oblinivit, humique pronus flens orabat ut eorum martyrii particeps fieret. Moxque surgens oculos suos eo cruore perunxit, sublatisque in cœlum ma nibus, oculos sibi aperiri sensit ac vidit, et salu tari baptismo donatus est: quam rem quotquot audierunt, admiratione tacti fide:n susceperunt. Cæterum mandatorum regiorum ministri, quos cunque vivos dimiserant, finibus imperii extorres fecerunt. Aiunt autem, quod cum Petrus ille, de quo supra dictum est, tranquille ageret, nemine scilicet, ob imperatoris mandatum et Augustæ pa trocinium, ei molestiam exhibente, Dominum no strum per visum conspexerit subirato vultu sibi dicentem Ergone, Petre, ego in fidelibus meis persecutionem patior, tu vero quietem sequeris? Cui mox Petrus quietis suæ pœnitens obsecutus est, relictaque Gaza, cum agmine patientium de migravit. poli per illos ediderit; qua ex urbe fugientes, ad rum occisorum sanguinem cernere, coque lætari, Palæstinæ deserta se contulerunt, ubi monasticam oro te ut ibi memet admoveas quatenus tangam vitam studiose coluerunt; quantoque magis semet quem ubi dux admovit, is tacto sanguine manus celare nitebantur, tanto de ipsis vehementior fama crescebat: etenim prodigia quoque non secus at que olim apostoli patraverunt. Denique dum varias stationes mutant, Gazam atque Majumam devene runt: quibos omnis generis conditionisque viri at que feminæ obviam facti, Petrum vi correptum Ilierosolymam ad Theodosium perduxerunt, oran tes ut eum sibi episcopum daret. Et Petrus qui dem multis causis in medium adductis resistebat; veruntamen Theodosius, cui candidatus satis erat coguitus, reluctantem imposita manu consecravit qui in his angustiis positus cœpit se hæreticum dicere; quo audito parumper subsistens Theodo sius De me, inquit, et de te pariter tribunal Christi judicabit: quo audito, verbum suum Petrus correxit, seque non hæreticum sed peccatorem esse ait. Cæterum Theodosius, cui viri mores satis cogniti erant, Gazensibus episcopum eum ordina vit. Aliæ etiam viri hujus in scriptis feruntur lau des, quas nos brevitatis causa prætermittimus. De Theodosii expulsione. Dum hæc Theodosius prospere gereret, audita rerum notitia imperator Marcianus, Juvenalem. cum Dorotheo comite exercituque misit, ut in vin cula Theodosium conjicerent, episcopos ab eo au ctoritate propria ordinatos sedibus pellerent, mo nachos populumque punirent atque vexarent, pro pterea quod Theodosium temere et audacter episcopum Hierosolymæ fecissent; uno excepto Petro Ibero, pro quo Augusta intercesserat, licet is 'cum universitate episcoporum communicare nega ret. Adveniens igitur Juvenalis multos invenit animo simplici monachos, vera tantummodo fide rectisque operibus armatos: quibus initio quidem blandiens ut secum communicarent orabat; verum hi dicta ejus prorsus aversabantur, nisi ipse ea quæ violenter apud Chalcedonem acta fuerant anathe matizaret quibus cum imperatoris voluntatem opponeret, nihilominus hi recusabant. Tunc demum mandato ejus Romani ac Samaritani cœperunt monachos fustibus cædere atque enecare qui can tantes aiebant: Deus, venerunt gentes in hæredita tem tuam, polluerunt templum tuum, posuerunt Jerusalem desolatam. Sane nonnulli Romanorum misericordia tacti flebant; alii tamen conjuncta opera cum Samaritanis permultos monachos in terfecerunt, ita ut horum sangnine terra redun daret. Quidam autem Samaritanus cæcus ducem suum fefellit dicens: Quoniam oculis nequeo Christiano Psal. Lxxviii. 1. llinc etiam Samuel Armenius a me editus, de cujus monophysismo jam non dubito, scribit in De Salomone monacho. Postquam Juvenalis Romano exercitu fideles ac monachos, qui in pagis degebant, persecutus fuit, Hierosolymam venit, sedemque suam occupavit, promissorum suorum, cædium patratarum, per juriorumque, quæ ingressum ejus comitata fue rant, prorsus oblitus. Tunc quidam monachus, nomine Salomon, verecundiæ typus venerabilis, zelo commotus, benedictionem ab archiepiscopo postu lare se simulavit; sportamque cinere ac pulvere ple namn brachio gestans, Juvenali appropinquavit, quem hic conspicatus ad se accedere jussit: cui Salomon; Adsum,inquit, Domine, ut a te benedicar; Roma nisque accessum ad personam concedentibus, ille sportam pulvere onustam in caput Juvenalis effu dit, his verbis utens: Pudore et ignominia suffusus est mendax et persecutor: quem cum Romani ver beraturi essent, non sivit Juvenalis; neque excan duit, sed eo facto attonitus, pulverem capite ex cussit. Interim monachum apparitores e conspectu Juvenalis removerunt, quem is viatico attributo discedere jussit; sed enim monachus repudiata pecunia abiit. De Zenonis obitu et de Anastasii exaltatione. Exactis Zeno in imperio annis 17, sicuti in libri sexti capitulis dictum fuit, obiit olympiade 517, anno Græcorum 802 indictione 14, hebdomade majoris feria quarta. Huic successit Anastasius, qui decurio silentiarius fuerat, urbe Dyrrachio ortus, specioso corpore, animo integerrimo, fidelique dog mate præditus vir qui apud Ariadnem augu Chronico Zeno et Anastasius orthodoxi habentur.

stam stipendia faciens, gratia ejus pollebat, donec magus, cujus Hunni consilio utebantur. Vicission ad imperium voluntate ejusdem assumptus est. De visione Joannis scholastici Amidensis, Donati cu jusdam fratris, circa Anastasii imperium. Paucis antequam Anastasius purpuram sumeret diebus, Joannes quidam, cognomento scholasticus, Donati frater, Amidensis, vir illibata justitia, Dei reverens, vitio omni alienus, et in suo scholastici Ecclesiæ officio sponte ac libere perseverans, cum ob patriæ suæ negotia Constantinopoli versaretur, bis per visum cognovit fore ut Anastasius silentia rius regnaret: quem ad se vocatum ita allocutus est Te quantocius regnaturum vaticinor: cura igitur ut pro tua excellente animi virtute sanctie Dei voluntati acquiescas: pacificum te, tranquillum, bumilem, cunctis dotibus exornatum exhibe, et erga omnes mitem et comem, et tui generis omni bus fave. Neque hæc aio, quia tui sim indigns, vel ut tibi blandiar. Jam vero quia hic Joannes satis erat clarus, inultisque ob actæ vitæ rationem bene cognitus, fidem ei Anastasius sine dubitatione ad hibuit, atque apud eum in Ecclesiæ vigiliis erat as siduus. Contigit autem ut ad regium fastigium evectus gratiam rependere amico suo Anastasius satageret, iis videlicet rebus, quas mortales po tissimum appetere solent; sed enim Joannes nihil omnino ab Augusto accipere passus est; cito insu per ex urbe regia in patriam suam discessit; hoc uno contentus, quod ab Anastasio impetrasset, ut ea, quæ Zeno pro Christianis constituerat, firma manerent. De Amida a Persis expugnata. Regnante apud Persas Pheroze, anno Anastasii XIII, Hunni, viis locisque montanis, quos Persæ custodiebant, superatis, in Persidem incurrerunt quorum terrore Pherozes coacto exercitu obvianı illis se obtulit, ut causam motus eorum atque in cursionis in Persidem exploraret: cui responderunt illi, haud sibi ea stipendia sufficere quæ tanquam Barbaris Persæ pendebant: Nos enim, aiebant, sub dio ritu ferarum vivimus in septentrionalibus, quæ ad occasum vergunt partibus; arcu et gladio victum quærimus, atque omni carnium genere vescimur. Præterea Romanorum imperator duplex nobis sti pendium per legatos suos promisit, si certe nostram vobiscum, o Persæ, societatem diremerimus. Hæc igitur causa est, cur accincti huc venerimus: quam obrem vel nobis, quantum Romani, oportet de tis; vel si minus, bellum parate. tis auditis Hunnorum molitionibus Pherozes, quanquam eos minore numero quain suas copias esse videret, nihilominus fallaci eos promissione decipere maluit. Interim Hunnorum duces cum quadringentis armatis processerunt, quibuscum erat Eustathius quidam Apaineensis mercator et pro essit cum quadringentis viris Pherozes, simul que omnes conscenso monte, fœdus inierunt, et communicato convivio, mutuam sublatis in cœlum manibus fidem jurarunt. Exin, discedentibus ad suam regionem Hunnis, præter aliquot duces, qui¯ cum quadringentis illis exigendi stipendii causa re manserant; Pherozes post decem dierum curricu lum fidem fregit, bellumque adversus Hunnos in struxit: qui sane cum illis quadringentis, suisque ducibus, pedem jam referebant; nisi Eustathius Hunnoruin animos instaurasset, quominus etsi mi nore numero extimescerent: interim vero, eodem suadente Eustathio, thus et muscum in quo loco ju ratuin fuerat, Deo incenderunt, ut perjuros ulcisce retur. Deinde Pherozem bello aggressi cum ejus universo exercitu occidione occiderunt, et Persidem depopulati, in suas terras sese receperunt. Porro Pherozis cadaver (quem in regione sua cognomento mendacem appellabant) nusquam apparuit. Qui autem huic successit in imperio Cavades ejusque proceres infensis adversus Romanos animis erant, eosque incusabant de Hunnorum incursu et de patriæ suæ vastitate atque pernicie. Contrac tis itaque copiis Cavades Theodosiopolim in Arme nia aggressus expugnavit; attamen ejus civibus clementem se præbuit, quia nulla eum contumelia læserant. Cæterum Constantinum urbis præfectum secum abduxit, et mense Octobri ante Amidam constitit Mesopotamiae urbem, eamque magno im petu sagittis verberare cœpit atque arietibus, qui bus moenia prosternere nitebatur. Pellibus enim, tanquain tecto, machinas Persæ protegentes, urbi admovebant, eductoque excelso aggere, moniis coæquabant: nihilominus quotidie pugnantes, ur. bem haud expugnabant, miles autem varia opera et præcliis magnopere atterebatur. Per id tempus magna vi conviciorum et derisionum Cavadis aures ab iis qui in mœniis consistebant verberabantur quibus ille summopere dolens, valde etiam animo angebatur, proptera quod et rigida ingruebat hiems, et Persæ laxis vestibus implicati languidiores vide bantur, et eorum arcus humido aere enerves fiebant, frontes denique arietum mœnia in cassum ferien ptes nullo his detrimento erant, neque ullam fuinam efficiebant: etenim defensores, juncorum fascibus inter se connexis, ferientium arietum vim obtun debant, vel a recto cursu, quominus mœnia diffin derent, dimovebant. Jam ubi machina consistebat, cives urbis murum ab interiore parte perforantes, materiamque effos sam foras projicientes, loci cavitatem sarmentis desub oppleverunt. Quo facto, quum in machinam quingenti circiter viri e Persis delecti cum armis inscendissent, jamque trabes in moenia protende rent, ut per eas insilirent (rege ipso astante cum exercitu, et clamoribus animos adden'e, armis in super et sagittis opem ferente, et præsentia aspec tuque suo eos stimulante) defensores ervum cum

stacte coctum trabibus e mœnibus superjaciebant, Erat andem quidam in urbe cui nomen vulgo bubulas quoque pelles aquis cum ervo decoctis, ut lubricas redderent, perfundebant; ignem denique sarmentis, quæ machinæ supposuerant, injicie bant: quamobrem continuato per sex horas præ lio, dum Persas ab urbis aditu defensores repelle rent; ignis sarmenta corripuit, statimque materia reliqua flammis exarsit, atque ita consumpta ma china corruit, Persis qui in ipsa erant ambustis atque contritis, lapidum quoque grandine ab iis qui in muro erant percussis: ita ut rex pudibundus mæstusque recederet; præsertim quia ab audaci bus superbisque civibus magnopere maledictis proscissus irridebatur. Quippe non aderat in urbe episcopus, qui eos ab illa temeritate compesceret: nam paucis ante diebus mortem cum vita commutaverat Joannes episcopus, vir frugi et castus, et sanctis moribus præditus. Hic e monasterio Cartaminensi ad epi scopatum assumptus, nihil de jejunio, abstinentia priscisque moribus immutaverat, sed diu noctuque In monasterio perstabat: opulentos autem civitatis, ſamis tempore et incursionis Arabum atque pesti lentiæ graviter admonuerat, ne frumentum in an nosæ charitate supprimerent, sed potius venderent indigentibusque concederent, ne forte ipsum ven turis hostibus reservarent, ut ait Scriptura, cujns vaticinium verax evasit. Huic palam conspicien dum se dedit in altaris latere angelus, hostiumque adventum prænuntiavit; et præterea quod ipse, jus- c titiæ suæ causa, antea ad Deum colligendus esset, quam hostes urbem invaderent: quæ omnia ipse universo civitatis populo revelavit, ut pœnitentiam agerent, et imminentem pœnam vitarent. Cutricus, vir turbulentus et rapax, qui omne genus audaciæ adversus Persas expromens, plurimam ex eis prædam agebat: atque hunc ipsi Persæ, prout ab iis qui mœnia tuebantur audiebant, Cutricum appellabant. Interim Canerakus prope turrim per aquæductus exeuntem ipsum ad prædam regredien temque observabat: quin adeo quandoque Persæ liberam ei prædandi potestatem permittebant, in tentis in eum oculis, moxque eum persequebantur, atque ita exitus reditusque locum comperiebant. Ea vero nox, quæ urbis suprema evasit, obscura admodum et pluvialis fuit, contigitque ut civis quidam monachis amicalem cœnam instrueret vino ad multam noctem propinato: quare ipsi, occupante somno, excubias pro more solito non tenuerunt. Cum igitur Canerakus cum paucis suis, Cutricum persequens, ad mœnia accessisset, neque clamo rem sustulerunt monachi, neque lapides jecerunt ex quo intelligens Cancrakus monachos somno in dulgere, statim scalas militesque accivit; atque illico qui cum eo erant per aquæductus ingressi in monachorum turrim evaserunt, iisque interfectis turri potiti sunt, moxque applicitis ad mœnia sca lis nuntios ad regem miserunt. Eo casu intellecto qui proximanı turrim custodiebant, clamore edito suppetias exstinctis monachis ferre conati sunt; sed frustra; imo ex eis nonnulli sagittis Persarum icti perierunt. Tum Cyrus præfectus rei certior factus, cum lampadibus accensis accurrebat, atque ita fa cile Persarum telis patuit, qui in obscuro degentes ab hostium jaculis tuti erant. Sic Cyrus vulnera tus discessit. Diluculo autem rege cum copiis superveniente, scalæ iu mœnia directæ sunt, et miles conscendere jussus. Tum multi ex iis qui conscenderant, lapidi bus telisque percussi, lanceisque repulsi, peribant qui autem timore victi scalis desiliebant, eos rex ceu pavidos fugitivosque occidi jubebat. Quamobrem resumptis animis Persæ, gloriam potius ex victoria et pugna, vel certe mortem pugnando partam adi pisci decreverunt, quami a proprio rege contemni et occidi, qui certaminis spectator astabat. Et cives quidem conati sunt turrim quam tenebant Persæ Jam vero victus cum suo exercitu post repetita adversus urbem certamina Cavades, multisque suo rum amissis, animo fractus petiit ut sibi tenuis argenti summa appenderetur, qua accepta, ab ur bis obsidione discederet. Verum Leontius Bar Paphi, nobilitatis princeps, et Cyrus præfectus, et Paulus œconomus, Cavadi responderunt velle se, ut ipse potius segetis omnis pretium solveret, quam ejus exercitus consumpserat, prætereaque tritici ac vini, quod e pagis ad se vehendum curaverat. Dum ergo his omnibus angustiis pressus ac per- subruere, jamque ejus trabes dissolvebant; sed in turbatus discessum rex moliretur, Christus ei per visum nocturnum apparuit (ut idem postea narra vit) promittens se intra triduum urbem ei cum ci vibus traditurum, qui scelera adversus se commi serant. Res autem isthoc modo peracta est. Tur ris quædam in parte urbis occidentali commissa fuerat custodiæ monachorum qui monasterium Joannis Iberi incolebant, quorum abbas gente Persa erat. regione turris hujus vigilibus monachis creditæ, castra posuerat dux quidam Canerakus Haghirus dictus, qui non solum noctu diligenter ad vigilabat, verum etiam omne studium et artificium jamdiu adhibebat, ut stratagema aliquod ad ca piendam urbem excogitaret. terim altera turris occupata fuit, et mox alia, mœ niumque defensores occisi. Petrus autem quidam, patria Ilamcarensis, ingenti corpore vir, partem aggeris civitatisque solus defendendam sibi vindi cavit, ferreo thorace munitus, missilia spargens, Persas propulsans, quemvis aditu egressuve pro hibens, gigantis instar firmus atque inconcussus; cumque in aliis Amidæ partibus multa hominum millia perissent, in cuniculis, puteis, templisque, quinque jam turribus expugnatis, ipse incolumis, nullo vulnere accepto, fuga se subduxit. Persæ vero ulterius progressi cunctis mœnibus potiti sunt, re pulsis occisisque continenter per duas noctes unam que diem custodibus ac tum demum descensione

facta portas reserarunt, atque universus irrupit dendo rege nostro eohibuerunt. Postremo catenis exercitus cum mandato regis, ut tribus diebus toti demque noctibus cujusque gradus dignitatisve viros ac feminas interimerent, Exitium evasit una eccle sia, quam Magnam appellabant, XL Martyribus di cata, regulo quodam Christiano, ex Aran regione, apud regem intercedente, qui eam plenam homini bus servari indulsit. Triduo demum exacto, vastitatem rex inhibuit, deputatique fuere custodes spoliorum ædium sacra rum atque palatiorum, ut quidquid coacervatum fuerat, regi servarent: qui etiam mandavit, ut occi sorum conquisita cadavera extra occidentalem por tam efferrentur, ut ipse postea per meridionalem ingrederetur. Coacervata itaque sunt et inter effe rendum numerata cadaverum octoginta millia, præ ter illa quæ vel mersa cuniculis, vel in puteos pro jecta, vel in atriis relicta fuerunt. Deinde rex ecclesiam ingressus, cum ibi Domini nostri Jesu Christi qui Galilæi habitu depictus erat, imaginem aspexisset, cujusnam ea esset percontatus est; re spordentibus autem qui aderant, Dei Nazarenorum esse imaginem, inclinato rex ante illam capite: Hic, inquit, mihi dixit: Remane; urbemque a me tibi tradendam propter civium scelera, cape. co Sic igitur Dei nutu tradita Persis urbe, Cavades ingens argenti pondus sacrorumque vasorum au reorum, aliamque pretiosam supellectilem cepit, quæ ante paucos annos legata fuerat ecclesiæ ab Isaaco Barai filio, consulari viro et inter cives valde opulento. Reperit etiam magnam optimi vinį vim, ad fecem usque exsiccati, quod moris erat in sole per septennium collocari, atque ita ariðum solidum que fieri. Hoc in pulverem redactum solebant nomi in itineribus secum ferre, lineis sacculis pure repositum, ejusque tenuem partem potioni admisce bant, id quod vini saporem gustumque reddebat, ignaris autem hana id esse, crocum videlicet, per suadebant. Id vini genus magnopere admiratus est rex, secumque abstulit; verum ex eo tempore ars bujusmodi gastrimargica inter Christianos oblivione deleta est. Aurum deinde argentumque et omnis pretiosa vestis ex ædibus optimatum collecta præ fectis ærarii regii tradita fuit: statuæ quoque depo sitæ sunt, et horologia (solaria) et publica marmora, et æs omne, et quidquid libitum fuit, tumultuariis scaphis impositum per Tigrim, qui partem urbis orientalem præterſluit, in Persidem deferebatur. Conquiri deinde rex jussit urbis magistratus et gubernatores, eique oblati sunt Leontius et Cyrus præfectus, qui telo vulneratus fuerat, reliquique duces. Nam œconomum quidem Paulum Bar-Zainab Persæ trucidaverant, ne is forte regi vim magnam auri renuntiaret, quæ apud ipsum comperta fuerat. Leontium deinde et Cyrum veste sordida indutos, fune suillo collis illigato, porcasque femellas eis imponentes, trahentesque infamiæ causa clamabant Hoc opprobrio digni sunt præfecti illi qui male ur bein suam rexerunt, neque ejus populum ab irri vincti, cum omnium artificum turba, regio servitio seu captivitati addicti in Persidem a militum manu deducebantur. Post hæc nonnulli de exercitu regem adeuntes sic eum affati sunt: Cognati nostri fratres que ab hujus urbis civibus in prælio percussi perie runt; postulamus igitur, ut decimus quisque civis ulciscendi gratia nobis tradatur. Reapse instituto calculo, is numerus e civium cœtu concessus fuit, quos exquisitis cruciatibus necaverunt. Rex autem in balneo Barzainabi lavit, et hieme exacta urbe di grediebatur, relicto ad eam regendam Eglone tri buno millitum cum aliis duobus ducibus, tribusque militum millibus ad præsidium, nec non Joanne Bar Balba optimate, et Sergio Bar-Zabduni, qui militiæ præessent. Proxima vero æstate adventarunt Amidam Ro mani, ducentibus exercitum Patricio supremo duce, provectæ ætatis vird, et recto ac fideli, sed consilii inope, cum Hypatio, Celere magistro, et Areobindo quibuscum erat etiam Justinus comes, qui post Anastasium purpuram induit. Hi collatis viribus ur bem quatere bello cœperunt, turribus ligneis, ma chinis, cuniculis; portæque ipsi, cui nomen Mar Zoane, ignem injecerunt: verum ingressu prohibiti a Persis sunt, qui portam denuo clauserunt; quare frustra fuere Romani, neque urbem marte obtinere potuerunt. Jam quanta fuerit populi angustia famis causa, quæ in dies sæviebat, adeo ut cives invicem devorarent; quamque tetra et lacrymabilis sit hæc narratio, in sequenti capitulo palam fiet, ubi belli Amidensis historiam persequor. De redemptione Amidæ. Cavades rex, cum ab urbe Amida, uti supra di clum est, cum exercitu discederet, reliquit ibi Eglo nem ducem, duosque præfectos, et tria circiter mi litum millia præsidii causa, cum duobus tribusve optimatibus aliisque ejusdem urbis hominibus. Cum autem prædicti Romanorum duces Amidam expa gnare nequaquam potuissent, Patricius tandem in Persarum terras descendit, captivosque ferit, et munita castella obtinuit: Areobindus vero et Hypa tins Nisibin aggressi sunt, quanquam ejus muni tiones occupare frustra conati sunt, civibus licet Romanos desiderantibus, ideoque languidius resis tentibus. Re intellecta Cavades cum exercitu contra Romanos profectus est, qui se fugæ commiserunt, Areobindus quidem ex agro Arzamenorum, Patri cius vero et Hypatius e Siphrin castello, relictis ca stris impedimentisque suis, ac multis equis (præter illos quibus ipsi insidebant) qui se rupibus præci pites dederunt, et vel graviter vulnerati sunt vel distracti perierunt. Unus inter hos Pharazmenes feliciter sæpe pugnavit, suumque nomen jamdiu no tum formidandumque Persis reddiderat, quos variis aggressionibus carptim minuebat consumebatque, ita ut timidi ante ipsum corruerent. Hic demum

cum quingentis equitibus Amidam accessit, cœpit- conditiones Persis jam debilitatis obtulit: quamobrem que insidias struere Persis, qui pabulatum in pagos exibant, quos partim occidebat, partim gregibus equisque spoliabat. Per id tempus Pharazmenem adiit vir callidus cui nomen Gadanas, e pago Achedoruin, quem ego ipse de facie novi, cepitque cum eo consilium dandi ope…. ram astu aliquo et fraude it Eglon Persarum dux cum trecentis vel quadringentis equitibus ex urbe prodiret. Clarus venator erat Gadanas silvestrium ferarum, perdicum et columbarum, eratque ei liber accessus ad Eglonem, cui de sue venatu partes of ferebat, mensæ quoque ejusdem adhibitus; a quo vicissim urbana officia haud certe minoris pretii impetrabat. Hic tandem Egloni dixit, Romanos pe dites vix æquare centenarium numerum, cum quin gentis equitibus, Septemque circiter passuum mulli bus ab urbe abesse in loco dicto lubeto Rohen quare amice ei suadebat, ut ad prædanda armenta, occidendos Romanos, gloriamque sibi conciliandam prodiret. Misit tamen Eglon exploratores, qui re gressi paucos Romanos equosque se vidisse dixe runt. Tum accinctus Eglon cum quadringentis equi tibus exiit, ípsum Gadanam mulo impositum ducens, a quo in meciis Romanorum insidiis constitutus fuit atque ita Persas Romani occisione occiderunt, ca putque Eglonis in castellum tulerunt. llac cædes filio Eglonis magnum mærorem iram que injecit; præfecti autem cautiores redditi, civi bus obsessis hand deinceps copiam faciebant exeundi ad nurıdinas, quæ prope mœnia fiebant, quo rustici vinum, triticum aliaque id genus e pagis de ferebant, ut Persis æque ac civibus venderent: nam delecti equites obviam facti, rusticos excipiebant, atque in urbem deducebant: nemoque, juxta lau dabilem Persarum legem pagorum incolis quid quam eripere audebat; sed hi pro libito res suas pretio vendebant, vicissimque in urbanis nundinis quæ sibi opus erant coemebant. Verumtamen oh Egionis ejusque armatorum cædem, bæ bundine desierunt, et qui reliqui erant in urbe optimates, et hominum ferme decem millia in stadium quoddam detrusi fuerunt a militibus custoditum: qui alimo nia destituti mori cœperunt, postquam sua calcea menta et stercora comederant, atque urinam bibe rant, postremo inter se mutuo sævire cœperant, donec prope omnes consumpti sunt: qui autem in stadio vivi superfuerant, tanquam mortui e sepulcris prodeuntes ex urbe dimissi sunt. Feminæ quoque fame efferatæ viros passim fraude callida artificiis que circumventos occidebant eisque vescebantur; ita ut viri ultra quingentos a feminis vorati sint tantaque fuit in hac urbe famis calamitas ut Sama riæ ac flierosolymæ excidium, de quo in sua Historia Josephus, superaverit. Ad extremum Pharazmenes ad urbem progressus, De hac militari Persarum lege confer siș fragmenta politica Petri magistri a më edita in Col sedentibus in orbis porta Romanorum Persarumque ducibus, exibant sine armis Perse quidquid pote raut secum ferentes: qui autem e civibus eos seque bantur, optio eis nominatim fiebat, ut si quidem manere vellent, liceret; secus libere cum Persis abirent atque ita ex urbé migratum fuit. Cavadi tamen centum supra mille auri pondo data sunt per Celerem magistrum, redemptæ urbis pacisque pre tinm. Foederis conscriptæ tabulæ regi ad subscriben dum oblatæ fuerunt; qui interposito somno, per visum admonitus est ne pacem componeret; quare experrectus scriptum conscidit, et in Persidem, auro secum ablata, recessit. Porro Pharazmenes urbi et incolis administrandis remansit, qui tributo immu nes decreto Cesaris per septennium fuerunt; eos que benigne tractabat, et qui e captivitate redibant beneficiis ornabat, cunctosque pro singulorum gradu pacifice excipiebat: quamobrem civitas quiete et tranquillitate frui cœpit, atque ædificia in mœnibus augeri ad eamque missus est episcopus Thomas monachus, vir pacificus, comis atque misericors. lasuper Dei providentia illuc adduxit de monasterio Cataræorum Samuelem quemdam, virum justum, et miraculorum operatorem, nodis (dæmonum) ex pediendis idoneum, qui suis precibus urbem con servarit, et quamlibet civibus opem præstitit. De urbe Dara condita. Graviter admodum increpuit Anastasins Cæsar Romanos milites eorumque duces, qui ad imperii metropolim post bellum Persicum. pervenerunt, quia scilicet hand ex ejus sententia, quam Deo placuisse sperabat, bellum prospere cum Persis gessissent, neque cos armis, sed auro a se misso, Amida expulissent, Jili contra se purgabant dicen tes arduum fuisse bellum cum rege gerere, quem licet Assyrium et hostem, Deus tamen in Romanam ditionem immiserat peccatorum causa puniendo. rum, ut ipsemet Deus aflirmaveral; præter quam' quod exercitu etiam valde numeroso stipatus erat. Ad Nisibin quod attinet, eam prorsus expugnari non potuisse, absente licet rege, deficientibus ido neis machinis, nulto quieti nocturnæ asylo, Roma nis castellis longe dissitis, et exercitui continendo ineptis, præter annonæ et aquæ penuriam. Hinc imperatorem rogabant ut urbem aliquam prope montem fabricari mandaret, quæ excrcitui perfu gium esset et statio, armorum officina, et regionis Arabicæ præsidium adversus Persas latrones atque Ismaelitas: porro alii Daram, alii Ammodiam ædi ficandam muniendamve suadebant. Ergo imperator Thome Amide episcopo misit epistolam cum architectis: qui cum urbis futuræ graphide venit ad Caesarem, cui placuit cum pro Ject. Vat. 1. II, p. 594, ubi sermo est de ipso rega Pheroze Cavadis decessore.

cerum consilio ut Dara ædificaretur. Præfectus eo mansisse: simulque accuratas et firmas rationes tempore erat Philæsimus, vir fortis et sapiens, pe cuniæ minime cupidus, sed æquus, et erga operas benevolus. Dum itaque imperator bel pauperesque Jum cum Tamaritis aliisque hostibus gereret, cer tam auri summam Thomæ episcopo dedit, pagi (Dara) pretium qui Ecclesiæ patrimonium erat; coque empto cunctos advenas ibi degentes dimisit liberos, domibus singulorum areisque coemptis ad urbis vero ædificium multa centena auri pondo suppeditavit, juratamque fidem dedit ¯se liberaliter quidquid episcopus expendisset compensaturum, et neminem mercede fraudatum iri: denique amplum edictum proposuit de urbe ad nutum episcopi ædi Acanda, et de augendis artificibus atque operis, et de materia ædificii undique convehenda. Misit in super scalptores multos atque artis murariæ opifi ces, et lege cavit ut nemo laboris sui præmio care ret: his quippe conditionibus urbem quantocius in imperii finibus ædificatum iti intelligebat. Porro episcopus, cum Dei ope urbis ædificandæ initium fecisset, præsides incorruptos operi præ posuit Cyrum, Adamum, atque Eutychianum pres byteros, diaconos autem Paphnutium, Sergium, et Joannem, aliosque ex Amidæ clero: ipseque epi scopus sæpe loco aderat, eosque invisebat, alque abunde pecunia artificibus atque oænis operæ hominibus sine ulla fraude dabatur; ita ut singuli in diem perciperent unum danek (quæ est sexta pars drachmæ); et qui jumentum habebaut, duos Janek. Ex hac urbis edificatione multi divitias com pararunt; cumque operis et mercedis æquæ fama percrebuisset, certatim ex. oriente atque occasu murariæ artis opifices concurrebant, nec non ope rum præfecti, qui suas crumenas cuncti inq.leva runt; merito et favore episcopi, liberalis hominis, comis atque benigni, 'qui Cæsaris justi promissis confisus erat: quare intra biennium trienniumve consummato opere, uibs in imperii finibus veluti germen quoddam, subito apparuit. Ubi rei notitiam accepit Cavades, urbem evertere nisus est; sed frustra, validis enim muris vallata erat ad incolarum propugnaculum. Regium quoque balneum et speciosa horrea ædificata fuerunt, cum aquæductu qui ad radices montis decurrit; intra urbem autem piscinæ mirabiles ad aquæ recepta culum. Operum vero exactores ac præsides præ claram de episcopo famam ad Cæsarem perferen dam curabant, videlicet de ejus rectitudine ac justitia: quare hoc homine Augustus mirifice dele ctabatur,eique quantamcunque auri summam petenti mittebat. Postremo calculus initus est pecuniæ uni. versæ quæ missa fuerat; responditque Casari episcopus, testem Deum invoeans, omnem eam pe Cabiam in ædificium fuisse insumptam, nihilque vel in manu sua vel ecclesiæ sna: devolutum re Capituli hujas Latinam interpretationen perscripsit, quibus demonstrabat universum aurum ad se missum in pago ad urbis formam dignita temque redigendo consumpsisse. Dara autem ab imperatoris nomine Anastasiopolis dicta fuit. Deinde Thomas Eutychianum presbyterum urbis primum episcopum consecravit, vigilantem virum, et gerendarum rerum peritum, eique pronomiam, id est ab Amidensi jurisdictione exemptionem, at tribuit. Huic assiduus socius erat Joannes quidam, Amidæ nutritus, quanquam gente Romans, cui tonsuram contulit Entychianus atque presbytera tum, fecitque syndicum, et comitem itineris ad imperii metropolim secum duxit. Cæsare autem convento, dotem ab eo ecclesiæ suæ reportavit. Insuper Abrahamus quidam Bar-Chili Telebranen sis, eo tempore notarius comite assumpto Ephræmo quodam Telensi, secutus est Eutychianum episco pum, a quo presbyter ordinatus, missus fuit cura tor ædificii balneorum regiorum, et denique @co nomatum Ecclesiæ obtinuit. Cæsar autem Eity chiano dona contulit, sacram nimirum supellecti Jem, et auri vim ad ingentis Ecclesiæ ædificium, comque ex aula dimisit. Cæteroquin parum fait superstes hic episcopus; eique surcessit Thomas Resinensis, Abdiæ filius, ortu Roa anns, qui Amidæ era! œconomus. Hic navus vir erat, et negotiorum gerendorum guarus, charumque habebat magnopere Joannem syndicum, propter ejus æquitatem ac ve recundiam. Cum autem sede sua ob fidei zelum pulsus fuit, secutus est eum fideliter hic Joannes, quem etiam corepiscopum fecit. Exsulavit autem Thomas annis circiter 17, in fide sua constaus, mortuusque est indictione tertia, quo tempore Cosroes Amiochiam cepit (anno Christi 540), so pultusque est in monasterio Tirensi, ubi semet cum monachis congregaverat, qui Merdino ab hostium conspectu fugerant; et juxta episcopum ejus mo masterii, qui ibi pariter quiescebat, depositus est. De Marino Apamęcusi Post Macedonium Timotheus Constantinopolis episcopus factus est, vir orthodoxus (impius seili cet Eutychianus), cujus nomini opera consentiunt honorans enim Deum interpretatur. Ejus diebus Marinus quidam Apameensis exstitit, vir vigilans, dexter, operibus sagax, sapiens et doctus. The or thodoxam etiam fidem colebat, et imperatoris ami cus, a secretis et consiliis erat: qui cum per vicos ubis incederet, aut alicubi sederet, quidquid ob servatu dignum in mentem ipsi succurrebat, litte his mandari jubebat. Præterea atramentarium ad leetalum, appensum tenebat, accensa juxta pulvinar luce ɔa, ut cogitationes suas in charta describere BCE A, quas orto sole imperatori significabat, Sug ex Assemani Bibliotheca Orient 1. II,

ut venturam tentationem accurate perpenderemus, atque ita eam immota fide perferentes, gaudiuın illud consequeremur, de quo Jacobus apostolus ait: Omne gaudium vobis sit, fratres mei, cum in tentationes multas et varias incideritis; scientes quod probatio fidei patientiam vobis acquirit; huic patientiæ autem erit opus perfectum; ut silis per fecti et integri, in nullo deficientes³. Et Anastasius quidem quinta Idus Julii obiit, eique successit Justi nus, qui in exercitu versabatur quo tempore Ca vades Persarum rex Amidam venit. Erat is ætate matura, formoso aspectu, prolixo canoque capillo; religionem autem Romanorum profitebatur quia in didem erat, ortus in castello Bederiana, cujus aquæ eumdem admonens, ut eas exsecutioni mandaret. fidei acciderunt, quæque Deus mature prædixit; Et quoniam ex Antiochiæ provincia oriundus erat, quæ ab Eusthatii episcopi temporibus dictionem qui crucifixus est pro nobis, primum prædicare tentavit, ipse etiam omni studio Anastasium im peratorem ad hoc idem peragendum sollicitabat. Quos hominis conatus cum hæretici quidam co. gnovissent, ipsuni catervation adorti; cur, inquiunt, terrenos homines inducere vis, ut faciam præter sanctum hymnum, quem angeli Trinitati offerunt, dicentes: Sanctus, sanctus, sanctus Dominus fortis, cujus laudibus pleni sunt cœli et terra? Ad hæc Deus Verbum, qui pro nobis hominibus crucifixus est, in ore ejus apologiam hujusmodi statim præ paravit: angeli quidem hymnum confessionis suæ recte ad adorandam et consubstantialem Trinita- pessima natura sunt, nam decoctæ vertuntur in tem dirigunt, eumque pro ipsis crucifixum nequa quam prædicant; nos vero in hymno confessionis postræ crucifixum pro nobis hominibus illum juste dicimus ex nobis enim, non ex angelis corpus „assumpsit. Atque ita illis quidem os obturavit; im peratori vero sensum patefecit, qui particulam illam, qui crucifixus es pro nobis, sicut in Antio chena provincia, sic et urbe regia prædicari jussit. De eclipsi solis. Hoc eodem tempore prodigium acciḍit, simile illi quod olim prudentibus ostendit Christi divini tatem in carņe crucifixi Hierosolymie, nempe de fectus solis, qui ab hora sexta ad nonam obscura Lus est. De Ariadne Augusta. Ariadne Augusta post viri sui Zenonis obitum, nuptias cum Anastasio celebravit, eumque regni socium assumpsit, mortuaque est anno Græcorum 824, post administratum imperium annis 40. Vir ejus jam ætate provectus, sancte recteque vixit, remque publicam vigilanter rexit. De obitu Anastasii Augusti. Exactis in episcopatu Timotheus annis sex vel septem, obiit, indictione nona, eique successit Joannes. Quo anno mortuus est Anastasius, multi Egyptii, Alexandrini, accolæ trans Jordaneum, Idumæi, et Arabes, qui Hierosolymam venerant ob festum Exaltatæ Crucis pridie Idus Septembris, a dæmonibus obsessi fuere; et cannin more adver sus crucem latrantes, deinde taciti exibant. Prodi gium hoc dolorem atque tristitiam prudentibus in jecit: quanquam ne ipsi quidem rei causam intel lexerunt, nisi postquam factis innotuit: portende Bantur videlicet contentiones et scandala deinde cruorem. De sanctorum confessorum Ḥameritarum martyrio Epistola quam scripsit Simeon Christianorumi in Perside episcopus anno Justini sexto ad Simeo nem abbatem Gabulitanum ita se habebat. Dilectioni tuæ significamus die vicesima Januarij præsentis anni Græcorum octingentesimi tricesini quinti ex ditione Naamanis discessisse nos, una cum Abrahamo presbytero Euphrasii filio, qui a Justiniano imperatore ad Monderụm Aṛrabom re gem pro pace concilianda allegatus est: sicuti de ipso in priore nostra epistola seripsimus, gratiaş eidem agentes cum nos, tum fideles omnes, quod partes nostras foveat; et ipse perspecta babet quæ olim scripsimus, et quæ modo scribimus. Per desertum igitur diebus decem consumptis, austrum, atque orientem versus pergentes perve nimus ad Monderum contra mentes arenæ mun cupatos, quos Arabes Ramle appellant. Monderi autem castra ingredientibus nobis, occurrunt Ara bes ethnici, et Maaddeni; et, quid amplius agen dum vobis restat, inquiunt, cum Christus vester ex Romanorum, Persarum, et Homeritarum Gňi bus expulsus sit? Hoc nobis Arabes exprobra bant; at nos ingenti dolore tabescebamus: maxime cum juxta adesset legatus ab Homeritarum rege ad regem Monderni missus, qui plenam arrogan tiæ epistolam exhibuit, in hæc verba Noveris, frater mi Mondere rex, regem illum, quem Ethiopes regioni nostræ præfecerant, e vivis jam excessisse. Adventante autem hieme, cum in nostram regionem Æthiopes contendere nequirent, ut Christianum regem de more constituerent, to tum ego Homeritanum regnum occupavi: ac pri mum quidem cunctos Christianos, qui in Christum credebart, cepi, mortem ipsis comminatus, nisi * Jac. 1. 1-4. Hujus quoque capituli interpretationem sumo ex Assemano, Biblioth. Orient. t. 1,

tum est, his omnibus finem dare. Priorum itaque nuptiarum dies lætissimos exegi: et nunc pari cum animi mei lætitia filias virgines quinque Christo despondi. Huc ergo ferte oculos, sociæ; intuemini sodalem vestram, vestrum in conspectum en secundo prodeuntem. Quandoquidem in priori illa inearum nuptiarum pompa, vobis omnibus spe ctantibus, sponsi prioris domum traducta sum: et nunc aperto similiter vultu ad Christum Deum, et meum filiarumque mearum Dominum propero, quemadmodum, et ipse Christus ob suam in nos charitatem ad nos descendit, et pro salute nostra passus est. Meis ergo insistere vestigiis, xos etiam atque Judæi nobis similes ferent. Occidi autem, quos re- liberorum intolerabiles luctus. Mihi ergo delibera peri, bis centum et octoginta sacerdotes: Æthiopes quoque, qui ecclesiam custodiebant, una cum ipsis e medio sustuli; eorum vero ecclesiam in synago gam nostram converti. Tunc demum cum centum ac viginti millibus hominum ad Nagran regiam eo rum arhem castra movi: quam cum diebus aliquot frustra oppugnassem, interposito jurejurando in columitatem pollicitus sum: animo tamen datam Christianis hostibus meis fidem non observandi. Quare deditione facta præcepi, ut aurum, argen tum, et omnes opes suas proferrent. Prolatas sus tuli. Mox Panium corum episcopum quæsivi quem cum illi e vivis jam excessisse affirmassent, haudquaquam ipsis fidem adhibui, donec tumulum ejus mihi ostenderunt: ego vero ossa inde extra- Betiam rogo, neve caduca oris forma transversum eta cremavi. Ecclesiam quoque corum, et sacer dotes, et quotquot ad ecclesiam confugisse depre hendi, flammis absumpsi. Reliquos vero cogebamı Christum crucemque cjurare. Quod tamen illi se commissuros negarunt: illumque Deum esse, et Filium Benedicti testabantur; et mortem hanc ob causam oppetitam vitæ anteponendam affirmabant. Sed et ipsorum princeps multa effutiens, contume liis probrisque me incessere non verebatur. Omnes itaque eorum proceres duci ad supplicium jussi sunt. Interea feminas ut maritorum exitum animo reputantes resipiscerent hortabamur, si sibi suis que liberis consultum vellent. Sed illæ adeo nostris adhortationibus commotæ non fuerunt, ut a virgi nibus, quas neci addixeramus, in eo præventas se fuisse conquererentur, et ultro in medium illarum agmen irrumperent, atque a suis maritis se divul sas dolerent. lis ergo ultimo supplicio affectis, Rumam regis designati uxorem, datis ex nostro exercitu custo dibus, dimittendam putavimus, si forte filiarum commiseratione capta, religionem Christianam re pudiaret, et Judaicam amplecteretur, filias, opes, fortunas omnes receptura. At illa ut a nostro sese conspectu proripuit, nudat caput, et aperto vultu prodit in publicum, mirante populo: siquidem ejus faciem ex quo facta erat grandiuscula nemo in foro conspexisset: atque per vicos urbis et compita discurrens clamare ac vociferari hunc in modum copit. Mulieres Nagranenses, quotquot adestis so dales, Christianæ, Judææ et gentiles, audite. Chri stianam me esse, et genus et proavos meos nostis, et ingentem auri argentique copiam, patrimonium quoque luculentum, et servorum catervas præsto mihi esse; et si modo, quoniam pro Christo mari. tus interiit, uovas nuptias optare libeat, non defu turam dotem Lx millium aureorum, el præter opes ab illo mihi relictas, mundum prope infinitum mo nilium, gemmarum, et pretiosissimarum vestium perspectumque volis est, non falso ista a me ja ctari, sed nec illud vos latere scio, nullam feminæ diem optabiliorem esse die nuptiarum: huic autem succedere ærumnas, partuum dolores, et in funcre vos agi sinatis: nec enim ego vobis minus formicsa sum sed et ipsam hanc qualemcunque formam integram, et Judaicæ perfidiæ immunem ad Chri stum deferam, ut ipsa oris species Domino meo fidem faciat, me ab illa in infidelitatis crimen ab duci nequaquam potuisse: et aurum, et argentum, et ingentes opes ostendent, nihil ipso mihi charies fuisse. Rex nanque perduellis salutem incolumita temque, si Christum ejurarem, promisit. Sed boe avertat Deus, sodales; avertat, inquam, ne Chri stum Deum, in quem credidi, nunc deseram: sed quando ego, et filiæ in nomine Trinitatis bapti zatæ fuimus, Christi crucem adorare, et pro eo morteın çum vita commutare, una cum illis est ra tum mihi: siquidem et Christus pro nobis crucia tus, et mortem in sua carne perpessus est. Quare res hasce caducas, quamvis modo oculos alli. ciant, corporique blandiantur quandoque tamen casuras, sponte resigno, perennes et perpetuo man suras opes a Domino acceptura. O vos beatas, so dales, si dictis aures dederitis meis, et veritati manus, Christumque Deam dilexeritis, pro quo ego et filiæ morimur! Nunc autem pacem, et trần quilla tempora populo Dei precor: fratrum et so rorum in hac urbe pro Christo interemptarum cruor ipsi murus fiat, si tamen Domino suo Christo perpetuo adhærserit. En fidenter urbe excedo, in qua velut in temporario quo tam diversorio hacte nus versatæ sumus ego et filiæ meæ, illam civita tem æternam cogitantes, in qua Sponsum, cui ijsas tradidi, sunt inventuræ. Orate pro`me, sodales, it Dominus meus Christus me suscipiat, et ignoscal mihi, quandoquidem triduum marito superstes vizi. Gliscentibus ergo ex urbe clamoribus conciti, percontabamur reduces, quos eo legaveramos nua tios, quænam tandem insoliti illius ejulatus causa esset. Isti, que mox narrabamus, renuntiarunt Rumam videlicet, feminarum vulgus ad eos clamo res concitasse: custodum nempe segnitia sɔcordia que factum fuerat, ut tantum feminæ liceret. Et in eos quidem ultimo supplicio animadvertere ratum erat, nisi in mitiorem sententiam quorumdam pro ces nos postea Dexissent.

Ecce autem ab urbe femina revertitur, bacchanti rus, reveritus nobilissimi viri genus, et quod idem similis, nudoque capite, et filias secum trabens eleganter concinneque ornatas, quasi ad thalamum concessuras, erecta fronte petit conspectum no strum mox solutis plicatisque in manus crinibus, nudam cervicem porrigit, inclamans: Christianæ sumus; pro Christo morimur. Abscinde caput, et ad fratres, ac sorores, mearumque filiarum paren tem ocius transmitte. Ego vero post tantam mulie ris amentiam, ut Christo renuntiaret, adhuc suade bam sin minus, tantum ne diceret eum Deum esse. At non persuasi; quin etiam ejus filiarum altera nos objurgabat, qui ista suggereremus. Cum ergo persuasum haberem, nulla vi, nullove ingenio mulierem adductum iri, ut Christum ejuraret: cœ teris Christianis metus incutiendi causa eam humi prosterni jussi; filias vero statim jugulari pone matrem, adeo ut dissectis e cervicibus erumpens cruor in os ejus influeret: mox ipsam pari suppli cio necari. Deum Adonai juro, incredibili moerore affectus sum, cogitans ipsius, filiarumque pulchri tudinem. Quoniam vero pontificibus, mihique videbatur scelus esse, si peccantibus parentibus insontes li beri pœnas darent (id enim etiam leges nostræ vetant), idcirco lege lata edixi, at impuberes a nostris militibus alantur, ut cum ad pubertatis an nos pervenerint, aut Judaicam religionem susci pant, aut si Christianam profiteri malint, pereant. lloc tibi, rex, eo perscribenda putavi, ut simul te admonerem, ne quenquam Christianum in tuo re Eno vivere patiaris, nisi forte, qui suam cum tua religione commutare voluerit. Judæos vero fratres meos ea, qua soles, benignitate fovere perge, fra. ter. Gratias pro hac tua in eos benevolentia ego rependam: quoscunque tibi charissimos fore tuis litteris ipse me feceris certiorem. inter regni proceres esset clarissimus, et in armis strenuus. Inde profecti Naamanis terras Sabbato primo jejunii tenuimus, ibique legatus exstincti regis Ho meritarum occurrit, qui cum cædem a tyranno Ju dæorum commissam a nobis didicisset, Naamanitam quemdam pacta mercede jubet in urbem Nagram quantocius proficisci, omniaque ibidem gesta quam diligentissime explorare. Is itaque post dies aliquot legato Christiano, nobis audientibus, narravit quæ supra memoravimus, subjecitque, casos eadem occasione trecentos et quadraginta proceres, qui in urbe tyranno occurrerant. Præterea addidit, Judæum Arethae filio Caleb illorum principi, et Rumæ marito, insultasse in hæc verba: Viden' quo tua te in Christum fiducia adduxerit, bellum adversus me molientem? Jam resipisce, miser, et ejurato Christo, senectuti tue consulere sero disce, ne te, que socios tuos, involvat poena. Cui Are thas De istis, inquit, merito jam queror, ut qui me bene monentem obaudire noluerint: aiebam siqui dem, nullam tuis dictis habendam esse fidem, sed in urbe manendum: et inde armis rem esse trans igendam, non verbis: daturum scilicet Christum, quem optabamus, bello finem: nec urbem unquain expugnatum iri, in tanta præsertim rerum omnium copia. Sic illi nimirum statuerunt, tuis capti arti bus. Quamobrem regio te nomine indignum puto impostorem potius dixero. Enimvero reges, quos vidi multos, pacta conventa servant, et a dolis fraudibusque abhorrent. Quod summum est, datain Christo Deo meo fidem non muto, nec Judæus tui similis apostata fiam. Et vivere quidem, mortem que evadere, meo nunc stare arbitrio sat scio. At tamen diu jam vixi, et liberorum, nepotumque, atque cognatorum magnam catervam relinquo rebus insuper belli domique gestis non modicam, Christo favente, collegi famam. Quod in posterum spectat, non dubia, sed certa mihi spes manet, fore ut, quemadmodum vitis resectis superQuis sarmentis uvis exuberat, sic populus noster Chri știanus sit futurus, et Ecclesia, quam incendisti, magnificentius propediem instauretur: insuper et Ilæc rex profanus Judæus Mondero. Cum autem nos eo pervenissemus, Monderus convocato ad con cionem exercitu, regis litteras publice recitari jus s't: remque ita se habere præsens ipsius regis legatus attestabatur, attexens alia quadam de Christianorum caede, eorumque ex Homeritide fuga. Tum vero Monderus ad Christianos, quos sub signis habebat plures conversus: Audistis, inquit, Christiana religio resumptis viribus regnet, regi quæ adversus vestræ sectæ homines decreta acta que fuerint? Quin ergo vos Christum modo non ejuratis? Neque enim regibus, qui Christianos ex pellendos judicarunt, sum ipse melior. Ad hæc miles quidam Christianus, qui in Monderi castris merebatur, divino zelo excitus prompta confiden terque: Haud tua, rex, inquit, ætate Christiani nos facti sumus, ut modo Christum ejurare debea mus. Cui Monderus subiratus: Tune, inquit, me præsente hæc effutire audes? At ille: Pro pietate locuturus, neminem metuere soleo, nec modo hominum metus, ut in ea causa taceam, unquam efficiet. Neque vero mibi gladius brevior est gladio cæterorum, paratus experiri sum. Tacuit Monde busque imperet; Judæorum autem secta tenebris obruatur, tuum regnum coucidat, et potestas in tereat. Pone ergo fastum, neve aliquid præclarum te gessisse putes: cum enim clarueris, repente oc cides. Hæc aiebat magnus ac venerabilis senex Arethas. Mox Christianos qui frequentes latus ejus stipave rant hunc in modum interpellat: Audistis, fratres, quid isti Jadeo testatus som? Cui illi: Utique, Pa ter. Arethas Vera sunt illa, necne? Cum respon dissent vera esse, subdidit: Si quis ergo metu mortis concussus, datam Christo fidem mutare co gitat, quantocius abscedat. Hic sublato clamore omnes dixerunt; Propitius sit nobis Deus, ne il

meamus, Pater omnibus quippe secum mori pro nosti? Tum puer: Quotidie ad ecclesiam ventitanic Christo est ratum, nec unquam a tuo avelli latere. Post hæc Arethas ad circumstantem Christiano rum, Judæorum, et Paganorum turbani conversus Audite, inquit, quotquot adestis omnes. Si quis forte ex genere meo, aut affinibus meis, aut cognatione mea a Christo defecerit, et isti Judæo adhæserit, hunc meum esse abnego, et hæredem abnúo, bona que mea in sumptas construendæ ecclesiæ cedere volo. Si quis autem meorum Christo fidem serva verit, mihique superstes vixerit, hunc in jus facul tatum mearum succedere jubeo, et hæredem dico meum ecclesia vero quemcunque ex tribus agris patrimonii mei elegerit, habeat sibi ad fabrica expensas. Mox iterum conversa ad regem oratióne, Te, in quit, et quoscunque Christum abdicastis, abdico, abjúro, ábnúo. En adsumus, arbitrii jurisque tui facti. His porro Arethæ verbis reliqui Christiani inflammati: En Abraham princeps Patrum, aiebant, te, nosque tecum præstolatur, venientes exceptu rus. Quicunque a te defecerit, ét Christum negave rit, hunc nos omnes abnegamus. commotus llæc illi. Quibus vehementissime tyrannus, lata in omnes capitis sententia, ad sup plicium dúci jussit, ubi influit torrens (Vadi incolæ vocant), ibique jegulari, et cadavera in profluentem projici. Interea Arethas sublatis in cœlum mani bus orabat in hæc verba: Christe Deus, adesto nobis, et confirma nos, animasque nostras suscipe pláceat tibi effusus pro te servorum tuorum erñor, mosque tuo dignos effice conspectu: confitere coram Patre tuo, sicut pollicitus es, et fac ut Ec ¿lesia ædificetur, et famulo tuo Paulo, cujus ossa Hamma dudum consumpsit, alter episcopus suff clatur. Ita demum postquam se invicem pacis oscuto salutassent, signoque crucis Arethas senex eis be nedixisset, cervicem lictori sponte porrexit, et ic tum excepit. Mox socii conglobati accurrebant tanto cum animi ardore ut se invicem comprime rent, interfectique nuper Arethæ sanguine asperge rentur. Ita demum martyrio omnes coronati sunt. Puer erat triennis, quem mater cum ad suppli 'cium raperetur, manu trahebat. Hic regem seden tem, et regio cultu amictum forte conspicatus, e matris latere dilapsus, ad illum accurrit, ejusque genua osculatur. Ea pueri simplicitate delectatus rex, parvulum, ut fit, amplexari capit: postremo sic affatur. Quid tibi; mi puelle, mavis? morine 'tiña cum matre, an mecum una vivere? Gui puer Per Dominum nostrum, malo cum mea matre mori; proptereaque cum matre pergo; dixit enim mihi Veni, fili, moriamur pro Christo. Sed dimitte, oro, me, ut ad matrem meam properem, ne forte non Videam morientem; significavit enim mihi, regem Judæorum edixisse ut qui Christum abdicare no fuerint, interficiantur: ego autem Christum abdi care noto. Cui rex: Undenam tandem Christum cum matre, ibi illum video. Subdit rex: Mene amas, an matrem? Puer: Per Dominum nostrum, matrem. Cui rursus rex: Meue amas, an Christum! puer: Magis Christum quam te. Quorsum ergo, subdit rex, huc modo procurrens, genua mea osculatus es? Putabam, respondit puer, te esse regem Christianom, quem in Ecclesia videbam, nec huc usque noveram te Judæum esse. Rex: Dabo tibi nuces, el amyg dala, et ficns. Puer: Nequaquam per Christum; non comedam nuces Judæorum. Sed sine me, quæso, ad matrem ire. Rex: Mecum potius hic maneto, et fas mihi filius. Puer: Neutiquam per Christum non maneho, quia fœtes, et non bene oles, sicut mater mea. Tum vero rex ad pone stantes: Au vero animadvertistis, ait, pessimam hanc stirpem, quam ab ineunte ætate seduxit Christus, ut illam perderet? Interim quidam procerum ordine pue rum sic interpellat: Veni mecum, et ducam te, sl reginæ filius fias. Respondit per: 0 colaphis dignum os, regina potior mihi est mater, quæ mé ad Ecclesiam ducit. Postquam vero se usque teneri invitum sensit, regis femur dentibús impetit, in clamans hæc: Judæe nequissime, dimitte me, ut að matrem pergam, et una cùm ipsa moriar. Po stremo rex parvulum cuidam èx procerum suorum numero traditum, jubet diligenter educari, donet adultus, aut Christum ejuraret, et sic supplicium evaderet, aut si contra in Christi fide usque persè veråret, necaretur. Cumque puer a servo ejus ab duceretur, luctabatur pro viribus, pedes quations, et matrem appellans: Succurre, mater, ajebat, et tolle me, et ad ecclesiam deducito. Cui mater Ast nunc perge, tili, cogita te Christo commenda tùm, et noli flere, sed præstolare me in ecclesia apud Christum quantocius ad te redituram. Hæc Tata, cervicem porrigit, decollatur. Hæc ubi tum hisce litteris, tum propagata multis rumoribus fama innotuere, omnes Christiani in his locis commorantes indoluerunt: eaque nos quoque vobis perscribenda duximus, ut sancti et fideles antistites cognita rerum in Homeritide gestarum serie, sanctorum martyrum commemorationem per agant. Quod reliquum est, vestram charitatem etiam atque etiam obtestamur, ut quamprimum mo nasteriorum præfectis, et episcopis, in primis veri Alexandrino ista significentur, ut regem Æthiopun að ferendam Romeritis opem suis litteris cohorte tur: simulque curetis ut pontifices Judæorum Ti beriade commorantes adigantur scribere ad istum regem Judæmi, qui modo apparuit, ut a bello et persecutione Homeritarum in posterum abstineat, Cætera quæ in epistola sequuntur, salutationes continent episcoporum et abbatum illius temporis. Prologus elegans digni beatorum memoria sanch Mare Amite episcopi in Evangelium et Christi incarnati œconomiam. Ut umusquisque mente sua et intellectus vi, lurgi

sermonis sententiam ad pauca capitula redigere certamine, tum etiam in quæstione tentatorem; valeat, rei normam ipse proponam: nempe dabo operam ut conscripto Breviario quodam, possint hine lectores theoriam universi operis, cum grada tim ab iis legetur, statim animo complecti. Reapse qui Evangeliorum scripturam ad compendium con ferre voluerit, eognoscet ex ea Deum carnem as sumpsisse, in ejusque potestate res humanas esse atque divinas, ab eo fundamenta mundi dissolutum iri, id quod in secundo adventu palam demonstra bit. Quisquis hæc quaquaversus considerabit, sen sum in primis narrationis intelliget, quæ incarnn tionem præcedit; itemque Joannis Baptistæ nativi tatem, qui Deo Israelis testimonium daturus erat, conformem fuisse iis quæ ante nuntiaverat angelus. Cognoscet insuper Christi nativitatem supernatura lem ex Virgine Maria; eamque ceu hominem ter renum ex ea sumpsisse principium; verumtamen quidquid non est terrenum, id Jesum de celo de tulisse. Testimonia antem incarnationis ejus in Evangelii libro relata, ea sunt quæ Elisabeth inspi rata dixit, quæque angelus Virgini atque Josepho, et denique angelorum verba ad pastores: item Za chariæ vaticinium, stellæ apparitio quæ Filii Dei mmper nati regnum sempiternum esse portendebat denique sacerdotis Simeonis atque Annæ prophetia, quod videlicet Christus ob mundi et Israelis salu tem advenisset: quibus accedit prædicatio Baptista testantis se quidem de terra ortum, sed Salvato rem nostrum de cœlo. cique angeli ministrarunt; ac nostro generi quie tem per reditum nostrum in paradisum concessit. Com discipulis humano more versatus est, longe interdum a persecutoribus discessit, famem, sitim laboremque perpessus est. Cæteroquin demonstravit nihil horum violenter aut necessario se passum, quasi Deus non esset; dicitur enim, quod diebus quadra ginta tolerato jejunio, postea esuriit. Pari dicitur ratione dormisse. Cum autem solitarius in monte esset, vigili orationi vacavit, humano scilicet more Patrem pro hominibus exoravit. In navi sæviente procella dormivit, ob discipulorum eruditionem, nempe ut crederent se dominari tempestatibus ma ris et sono fluctuum ejus. Sic etiam quando eum Judæi de vertice montis dejicere conati sunt, fru stra fuerunt; quanquam enim ab his circumsessus esset, attamen pertransiens in medio eorum dis cessit: in cruce autem lancea confixus, haud vio lenter ejus animo excessit, sed ipse inclinato capite emisit spiritum. Ergo in ipso quaquaversus divina humanaque idiomata conspiciuntur. Jam remedia quæ Christus munde contulit hæc fere sunt: diaboli increpatio, dæmones ejecti, maligni spiritus de cor poribus pulsi, graves morbi sanati, mortui ad vi tam revocati, tentationum communiumque passio num depulsio, qna videlicet futurum sæculum præ figurabat omni malorum genere expers, quod nos cum spe, charitate ac Ade exspectamus. Porro Re demptoris nostri doctrina homines arcet a pecuniæ, gloriæ, voluptatumque cupiditate, eosque ad Deo famulandum recta cum voluntate sublevat Exstat in codice evangelico ejusdem sancti Ma ræ episcopi, sectione octogesima nona, caput sin gulare Evangelii Joannis, quod in aliis exempla ribus desideratur. Est vero id capat hujusmodi. Contigit quadam die, nt docenti Jesu mulierem sisterent, quæ ex adulterio concepisse deprehensa fuerat, ipsique rem gestam narrarent. Jesus autem, cui utpote Deo notæ erant turpes illorum passiones atque opera: Quid, inquit, a lege præcipitur? Re sponderunt illi: Ut, si duo testes vel tres affirment, lapidibus necetur. Tum Jesus ex ejusdem Mosaica legis norma, Si quis, ait, ab hujus peccati passione mundus liberque est, neque prorsus ejusmodi culpæ Præterea cognoscet lector ex Evangeliorum libro divinam Domini nostri œconomiam incomprehen sibili sapientia fuisse patratam, non autem libro rum doctrina neque scientiarum studio: potentiam ‘ejus intelliget prodigiorum effectricem, dicta ejus admiranda, omnium rerum scientiam, et eum nulli unquam peccato fuisse obnoxium: in ejus quoque potestate et arbitrio ſuisse pati suo tempore, et extra id tempus mirime pati; item abolere passiones hominum per suas in corpore voluntarias passio nes, niortem resurrectione perimere, et in cœlum denique ascendere. Rursus docet hic liber, Jesuni de Virgine carnem sumpsisse animatam atque in tellectu præditam, conceptum ejus humanum noveni mensibus consummatuin, nativitatem naturalem simul et supernaturalem, fasciis esse obvolatum, reus, testimonium suum adversus hanc mulierem lactem suxisse, ritu legali circumcisum, in Ægy ptum ab Herodis minis matre gestante fugisse, il!inc pestea reversum ad Israelis instaurationem. Cre vit deinde ejusdem ætas dum matri ejusque conjngi Josepho subesset; et in aquis abs Joanne baptiza tus fuit, ut humani generis renovationem, quod in baptismo reapse figurate renovatur, significaret quia tunc reapse baptismus sanctam nobis nativi tatem de Spiritu comparavit. Tentatus a diabolo ut homo fuit; sed utpote Dens facile vicit tum in *Joan, vit, 5-14. dicat, et primus lapidem jaciat, eaque lapidibus icta pereat. Sed enim illi, cum se fragiles admo dum et culpabides circa hujusmodi peccati passio nem scirent, sigillatim ab eo dilapsi sunt, relieta illic muliere. Post quorum discetsam Jesus in ter ram intuens et in pulvere scrikens, ait mulieri: Er gone qui te hue adduxerunt, () contra te testimo nium dicturi erant, reputants ea quæ a me dicta andisti, te omissa, abierunt? Rede nunc el til, neque ulterius peccare velis.

De rebus sub Justiniano Augusto gestis. Justiniano regnante, Innui magno numero Per sarum stipendiarii incursionem subitam in Roma ram ditionem fecerunt, agros vastarunt, agricolas multos occiderunt, pagos eɔrumque ecclesias in flammarunt, transmissoque Euphrate Antiochiam usqué nemîne obsistente aut carpente venerunt. Attamen Bosius quidam dux Maiféractensis in eorum a cæde reditu, manipulum ipsorum`aggress's, quin gentos circiter equos eripuit, magnaqite præda po tits est. Sic etiam apud Citrisiam dux idem vi etor quadringentos ferme homines' prostravit, eo rumire armenta sibi vindicavit. sent gnum traderet; gratiam insuper curationis sù:e post Deum beato Moysi Tarmelensi debebat; idcirco filium suum ut pacem concederet enixe rogavit: qui cum auri summam a Justiniano Augusto per Ru Gnum et Hermogenem legatos sibi missam acce pisset, pax facta est, et scriptis obsignatisque 'li bellis confirmata: visaque sunt in cœlo sidera ipsa ob novitatem rei exsultantia. Erat antem estas in dictionis, mansitque hæc pax annis sex vel septem usque ad tertiam indictionem. Cavadi successit in regno filius Cosroes: cujus mater, vivente adhuc Cavade conjuge, maligno spi ritu excruciabatur, quin ullum ei remedinm attulis nagi, arioli atque astrologi, ab ejusdem viro Cavade, a quo plurimum dillgebátur, invocati: quim ipsi potius malignos spiritus spiritibus addiderunt. Hec igitur missa fuit indictione quarta sub Liberio duce ad beatum Moysen, qui in monasterio duobus fere stadiis ab urbe Dara dissito morabatur: et sui nominis famam longe lateque diffuderat: cumque apud eum paucis diebus mansisset, curața est, et in regionem suain rediit. Accepit autem ab hoc sancto Moyse ex monasterio Tarmel nuncupato be nedictionem (reliquias) ex ossibus Cyriaci martyris, quibus enstodita atque protecta, ab immundi spiri tus incursione libera esset; quæ secreto ædificavit in regione sua oratorium, ubi martyr colitur. Me mor autem beneficii ab hoc beato Moyse Tarmelensi accepti Romanos pro re nata, quam infra comme morabimus, adjuvit. Etenim Justinianus res gestas in Mesopotamia, quæ intra fines imperii est, reputans, suumque exercitum a Persis non semel cæsum, agricolas passim deletos vel in servitutem ab Hunnis abdu clos, pagos denique in ea late regione inflammatos; ægre admodum adducebatur ut de novo mittendo exercitu, et de bello cum Cosroe, qui post Cava dem regnabat, gerendo cogitaret: præsertim quia Cosroes Rufini amicus erat, propterea quod Cavadi Rufinus suaserat ut Cosroem regni hæredem face ret. Rufinus igitur hæc Cæsari narrans spem inji ciebat, spondebatque, si quidem ipse regem adiret, fore ut quiquid juste circa pacem ab Augusto op tatam postularet, protinus impetraret. Itaque mis sus fuit Rufinus, comitante Hermogene magistro indictione decima cum litteris ad Cosioem, quocum diu collocuti sunt. Et quoniam hic Rufinus notus ibf crat, utpote qui sæpe ad Cavadem legatus ierat, ejusque amorem sibi conciliaverat, et regni opti mates multis muneribus affecerat; regina vero Cosrois mater summo eumdem amore prosequebatur, quia consilium Cavadi dedisset, ut filio suo re 1 Galat. 11, 16. • Jac. 11, 20. Ex epistola Juliani ad Severum. Ego qui semper Patrum propositum secutus sum, hos existimo neque sibi ipsis contraria, neque in vicem unquam scripsisse. Veluti Paulus dicens Non ex operibus sed ex fide justificatus est *; haud contradicit Jacobo dicenti: Fides sine operibus mor tua est*. Nequaquant, inquam, inter se adversan tes, sed cum vera concordia id dixerant, Ex epistola Severi ad Julianum. Bene et convenienter dixisti, doctores nequaquam sibi invicem contradicere, sicuti ne Paulus quidem a'que Jacobus; cum ille dicat: Ex file justificatur homo; hic autem seribat; Fides sine operibus mor tua est. Etenim Paulus de fide locutus est bapti smum præcedente, quæ cum confessione ex corde puro conjuncta sit: quin tamen antea quidquam bo norum opeřum in mundana vita bomo præ se tule rit quippe hujusmodi homo credendo, confitendo, suscipiendoque baptismum justificatur. Jacobus vero fidem baptismo posteriorem dicit mortuam si operibus careat; videlicet nisi eam homo rectis ope ribus confirmet, quandoquidem baptismus bonæ vi tæ arrha est. Ecce enim ipse Dominus, qui exem plar nostrum est, sanctificatis per baptismum mi misterio Joannis susceptum aquis, factoque baptismi initio, montem conscendit, tentatoris certamini ob viam ivit, ejusque vim omnem fregit; scilicet no bis significans, oportere ut post divinam oblationem certamen nostrum operibus expromamus, legitime que cum hoste luctemur, quo virtutes nostræ in clarescant. in Sed enim adversabitur aliquis dicens: Alqui Pau lus Abrahamo utitur tanquam argumento, ut pro bet homirem fide justifieari sine operibus; ait enim Igitur qui in fide, benedicentur cum fideli Abrahamo. Ei vero qui non operatur, credenti tamen eum qui potest justificare peccatores, reputatur fides cjus ad justitiam. Jacobus vero in eodem Abrahamo demonstravit, non justificari hominem ex fide tantum, sed etiam ex operibus fide confir matis. Quidni igitur hæc inter se pugnant, si+ quidem unus idemque Abrahamus exemplar est eo rum qui haud operati sunt, sed tantummodo credi derunt; iten que corum qui fidem operibus come probarunt? Quæstionem ex sacris Litteris solvam.

leguntur: sed contra potius, uniain eamdemque esse sententiam, ab uno spiritu prolatam: primo quidem de fide baptismum præcedente, quæ una ac brevi confessione contenta sine opere eum justificat qui ad lavacrum venit: namque ipse baptismus satis est ad salutem, si quis illico e mundo demigret; se cundo autem de alia fide, quæ baptismum subsequi tur, quæque bonorum operum ostensionem postu lat, atque hominem ad excelsum perfectionis digni tatisque gradum evehit. Qui Abrahami tempora attente consideret (qui verba, neque illa quæ in Vetere Testamento scripta ntriusque rei exemplar est), sane deprehendet quod fidem ante baptismum cum salute profitetur homo in Christum credens: illa autem, quæ baptismum subsequitur, operibus conjuncta, antiquæ in carne circumcisionis repræsentatio est, quæ præputii in fidelitatem destruit, nosque ad adoptionem filiorum Dei perducit. Nam etiam Moyses Pharaoni dicere jussus fuit: Tu autem loquere Pharaoni, filius meus primogenitus Israel'. Propter quod scripsit Paulus ad Colossenses his verbis: Et in ipso circumcisi estis circumcisione sine manibus, cum exuistis car nem peccatorum per circumcisionem Christi, et se pulti estis cum eo per baptismum *. Ait igitur Abra hamum justificatum fuisse ex fide sine operibus, dum adhuc in præputio ante circumcisionem ver saretur: atque ita confessionem ante baptismum sine operibus demonstravit. Scribit enim ad Ro manos: Reputata est illi files ejus ad justitiam *. Quomodo? non in circumcisione, sed in præputio. Quippe non negavit testimonium Moysis, qui Deum Abrahamo dicentem inducit: Suspice cœlum et nu mera stellas, si certe potes eas numerare. Aitque ipsi Sic erit semen tuum. Credidi! Abraham Deo, el repulatum est illi ad justitiam " Quod autem apud Ezechielem prophetam dicitur Omnia genua manabunt aquis”; id in Græco exem plari sic habetur: Omnia femora polluentur humore; et de pestilentia dicitur Aptissime igitur de hac postrema dixit Jacobus: Ex operibus fides per ficitur; nam sapiens quoque Paulus eadem alibi do cet, quod nempe fides ex operibus perficiatur. Ga latæ suscepto baptismo, et per Spiritum inter filios Dei numerati ad Judaismum semet converterunt. ascita circumcisione, vana spe ducti, fore ut de Christo melius mererentur si præputiorum circum cisionem fecissent. Quod in ipsis reprehendens Apostolus, ita scripsit: Nam in Christo Jesu neque circumcisio neque præputium prodest quidquam, sed fides quæ charitate perficitur ¹³. Ex his igitur ver bis rursus constat, fidem baptismo posteriorem uti lem esse, hominique salutem afferre, qui cum ea charitatem conjungat, eique operibus obsecundet. Quæ sint autem charitatis opera, idem Paulus sub jungit: Charitas longanimis est, benigna est, chari tas non invidet, non est turbulenta, pudibunda est, non superbit, non quærit quæ sua sunt, non irasci. tur, neque cogitat malum: non delectatur violentia, sed gaudet veritate: omnia sperat, omnia excipit, charitas non excidit subito”. Atque hæc ad diri gendam operam, laborem, sudoremque hominum dicuntur, ut hæreditatem, adipiscantur, et salvi fiant, si fidei firmiter adhæreant. Quis vero hæc spernat, quandoquidem Dominus ipse noster ait, Si diligitis me, mandata mea servate ". Ac veluti sacræ Litteræ Patresque nostri concordem semper doctrinam nobis tradiderunt; sic etiam hanc quæ stionem eadem prorsus concordia nos docuerunt; nisi forte aliqui erroneo modo legunt, et impru denter intelligunt. Hactenus ego dilectioni tuæ, prout officium Christianorum est, prudenter scripsi. Africæ provincia (Romana) protenditur in latum parasangas circiter quinquaginta, in eaque sunt urbes plus 130; sedes autem regni Carthago Jacobus pariter eodem Abrahamo utitur, jam cir cumciso, non autem retinenti præputium, ut de monstret filem post baptismum non sine operuin comitatu salvare. Idque ex ejus scripto cognoscere possumus, quod ita se habet: Vis autem scire, o homo, quod fides absque operibus mortua est? Pater noster Abraham ex operibus justificatus est, offerens Isaac filium suum in holocaustum. Vidisti fidem adjumento fuisse ipsius operibus, atque in operibus perfectam fuisse: et impleta est Scriptura quæ dicit Credidit Abraham Deo, et adnumeratum est illi ad justi¡ium, et amicus ejus vocatus est". Legenti li bros Mosaicos pronum est intelligere ex Genesi, Abrahamum post circumcisionem obtulisse Isaaci holocaustum, Deique mandatum exsecutum, seque operibus justificasse; atque ita nobis fidei figuram baptismo posterioris exhibuisse, quæ est circumei sio quædam rationalis, operibus hominem justi ficans. Etenim scriptum est: Circumcisus est Abra ham et Ismael filius ejus, et omnes viri domus illius, tam vernaculi ejus, quam empti argento ipsius ex gentibus alienigenis ". Post hæc autem Deus Abra hamum tentans ait: Tolle filium tuum, quem dili gis, Isaac, et vade in regionem excelsam, ibique offe res eum holocaustam ". Ergo demonstratum est, nequaquam sibi contradicere neque apostolorum Rom. IV, 19 Gen. xv, 5. 6. ¹¹ Jic. 11, 20 23. " Gen. xvii, 17 Joan. xiv, 15. 13 Galat. vi, 13. 181.Cor. xii, 4-8. * Exo 1. iv. 22. *Coloss. 11, 11, 12. 13 Gen. xxII, 2. 1 Ezech. vit. 17. Hæc pericopa aliena sine dubio a Severi proposito est, atque aliquo errore obtrusa; et quidem in alio codice Syriaco relegatur ad margi Hæc tantum pericopa legitur in codice. Se gʻuntur autem ibidem, in miscello scilicet codice, (a) Vide supra col. 1147, alia quædam de Romae originibus et ædificiis, quæ Syriace quidem edidimus, sed Latina non fecimus (u), quia Zachariæ fetum non existimavimus. Cetero quin multa alia deperditæ Zachariæ nostri historiæ fragmenta apud Evagrium, lib. i et m, Græce legi quemi.