PG 80Theodoretus of Cyrrhus (Cyrus)
Testimonies of the Ancients
Printed pages · scan text
vision-corrected · Migne scan
Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
col. 29–30page 1 of 3

¡XXI] Etsi non abs re fortasse poteram præfatione ista supersedere, atque in hac Theodoreti editione nostra quid præstitum sit, oculis tuis potius, lector, et observationi relinquere de paucis tamen quibusdam, in quibus hærere le posse sentiebam, non ingratum fore visum est si breviter indicarem. Primum omnium de Quæstio nibus in Octateuchum, quæ sunt in principio tomi primi, cum harum exemplur in Bibliotheca regia Joannes Picus interpres nullum ætate sua fuisse varrel, optimum vetustissimumque in ea nunc esse, quod nobis non solum Theodoreti præfationem hactenus non editam, cum iis quæ in Pici codice sub finem desiderabantur, exhibuit, sed et alia passim multa vel pleniora vulgatis vel emendatiora subministravit, perturbationemque illam discussit, quæ suspensos legentium animos in quæstione 20 morabatur. [XXII] Ubi cum de imagine Dei, quemadmodum accipienda sit, veterum aliquot scriptorum opiniones protulisset ac rejecisset Theodore tus, easdem ipsas quas improbarat, postmodum asserere et confirmare videbatur, errore ut apparet hinc nato, quod, cum ex antiquis Catenis, quas vocant, excerplas Theodoreti Quæstiones istas constet, qui codicem, quo usus est Picus, descripsit, cum Theodoretianis sententiis, Origenis quoque ac Diodori et Theodori sententias illas quas rejecerat, prætermissis auctorum nominibus per imprudentiam subjunxit. Quo prorsus mendo caruit codex regius, qui quod Theodoreti non sit hoc loco nihil habet. Hunc itaque nos seculi, ea quæ sub sequebantur sic retinuimus, ut Origenis, Diodori et Theodori præfixis vocabulis, non Theodoreti, sed alio rum esse ostenderemus. Quin et hoc exemplo, non modo alia id genus aliorum auctorum commalia, quæ aliis in locis occurrebant, et proprium nomen retinebant, non sustulimus, sed et ipsi nora quædam interdum, quæ ad Theodoretum facerent, eodem ex fonte pelita, e re tua futurum id sperantes, indidimus: in secundo deinde tomo, qui prophetarum explanationes continet, ut Isaiæ Commentariorum, qui nusquam reperiuntur, jacturam aliqua ex parte resarciremus, ex iisdem Catenis ea delibavimus, quæ Theodoreti nomen præferebant, quæ quidem cum medullam haud dubie omnium quæ in Isaiam scripserat, succumque complectantur, subsidi❤ interim erunt, dum integrum opus emergat. Quanquam hujus potiundi spes jam dudum, ni fallor, apud Græcos ipsos interiit: quippe qui ad jucturæ solatium Excerpta quoque istiusmodi aggressi sint, quorum exemplaria et Romæ et Parisiis videre nos meminimus, sed quæ ultra xv Isaiæ caput non procedebant. In tertio lucem nunc primum vident Theodoreti Epistolæ CXLVII, paucæ videlicet, si cum iis conferantur. quas Nicephorus abs se leclas commemorat numero quingentas. In his Vaticanum codicem exhibuimus, quo etiam usus est cardinalis Baronius in Annalibus. Postea Neapolitanuın alterum nacti, varias ex eo lectiones Va ticano apographo castigatiores selegimus, suoque loco edendas [XXIII] curavimus. In quarto nihil est admo‐ dum quod Græce Latineque antehac excusum non sit, cum in cæteris Græce plurima nunc primum proferan tur: in primo nimirum, Quæstiones in libris Regum, et Paralipomena, itemque Psalmorum interpretatio et Cantici canticorum: in secundo universa, hoc est prophetarum omnium, tum majorum præter Isaiam, tim minorum duodecim explanatio: in tertio denique, Expositio Epistolarum beati Pauli, religiosa eremitarum Historia, et Theodoreti quas diximus Epistolæ. De versionibus Latinis hoc quoque admonendus es, lector, quoniam in Græco-Latina editione id præcipue spectandum videbatur, ut Latina Græcis, quoad ejus fieri po:❤ set, paribus spatiis responderent, brevitati autem Theodoreti laciniosa quorumdam interpretum oratio minime congruebat, faciendum necessario fuisse, ut huic incommodo mederemur. Quod nunc parcius, nunc liberius aliqua interpolando dum facimus, reprehensionem vereremur, nisi conscii nobis essemus, quanti omnium, qui in hac arena versati sunt, doctrinam facundiamque faceremus. Quorum etiam beneficii memoria ne interiret, singulorum Epistolas, quid quisque primus in lucem protulerit explicantes, sed in aliis deinceps editionibus prætermissas, in hac nostra restituendas duximus. Ante omnia vero, Theodoreti quoque ipsius Vitam ex ejus potissimum Epistolis concinnatam adjecimus. Tu æqui omnia consule, et vale. Sancti Leonis papæ in Epistola ad Theodoretum ipsum, quæ integra exstat in Appendice sub finem tomi IV editionis Sirmond. Dilectissimo fratri Theodorito episcopo, Leo episcopus. Remeantibus ad nos fratribus et cousacerdotibus nostris, quos ad sanctum concilium Sedes B. Petri

col. 31–32page 2 of 3
Testimonia veterum
PG 80:31Εὑρέθη δὲ μετὰ Ἰωάννου Θεοδώρητος τις, ἐλλογιμώτατος Κύρρου ἐπίσκοπος πόλεως ἀνατολικῆς. Ο τος κατὰ Κυρίλλου λέγων, ἐπελαμβάνετο καὶ τῶν δώδεκα κεφαλαίων, ὧν ἔγραψεν ἐν τῇ τρίτῃ ἐπιστολῇ τῇ πρὸς Νεστόριον. Καὶ ἀνέτρεπεν αὐτὰ, λέγων ὅτι Αρειανός ἐστιν ὁ ἅγιος Κύριλλος, καὶ τὰ Εὐνομίου καὶ ᾿Απολιναρίου φρονεῖ. Ο γὰρ Κύριλλος Νεστορίῳ ἀπομαχόμενος τῷ διαιροῦντι τὴν οἰκονομίαν, τῆς ἑνώσεως μᾶλλον φροντίδα πεποίηται· ὅθεν καὶ ἐδόκει πως τῷ Θεοδωρήτῳ ὡς μίαν φύσιν δοξάζων, ὡς οἱ Αρειανοὶ καὶ οἱ περὶ τὸν ᾿Απολινάριον. Πλὴν οὔτε Θεοδώρητος φαίνεται πώποτε τὸν Νεστόριον ὑπερ μαχόμενος, ἀλλὰ μόνον τὸν Κύριλλον ἀπομεμφόμενος διὰ τὴν συμβᾶσαν εἰς Ἰωάννην ἀτιμίαν. Εἰ δὲ βού λεταί τις γνῶναι, ὅτι Θεοδώρητος καὶ λίαν ἐμίσει Νεστόριον, ἀναγνῷ τὸ περὶ τῶν αἱρέσεων αὐτῷ Θεοδωρήτῳ γεγραμμένον βιβλίον. Ἐνιστορήσας τους σοφούς διδασκάλους Καὶ τὸν Θεοδώρητον αὐτοῖς ἐγγράφω, Ὡς ἄνδρα θεῖον, ὡς διδάσκαλον μέγαν, Ως ἀκράδαντον ὀρθοδοξίας στύλον. Αν δ' ἐκλονήθη μικρὸν ἔκ τινος τύχης, Ανθρωπος ἦν, ἄνθρωπε, μὴ κατακρίνης Οὐ γὰρ τοσοῦτον δυσσεβὴς ἦν ὁ κλόνος, Οσον μετεῖχε τῆς ἐριστικῆς βίας. Τί γάρ; Κύριλλον πανταχοῦ νικᾶν ἔδει, Καὶ δογματιστὴν ὄντα, και λογογράφον. Όμως δὲ τούτῳ καὶ διώρθωται πάλιν. Τὰ δ᾽ ἄλλα πάντα τῶν μεγίστων ποιμένων Βλέπων τὸν ἄνδρα μηδενὸς λελειμμένον Ἐνταῦθα τούτοις εικότως συνεγγράφω.
col. 33–34page 3 of 3
PG 80:33(*) Τῆς εὐεπείας καὶ λόγων ευγλωττίας Καὶ ῥητορικῆς δεινότητος καὶ τέχνης ὺς ἄγαμαί σε καὶ τέθηπά σε πλέον, Ο συγγραφεῦ ἄριστε καλλίστων λόγων. Οντως διαυγείς καὶ φαεινοὶ λυχνῖται. Καὶ μάργαροι στίλβοντες οἱ σοὶ δὴ λόγοι Καὶ πρόξενοι μὲν ἀρετῆς τῆς ἐνθέου, Τῆς ἀθέου δὲ στηλιτευταὶ κακίας. Ἐπειδὴ τῆς θείας χάριτος ἀπολαύσαντες Μωϋσέως τοῦ νομοθέτου τὰς βίβλους, καὶ Ἰησοῦ τοῦ προφή του, καὶ τῶν Κριτῶν, καὶ τῆς Ρουθ ἡρμηνεύσα μεν· φέρε πάλιν τοῦδε τοῦ φωτὸς τὴν αἴγλην λαβεῖν ἱπετεύσαντες, τὰς τῶν Βασιλειῶν ἀναπτύξωμεν ἱστο ρίας. Τὴν δὲ τῶν μουσικῶν ὀργάνων διαφορὰν ἐν ταῖς Βασιλείαις ειρήκαμεν. Ανεγνώσθη τοῦ αὐτοῦ θεσπεσίου ἀνδρὸς, τοῦ μας καρίου Θεοδωρίτου, ἐξήγησις εἰς τὴν ὀκτάτευχον ἐπιγραφὴν δ' ἔλαχε συμβαίνουσαν τῷ ἔργῳ. Εἰς τὰ άπορα γὰρ χρηματίζει τῆς Γραφῆς, ἐν οἷς ἐστὶ καὶ εἰς τὰ τῶν Βασιλειῶν, καὶ εἰς τὰ Παραλειπόμενα. Χρήσιμον δὲ εἰς τὰ μάλιστα τὸ βιβλίον. Διὰ γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ χάριν, καὶ τοὺς προφήτας ἅπαντας ἡρμηνεύσαμεν, καὶ τὸ Ψαλτήριον, καὶ τὸν Απόστολον,
Page scan enlarged

Notebook

Full View