ZACHARIAS MITYLENES EPISCOPUS. (FABRIC., Bibl. Gr. t. X, p. 633-35.) Zacharias scholasticus non diversus fortassis a Zacharia rhetore, cujus Historiam ecclesiasticam ab auspiciis imperii Marciani usque ad Anastasium sive ab a. C. 450 ad 491, sed tunaows, nec sine partium Nestorianarum studio scriptam memorant Evagrius atque Nicephorus philosophiæ operam dedit Alexandriæ, atque deinde Beryti jus civile excoluit, factus interjecto tempore episcopus Mitylenes, Lesbi insulæ metropolis, sicut habetur in titulo libri eius: Ζαχαρίου Σχολαστικοῦ Χριστιανοῦ, τοῦ γενομένου μετὰ ταῦτα ἐπισκόπου Μιτυλήνης. Melitiniensem in Armenia episcopum vocat La Croze in epist. ad Jablonskium, tom. I Musei Bremens. p. 90. Non interfuit concilio quinto CPol. a. 553, ut post. Canisium et Possevinum tradunt Aubertus Miræus in Auctario de scriptoribus eccles. p. 28: Oudinus p. 127 Tillemontius, tom. IV Memor., pag. 408; Elias du Pin, aliique: nam in illo concilio jam successoris ejus Palladii, episcopi metropolitani mentio, cujus vicem agebat Joannes episcopus Cucusenorum civitatis Sed præsens adfuit in concilio CPol. quod celebratum est sub Menna a. 536, in cujus actis plus simplici vice hic Zacharias, metropolita Mitylenæus, memoratur. Ex ejus scriptis ad nos pervenere: I. Auuuvios Ammonius, sive dialogus cum quodam Ammonii, Alexandrini philosophi, discipulo, qui studii legum causa Berytum se contulerat, et Ammonii sententiam de mundi meternitate propugnabat. "Οτι οὐ συναΐδιος τῷ Θεῷ ὁ κόσμος, ἀλλὰ δημιούργημα αὐτοῦ τυγχάνει: Quod mundus non sit Deo coæternus, sed ejus opificium. In hoc dialogo exponit Zacharias, quæ de eodem argumento disputaverat Alexandriæ cum Ammonio illo Procli discipulo, et Gessio iatrosophista sive medicæ artis doctore Mentio etiam in hoc dialogo, p. 333, Eustathii episcopi Berytii, qui synodo Ephesina, a. 449, et Chalcedonensi, a. 451, interfuit. Pythagoram et Platonem, p. 341, notat fabulam de metempsychosi accepisse ab Egyptiis. Mundum hunc visibilem, post res invisibiles μed the two bywy npiovplay productum coniendit p. 362. Hujus dialogi Latina versio a Gentiano Herveto concinnata, mihique nunquam visa, traditur in catalogo bibl. Barberinæ, vidisse lucem Venetiis a. 1556. Alia Gilberto Genebrardo auctore sæpius prodiit in bibliothecis Patrum etiam in novissima Lugdunensi tom. IX, pag. 759, [et in Galland. Bibl. PP. tom. XI, p. 266 sqq. ubi conf. Prolegg. pag. x., Beck.] Sed et idem libellus editus fuit Græce et Latine cum versione et notis Joannis Tarini Cognomen Scholastici more illius ævi accepit, quoniam Beryti causas egit. De hoc Zacharia cons. Guil. Cave, Hist. litt. SS. eccl. tom. 1, p. 519, G. Oudin. Comm. de SS. eccl. tom. 1, pag. 1419, ad a. 550; Jac. Bruckeri, Hist. crit. philos. tom. III, p. 528; R. Ceiller, Hist. gén. des aut, eccl. toni. XVI, p. 485; Hamberger. Zuverl. Nachricht. tom. III, p. 349, ad a. 536, quo anno interfuit synodo CPoliianæ (recte vero is pronuntiat, incertum esse, quam din post illum annum in vivis fuerit); et Saxium in Onom. II, pag. 40, ad a. 536. Harl. Evagrius II, 2; III, 5, 6, 7, 18. Niceph. XVI, 5, 6, 9, etc. Hujus Zachariæ rhetoris Historiam adbuc recentibus temporibus servatam CPoli ex Constant. Varini et Joannis Suzi catalogis librorum mss. adnotavit Antonius Verderius. Nemo tamen, quod sciam, hactenus fuit, qui eam viderit, nedum in lucem protulerit. FABR. Noster Fabr. in nota mss. addit: Scripsit unabw; h. e. gratia et odio corruptus, ut ab Evagrio, 11, 32: et III, 7, arguitur. Conf. Valesii notas, pag. 66, qui lib. m, cap. 6, 1, nomen Zachariæ excidisse notat p. 81, et en negat Eutychianum fuisse p. 82; licet eum Eutychianum facial Baron. ad a. Chr. 476. > De loco Evagri II, 2, scripsit plura La Croze in Thesauri epistol. Lacroziani, tom. III, p. 184 seq. De Zacharia rhetore et episcopo Meletinensi passim copiosius egit Assemann. in Bibi. orient. tom. II, pag. 53, ubi Zachariæ locus, a Dionysio Barsalibæo in comment. in Evangelia citatus, ex codd. Syriacis Vatican. repetitur et illustratur: ibid. p. 5462, in cap. 7, de Zacharia episc. Meletinensi, quem cumdem esse cum Zacharia rhetore censet, et late recenset ejus Historiam ecclesiasticam, que anonyma quidem exstat in cod. Syriaco Vatic. 24. Sed Assemann. restituit auctoris nomen tum ex collatione locorum, quæ ab Evagrio ex Zacharia citantur, tum ex Barsalibæo, qui ejus nomen diserte prodidit. Tres vero partes illa continet: prima est epitome Socratis; altera Theodoreti; tertia opus ipsius Zachariæ a Theodosio juniore usque ad Justinianum: isque cummaxime tertiam partem copiose percenset atque illustrat: add. ibid. p. 169, p. 313. Gregor. Bar-llebræus in præfat. ad Chronicon Syriace scriptum, se, etiam profitetur, collegisse Zachariæ rhetoris et aliorum chronica: in vol. III, part. 1, pag. 35, not, de Zach. rhetoris narratione de anno (circ. 450), quo mortuus dicitur Nestorius. Add. Lequien. Orient, christian. tom. I, pag. 442; et Walch. Histor. hæres. tom. VIII, p. 824 sq. HARL. Oudin, in Comm, cit, tom. I. p. 1419, ad a. C. 550, ubi eum vocat Mitylenes archiepiscopum, atque de ejus libris. tam mss. quam editis, copiosius agit: Oudin. igitur tantum, ‹ vocatur, inquit, quoque Zacharias metropolita in actis æcumenici concilii quinti, quod a. 553 habitum a 165, Patribus contra Anthimum et Theodorum sub Vigilio, Romano pontifice, tunc CPoli agente, temporibus Justiniani et Justini imperatorum: HARL. Europe savante a. 1718, Août p. 233, 234. Pag. 339. Τῶν φοιτητών (τοῦ Αμμωνίου) ὁ κα ρυφαιότατος Γέτσιος, ὃς νῦν αὐχεῖ τὴν Ιπποκράτους τοῦ Κώου καὶ Γαληνοῦ τοῦ ἐκ Περγάμου σοφίαν, καὶ τῶν ἰατρικὴν φιλοσοφούντων διδάσκαλος παρὰ τὸν Νεῖλον προκάθηται.

NOTITIA. ad calcem Philocalia Origenis, Paris. 1619. 4 Cum ejusdem Tarini (non Turriani, ut in Cavei Hist. litteraria scriptor. eccles. [et Oudin. I. c.] excusum), versione notisque et notis Casp. Barthii, Lipsiæ 1654, 4 post Æneæ Gazai Theophrastum, sive dialogum de animarum immortalitate. Fallitur enim Gesnerus, Simlerusque, qui Zachariæ Theophrastum tribuunt. Exstat præterea Zachariæ Ammonius Græce et Latine cum versione Genebrardi et Frontonis Ducæi notis in tomo priore Auctarii Bibl. Patrum, Paris. 1624, p. 331, in Bibliotheca Patrum Morelliana, a. 1644, 1654, tomo XI (notis Ducæi rejectis ad calcem tomi XIII). Fabr. De opificio mundi contra philosophos, æternitatem ei ascribentes, Paris. in bibl. publ. codd, CDLVIII, n. 2., et CDLX, n. 3. dialogus, qui Ammonius inscribitur, in cod. Bodleiano, n. 2040, 6, catal. mss. Angliæ, etc. I. - Ibid. II, 2., n. 5893, in cod. Th. Gale. - Venet. in bibl. Marcianæ cod. CDXCVI. V. Catal. codd. Gr. Marc. pag. 260, et quædam Zachariæ ibid. in cod. a Montfauc. in Bibl. biblioth. mss. p. 471 memorato. HARL. 2. Disputatio contra ea, quæ de duobus principiis a Manichæo quodam scripta et projecta in viam publicam reperit, Justiniano imperatore: Syntagma advers. Manichæos. Scriptum breve unius paginæ, quod exstat Latine ex Francisci Turriani versione in Henrici Canisii Antiquis lect. tom. V, p. 143, Ingolstad. 1604, 4, et nov. edit. tom. I, p. 428, et in Biblioth. Patrum Colon. 1618, t. VI; et Paris. 1644, 1654, t. IV, parte II; et Lugd. t. IX, p. 794, [Galland. t. XI, p. 293]. Græce ms. Romæ in collegio Jesuitarum. FABR. Syntagma, Romæ in bibl. Vatic. cod. teste Montfauc. in Bibl. bibliothecar. mss. p. 133. D. - Mosquæ in bibl. typographei synodalis cod. XXXII, n. 4: 'Αντίρρησις Ζαχαρίου, ἐπισκόπου Μιτυλήνης, τὸν παρα. 20youby to Maviyaiou dishéyyousa, etc. plura leges in Matthæi not. codd. Gr. Mosquens. p. 294 εq. - Αντίρρησις Ζαχαρίου – εὑρόντος ταῦτα ἐπὶ τῆς ὁδοῦ, ρίψαντος αὐτὰ Μανιχαίου τινὸς ἐπὶ βασ. TousTIV: vou, Monacii in cod. Bavar. LXVI. v. cl. Hardt. in Aretini Beyträg., etc. a. 1804, part. I, p. 29 seq. Is vero docet, in cod. illo multo plura contineri, quam edita sint, et sequi capita brevia 49, et de eodem adhuc capita brevia 16. HARL. 3. Inter eos, qui Aristotelem commentariis illustrarunt, Zacharias refertur in codice bibl. Coislinianæ, de quo Montfauconus, p. 598. V. Cat. bibl. Leidens. p. 76. Harl. Ed. Paris. a. 1618, signatam ipse Fabric. supra în vol. VII, p. 221, notavit, et illiús anni no tam præ se feri quoque ed. in Catal. bibl. Leidens. p. 62, ab Oudino, 1. c. et ab Hambergero in Zuverl. Nachricht. II, pag. 584 ɛq. citata. Nova autem editio esse videtur a. 1624, 4, quam ipse quondam in manibus babui. Et quæ etiam citatur in Catal. Menken. 1, p. 31, et cat. Krohn. p. 88. HARL. Vel potius 1655, 4., ut ipse Fabric. infra in vol. XIII, p. 809, scripserat, et meum exemplar illius anni notam (Lipsiæ sumptibus Christiani Gerlachii et Sim. Beckensteinii Anno Domini 1665) confirmat. HARL.