" dem quoque est sententia, quod in psalmo xLIX a τὴν θεότητα τοῦ Μονογενοῦς ὀφθαλμοῖς ἀνθρώπων divino Davide dictum est: • Deus manifeste veniet., Sophonias item propheta id ipsum exprimit, dicens: «Apparebit Dominus super eos, et disperdet omnes deos gentium terræ.. Nec minus evangelista Joannes arcanum hoc prædicat mysterium: • Quod fuit ab initio, dicens, quod audivimus, quod vidimus, et manus nostræ contrectaverunt de Verbo vitae ", 5 haud sane incorpoream et invisibilem Dei Verbi naturam manibus contrectari sciens, sed Dei Verbi corpus Verbi appellatione honorans. Sic enim se res habet, et hanc nobis fidem tradiderunt qui ab initio ipsi viderunt, et ministri fuerunt sermonis, et qui post illos omnes fuit sacer sanctorum Patrum numerus. Quod postquam Unigenitus, Dei Verbum, Deus manens, homo sicut nos factus est, affectionesque nostras in seipso per servi formam suscepit, nec vocabulis, nec natura deinceps a propria carne 1053 sejungitur: sed sive hominem dixerit, Deum Verbum dicit, sive Deum nominarit, nihilo secius cum carne sua nominat. Atque hæc quidem hactenus. Neque enim propositum nobis est testimoniorum multitudinem proferre, sed imperitam technologiam et falsam observationem redarguere. ληπτὴν ἔσεσθαι προφητεύων· ἀλλὰ διὰ τοῦ Ἄφθη τὴν σάρκα τοῦ Θεοῦ Λόγου σαφῶς ὑποδείκνυσιν. Τῆς δὲ αὐτῆς ἔχεται διανοίας καὶ τὸ ἐν τεσσαρακοστῷ ἐννάτῳ ψαλμῷ παρὰ τοῦ θεσπεσίου Δαβὶδ εἰρημένον· . Ὁ Θεὸς ἐμφανῶς ἤξει.» Και Σοφονίας δὲ ὁ προφήτης τὸ αὐτὸ τοῦτο προφητεύει λέγων·. Επιφανήσεται Κύριος ἐπ' αὐτοὺς, καὶ ἐξολοθρεύσει πάντας τοὺς θεοὺς τῶν ἐθνῶν τῆς γῆς.» Οὐδὲν δὲ ἧττον καὶ ὁ εὐαγγελιστής Ιωάννης τὸ ἀπόῤῥητον τοῦτο κηρύτ τει μυστήριον· «“Ο ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, λέγων, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ Λόγου τῆς ζωῆς.» Οὐ δήπου την ἀσώματον καὶ ἀόρατον τοῦ Θεοῦ Λόγου φύσιν χερσὶ ψηλαφωμένην εἰδὼς, ἀλλὰ τὸ σῶμα τοῦ Θεοῦ Λόγου προσηγορίᾳ τιμῶν. Καὶ γὰρ οὕτως ἔχει, καὶ ταύτην ἡμῖν παρέδοσαν τὴν πίστιν οἱ ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου, καὶ ὁ ἱερὸς τῶν μετ᾿ ἐκείνους ἅπαντας ἁγίων Πατέρων κατάλογος. Ὅτι μετὰ τὸ γενέσθαι τὸν Μονογενῆ τοῦ Θεοῦ Λόγου καθ᾿ ἡμᾶς ἄνθρωπον, μετὰ τοῦ μεῖναι Θεὸν, καὶ εἰς ἑαυτὸν διὰ τῆς τοῦ δούλου μορφῆς τὰ ἡμέτερα κατα δέξασθαι πάθη, οὔτε προσηγορίαις, οὔτε τῇ φύσει λοιπὸν ἀπὸ τῆς ἰδίας μερίζεται σαρκός· ἀλλὰ κα ἄνθρωπον εἴπῃ, τὸν Θεὸν Λόγον λέγει· κἂν Θεὸν ἄνω μάσῃ, οὐδὲν ἧττον μετὰ τῆς ἑαυτοῦ σαρκὸς ὀνομάζει. Καὶ ταῦτα μὲν εἰς τοσοῦτον. Οὐ γὰρ πλήθους μαρτυριῶν ἡμῖν ἐπίδειξις πρόκειται, ἀλλ᾽ ἔλεγχος τῆς ἀπαιδεύτου τεχνολογίας καὶ παρατηρήσεως. 23 Psal. XLIX, 3. 38 Sophon. II, 11. ss 1 Joan. 1, 1. 8 Εθ. Loco cit. præcedit, 8 έωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΡΟΥ ΛΟΓΟΙ ΚΖ' ΠΡΟΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΘΕΣΕΙΣ. THEODORETI EPISCOPI CYRI LIBRI XXVII ADVERSUS VARIAS PROPOSITIONES. 1054 Lecti sunt Theodoreti episcopi Cyri libri septem et viginti adversus varias propositiones. Primus adversus eos qui dicunt unam factam esse naturam Deum Verbum, et sumptas ex Davidis semine Θεοδωρ. Nostro ex Photii auctoritate hos libros tribuit Joannes Dallæus, Combefisius Maximo, Garnerius autem auctoritate Marii Mercatoris, Eutherio Tyanensi. Sex vel septem priores horum librorum Caveus et Garnerius pro iisdem haberi volunt cum libris quinque Pentalogii. Vid. Oudinum, De script. Eccles. tom. I, pag. 1131; Fabric. Ανεγνώσθη Θεοδωρήτου επισκόπου Κύρου λόγοι και πρὸς διαφόρους θέσεις. "Ων ὁ μὲν Πρῶτος πρὸς τοὺς λέγοντας μίαν φύσιν γεγενῆσθαι τὸν Θεὸν Λόγον, καὶ τὴν ἐκ σπέρματος Δαβὶδ ληφθεῖσαν Biblioth. Gr. vol. VII, p. 438 et 446; et Athanasii edit. Bened. t. II, p. 540. Ita potius inscribi depet: Librorum XXVII adversus varias propositiones (Eutychianas) Argumenta. (Ex Photii Biblioth. cod. XLVI.) πρῶτος. Αpud Photium sequitur λόγος.

ADVERSUS VARIAS PROPOSITIONES. ἐπαρχὴν, καὶ προσάπτοντας τὰ πάθη τῇ θεότητι. Ο primitias, et qui passiones attribuunt divinitatiΟ Δεύτερος πρὸς τοὺς αὐτοὺς γραφικώτερον συμπλεκόμενος. Καὶ ὁ Τρίτος περὶ τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως. 'Ο δὲ Τέταρτος διδασκαλίας τῶν ἁγίων Πατέ ρων περιέχει περὶ τῆς ἐνδόξου οἰκονομίας τοῦ Δε σπότου ἡμῶν Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Ο μέντοι Πέμπτος αἱρετικῶν δόξας ἀθροίζει, καὶ παρατίθησιν αὐτὰς τῇ δόξῃ τῶν μὴ ὁμολογούντων ἐπὶ Χριστοῦ δύο φύσεις· καὶ δείκνυσι πολλὴν πρὸς ἀλλήλους διασώζοντας τὴν συγγένειαν. Ὁ δὲ Εκτος διαλαμβάνει ὅτι εἰς Υἱὸς ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός Ο Εβδομος ἐπιστολῆς ἐπέχει τόπον· ἐν οἷς τὸ πρῶτον συμπληρούται βιβλίον. Ο δέ γε Όγδοος καὶ πρὸς τοὺς πλήθει μόνῳ κρίνοντας τὴν ἀλήθειαν. Ο Εννατος πρὸς τοὺς λέγοντας, μὴ δεῖν ἀπὸ τῶν Γραφῶν ζητεῖν ἢ λαλεῖν, ἀλλ' ἀρκεῖσθαι τῇ παρ ἑαυτοῖς πίστει. Ο Δέκατος πρὸς τοὺς προβάλλοντας κακοήθως τό, • Ο Λόγος σάρξ ἐγένετο.. Ὁ Ενδέκατος πρὸς τοὺς κωλύοντας δύο φύσεις ἐπὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως ἐκλαμβάνειν. Ο Δωδέκατος πρὸς τοὺς λέγοντας, ὅτι ὁ λέγων ἄλλο μὲν τὸν Λό γον, ἄλλο δὲ τὴν σάρκα, δύο υἱοὺς λέγει. Ο Τρισκαι δέκατος πρὸς τοὺς λέγοντας, ὅτι τὸ καὶ ἄνθρωπον γινώσκειν τὸν Χριστὸν, ταυτόν ἐστι τῷ καὶ εἰς ἄνο θρωπον ἔχειν τὰς ἐλπίδας. Ο Τεσσαρεσκαιδέκατος πρὸς τοὺς λέγοντας, Ἔπαθεν ἀπαθῶς. Ὁ Πεντεκαιδέκατος πρὸς τοὺς λέγοντας, Επαθεν ὡς ἠθέλη σεν. 'Ο 'Εκκαιδέκατος πρὸς τοὺς λέγοντας, ὅτι χρή δέχεσθαι τὰς φωνὰς, καὶ μὴ σκοπεῖν τὰ δι' αὐτῶν σημαινόμενα, ὡς πάντας ὑπερβαίνοντα. Ο Έπτακαιδέκατος πρὸς τοὺς λέγοντας, Επιθεν Λόγος σαρκί. Ο “Οκτωκαιδέκατος, πρὸς τοὺς λέγοντας, Ποίαν δώσουσιν οἱ Ἰουδαῖοι δίκην, εἰ μὴ Θεὸν ἐσταύρωσαν; Ο 'Εννεακαιδέκατος, πρὸς τοὺς λέγοντας, Ἰουδαῖός ἐστιν ὁ μὴ Θεὸν ἐσταυρῶσθαι λέγων. Ο Εἰκοστὸς πρὸς τοὺς λέγοντας, ὅτι καὶ ἄγγελοι ἐπὶ τοῦ ᾿Αβραὰμ ἐσθίοντες, οὐ πάντως σαρκὸς φύσιν ἐπεφέροντο. Ο Εἰκοστὶς πρῶτος, πρὸς τοὺς σμικρύνοντας ἕκαστον θαῦμα τῷ ἀρνεῖσθαι τὴν σάρκα. Ο Εἰκοστὸς δεύτερος, πρὸς τοὺς ζημιοῦντας ήμων τὸ γένος, τῷ μὴ λέγειν, ἐκ τῆς φύσεως ἡμῶν εἰλῆ φθαι τὴν ἀπαρχήν. Ὁ Εἰκοστός τρίτος πρὸς τοὺς λέγοντας, Πιστεύειν ἁπλῶς οἷς λέγουσι, καὶ μὴ κατανοεῖν τὸ πρέπον ἢ ἀπρεπές. Ο Εικοστός τέταρτος, πρὸς τοὺς ἀναιροῦντας τὴν τῶν φύσεων διαφορὰν μετὰ τὸ πάθος καὶ τὴν ἀνάληψιν. Ὁ Είκοστὸς πέμπτος, ἀνακεφαλαίωσις τῶν κατὰ μέρος ῥηθέντων. Ο Εἰκοστὸς ἔκτος, περὶ τῆς ὕστερον μηνυθείσης συνθέσεως ήτοι συνουσιώσεως. Ὁ Εικο στὸς ἕβδομος, περὶ τοῦ κατὰ τὸν κοινὸν ἄνθρωπον ὑποδείγματος. Δῆλον δὲ καὶ ἐκ μόνης αὐτῶν τῆς ὑποθέσεως, ποῖοι τῶν εἰρημένων λόγων τὸ ὀρθόδο ξον κρατύνουσι φρόνημα, καὶ τίνες ἐκκλίνουσιν 1 Joan. 1, 14. Χριστός. Ibid. præm. δ. δέ γε. Ibid. δέ. Λόγ. Ibid. prem. 6. ois. Ibid. cus, in marg. οἷς. Secundus cum eisdem ex Scriptura pressius congreditur. Tertius de eadem re disputat. Quartus sanctorum Patrum doctrinam continet de gloriosa incarnatione Domini nostri Jesu Christi Filii Dei. Quintus hæreticorum congerit opiniones, quas componit cum opinione eorum qui duas in Christo naturas non agnoscunt, et ostendit magnam eos inter se affinitatem habere. 1055 Sextus colligit unum esse Filium Dominum nostrum Jesum Christum. Septimus epistolæ locum tenet: quibus volumen primum absolvitur. Octavus contra eos qui multitudine duntaxat veritatem dijudicant. Nonus in eos qui aiunt non oportere ex Scripturis quærere aut loqui, sed suam sibi fidem sufficere. Decimus in male objicientes illud: Verbum caro factum est., Undecimus adversus prohibentes duas capere in incarnatione naturas. Duodecimus in eos qui dicunt eum qui affirmat aliud esse Verbum, aliud vero carnem, duos filios profiteri. Decimus tertius in eos qui dicunt idem esse Christum etiam hominem agnoscere, ac in homine etiam spem collocare. Decimus quartus in eos qui dicunt: Passus est sine passione. Decimus quintus adversus eos qui dicunt: Passus est sicut voluit. Decimus sextus in eos qui dicunt oportere voces accipere, non autem earum significata, ut quæ omnium captum excedant, considerare. Decimus septimus adversus dicentes: Verbum per carnem passum est. Decimus octavus contra cos qui dicunt: Quas pcenas dabunt Judai, si Deum non crucifixerunt? Decimus nonus in eos qui dicunt: Judæus is est qui Deum minime crucifixum affirmat. Vicesimus in eos qui dicunt angelos etiam, qui apud Abrahamum cibum sumpserunt, non continuo carnis naturam attulisse. Vicesimus primus in eos qui singula miracula extenuant, dum carnem egant. Vicesimus secundus adversus eos 1056 qui damnum irrogant generi nostro, dum concedere nolunt, ex nostra natura sumptas esse primitias. Vicesimus tertius in eos qui dicunt, credere simpliciter iis quæ dicunt, et non attendere quid decens sit vel indecens. Vicesimus quartus adversus eos qui post passionem et ascensionem naturarum tol lunt differentiam. Vicesimus quintus summatim ea repetit quæ per partes dicta sunt. Vicesimus sextus de compositione, seu consubstantiatione postea manifestata. Vicesimus septimus de eo quod secundum communem hominem est exemplo. Clarum vero, vel ex solo argumento, quinam ex supradictis libris orthodoxam corroborent doctrinam, quique ab ea discedant. τό. Ibid. τί. τίνες εκκλ. li scilicet qui oppositas recensent sententias, ut liber quintus.