Bellarmin. De gratia primi hominis, cap. 12, pro- Garmathones fe to Septuaginta in c. 11, v. 18, Jeremiæ vertunt Geɔu Nilum, ubi vulgata versio, flumen. Etenim Gehon secundum ex quatuor fluminibus e paradiso terrestri promanantibus Hebraice scribitur fi quod Paguinus ex characterum Hebraicorum vi ex primit Latine Ghichon, Genesis loco laudato: de ducitur autem ab Hebraica radice magavach, quod est erumpere, et cum impetu emanare. Alii deducunt Gachan, quod significat actum reptilium gradientium super pectus, ac ventrem, seque trahentium in similitudinem Auvii. „Quare nonnulli interpretantur Gehon pectus, seu ventrem; Græci scriptores yewv, non quod alludant ad yv, seu yalav, scilicet terram, quod Græci poterant opinari, propter limum, et ad vocem Hebraicam exprimendam, sicut etiam facit Latinus interpres, qui non legit cum vocali i longa, scili cet chiric gadol in prima littera, sed fim cuín vocali tsere, seu e longa, in quo tam Græci, quam Latini distinguunt flumen hoc magnum ab alio flumine parvo juxta Jerusalem, quod ita scri bitur a modernis Rabbinis a Ghichon. Fit men tio illius 1. II Regum, c. 1, v. 33, nbi Latinus interpres appellat illud Gihon, et Græci similiter Tɛɩwv, qui fluvius alio nomine vocatur Siloe; unde Chaldæus interpres habet Sciloha; cu jus exstat mentio apud Joannem, c. ix, v. 7, ubi etiam interpretatur missus. Flumina eniın sæpe habent plura nomina, veluti mare Rubrum, quod Hebraice dicitur 70 ¤? Jam Suph, id est mare Caricis a multitudine caricum, et Græce 'Epu Opalov, Erythræum, vel a rege Erythra, vel ab arenis rubris. Et hoc ipsum Gehou, de quo loqui mur, flumen paradisi a multis, gravissimisque au ctoribus etiam Nitus appellatur, vel a rege Nilo, vel quod assidue secum trahat 643 véay thùv, id est, norum limum, uti præfatus sum: sed de hoc modo non disputat R. P. Ludovicus Maraccius Lucen sis e congregatione clericorum regularium Matris Dei, a quo bæc hausi, vir complurium linguarum peritissimus, et vere pius ac religiosus. Et de Nilo satis superque Leo Allatius in sua Diatriba, rege nempe, a quo Nilum Quvium traxisse vult nomen, quem Oceanum, Aquilam, Melam, Ægyptum, Tri tonem, tandemque Nilum e Plutarcho in libro De fluminibus tradit, appellatum; et ex Eustathii Scho liis in Dionysii Afri Daphynsiv, sed quod eum Gar mathones Ægypti reginæ virum, sive filium aiunt, asserentem illum fuisse Thermutidis fliæ Pharao nis regis Ægypti virum; sic etenim vocant filiam regis Josephus in Antiquitatibus Judaic. et S. Epipha aius bæres. 78. apud Salianum in Annalib. ab orbe condito ad annum mundi 2464, n. 14; quam alii, nempe Eusebius lib. 1x De præparat, evangelica, cap. 4, Merrin, et auctor chronici Alexandrini Merrhin appellant; erat autem sterilis, sicut le gitur ibidem. (Suadst hanc meam assertionem et Thermutidis synonymia). Quod vero quidam scribant Gehon, aliqui Gihon, alii Ghichon, nonnulli aliter; inde provenit, quod cha racteres llebraicos non omnes iisdem characte ribus Latinis exprimant, et etiam quod non om nes cum iisdem punctis legant, id quod in plerisque aliis Hebraicis nominibus, quæ Latinis characteri bus expressa sunt, videmus contingere. Nec ullo modo dici potest Gehon Hebraice Nilum Græce reddendum, cum sunt hæc duo nomina diversæ omnino significationis, licet applicentur eidem flu mini, ut jam dictum est; et hoc accidit in Albula, et Tiberi, in Eridano, et Pado, et cæteris. Ita etiam homines sæpe nuncupantur, duobus nominibus, ut Israel et Jacob, Simon et Petrus, et reliqui, et ta men nonnisi inepte diceremus unum nomen inter pretari alterum, sicut Joseph est Crescens, Judas Confessio, Jacob Supplantator; quoruin alterum nomen est interpretatio alterius. Abyssini quidem vocant Nilum hodie Gujion, teste Francisco Alvarez Hist. Æthiopicæ, cap. 122; apud Cornelium a La pide in c. n Genes. laudatum, ubi respondet plu res fluvios Geon nominari lib. III Reg. c. 1, v. 33, et Paralipom., xxxII, v. 50: et concludit, Tigrim el Euphratem coire, ac rursus dividi, et in duos ita divisos nomina submutare, Phasimque vocitari, seu Phasitigrim, unum circumeundo terram Hevi lath, et hunc esse Phison; alterum, nominatum Geon, Arabiam desertam, circa quam et Æthiopia est, circumfluere, ambosque in sinum Persicum delabi, atque ad illum confluentem, sive insulam Teredon fuisse terrestrem paradisum e Pererio, Oleastro, Eugubino, Vatablo, et Jansenio in c. 143 Concordia evangelicæ, Gerardo Mercatore, ac Abra hamo Ortelio De Nili fontibus, et causis inundatio nis; Seneca, lib. 1v Natur, quæst. 1 el 2; Plin., lib. v, cap. 9 Natur. hist. et librum Gallice con scripsit archiater eruditissimus D. de´la Chambre. Nomen Nili forte fuit impositum Nilo abbati, vel ominis causa 644, quia eloquio suo inundaturus crat aulam imperatoriam, suisque monitis et præce ptis, posteaquam ab ea recessit, et ad castra cœ lestis Regis regum transivit, ipsius servos, et mona chos, fidelesque omnes, et speciosa deserti fecun daturus, et impinguaturus. Omnia in hoc orbe terrarum sublunari volubilia sunt atque mutabilia, sicut et luna variat, atque mutatur, nomina præ sertim regionum, et fluminum, sicut et ipsi situs, atque cursus induunt novas facies: quibusdam flu minibus nomina indita fuerunt ab hominibus de mersis, aut ab alio casu, ut indicatum fuit: ho mines ipsi quoque a fluminibus ea mutuati sunt, Petamius, Euphrates, Tygrius, Rhodanius, et Ni lus. Ego vero in eam facile sententiam adducor, ut eum a parentibus Christianis progenitum cre dam, qui nomen Nili, quando sacris ablutus fuit aquis, filio suo dederunt, ut Pansophii martyris Alexandrini sub Augustali præside passi, marty riique laurea coronati (cum Decius imperator in

polim, in cam porro sanctus archiepiscopus, qui c. 19, lib. vi: seu Septembris, ut aiunt alii, nempo Circenses ludos adeo insectabatur, et histrionum card. Baronius in Annalibus, migravit in cœlum spectacula, quæ nutriebant spurcitias libidinum, et idololatriæ reliquias conservabant, penitus delere satagebat. Certe malo, atque detrimento Reipublicæ, damnoque ac periculo regnantium principum, ja cturaque honestatis, et morum corruptela diu dein ceps perstitere, factionesque Prasinorum, et Veneto rum fuere semina seditionum, ut ex Annalibus li quet, atque perduellium prætextus ex illis colori bus desumpti sunt; unde convincitur mendacium illius, qui jactabat expedire Augusto ut populus illis distineretur. In eam (inquam) vigilantissimus pa stor divinusque præco detonuit; itaque notum quid possit furens et imperans femina: conciliabulo alio ab Acacio episcopo Berrhoea in Macedonia, An tiocho Ptolemaidis, Severiano Gabalorum, et Cy rino Chalcedonis, et multitudine aliorum episco porum, collecto, in quo licet absens Theophilus, ni hilominus dominabatur, iterum Joannes condemna tur. Inter accusationis vero capita Origenis erro res fovisse insimulabatur, quam calumniam satis diluunt auctores sacri; nec enim monachos qui erant Origenistæ, alia de causa perhumaniter exce pit, quam ut ad Ecclesiam catholicam pellectos ea clementia, lenitosque, ac mansuefactos reduceret. Sic sanctus Cyrillus Origenis assecla falso dicitur. Sic sanctus Hieronymus a Palladio vocatur Orige nista, quia liberos Пlept ȧpx Origenis transtulit, etsi purgaverit, ut Rosweydus, pag. 446 Vit. Pa trum, observat; cum tamen ab Origenis pravis opi nionibus procul abesset, et ideo Ruffino Aquile giensi foret infensus, uti superius demonstravi. Ori geniste profecto viri plerique sancti censebantur, quod evenisse putat ipse Rosweydus, prolegom. 15, ex odio Anthropomorphitarum, fateturque non nullos abreptos æstu, lapsos, sed resipuisse postea, meruisseque sanctimonia vitæ, religionisque puri tate, ut in Fastos sacros, seu Diptycha referrentur. Rursus sanctus Joannes ab Arcadio Augusto, qui Eudoxia sua semper magis erat obnoxius, ac ni mis uxorius, cogitur exsulare, Cucusumque op pidum Armeniæ perducitur, ut fuse prodit scho liastes Cod. Theodos. ad l. xxvII De episcop. et II. iv et v, ac vi, De his qui super relig. contend. Mox in trusus illi sufficitur in archiepiscopatu, Arsacius, quem pov nuncupat, et 651 adulterum sanctus Joannes Chrysostomus ipse, atque collocatum in throno scribit a Basíliosa p. 870 Epistol., quan tumvis sanctus Joannes provocasset iterum ad In nocentium Romanum pontificem, a quo restitutus et deinde fuit in Diptycha, perculsis anathemate his, qui eum extorrem fecerant, suaque sede spo liarant; profectus est fortis athleta in exsilium, cumque interim Constantinopolitana conflagrasset ecclesia, varie discruciatus cum amicis suis, quo rum plerique Joannitæ cognominati exspirarunt in carceribus, ubi Comanam Ponti oppidum pervenis set, mortnus anno 407, die 14 Novembris, e Socrate gloriosa confessionis suæ præmium recepturus, et die 27 Januar. relatus in Kalendarium. Festus Trans lationis Constantinopolim dies celebratur, cum sa crum ejus corpus redditum fuit suæ cathedre; unde Romam deportatum in Basilica Sanc'i-Potri quiescit ab anno 8€0, e Chronolog. Cod. Theodos. p. 151. Primam itaque Nili epistolam exaratam censeo in illa prima sancti Joannis Chrysostomi relegatione, atque ad Arcadium Aug. fuisse missam, eumque illa tactum et persuasum eo facilius revocasse inno centissimum virum. Nam cum sæviret in dies acer bius in sanctum Joannem ab ejus adversariis inflam mata Eudoxia, nec efficacior est ulla pica, quam pulvinaris, ut Joannes Sarisberiensis edocet lib. De nugis curial., totque flagitia passim patrarentur; Nilus, qui abierat e magistratu, aut, ut loquar ve rius, abdicarat se ultro præfectura, cernens huic scelerum torrenti minime iri obviam posse, veritus ne sicut alter Lot involveretur diro ignis, iræque cœlestis diluvio, jam inferior gradu quo in aula promicabat, ex ea se plane dimovit, valeque dicens pompis sæculi, monasticam amplexus est vitam, Theodulumque filium secum attraxit. Ex quo sanctus Joannes Chrysostomus Constan tinopolim appulit, quo tanquam fluvius exundans eloquentiæ, doctrina'que suæ fluentis uberrimis ore illo suo aureo profusis, celebrem illam Ecclesiam, cujus clavo fuerat admotus, irrigaret, proventum que copiosum fecundatæ suæ sponsæ numerosa prole virtutum, messemque pietatis latissimam pro curaret, omuibus charitatis operibus indefessus in cubuit, non tantum Scythis Nomadibus, qui e Bolga fluvio progressi, mox parti Thraciæ Macedoniæque, ac Illyrico superfusi Bulgarorum nomen usurpatum sub sancto Gregorio papa regionibus illis indiderunt, Christiana fide imbuendis; sed et Gotthis ad Ec clesiæ catholicæ gremium revocandis operam im pendit; præsertim vero vitiis bellum indicens, ea suo ex ovili depellere ac fugare studuit; ideoque probis civibus, ac proceribus orthodoxis gratus et acceptus in primis evasit: ut autem Theodori tum patricium omittam, cujus superius memiņi, Nilus etiam, et Pelusiotes Isidorus, ac Eulogius, de quo etiam egi, Cassianus ejus diaconus, atque Palladius, et alii, quorum nomina si percenserem, prolixior forem, sectati sunt ejus monita, eique firmiter 652 adhæserunt; ut præteream diaconis sas, et matronas clarissimas, Olympiada scilicet, Pentadiam, Sabinianam, Amproclam, sen domnam Proclam, Probam, Julianam, Theodoram, Silvi nam, sicut Italicam, Euthaliam, Asyncritam, Se veram, Chalcidiam, Carteriam, Bassianam, Severi nam, Acoliam, et reliquas summo loco natas, atque Jectissimas feminas, ad quarum plerasque ipsius exstant Epistolæ.

Nilus (inquam) divino excitatus instinctu ad monasticæ vitæ amorem inspiravit. Ea vero secuta sanctum Joannem se contulit, ad eumque sæpius ventitavit, certoque possum conjicere conversionem ipsius e congressibus, atque colloquiis admirandi præsulis, atque homiliis, seu 26yos, qui pencs Nilum erant perscripti, ut ex epistola ad Zenodo rum decanum 293, lib. 1, liquet, ortum habuisse, inque proposito deserendi sæculum Nili animum obfirmatum fuisse. Amabat etenim non minus quam suscipiebat monachos religiosissimus antistes, et adversus eorum obtrectatores emisít in lucem tres libros; cumque primum in foro versatus esset, ma gna cum laude monasticam et ipse deinde vitam exercuit, atque ab eremo ad clerum vocatus pre sbyter Antiochenus ordinatus fuit. Nili mutatio fuit Excelsi dexteræ opus obstetricante Jeanne; vir præfectorius sponte spes suas omnes in Deo collocans exuit sese fortunæ bonis omnibus, terre narum rerum affectibus remisit nuntium, seque totum divinarum contemplationi addicens, promul sidem in terris delibare ac prægustare cœpit cœ lestis beatitatis: adeo quidem castigati, et emen dati fuerant illius mores, dum ageret adhuc in mun do, quin, ut arbitror, et conjugis, nam juxta Je sum Sirach Eccli. xxvi, 3, pars bona, mulier bona, in parte timentium Deum dabitur viro bono pro factis bonis. saluberrimum mariti consilium et exemplum, quantumvis amore conjugali percita reniteretur, ut ipse Nilus narrat, pɔg. 15, amplexa filiam se cum facile pertraxit, partitique geminam sobolem vir et uxor discesserunt Constantinopoli, et gene rosa matrona, tenera cum virguncula, commigrans e laribus in Ægypti monasteria se abdidit, cuin Nilo Theoduloque vale dixisset abeuntibus ad Si naiticam regionem, uti tandem comperi apud Me nologium Græcorum, 12 Novembris, neque diffi cile fuit matri filiam secum abducere, inque par thenonem, seu collegium sacratarum Deo virginum recludere, ingenerata nempe ipsi fuerat castimoniæ disciplina vel ab incunabulis, insitumque deside Brium, ut illibatam ad Christum virginitatem sin cera perferret. Erant tunc virginei coetus inter Ægypti balsameta, ut idololatriæ, dæmoniorumque viperas contererent, et eorum odorabatur Deus sua veolèntiam; in cunabulis nascentis Ecclesiæ sexus ille infirmior præcipuam firmitatem profitel:atur, Vestales vero, quæ perpetuum servabant et inex stinctum pudoris ignein Christiano ritu dicatæ di vino cultui, ut scribit Ammianus, pag. 160, velut Amazones sacræ vocitabantur Ascetrie et Mona striæ, illarumque jam supra meminimus. O quam gratum, quam jucundum, quam acceptum Deo, coelitibusque fuit spectaculum tam illustre, tam mi randum, tamque memorandum, piis, atque probis Christi cultoribus in terra qui tum degebant ortho doxi, intueri Nilum exeuntem de cognatione sua file Abrahamitica, non offerentem tantum filium Theodulum cum gaudio allubentem, et præpotenti Numini miro utriusque consensu consecratam uni cam illam victimam; verum et animæ suæ, ut ita dicam, dimidium, conjugem scilicet dilectissimam, et ex ca susceptam filiam, non velut Agamemnon Iphigeniam, sed, ut ait Nilus ipse, pag. 121, in A nya, instar alterius Jephte immolantem Christo! Quodnam istæ monasterium adierint, nullibi com peri. Erant in Ægypto quamplurima feminarum Deo quoque devotarum monasteria, miratusque sum sæpius altum Nili de uxore, quæ soror illi fa cta est, uti dicta Sara fuit ab eodem Abrahamo, de Cautum fuerat imperatorum Constitutionibus, ne quis in sua patria magistratu fungeretur, Syne sio teste, ac Petavio in Notis p. 79, 1. ult. C. Jul stinianeo, De crim, sacrileg. quæ inscribitur A. Gratiano, Valentiniano, et Theodosio, ex l. xv De off. rect. provinc., quæ tribuitur Anastasio Aug., id confirmatur, nisi titulus potius ipse sit. Ea ta men fuit modestia, ea probitas, atque prudentia, ea continentia, et mansuetudo Nili, ea juris scien tia, et constans, ac perpetua voluntas jus suum cuique tribuendi, ut ei Themis sive Justitia tanquam Jovi ápsôços assidere videretur, tam fortis, ac integer vite ipse Nilus, tam sceleris purus, tam placidis, et compositis moribus perspectus omnibus erat, tam aversus ab omni corruptione sordium, ac ab omni seductione, atque illecebra blanditiarum, ab omni minarum terrore adeo securus et inexpugnabilis, ut solutus fuerit illis legibus, quarum habenda nulla que filia comniuni silentium in illa regionum inter est ratio principibus, quoties justa subest causa; aec enim verendum erat ne suis indulgeret, fave retque, nec ne acerbior, sæviorque adversus suos invidos inimicosque grassando in eos expleret ‘odium suum, atque vindictam exerceret, velut alter Moyses bominum mitissimus, et moderatissimus exstitit. Is utramque prolem, quam ex uxore susceperat, masculum 653 scilicet atque feminam, educarat in nocenter, et sanctimoniam edocuerat, ita ut illa su xerit una cum lacte rudimenta virtutum Christia narum, et adoleverit indole præcelsa succrescens ad cœlestia præmia capessenda. Conjugi quippe suæ Nilus pudicissimæ atque pientissimæ similem capedine. An fortasse prudens, quod innuit fol. 17, At fyŋs. 6, Dei servus verebatur; juxta iHud infelicis poetæ, Omnis amor magnus, sed aperto in conjuge major; Hanc Venus ut vivat, ventilat ipsa facem. Et muperi, qui et infelicior fuit, Ah quantum placido mitique in pectore regnat Illa Venus, quam finxit Hymen, seu Conditor orbis, Atque homines sancte genituri fœderis auctor! 654 lunc, quo disposuit volventem sidera mundum, Quoque elementa ligat, thalamis inspiral amorem, Seu nosci fugiens penitus vis insita rebus; Qualis quæ chalybi cognata polentia gemmam Conciliat Getici spectantem verticis ignes. Et supra de Pachone plura congessi. An quia forte matura utraque co'o illuc properata morte laureo

Ignatium, et Clementem, aliosque Græcos Patres rius profa'a, seu duo candelabra lucentia etiam in exstant vestigia et argumenta, cum Ecclesiæ Occi dentalis et Orientalis unanimes et contesseratæ, atque fœderatæ vinculo charitatis, et glutine veræ concordiæ consociarentur, tanquam duæ olivæ, de quibus Zacharias, et Nilus ipse in Epistola supe terris ante Dominum Dominatorem, Apocalyps. x\, 4, que ut resarciatur divina miseratione tandem aliquando, quemadmodum toto affectu, intimoque precor ex animo, sic et ominor perlubenter. De tentatione S. Nili abbatis, et reliqua vita, et morte, atque sepulcro. Uno spiritu non potuit vita Nili transcurri ac exsuperari: člivus est altior et excelsior; levavit quippe vir eximius oculos ad montes erigens, suos que gressus direxit ad rupes, et saxa præalia, et sublimia cum Theodulo filio, vere Dei servo. Tan tisper igitur conquiescendum fuit una cum illis in Sinaiticis jugis, in montibus Dei, in quibus illi solitariæ vitæ prægustabant suavissimam dulcedi nem. Itaque Nili patria, nomine, studiis, dignitate, conjuge, prole, virtutibus, conversione, rebusque, quoad assequi potui, gestis, hucusque transactis, colligendus est fructus tirocinii monastici, in eoque percipiendo, et excerpendo, et quidquid vitæ su perfuit recensendo, juvat operam navare strenuam, donec ad metam perveniam, ultimamque lineam ducam, et sepulcra componam. c lius partes, Europam, Asiam et Africam inunda runt superfusis examinibus populorum exinde pro fectorum; Cimbrica nempe Chersonesus a septen trione; ab austro autem Arabia, quæ, saltem Felix, Peninsula videtur, bine sinu Arabico, sive mari Erythræo, illinc sinu Persico, tum ab oceano In dico abluta et circumsepta; cum Petræa et Deserta; nam in has tres tota dividitur Arabia, perque istas duas adhæret Palæstinæ, ac Syriæ, a qua dirimitu. Euphrate Buvio interfluente; Chersonesum Cimbri cam a Cimbris dictam populis, quo nomine Ger mani vocant toù; Aŋotás, id est, latrones, si qua fides Plutarcho in Hario, arbitror esse ollam suc censam, quam præviderat Jeremias a facie aqui lonis c. 1, v. 13. Certe Scandia, sive Scandinavia (ita enim nuncupatur hæc peniusula inter mare Balticum, seu Godanum sinum, et oceanum sep tentrionalem extensa Plinio et Solino) cognomina tur. vagina gentium, et officina nationum, quia sicut innuit Jornandes (an Gordianus díaconus, qui scri psit de rebus Geticis?), ex ea nimirum innumerabilis hominum multitudo diversis temporibus prosiliit, et per totum, quam late patet, telluris habitabilis spatium inde commigravit, neve repetam effusos exinde Cimbros, Ambronas, et Teutonas, a Catulo variis præliis attritos, et a C. Mario ad internecio nem usque deletos in provincia Narbonense, dum Gallias pervagati, et Germaniam, invaderent Italiam sub annum ab Urbe condita 650, et ante Christum natum 102, testantibus 677 Plutarch. in Mario, p. 140; Velleio, lib. 11, pag. 119; Justino, lib. XLVIIŲ pag. 221; Annæo Floro, lib. 11. c. 3; Plinio, lib. Iv, c. 14; Paulo Orosio, lib. v, c. 46; Eutropio in Epitome Liviana; Berthaudo in Flor. Gall. lib. nt, c. 4. Cum Decius Trajanus imperaret, Gothi ex Intentator est malorum Deus, uti scribit sanctus Jacobus apostolus in epist. v, 13. Tentavit tamen Abraham Gen. xxn, 1 seqq. super Isaac filio suo unigenito, quem diligebat unice, ut pia ejus obe dientia 676 probaretur sæculis in notitiam profe renda; idque observant sanctus Augustinus, lib, XVI De civitate Dei, c. 32, et sanctus Joannes Chryso stomus, hom. 4 in Genes., non autem ipsi Deo, cui nota erat ejus fides singularis. Tentari quoque permisit Deus servum suum Job (toto libro Job ), sed fidelis Altissimus, neque patitur quemquam tentari supra id quod potest, facit etiam cum ten tatione proventum, sic enim probat velut explorans justorum fidem, e sancto Paulo II Cor. x, 13; et e sancto Augustino, serm. 11 De verbis Domini in Mutthæum x, ut eos coronet. Sancto Ambrosio teste, lib. v De Abrah., c. 8, nec sustinet, sinitque in tentationem eos induci, vel ɛloevéyxn, ut sanctus Augustinus exponit c. 9, lib. 11 De serm. Domini in monte, nec omnino immittit, seu relinquit virgam eadem peninsula orti, deductique in Scythiɔm, tum peccatorum super sortem justorum, e psal. cxxiv, 3, ut explicat eloquentissime sanctus Gregorius Nazianzenus, orat. 1, p. 588. Tentavit etiam Nilum Deus super filio suo Theo dulo, ut ambo pretiosiores invenirentur auro, quod per ignem probatur, e sancto Petro (I Petr. 1, 7). Cecinerat profanus, et relegatus ille poeta Scilicet ut fulvum spectatur in ignibus aurum Tempore sic duro est inspicienda fides. #ancque tempestatem procellosam consecuta est mirabilis tranquillitas, illæsique fuerunt ambo in aquis validis, II Esdr. ix, 11. Duæ sunt potissimum in universo terrarum orbe regiones, quæ variis in sæculis tres notissimas, et cohærentes invicem il Getis immisti, Gothique appellati, quasi yóŋteç, id est magi, sive incantatores, eum devicerunt. Mox a Claudio, Proboque domiti, et crediti Gog et Ma gog, quos prænuntiarat Ezechiel c. xxxVHI et xxxix, et de quibus agit sanctus Joannes, Apocalyp. xx, 7; sanctus Augustinus lib. xx De civit. Dei, c. 11; Orosius, lib. v11, c. 39, fortunaque cum Roma nis orbi dominantibus nunc prospera, quandoque adversa pugnantes Valentem fuderunt, dein Con stantinopolim obsederunt, inde Romam ceperunt, et obtinuerunt sub regibus, donec a Narsete subacti, et exterminati fuerunt in Italia. Quæ autem eorum portio in Narbonense provincia subsederal, quæ ab his Langothiæ nomen fuit sortita, postea in