ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΕΛΕΥΚΙΑΣ ΤΑ ΣΩΖΟΜΕΝΑ ΑΠΑΝΤΑ. BASILII SELEUCIÆ ISAURIÆ EPISCOPI (Ex editione cui titulus: SS. PP. Gregorii Neocæsariensis episcopi, cognomento Thaumaturgi, Macarii Ægyptit et Busilii Seleucia Isauria episcopi opera quæ reperiri poluerunt omnia; munc primum Græce et Latine conjun ctim edità. Accessit Joannis Zonaræ Expositio canonicarum epistolarum. Parisiis MDCXXII. fol. ) DOMINO D. JACOBO BLASEO REVERENDISSIMO AUDOMARENSIUM EPISCOPO, CL. DAUSQUEIUS SOCIETATIS JESU S. P. Ferunt (a) Heraclitum cognomento Scotinum, quæ fecisset carmina, in Dianæ templo altius occuluisse. Dignum auctore commentum! si legi nolebat, pangi, et scribi carmina quid attinuit? si volebat, cur occuluit? fortasse quo a postfuturis reperta pro oraculis exciperenLar, et reverentiæ plus haberent. Jam impostura est indigna sapientiae studioso, quod in lucem venire velit, in tenebras abstrudere: viri est nimium superciliosi libris a se laboratis a profani vulgi superstitione pretium mendicare. Verum În magistrum scelera redierunt sua (b). Luit ille panas ambitionis, jacet in ignoratione hominum, et quam primum obscuritatis latebram affectavit, æternum obtinet. Aliter sancti Patres, Ecclesiæ proceres, si quid publico laborarunt, sine invidia propalant, nec incassum sanguine sudant, Angustum per iter luctantes ambitionis (c). Immortalem illi scriptis meruere memoriam quibus consilium fuit venture posteritatis vel inertiam allevare, vel inscientiam profligare, vel in melius voluntatem reflectere; licet non aeque sint omnes assecuti. Acerba siquidem inciderunt tempora, et studiis hominum inimica: subjectis bellorum facibus admiserunt incendia bibliotheca: senium, et caries chartas exedit; si quid ullibi melioris scripti reliquum fuit, qui possidebant, pigrati sunt diffundere; sæviit invidia, pestis importuna; fuerunt, qui quod penes se esset, nec prece nec pretio hominum oculis permitterent. Hisce modis respublica litteraria male mulctata est, et sanctorum Patrum accisa res, impedita consilia. Quandoque tamen quasi tempestate sedante de tenebroso fundo eruuntur et emergunt. Emersit tandem D. Basilius Seleucia Isauria episcopus, quem Græce loquentem e suis extractum latebris pronuper excudi curavit P. Andreas Schottus, Societatis nostræ, vir talium mercium non incuriosus, et mihi transmisit. Ut tenui, circumspexi, et introspexi; thesaurum doctrinæ sana, Deus bone! ac pura puta theologiæ, animadverto Græce nescientibus non invidendum. Eo itaque consilio ad interpretationem aggredior, ipsa hominum societas ut in thesauri partem veniat. Re perfecta cogitanti mihi quicum pri num laborem hunc meum jure meritoque participem, occurris, Reverendiss. Blasæe, cujus no- (a) Tatianus. (b) Seneca. (e) Lucretius.

CLAUDII DAUSQUEII PREFATIO. men sane quam gloriosum principio interpretationis inscriptum prælocare gestiam. Etenim hærentibus hominum consiliis, cum addubitatum esset, Quæsitumque diu, qua tandem poneret arce capitis humana prudentia, tantum sacratioris in Audomarenses imperii apicem: ecce tu, Blasae, vir maxime, magna cœlestium et mortalium voluntate datus es Audomarensibus episcopus, et qua se latius eorum jura porrigunt. Gratus cunctis affulsit illius diei sol, quo tu urbem cum sacro comitatu inívisti! nec tam solemni luce renata lætabantur, quam tuo aspectu, cujus ab ore toto sapientiæ radii promicabant. Te ut solem urbis alterum spectabant et ut ille loco supero juji quadam agitatione se renovat, sic te dictitabant perpetuo negotiorum orbe se objicientium lætari, magis magisque vegetari. Varius tum populi, tum megistanum de tuo adventu sensus, rumor varius. Qui rationum momentis cuncta perpendebant exactius, er rerum a te gestarum magnitudine futura metiebantur; nc sane, si quid judico, ii judicabant, Blasæum, qui tot annos ad pientissimi ordinis Franciscani gubernacula cum lætissimo fructu, el summa totius Ordinis approbatione sedisset, qui Namurcensium civitatem sanctissime constituisset, et ardens quoddam sui desiderium iisdem de provincia decedens reliquisset, qui, ut verbo dicam, episcopum in ea egisset, cumulatissime præstaturum officium ubiubi detur esse. Eo gratulabantur sibi S. P. Q. A. Ferebant item Blasæum quo naturæ gratiæque præsidiis commodius uteretur, eloquentiam subsidio comparasse. Non illam, quæ nubes, et inania captat, sed ex qua prius esse quis condiscat, et virtutem colere: cujusmodi sanctissimo regi Nume Dionysius Halicarnasseus Romana primus in historia ascribit, et Phocylidæ scito exercendam novimus. Εὐεπίην ἀσκεῖν, ἥτις μάλα πάντας ἐνήσει. Talis et in S. Paulo fuit judice Divo Chrysostomo libris De sacerdotio, sive De episcopatu, quem non aliam ob causam Lycaones divinarunt esse Mercurium. Vidisse miraculis præfulgurantem, cujusdam divinitatis argumentum potuit videri: audisse facundiam, id omne fuit, cur Mercurium suspicarentur. Hujus tu Præconis gentium premis vestigia, Reverendiss. Blasre, quoties a vitæ pravitale ad sanctiorem disciplinam suada populos impellis. Felices tali, tantoque viro sacrum præsidatum obeunte cives nostril et, sua si bona norunt, feliciores! Nec vero nosse non possunt. Passim cernunt in Blaseo expressam ad Apostoli regulam vivendi rationem immergunt se in templi penetralia? ceteris divinarum laudum præcentoribus assiduo audiunt accantantem; oculos a choro in pulpitum retorquent? vel gregem Domini divine pascentem audiunt vel audisse recordantur; in episcopium se penetrant? familiam compositum inveniunt, et frugalitatis tuæ vestigia pedibus oculisque assequuntur; adeunt? comem, et affabilem experiuntur summi juxta, atque infimi; tecum epulantur? exemplum de tua sobrietate capiunt. Cognoscunt et altius abstrusum penetralium tuarum virtutum pulcherrimum comitatum, prudentiam, castitatem, religionem, devotionem, charitatem; quas virtutes, etsi domesticas, latere non sinunt hominum oculi, non sinit fama; quæ simul tam certa, et longo retroacti temporis usu corroborata hominum de te judicia ad me attulit, simul perpulit, ut Basilii Seleucia episcopi Orationes quotquot adinvenire potui, opera mea Latine factas tuæ paternitati desecratum veniam. Nolas etiam addidi testes in Basilium, et Blasæum mentis meæ. Quo in suscepto a me consilio, dicam libere quid sequar. Mayna ubique in Orationibus D. Basilii sunt eloquentiæ lumina; verebar, ne vel alterius linguæ egestate, vel humano vitio ea lumina se in nubem induerent: decretum itaque mihi a te, Reverendissime Blasee, et exquisitissimis artibus tuis lucem mutuari: ut quo minus possum, tanto copiosius de nominis tui splendore nostra versio collustretur. Denique si veri referunt Annales Blasium Claudio Marcello favisse, Romanam rem fovisse: tu, Blasae Claudio Dausqueio fave, et Romanam interpretationem ab eo fove. Faveat et D. Basilius Blasco, sic apprecor! et Blasaus Basilio sit ornamentum, tutela, patrocinium: uterque versioni, uterque Societati nostræ. Nec rogabo, ut benevole, ut humane hoc admittas donarium: nec enim aliter tu potes, qui quantus quantus es, humanitas es. Summum Numen orabo, te diu servet patriæ, Belgio, Ecclesiæ. Duacensi Societatis Jesu collegio Idibus Maiis ciɔ ɔ ɑi. Tuus in Christo servus, Cl. Dausqueius Audomar. Alte profecto in animum demiserat sapientiæ Christianæ succum Basilius, cnm humanis curis exstinctis popularis auræ, vanæque gloriæ desiderio mentem expurgaverat; aut potius, ne inficeretur, mature allaboraverat: quem succum sanguine jam animaverat, cum nobiles ingenii dotes, vimque omnem animi ad unius Dei Opt. Max. contemplatum vertebat. Sed repente vitæ cultrix illa tranquillitas, angelicæ quietis imitatrix, Deique laudatrix improviso quodam Pronœæ vortice abrumpi visa est, dum ad Seleuciensis gregis rectionem pastionemque cœpit abripi, trahi, cogi. Magnum tunc illius nomen! magna, et singularis de ejus (viri, an adolescentis (a)?) indole, eruditione, probitate, sanctimonia existimatio! Nec altius (a) Erat annoru» 22.