EXCERPTA CANDIDI HISTORIA. tibus praessel, Asparis studio imperium adepius esl. στρατιωτικῷ παραγγείλας τάγματι καὶ τελῶν ἄρξης τῶν ἐν Σηλυμβρία, την βασιλείαν δὲ σπουδή "Ασπα ρος ἐγχειρισθείς, ὃς ἦν Ἀλανὸς μὲν γένος, ἐκ νεςρᾶς δὲ στρατευσάμενος ηλικίας καὶ παιδοποιησάμε νος ἐκ τριῶν γάμων Αρδαβούριον, Πατρίκιον, Ερ μενάριχον, καὶ θηλείας δύο. Ποιεῖται μὲν ὁ συγ γραφεύς, ὡς εἴρηται, ἀρχὴν τῆς ἱστορίας τὴν ἀρχὴν τῆς Λέοντος βασιλείας, τελευτῇ δ' εἰς τὴν ἀναγόμεν ριν Αναστασίου. Ἔστι δὲ πατρίδος μὲν Ἰσαυρίας, ὡς αὐτός φησι, τῆς Τραχείας· ἐπιτήδευμα δὲ ἔσχεν υπο γραφεὺς τῶν ἐν Ἰσαύροις πλεῖστον ἰσχυσάντων· τ δὲ θρησκείαν Χριστιανὸς ἦν καὶ ὀρθόδοξος. Τήν το γὰρ τετάρτην σύνοδον ἐπαίνοις στέφει, καὶ τοὺς και αὐτῆς καινοτομούντας καθάπτεται δικαίως. Τὴν φράσιν οὐκ ἔχει πρέπουσαν λόγῳ ἱστορικῷ· ταῖς τι Ilic Aspar genere Alanus erat, a pueritia militiam secutus, qui ternis nuptiis totidem filios, Ardaburium, Patricium, Ermenarichum duasque filias sustulit. Incipit ergo, uti diximus, historicus ab initio Leonis imperatoris, desini vero cum Anastasius imperator renuntiatus est. Patria illi ea Isauria est, ut ipse fatetur, quae Trachea sive Aspera dicitur. Tabellio fuit vitæ instituto sub iis, qui apud Isauros poterant plurimum: religione vero Christianus, et quidem orthodoxus. Quartam enim synodum laudibus ornat, meritoque perstringit eos, qui eam oppugnant. Stylum habet historiæ non satis accommodatum. Nam et poetarum phrasibuς se delectu ac juveniliter abutitur: et compositio ejus durior et absona, dithyramborum ritu, quæ β γὰρ ποιητικαῖς λέξεσιν ἀπειροκάλως τε κέχρητα alias iterum in dissolutum atque inconcinnum dilabitur. Constructiones innovat non ad ornatum majorem ac venustatem, ut reliqui solent, sed ita, ut auditu molestus bat, omnisque adeo expers suavitatis. Interdum autem se ipso verbis melior prorsus evadens, promiscuami historiam, etiam ex admodum dissimilibus, concinnare deprehenditur. llic Isauriam ab Esau nomen mutuatam dicere audet. Primo libro narrat Asparis liberorumque ejus potentiam, et Leonis per Asparem electionem De urbis conflagratione exorta quæque hic ab Aspare reipublicæ commodo gesta sint. De Titiano et καὶ μειρακιωδῶς, καὶ ἡ συνθήκη αὐτῷ εἰς τὸ τραχύ τερον καὶ δύσηχον ἐκδιθυραμβονται, ὥσπερ αὖ και λιν εἰς τὸ ἐκλελυμένον τε καὶ ἐκμελὲς ὑπτιάζει. Νει τερίζει δὲ καὶ ταῖς συντάξεσιν οὐκ εἰς τὸ γλαφυρών μᾶλλον καὶ ἐπαφρόδιτον, ὥσπερ ἕτεροι, ἀλλ' όπι δυσχερής ἀκοῦσαι, καὶ τοῦ ἡδέος ὑπερόριος. Πατ αὐτὸς ἑαυτοῦ πολύ βελτίων ενιαχοῦ τοῖς λόγοις πάντα γινόμενος, συμμιγῆ τὴν ἱστορίαν καὶ ἐξ ἀνομαστι των ἁρμόζων ἁλίσκεται. [18] Οὗτος ἰσχυρίζεται τὴν Ἰσαυρίαν ἀπὸ τοῦ Ἡσαῦ λαβεῖν τὴν ἐπωνυμίαν. Διέρχεται δὲ ἐν μὲν τῷ πρώτῳ λόγῳ τὴν Ασπαρο καὶ τῶν παίδων αὐτοῦ δυναστείαν· τὴν ἀνάβεται διὰ τοῦ Ασπαρος Λέοντος, τὸν συμβάντα τῇ εν λει ἐμπρησμόν, καὶ ὅτα Ασπαρὶ περὶ τούτου ἐπὶ PHILIPPI LABBEI NOTÆ. daburii, de quo ad Olympiodorum diximus, filii, didi narrationem accedit tum Suidas in voce ArdsMarciano Augusto suffectus est Leo imperator), usque ad mortem Zenonis, et Anastasii Silentiarii anio 491 factam Ariadus opera inaugurationem. Leonem hunc alii Thracem appellant, et cognominatum fuisse Magnum, Seniorem ac Μακέλλην volunt. Theodorus Anagnostes libro primo Collectaneorum: Προχειρίζεται δὲ εἰς βασιλέα Λέων τις, Θράξ μὲν τὸ γένος, τριβούνος δὲ τὴν ἀξίαν, quam dignitatem Candidus longa circuitione exponit: στρατιωτικῷ παραγγείλας τάγματι καὶ τελῶν ἄρξας τῶν ἐν Σηλυμβρίᾳ. De patria et officio consentit Theophanes in Chronico iisdem usus verbis, quibus subnectit: μηνὶ Φεβρουαρίῳ, Ινδ. ι' στεφθεὶς ὑπὸ ᾿Ανατολίου πατριάρχου, quod an verum sit, in Chronico videbimus. Ardaburium, Patricium et Hermenarichum. Tres Asparis filios ex tribus uxoribus susceptos memorat Candidus. De quibus plura paulo post, cum ex ipsumnet, tum ex aliis comianeis scriptoribus dicentur a nobis; interim observa, implexam wimis apud Zonaram orationem levi mutatione sanari posse: εἴχων ἀνάγκῃ Καίσαρα ποιεῖ ἀπὸ πατρικίου (lege τον Πατρίκιον) τὸν τοῦ ᾿Ασπαρος παῖδα, Άρω δαβουρίου δὲ ἀδελφόν. Isauriam ab Esau nomen mutualam. Idein quoque infra eadem pagina inculcat. Sed de hac originatione mirum apud cæteros silentium. Leonis per Asparem electionem. Auctor Chronici Alexandrini ab exercitu creatum Leonem Maguum testatur vildus Februarii, Constantino et Rufo Coss., imo Dominici Natalis 437: Καὶ ἐπήρθη Λέων ὁ μέγας βασιλεὺς ὑπὸ τοῦ ἐξερκέτου μην. Περιτίφ ποὺ ζ' ἰδῶν Φεβρουαρίου. Propius ad Canbarius, tum Priscus rhetor apnd Evagrium, L.. cap. 16: "Απερ ἀκριβέστατα Πρίσκῳ τῷ Ρήτρ πεπόνηται. Οπως τε δόλω περιελθὼν ὁ Λέων με σθὸν ὥσπερ ἀποδιδοὺς τῆς ἐς αὐτὸν προαγωγή ἀναιρεῖ "Ασπαρα τὴν ἀρχὴν αὐτῷ περιθέντα, πα δάς τε αὐτοῦ ᾿Αρδανούριον και Πατρίκιον, ἐν Κα σαρα πεποίητο πρότερον, ἵνα την Ασπαρος ἄκα κτήσηται, seu μυτίας, εύνοιαν, ut jampridem eines davit doctissimus Jacobus Billius lib. 1, cap. 3 Observationum sacrarum, Aspari senatum conjunga Constantinus Manasses in Compendio chronico, pag. 58 editionis Regiæ: Η σύγκλητος σὺν ῎Ασπαρι τῷ τότε πατρικίῳ Εἰς Λέοντα κατάγουσι τὴν σκηπτροκρατορίαν. Τὸν φροντιστὴν τὸν λογιστὴν τῶν "Ασπαρος πραγ μάτων., Καθυποσχόμενος αὐτῷ θάτερον τῶν νέων ούτε γαρ ήν τον Ασπαρα κράτους επελαβέσθαι Τῷ στέφει του Καίσαρος τὴν κεφαλὴν κοσμήσει Τη λύσσῃ κατεχόμενον 'Αρείου του βεβήλου. De urbis conflagratione exoria. Primum ille sub Leone imperatore incendium regiæ urbis fusissime describit Evagrius, lib. ut, cap. 15: Ἐν μὲν τῷ βορείῳ κλίματι, ἐν ᾧ καὶ νεώρια τῆς πόλεων: καθεστᾶσιν ἀπὸ τοῦ καλουμένου Βοὸς πόρου μέχρι τοῦ παλαιοῦ ᾿Απόλλωνος· ἐν δὲ τῷ νοτίῳ ἀπό τ Ἰουλιανοῦ λιμένος μέχρι οἰκιῶν οὐ πολὺ κειμένων τοῦ εὐκτηρίου τῆς ἐπίκλην ὁμονοίας ἐκκλησίας· ἐν δὲ τῷ μεσαιτάτῳ τῆς πόλεως μέρες ἀπὸ τοῦ Κατ σταντίνου προσαγορευομένου φόρου μέχρι της πο σαύρου καλουμένης ἀγορᾶς. Quibus ac praeceded!!- bas maxime verbis signicat, quam læde g14654

EXCERPTA CANDIDI HISTORIA. τὸ κοινῇ συμφέρον διαπέπρακται· καὶ περὶ Τατια Viviano utque de illis Aspar cum imperatore conyou xx! B:61avou, xal w; nepi aútīv diŋvé×07 Ασπαρ καὶ ὁ βασιλεὺς, καὶ οἷα εἰς ἀλλήλους ἀπ· εφθέγξαντο· καὶ ὡς ὁ βασιλεὺς διὰ τοῦτο ἡταιρίσατο τὸ Ἰσαύρων γένος διὰ Ταρασικοδίσσα Ρουσουμ βλαδιώτου, ὃν καὶ Ζήνωνα μετονομάσας γαμβρόν ἐποιήσατο, τὴν προτέραν γυναῖκα θανάτου νόμῳ ἀποβαλόντα. Καὶ ὡς Αρδαβούριος εἰς τὸ ἐναντίον μελετῶν τῷ βασιλεῖ, καὶ αὐτὸς οικειοποιήσασθαι τοὺς Ἰσαύρους διενοήθη· καὶ ὅτι Μαρτίνος, οἰκεῖος ὧν Αρδαβουρίου, μηνύει Ταρατικοδίασῃ ἅπερ Αρο δαβουρίῳ κατὰ βασιλέως ἐτυρεύετο· καὶ ὡς ἐντεῦθεν ἐς τὸ τραχύτερον τῆς ἐς ἀλλήλους ὑπονοίας προϊούσης, ἀναιρεῖ Λέων ὁ βασιλεὺς Ασπαρα καὶ τοὺς παῖδας, Αρδαβούριον καὶ Πατρίκιον τὸν Καίσαρα. tenderit, et quæ ac qualia inter eos verba tum jactata sint. Imperatorem ea ex causa cum Isaurorum gencre societatem iniisse per Tarasicodissam Rusumbladeotiam, quem etiam Zenonem, mutato nomine, vocatum, generum sibi ascivit, cum is priorem conjugem mortalium lege amisisset, Ardaburium item, quod imperatori adversaretur, auros æque suarum partium facere constituisse: atque Martinum quemdam, Ardaburii familiarem, Tarasicodissæ indicasse, quæcunque in imperatorem machinaretur Ardaburius. Quomodo exinde asperius in dies crescente mutua suspicione Leo imperator Asparem sustulit ejusque liberos, Ardaburium et Patricium Cæsarem; etsi Cæsar excepta plaga, inopinato salvus evasit, PHILIPPI LABBEI NOTÆ. Bouɛvov. Rectius Agathias Scholasticus lib. IV, pag. 133 editionis Grærm: Ζήνων ὁ Ῥωμαίων βασιλεὺς ὁ Ἴσαυρος, ὃς δὴ πρώην Ταρασισκωδίσεις επωνομά ζετο, ὑπὸ Ιλλου τε καὶ Βασιλίσκου καὶ Κόνωνος ἐπιβουλευθεὶς, συνεργούσης ἐς τὰ μάλιστα καὶ Βηpins, ExmTwXE TỶ &px75' etc. Interpres dialysi vitiosa usus sic vertit, pag. 127: Zeno ille Isaurus Romanorum imperator, qui antea Tarasis Codiseus cognominabatur, insidiis ei per Hillum et Basiliscum et Cononem structis, coadjuvante præcipue Berine, imperio excidit, etc. Auctor Chronici Alexandrini errandi ansam Vulcanio præbere poterat, si jam e tenebris in lucem editus fuisset: sic enim dimidiatam duntaxat vocem usurpat ind. xi, sub consulatu Leonis Junioris: Εβασίλευσε Ζήνων ὁ Κοδιοσεὺς ὁ Ισαυρός μετὰ τοῦ ἰδίου ἐκγόνου Λέοντος ὀλίγον χρόν vov. Theophanes in Chronico ad annum Zenonis 8, sacram Verine Augustar, Zenonis socrus, refert, in qua imperium se Zenoni tradidisse gloriatur: Ιπτε, ὅτι τὸ βασίλειον ἡμέτερόν ἐστι, καὶ ὅτι μετά τὴν ἀποβίωσιν τοῦ ἐμοῦ ἀνδρὸς Λέοντος προεχειρισά μεθα βασιλέα Ταρασκαλισαῖον τὸν μετακληθέντα Zvwvz etc. Certiora de his affirmare possemus, si injuria temporom non periisset Eustathii Syri lucubratio, in qua, teste Evagrio mox citato, unde iste Zeno ad tantam dignitatem ascendisset, et quam ob causam omnibus a Leone fuisset prælatus, commemorabatur. sit hæc clades et quantam urbis partem flamma populata sit. Ejnsdem conflagrationis mentio apud Priscum in excerptis legationum, pag. 43 D. editionis regiæ, et Marcellinus comes in Chron., Basilisco et Hermenerico coss., hoc est, anno Christi 465, Constantinopolim magno invasam incendio facicque fædatam deplanxisse, memorat. Diem præscribere videtur Theodorus Anagnostes Magnæ Ecclesiæ, 1 b. 1 Collectan.: 'Eumpŋouds tyveto péyas to discipṛ τοῦ Σεπτεμβρίου μηνὸς ἀπὸ τοῦ νεωρίου ἀρξάμε νος, καὶ φθάσας ἕως τοῦ ἀποστόλου Θωμᾶ τοῦ 'Apavtlov. Quo tempore idem testatur, Marcianum Economum super tegulas ecclesiæ Sanctæ Anastasiæ conscendisse, et Evangeliis manu prehensis precibus lacrymisque templum illud illæsum servasse. Eadem habet Theophanes in Chronico iisdemque pene verbis, hoc duntaxat insuper addito, quod ad annum Leonis quintum atque indictionem XV, sive annum Dominici Natalis 461, incendiariam illam populationen referat, in quo, ut vides, quadriennio dissidet a Marcellini calculo. Chronion Alexand, duplex distinguit incendium, et priunm quidem accidisse refert Basilisco et Armenarico coss., post dies 50 ab injusta cæde Men:c, præfecti vigilum, ac vindicta numinis conflagrasse In urbe octo regiones 2 Sept. fer. 4, indict. iii (seu Dotius IV), cum celebraretur memoria sancti Manantis. Alterum vero refert ad annum Christi 469, Lenone et Marciano coss., quo arsisse urbem seriþit a mari ad mare. Utrumque videtur confudisse Zonaras, apud quem leges, Asparem tunc vas aqua Menum humeris ferentem vicos percurrisse, popitinn cohortatum fuisse et singulis namum argeneum pro mercede dedisse. De Titiano et Viviano. Reponendus forte pro itiano Tatianus, de quo Priscus historicus in Exerptis legationum, pag. 74 editionis Regia: "Or πὶ Λέοντος βασιλέως Ρωμαίων ἐπρεσβεύετο παρά ἐν Βανδήλους ὑπὲρ Ιταλών Τατιανὸς ἐν τῇ τῶν πατρικίων ἀξίᾳ καταλεγόμενος, quæ verba ibidem abentur, p. 43 D. Vivianus vero sive Bibianus nno Dominici Natalis 465, ind. 1, cum Felice, aut, 1 alii habent, Basilio consulatum gessit, quemadodum discimus ex Fastis consularibus apud Casodorum, Marcellinum et auctorem Chronici AlexanFini. Tarasicodisam, Rusumbladioti plium. Patrem enonis solus, quod sciami, cominemorat Candidus: e patria nemo ambigit. Primigenium autem illins : barbarum nomen varie a variis concipitur, ut eri amat in perigrinis vocibus. Omnium maxime berral a recto tramite Evagrius lib. 1, cap. 45: έων δὲ γαμβρὲν ἐπὶ θυγατρὶ Ἀριάδνη προσλαμ Iva Zvwz, ' Ardaburium. Hune majorem natu Asparis filiuni avoque suo cognominem a Leone Aug. Cæsarem creatum fuisse persuadebit interpres Evagrií iis, qui, usitato plurimis more, Græca consulere dedignantur. Locùm vide, quem paulo ante exscripsimus. Priscus, pag. 40 editionis Regiæ, ab eu superatos Saracenos ad Damascum, memorat. Eumdem tyrannidem in Occidente molientem expulit Anthemius imperator apud, Cassiodorum in Chron., Marciano et Zenone coss. Chronicon Alexandrinum, Rustico et Olybrio coss., anno Christi 464, ind. 11, scribit e vita migrasse sanctum Symeonem. Stylitam, ὄντος τότε κόμητος ἀνατολή; Αρδαβουρίου τοῦ πατρικίου τοῦ υἱοῦ "Ασπαρος του στρατη árov. Videndus etiam Suidas in Excerptis nostris, pag. 34 editionis regiæ. Patricium Cæsarem, Asparis filium, excepta duntaxat plaga, præter opinionem salvum evasisse ac fuisse superstitem, solus, quod viderim legerimve, testatur Candidus: alii quippe omnes na cum Aspare filios Ardaburium aique Patricium. interemptos fuisse memorant: Marcellinus lyri cianus in Chron. ind. ix, Leane Aug. iv et Probiano coss., hoc est anno Christi 471: Aspar, primus patriciorum, cum Ardabure et Patriciolo filiis,. illo quidem elim patricio, hoc autem Cæsare genera..

EXCERPTA CANDIDI HISTORIA. vixitque: et alius item de Aspari Gliis, Armeneri- ᾿Αλλ' ὁ μὲν Καίσαρ τῶν πληγῶν ἀνενεγκών, παραchas, quod abesset tum forte a patre, cælem perinde effugit Tarasicodissam ergo sibi generum, data Ariana Gilia, imperator ascivit, Zenonemque nominatum, exercitus in Oriente ducem creavit Refert deinde quae in Africa secunda adversaque gesserit Basiliscus Leonem quoque multa voletem molientemque, quo Zenonem generum imperatorem renuntiaret subditis repugnantibus, minime id quidem efficere potuisse, sed paulo ante obitum nepotem ex Ariadna et Zenone natum creasse: ita post Leonis excessum a Leone filio Zenonem patrem, assentiente senatu, esse imperatorem coronatum Hinc Isaurorum stemma perseries descripsit auctor, atque illos esse Esau posteros ac sobolem, studiose δόξως διεσώθη καὶ διέζησεν. ᾿Αλλὰ καὶ ὁ ἕτερος τῶν παίδων, ᾿Αρμενέριχος, οὐ συμπαρὼν τῷ φύντι τὸν φόνον τότε διέφυγε. Ταρασικοδίσσαν δὲ γαμβρὸν ἐπὶ θυγατρὶ ᾿Αριάδνη Λέων ὁ βασιλεὺς ποιεῖται, καὶ μετονομάζει Ζήνωνα, στρατηγὸν τῆς ἕω χειροτονήσας. Καὶ τὰ κατὰ Αφρικήν Βασιλίσκου εὐτυ χήματά τε καὶ δυστυχήματα. Καὶ ὡς Λέων πολλὰ βουληθεὶς καὶ διαμηχανησάμενος Ζήνωνα τὸν γαμβρὸν ἀνειπεῖν βασιλέα, τῶν ὑπηκόων μὴ παραδεχο μένων, οὐκ ἴσχυσε· καὶ ὡς πρὸ τελευτῆς αὐτοῦ τὸν ἔγγονον μὲν αὐτοῦ ἐκ Ζήνωνος φύντα τῇ ᾿Αριάδνη καὶ ὡς μετὰ τελευτὴν Λέοντος ὁ παῖς Λέων Ζήνωνα τὸν πατέρα, συναινέσει τῆς βουλῆς, βασιλέα ἔστε ψε. Λεπτομερής τε τῆς Ἰσαύρων γενεαλογίας PHILIPPI LABBE NOTÆ. nerum Leonis appellat et in Orientem missum seribit: Λέων ὁ βασιλεὺς Ζήνωνα τον γαμβρὸν αὐτοῦ στρατηγὸν τῆς Εύας πάσης πεποίηκε, etc., quæ sic Latine reddidit Anastasius Biblioth. in Hist. eccl. p. 44, edit. Lupar., quæ sub prelo calet: Per ident tempus Leo imp. Zenonem, generum suum, magistrum totius Orientis fecit, et Basiliscum, fratrem Verine Auguste, magistrum Thraciæ constituit. Zeno autem veniens Antiochiam invenit in ea episcopum sacrum Martyrium. Petrus autem Cnapheus soquebatur Zenonem, etc., quæ ad institutum nostrum non pertinent. Anno vero ejusdem Leonis 13, idem chronographus, antequam cædem Asparis filiorumque ejus referat, Zenonem similiter. generum Lenis, in Thraciam missum asserit. Theodorus quǝque Lector lib. 1 Coll. ubi Zenonem στρατηλάτην και γαμβρὸν ἐπὶ θυγατρὶ 'Αριάδνη του Λέοντος appellat, eum Antiochiam venisse asserit cum Petro Chapheo, templi Sanctæ Basse martyris, quod Chalcedone erat, presbytero. At vero Candidus noster, Marcellinus et quidam alii nuptias Leonis cum Ariadna post necem Asparis differre videntur: Sunt tamen quidam auctores, inquit Zonaras, Asparem et Ardaburium ea gratia a Leone interfectos, ut nepolem es filia Leonein Juniorem imp. crearet, veritum illo rum potentiam, ne despecta hujus infantia imperium sibi vindicarent, que Leonis principis appellato. Arianus cum Ariana no Leonis imp. septimo Theophanes Zenonem ge prole spadonum ensibus in palatio vulneratus interiit. Chronicon Alexandrinum, etsi non suo loco, Pusæo et Joanne coss., hoc est anno Christi 467: Τούτῳ τῷ ἔτει τυραννίδα μελετήσαντα (sic enim legendum est, non μελετήσας τις ) Ασπαρα τὸν πατρίκιον, ὡς πρῶτον τῆς συγκλήτου, εφόνευσεν ἐν τῷ παλατίῳ ἔσω, καὶ ᾿Αρδαβοῦριν καὶ Πατρίκιον τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ἐν κομβένδῳ καὶ αὐτοὺς συγκλητι κοὺς ὄντας, κατακόψας τὰ σώματα αὐτῶν. Damascius in vita Isidori philosophi apud Photium cod. 242: ἡγεμόνα τῶν Γότθων "Ασπαρα βασιλεὺς Λέων ἐδολοφόνησεν, αὐτὸν καὶ παῖδας, ut omittam ea que de spectro Anthusæ in nubibus oblato fabulatur. Theophanes in Chronico bis terve illud idem repetit, aperitque causas cur Aspar Leoni suspectus fuerit, eamque præcipue, aliis intactam, quod Zemoni, genero imperatoris, in Thraciam misso, insidias tetendisset Aspar, occidissetque imparatum, misi re detecta Sardicam Zeno aufugisset. Scio Procopium, lib.1 Vandalic. solius Ardaburii cum patre cæsi meminisse, sed de Patricio salvo ne you quidem. Cur vero Patricius Caesaris dignitatem præ Ardaburio fratre natu majore nactus sit, discimus ex eodem Theophane, qui quoniam nondum editus est, verba illius ex nostro codice ms. tibi representabimus: Τούτῳ τῷ ἔτει Λέοντος ιβ΄ Πατρίκιος ὁ υἱὸς Ασπαρος, ὃν Καίσαρα ὁ βασιλεὺς Λέων πεποίηκε διὰ τὸ ἑλκύσαι τὸν ᾿Ασπαρα ἐκ τῆς ᾿Αρεια νικῆς δόξης καὶ εὐνοεῖν τῷ βασιλεῖ, παρεγένετο ἐν 'Αλεξανδρεία μετά μεγάλης φαντασίας etc. Quod si verum est, immerito Marcellinus Asparem ejusque tilios, cum occisi sunt, Arianæ hæreseos crimine infamat. Porro, ne id fugiat ad alia properantem, Victor Tunnunensis in Chronico: Joanne et Severo coss., hoc est anno 470, Leo Augustus Patricium, Asparis filium, Cesarem facit; tum auo sequenti: Leone Augusto v et Probino coss. Aspar et duo filii Quæ in Africa secunda adversaque gesseri Basiliscus. Hujus aliorumque ducum infelicem in Africa expeditionem pluribus in Chronico expone mus ex Idatio, Marcellino, Theodoro Lectore lib. Collect., ubi inter cætera: Βασιλίσκος χρήματα λαβὼν πάντα προέδωκε παραινέσει Ασπαρος, Procopio lib. 1 Vandalic., Theophane, Zonara, Cedreno, Constantino Manasse, Nicephoro aliisque. Qurdam hic in antecessum verba Theophanis repræsento ex MS. nostro codice: Ναυμαχίας πολλάκις ejus, Patricius Casar et Ardaburius CP. praceplo και η συνήθη Καρχηδόνα κρατήσει, αυτός τοῦ Γεντζερίχου μετὰ τῶν νηῶν τῷ βυθῷ παραδούς Leonis occiduntur. Alius ilem de Aspuri filiis, Armenarichus, cædem effugit. Nomen illud variis, modis pingitur in editis manuscriptisque codicibus. Damascius in Vita Isidori philosophi Armerichum vocat, docetque, Severiani adversus Zenonem conjurationem ab eo fuisse delectam: Αρμερίχου τοῦ Ασπαρος παιδὸς εξειπόντος τὴν συνωμοσίαν τῷ Ζήνων. Basilium et Hermenericum coss. anno Christi 465 assignat Marcellinus comes: Herminericus dicitur Cassiodoro, Fastis vero Siculis sive Chronico Alexandrino ᾿Αρμενάριχος. Τheophanes in Chron. Armenarichi hujus non meminit. Zenonent data Ariadne filia generum adscivit et in Oriente ducem exercitus creavit. Jam ab anρον δὲ ὑπὸ Γεντζερίχου και πλείστοις χρήμασι δελεασθεὶς ἡττήθη ἐκών, ὡς Περσικός (forte Πρίσκος) ἱστόρησεν ὁ Θράξ. Leone filio Zenonem patrem imperatore coronatum. Videndi Theodorus Lector, Theophanes, Marcellinus, Evagrius, Chronicon Alexandrinum, Procopius, lib. De bello Vandalic., alique passim. Unum hic tacere non possum, Victoremu Tunnunensem in Chronico affirmare, Leonem illum Juniorem ad necem a Zenone patre quæsitum, ab Ariadne matre servatum fuisse: Alium, inquit, pre eo ejus uxor similem puerum ad mortem obtulit, e Leonem eumdem Augustum occulte totondit, exmque clericum unius ecclesiæ CP. fecit. Qui Leo usque

EXCERPTA CANDIDI HISTORIA. ἀφήγησις, καὶ ὡς εἴησαν ἀπόγονοι τοῦ Ἡσαῦ, πολλή, persuadere conatur. Ut a Verina deceptus Zeno σπουδὴ καὶ διήγησις. Όπως τε Ζήνων ὑπὸ Βηρίνης απατηθεὶς, φεύγει γυναικὶ ἅμα καὶ μητρὶ τῆς πό λεως καὶ τῆς βασιλείας· καὶ ὡς Βηρῖνα, ἐλπίδι τοῦ συναφθῆναι Πατρικίῳ τῷ μαγίστρῳ καὶ βασιλεύειν αὐτὸν, τὸν γαμβρόν αὐτῆς φυγαδεύσασα ἐξ ἀπά τῆς, καὶ αὐτὴ τῆς ἐλπίδος ἐσφάλη, τῶν ἐν τέλει Βασιλίσκον τὸν αὐτῆς ἀδελφὸν ἀνειπόντων βασιλέα. Περί τε τῆς Ἰσαύρων ἐν Κωνσταντινουπόλει ἀμυθήτου σφαγῆς. Καὶ ὡς μετὰ Νέπωτα βασιλέα Ρώ μης Αὐγούστουλον ὁ πατὴρ Ὀρέστης Ρώμης κατά επράξατο βασιλεύειν. Ταῦτα ὁ πρῶτος λόγος. [19] Ὁ δὲ δεύτερος, ὅπως Πατρίκιος ὁ μάγιστρος ὁ Βηρίνῃ συμφθειρόμενος, ἐπαγανακτήσαντος αὐτῷ Βασιλίσκου, ἀπεβίω. Καὶ διὰ τοῦτο Βηρῖνα δι' ἔχθρας πρὸς τὸν ἀδελφὸν καταστᾶσα, καὶ Ζήνωνι διὰ χρημάτων τὴν τῆς βασιλείας ανάληψιν συμπράττουσα, τὰ ἔσχατα ἔπασχεν ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ, καὶ εἰ μὴ δια έκλεψεν αὐτὴν Ἀρμάτος ἐκ τοῦ ναοῦ, τάχα ἂν καὶ διεφθάρη. Ὡς ᾿Αρμάτος τῇ γαμετῇ συνδιαφθειρό μενος Βασιλίσκου, ἐπὶ μέγα δυναστείας ἤρθη· καὶ ὡς ὕστερον τὸν κατὰ Ζήνωνος πιστευθεὶς πόλεμον, ἀπέκλινεν ἐπὶ συνθήκαις δι' Ιλλου πρὸς αὐτόν. Καὶ εὐδοκιμῶν ἐπὶ Ζήνωνος, ὡς καὶ τὸν υἱὸν Βασιλίσκον Καίσαρα ἰδεῖν, ὕστερον ἐκρεουργήθη, καὶ ὁ παῖς ἐκ τοῦ Καίσαρος εἰς τοὺς ἐν Βλαχέρναις ἀναγνώστας ἐτέλεσεν. ὡς πρὸ τούτων Βασιλίσκος Μάρκον τὸν ἴδιον υἱὸν Καίσαρα ἀνεἶπεν, εἶτα καὶ βασιλέα· fugerit cum uxore ac matre ex urbe imperioque: utque Verina spe adjungendi sibi Patricium magistrum, foreque ut imperaret, generum suumn Zenonem fuRaverit per frauden, quæ tamen spes eam fefellerit, cum ii, qui in magistratu erant, Basiliscunı, ejus fratrem, Imperatorem renuntiarunt. De Isaurorum incredibili Constantinopolitana in urbe cæde, uique post Nepotem Romanorum imperatorem, Orestes pater Augustulum Romano præfecerit imperio. Et hæc fere libro primo narrat Candidus. Altero vero libro ista: Patricius magister, qui cum Verina consuetudinem habebat, indignante ipsi Basilisco, periit. Eapropter in fratrem Verina odio concepto, ac Zenonem opibus ad recuperandum imperium adjuvans, extrema quaeque a fratre pertulit, ac nisi e templo Armatus eam clam subduxisset, forte et ipsa e medio sublata fuisset. Cum Basilisci deinde uxore adulteratus Arnatus ad summam pervenit potentiam, adeo ut tandem ei bellum), quod adversus Zenonem gerebatur, creditum fuerit, ad quem tamen certis pactis Hilli opera conditionibus defecit. Sub Zenone igitur tanti cum esset nominis Armatus, ut et filium Basiliscum Cæsarem viderit, post nihilominus in frusta discerptus est, et puer ipse ex Cesare inter lectores in Blachernis profiteri coepit Basiliscus ante hæc Marcum Alium(18) PHILIPPI LABBEI NOTÆ. ad Justiniani principis tempora vixit. Eadem habet C. lectione familiares sibi fecerint. Malchus ac Suidas Isidorus Hispal. in Chronico, atque ex alterutro Gothefridus Viterbiensis in Pantheo parte xvi, qui huic fabule plura etiam de sno addidit. Verina decepius Zeno. Causan illius in Zenonem odii auctor Chronici Alex. hanc profert, quod Zeno socrum nescio quid petentem repulerit. Alteram memorat Candidus, quod in Patricium Magistrum derivare vellet imperii dignitatem, qua spe frustrata, Basiliscum fratrem imperatorem renuntiarit. Plura Theophanes, Procopius, Agathias, Suidas, Evagrius, Theodorus Lector, Marcellinus, Victor, Anonymus post Ammianum editus, aliique, quos hic conciliare aut exscribere non est animus. Græca sic distingue: Καὶ ὡς Βηρίνα ἐλπίδι του συναφθῆναι Πατρικίῳ τῷ μαγίστρῳ καὶ βασιλεύειν αὐτὸν, τὸν γαμβρόν αὐτῆς φυγαδεύσασα. De Nepote, Oreste, filioque ejus Augustulo, sive Romulo, Græce apud Theophanem et Evagrium Ρωμύλλῳ (unde vulgaris de Momyllo erroris origo emanavit) non est quod plura quis a me exspelet in re contrila καὶ καθημαξευμένη. Ex recentioribus de his consule flenricum atque Adrianum Valesios, par fratrum eruditissimum, hunc libro v Berum Francicarum, illum in notis ad fragmen. tum Anonymi ex schedis R. P. Jacobi Sirmondi post Ammianum Marcellinum evulgati. Cabadem ac Zenonem imperiis spoliatos ea recuperasse observat post Agathiam aliosque Constantinus Manasses, pag. 60 edit. Regia. Solum Nepotem dejectumn fortuna benignis oculis non respexit. Armatus, sive Armalius, (cui voci sunt qui aspirationem præfigant,) non ignotus erit iis, qui Malchum Philadelphiensem, pag. 94 editionis Regiæ, Suidae Excerpta, pag. 34 ejusdem editionis, Chronicon Alexandrinum, Procopium,lib. 1 Vandatc., Theophanem similesque scriptores frequenti interfectorem Armati Onulphum sive Ouuolphin nominant eumdemque Barbarum ac genere Thuringum fuisse testantur. Neque vero Arinatus hic idem videtur cum altero ejusdem nominis præfecto praetorio Galliarum, ad quem anno 425 Valentinianus III rescripsit, ut habes tom. 1 Conciliorum Gallie. Basiliscus ex Casare inter lectores in Bla chernis profiteri cœpit. Aliter rem narrat auctor Chronici Alex. Theodorico et Venantio coss., hoc est, anuo Dominici Natalis 484: Καὶ μετὰ τὸ φονευθῆναι ᾿Αρμάτον, τότε καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Βασι λίσκον τὸν Καίσαρα νεώτερον ὄντα ἐπίσκοπον έχειροτόνησεν εἰς Κύζικον, μητρόπολιν Ελλησπόντου, ἐπειδὴ ἦν φορέσας πορφύραν βασιλικὴν ὡς Και σαρ, hoc est, post cæden Armati Basiliscum, filium ejus, Casarem adhuc adolescentem, episcopum Cyzici, Hellesponti metropoleos, inauguravit, propterea quod purpuram gestaret regiam non secus ac Caesar. Audi Constantinum Manassem, pag. 61 editionis Regiæ: Τὸν μὲν ἁρμάτιον οἰκτρῷ θανάτῳ παραπέμπει Προδότην δολομήχανον φανέντα τῷ δεσπότῃ. Πληροῖ δὲ τὴν ὑπόσχεσιν καὶ τὸν ἐκείνου παῖδα Κατακοσμεί τῷ Καίσαρος ὀλιωτάτῳ στέφει. Μετ' οὐ πολὺ κἀκείνου δὲ τὰς τρίχας ἀποκείρας Εφίστησι Κυζικηνοῖς ἀρχιερέα βίᾳ. Evagrium paulo post citabimus. De celeberrimo Blachernarum templo plura, Deo dante, dicemus. in nostris adnotationibus ad topographiam CP. Petri Gyllii. Basiliscus Marcum filium Cæsarem tum impevalorem facit. Evagrius lib. us, cap. 4, recitat illos rum litteras ad Timotheum Elurum hoc titulo:: Αυτοκράτωρ Καίσαρ Βασιλίσκος εὐσεβής, νικητής και

EXCERPTA CANDIDI HISTORIA. Casarem crearal, ac post eliam imperatorem. Hil- καὶ ὡς Ἕλλους συνέβη Ζήνων: εἰς φιλίαν, καὶ πάλιν bus, cum Zenone conciliata amicitia, imperium eidom recuperare studuit. Basiliscus itaque a seditioķis superatus, cum Zenonide conjuge ac liberis in templu:a se recepit, unde Armati fraudibus extraetus, et in Cappadociam relegatus, mox cum tota stirpe cæsus est Cum Petrus ille impius Orientis turbaret Ecclesias, misit Zeno imperator Calandlionem ul Antiochenæ sedis episcopus sacraretur. Cum autem pecunia indigeret imperator, quærendæ illi pecuniæ rationes-ostensæ sunt. Multi rebus novis contra illum studentes, capti pœnas dederunt. Multa Hillus Romanae reipublica contulit cum mi litiæ rebus fortiter gestis, tumm domi honestis studiis ἀναλαβεῖν παρεσκεύασε τὴν βασιλείαν· καὶ ὡς και ταστασιασθείς Βασιλίσκος σὺν τῇ γυναικὶ Ζηνωνία καὶ τέκνοις καταφεύγει εἰς τὴν ἐκκλησίαν, κἀκεῖθεν ἀπάτη Αρμάτου ἐκβληθείς, ἐξορίζεται εἰς Καππα δοκίαν, εἶτα παγγενεί κατασφάζεται. Ως Πέτρου τοῦ δυσσεβοῦς τὰς τῆς Ἀνατολῆς ταράσσοντος Έχε κλησίας, Καλανδίωνα Ζήνων ὁ βασιλεὺς εἰς τὸ ἱερᾶσθαι Αντιοχείας ἀπέστειλε, καὶ δεόμενος χρησ μάτων ἐκ μηνυμάτων ἐπέτυχε. Καὶ πολλοὶ νεωτερί σαντες κατ' αὐτοῦ καὶ ἑκλωκότες δίκην ἔδοσαν. Ὡς Ίλλους πολλὰ τῇ Ῥωμαίων συνήνεγκε πολιτεία, ταῖς τε κατὰ πόλεμον ἀνδραγαθίαις, καὶ ταῖς κατὰ πόλιν φιλοτιμίαις τε καὶ δικαιοπραγίαις. Ὡς μετά PHILIPPI LABBEI NOT.E. siccam ibidem frigore defecerunt. τροπαιούχος, μέγιστος, ἀεισέβαστος, αὔγουστος, 13 exiens inclausus cum uxore et fliis intra cisternam καὶ Μάρκος ὁ ἐπιφανέστατος Καίσαρ Τιμοθέῳ τῷ εὐλαβεστάτῳ καὶ θεοφιλεστάτῳ ἀρχιεπισκόπῳ τῆς Αλεξανδρέων μεγαλοπόλεως tum cap. 5, subaudit piseaperun Asiæ, qui Ephesi convenerat, libellu ad impp. scriptum: Τοῖς κατὰ πάντα εὐσ βεστάτοις καὶ φιλοχρίστοις δεσπόταις ἡμῶν Βασιλίσκῳ καὶ Μάρκῳ αἰωνίοις νικηταῖς αὐγούστοις. Εx quibus aliisque conficitur, errasse qui ant Marcum Cæsaxem duntaxat creatum, aut codem cum Cæsarea tempore imperatoriam dignitatem a patra fuisse consecutum. In iis sunt Theodorus Lector, Marcelkinus et auctor Chronici Alexandrini, nt cæteros silentio premam, a'que in primis Theophanem, ex quo Anastasius Bibliothecarius pag. 45 editionis Regiæ Basiliscus in campo acclamatur imperator. Marcum filium Cæsarem fecit, et Zenobiam, uxorem suam, Augustam coronavit, et statim contra fidem præliatus est, Zenobia maxime incitante illum ad istud, Timotheumque clurum revocavit per typum, et Petrum Cnaphea, qui abstrusus erat in monasterio Acometensium. Tam paulo post: Zeno cum Ariadne ad regiam perveniens urbem susceptus est a populo ac senatu. Basiliscus vero veniens ad ecclesiam, imperiali deposita in divina mensa corona, ad baptisterium confugit cum Zenobia male opinionis vxore sua. Ubi vides Zeuolam dici, quam passim alii omnes Zenoniden cum Candido nostro appellitant; Zenonidam vero Marcellinus, familiari per ea tempora dialecto, qua apsidam, lampadam, Helladam similisque formæ nomina barbare per primam flectebant. In Cappadociam relegatus cum tota stirpe casus est. Fame sitique periisse omnes ferme affirmant. De loro dissentiunt: turrim castri Limnarum in Cappadocia habet Chronicon Alex., cui accedit Marcellinus Illyricianus in Chronico: In oppidulum, quod Leminis in provincia Cappadociæ dicitur, trusus fame extabuit. Victor Tummonensis: Basiliscum cum filiis atque uxore exsilio in Sasimis Cappadocia mittit, etc. At Theodorus Lector, libros ColLec.: Βασιλίσκος καὶ Ζηνωνὶς ἐν Βουσάμοις ἐπέμε φθησαν. Evagrius aulem libri ut cap. 8; ἐν 'Ακουτῷ δὲ τῷ σταθμῷ ἅμα γυναικὶ καὶ τέκνοις ἀποσφάτω τεται. In Theophane nostro ms. locum ascriptum non reperi; en ipsa ejus verba: Ελαβεν τὸν Βασιλίσκον, δοὺς αὐτῷ λόγον μὴ ἀποκεφαλίζειν αὐτόν τε καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ, ὃν ἀποκλεισθήναι προσέτα ξεν εἰς ἕνα πύργον σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, καὶ τῷ λιμῷ διαφθαρήναι. Τινὲς δὲ φασὶν, ὅτι ἐπαγόμενος ἀποσφάττεται· quibus haud dubie præcivit noster Candidus: Εἶτα παγγενεί κατασφάζεται. Anonymus post Ammianum Marcellinum editus communi subscribit sententiæ: Basiliscus fugiens ad ecclesiam, intra baptisteriùm cum axore et filiis ingreditur. Cui Zeno duto sacramento sęcurum esse de sanguine, D: Petro Fullone et Calandione, ohortisque in Oriente turbis Evagrius aliique historici. Unúm hic appellabo Theophanem, quem magna ex parte Latine reddidit Anastasius Bibliothecarius, p. 46 et seqq.: Anathematizabat eos qui non dicunt Deum crucifixum esse, et scindens populum Antiochenum addit in Trisagio hymno: ‹ qui crucifixus est propler nos. Quod ex tunc hodieque apud Theopasckitas dici obtinuit. Tum postea: Zeno jussit Acacio CP. episcopum Antiochiae constituere, qui ordinavit Calandionem. Consecraverunt auten et Antiocheni per ignorantiam Joannem, qui dicebatur Cotonatus, quem Calandio in Tyrum, quæ primus est thronus Antiochence d'eceseas, translatum inthronizavit. Tum ut videas versatile Zenonis ingeniumn, aut versi pollis hæretici subdolam indolem in demulcendo sibi, quem Basilisco favens offenderat, imperatore, subdit: Zeno requie potitus a barbaris, ab Antivchena Ca'andiorem pellit ecclesia, exsulem faciens apud Oasin, Petrumque Cnaphea constituit. Græca sic se labentin ms. codice, quo utor: Ζήνων δὲ ὁ βασιλεὺς ἀνεθεὶς τῶν τυράννων ἐξέβαλε τῆς ἐκκλησίας Αντιοχέων Καλανδίονα, καὶ ἐξώρισεν εἰς Νά σιν· Πέτρον δὲ τὸν Κναφέα κατέστησε. Causam exsilii aperit Evagrius, lib. m, cap. 16: "Ος ὕστε ρον τὴν εἰς βασιν οἴκησιν κατακρίνεται, ἀμύναι νομισθεὶς άλλου καὶ Λεοντίῳ καὶ Παμπρεπεί περί την Ζήνωνος τυραννίδα. Hillus multa Romana reipublice contulit. Laudatur a Candido, quem alii ut magum et incantatorem traducunt. Vide Suidae Excerpta, p. 47 et 60 Regiæ editionis. At noster hic culpam ominem confert in Pamprepinm, hominem impium, Egyptium, grammaticum et praestigiatorem. Milli artbus Armatus a Basilisco ad Zenonem defecit, ut Candidus narrat, ejusdemque suasu, teste Evagrio, Zeno Armatum interfecit: Ὁ δὲ Ζήνων Ιλλου γνώμῃ καὶ τὸν ᾿Αρμάτων ἀναιρεί συγγενή Βερίνης τῆς βασιλίδος, etc., lib. 111, cap. 24, ubi subjicit, Basiliscum, Armati filium, Casarem Nicææ creatum, sacerdotem primum, tum postea episcopum fuisse creatum. Illius quoque sedula opera ac promissis multi a Marciano et Procopio abstractį, ill docet Theophanes. De eodem Hillo plurima scripse και μάλα λογίως Eustathius Syrus, quem maluis laudibus effert Evagrius, lib. iii, capp. 26, 27 et 29, quæ per otium consules: neque enim juval conferre quæ de insidiis a Verina aut Zenoue Hillo paratis uterque refert. Nec desunt, qui etiam ab Ariadne paratas illas scribant apud Suidam. Cæterum de Marso et Pamprepio qui singularia volet, adeat Damascium in Vita Isidori philosophi apud Photium, pag. 1050, 1958, 1971, edition. Gener.

EXCERPTA CANDIDI HISTORIA. τὴν ἀναίρεσιν τοῦ βασιλέως Νέπωτος Ρώμης καὶ ac justitia cultu. Post interemptum Nepotem, imτὸν διωγμὸν τοῦ μετ' αὐτὸν Αύγουστούλου, Οδόακρος Ἰταλίας καὶ αὐτῆς ἐκράτησε Ῥώμης. Καὶ στασια σάντων αὐτῷ τῶν δυσμικῶν Γαλατών, διαπρεσβευ σαμένων τε αὐτῶν καὶ δοάκρου προς Ζήνωνα, Οδοάκρῳ μᾶλλον ὁ Ζήνων ἀπέκλινεν. Ως Αλανός τις Ἴλλουν ἀνελεῖν βουληθεὶς καὶ πλήξας, Επινι χιον εἶπεν, ὅ; ἦν οἰκεῖος Βηρίνῃ, τὴν ἀναίρεσιν ὑποθέσθαι· καὶ ὡς ἐξεδόθη Ἐπινίκιος Ἴλλου· καὶ ὡς ὑποσχέσει καὶ ἀμνηστίας καὶ εὐεργεσιῶν ἐξεῖπε πάντα Ἐπινίκιος, ὅσα ἐπεβούλευε Βηρῖνα κατά Ιλλου· καὶ ὡς Ζήνων Βηρῖναν διὰ τοῦτο ἐκδίδωσιν, ὁ δὲ αὐτὴν εἰς φρούριον Κιλικίας ὑπερορίσας Ασφαλί σατο· ὡς Παμπρεπίῳ τῷ δυσσεβεῖ διὰ Μάρσου Ιλλους φιλιωθεὶ;, ἅπαντα κατὰ μικρὸν συνέχεε τὰ αὐτοῦ. Ὡς ἐμφύλιος συνέστη Ζήνωνι πόλεμος, ἐξάρ. χοντος Μαρκιανοῦ καὶ Προκοπίου υἱῶν τοῦ βασιλεύ σαντος [20] Ρώμης Ανθεμίου, καὶ κρατήσαντος Ζή νωνο; δ: Ίλλου, πρεσβύτερος μὲν Μαρκιανός χειροτονήθη, ὁ δὲ Προκόπιος πρὸς Θεοδώριχον τὸν ἐν Θράκῃ διέφυγε· καὶ ὡς ὑπερορισθεὶς Μαρκιανός ἐν Καππαδοκίᾳ καὶ διαφυγών ετάραξε την κατ' Αγκυραν, Γαλατίαν· εἶτα συλληφθεὶς εἰς Ισαυρίαν διωκίσθη. Καὶ ὡς ἡ πρὸς Ἕλλουν ἔχθρα τῷ βασιλεῖ συνέστη και τὐξήθη. Οὕτω μὲν οὖν καὶ ὁ δεύτερος. 'Ο δὲ τρίτος ἄλλα τε περιέχει καὶ ὡς εἰς τὸ ἐμφα νὲς Ἴλλους ἐπαναστάς Ζήνων: βασιλέα Λεόντιον σύν Βηρίνῃ ἀνεῖπεν. Οπως τε δυσπραγήσαντες ἐπολιορκήθησαν, καὶ ἀλόντες ἀπετμήθησαν, καὶ τἆλλα ἕως τῆς Ζήνωνος τελευτῆς. peratorem Romanum, et ejus successorem, Augnstulum, expulsum, Odoacer Italia atque ipsa adeo Urbe potitus est. Rebellantibus autem huic Occidentis Gallis, et legatione ab ipsis, aliaque ab Oloacro ad Zenonem missa, in Odoacrum magis Zenonis animus inclinavit Alanus quidam occidere llillum conatus, cum eum percussisset, ab Epinicio, qui erat Verinae domesticus, subornatum se ad cadem ait; itaque traditus Ifillo Εpinicius est, qui data fide et oblivionis et præmiorum, ordine cuncta enarravit, quæ in Hillum Verina moliretur. Quare Zeno Verinam Hillo tradidit, qui eam in Cilicia castellum ablegavit atque ita tutum sese reddidit. Fillns Pamprepio, honini impio, Marsi opera, factus charus, paulatim omnia ipsius negotia perturbavit. Civile Zenoni bellum fuit atque intestinum, insurgentibus Marciano et Procopio, filiis ejus, qui Romæ imperaverat, Anthemii Quos eum Hillus Zenonis auspiciis devicisset, Marcianus quidem natu grandior ordinatus est presbyter Procopius vero ad Thenderichum in Thraciam confugit. Quin et extorris in Cappadocia Marcianus, fuga elapsus, quae ad Ancyram pertinet, Galatiam turbavit, donec captus in Isauriam est relegatus. In Hillum quoque ab imperatore odium conceptum est auetumque. Atque hæc libro secundo prodita. Tertius deinde liber cum alia continet, titin quomodo pałam in Zenonem Hillus insurrexerit, Leontiumque imperatorem cum Verina renuntiaverit utque re infeliciter gesta, obsessi capfique capite truncati sint: aliaque ad exitum usque Zenonis. PHILIPPI LABREI NOTA. In Odoncram magis Zenonis animus inclinvit. Per Gallos Occidentis, qui Odoacro non acquies scebaut, Ronammos intellige, qui Galliarum partem alquam incolebant, et adversus Francos, Vesogothos et Burgundiones, civitates aliquot propagnabant. Ita enim expono δυσμικούς Γαλάτας, ad distictionem Γαλατῶν τῶν ἐν τῇ Ἀσίᾳ. Eadem locutione propemodum usus Priscus Panites Sophista, peg. 57 Excerptorum de legationibus edit. Regie, eminit Γαλατῶν τῶν ἐν τῇ Ἑσπερία. De Odlovere, Eculorum rege, qui pulso Roma Augustulo Italiæ per 18 annos imperavit, plura alias ex coalancis maxime scriptoribus proferemus. Interim lege ignoti fragmentum post Ammianum Marcellinum editum, alteriusque Anonymi a Cuspiniano Cassiodori Fastis inserti pretiosas reliquias. Verinam in Cilicia castellum ablegadit. Papyrium Isauriæ nominatim designant Theodorus Lector sub finem libri primi Collectaneorum et initio secundi, ac Theophanes, cujus sententiam integram curiosis lectoribus exhibeo: Έδουλεύσατο Ιλλος ὁ Μαΐστρος («liguitate magistrum officiorum Marcellinus appellat) τῷ βασιλεῖ Ζήνων, ὅπως Βερίναν την πενθερὰν αὐτοῦ ἐκβάλῃ τῆς πόλεως. καὶ δήλῳ τινὶ πέμψας αὐτὴν εἰς Χαλκηδόνα, μετ' ολί γον δὲ εἰς τὸ Παρίου (corrigo πυρίου) καστέλλιο ταύτην ἀπέστειλε συνδιάγειν Μαρκιανῷ καὶ Λεοντίς τῇ ἰδίᾳ θυγατρί. Reliqua ob prolixitatem omitto, in quibus de amputata auricula, et Orientis præfectura aliisque uberrime pertractatur, quibus illustrari possint quæ habet Marcellinus comes in Chronico, Theodorico et Venantio coss. sive anno Dionysiago 481: Illus natione Isaurus, amputata apud Comitatum auricula, Orientem Zenoni infestus invasit. Porro cum Leontio tyrannidem arripuit. Marciano et Procopio, filiis...Anthemii. Civilis illius belli causam tacuit Candidus quam Theodorus Lector extremo libro primo, Theophanes Chronico, aliique pluribus explicant: Marcianus Leontian duxerat Leonis ex Verina filiam, cui eo nomine regnum deberi asserebat, quod regnante patre nata esset, cun Ariadne, ejus soror Zenouis conjux, antequam Leo imperaret, fuisset in lncem edita. Idem bellum eleganter descripserat Eustathins Syrus et Malchus Philadelphiensis, ut tmm ex pag. 86 Excerptorum de legationibus editionis Regie, tum ex cap. 26 libri tertii Historiæ ecclesiastica Evagrii clarum est. Marciano et Procopio tertium adjungunt utriusque fratrem Romulum citati paulo ante Theodorus et Theophanes, quem silentio Candidus obvolvit, et Marcianum quidem in Papyrii castellum relegatum, Procopium vero ac Romulum in Occidentem sive Romam aufugisse testantur. Hillus insurrexerit et Leontium imp. renuntiaverit. Rebellionem Hilli ac casum referunt Theodorus Lector initio libri ut, Evagrius, lib. ut, cap. 27, ex Eustathio Syro, quem vulgo Epiphaniensem nuncupant, ubi ei Theodorici, Gothorum ducis, meminit, qui postea Romæ regnavit; Damascius in Vita Isidori loco supra indicato, Marcellinus comes, Dynamio et Suidio coss.,:mm. Christi 488: Leontius rex et Hillus tyrannus in Papyrio, Isauria castello, capti decollatique sunt. Capita corum GR.