ANNO SEC. V INCERTO. DALMATIUS MONACHUS, POSTEA CYZICI EPISCOPUS. NOTITIA. (MICH. LEQUIEN, Oriens Christianus, t. I, p. 752.) Inter Cyzici præsules numeratur sanctissimus Proclus, quem Sisinnius CP. rescripti cujusdam Theodosii Junioris Augusti Attico decessori ejus dati auctoritate fretus, urbis illius episcopum civibus insciis ordinarat. Verum Cyziceni adventum ejus prævertentes, Da'matium monachum episcopum suum ordinari curarunt Dalmatius Ephesino concilio adfuit, cumque Joannes Antiochenus cum Orientalibus suis ad constitutum diem non accessisset, unus ipse ex illis fuit qui Contestatione repugnarunt, ne Cyrillus Alexandrinus concilii celebrationem ante illius adventum inchoaret. Subscripsit perinde alteri Contestationi Orientalium, qui clausam sibi Apostoli Joannis ecclesiam querebantur, cum interim concilium in majore ecclesia haberetur. Quas quidem subscriptiones legere licet in Collectione ex Synodico seu Tragoedia Irenæi Tyrii cap. 7 et 8. His enim Contestationibus subscriptus legitur Dalmatius episcopus Cyzici, Dalmatius episcopus Cyzici metropolitanus. At vero in ipsismet Græcis et Latinis synodi actis, etiam apud Marium Mercatorem, diserte fertur Dalmatium Cyzici episcopum actioni primæ ejusdem concilii cum Cyrillo Alexandrino et Memnone Ephesino interfuisse, καὶ Δαλματίῳ Κυζίκου, et Dalmatio Cyzici, quin etiam in subscriptionibus legitur, Δαλμάτιος ἐπίσκοπος τῆς κατὰ Κύζικον ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας· Dalmatius episcopus sancta Dei Ecclesiæ Cyzici. Gelasius Cyzicenus initio commentarii sui actorum concilii Nicæni, se illud opus erscripsisse testatur ex vetustis membranis divini laudatissimique Dalmatii, τοῦ θείου καὶ ἀοιδίμου Δαλματίου τοῦ ἁγίας καὶ καθολικῆς κατὰ Κύζικον Εκκλησίας ἀρχιεπισκόπου, sancta et catholicæ Cyzici Ecclesiæ archiepiscopi, De Dalinatio hoc, quem ex monacho episco- tem, vit, 28; Tripart., xit, 3; Niceph., Σιν, 29. pum sibi delegerunt Cyziceni, mentio apud Socra- FABR. DALMATII EPISTOLÆ. (MANSI Ampl. coll. conc. gen., t. IV, c. 1258.) Dalmatio sanctissimo archimandrita. Επιστολὴ πεμφθεῖσα πρὸς τὴν ἁγίαν ἐν τῇ Epistola missa ad sanctam synodum Ephesinam a Εφεσίων πόλει σύνοδον παρὰ Δαλματίου τοῦ αγιωτάτου ἀρχιμανδρίτου. Τὴν ἐπιστολὴν τὴν πεμφθεῖσαν μοι παρὰ τῆς ἁγίας συνόδου ἐδεξάμην, καὶ γνοὺς τὰ ἐν αὐτῇ ἐμπ φερόμενα, ἐν πρώτοις μὲν ἐλυπήθην σφόδρα διὰ τὰς συμβεβηκυίας ὑμῖν περιστάσεις τε καὶ θλίψεις γέγραπτο γὰρ ἐν τῇ ἐπιστολῇ, ὅτι τινὲς τῶν ἁγίων πατέρων αὐτόθι διάγοντες, ἐκ τῆς στενοχωρίας έτε λεύτησαν. Λοιπὸν δὲ γινώσκετε, ὅτι ἑτοίμως ἔχω πᾶσαν κέλευσιν ὑμῶν πληρῶσαι, καὶ ἐν οὐδενὶ παρεἶδον ἢ παραβλέπω, ἢ ἡμέλησα, καὶ μάλιστα ὅτι καὶ ὑπὲρ τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς ἐστι τὸ πρᾶγμα, καὶ ἁρμόζον πρὸς τὸν Θεόν. Οὐδεὶς γὰρ δύναται ἀποστῇ - ναι ἀπὸ Θεοῦ ζῶντος, καὶ ἄλλα τινά βουλεύεσθαι. Οἱ γὰρ ὀρθοτομοῦντες τὸν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ, ζωὴν ἔχουσιν, καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, καὶ ἐν τῷ μέλλοντι· οἱ δὲ ἀφιστάμενοι ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ άριτος κατηραμένοι εἰσὶν, ἐξιμμένοι εἰς τὸ σκότος Accepi epistolam a sancta synodo ad me missam, et legens quæ contineret, in primis indolui velementer propter ea quæ vobis acciderunt mala. Scriptum enim erat in epistola aliquos ex sanctis Patribus illic agentes, propter angustias locorum exstinctos esse. Cæterum scitote me prompte jussa qualibet vestra impleturum, nec quidquam hactenus præteriisse. Neque enim negligenter aliquid provideo, nec incuriosus sum, cum præsertim res fidei orthodoxæ Deique agatur. Nemo enim potest deficere a Deo vivente, et alia quædam consilia capere. Qui enim recte tractant verbum veritatis, Dei vitam habent et in hoc sæculo et in futuro; qui vero deficiunt a Dei gratia, ejiciuntur in tenebras exteriores, quemadmoduin Nestorius, et qui eadem cum ipso sentiunt. Deus enim et Pater Do-

DALMATII MONACHI mini nostri Jesu Christi complacuit sibi in sancta τὸ ἐξώτερον, ὡς καὶ Νεστόριος, καὶ οἱ ὁμόφρονες synodo, eamque totam ut ædificium suum curat, vestrosque labores et sudores gratos habet. Gratias ergo agimus Deo, qui vos recta via duxit, el victoriam de fide vobis tribuit. Orate pro me, precor sanctitatem vestram. Exemplum epistolæ cleri Constantinopolitani ad sanctam synodum. Piissimis sanctissimisque Patribus nostris, juxta religiosissimorum imperatorum nostrorum decretum ex universo orbe in Ephesiorum metropoli congregatis, Cyrillo, Juvenali, Memnoni, Flaviano, Firmo, Theodoto, Acacio, Amphilochio, Eleusio, Palladio, Ireneo [Beriniano, Vereniano], Iconio, univers que synodo, Dalmatius, Tigrius, Sampsonius, Maximianus, Joannes, Evander, Modestianus, Adelphius, Philotheus, Inlogius, Basiliscus, Florentius, et omnis Constantinopolitanus clerus. Semper et ab ineunte a ætate orthodoxo dogmate gloriantes, toti in hoc sumus, ut sanctorum Patrum traditionem conservemus. De qua quidem per ea quae sanctissimus piissimusque episcopus Cyrillus ad nos perscribere dignatus est, a vestra sanctitate nuper iterum admoniti, gratias egimus Salvatori Deo. Multa itaque et magna facinora, quæ pro eadem recta fide egregie gesta sunt, aperte nobis innotuerunt. Quare cum Nestorium,`nostrum quondam antistitem, quod apostolicam, sinceramque ac piam doctrinam adulteraret, a vestra pietate ordine locoque motum esse intellexissemus, commemoratas litteras a Theodosio et Valentiniano piissimis Christianissimisque b imperatoribus exhibitas nobis, tanquam a vestra sanctitate missas accepimus, ac statim illas palam in sancta Dei Ecclesia, universo populo congregato et audiente, legi curavimus. Sciat ergo vestra sanctitas, populum nobis una voce consensisse, et magnis quoque laudum præconiis evexisse cuin sanctam et oecumenicam vestram synodum, tumn victores quoque imperatores, quod pium vestrum conventum omni studio curassent. Nos porro gavisi, praesentes rescripsimus. Nunc vero celeberrimam vestram pietatein obtestamur, ut pro nobis Deum precetur, curamque omnem adhibeat, ut, quod reliquum est, sancta Dei Ecclesia quæ apud nos est, perfecte constitua - tur. lloc enim vel unum magna vestra orthodoxi dognatis providentia reliquum adhuc esse intelligit, ut hac ratione omnia Christo Domino placentia ad finem perducantur, universaque nostra nulli alteri, nisi vestrae sanctitati, piissimisque ac Christianissimis imperatoribus accepta ferantur. αὐτοῦ μετ' αὐτοῦ. Ὁ γὰρ Θεὸς καὶ Πατὴρ τοῦ Κυ ρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐφαίδρυνε καὶ ἀκωδόμησε τὴν ἁγίαν σύνοδον πᾶσαν, καὶ τοὺς κόπους ὑμῶν καὶ ἱδρῶτας προσεδέξατο. Εὐχαριστοῦμεν οὖν τῷ Θεῷ τῷ οὕτως εὐοδώσαντι, καὶ τὴν νίκην ὑμῖν παι ρασχόντι ὑπὲρ τῆς πίστεως. Εὔχεσθε ὑπὲρ ἐμοῦ, παρακαλῶ τὴν ὑμετέραν ἁγιωσύνην. Ισον ἐπιστολῆς γραφείσης παρὰ τοῦ κλήρου Κωνσταντινουπόλεως πρὸς τὴν ἁγίαν σύνοδον. Τοῖς θεοσεβεστάτοις καὶ ὁσιωτάτοις Πατράσιν ἡμῶν, τοῖς ἀθροισθεῖσι κατὰ πρόσταγμα των εὐσεβεστάτων βασιλέων τῆς ὑφ' ἡλίῳ ἐν τῇ Εφεσίων μητροπόλει, Κυρίλλω, Ιουβεναλία, Μέμνονι, Φλανιανῷ, Φίρμῳ, Θεοδότῳ, Ἀκακίῳ. Αμφιλοχίῳ, Ελευσίῳ, Παλλαδίῳ, Εἰρηναιω [Βερινιανῷ. Εἰρηνιανῷ], Ικονίῳ ', καὶ πάσῃ τῇ λοιπῇ ἁγίᾳ συνόδῳ, παρὰ Δαλματίου, Τιγρίου, Σαμψωνίου, Μαξιμιανοῦ, Ἰωάννου, Ευάνδρου, Μοδεστιανοῦ, Ἀδελφειοῖ 8, Φιλοθέου, Εύλο γίου, Βασιλίσκου, Φλωρεντίου, καὶ παντὸς τοῦ κατὰ Κωνσταντινούπολιν κλήρου. 'Αεὶ καὶ ἐκ νέας ηλικίας τῷ ὀρθοδόξῳ δόγματ σεμνυνόμενοι, τὴν τῶν ἁγίων Πατέρων παράδος: φυλάττειν σπουδήν τιθέμεθα. Ταύτης δὲ πάλιν παρά τῆς ὑμετέρας ἁγιωσύνης πρώην εἰς μνήμην ἀχθέντες *, δι' ὧν ὁ θεοσεβέστατος καὶ ἁγιώτατος ἐπίσ σκοπος " Κύριλλος ἐπιστεῖλαι πρὸς ἡμᾶς κατηξίωσε, χάριν ὡμολογήσαμεν τῷ Σωτῆρι Θεῷ. Ἐπὶ γοῦν τοίνυν· τὰ ὑπὲρ τῆς αὐτῆς ὀρθῆς πίστεως κατορ θώματα πολλὰ καὶ μεγάλα, δηλὰ κατέστη ἡμῖν. Διδ καὶ τὴν καθαίρεσιν τοῦ πάλαι προεδρεύσαντος ἡμῶν Νεστορίου, διὰ τὸ παραχαράξαι καὶ ἀποστολικά, καὶ εἰλικρινή, εὐσεβῆ τε διδάγματα, γεγενῆσθα: παρὰ τῆς ὑμετέρας γνόντες θεοσεβείας, τους μνη μονευθέντας ἡμῖν χάρτας παρὰ τῶν εὐσεβεστάτων, καὶ φιλοχρίστων ἡμῶν βασιλέων, Θεοδοσίου καὶ Οταλεντινιανοῦ, ὡς ἀποσταλέντας παρ' ὑμῶν, ὁτιότα τοι, ἐδεξάμεθα, καὶ ἐπὶ τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλη σίας ἀθροισθείσης πανδήμου αναγνωσθῆναι εὐθὺς πεποιήκαμεν. Ιστω οὖν ἡ ὑμετέρα ἁγιωσύνη, ὡς ὁ λαὸς σύμφωνος ἡμῖν γεγένηται, καὶ πολλαῖς εὐ φημίαις εἰς τε τὴν ὑμετέραν ἁγίαν καὶ οἰκουμεν χήν ἐχρήσατο σύνοδον, εἰς τε τοὺς τροπαιούχους βασιλέας, τοὺς φροντίδα ποιησαμένους τῆς θεωρι λοῦς ὑμῶν συνελεύσεως. Ἡμεῖς δὲ ἠσθέντες τὰ ἐν χερσὶν ἀντεγράψαμεν· καὶ δὴ καὶ παρακαλοῦμεν, ὑπερεύχεσθαι μὲν ἡμῶν τὴν ἀοίδιμον ὑμῶν θεοσέ βειαν, φροντίδα δὲ τοῦ λειπομένου ' εἰς κατάστασιν της παρ' ἡμῖν ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας. Τούτο γὰρ καὶ μόνον ὑπόλοιπον εἶναι συνορᾷ ἡ ὑμετέρα καὶ μεγάλη • τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος πρόνοια· ὥστε πάντα ἐπὶ πέρας ἀχθῆναι, τῷ Δεσπότῃ ἀρέσκοντα Χριστῷ, καὶ μηδενὶ ἑτέρῳ ἐπιγραφῆναι, ἀλλὰ τῇ ὑμετέρα ἁγιότητι, τὰ καθ᾿ ἡμᾶς ἅπαντα, καὶ τοῖς εὐσεβεστάτοις, καὶ φιλοχρίστοις βασιλεῦσι. 1 In cod. Seguieriano, Οὐηρηντανῷ, Εικονίῳ, ο Δομεστιανού. • Αδελφίου. ἐλθόντες. σκοπος. • υπόγυον τοίνυν. Η φροντίδα δὲ θέσθαι τοῦ λειπομένου. Η γαληνή. • Αρχιεπί Vet. V. a juvenili, al, a juvenili ætate. ɔl. a juventute. b Vet. V. et Christo amabilibus. © Vet. V. atque Christi amantissimis.

Dalmatius presbyter et archimandrita, monasteriorum Pater, divina sanctaque congregatio, ut ores pro me, te obsecro. APOLOGIA. Δαλμάτιος πρεσβύτερος δ καὶ ἀρχιμανδρίτης, Πατὴρ μοναστηρίων, ὑπερεύχεσθαί μου παρακαλῶ τὴν ὑμετέραν ἁγιωσύνην, ὦ θεία καὶ ἱερὰ συνέλευσις. ΔΑΛΜΑΤΙΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΑ. APOLOGIA DALMATII. Sanctus itaque Dalmatius, ubi in suggestum ascendisset, dixit: Si vultis audire, quieti adeste, et discite: neque his quæ dicentur, obstrepere velitis. Adeste autem patienti animo, ut verba exacte percipere valeatis. Quam nunc pietas vestra epistolam audivit, eam piissimus imperator quoque legit, et persuasus est. Nam ego, cum ad me venisset, dixeram imperatori, cum ad sanctam synodum debuisse scribere quæ suggesta quidem ipsi fuerunt, nou tamen plene perscripta. Misit autem ad me, et lecta sunt. Verum ne qua illum tristitia afficerem, quæ consequebantur, præmisi; que latores non exhibuere, sed illorum loco alias quasdam litteras subostenderunt. Itaque convenientia, et ad rem opportuna cum eo locutus sum, quæ nunc coram vestra pietate repetere opus non est, ne elatus, aut gloria - bundus a vobis existimer. Conteret enim Deus siΑνῆλθεν ἐφ' ὑψηλοῦ ὁ ἅγιος Δαλμάτιος, καὶ εἶπεν· Εἰ θέλετε ἀκοῦσαι, ἡσυχάσατε, καὶ μανθάνετε, καὶ μὴ θελήσητε ἐμποδίσαι τοῖς λεγομένοις, ἀλλὰ μπο προθυμήσατε, ἵνα τὰ ῥήματα ἀκριβῶς ἀκούσητε. Τὴν ἐπιστολὴν τὴν νῦν ἀναγνωσθεῖσαν τῇ ὑμετέρα εὐσεβείς, ὁ εὐσεβέστατος βασιλεὺς ἀνέγνω, καὶ ἐπείσθη. Ἐπειδὴ ἤμην ἐγὼ εἰρηκώς τῷ βασιλεῖ, ὅτε ἦλθε πρός με, ὅτι ὤφειλε γράψαι τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ, ὁ ἐλέχθη αὐτῷ, καὶ οὐκ 8-10 ἐγράφη. Επεμψε δὲ πρός με, καὶ ἀνεγνώσθη. Καὶ ἵνα μὴ λυπήσω αὐ τὸν, τὰ ἀκόλουθα προέπεμψεν ", & οἱ ἀποφέροντες οὐκ ἔδειξαν, ἀλλὰ ἀντὶ αὐτῶν ἄλλα ὑπέδειξαν γράμματα. Τὰ πρέποντα οὖν καὶ τὰ ἀκόλουθα ἐλάλησα αὐτῷ, ἃ οὐκ ἔξεστι νῦν εἰπεῖν ἐπὶ τῆς ὑμετέρας εὐλαβείας. Μὴ γὰρ νομίσητε, ὅτι ὑπεραιρόμενος 11 τίς εἰμι, ἢ καυχώμενος· συντρίψει γὰρ ὁ Θεὸς ὀστᾶ ὑποκριτών 18. Ο Δεσπότης γὰρ πάντα ἀκολούθως ἤκουσε τὰ γεγενημένα, καὶ ἐχάρη μετὰ εὐχαριστίας τῆς πρὸς Θεὸν, καὶ συνεφώνησε τοῖς ῥήμασι τῆς ἀκολουθίας τῆς ἁγίας συνόδου, ὡς πρέπει τῇ αὐτοῦ βασιλείᾳ, οὐ τοῖς ἐμοῖς βήμασιν ἐξακολουθήσας, ἀλλὰ τῇ πίστει τῶν πάππων αὐτοῦ καὶ πατέρων. Πλὴν, καθὼς ἔπρεπεν, ἐδέξατο, καὶ ἀνέγνω, καὶ ἐπείσθη, καὶ τοῦτο εἶπεν, ὅτι Ἐὰν οὕτως ἐστὶν, ἄφες, ἔλθωσιν οἱ παραγενόμενοι ἐπίσκοποι. Καὶ εἶπον αὐτῷ, ὅτι Οὐδεὶς αὐτοῖς συγχωρεῖ τοῦ ἐλθεῖν· καὶ εἶπεν· Οὐδεὶς κωλύει. Ἐγὼ δὲ εἶπον, ὅτι ἐκρατήθησαν, καὶ ἐκωλύθησαν τοῦ ἐλθεῖν. Καὶ εἶπον πάλιν, ὅτι ἐκ τοῦ μέρους ἐκείνου καὶ ἔρχονται πολλοὶ, καὶ ἀπέρχονται ἀκωλύτως· τὰ δὲ παρὰ τῆς ἁγίας συνόδου πραττό μενα οὐδεὶς συγχωρεῖ ἀνενεχθῆναι ἐπὶ τὴν ὑμετέραν εὐλάβειαν ". Εἰς δὲ τὸ μέρος τὸ ἕτερον, τουτέστιν εἰς τὸ τοῦ Κυρίλλου, εἶπον αὐτῷ τῷ βασιλεῖ ἔμπροσθεν πάντων· Τίνος θέλεις ἀκοῦσαι, τῶν ἐξακισχιλίων ἀριθμῷ ἐπισκόπων, ἢ ἑνὸς ἀνθρώπου δυσσε Τους; Τῶν ἐξακισχιλίων 18 εἶπον, οἵτινές εἰσιν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν μητροπολιτῶν τῶν ἁγίων ἐπισκόπων. Τοῦτο οὖν ἐγένετο, ἵνα πεμφθῇ, καὶ ἔλθω- spectabant, ut accerserentur et venirent, qui ea σιν οἱ ἐρχόμενοι, οἱ καὶ τὰ πεπραγμένα ποιοῦντες φανερὰ καταστῆναι. Λέγω δή, οἱ ἁγιώτατοι ἐπίσκοποι, οἱ νῦν ἐρχόμενοι παρὰ τῆς ἁγίας συνόδου. Και εἶπον '', ὅτι Καλῶς ἐζήτησας. Καὶ πάλιν προσέθηκε ῥῆμα ἐν, καὶ εἶπεν· Εὔχεσθε ὑπὲρ ἐμοῦ· καὶ οἶδα, ὅτι ὁ βασιλεὺς ἐξηκολούθησε μᾶλλον τῷ Θεῷ, καὶ τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ, καὶ οὐκέτι τοῖς διεστραμμένοις ἀνθρώ ποις. Εὔχεσθε οὖν ὑπὲρ τοῦ βασιλέως, καὶ ὑπὲρ ἡμῶν. Ο λαὸς ὁ 17 ἐν Κωνσταντινουπόλει μια βοῇ πάντων Ανάθεμα Νεστορίῳ! mulatorum ossa. Imperator omnia quæ facta narrabantur, ordine audivit, audiendoque gavisus est, et Deo gratias egit; et narrationis quoque seriem sancte synodi, sicut illius majestatem decebat, conprobavit, non meis quidem verbis ad hoc inductus, sed patrum et avorum suorum fidem secutus. Scripta itaque, ut par erat, suscepit et legit, ac persuasus ait: Si res ita habet, sine ut profecti episcopi huc veniant. Cui ego: Nemo eorum venire sinitur; et ille: Nemo prohibet. Rursum ego: Detinentur, inquam, et prohibentur, ne veniant. Subjvci: Qui e Nestorii factione sunt, eorum multi cunt et redeunt libere: quæ vero a sancta synodo aguntur, ea nemo ad vestram pietatem referri permittit. Caeterumn pro altera parte, Cyrilliana scilicet, coramn omnibus imperatori dixi: Sex milliane episcoporum audire navis, an unum hominem, eumque impium? Sex millia autein eos aiebam. qui sub metropolitanorum sanctissimorum episcoporum potestate degunt. (Hæc autem omnia eo quæ facta sunt, patefacerent. Loquor autem de sanctissimis episcopis, quos sancta synodus buc destinavit.) Et respondit: Recte quæsivisti. Rursumque adjecit verbum unum, et dixit: Precemi i pro me: et certo novi imperatorem Deo et sanctæ: synolo obsecutum potius quam perversis hominibus. Orate igitur pro inperatore, et pro nobis. Populus Constantinopolitanus una simul voce exclamavit: Anathema Nestorio! ε· ἐπίσκοπος. menlose omnino, nec in ms. habetur. 9.10 ἀνθρωπαρέσκων. 14 εὐσέβειαν. προέπεμψα. 19 επαιρόμενος. 17 ὁμοῦ. πλείρης οὐκ. 18 τοὺς δὲ ἐξακισχιλίους. 16 είπεν. PATROL. GR. LXXXV.