S. QUINTIANI EPISCOPI. ASCULANI. Etenim expositio tua gravem fert contra ipsos τοῖς ἀποστόλοις, ἤτοι τοῖς ἁγίοις Πατράσι. Καὶ γὰρ novitatem catholicæ Ecclesiæ. Et quidem non ab- βαρείαν φέρει κατ' αὐτῶν καινοτομίαν τῆς καθολικής jecisti ipsam, multis episcopis præmonentibus te Ἐκκλησίας ἡ ἔκθεσις σου. Καὶ μέντοιγε οὐκ ἀπείτω (maxime sanctissimo archiepiscopo Felice) ab ipsa ταύτην, πολλῶν ἐπισκόπων ὑπομεμνηκότων σε, divertere, et esse rectum et orthodoxum salubris μάλιστα τοῦ ἁγιωτάτου ἀρχιεπισκόπου Φήλικος, τοῦ prædicationis sectatorem: sed certe contra hære- ταύτην ἀποστραφῆναί σε, καὶ εὐθῆ καὶ ὀρθότομον sium affectator fuisti, et talentum divinæ doctrinæ εἶναι τοῦ σωτηρίου κηρύγματος· ἀλλ᾽ οὖν γε ἀντιin terram abscondisti, et non potius ipsum supra ποιούμενος αἱρέσεων, τὸ τῆς θείας διδασκαλίας τάλαν mensam proficere censuisti, videlicet sanam doctri- τον ἀπεκρύψω εἰς τὴν γῆν, καὶ οὐ μᾶλλον τοῦτο προ nam in cordibus hominum inserere; sed e contra βάλλεσθαι ἐπὶ τράπεζαν εἶξας, οἷον ἐν ταῖς τῶν ἀνzizania seminasti. Et quis adhuc sustinebit te, per- θρώπων καρδίαις τὴν ὑγιῆ διδασκαλίαν. ᾿Αλλὰ τοῦ· vertentem Christi Evangelium? Scilicet non prædicas ναντίον ζιζάνια ἔσπειρας. (Καὶ τὶς ἔτι ἀνέξεται σου unum Filium in duabus naturis Dominum nostrum διαστρέφοντος τὸ τοῦ Χριστοῦ Εὐαγγέλιον; Οὐ τὸν Jesum Christum, et hunc crucifixum; sed Deum for- ἐν δύο φύσεσιν ἕνα Υἱὸν, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν tem, immortalem, videlicet unam Trinitatis substanΧριστὸν, τοῦτον κηρύσσων ἐσταυρωμένον, ἀλλὰ τὸν tiam dicis crucifixam: et non solumn, sed et unam Θεὸν τὸν ἰσχυρὸν, τὸν ἀθάνατον, οἷον τὴν μίαν τῆς Τριάδος οὐσίαν, φάσκων ἐσταυρωμένον· καὶ οὐ μόνον, ἀλλά γε καὶ τοῦ Θεοῦ Λόγου φύσιν μίαν, καὶ τῆς σαρκὸς φής. Καὶ εἰ μία φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου τῆς σαρκὸς, μία δὲ φύσις τοῦ Θεοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Λό γου, πῶς οὐ μία, καὶ ἡ αὐτή φύσις τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ σώματος, καὶ τοῦ Λόγου; Εἰ δὲ οὐ μία φύσις Θεοῦ καὶ Πατρὸς, καὶ σαρκὸς ἀνθρωπείας, καὶ τοῦ Λόγου, φράσον πῶς μία φύσις τοῦ Λόγου, καὶ τῆς σαρκός; Πῶς γὰρ κτιστὴ καὶ ἄκτιστος μία φύσες; Εἰ δὲ τοῦτο ἀδύνατον, πῶς ἡ κτιστὴ σὰρξ, καὶ ὁ ἄκτιστος Λόγος, μία φύσις, καὶ οὐ δύο ἐνηλλαγμέναι; Εἰ δὲ φύσεως μιᾶς ἐστιν ὁ Χριστὸς, καὶ οὐ δύο, τί ού λέγεις τὸν Χριστὸν κτιστὸν, ὡς ὁ ῞Αρειος, ἢ ἄκτι στον, ὡς ὁ Μανιχαῖος; Ποῦ δὲ καὶ ἡ χρονική Χριστοῦ γεννήσεως φύσις, καὶ ἡ τῆς θεότητος αὐτοῦ προαι ώνιος γέννησις; Ποῦ τὸ, Σήμερον γεγέννηκά σε; καὶ τὸ, Εκ γαστρὸς πρὸ ἑωσφόρου γεγεννηκά σε; καὶ τὸν ᾿Ιησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτ τὸς, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας; Πῶς δὲ καὶ λέγεις; πρὸ τῆς ἑνώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, καὶ τῆς σαρκὸς, δύο, ἢ πρῦπῆρχεν ἡ κατ' οὐσίαν ἐκ Παρθένου Ένωσις; καὶ γὰρ εἰ προϋπάρχει ἡ τοῦ Χριστοῦ σὰρξ πρὸ Μαρίας, κατὰ τὸν Οὐαλεντίνου ἀσεβῆ λόγον, πῶς δύο προϋπο ἤρχον φύσεις πρὸ Μαρίας; Τίνος δὲ καὶ αὕτη ἡ ἔκφρασις; οὐχὶ Εὐτυχοῦς, τοῦ μᾶλλον 'Ατυχοῦς, τὸ ἐκ δύο λέγειν φύσεων μίαν γεγενῆσθαι φύσιν; Εἰ δὲ ταὐτὰ ἐκείνῳ φρονεῖς, πῶς τοῦτον ἀποβάλλῃ, ὁ τὰ αὐτοῦ παραδεχόμενος κάκιστα καινίσματα; Οπερ ἐπ' ἀληθείας σοι τοῦτο πέπρακτο ἄν, εἰ τοὺς κατ' αὐτοῦ ἁγίους Πατέρας, τοὺς ἐν Χαλκηδόνι, εἶχες δεκτούς. Πλὴν φράσον μοι, πῶς ἡνωμένος [ἰσ. ἡνωμένω;] ὁ Πατήρ, καὶ ὁ Υἱὸς, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, λέγεται Τριάς, μόνος ὢν Θεός; ἢ εἰ οὐ παραδέχῃ λέγειν ἐν ἑνὶ Υἱῷ δύο φύσεις· καὶ εἰ ἡ Τριὰς εἰς Θεός, πῶς ὁ Θεὸς, καὶ τὸ ἡμῶν σῶμα αὐτῷ ἑνωθέν, οὐκ ὀφείλει λέγεσθαι εἷς Υἱὸς ἐν δυσὶ φύσεσιν; εἰ δὲ μία φύσις ὁ Θεὸς Λόγος, καὶ ἡ σαρξ, δῆλον ὅτι τραπείς ὁ Λόγος οὐκ ἔτι εἴη Λόγος, ἀλλὰ σὰρξ. Καὶ εἰ ἡ σάρξ τραπεῖσα γέγονε Λόγος, οὐκ ἔτι εἴη σάρξ. Εἰδὲ ἐν naturam Dei Verbi et carnis dicis. Et si una natura Dei Verbi et carnis est, una autem natura Dei Patris et Verbi, quomodo non una et ipsa natura Patris et corporis et Verbi? Si autem non una natura Dei Patris, et carnis humanæ, et Verbi: dic quomodo una natura Verbi et carnis? Quomodo creata, et increatum a una natura est? Si autem hoc impossibile est, quomodo caro et increatum Verbum una natura, et non duæ commutate? Si autem unius naturæ est Christus, et non duarum: quare non dicis Christum creatum, sicut Arius, vel increatum, sicut Manichæus? Ubi autem est temporalis Christi generationis natura, et divinitatis ipsius aeterna generatio? ubi et illud, Hodie genui te'? et illud, Jesus Christus heri et hodie, ipse est et in sæcula*? Quomodo autem et dicis, ante unionem Verbi Dei et carnis, duæ b, vel c ante fuit secundum subsistentiam ex Virgine unio? Etenim si est Christi caro ante Mariam, secundum Valentini impium sermonem, quomodo duæ ante fuerunt naturæ ante Mariam? Cujus autem est ipsa expressio? non d Εutychis, magis Alychis e, ex duabus dicere unani naturam factam fuisse? Si ista autem cum illo sapis, quomodo ipsum abjicis, qui ipsius recipis pessimas innovationes? Quod si in veritate hoc factum est, sanctos patres in Chalcedone contra ipsum habuisses certe acceptos. Dic verumtamen mihi, quomodo uniter Pater et Filius et Spiritus sanctus dicitur Trinitas, solus exsistens Deus, si non suscipis dicere in uno filio duas naturas? Et si Trinitas unus Deus est, quomodo Deus, et corpus-nostrum ipsi unitum, non debet dici unus Filius in duabus naturis? Si autem una natura, Deus Verbum et caro; vel mutatum est Verbum, vel caro. Et si caro mutata, facta fuit Verbum, non erit amplius caro. Si autem istis non facta est mutatio, quomodo in Christo non sunt duæ naturæ? Caro enim caro est, quauquam sit Dei caro: et Verbum, Verbum est, licet assumpšit nostrum Psal. 11, 7. ',Hebr. XIII, 8. • In Græco, increata. HARD. for naturæ duæ, vel antequam Melius, nonne. HARD. Eutyches sonat faustum, Alyches infaustum. Hard. € © Pro, vel, forte rectius, an, lard.

ANATHEMATISMI. τούτοις οὐ γέγονε τροπή, πῶς οὐκ εἰσὶν ἐν Χριστῷ assumptum. Si autem mutata est, quodo non est δύο φύσεις; Η γὰρ σάρξ, σάρξ ἐστι, καὶ εἰ ἔστι Θεοῦ σάρξ· καὶ ὁ Λόγος ἐστὶν, εἴ καὶ ἀνέλαβε τὴν ἡμῶν πρόσληψιν. Εἰ δὲ ἐτράπη, πῶς οὐχ ὁμοούσιος ἡ σάρξ, καὶ συναίδιος τῷ Πατρί, καθ' δ καὶ ὁ Λόγο;; Εἰ δὲ ἑτεροούσιος ἐστιν ἡ σαρξ τῷ Πατρὶ, καθότι αὕτη μὲν πρόσφατος, ὁ δὲ Πατὴρ ἄχρονος, πῶς οὐχὶ πρόσφατος καὶ ὁ Λόγος; καθὰ γὰρ μίαν είναι φύσιν τῆς σαρκὸς καὶ τοῦ Θεοῦ Λόγου λέγεις, καὶ τῷ Πατρὶ ἑτεροούσιον αὐτὸν λέγεις. Εἰ δὲ οὐχ ἡ αὐτὴ φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου καὶ τῆς σαρκὸς, πῶς οὐκ εἰσὶ δύο, ἡ σὰρξ καὶ ὁ Λόγος; Εἰ δὲ πᾶσα ἡ θεότης σὰρξ γεγενηται, πῶς ἔμεινεν ὁ Λόγος ὃ ἦν; πῶς δὲ καὶ ἀτρέπτως σαρκωθείς, εἰ οὐκ ἔστι Χριστό; ἐν δύο φύσ σεσι; Πῶς σαρκωθεὶς ὁ Θεὸς Λόγος ἔμεινεν ὁ ἦν; Καὶ εἰ ἔστιν ὁ Θεὸς Λόγος παθητὸς, ἀπαθὴς δὲ ὁ Πατήρ, πῶς εἷς καὶ μόνος ἐστὶν ὁ Θεός; Πῶς δὲ καὶ τούτων μία ἐστὶν ἡ φύσι;; Εἰ δὲ καὶ ἀπαθὴς ἡ Τριάς, πῶς ὁ Θεὸς Λόγος ἔπαθεν ὑπὲρ ἡμῶν; Εἰ δὲ οὐκ ἔπαθε, πῶς ἡ ἑτέρα φύσις τῆς σαρκὸς οὐκ ἔπαθε; Καὶ εἰ πᾶν τὸ πάσχον κτιστὸν, πῶς ὁ Θεὸς Λόγος οὐ κτιστὸς, πάσχων σαρκί; Εἰ δὲ πάσχει σαρκὶ ὁ Θεός, πῶς οὐ πάσχει θεότητε; Εἰ δὲ οὐ πάσχει θεότητι, τίνι πάσχει σαρκί; Εἰ δὲ σαρκὶ πάσχει, πῶς οὐ πάσχει καὶ ἑαυτῷ ὁ Θεός; Εἰ δὲ ταὐτὸν τὸ εἰπεῖν, Θεοῦ παθόντος σαρκὶ, τῷ εἰπεῖν, Χριστοῦ παθόντος σαρκί, πῶς οὐκ ἔσται ταὐτὸν τὸ εἰπεῖν, Πνεῦμα θεῖον πάσχει σαρκί, ἐπειδὴ Πνεῦμα ὁ Θεός; Εἰ δὲ οὐχ ὅμοιον τὸ εἰπεῖν, Θεοῦ παθόντο; σαρκὶ, τῷ εἰπεῖν, Χριστοῦ παθόντος σαρκί, πῶς δυνατόν, πλέον οἰκειοῦσθαι τὸν Θεὸν Λόγον τῆς σαρκὸς, οὗ οἰκειοῦται τὰ τοῦ Θεοῦ Λόγου ὁ Πατήρ; Πῶς δὲ καὶ, εἰ οἰκειώσει ὁ Θεός Λόγος πάσχει σαρκί, οὐκ ἔσται οἰκειώσει ὁ Πατὴρ τῷ Θεῷ λόγῳ πάσχων; Καὶ εἰ ἀπέθανεν ὁ Θεός Λόγος σαρκί, πῶς ἐστιν ὁμοούσιος τῷ Πατρὶ τῇ ἀθανασίᾳ; ὁ γὰρ θανὼν ὑπὲρ ἡμῶν, οὐκ ἔστιν ἀθάνατος· ἀπέθανε γάρ, κατά τας Γραφάς. Καὶ εἰ εἰς τῆς Τριάδος ἀπέθανε, ποτὲ δυὰς ἡ Τριάς. Καὶ εἰ δυὰς ἡ Τριὰς οὐ γέγονέ ποτε, πῶς εἰς τῆς Τριάδος ἀπέθανεν; Εἴ γε ἡ ἑτέρα φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου, οἷον ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις, οὐκ ἔθανεν. Εἰ δὲ ἡ τρισαγία φωνή, Τριάς, οὐχ ὑφίσταται, δῆλον ὅτι μιᾶς ὑποστάσεως εἶναι λέγεις την Τριάδα. Καὶ πῶς οὐ δείκνυσαι εἶναι Σαβελλιανό;; Εἰ δὲ ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι μία φύσις ὑφίσταται τῆς τρισαγίας φωνῆς, πῶς οὐχὶ τὴν Τριάδα σταυρωθεῖσαν λέγεις, καὶ ἄθεον ἑαυτὸν, ὡς οἱ Μαρκιωνισταί, εἶναι οὐ λέγεις; consubstantialis caro et coæterna Patri, sicut et Verbum? Si autem alterius substantiæ est caro Patri, in quantum recentior est, Pater autem sine tempore est, quomodo non recens et Verbum? sicut enim unam esse naturam carnis et Verbi Dei dicis, et Filium alterius substantiæ Patri, dicis. Si autem non est eadem natura Verbi Dei et carnis, quomodo non sunt duæ, caro et Verbum? Si autem omnino deitas caro facta est, quomodo mansit Verbum quod fuit? Quomodo autem incommutabiliter incarnatum est, si non est Christus in duabus naturis? Quomodo incarnatus Deus Verbum mansit quod fuit? Et si est Deus Verbum passibilis, impassibilis autem Pater, quomodo unus et solus est Deus? Quomodo autem et istorum una est natura? Si autem et impassibilis est Trinitas, quomodo Deus Verbum passus est pro nobis? Si autem non passus est, quo modo altera natura carnis non est passa? Et si omne patiens creatum est, quomodo Deus Verbum non est creatus, patiens carne? Si autem carne patitur Deus, quomodo non patitur sibi ipsi Deus? Si autem idem est dicere, Deum passum carne; et dicere, Christum passum carne: quomodo non erit idem dicere, Spiritum divinum carne pati, cum Spiritus Deus sit? Si autem non simile, Deum passum carne dicere, et Christum pati carne: quoª modo possibile erit, plus appropriari Deum Verbum carnis, cujus appropriat Pater ea quæ sunt Dei Verbi? Quomodo autem et si appropriatione Deus Verbum patitur carne, non erit appropriatione [f. appropriatio et Pater Deo Verbo patiens? Et si mortuus est Deus Verbum carne, quomodo est consubstantialis Patri immortalitate? Mortuus enim pro nobis non est immortalis: mortuus certe est secundum Scripturas 1. Et si unus de Trinitate mortuus est, quandoque Trinitas dualitas facta est. Ει si Trinitas nunquam dualitas facta est, quomodo unus de Trinitate mortuus est? Et si altera natura Verbi Dei, scilicet hominum natura non est mortua 6: et si trisagia vox, Trinitas, non subsistit, manifestum est quod unius substantiæ ↳ esse dicis Trinitatem. Et quomodo non ostendis esse (f. esse te] Sabellianum? Et si in tribus hypostasibus una natura subsistit trisagiæ vocis, quomodo non dicis Trinitatem esse crucifixam, et sine Deo teipsum, sicut Marcionistæ, esse non dicis? S. QUINTIANI XII ANATHEMATISMI. Α'. Πᾶς γοῦν, ὅστις λέγει μίαν φύσιν Θεοῦ Λόγου καὶ σαρκὸς, καὶ οὐ δύο ἡνωμένας, καθαιρείσθω, Β. Καὶ εἴ τις [ἰσ. ἄνουν] φέρει τὰς δύο τοῦ Χριστοῦ ρύσεις, λέγων Θεὸν παθόντα σαρκὶ, καὶ οὐ παθόντα Χριστὸν σαρκί, κατὰ τὸν ᾿Απόστολον, καθαιρείσθω. 1. Omnis ergo qui dicit unam naturam Dei Verbi et carnis, non duas unitas indivisasque, damnetur. N. Si quis confundit duas Christi naturas, dicens Deum passum carne et non passum Christum carne, secundum Apostolumn, damnetur. Citatur hic locus ab Anastasio nis. fol. 184 ex Quintilliano. HARD. 6 Forte in Graeco mortuus. MARG In Græco, hypostaseos. HARD. PATROL. GR. LXXXV.

S. QUINTIANI ANATHEMATISMI. HJ. Si quis impassibilem et immortalem Deum Verbum dicit conversum in passionem et mortem, et non hoc reddit ejus carni, damnetur. IV. Si quis nomen trisagion, hoc est, ter sanctum, dicit propter nos crucifixum, et non Dominum Jesum Christum Filium Dei unigenitum, damnetur. V. Si quis post vocem ter sanctam, Deum dicit crucifixum propter nos, et non potins unum F¡- lium, cui in medio ter sanctæ vocis hymnus dicidamnetur. Lur, VI. Si quis hominem dicit qui pro nobis crucifixus est, sive Deum, dividendo naturas, et non eas copulando in crucifixione ejus, damnetur. Vil. Si quis nudum hominem dicit, sicut Paulus Samosatenus, aut sicut Photinus, damnetur. VIH. Si quis dicit duas personas, seu subsistentias, et non potius duas naturas in unam personanı et unam subsistentiam concurrentes, damnetur. IX. Si quis alterius substantiæ dixerit carnem Domini a carne nostra el non potius nobis consubstantialem absque peccato, daninetur. X. Si quis Deum hominem, et non magis Deum et hominem dicit, damnetur. XI. Si quis dicit creatum Patris Verbum, et non magis ejus carnem, et si quis dicit consubstantialem carnem Domini Deo et Patri, et non potius Deum Verbum, damnetur. XII. Si quis dicit sine mente et sine anima Dominum nostrum Jesum Christum, et pro ea habuisse divinitatem, et ex hoc dicendum passum carne Deum, et non magis mentem cum anima rationali humanatum Deum Verbum, et impassibilem dicendum eumdem divinitate, humanitate vero passibilein, damnetur. Γ΄. Καὶ εἴ τις τὸν ἀπαθῆ καὶ ἀθάνατον Θεόν Λό γον τετράφθαι εἰς πάθος καὶ εἰς θνησίν φησι, καὶ οὐκ ἀποδιδῷ τὸ πάθος τῇ αὐτοῦ σαρκί, καθαιρείσθω. Δ'. Καὶ εἴ τις τὴν τρισαγίαν λέγει δι᾿ ἡμᾶς σταυ ρωθεῖσαν θεότητα, καὶ οὐχὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰη σοῦν Χριστὸν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καθαιρείσθω. Ε'. Καὶ εἴ τις κατὰ τὴν τρισαγίαν φωνὴν, Χριστὸν λέγει σταυρωθέντα, καὶ οὐχὶ μᾶλλον τὴν ἕνα Υιόν, τὸν ἐν μέσῳ τῆς τρισαγίας φωνῆς ἀνυμνούμενον, καθαιρείσθω. Ϛ'. Καὶ εἴ τις ἄνθρωπον λέγει τὸν δι' ἡμᾶς σταυ ρωθέντα, ἤτοι τὸν Θεὸν, χωρίζων τὰς φύσεις, καὶ οὐ συνάπτων ἐν τῷ σταυροῦσθαι αὐτὸν, καθαιρείσθω. Ζ'. Καὶ εἴ τις ψιλὴν ἄνθρωπον λέγει, ὡς Παῦλος ὁ Σαμοσατέων, ἢ ὥσπερ Φωτεινός, ἀναθεματιζέσθω, Θ'. Καὶ εἴ τις ἑτεροούσιον λέγει τῆς ἡμετέρας σαρ κὸς τὴν σάρκα τοῦ Χριστοῦ, καὶ οὐχὶ δὴ μᾶλλον ἡμῖν ὁμοούσιον, χωρὶς ἁμαρτίας, καθαιρείσθω. 1. Καὶ εἴ τις θεανθρωπίαν λέγει, καὶ οὐχ καὶ ἄνθρωπον μᾶλλον λέγει, ἀναθεματίζέσθω. ΙΒ'. Καὶ εἴ τις λέγει [σ. φύρει] ἄνθρωπον, καὶ ἄψυχον τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, καὶ ἀντὶ ψυχῆς ἔχειν τὴν θεότητα, καὶ ὡς ἐκ τούτου πάσχειν σαρκὶ τὸν Θεὸν λόγον λέγει, καὶ οὐχὶ δὴ μᾶλλον νοῦν ἔχειν, τὴν ψυχὴν τὴν λογικὴν ἀνειληφέναι τὸν Θεὸν Λόγον, καὶ ἀπαθὴ λέγει αὐτὸν τῇ θεότητι, παθητὸν δὲ τῇ ἀνθρωπότητι, καθαιρείσθω. Ταύτας τὰς δώδεκα καθαιρέσεις ἀπέστειλά σοι, ὅπως φοβηθεὶς τούτων τὰς κρίσεις, διεστηκὼς ἔσῃ τῆς πανδεινοτάτης σου καινοτομίας· εἰδὼς ὅτι χρή ἐξακολουθεῖν τῇ ἀποκαλύψει τοῦ ὁσιωτάτου της Κωνσταντινουπόλεως Ἐκκλησίας ἐπισκόπου Προ κλου· πῶς ἐν τῷ κάμπῳ καταδραμὼν σὺν παντὶ τῷ λαῷ, κυματιζομένης ὑπὸ σεισμῶν τῆς αὐτῆς πόλεως, καὶ θρήνου ὑπὸ πάντων ἀναπεμπομένου, ἄφνω παιδι εἰς τὸν οὐρανὸν ἀρθῆναι ὑπό τινος δυνάμεως, καὶ Has duodecim depositiones nisi tibi, ut terrefactus istorum judiciis, removearis ab omni tua iniqua novitate; sciens, quod oportet sequi revelationem sanctissimi Procli Constantinopolitanæ Ecclesiæ episcopi, quomodo in campum cum toto populo concurrit, fluctuante ipsa civitate sub terræmotu, et omnibus fetum emittentibus, repente puerum in aera levari a quadam virtute, et huic imponi trisagium litaniæ, et dicere: Sanctus Deus, sanctus fortis, sanctus immortalis, miserere nobis; τούτῳ ἐνθέσθαι τοῦ λιτανεύειν τὸ τρισάγιον, καὶ λέο et hæc annuntiare episcopo jussus est: sicque per tres horas in tribunali stans secus pedes ipsius episcopi, hæc narravit. Et sic postquam litanias fecerunt, stetit terræmotus. Sic ergo et tu litanias fac, et pausabit ira quæ contra te proferenda est. Si autem non, veniet super te depositio a patre nostro Felice. Custodiet autem Deus mundum a scandalis. Cui gloria nunc et semper et in sæcula sæculorum. Amen. δάλων. Τα ἡ δόξα νῦν, καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας Has duodecim depositiones, etc. Vides hoc loco non plures quam duodecim fuisse Quintiani anathematismos. Reliqui igitur octo alii, qui tom. ΙΙ Concil. in editionibus anterioribus post hos duodecim γειν· "Αγιος ὁ Θεὸς, ἅγιος ἰσχυρὸς, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς· καὶ ταῦτα τοῦ ἀγγεῖλαι τῷ ἐπισκό πως προσετάχθη. "Ος καὶ μετὰ τρίωρον ἔστη ἐν τῷ τριβουναλίῳ παρὰ τοὺς πόδας τοῦ αὐτοῦ ἐπισκόπου, καὶ ταῦτα διηγήσατο. Καὶ οὕτως λιτανευσάντων, ἔστησαν οἱ σεισμοί. Οὕτως οὖν καὶ σὺ λιτάνευε, καὶ παύσεται ἡ κατὰ σοῦ μελετωμένη εξενεχθήναι ὀργή. Εἰ δὲ μή, ἥξει ἐπὶ σὲ καθαίρεσις ὑπὸ τοῦ πάπα ἡμῶν Φήλικος. Φυλάξει δὲ ὁ Θεὸς τὸν κόσμον ἀπὸ τῶν σκαν τῶν αἰώνων. Αμήν. sequuntur, non sunt Quintiani episcopi Asculani, sed Asclepiadis Trallensis antistitis, ut ex codice Valcano apparet. Binius.

ANNO DOMINI CDXCI. CANDIDUS ISAURUS, CHRISTIANUS SCRIPTOR. NOTITIA. (FABRIC., Bibl., Græc. ed. Harles, t. VIII, p. 453; X, 521.) Candidus Isaurus, Christianus scriptor et concilio Chalcedonensi favens, sub Anastasio, ut videtur, scripsit affectata, ut arguit Photius, dictione, Historiarum ab auspiciis Leonis Thracis (a), usque ad obitum Zenonis Isaurici (b), libros tres. Idem Photius cod. 79, ubi argumentum operis recenset, de auctore, qui Christianus fuit, hæc habet: "Es de maridos μὲν Ισαυρίας, ὡς αὐτός φησι, τῆς Τραχείας, ἐπιτήδευμα δ' ἔσχεν υπογραφεὺς (notarius sive tabularius) τῶν ἐν Ἰσαύροις πλεῖστον ἰσχυσάντων. Τὴν δὲ θρησκείαν Χριστιανὸς ἦν καὶ ὀρθόδοξος, τήν τε γὰρ τετάρτην σύνοδον ἐπαίνοις στέφει, καὶ τῶν κατὰ αὐτῆς καινοτομούντων καθάπτεται δικαίως. Libros tres hosce Historiarum desideramus, præter excerpta a Photio servata cod. cit., quæ tomo I Scriptorum Historiæ Byz. post excerpta de legationibus cum notis suis dedit Philippus Labbeus, Paris., 1648, fol. Fragmentum ex Candido historico habet Suidas in Xeplow, ubi pro Kádoo; istoptoypaços, quem ex corrupto Suidæ loco retulit etiam Simlerus in suam Bibl. et Mallincrotus in sua de historicis Græcis Paralipomena, legendum esse Kávôtô, monuit Küsterus, et ante eum Reinesius III, 11, Var. Lect., pag. 366, et Valesius pag. 74 ad Evagrii 11, 16. (a) In imperatorem evecti a. C. 457. (b) Anno 491. ΕΚΛΟΓΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΝΔΙΔΟΥ ΙΣΑΥΡΟΥ. EX HISTORIA CANDIDI ISAURI EXCERPTA. (Ex Corp. script. Historiæ Byzantine, ed B. G. Niebuhrii C. F. Bonn. 1829.) [17] Ανεγνώσθησαν Κανδίδου Ιστορίας λόγοι τρεις. Αρχεται μὲν τῆς ἱστορίας ἀπὸ τῆς Λέοντος ἀναρ ρήσεως, ὃς ἦν ἐκ Δακίας μὲν τῆς ἐν Ἰλλυριοῖς Lecti sunt Candidi historici libri tres. Inchoat historiam ab electione Leonis, qui e Dacia Illyrica oriuudus, cum militari agmini Selymbrianisque cohorPHILIPPI LABBEI NOTÆ. ⚫ Paginæ Eclog. Hist. de rebus Byzantinis, Labb., Paris., 1648, repræsentantur. Λέων ἦν ἐκ Δακίας τῆς ἐν Ἰλλυριοίς. Daciam fuisse duplicem, Trans-Danubianam scilicet sive veterem, quam Gothiam ac Gepidiam suo tempore dictam fatetur Jornandes, et novam cis Damubium sitam, in duas posteɔ, Ripensem Mediterraneamque, divisam norunt eruditi. Hanc ad prioris distinctionem Δακίαν τὴν ἐν Ιλλυριοίς, Daciam illyricam vocat sive Photius, sive is cujus verba sententiasque excerpit, Candidus, qui tribus libris historiam annorum 35 complexus est. Totidem quippe fluxerunt ab anno Dominici Natalis 457, (quo, studio præsertim Asparis, genere Alani, Ar-