogo quodam exhibet: Isidorus Pelusiota de nativitate Domini Haganos 1529 in-4°, ut facile crediderim, idem opus est, quod proprie inscribitur: B. Isidori episcopi, thenogi velualissimi, de nativitate Domini, etc. libri duo. Haganoæ 1529, in-1. Isti autem libri, qui mihi præsto sunt, revera S. Isidorum Hispalensem auctorem habent, et cum inscriptione: Contra Judacos reperiuntur in optima ejus editione (quam curavit F Arevalo) Romæ 1797 1803, t. VI, p. 1 seqq. Præterquam enim quod locus et annus et forma impressi libri congruunt, imprudens aut sciolus catalogi scriptor, cum prior ex istis duobus libris, prout Hagano 1529 editus est, in margine superiori simpliciter notatur: B. Isidorus de nativitate Domini, facile Pelusiotum de suo addere potuit, sicque Isidoro nostro fetus accrescere, cujus ne minimum alibi, nec antiquo, nec recentiori tempore vestigium occurrit. Eadem igitur fuerit hallucinatio, quam ipse Niemeyer alio in loco p. 146 de codice quodam manuscripto recte deprehendit. - FESSLER, Instit. Putrol., 11, 623. OEniponte 1850.

DE SCRIPTIS ISIDORI PELUS. auctior et emendatior. Cui præter notas Cunradi Rittershusii et Andreæ Schotti adjiciuntur et notæ aliæ ex Isidorianis Collationibus Petri Possini diligenter excerpla. graphicis, etiam hoc vituperandum est, quod stellæ Scripturæ epistolarum editio prima Veneta Latina quidem, quibus Rittershusius in Bavarico codice aut unum aut complura addita esse vocabula significare voluit, in textum receptæ sunt; neque tamen scripturæ diversitas est indicata. Qui factum est, ut Petrus Possinus in libro, de quo continuo agemus, hisce stellis lacunas indicari arbitratus, glossam pro vera scriptura sæpius habuerit. Simili modo unci, quos certo, uti antea dictum est, consilio adhibuit Rittershusius, in hac editione temere recepti videntur esse. Caterum omnes Isidori epistolæ exstant Latine tɔntum in maxima Bibliotheca VV. PP. tom. VII, p. 499-802. In bis Isidori editionibus, Parisiensem dico et Venetam, excusæ sunt epistolæ bis mille et duodecim.—Liber enim primus quingentas continet (a), secundus trecentas, tertius quadringentas et tredecim, quartus ducentas et triginta, et quintus quingentas sexaginta novem. Errat igitur auctor anonymus Historiæ ecclesiasticæ, quæ prodiit Coloniæ (b), qui Isidori epistolarum duo millia centum et septuaginta novem excusas opinatur. Errant Ignatius Hyacinthus de Graveson (c). Caveus et Fabricius, qui omnes Isidori epistolas bis mille et tredecim excusas esse affirmarunt. Qui horum virorum error ex eo procul dubio natus est, quod Schottus epistolæ quingentesimæ sexagesimæ nonæ, quæ libri quinti postrema est, subjecit unam quarti libri a se editam emendatius (d). Sed Romæ prodierunt anno 1670 Isidorianæ collationes, quibus S. Isidori Pelusiotæ epistolæ omnes hactenus editæ cum multis antiquis optimæ notæ manu scriptis codicibus comparantur, et inde circiter bis mille locis supplentur aut emendantur. Ex bibliotheca Barberina. Curavit enim Franciscus cardinalis Barberinus per virum, ut ait qui præfatus est Petrus Possinus, eruditionis eximiæ, suum tunc fa· miliarem, τον μακαρίτην Franciscum Arcudium Græcum Calabrum, postea episcopum Nuscanum, cum sex optimis antiquissima manu scriptis codicibus, duobus Vaticanis, totidem Altaemsibus, uno Sfortiano, sexto Barberino conferendas Isidorianas omnes epistolas, exacte ascriptis per margines editionis Parisiensis variis lectionibus et supplementis e regione cujusque tali egentium ope locorum. Hoc editionis Parisiensis exemplar Carolus Moronus, præfectus bibliothecæ Barberinæ, tradidit Petro Possino e societate Jesu, qui hasce Isidorianas edidit collationes, sic ab eo vocatas, quoniam, ut ipsius utar verbis, in iis illa, de qua dixi, Parisiensis Isidori editio cum codicibus haud paulo melioribus confertur. ‹ Studui, ut scribit ille, cuncta sic explicare ut quam facillime quivis lector comparatione mei scripti cum ejus editionis exemplo loca in edito mendosa corrigere, mutila posset supplere. Ad hoc diligenter adnotavi epistolarum, paginarum et versuum, ad quos observationes hæ pertinent, numems. Plerumque retuli duntaxat quid diversi aut novi exstaret apud codices; nonnunquam judicium meum interposui; nec dissimulavi oborientes e variarum superioribus quoque in libris nonnullæ bis legunlectionum indiciis de archetypa scriptura conjecturas; raro tamen id feci, contentus xpitixwtépois quasi aperuisse campum et occasionem felicius pro cojusque acumine divinandi præbuisse. His vero Collationibus usus est auctor editionis quæ prodiit Venetiis 1745, in folio, sub hoc titulo: Sancti Isidori Pelusionæ de interpretatione divinæ (a) Ceillierius in Hist, auct. sacr. et eccl. tom. XIII, cap. 22, art. 2, p. 605, librum primum epistolas DXC continere affirmat. Videtur autem ille usus fuisse exemplari Parisiensi, in quo typothetarum negligentia et incuria ultima hujus libri epistola hoc numero insiguita est. (b) Abrégé de l'histoire ecclésiastique. Cologne Sed si ex his colligere velles nos bis mille et duodecim Isidori epistolas habere superstites, quæ typis excusæ sint, haud dubie in errorem incurreres. Præclare enim a Tillemontio (e) observatum est, unam in duas nonnunquam discerptam esse epistolam, velut libri iv ep. 206 et 207, et libri ep. 271 et 272, nonnullasque bis esse positas, quarum duo affert exempla. At multo plura lleumannus, cujus quæ de hac re agit notam huc transcribere liceat: • Schottus, inquit ille, plures e Vaticano suo codice edidit, quæ jain editæ fuerant a Billio vel Rittershusio. Eadem enim est libri v ep. 239 et libri þv ep. 147; eadem est libri v ep. 91 et libri v ep. 147; eadem est libri v ep. 138 et libri tv ep. 190; eadem est libri v ep. 43 et libri tv ep. 199; eadem est libri v ep. 139 et libri tv ep. 122; eadem est libri v ep. 187 et libri sv ep. 124; eadem est libri v ep. 324 et libri 1 ep. 233. Confer, sic enim pergit ille, etiam libri v ep. 116 cum libri 1 ep. 162; libri v epistolam 24 cum epistola 567, ejusdemque libri epistolam 374 cum libri 11 epistola 116, quas parum inter se differre deprehendes. Nec vero solum quinto insunt libro epistolæ jam antea editæ, sed tur. Eadem certe est libri 11 epistola 1 et 39; libri 1 epistola 29 et libri iv epistola 188. Sic etiam libri 1 epistola 303 iisdem ferme verbis occurrit, et quidem in duas divisa, n. 271 et 272 (quod jam a Tillemontio observatum fuit). Eadem est etiam libri ¡v ep. 180 et librit epistola 185. - His ab Heumanno notatis adnumeranda est, uti jam viderat Petrus 1752, vol. II, p. 467. (c) Ilyac. d. Grav. Hist. eccl. var. coll. dig. t. II, P. 41. (d) Eadem ratione ab Heumanno 1. c. p. 12, not. b. hic error explicatus est. Cf. p 37. (e) Tillemont. Hist. eccl. vol. XV, p. 847, not. 3. Hunc exscripsit Fabricius l. c.

Primum autem ex eo quod Isidori epistolæ magnam partem forma carent epistolica, collegit (i), plerasque ex officina, ut ipse ait, profectas esse rhetorica, in discipulorumque gratiam solerter eſſficlas. At equidem vereor ne discipuli meritas non egerint præceptori suo gratias, qui epistolas ipsis proposuit imitandas, forma adeo epistolica carentes, omisso et yaipa el Epwoo. Quod igitur ille, uti notavit Schrockhius (j), sententiæ suæ favere opinatus est, obstat multo magis, atque contrarium videtur probare. COMMENTATIONIS PARS II. Possings (a), libri 1 epistola 4, quæ libro v recurrit, in quo locum tenet 195. Denique mihi quidem libri v epistola 221 atque libri epistola 203, de quibus deinceps fusius agemus, eadem visa est. Itaque his omnibus computatis, Isidori epistolæ mille nongentæ nonaginta septem ad nostram usque ætatem pervenisse videntur; cumque nemo, ut equidem scio, bas omnes ab Isidoro scriptas addubitaverit, statim de codicibus in quibus hujus viri epistolæ continentur quæ innotuerunt, addere possemus, nisi Heumannus, quem Hambergerus (b) sequitur, plerasque Isidori litteras tictitias esse censeret. Cujus sententia paulo accuratius examinanda est. Heumannus (c) plerasque Isidori epistolas, ut ipsius utar verbis,- fictitias esse opinatur, ac rhetorico more compositas, non ut ii quorum præfixa sunt nomina eas acciperent legerentque, sed ut specimina essent eloquentiæ iis imitandæ quos haberet Isidorus artis dicendi discipulos. Antequam vero hujus sententiæ argumenta fusius exponit, Suidæ (d) atque Ephræmi Antiocheni (e) de Isidoro affert judicia, ex quibus hunc et rhetorem et eloquentiæ laude insignem fuisse apparet. Tum ex ipsis Pelusiotæ Epistolis hunc artis rhetoricæ satis gnarum fuisse ostendit, quippe in epistola ad Nilum (f) orationis virtutes ex Hermogene describat, in alia ad Ophelium grammaticum (g) de charactere epistolico disserat, scribatque Elaphio episcopo (h) acrem amorem studiumque eloquentiæ illo ævo mortalium invasisse animios. Quibus testimoniis addere potuisset libri quinti epistolam ducentesimam decimain septiınam, qua Isidorus, cum de variis rhetorum generibus agat, se hujus artis peritum esse satis superque probat. Denique fleumannus rhetores non solum artein scribendarum epistolarum, verum etiam epistolas effingere suisque discipulis imitantandas exhibere consuevisse, pluribus probat exemplis, quæ repetere tædet. His omnibus vero nihil aliud, ut equidem auguror, voluit demonstrare, nisi potuisse Isidorum pro rhetorum illius, quo vixit, ævi consuetudine in discipulorum usum talia edere specimina. Ac ne hoc quidem testimoniis illis satis probatum est. Restat enim, ut ostendatur Isidorum habuisse artis dicendi discipulos. Quod mera est Heumanni hypothesis. Sed ne in suspicionem nimiumi dubitantis incurram, hæc missa faciamus transeamusque ad accuratam argumentorum, quæ ille protulit, expositionem et dijudicationem. (a) Poss. Collat. Isidor. p. 9. Hambergerus in libro Zuverlässige Nachrichten etc. tom. lil, p. 154. Cf. ejusd. libellus: Kurse Nachrichten von den vornehmsten Schriftstellern vor dem 16 Jahrn. p. 889. (c) Heum. 1. c. § 9, p. 15. (d) Suidas appellat isidorum ελλογιμώτατον φικόσομόν τε καὶ ῥήτορα. (e) Ephræmi verba, quæ huc pertinere possent, nulla apud Photium inveni; atquie magna mihi est Sed cum infra, ubi Schrockhii de Isidori epistolis sententiam explicabo, plura de hac re dicenda sint, eam missam faciamus, pergamusque reliqua, quæ protulit Heumannus argumenta recensere. Pergit autem his verbis: ‹ Huc refero nonnullas ejusdem plane argumenti epistolas; quod ipsum certo est indicio, rhetorem nostrum ostendere voluisse suam dicendi copiam. Hujus generis sunt libri quarti epistola secunda, tertia et quarta, in quibus quidam Psalterii locus eodem quidem modo, sed verbis tractatur arte variatis. › At, etsi negari nullo modo potest in epistola tertia et quarta Psalterii dictum, de quo in secunda jam actum est, recurrere, tamen nobis paulo accurǝtius in rem inquirentibus, verosimile visum est. Isidorum has tres epistolas Zosimo, cujus nomen omnibus præfixum est, revera misisse. In epistola enim secunda irridet Isidorus Zosimi stultitiam, qui vino omnibusque voluptatibus deditus precari audeal: Καθήλωσον ἐκ τοῦ φόβου σου τὰς σάρκας pov. Eorum enim, inquit, hæc est precatio qui æternam salutem vitæ luxuriosæ præeferunt; at non convenit illis qui cute hene curata ipsos vincunt athletas. Etenim perinde agere videris ac si in meretriciis hærens amplexibus pudicitiæ compos fieri optes. Desine igitur vitam suavem plenamque volaptatibus degere; comprime cupiditatem infinitam et inhonestam assidue convivandi, ne ridiculum te præbeas, cum alia consequi optes, alia agas. Hoc est primæ ad Zosimum epistolæ argumentum. Ex altera vero apparet hominem illum voracem respondisse Isidoro, et defensionis loco, ut fieri solet, ex eo quæsivisse, quamnam tandem subjiceret verbis illis: Confige timore tuo carnes meas, selltentiam? Rescribit enim Isidorus: Quoniam per litteras ex me quæsivisti, quid sibi velit dictum illud Psalmistæ, ausculta. Verbis illis hæc subest sententia: Reverentia erga Deum efficiat ut, cupidita- suspicio Heumannum memoria lapsum dictum Evagrii afferre voluisse. (f) Lib. v, ep. 145. Lib. v, ep. 133. Lib. v, ep. 201. (i) Hemmann. 1. c. § 10, p. 16. (j) Schrockhius in Historiæ eccles, volumine XVII, p. 525, paucis quidem, sed egregio do has Heumanni opinione judicavit.

DE SCRIPTIS ISIDORI PELUS. νες δεινοί εἰσι παραλογιζόμενοι μὲν λαθεῖν, ἀλόντες δὲ παρακρούσασθαι· ἀλλ᾽ ὁ σοφὸς κρείττων τούτων ὢν φωράσει μὲν τὴν ἀπάτην, διελέγξει δὲ τὴν δε:- νότητα. tibus restinctis, imminuatur corporis in animum bam. Illa antem his verbis continetur: El xai riperuiciosa vis (a). Cognita igitur hac verborum interpretatione desine aut verbis illis Psalmistæ uti, aut, si recte uti velis, mores dissolutos abjice, novosque capta, præsertim cum ventri non tuo cibo servias, sed aliorum sis assecla mensarum. Utriusque epistol argumento sic exposito, quis est qui non videat, diversum esse harum litterarum consilium? quis est qui non intelligat, Isidorum non eodem modo verbisque arte tantum variatis, uti contendit Heumannus, sed modo plane diverso dictum e Psalmis repetitum his in epistolis tractasse? In illa enim Zosimum ridiculum esse ostendit, in hac Psalmistæ dictum) interpretatur. Sed euam de quarta hujus libri epistola agendum In hac vero de eadem re in hunc modum loquitur Isidorus: Εἰ καὶ εἰσί τινες δεινοὶ μὲν ἀπατῶντες λαθεῖν, δεινοὶ δὲ φωραθέντες παραλογίσασθαι· ἀλλ' ὁ θεοφιλής κρείττων τούτων εὑρίσκεται, σοφὸς μὲν ὢν συνιδεῖν τὴν ἀπάτην, σοφώτερος δὲ διελέγξαι τὴν ἐν τοῖς λόγοις κρυπτομένην δεινότητα. Nemo certe negabit utrique epistolæ eamdem inesse sententiam; ac neino consentiet cum Heumanno, qui Isidorum has epistolas scribentem suam dicendi copiam ostendere, eumque discipulis suis est; quæ sane magnam habet cum secunda simili- exemplar proponere voluisse audacter affirmat. Intudinem. Docet enim Isidorus virum virtute præditum ornatumque jure. divinum numen ad opem ferendam invocare; eum vero qui, virtute relicta, supremum invocare audeat numen, his precibus nihil esse effecturum. Quæ igitur, ita enim pergit, hæc est amentia, quod, cum vitam flagitiosam degas et scelestam, precari audes: Confige timore tuo Carnes meas. Quæ precatio te virum petulantem, luxuriosum, ebrium non solum non decet, verum Judibrii, imo periculi plena est (b). Conaris enim Deum ipsum fallere. - Uti igitur Isidorus, cui nihil magis cordi erat quam homines petulantes ad sobrios revocare mores, secunda in epistola Zosimo ostenderat preces ejus esse ridiculas et ineptas, ita in epistola quarta, cujus argumentum modo exposuimus, ei demonstrare conatur invocationem in ejus ore impiam esse et periculosam. Quare, etsi Heumanno concedendum est, magnam intercedere inter utramque epistolam similitudinem, tamen utriusque consilium diversum esse inter sese jure contendi posse arbitramur; itaque Zosimum has litteras revera accepisse censemus. Cui sententiæ id quoque videtur favere, quod multæ ad eumdem hunc Zosimum exstant apud Isidorum epistolæ, ex quibus omnibus apparet, eum fuisse talem qualis et in his describitar litteris (c). Huc accedit, quod ex ejusdem epistrla ad Athanasium presbyterum data (d) apparet, vitiosam Zosimi vitam aliis quoque viris, quibus religio Christiana cordi fuit, fuisse offensioni. Neque reliqua, quæ ad sententianı suam firmandam attulit Heumannus, exempia satis apta sunt. Etenim idem, inquit, reperies, si contuleris in libro quinto epistolas 289 et 519, quas, ut unusquisque de hac re facili opera judicare possit, Græcas ascri- (α) Ferba Greca sunt: Πῆξον αὐτὰς (sc. σάρκας), νέκρωσης, ἀνική τους ποίησον πρὸς ἡδονὴν, ἀντὶ ἤλων Ο φίλος ὁ τὸς πηγνύτω αὐτὰς καὶ νεκρούτω, καὶ ἀκινήτους καὶ ἀνενεργήτους πρὸς ἁμαρτίαν παραGREUZKITW. (b) Verba Græca sic sese habent: Οὐ μόνον απρεπής αὕτη ἡ εὐχή, ἀλλὰ καὶ εἰρωνείας, μᾶλλον & vivo quod, elsi genitivi illi aliquo modo explicari possunt, e codice Vat. 650, addendyo, est sine dubio; όταν γὰρ τὸν ἀκήρατον νοῦν ταῦτα αὐτῇ. & ποιεῖν οὐ θέλει, zai aútòv mapz- Patrol. GR. LXXVIII. signi scilicet arte in utraque epistola variavit orationem, cum viros fallaces in illa παραλογιζομένους, in hac ärztŵytas, eosque, quorum fraudes detectæ sint, in illa appellet åλóvtaç, in hoc pwpaßévtas;. cum deinde, quem in illa copòv nominavit, in hạc οι θεοφιλὴν εἰ σοφόν, atque illorum hominum fraudulentiam vituperantem nuncupet coçútɛpov; cum denique in hac pauca minoris momenti addat. Quis vero est, qui talibus artibus suam probet dicendi copiam? quis est, qui hanc probaturus incipiat, ut Isidorus in utraque epistola, cum particula hypothetica; jungat deinde, ut ab Isidoro factum est, primam alteramque verborum enuntiationem particulis µév et ôé; et pergat, uti Isidorus, cum particula àààá? Hoc certe non rhetoris est, qui discipulis epistolas proponere vult imitandas. Sed quoniam infra ad has mihi recurrendum est epistolas, nune missas facere et ad ultimum, quod attulit Heumannus, exemplum transire liceat. Pergit autem his verbis: ‹ Haud vero facile inveneris epistolam exercitium scholæ rhetoricæ magis sapientem, quam illam libri secundi, quæ locum tenet centesimum quinquagesimum tertium. En aliquod ejus specimen ex ore interpretis: Vos æquum fuerit rationem inire, qua hanc insectationem oblite-. retis; obliterabitis autem, si ad meliorem mentem redieritis; redibitis autem, si Scripturas sacras veras esse credideritis; credetis autem, si continenter ipsis fruamini; fruemini autem, si earum mentem intellexeritis; intelligetis autem, si assiduam cum viris divina sàpientia præditis consuetudinem habueritis; habebitis autem, si vitium fugeritis; fugietis autem, si pœnas ipsi impendentes timueritis; timebitis autem, si Deum esse credideritis; credetis autem, si e tauto κρούεσθαι θέλει τὸν κριτήν. (c) Monendum est eas omnes, quæ aut ad Zosimum, aut ad Zosimum presbyterum datæ sunt, epistolas eidem viro scriptas esse. - Cf. lib. 1. ep. 61, 465; lib. 11, ep. 38, 41. 124, 153, 157, 158, 171, 172, 252, 253, 295; lib. 111, ep. 36, 61, 97, 275, 295, 333, 366, 406; lib. iv, ep. 184; lib. v, ep. 4, etc. (d) Lib. 11, ep. 16%.

COMMENTATIONIS PARS II. H eosdemque pueros, qui fugere ludos jubentur et spectacula. Nam si hanc cum ea, quæ antecedit, epistola contuleris, quo modo Isidorus ad adolescentes scribere potuerit, intelliges. Verbis enim hujus epistolæ, quæ data est ad Harpocram sophistanı, ultimis Isidorus declarat, se ab eo provocatum etiaın ad adolescentes propter malam.educationem pravis moribus assuetos scripsisse (c). Quod si has ad Harpocram litteras non fictitias esse censes, neque ilłam, quæ Græcorum liberis scripta est, epistolam rhetorico more compositam esse dices. furore emerseritis. Sed ohe, sic enim pergit Heu- pta quippe', uti ipse ait, ad Græcorum liberos, mannus, jam satis est. Et plus altero tanto sequitur gradatione pari. Quis, quæso, serio ita scribat ad quemquam?, Nostris temporibus certe nemo, qui salem habet. Nec magis nostris temporibus quisquam, cui subactum est judicium, Veteris Novique Testamenti dicta sic interpretabitur, uti multa ab Isidoro explicata sunt. Num inde consequitur, Isidorum epistolarum, quibus ineptæ aut ridiculæ continentur prophetarum vel apostolorum interpretationes, auctorem non esse? Quæ argumentatio a nemine probari potest; quam si rejicimus, simul cadet Heumanni ratiocinatio. Cæterum mihi quidem præceptor talem epistolam discipulis imitandam proponens derisu videtur esse dignior, quam qui hujuscemodi litteras mittit alicui. Alterum vero argumentum, quo efficere voluit Heumannus, ut ipse ait (a), plerasque Isidori epistolas esse fictitias, inde repetitum est, quod nonnullæ scriptæ sint ad eos qui vivere dudum desierant: veluti libri epistola 437, ad Oribasium, Juliani imperatoris medicum; adeoque dudum, ut ait ille, illuc avectum unde nemo redit. Quod veterum scriptorum testimoniis probandum est. Nam Julianus diem supremum obiit anno 361, quo tempore Oribasius forsitan triginta vel quadraginta annos natus, hujus sæculi finem novique initium videre potuit, neque Isidorum quidquam impediebat, quominus medico illi celeberrimo mittoret epistolam. Sed placet concedere Oribasium Juliani medicum jamı mortuum fuisse. Unde tandem Heumannus habet compertum has Isidori ad Oribasium medicum litteras datas esse ad Oribasium Juliani medicum. Nonne alius eodem nomine præditus Pelusiotæ tempore vivere potuit? Quod si statuimus, Heumanni concidit sententia. Licet autem statuere, cum ipsi epistolæ nullam insit vestigium, e quo colligere possimus hanc ad Juliani medicum datam esse. Quod vero Heumannus contendit ejusdem libri epistołaın 391, ad medicum quemdam scriptam esse, ita ut etiam hæc sit documentum variationis rhetoricæ, error est aut ipsius, aut exemplaris, quo usus est. In meo enim hæc epistola data est ad Domestium medicum, neque in Rittershusii notis, nec in Petri Possini Collationibus ulla notata est, quæ Heumanni sententiam firmaret, scripturæ diversitas. Quæ vero de epistola ad Oribasium paulo ante diximus dici etiam possunt de epistola libri 1, 108, ad Proæresium sophistam, Oribasii æqualem. Neque manifesto, uti opinatur Ileumannus, fictionem scholasticam prodit libri v epistola 186, seri- (a) Heumannus l. c. §. XI, p. 17, 18. Cod. Bav. Aquɛriw; quod notante Petro Possino et in cod Alt. exstat. (c) Græca, quæ huc spectant verba, hæc sunt: Ἐπειδὴ δὲ καὶ τὴν ἐμὴν κινῆσαι γλῶτταν δεῖν ψή θης, ὡς μεγάλα τινά (ὅπερ οὐκ οἶμαι) ἀνύσουσαν, ἵνα μὴ δόξω σε λυπεῖν, καὶ πρὸς αὐτοὺς γέγραφα. (d) Nolo laudes commemorare quibus ornatisidorus lib 1, ep. 151, Theophilum, Timothei fratrem, Quinto loco affert Heumannus libri 11 epistolam 251, Petro inscriptam apostolo. Inscripta autem est Petro, ad quem aliæ quoque complures datæ sunt epistolæ. Quæritur cur ille addiderit apostoli nomen. Respondet ipse: Hunc significare, non alium illius ætatis Petrum, partim ex allocutione cognoscere nobis videmur (Quonam te nomine appellem, inquit, quod tuis par sit meritis), partim ex epistolæ argumento. Illud nihil est nisi blanda vox, qua Isidorus etiam in aliis epistolis ad alios datis nonnunquam usus est (d); hoc adeo probat contrarium. Isidorus enim exponit hacce in epistola causas cur mortales Christi et apostolorum doctrinam lubenter receperint, statuitque has fuisse τὸν λόγον ἀξιόχρεων ὄντα, τόν τε τρόπον τῶν κηρυττόντων. Petro apostolo seilicet hæc omnia explicare debuit quinti sæculi monachus! Quid? quod de apostolis tanquam de viris jamdudum mortuis, cum`illos appellat oùpavonnàíraş, loquatur Pelusiota; quod certe non fecisset, si discipulis exemplo ostendere voluisset, quo modo ad Petrum apostolun scribendum esset. Hæc ipsa sentiens Heumannus pergit in hunc modum: ‹ Majori clariorique jure inter fictitias epistolas referimus libri v ep. 461, ad mulierem scriptam nominę Theɔno. Usa quidem hoc nomine est filia vel uxor Pythəgoræ. Quæ cum fuisse legatur philosophiæ cultrix, noster Isidorus id nominis haud absurde aЛnxit mulieri Christianæ professæ philosophiam, quam exhortatur, ut suæ professionis memor, ne studeat placere viris. In his multa sunt vituperanda. ‹ Primum enim probet Heumannus necesse est, Isidorum id nominis affinxisse mulieri Christianam professæ philosophiam. Unde enim babet compertum, Pelusiota: tempore mulierem hoc nomine ornatam non vixisse? Deinde illi demonstrandum erat bis in litteris de muliere agi philosopha, in quibus ne unuin est hujus rei vestigium. — Denique id nominis haud absurde mulieri Christianæ affictum esse ostendi oportet. Quid enint? Pythagoræ uxor quibusque fratrem, quibusque Theodosium cumulat episcopum lib. 11, ep. 231; nolo eorum nomina, quos vocavit ille ὦ φιλοσοφίας άγαλμα, ὦ φρονήσεως τέτ μEvos enumerare; satis habeo sententiam paucis probavisse exemplis. Scribit autem Isidorus Cyrillo lib. 11, ep. 127, - τῆς σῆς τοίνυν ἐστὶν, ὦ τί σε καλέσας ἀξίως προσείπω; μεγαλονοίας: quæ lequendi formula recurrit in epistola ad Aminonium lib. 11, ep. 166, et Palladium lib. ui, ep. 73.

eros, Lur el -redit, Jukesin bea i ¿tian ravis Harque it 送 net. Ilies nil, Urus ki DE SCRIPTIS ISIDORI PELUS. sententiam suam firmaret, argumentum posset depromere. Nam cum se credere non posse dicat, homines illos, quos tam acri, imo petulanti sæpius censura vexaverit Isidorus, id omnisisse inultum, rursus in errorem incidit. Cogitanti enim mihi de auctoritate, quam tunc temporis monachi erant adepti, et memoria seditiones, quas cum multis in provinciis tum imprimis in Ægypto illorum exercitus excitasse dicuntur (b) repetenti, id certe fieri potuisse, videre mihi videor. Huc accedit quod Isidorus, monasterii sui abbas, vir fuerit morum integritate dotrinæque copia insignis, atque auctoritate gravis. Quare nos omnes eas epistolas, quæ ab Heumanno propterea quod ad viros, ut ipsius utar verbis, vel civili vel ecclesiastica dignitate eminentes datæ sint, pro fictitiis numerantur, viris, ad quos scripta sunt, revera missas esse statuimus. vel filia Theano fuit philosopha; quod de muliere, vitam concedere placeret, ex hac re nullum, quo de qua in his agitur litteris, uti jam diximus, non constat; fuit patris philosophiæ dedita vel mariti; Isidori Theano Christi doctrinæ, quæ de ejus sententia nullam certe habuit cum Pythagoræ placitis similitudinem. Quare absurde egisset Isidorus si Theanus nomine ornasset mulierem Christianaın. Neque hoc fecit, sed misit hanc epistolam Theano, viro cuidam; quod ex ipsa inscriptione, Ozavý, ut in omnibus libris manuscriptis hucusque collatis exstat, colligi posse arbitror. Etenim si ad mulierem data esset, scribendum fuisset Oɛavol; quod et ipse Heumannus sentiens, inscriptionem corrigendam esse censet, causamque hujus correctionis quærentibus nobis, Res ipsa, respondet ille, clamat, muliebrem ornatum nota affici censoria. Quæ verba, ni fallor, initium hujus epistolæ spectant, quod his verbis continetur: Η φιλοκοσμία καὶ ἡ τῶν λίθων ἄνθη, καὶ τοῦ χρυσοῦ ἡ πρὸς τούτους ἀνάκρασις, καὶ πλοκαμοὶ ἐλικτοί, καὶ ὀφθαλμῶν ὑπογραφαί, καὶ κάλ λους σοφισμός, καὶ αἱ περὶ ταῦτα κακοτεχνίαι, ὧν σɛ, x. c. à. Quæ vero omnia æque viris qui mulieribus, ac mulieribus quæ viris student placere, conveniunt. Nonne multi nostri ævi adolescentes gemmis sese exornant? nonne gemmas auro inclusas gestiunt? nonne calamistrum adhibent, multisque aliis, quæ instrumenta luxuriæ sunt, utuntur? Quare equidem non video cur Heumanno muliebrem orna - tum nota affici censoria concedere debeamus. - Sed his quoque concessis nostra res salva erit, dummodo statuamus, mulierem Christianam Theanus nomine ornatam Isidori temporibus vixisse. Sed redeundum nobis est ad epistolas quas ille appellavit invectivas, quasque exercendi styli gratia exaratas fuisse ex aliqua ad Harpocram sophistam epistola (c) conatur probare. ‹ lluic enim, inquit, qui satiram ipsi miserat in Martinianum, Zosimum et Eustathium, rescribit, eam se ad illos missurum baud esse. Cum enim dicantur hi viri esse implacabiles bestiae, se non effecturum, ut ab aliis Harpocras quasi bello quodam petatur. Jam quod Harpocræ accidere noluit Isidorus, idem nec sibi evenire volaisse credendus est. > Quæ Heumanni verba eo tantum consilio huc transcripsi omnia, ut exemplo probarem, virum alioqui prudentem et doctum præjudicata, quam animo concepit, opinione in varios rapi posse errores; adeo ut quæ ipsi contraria sunt, sibi favere opinetur. Id Heumanno his ad Harpocram litteris suam probaturo sententiam accidisse arbitror. Ex his enim apparet Isidorum, scriptionem sibi ab illo missam Martiniano, Zosimo atque Eustathio tradere noluisse propterea, quoniam contineret satyram. Etenim si tu, inquit, viros illos petulantes epistola adhortatus esses, hanc illis misissem (d); sed satiram retinere placuit. Namque vituperandi quidem sunt de Isidori sententia (e) qui vitiis laborant, sed verbis duris admiscenda sunt humanitatis plena et Quapropter neque altero hoc argumento, cui tam multum tribuit Heumannus, satis firmavit sentensiam suam. Quibus expositis nobis ad tertium, quod protulit, transire licet. ‹ Confirmamus, inquit ille (a), sententiam nostram tertio argumento, qued suppeditant nobis epistolæ hujus operis contumeliosæ. Qui enim possimus credere, homines illos, quos tam acri, imo petulanti sæpius censura vexavit Isidorus, omisisse id inultum? Quod si vero multis in malis eum multarunt, qui, quæso, factum est, ut ne levissima quidem occurrat hujus rei mentio? › Quæ verba quomodo Heumannus scribere potuerit, equidem intelligere prorsus non possum. Etenim ex il- ɲ mansuetudinis. Quibus expositis non necesse est, ut lis, quas parte prima attulimus, Isidori epistolis, de singulis, quæ protulit ille, exemplis fusius senhunc ab hominibus, in quorum mores acriter intentiam dicamus. vectus est, exagitatum esse poterat cognoscere, si Chatardi epistolam ad Godofredum Billium non legerat, in qua ille Pelusiotam acerrimum vitiorum insectatorem in multorum incurrisse odium, multasque ei structas esse insidias vel uno probat exemplo. Sed etiamsi Heumanno Isidorum quietam degisve (a) Heumann. 1. c. §. XII. p. 18, 19, 20. Schrokhii Hist. eccl. tom. XVII, p. 525. (c) Lib. v, ep. 82. (α) Εἰ μὲν γὰρ παραίνεσις ἦν, ἔπεμψα ἄν· ἐπεὶ σε θρηνός ἐστι μονοειδής, οὐκ ἐδοκίμασα πέμψαι· εἰ Cæterum videant, qui Heumanni partibus favent, ne improbos turpesque imputent Isidoro mores. Ipse enim Mareni (ſ) scribit, se non sicut multos de improborum salute omnino desperantes eum irridere velie, sed, cum jam multorum vidisset conversionem, officium suum arbitrari petulantem quemque ad sobrios revocare mores. Quod si vir ille sanctus δ' αὐτὸς ὄντως βούλει, πέμψον. (e) Lib. iv, ep. 139, χρή τοιγαροῦν μιγνύναι τὴν παρρησίαν τῇ προσηνείᾳ, καὶ τῷ ἐλέγχῳ κιρνάν τὴν ἀγάπην, καὶ οὕτω νουθετεῖν. Lib. 1, ep. 16.

COMMENTATIONIS PARS II. revera suum duxit esse officium, Heumannus, si sibi esse poterant, in snum transtulit opus. Inde facilconstare vult, eum hypocritis ascribat necesse est, lime quispiam colligere possit, Irenæum nihil aliud quippe qui epistolas quidem adhortandi causa scripserit, sed has non miserit illis quorum præfixit nomina, contentus eas recitasse coram discipulis. Si vero Isidorus illud suum non esse officium credidit, mendax est illam ad Maronem conscribens epistolam. Nos ne Isidorum pro simulatore ac dissimulatore babere debeamus, ab Heumanni sententia recedi mus, atque lectorem quemque septem illis, quaram enumeratio sequitur, epistolis attento animo perlectis, confidimus nostris fauturum esse partibus. Vide igitur lib. Il ep. 21, Hermogeni episcopo; lib. ep. 35, Hieraci presbytero; lib. II! ep. 70, Ophelio grammatico; lib. III ep. 270, Lampetio episcopo; lib. III ep. 282, Archontio remp. gerenti; lib. IV ep. 205, Olympio presbytero, scholastico; lib. V ep. 219, Theodoro diacono. Cum his litteris conferri possunt aliæ permultæ, quibus Isidorus, se viris illis petulantibus et luxuriosis epistolas sæpius misisse, plane declarat; velut, lib. 11 ep. 67, 90, 323, 397; lib. v, ep. 84, Cum igitur Isidorus ipse multis locis declaraverit, se Eusebio episcopo, Zosimo, Maroni, Martiniano et Eustathio presbyteris litteras misisse, vix intelligi potest quomodo Heumannus omnes , quæ ad homines istos datæ sunt, epistolas in umbra scholastica, ut ipse ait, compositas, neque ad eos quorum præfisa sunt nomina missas fuisse, statuere potuerit; præsertim cum ipse p. 45 se Isidori epistolas perlegisse, justaqne adhibita attentione perlustrasse affirmaverit. At non sufficit aliorum opiniones refutasse, verum meam de Isidori epistolis sententiam explicabo, quain, si fieri potest, veterum scriptorum testimoniis firmisque, quæ ex ipsis hujus viri litteris deprompta sunt, argumentis, probari oportet. Ego autem verum sensisse arbitror Schrockhium (a), qui plurimas Isidori epistolas non ea forma qua in editis excusæ sint exemplaribus, ab auctore scriptas esse, sed a monachis excerptas ad nostram usque ætatem pervenisse, acute conjecit. Cum vero ipse argumentis hanc suam sententiam probare ab instituti ratione alienum esse censuerit, nobis hæc relicta est provincia. Favet autem, ut equidem arbitror, Schrockhii conjecturæ illud Irenæi dictum, quod prima jam attulimus hujus commentationis parte, cujusque verba huc spectantia hæc sunt: Has omnes beati Isidori (epistolas) excerpsi et transtuli èx epistolis ejus duobus millibus.» Quæ verba duplici quidein modo explicari possunt. Nam Irenæus, uti Lupus præclare notavit, non omnes Isidori epistolas in vetustissimis illis Acœmetensis monasterii codicibus perscriptas, verum eas tantum quæ ipsi usui (a) Schrockh. Hist, eccl. vol. XVII. p. 526. dicere voluisse, nisi se e multis Pelusiotæ epistolis quasdam suæ opinioni faventes elegisse casque transtulisse. Attamen tum verbis, tum rei mihi quidem videtur esse aptior altera horum verborum explicandi ratio. Statuo enim, Irenæum verb.s illis hanc subjecisse sententiam: Has omnes Isidori epistolas non ad verbum descripsi, sed excerpsi, excerptasque in meum transtuli opus. Et certe operam perdidisset, nisi ea tantum Isidori verba, quiLus sententiam suam probari posse judicabat, verum etiam quæ ad rem prorsus non pertinebant, onmia nempe quæ formam spectant epistolicam, salutationes aliaque ejusmodi, descripsisset. Quod cum tam facile sit intellectu, non solum Irenæum, verum multos harum epistolarum descriptores idem sensisse arbitror. Neque qui Isidori litteras quæ in editis Patrum exstant catenis, cum illis quæ in editione Parisiensi excuse sunt, conferet, hanc sententiam pro mera habebit hypothesi. Etenim ex instituta comparatione catenarum auctores Pelusiote epistolas non religiose descripsisse facillime intelligitur. Quod etsi exemplis quibusdam statim possim ostendere, tamen, cum ab instituti nostri ratione non alienum sit, omuia quæ catenas cum litteris a Chatardo, Rittershusio et Schotto editis comparantes notavimus, cum lectore communicare benevolo, et cum, probata aliis quoque argumentis Schrockhii sententia, ad hanc rem recurrendum sit, bic nobis omnia illa liceat omittere. Deinde autem ex eo quod plurimæ Isidori epistolæ omni carent forma epistolica, eas non sic uti in editione Parisiensi exstant, ab auctore scriptas esse jure colligitur. Cf. lib. 1, ep. 103, 161, 228, 236, 238, 244, 279, 294, 295, 296, etc. Tertium et quidem gravissimum, quo hanc de Isidori epistolis sententiam conamur probare argumentumi ab epistolis quæ bis in editis exstant exemplaribus petitum est. In his enim maximam partem ad verbum sibi respondentibus interdum fit, ut res in altera multis verbis exposita, in altera paucis absolvatur; ut cogitatum in hac prorsus omissum in illa adjiciatur, ut denique miræ reperiantur muito- () rum verborum transpositiones. Quæ omnia, ut equidem arbitror, tum demum recte explicare poteris, si Schroeckhii favebis sententiæ. Sed ut lector quisque de hac re judicare possit, exempla quædam afferantur necesse est. LIB. II, EP. 162. Ἐπειδὴ γέγραφας θαυ μάζειν, ὅπως τὸ ἱερᾶσθαι Ζώσιμον τὸν δοκοῦντα εἶναι πρεσβύτερον δεινὸνόν, οὐ δεινὸν εἶναι δοκεῖ τῷ παρανόμως αὐτὸν χειLib. V, Ep. Ἐπειδὴ γέγραφας θαυ μάζειν, ὅπως τὸ ἱερᾶσθαι Ζώσιμον δεινὸν ὄν, οὐ δεινὸν εἶναι δοκεῖ τῷ παρ ρανόμως χειροτονήσαντι· ἀντεπιστέλλω ὅτι σὺ μὲν (b) codd. Vat. 649, et Alt.

μοτονήσαντι, φήσαιμι ὅτι αὐτὸς μὲν ἀπὸ μισοπονήρου και φιλαγάθου τρόπου δικαίως ἀγανακτεῖς· οὐδεὶς γὰρ πρὸς τοῦτ᾽ ἀντερεί (α). Ἐγὼ δέ σοι κάκεῖνο παραινέσαι δίκαιον ψήθην, καθαρὰν κακηγορίας τὴν γλῶτταν διατηρῆται. Εἰ γὰρ κἀκεῖνος μυρίων, ὡς γέγραφας, ἐστὶν ἄξιος θανάτων, μηδὲ (c) τῇ τιμῇ βελτιωθείς, ἀλλ' ὅπλῳ κακίας τῇ ἱερωσύνῃ χρησάμενος καὶ τολμῶν τὰ ἀτόλμητα· διὸ καὶ παρὰ τοῦ ἀδεκάστου κριτοῦ, εἰ μὴ γνωσιμαχήσεις, σφοδροτάτας ἀπαιτηθήσεται δίκας· οὐ γὰρ ἄδικος ὁ Θεός· ἀλλ᾽ οὖν (α) τὸ σαυτοῦ στόμα μιαίνειν οὐκ εἴης δίκαιος, τὰς μιας ρὰς ἐκείνου πράξεις έχε κωμῳδῶν. LIB. 1V, EP. Ἡ ἐκ φιλαρχίας, οι μαι, ἢ ἐκ προλήψεως, δύο δυσκαταγωνίστων παθῶν, τὰς αἱρέσεις τετέχθα:· οἱ μὲν γὰρ (ε) ἐν τοῖς ὑπηκάνοις μὴ ἀξιώσαντες εξ. ναι, μηδὲ καταδεξάμεναι νεωτέρας διδασκαλίας σπέρμα καταβεβλήκασι, τοῖς καθεστῶσιν ἐμμένειν μὴ καταξιώσαντες LIB. I, Br. 271. Η φύσις ἡ ἀνθρωπεία, θαυμάσιε, οὔτε ἀνεπίδεκτός ἐστι κακοῦ, οὔτε φυσικώς κέκτηται τὰ κακὰ· ἀλλὰ γνώμη ταῦτα προςιεμένη τὴν τῶν καλῶν (β) ὑπομένει ἀπόπτωσιν. Lib. 1. ep. 272. Εκεῖνα ὁ γέγραφας (α) Αντερεῖν codd. iidl. DE SCRIPTIS ISIDORI PELUS ἄνθρωπος, ἀλλ' ὁ δεύτερος αὐτῷ τὴν προτέραν μορτὴν ἀποδέδωκεν, ἐν ἐκεί. νῃ ἀφράστως γενόμενος, καὶ ταύτην θεοπρεπῶς διορθωσάμενος. ἀπὸ μισοπονήρου τρόπου καὶ ὁ πρῶτος πέπονθεν εἰκότως ἀγανακτεῖς· οὐδεὶς γὰρ πρὸς τοῦτο ἀντ εἶποι. Ἐκεῖνο δέ σοι παραινέσαιμι, καθαράν και κηγορίας τὴν γλῶτταν διαφυλάξαι· εἰ γὰρ ἐκεῖ νος μυρίων ἄξιος, ὡς γέγραφας, σκηπτών, μηδὲ τῇ τιμῇ βελτιωθείς, ἀλλ' όπλω κακίας τῇ ἱερωσύνη χρησάμενος, καὶ τολμῶν ἀτόλμητα· ἀλλὰ σύγε τὸ σαυτοῦ στόμα μιαίνειν οὐκ ὀφείλεις, τὰς μιαράς ἐκείνου πράξεις εκτρά. γῳδῶν, καὶ τὴν τῶν τρόπων σκαιότητα διηγούμε νος. LIB. V, EP. Η ἐκ φιλαρχίας, οἶμαι, ἢ ἐκ προλήψεως, δύο τὰς αἱρέσεις τετέχθαι (h) • οἱ μὲν γὰρ ἐν τοῖς ὑπ ηκόοις μὴ ἀξιώσαντες εξ ναι· οἱ δὲ μετὰ τὸ προληφθῆναι, διδαχθῆναι μὴ καταδεξάμενοι, νεωτέρας διδασκαλίας σπέρματα και ταβεβλήκας, τοῖς καθε στηκόσιν ἐμμεἶναι μὴ ἀξιώσαντες. (δ) Κατηγορίας coll. Bav. (c) Μηδέν cod. Βav. LIB. V, EP. 474. Παύλῳ. Τὰς ἀρετὰς τίμα, μὴ τὰς εὐημερίας θεράπευε· αἱ μὲν γὰρ ἀθάνατόν εἰσι χρῆμα, αἱ δὲ ῥᾳδίως σβένγύνται. τῆς σωτηρίας ἐξέπεσεν, ἦν αὐτῷ πάλιν ὁ δεύτερος ἐξ αὐτοῦ ἀποδέδωκεν ἄνθρωπος, ὁ τὴν ἀληθῆ φύσιν ἡμῶν ἐν ἑαυτῷ ἐπιδεξάμενος (j). Θεός γὰρ ὢν ἀληθῶς, γέγονεν ἄν· θρωπος ἀληθῶς· ἐκ δύο φύσεων (Κ) εἷς Υἱὸς ὢν τοῦ Θεοῦ, οὐ τραπεὶς ὅπερ ἦν ἐν τῷ γενέσθαι ὅ ἐσμεν. LIB. II, EP. 136. Παύλῳ περὶ ἑορτῶν. Τὰς ἀρετὰς τίμα, μὴ τὰς εὐημερίας θεράπευ:· αἱ μὲν γὰρ ἀθάνατόν εἰσι χρῆμα, αἱ δὲ ῥᾳδίως σβέννυνται. Καὶ ταῦτα μὲν εἰς τοσοῦτον. Μὴ ἀγνόει δὲ ὅτι ὁ Θεὸς ταῖς ἑορταῖς καὶ πάλαι καὶ νῦν ἐγκατέδησε τῶν εὐεργε σίων τὰ ὑπομνήματα, ἵν' οι πανηγυρίζοντες έναυλον τὴν τούτων μνήμην ἔχοντες, μὴ εἰς μέθην, ἀλλ᾽ εἰς εὐχαριστίαν καὶ ἀρετὴν τρέποιντο. δυσκαταγωνίστων παθῶν, His, quas ultimo loco attulimus, litteris inter sese collatis solis luce clarius apparet, virum qui huic Isidori epistolae addidit inscriptionem περὶ ἑο τῶν, quique longiorem ejus tradidit recensionem, cam si non ad verbum, at certe religiose descripsisse; lunc vero ethicum illud præceptum magni æstimantem, et quid Pelusiota de festis censuerit parum curantern omisisse. Quæ mea sententia mirum in modum eo confirmatur, quod Cotelerius in Ecclesia Græca Monumentis in codice manuscripto, ex quo Patrum apophthegmata ad ethicen spectantia collegit, primam tantum hujus epistolæ partem exstare tradidit. LIB. I. EP. 503. Η φύσις ἡ ἀνθρωπεία, θαυμάσιε, οὔτε ἀνεπίδεκτός ἐστι κακῶν, ούτε φυσικῶς κέκτηται τὰ κακὰ, ἀλλὰ γνώμῃ καὶ ῥαθυμία τὴν ἀπόπτωσιν ὑπομένει τῶν χρηστῶν· ὅπερ καὶ ὁ πρῶτος πέπονθεν ἄν θρωπος καὶ τῶν ἔρων Ούν γε Codd. Vat. 649. et Alt. (ε) Οίμαι addit codd. Bas. Χρηστών coil. Iuv. (g) Stypapa cod. Vat. 649. et Alt. (*) Τετάχθαι codd. Vat. 651, et Alt. (í) 'E§ cúpavoŭ codd. Vat. 619, Alt. et Bavar. Postremo in medlium proferre placet, quas p. 47 ultimo loco attulimus Isidori epistolas: LIB. V, EP. 221. Εὐτονίῳ διακόνῳ. Ἴσθι, ᾧ ἀγαθὲ, ὅτι εἰ αἱστὰ καὶ φορητά και εξίατα πταίσοιμεν, καὶ πάθοι μέν τι ἐνταῦθα δειLIB. III, EP. 203. Εὐτονίῳ διακόνῳ (m). Εἰ μὲν οιστὰ καὶ φο ρητά (κ) καὶ εὐίατα ἁμαρ τήσαντες, πάθοι μέν τι ἐν ταῦθα χαλεπὸν ἀποτριβά () Επιδειξάμενος cod. Bav. (*) Έν δύο φύσεσιν Chat. et Bill. Tom. 1, p. 188. (…) Ευσταθίῳ διακόνῳ cod. Vat. 630. (n) Sic scribendum esse ex illa libri v epistola conjecimus. Chatardus excudi curavit, εἰς τὰ καὶ φορ.; Rittersh., εἰς καὶ τὰ φορ. οἱ καὶ τὰ φορ Cod. Vat. G30,

νῦν, ἀποτριβόμεθα τὰ πταίσματα· εἰ δὲ ἀπάνθρωτα καὶ δεινὰ, κἀκεῖσε τις μωρηθησόμεθα, κουφότερον μὲν, εἰ κανταῦθά τι πάθοιμεν, βαρύτερον δὲ, εἰ ἀπαθεῖς ἀπέλθοιμεν. Αλλ' ἵνα μὴ λέγειν ἔχοις, ὡς αὕτη ἀπόφασίς ἐστι καὶ οὐκ ἀπόδειξις, διὰ μαρτυριῶν ἀξιόχρεων βαδιεῖται ὁ λόγος. Περὶ οὖν τῶν δ ἐνταῦθα ἀποτριβομένων τὰ πταίσματα, μάρτυς παραγραφὴν μὴ ἐπιδεχόμε· νος ὁ θεσπέσιος Παῦλος, λέγων περὶ τῶν ἀναξίως τῶν μυστηρίων μετειληφότων· διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρῥωστοι, καὶ κοιμῶνται ἱκανοί. Εἰ γὰρ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα· κρινόμενοι δὲ ὑπὸ Κυρίου παιδευόμεθα, ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν. Καὶ τὸ εἰρημένον δὲ πρὸς τὸν ἀποτηγανιζόμενον πλούσιον, ταύτης ἐστὶ τῆς ἐννοίας, ὅτι ᾿Απέλαβες τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, ὁμοίως δὲ καὶ Λάζαρος τὰ κακά· τουτέστιν· Εἰ πέπρακται σοί τί χρηστὸν, τοῦτ᾽ ἀπείληφας, τρυφήσας καὶ μηδεμιᾶς πειραθείς μεταβολῆς· εἰ δέ τι κἀκείνῳ πεπλημμέληται, τοῦτ' ἀπείληφεν ἐν τῇ ἀπαραμυθήτῳ πενίᾳ δεδαπανημένος. Περὶ δὲ τῶν κάνε ταῦθα δεδωκότων δίκην, κἀκεῖ δωσόντων, αὐτὸς ὁ κριτὴς ἐν Εὐαγγελίοις ἀπεφήνατο 'Ανεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρων, ἢ τῇ πόλει δεδώκασι δίκην καὶ Σοδο μῖται καὶ Ἰουδαῖοι, οἱ μὲν πυρὶ δαπανηθέντες, οἱ δὲ πολέμῳ καὶ λιμῷ παραδο θέντες, καὶ εἰς τοσαύτην ἀπορίαν καταστάντες, ὡς καὶ τῶν οἰκείων γεύσασθαι παίδων. Πάντως γὰρ ὑπ' ἐδόντας ἐλθεῖν ἡ ἀνάγκη ἐξεδιάσατο. Etsi equidem magnum inter singula harum epistolarum verba intercedere discrimen non inficior, tamen utramque epistolam Eutonio diacono scriptam esse intelligenti, atque cogitanti mihi de ingenti utriusque, si cogitationum series spectatur et connexus, similitudine, verosimile visum est duos. qui Isidori de pœnarum distributione sententiam afferre voluerunt, viros unam eamdemque illius epistolam diverso modo excerpsisse. Idem de mea quidem sententia statuendum est de illis, quæ p. 47 a nobis in medium prolatæ sunt epistolæ. AD PARTEM IT COMMENTATIONIS μεθα τὰ ἁμαρτήματα. Εἰ ἐκείνῃ. Καίτοι κανταῦθα δὲ ἀπάνθρωπα καὶ συγ γνώμης μείζονα, εἰ μὲν ἐνταῦθα δοίημεν δίκην, κἀκεῖ δώσομεν, κουφοτέραν δέ. Εἰ δὲ τἀνταῦθα διαφύγοιμεν, ἄκρατον καὶ ἀπαραμύθητον ὑφέξομεν ἐκεῖσε την τιμωρίαν. Ει δὲ ἀποφάσεις (α) ταῦτ' εἶναι ἡγῇ, ἐγγυήσονται αἱ θεῖαι Γραφαί. Περὶ μὲν γὰρ τῶν εὐίατα ἁμαρτα νόντων ἔφη ὁ Ἀπό “στολος Κρινόμενοι δὲ, ὑπὸ τοῦ Κυρίου παιδευόμεθα, ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ και τακριθῶμεν. Περὶ δὲ τῶν ἀνίατα πταισάντων, κἀνταῦθα μὲν δεδωκότων δίκην, κἀκεῖ δὲ ἑωσόντων, αὐτὸς ὁ κριτής Εφη Ανεκ τότερον ἔσται γῇ Σοδό μων καὶ Γομόρρας (c), ὡς κανταῦθα μὲν δεδωκότων, κἀκεῖ δὲ δωσόντων μὲν, ἡμερωτέραν δέ. Περὶ δὲ τῶν ἀπαραμύθητον καὶ ἄκρατον ὑπομενόντων την κόλασιν, φησίν· 'Ανεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρων, ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ, τῇ τοὺς θείους κήρυκας δηλονότι ἀπελασάσῃ. Τοὺς γὰρ ἐνταῦθα δίκην δεδωκότας τοῖς μὴ δεδωκόσι παραβαλών, καὶ ἡμερωτέραν φήσας αὐτοὺς δώσειν, ἀσύγγνωστον καὶ αργαλεωτάτην ἀπέφηνε τῶν ἐνταῦθα μὴ δεδωκότων δίκην την τιμωρίαν. (α) Cod. Vat. 650, ἀπόφασιν. Cod. idem, ἁμαρτόντων. (c) Cod. idem, Γομόρρων. Idem eodem (d) Fabric. Bibl. gr. 1. c. p. 254. Joco Isidori epistolas complures a Leontio Byzantino Jaudatas esse tradit, in illisque unam ad Theonem, quam, ut ipsius utar verbis, in editis diu incassum queras. Vult autem ut ex indice scriptorum in Leontii contra Nestorium libros (p. 474 ) apparet, eam fesiotæ ad Theonem epistolam significare, quam ille in primo contra Nestorium et Eutychen libro protulit. Cf. Maxima biblioth. VV. PP. tom. 1x, p. 681. In eo tainen fallitur Fabricius. Exstat Quo accepto, epistolarum numerus • quem supra indicavi, imminueretur, nisi Fabricius (d) notaret Michaelem Glycam in epistola 81, ad Joannicium, citasse Isidorum Pelusiotam οὕτως ἐν ἐπιστολαῖς λέγοντα· «Ὥσπερ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου ὑποπεσὸν τοῖς ὁδοῦσι τοῦ ᾅδου φθοράν μὲν τηνικαῦτα ἐδέξατο, διαφθορὰν δὲ οὐκ εἶδεν, οὕτω καὶ νῦν αὐτὸ τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου τοῖς ὁδοῦσιν ὑποπίπτον τοῖς ἡμετέροις φθορὰν μὲν ὁμοίως ὑφίσταται, διαφθορὰν δὲ οὐκ ἔγνω, ἀλλ᾽ εὐθέως ἀφθαρτιζόμενον τῇ τῆς ψυχῆς οὐσία δίδοται μόνον, ἀλλὰ καὶ εἰς αἰῶνα συμπαραμένει ταῖς τῶν δικαίων ψυχαῖς. ο Quæ verba equidem inter epistolas a Chatardo, Rittershusio et Schotto editas invenire non potui. Quare, si illa revera ab Isidoro scripta esse censes, habes ejusdem epistolas mille nongeutas nonaginta octo superstites typisque expressas. Sed illum multo plures scripsisse est verosimillimun. Nam ex eo, quod Farundus (e) duo tantum epistolarum millia commemoravit, nihil aliud mihi quidem consequi videtur, quam hunc eas omnes non habuisse cognitas. Suidas (f) vero novem et Nicephorus (g) decem millia ab Isidoro scriptas esse affirmarunt. Quorum testimoniis, etsi illos numerum auxisse largiamur, apparet tamen multo plures exstitisse Isidori epistolas ac penes nos sunt editæ. enim eadem hæc epistola libro primo ubi locum 360 tenet. (e) Facund. Defens. trium cap., lib. II, cap. 4. () Suid. s. v. Ισίδωρος· Επιστολάς, inquit, έρ μηνευούσας τὴν θείαν Γραφήν γ' γέγραφε, καὶ ἐτέ ρας ζ', καὶ ἄλλα τινά. Sic ferre codd. emendatos tesLatur Sirmondus ad Facundi l. c. (ς) Niceph. Hist. eccl. lib. xiv, cap. 55: Πολλά μὲν αὐτῷ ἐγράφη ὠφελείας ἁπάσης έμπλεων· μάλιστα δὲ ἐπιστολαί, χάριτος παντοίας μεσταί, θείας τε ἅμα καὶ ἀνθρωπίνης, ὡσεὶ χιλιάδες δέκα, δι' ὧν πᾶσάν τε τὴν Γράφην σαφηνίζει, καὶ σύμπαν ἦθος παιδεύει διδασκαλικώτερον ποιούμενος τὴν ὑφήγησιν.

APPENDIX. CODICES MSS. PARTIS SECUNDÆ APPENDIX DUPLEX. COLLATIO EPISTOLARUM QUÆ IN EDITIS ET INEDITIS PATRUM CATENIS EXSTANT. Vide infra ad calcem Epistolarum Isidori. PARTIS SECUNDÆ APPENDIX III. ISIDORI PELUSIOTÆ EPISTOLARUM CODICES MANUSCRIPTI. niana anno 1605, græce et latine editæ sunt (curante Rittershusio). In fine codicis habetur index alphabeticus initiorum epistolarum Gretsero ediCodices quatuor Acæmelensis monasterii omnium quæque omnes ex hoc codice in officina Commelivetustissimi continuerunt, uti Irenæus et auctor anonymus, quorum testimonia p. 13, 14, a nobis allata sunt, tradidere, duo millia epistolarum, quas easdem fuisse, atque nos habemus excusas, arbitrantur Tillemontius et Fabricius; neque ego, quo doctissimorum virorum sententia aut debilitetur aut confirmetur, quidquam possum proferre. Billii et Chatardi codices. Jure antem mireris eorum negligentiam et incuriam, qui Isidori epistolas ediderunt, neque codices, quibus usi sunt, accurate descripsere. Etenim Chatardus in sua ad Godofredum Billium Epistola, quæ editioni ejus præfixa est, p. 4, Ludovicus, inquit, Barus præter alia multa exemplaria hujus nostri Isidori græcas epistolas ex museo Cardinalis Sirleti eleganter scriptas fratri tuo, interpreti nostro, misit. Quæ ei tanto gratius fuere, quanto magis depravati erant et mendis scatebant codices illi, quibus tum utebatur. Neque alibi accuratiorem horum codicum descriptionem invenire potui. Rittershusii codex Bavaricus. Eodem jure Rittershusium quoque vituperare licet, quippe qui in epistola ad Janum Gruterum, editioni ejus præfixa, nihil de codice, quo usus est, dicit, quam sibi illum e bibliotheca principis Bavaria esse traditum. Sed Hardtius in catalogo CODD. bibl. reg Bav., vol. I, p. 247, 248: Cod. XLIX, est chartaceus, inquit, charta solida et lævi, titulis et initialibus ininiatis, litteris minutis et elegantibus, cum correctinnibus marginalibus, in-folio, a Petro Carneade Epidaurio Venetiis exaratus, sæc. XVI, foliorum numero 420, optime conservatus et inscriptus. ContiBentur autem eo: fol. 1. - fol. 175. • Επιστολαί τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου εἰς τὴν ἑρμηνείαν τῆς θείας Γραφῆς περὶ τῆς τοῦ πάντος δημιουργίας εἰς τὸν στέφανον ἐνιαυτοῦ καὶ τροχού. γενέσεως. — Sunt epp. 659, quarum prima luidorum episcopum, ultima ad Pauluun data est; tus. ▸ fol. 173. fol. 250. Exstant aliæ Isidori epistolæ 489, quarum prima ad Nilum (lib. I. ep. 1), ultima ad Zosimum (lib. II. ep. 298.) scripta est, easque Hardtius cum editione. Veneta, quæ prodiit anno 1745, contulit, quodque, ut ipse dicit, in illa diversum fuit, notavit. Fieri autem non potuit quin omnes, quas exscripsit ille, scripturæ diversitates ad epistolarum pertinerent inscriptiones, com latine tantum in illa editione exstent Isidori epistolæ. Quare operam omnino videtur perdidisse, præsertim, cum omnia fere a Rittershusio jam notata essent, his tantum exceptis: Ven. Lib. I. ep. 394, cod. Bav. 'Exdíxy ed. Ven. Ecdicio. lib. 11. ep. 109. Bav. Mapwv.. Marco. Aphrasio. lib. II. ep. 235. Bav. Пap psσ6τέρῳ lib. II. ep. 161. Bav. 'Appodioiw. - Ven. Hermino comiti. · Ven: Huic vero libro manuscripto similis est ejusdem bibliothecæ cod. L., in quo inde a fol. 249 eædem exstant Isidori epp. Hardtius enim 1. 1. p. 277, Quum ab iis, inquit, quæ in cod. 49. habentur, non differant, lectoren ibi remitto plura quæsiturum. Cæterum a Hardtio edoctus quæ Montefalconius in Bibl. bibl. p. 588. E. n. xcv. et xcvi. de duobus his codd. tradidit facili opera et supplere poteris et corrigere. Cf. Harles ad Fabr. Bibl. græc. vol. X. pag. 482, lin. 2 — lin. 7. Dicenti vero mihi de Rittershusii codice Bavarico liceat etiam alios ejusdem bibliothecæ coinmemorare libros manuscriptos, in quibus Isidori epistolarum extant fragmenta. Cod. cclxxvii. fol. 332. Toù ȧylov 'loidúpov tOÛ Πηλουσιώτου ἀπόκρισις περὶ τῆς βραχυλογίας τοῦ Ildrap hµŵr. — cf. Hardı. 1. 1. Vol. III. p. 165.

$5 AD PARTEM 11 COMMENTATIONIS Cod. CCCLXXVI. Istówpov toÛ Пnlovsiwtov nept plut. 86. exstare affirmat, quarum duplicem dent τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἀναστάσεως. — Init. Λίαν θαυμάζω καὶ ἐκπλήττομαι Fin. - μὴ ἠληθευκέναι δυσχυριζόμενοι. Cf. Hardt. 1. 1. vol. iv, p 184. Schotti Codex. Uti Chatardus et Rittershusius, ita Schottus de codice, quo usus est, Vaticano nihil dixit. Francisci Arcudii codices sex. Vaticanus 649. Vaticanus 650. Altæmsis 1. Altæmsis 2. Sfortianus, qui idem forsitan est atque ille, quem Montefalconius, codices Cardinalis Sfortiæ enumerans, cf. Ejusd. Bibl. bibl. p. 699, D. Isidori epp. 58. continere tradidit. Cæterum in alio ejusdem bibliothecæ manuscripto exstant Pelusiotæ ad Theognostum presbyterum de triduo resurrectionis, et ad Timotheum lectorem de eadem re epistolæ. Cf. Montefalc. 1. 1. p. 699, B. Barberinus 6. De omnibus his nos quoque accuratius agere non possumus, quia Petrus Possinus, qui Arcudii edidit collationes, ne verbo quidem illos descripsit; neque In aliis codicum catalogis eosdem commemoratos invenimus. Codex bibliotheca Cardinalis Ottoboni continet Isidori epistotas M. - 185 A. recensionem, alteram secundum ordinem quo litteræ in codicem exhibentur, appositis singularum Neinitiis, alteram secundum litteras alphabeti. scio autem num hic codex idem sit, atque ille, quem Montefalconius 1. 1. p. 106, in eadem bibliotheca exstare, et epp. 312 continere tradidit. Codices bibliothecæ S. Marci Venetiis. 1) Jam Sixtus Senensis in quarto bibliothecæ sanctæ libro se codicem, Isidori epistolas 1148 continentem, ibi reperisse tradidit, eumdemque, teste Fabricio, Montefalconius, in diario Italico p. 42, sæculo XIV, exaratum niemorans, epistolas 1200 continere testatur; quibuscum conferas librorum manuscriptorum, quos Bessarion Venetorum dono dedit senatui, catalogum, quem idem Montefalconius in Bibl. bibl. p. 467-477 exhibet. Commemoratur enim in hoc p. 473, Isidori epistolarum 1148 codex chartaceus. Finito autem hoc catalogo p. 477, Ex tanta, inquit Montefalconius, supellectile hanc solum brevissimam codicum notam accipere potui: • Codex sæculi XIV. Επιστολαί τοῦ ἁγίου Ισιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου εἰς τὴν ἑρμηνείαν τῆς θείας Γραφῆς· περὶ τῆς τοῦ παντὸς δημιουργίας. Initium epistolæ prinæ est επειδή κυκλικόν ἐστι τοῦ χρόνου τὸ σχῆμα (hoc etiam ab Sixto Senensi notatum fuit.) — Epistolæ igitur, ita enimi pergit, ad diversos missæ numero 1200 quæ ad interpretationem sacræ Scripturæ conferunt, secundum ordinem librorum et versuum V. et N. T. digestæ sunt. Cum autem inter Cf. Montf. 1. 1. P. Isidori epistolas, quæ ad ter mille cusæ sunt, multæ Codex monasterii Cryptæ Ferratæ anno 986 post Christum scriptës, continet Isidori epp. 1600; cf. Montf. 1. 1. p. 199, B.- Ejusdem diar. Ital. p. 368. Ejusdem Palarographia græca p. 45, ex ed. Par. 1708. Codex in aliqua bibliotheca Romana, cujus nomen excidit Montefalconio, continet Isi - dori, Synesii et Libanii epistolas. Cf. Montf. 1. 1. p. 201, D. Codices Laurentiani. Bandinius in catalogo codd. gr. bibl. Laurent. vol. II, p. 606, n. v. codice xvi, plutei 60, contineri tradit: Τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου ἐπιστολαί đùv teyvoloyiq. Sunt autem epistole decem: 1) Ζηνοδότῳ. inc. Εἰ καὶ Νῶς τῆς οἰκείας 2) Ζευσίμῳ. inc. Ηδέως ἂν ἐροίμην σε 3) Οὐκ ἔστιν ἀδελφοὶ ἀσκήσεως πληροφορία 4) Ο τοῦ Θεοῦ ἱερεὺς ἐπειδὴ ἐγγίζει -- Β) Ζύμῃ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀφωμοίωται 6) Χρὴ τοὺς τὴν ἀνθρωπίνην εὐγένειαν 7) Ωσπερ οι ναυτικοί βρώματι - 8) Εἰ λόγοις ετρώθεις --- 9) Αρτος ὁ Κύριος κέκλητα: - 10) Εὐσεβίῳ ἐπισκέπῳ. inc. Ἠδύνασο ἐπικουρεῖν τεῖς βοηθείας προσδεομένοις. Idem Randinius 1. 1. tul. III. p. 298, n. iv. Isidori epp. 411 in cod, vm. D) in explanandis sacræ Scripturæ locis versentur, non ausim dicere easdem aut diversas esse ab iis, quæ in isto codice comparent. › Hactenus Montefalcpnius. Fabricius vero ex codicis initio, tôn xuxhenulli κέν ἐστι quod, uti jam a Cavco notatum sit, ex editis congruat, plures in hoc codice latere Isidori epistolas adhuc ineditas collegit. Sed erravit vir alioqui cautus et diligens. Etenim illud est initium primæ libri quarti epistole; quod jam a Rittershusio in nota ad hanc epistolam secunda adnotatum video, in qua ille, Id mihi, inquit, satis argumenti est præter alia, quæ domi haben, ex codice illo Veneto Bavaricum, unde has epistolas depromptas publici juris primi fecimas, descriptum esse. Quare et in editionis sue titulo excudi curavit: • Quartus liber nunc primum exit novus, ex codem cod. Bav., cui Venctus in Bibl. S. Marci respondet. Et sane id hujus viri favet sententiæ, quod llardtius in catalogo copp libl. Bav., cujus verba supra a nobis allata sunt, Rittershusii codicem a Petro Carneade Epidaurio sæc. XVI. Venetiis exaratum esse tradidit. Sed utut hare sint, id habeo certissimum, quod Laurentius Theupulus in græca divi Marci bibliotheca affirmat, scilicet, exstare in codice cxxvi, chartaceo, qui sæc. XIV, exaratum sit, S. Isidori Pelusiotæ epistolas 1148, casque omnes in editione Parisiensi jam excusas esse, præter unam Paulo ia-

APPENDIX. — CODICES MSS. scriptam, cujus initjum: “Ozɩ dei Empóvw; Exeɩv tỷ à num (lib. in, ep. 216), ultima autem ad Lycænam pel-Priores 484., sic deinde pergit, continent sacræ Scripturæ interpretationes: sequentes 175, circa varia argumenta versantur: postremæ 489 titulis carent, et fere omnes in primo et secundo libro prædictæ editionis reperiuntur; pleræque diversis ac in editis nominibus inscriptæ sunt. II. Eodem Laurentio Theupulo teste cf. 1. 1, p. 283. — Cod. Dxxv continet Isidori epistolas 13. 4) Zosimo. inc. Τῶν ἀνθρωπίνων ἁμαρτιῶν — 2) Adascelas jejunantes. inc. εὐθύνας ὑφέξων 3) flieraci clarissimo. inc. βίος ἄνευ λόγου 4) Eutomio diacono...... πάντα ποιούντων ἡμῶν. — 5) Eidem. inc. toľ; deɩvolç àvôpásı — 6) Archontio monacho. inc. τῇ λαβίδι λαβὼν — 7) Erinino. inc. ὑποθὲς τὴν Zɛipá o 8) Epagatho presbytero. inc. nypán χεῖρά σου ở Kupios tv từ pnspa — 9) Paulo Archimandrite. inc. mokkty w; yvwy - 10) Strategio. inc. páбdov καρυΐνην. — 11) Theopemplo. inc. τὴν συκήν οὐχ ἁπλῶς — 12) Lampecio monacho. inc. πολλαὶ προpásɛiç els 15) Theodulo..... oxavail φάσεις κάνει — 15) Gorgonio. inc. πολυδύναμον καὶ πολυθρύλλητον — Codices Vindobonenses. TỰ 1. Lambecius in commentariis de bibl. Cæs. Vindub. lib. v, p. 245. Cod. ccxci est, inquit, chartaceus, antiquos et bonæ notæ in quarto, sed in principio et fine mutilus, constatque nunc foliis trerentis undecim. › Continentur eo hæc: ‹ Primo, et quidem a fol. 1, p.1, usque ad fol. 300, p. 1, S. Isidori Pelusiotæ epp. 1000 de interpretatione sacræ Scripture, quarum quinque priores omnino desunt, sexta autem ad Arṣenuphium dimidia parte priori est mutila, atque incipit hæc his verbis: ἀλλ᾽ ἵνα μὴ παντελῶς φαντασθῶμεν — Ulima demum sive millesima ad Lampecium episcopum inseribitur, atque incipit hoc modo: Aaµnerių śniσκόπῳ. Διὰ τὰ περὶ Ζώσιμον. — Αλγῶ μὲν καὶ airò; xoµ:lñ — Operæ pretium autem fuerit has Isidori epp accurate conferre cum editionibus impressis. Forsan enim in hoc codice quædam exstant nondum edita. › Quam vero Lambecii opinionein falsam esse contendit Kollarius in edit. bibl. Lamb. tom. V, p. 509, ubi hæc exstant ejusdem verba: • Ceterum diligenter collato hocce codice cum Isidəri epistolis Parisiis anno 1638, a Morellio vulgatis, ne unam quidem ineditam, imo tres editas in codice nostro desiderari, comperi; scilicet cas quæ in editis lib.», n. 128, 277 et 297, leguntur. Deinde, sic enim pergit, in libros partitionem codex noster non agnoscit, neque ultra eam, quæ in vulgatis est libro 111, ep. 200, progreditur. › II Codex ccxcit, ejusdem bibliothecæ est, Lambecio I. 1. p. 216; et Kollario 1. 1. p. 520, 521, testihos, chartacens, antiquus, in- quarto, constatque folis trecentis sedecim. – Continentur eo: ‹ S. Isidori Pelusintæ epp. 93 de interpretatione sacrarum Scripturarum, quarum prima ad Palladium diaco- (lib. 1, ep. 179.) data est. Notandum præterea est inter epistolas unam esse, quam inter epp. a Rittershusio et Schotto editas non reperi, nempe duodecimam ad Thalelæum monachum, cujus titulus et principium: Θαλελαίων μοναχών. Αν τῇ σκηνῇ τῶν θεάτρων ἁρμόδιον, τίς σε οὐ κωμῳδήσει κ. τ. λ. Cf. Montefalc. Bibl. bibl. p. 550. B. 1. Codex ccxm. duodecim continet Isid. epp., quarum prima ad Theodosium scholasticum sic incipit: Το περισσὸν ἢ ἀλλότριον. — Cf. Montefalc. Bibl. bibl. p. 548. B. IV. Codex civ. est Kollario teste chartaceus, folioruin trecentorum et sedecim, sæc. XV. initio scriplus. Continentur autem, ut ilem in supplementorum ad Lambecii commentarios libro primo p. 644, 645 tradit, in eo inde a folio 281 Isidori Pelusiotæ epp. 414. - Auctoris quidem, ita pergit ille, nomen in exempli fronte non comparet, sed cum illud, tum etiam epistolarum numerum indicaverat Cl. Tegnagelius, præscripto suo manu hoc titulo: S. Isidori Pelusiotæ epp. quatuordecim et quadringente. 414. Hæc ille. Prima sine epigraphe incipit: Oi pèv ἅγιοι τῆς μοναχικῆς φιλοσοφίας κορυφαίοι και ήγε μόνες Data fuit ad Nilum monachum, quæ in impressis etiam exemplis primum locum occupat. Cæterum de hoc codice Forlosiæ nostri judicium erat hoc: Epistolarum, inquit, ordo idem plane est, ac is, qui in edit. Par. Jacobi Billii servatur; sed multas variantes ab illa lectiones obiter observaro nobis contigit. › Cf. Montef. Bibl. bibl. p. 562, A. Quod vero contendit Fabricius bibl. gr. lib. v. cap. 37, §. 3, p. 255, cf. ed. Harl. vol. x, p. 480, Lambecium libro 1, p. 149 testari codicem epp. 2000 gracum in bibl. Vindob. exstare, mihi quidem egregii hujus viri error videtur esse. Nempe Lambecius inde a p. 147 bibliothecam Constantinopolitanam ab Antonio Verderio etiam pluribus scatere mendis conatur probare. Quem ad finem catalogum librorum 174, a grammatico quodam exhibitum, eodem, quo illum excudi curavit Verderius, modo refert, simulque a Cæsareo hujus catalogi codice meliorem adjicit scripturam. Itaque allatis compluribus, quibus sententiam de Verderii bibliotheca suam probet, exemplis p. 149, in hunc pergit modum: ‹ Epistolæ, Isidori Pel. numero mille et duo. In codice Cæsarco scribitur yatáde dúo bis mille, sive duo millia. > Codices bibliothecæ Parisiensis. Cod. MDCCCXXXII continet epp. 1213, isque codex saeculo XIII exaratus dicitur. Cf. Montefalc. Bibl. bibl. p. 732, A, p. 775, D. Cod. dcccccxlix, epp. aliquot.— Cf. Montefalc. I. 1. p. 731, A. Cod. dcccclxvii, n. ix. epp. 7. Cod. MCCLIX, Isidori fragmentum de libris cano nicis. cf. Appendix ad Catal. CODD. Paris. vol. 11, p. 619. Cod. MCCCLXXII, n. 28, ep. 3, n. 33, ep. 1.

Cod. mmmxxvi, n. 6, epistolam ad Cyrum. Præterea quæ supra jam attulimus conferenda sunt. Codices Taurinenses. Codex CLXXII, fol. COMMENTATIONIS PARS IIL Lib. 1. ep. 2, 6, 9, 10, 13, 14, 15, 12, 8, 27, fol. 16. Isidori epistolæ. Cf. catal. CODD. hujus bibl. auctore Josepho Pasino vol. I, p. 259. Montefalc. Bibl. bibl. p. Idem Montefalconius p. 1597 codicem exstare tradidit hacce in bibliotheca, in quo exstarent Diadochi et Isidori Pelusiot:e Ascetica. In bibliotheca monasterii S. Germani exstal teste Montefalconio 1. 1. p. 1128, E, codex, quo continentur 6 Isidori ad Cyrillum epp. Codex Gudianus. In bibliothecæ Marguardi Gudii catalogo, qui prodiit Kiloni 1706, commemoratur p. 543 liber manuscriptus in-8, in eoque complures tov ¿ylou Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου epistolae exstare dicantur. Exstant autem in eo, quem summa doctissimi Eberti mihi concessit liberalitas, epistolæ septem. 4) Lib. I, ep. 209. Inscriptio epistolæ deest in cod. Lin. 1. el ti màávn; špodov des. in cod. — 2. P. C. Ρ. εισέφρησε, Γ. ἐπεισέφρησε — 6. Ρ. τοῦτο θεοῦ, α. τοῦτο τοῦ Θεοῦ 7. Ρ. τυγχάνειν, C. τυγχά 2) Lib. I, ep. 213. 3) Lib. I, ep. 214. Ρ. Δομιτίῳ. Ε. Δομετίῳ. Crete rum ep. inscr. deest in cod. lin. 1. d deest in cod. - 4. Ρ. ευτέλειαν, C. ἀτέλειαν. 8. hµiv deest in cod. G. ἀφεῖσαι. 5. Ρ. φεῖσα, 4) Lib. 1, ep. 215. Inscriptio deest in cod. Lin. 2 Ρ. ἐφαρμόζει, Ο. ἀφαρμόζει. — 9. Ρ. μετ' αὐτῶν, Ο. μὴν 5) Lib. I, ep. 216. Ζήνωνι πρεσβυτέρῳ deest in cod. Lin. 6. Ρ. καὶ ἐκεῖνος, G. κἀκεῖνος. - 9. Ρ. ἔλεγ χον, Ο. εἰς ἔλεγχον. 6. Lib. I, ep. 217. P. ti ati, C. Zhvwvt. Lin. 1. El deest in cod. 1. à deest in cod.. - 2. τὰ deest in cod. - 3. Ρ. ὑπεραίροντα, C. ὑπεραίρονται (fors ὑπεραίρων ταῦτα). 5. Ρ. Έλεος, C. ἔλεον. 5. P. napá, C. nept. 7) Lib. I, ep. 31. In cod. epistola omni caret inscriptione. lin. 5. ἐν ὀλίγαις ὥραις τὴν αἰώνιον ἑαυτῷ κατασκευάζων κόλασιν des. in cod. 4. πᾶσαν deest in cod. 5. πολύτρεπτον deest in cod. 6. μᾶλλον deest in cod. - 6. γνωρίζεσθαι deest in cod. — 8. Ρ. τυγχάνουσιν, C. εἰσιν. Codices Upsalenses. Cf. Catalogus centuriæ librorum rarissimorum manuscriptorum et impressorum, qui asservantur in bibliotheca academia Upsalensi, anetore Sparvenfeldelio. Upsala 1706. I) Codex. xvi, inde a p. 445. 'Exλoyh in twV ἐπιστολῶν Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου. Continet epistolas 131 et quidem: Lib. 11. ep. 30, 76, 86, 165, 105, 214, 293. Lib. 1. ep. 49, 66, 67, 68, 74, 124, 129, 137, II) Codex XLIV. inde a p. 196. 'Idúúpou toū IIrλovσιώτου ἐπιστολὴ, quæ sic incipit: ἀκοαί με σκληραί ἐξετ. τοῦ αὐτοῦ. · lib. 1. ep. 390. inc. to μάχαις χαίροντα καὶ θορύβοις τερπόμενον sq. Codices Bodleiani. G Montefalconius in Bibl. bibl. p. 645 codicem cxcix sex Isidori epp. continere tradidit. At in catalogis librorum mss. Angliæ et Hiberniæ in unum collectis, qui prodierunt Oxoniæ 1697, inter quos cata - logus bibliothecæ Bodleianæ primum locum tenet. traditum est codicem cxcvu bibliothecæ Barocciana cum Bodleiana conjunctæ continere Isid. Pel. epp. 6 et quidem: Lib. 1. ep. 349, ep. 455, ep. 359, ep. 153, cp. 37, ep. 151. Deinde in codice ccxIII exstant Isidori epp. Cæterum reperiuntur Isidori dicta in cod. v. - cod. LXXVI. - eod. ccxc. n. 19. cod. ccxcl. n. 5. cod. Dccx. n. 2. Codex Wellensis. In altero catalogorum illorum volumine, quod librorum mss. ecelesiarum cathedralium et aliarum celebrium bibliothecarum continet catalogos, commemoratur p. 404, n. 4054, codex ecclesiæ Wellensis in-ſolio, in quo exstare dicuntur Isidori Pel. epp. Codex Nanianus. Inter græcos codices, qui apud Nanios patricios Venetos asservantur, exstat, ut ex illorum catalogo, qui prodiit Bononiæ 1784, videre licet: Codex cxxvII. n. 18. qui Isidori continet epp. Cæterum cf. cod. xxxvI. p. 46. cod. Lxx. n. iv. p. 135. cod. xci. n. 11. p. 180. Falso autem Harles ad Fabr. Bibl. gr. vol. X, p. 481, not. m, col. 2, vers. fin. complures Isidori epistolas in aliquo bibliothecæ Paullin; codice Lipsiensi exstare affirmat. Male enim hæc verba: «Isidori in libros Scripturæ, quæ e catalogo bibliothecæ illius, a Fellnero edito, Montefalconius in suam Bibl. bibl. retulit cf p. 595, E, - videtur intellexisse. Continet enim codex, de quo Fellnerus agunt et Montefalconius, commentationes Isidori Hispalensis in multos Scripturæ sacræ libros, aliaque hujus viri scripta philosophica.