Liber Asceticus

Maximus the Abbot

Diplomatic text · TLG-E clean (recovered via audit-verified maximization) — PG column chips mark the printed columns.

ProemProoemium

Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.

PG 90:913ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΛΟΓΟΣ ΑΣΚΗΤΙΚΟΣ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν. [Ο] ΑΔΕΛΦΟΣ, Ο ΓΕΡΩΝ.

LIBER ASCETICUS. ζομένων ὑπὲρ τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας φυλάξαι τὰς ac sanctimoniam tribuat, præstetque auxilium his, ἐντολὰς αὐτοῦ. Οὗτος ἦν ὁ σκοπὸς τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως, ὡς ἐν συντόμῳ εἰπεῖν. qui pro sua salute mandata servare contendunt. Hic nimirum finis, eoque spectat, quod Dominus homo factus, ut sic paucis dicam. 2. Dixitque frater: Velim ex te, Pater, paucis audire, quænam me oporteat mandata facere, ut β'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Ποίας οὖν ἐντολὰς ὀφείλω ποιῆσαι, Πάτερ, ἵνα δι' αὐτῶν σωθῶ, ήθελον συντόμως ἀκοῦσαι. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτὸς ὁ per illa compos salutis eliciar. Respondit senex: Κύριος εἶπε μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῖς ἀποστόλοις· Ipse Dominus, cum ex mortuis resurrexisset, dixit Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη βα- discipulis: Euntes, docete omnes gentes, baptizantes πτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ eos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· διδάσκοντες docentes tou servare omnia, quacunque mandavi του αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν. Ὥστε δία *. Quamobrem omnia servare necese est, quaοὖν ὅσα ἐνετείλατο δεν τηρεῖν, πάντα άνθρωπον βα- cunque mandavit, quisquis mortalium in nomine πτισθέντα εἰς τὸ ὄνομα τῆς ζωοποιοῦ καὶ θεαρχικῆς vividcm ac deifce Trinitatis baptizatus est. Id Τριάδος. Τούτου γὰρ χάριν τῇ ὀρθῇ πίστει ὁ Κύριος, circo enim Dominus recte Adei omnium observaτὴν πασῶν τῶν ἐντολῶν συνέζευξε τήρησιν· ὡς εἰ- 5 tionem mandatorum copulavit, quippe qui sciret, δῶς, ὅτι ἀμήχανον τὴν μίαν διαζευχθεῖσαν τῆς μιᾶς feri non posse, ut unum ab altero disjunctum σώζειν τὸν ἄνθρωπον. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Δαβιδ τὴν salutem homini praestaret. Propterea eliam David, ὀρθὴν πίστιν ἔχων, πρὸς τὸν Θεὸν ἔλεγε· Πρὸς qui certa praeditus fide esset, ad Dominum diπάσας τὰς ἐντολάς σου κατωρθούμην· πᾶσαν cebat: ad omnia mandata tua dirigebar: omnem ὁδὸν ἄδικον ἐμίσησα. Κατὰ γὰρ πάσης ὁδοῦ ἀδίκου, viam iniquam odio habui *. Adversus enim πᾶσαι ἡμῖν αἱ ἐντολαὶ ὑπὸ τοῦ Κυρίου δεδώρηνται· omnem viam iniquitatis, omnia nobis a Domino καὶ ἐὰν παραλειφθῇ μία, τὴν ἀντικειμένην αὐτῇ mandata donata sunt: ac si vel unum defuerit, ὁδὸν τῆς κακίας ἀντεισάγει πάντως. contrarii vitii viam ac malitiæ omnino vicissim inducit. γ. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται, Πάτερ, [πάσας τὰς ἐντολὰς, τοσαύτας γε οὖσας, ποιεῖν; Εφη ὁ γέρων· Ὁ τὸν Κύριον ἐκμιμούμενος, καὶ κατ' ἴχνος αὐτῷ ἐπακολουθῶν. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται] τὸν Κύριον μιμήσασθαι; ὁ γὰρ Κύριος ἦν Θεὸς, εἰ καὶ ἄνθρωπος γέγονεν· ἐγὼ δὲ ἄνθρωπος εἰμι ἁμαρτωλὸς, καὶ μυρίοις πάθεσι δεδουλωμένος· πῶς οὖν δύναμαι τὸν Κύριον μιμήσασθαι; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Τῶν τῇ ὕλῃ τοῦ κόσμου δεδουλωμένων, οὐδεὶς δύναται τὸν Κύριον μιμήσασθαι· οἱ δὲ δυνάμενοι λέγειν· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα, καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· ἐκεῖνοι λαμβάνουσι δύνα μιν τοῦ τε μιμήσασθαι αὐτὸν, καὶ τοῦ πρὸς πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ κατορθῶσαι. Καί φησιν ᾿Αδελφός· Ποίαν δύναμιν; ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτοῦ ἄκουσον λέγοντος· 'Ιδού δέδωκα ὑμῖν ἐξουσίαν πατεῖν ἐπάνω ὄψεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ· καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσει. δ. Ταύτην τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν λαβὼν ὁ Παύλος, έλεγε· Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Καὶ πάλιν· Οὐκ ἔστι νῦν κατάκριμα τοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα. Καὶ πάλιν· Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ, τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Καὶ πάλιν· Ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται, κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ε. Περὶ ταύτης τῆς ἐξουσίας καὶ βοηθείας προφη τεύων ὁ Δαβίδ, ἔλεγε· Ο κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Υψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ερεῖ τῷ Κυρίῳ· ᾿Αντιλήπτωρ μου εἶ, καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου, καὶ ἐλπιῶ Matth. xxvm, 19, 20. • Psal. cxvil, 199. * Rom. vH, 1. 1 Galat. v, 26. " Galat. vi, 14. e 3. Dixitque frater: Ecquisnam, Pater, omnia mandata, quæ tam multa sint, exsequi potest? Ad quem sener: Qui Dominum imitatur, atque illius vestigia sequitur. Tum frater: Quisnam vero Dom minum imitari potest? Dominus enim Deus erat, tametsi homo factus erat: ego autem homo peccator sum, innumerisque vitiis ac affectibus mancipatus. Quanam igitur ratione Dominum imitari possim? Respondit autem senex: Nemo eorum qui terrenis seculi rebus addicti animo sunt, Dom minare imitari potest; sed ii, quibus liberum est dicere: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te *; illi virtutem accipiunt, tum eum imitandi, tum ut ejus omnia mandata adimpleant. Aitque frater: Quamnam virtutem? Respondit senex: Audi eum dicentem: Ecce dedi vobis potestatem calcandi super serpentes et scorpiones, et super omnem virtutem inimici: et nihil vobis nocebit ". 969 4. Hae virtute ac potestate accepta, aiebat Paulus: Imitatores mei estote, sicut et ego Christi ". Et iterum: Nulla jam damnatio est his, qui εκπέ in Christo Jean; qui non secundum carnem ambulant, sed secundum spiritum ". Ac rursus: Qui sunt Christi, carnem suam crucifixerunt cum vitiis et concupiscentis ". Iterumque: Mini mundus cruci fixus est, el ego mundo". 5. De hac potestate et auxilio vaticinans David, siebat: Qui habitat in adjutorio Altissimi, in prolectione Dei cali commorabitur. Dicet Domino: Adjutor meus es tu, et refugium meum, Deus meus, et sperabo in eum s. Paucisque interjectis, Super • Psal. xvii, 27. Luc. x, 19. • Philipp. 11, 17. 19 Psal. xc, 1, 2. Распознавание текста.

α. [Ὁ] Ἀδελφὸς ἠρώτησε [τὸν] Γέροντα λέγων· Παρακαλῶ σε, Πάτερ, εἰπεῖν μοι, τίς ὁ σκοπὸς ἦν τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως; Καὶ ὁ Γέρων ἀποκριθεὶς εἶπε· Θαυ-μάζω σε, Ἀδελφέ, ὅτι καθ’ ἡμέραν τοῦ συμβόλου ἀκούων τῆς πίστεως, περὶ τούτου με ἐρωτᾷς. Πλὴν λέγω σοι, ὅτι ὁ σκο-πὸς τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως ἡ ἡμετέρα ἦν σωτηρία. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπε· Πῶς λέγεις, Πάτερ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Ἐπειδὴ γὰρ ὁ ἄνθρωπος ἀπ’ ἀρχῆς γεγονὼς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν τῷ παραδείσῳ τεθείς, τὴν ἐντολὴν παρα-βάς, τῇ φθορᾷ καὶ θανάτῳ ὑπέπεσεν· εἴτα τῇ ποικίλῃ τοῦ Θεοῦ προνοίᾳ κατὰ πᾶσαν γενεὰν καὶ γενεὰν κυβερνώμενος, ἐπέμενεν ἐπὶ τὸ χεῖρον προκόπτων, ὑπὸ τῶν ποικίλων τῆς σαρκὸς παθημάτων ἀγόμενος τῷ ἀπελπισμῷ τῆς ζωῆς τούτου χάριν, ὁ μονογενὴς τοῦ Θεοῦ Υἱός, ὁ προαιώνιος Λόγος ὁ ἐκ Θεοῦ Πατρός, ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας, ἐπέφανεν ἡμῖν τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανά-του καθημένοις, σαρκωθεὶς ἐκ Πνεύματος ἁγίου καὶ τῆς ἁγίας Παρθένου, καὶ πολιτείαν ἡμῖν θεοειδοῦς ζωῆς ἐπ-έδειξε· καὶ ἐντολὰς ἁγίας δεδωκώς, καὶ βασιλείαν οὐρανῶν ἐπαγγειλάμενος τοῖς κατ’ αὐτὰς πολιτευομένοις, καὶ κόλασιν αἰώνιον τοῖς παραβαίνουσιν ἀπειλήσας· καὶ παθὼν τὸ σω-τήριον πάθος, καὶ ἐκ νεκρῶν ἀναστάς, τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς ἐδωρήσατο ἡμῖν, τὸ κατάκριμα δι’ ὑπακοῆς λύσας τῆς προγονικῆς ἁμαρτίας, καὶ τὸ κράτος τοῦ θανάτου τῷ θανάτῳ καταργήσας· ἵνα, ὥσπερ ἐν τῷ Ἀδὰμ πάντες ἀποθνήσκουσιν, οὕτως ἐν αὐτῷ πάντες ζωοποιη-θήσονται· καὶ εἰς οὐρανοὺς ἀνελθών, καὶ ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς καθεσθείς, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον κατέπεμψεν εἰς ἀρραβῶνα τῆς ζωῆς, καὶ εἰς φωτισμὸν καὶ ἁγιασμὸν τῶν ἡμετέρων ψυχῶν, καὶ εἰς βοήθειαν τῶν ἀγωνιζομένων ὑπὲρ τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας φυλάξαι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ. Οὗτος ἦν ὁ σκοπὸς τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως, ὡς ἐν συντόμῳ εἰπεῖν.

LIBER ASCETICUS. ζομένων ὑπὲρ τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας φυλάξαι τὰς ac sanctimoniam tribuat, præstetque auxilium his, ἐντολὰς αὐτοῦ. Οὗτος ἦν ὁ σκοπὸς τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως, ὡς ἐν συντόμῳ εἰπεῖν. qui pro sua salute mandata servare contendunt. Hic nimirum finis, eoque spectat, quod Dominus homo factus, ut sic paucis dicam. 2. Dixitque frater: Velim ex te, Pater, paucis audire, quænam me oporteat mandata facere, ut β'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Ποίας οὖν ἐντολὰς ὀφείλω ποιῆσαι, Πάτερ, ἵνα δι' αὐτῶν σωθῶ, ήθελον συντόμως ἀκοῦσαι. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτὸς ὁ per illa compos salutis eliciar. Respondit senex: Κύριος εἶπε μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῖς ἀποστόλοις· Ipse Dominus, cum ex mortuis resurrexisset, dixit Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη βα- discipulis: Euntes, docete omnes gentes, baptizantes πτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ eos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· διδάσκοντες docentes tou servare omnia, quacunque mandavi του αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν. Ὥστε δία *. Quamobrem omnia servare necese est, quaοὖν ὅσα ἐνετείλατο δεν τηρεῖν, πάντα άνθρωπον βα- cunque mandavit, quisquis mortalium in nomine πτισθέντα εἰς τὸ ὄνομα τῆς ζωοποιοῦ καὶ θεαρχικῆς vividcm ac deifce Trinitatis baptizatus est. Id Τριάδος. Τούτου γὰρ χάριν τῇ ὀρθῇ πίστει ὁ Κύριος, circo enim Dominus recte Adei omnium observaτὴν πασῶν τῶν ἐντολῶν συνέζευξε τήρησιν· ὡς εἰ- 5 tionem mandatorum copulavit, quippe qui sciret, δῶς, ὅτι ἀμήχανον τὴν μίαν διαζευχθεῖσαν τῆς μιᾶς feri non posse, ut unum ab altero disjunctum σώζειν τὸν ἄνθρωπον. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Δαβιδ τὴν salutem homini praestaret. Propterea eliam David, ὀρθὴν πίστιν ἔχων, πρὸς τὸν Θεὸν ἔλεγε· Πρὸς qui certa praeditus fide esset, ad Dominum diπάσας τὰς ἐντολάς σου κατωρθούμην· πᾶσαν cebat: ad omnia mandata tua dirigebar: omnem ὁδὸν ἄδικον ἐμίσησα. Κατὰ γὰρ πάσης ὁδοῦ ἀδίκου, viam iniquam odio habui *. Adversus enim πᾶσαι ἡμῖν αἱ ἐντολαὶ ὑπὸ τοῦ Κυρίου δεδώρηνται· omnem viam iniquitatis, omnia nobis a Domino καὶ ἐὰν παραλειφθῇ μία, τὴν ἀντικειμένην αὐτῇ mandata donata sunt: ac si vel unum defuerit, ὁδὸν τῆς κακίας ἀντεισάγει πάντως. contrarii vitii viam ac malitiæ omnino vicissim inducit. γ. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται, Πάτερ, [πάσας τὰς ἐντολὰς, τοσαύτας γε οὖσας, ποιεῖν; Εφη ὁ γέρων· Ὁ τὸν Κύριον ἐκμιμούμενος, καὶ κατ' ἴχνος αὐτῷ ἐπακολουθῶν. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται] τὸν Κύριον μιμήσασθαι; ὁ γὰρ Κύριος ἦν Θεὸς, εἰ καὶ ἄνθρωπος γέγονεν· ἐγὼ δὲ ἄνθρωπος εἰμι ἁμαρτωλὸς, καὶ μυρίοις πάθεσι δεδουλωμένος· πῶς οὖν δύναμαι τὸν Κύριον μιμήσασθαι; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Τῶν τῇ ὕλῃ τοῦ κόσμου δεδουλωμένων, οὐδεὶς δύναται τὸν Κύριον μιμήσασθαι· οἱ δὲ δυνάμενοι λέγειν· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα, καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· ἐκεῖνοι λαμβάνουσι δύνα μιν τοῦ τε μιμήσασθαι αὐτὸν, καὶ τοῦ πρὸς πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ κατορθῶσαι. Καί φησιν ᾿Αδελφός· Ποίαν δύναμιν; ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτοῦ ἄκουσον λέγοντος· 'Ιδού δέδωκα ὑμῖν ἐξουσίαν πατεῖν ἐπάνω ὄψεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ· καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσει. δ. Ταύτην τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν λαβὼν ὁ Παύλος, έλεγε· Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Καὶ πάλιν· Οὐκ ἔστι νῦν κατάκριμα τοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα. Καὶ πάλιν· Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ, τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Καὶ πάλιν· Ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται, κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ε. Περὶ ταύτης τῆς ἐξουσίας καὶ βοηθείας προφη τεύων ὁ Δαβίδ, ἔλεγε· Ο κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Υψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ερεῖ τῷ Κυρίῳ· ᾿Αντιλήπτωρ μου εἶ, καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου, καὶ ἐλπιῶ Matth. xxvm, 19, 20. • Psal. cxvil, 199. * Rom. vH, 1. 1 Galat. v, 26. " Galat. vi, 14. e 3. Dixitque frater: Ecquisnam, Pater, omnia mandata, quæ tam multa sint, exsequi potest? Ad quem sener: Qui Dominum imitatur, atque illius vestigia sequitur. Tum frater: Quisnam vero Dom minum imitari potest? Dominus enim Deus erat, tametsi homo factus erat: ego autem homo peccator sum, innumerisque vitiis ac affectibus mancipatus. Quanam igitur ratione Dominum imitari possim? Respondit autem senex: Nemo eorum qui terrenis seculi rebus addicti animo sunt, Dom minare imitari potest; sed ii, quibus liberum est dicere: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te *; illi virtutem accipiunt, tum eum imitandi, tum ut ejus omnia mandata adimpleant. Aitque frater: Quamnam virtutem? Respondit senex: Audi eum dicentem: Ecce dedi vobis potestatem calcandi super serpentes et scorpiones, et super omnem virtutem inimici: et nihil vobis nocebit ". 969 4. Hae virtute ac potestate accepta, aiebat Paulus: Imitatores mei estote, sicut et ego Christi ". Et iterum: Nulla jam damnatio est his, qui εκπέ in Christo Jean; qui non secundum carnem ambulant, sed secundum spiritum ". Ac rursus: Qui sunt Christi, carnem suam crucifixerunt cum vitiis et concupiscentis ". Iterumque: Mini mundus cruci fixus est, el ego mundo". 5. De hac potestate et auxilio vaticinans David, siebat: Qui habitat in adjutorio Altissimi, in prolectione Dei cali commorabitur. Dicet Domino: Adjutor meus es tu, et refugium meum, Deus meus, et sperabo in eum s. Paucisque interjectis, Super • Psal. xvii, 27. Luc. x, 19. • Philipp. 11, 17. 19 Psal. xc, 1, 2. Распознавание текста.

β. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπε· Ποίας οὖν ἐντολὰς ὀφείλω ποιῆ-σαι, Πάτερ, ἵνα δι’ αὐτῶν σωθῶ, ἤθελον [ἂν] συντόμως ἀκοῦ-σαι. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Αὐτὸς ὁ Κύριος εἶπε μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῖς ἀποστόλοις· Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη· βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· διδάσκοντες αὐτοὺς τη-ρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν. Ὥστε οὖν ὅσα ἐνετείλατο δεῖ τηρεῖν, πάντα ἄνθρωπον βαπτισθέντα εἰς τὸ ὄνομα τῆς ζωοποιοῦ καὶ θεαρχικῆς Τριάδος. Τούτου γὰρ χάριν τῇ ὀρθῇ πίστει ὁ Κύριος τὴν πασῶν τῶν ἐντολῶν συνέζευξε τή-ρησιν, ὡς εἰδὼς ὅτι ἀμήχανον τὴν μίαν διαζευχθεῖσαν τῆς μιᾶς σώζειν τὸν ἄνθρωπον. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Δαβὶδ τὴν ὀρ-θὴν πίστιν ἔχων, πρὸς τὸν Θεὸν ἔλεγε· Πρὸς πάσας τὰς ἐντο-λάς σου κατωρθούμην· πᾶσαν ὁδὸν ἄδικον ἐμίσησα. Κατὰ γὰρ πάσης ὁδοῦ ἀδίκου, πᾶσαι ἡμῖν αἱ ἐντολαὶ ὑπὸ τοῦ Κυρίου δεδώρηνται· καὶ ἐὰν παραλειφθῇ μία, τὴν ἀντικειμένην αὐ-τῇ ὁδὸν τῆς κακίας ἀντεισάγει πάντως.

LIBER ASCETICUS. ζομένων ὑπὲρ τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας φυλάξαι τὰς ac sanctimoniam tribuat, præstetque auxilium his, ἐντολὰς αὐτοῦ. Οὗτος ἦν ὁ σκοπὸς τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως, ὡς ἐν συντόμῳ εἰπεῖν. qui pro sua salute mandata servare contendunt. Hic nimirum finis, eoque spectat, quod Dominus homo factus, ut sic paucis dicam. 2. Dixitque frater: Velim ex te, Pater, paucis audire, quænam me oporteat mandata facere, ut β'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Ποίας οὖν ἐντολὰς ὀφείλω ποιῆσαι, Πάτερ, ἵνα δι' αὐτῶν σωθῶ, ήθελον συντόμως ἀκοῦσαι. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτὸς ὁ per illa compos salutis eliciar. Respondit senex: Κύριος εἶπε μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῖς ἀποστόλοις· Ipse Dominus, cum ex mortuis resurrexisset, dixit Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη βα- discipulis: Euntes, docete omnes gentes, baptizantes πτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ eos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· διδάσκοντες docentes tou servare omnia, quacunque mandavi του αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν. Ὥστε δία *. Quamobrem omnia servare necese est, quaοὖν ὅσα ἐνετείλατο δεν τηρεῖν, πάντα άνθρωπον βα- cunque mandavit, quisquis mortalium in nomine πτισθέντα εἰς τὸ ὄνομα τῆς ζωοποιοῦ καὶ θεαρχικῆς vividcm ac deifce Trinitatis baptizatus est. Id Τριάδος. Τούτου γὰρ χάριν τῇ ὀρθῇ πίστει ὁ Κύριος, circo enim Dominus recte Adei omnium observaτὴν πασῶν τῶν ἐντολῶν συνέζευξε τήρησιν· ὡς εἰ- 5 tionem mandatorum copulavit, quippe qui sciret, δῶς, ὅτι ἀμήχανον τὴν μίαν διαζευχθεῖσαν τῆς μιᾶς feri non posse, ut unum ab altero disjunctum σώζειν τὸν ἄνθρωπον. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Δαβιδ τὴν salutem homini praestaret. Propterea eliam David, ὀρθὴν πίστιν ἔχων, πρὸς τὸν Θεὸν ἔλεγε· Πρὸς qui certa praeditus fide esset, ad Dominum diπάσας τὰς ἐντολάς σου κατωρθούμην· πᾶσαν cebat: ad omnia mandata tua dirigebar: omnem ὁδὸν ἄδικον ἐμίσησα. Κατὰ γὰρ πάσης ὁδοῦ ἀδίκου, viam iniquam odio habui *. Adversus enim πᾶσαι ἡμῖν αἱ ἐντολαὶ ὑπὸ τοῦ Κυρίου δεδώρηνται· omnem viam iniquitatis, omnia nobis a Domino καὶ ἐὰν παραλειφθῇ μία, τὴν ἀντικειμένην αὐτῇ mandata donata sunt: ac si vel unum defuerit, ὁδὸν τῆς κακίας ἀντεισάγει πάντως. contrarii vitii viam ac malitiæ omnino vicissim inducit. γ. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται, Πάτερ, [πάσας τὰς ἐντολὰς, τοσαύτας γε οὖσας, ποιεῖν; Εφη ὁ γέρων· Ὁ τὸν Κύριον ἐκμιμούμενος, καὶ κατ' ἴχνος αὐτῷ ἐπακολουθῶν. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται] τὸν Κύριον μιμήσασθαι; ὁ γὰρ Κύριος ἦν Θεὸς, εἰ καὶ ἄνθρωπος γέγονεν· ἐγὼ δὲ ἄνθρωπος εἰμι ἁμαρτωλὸς, καὶ μυρίοις πάθεσι δεδουλωμένος· πῶς οὖν δύναμαι τὸν Κύριον μιμήσασθαι; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Τῶν τῇ ὕλῃ τοῦ κόσμου δεδουλωμένων, οὐδεὶς δύναται τὸν Κύριον μιμήσασθαι· οἱ δὲ δυνάμενοι λέγειν· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα, καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· ἐκεῖνοι λαμβάνουσι δύνα μιν τοῦ τε μιμήσασθαι αὐτὸν, καὶ τοῦ πρὸς πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ κατορθῶσαι. Καί φησιν ᾿Αδελφός· Ποίαν δύναμιν; ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτοῦ ἄκουσον λέγοντος· 'Ιδού δέδωκα ὑμῖν ἐξουσίαν πατεῖν ἐπάνω ὄψεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ· καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσει. δ. Ταύτην τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν λαβὼν ὁ Παύλος, έλεγε· Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Καὶ πάλιν· Οὐκ ἔστι νῦν κατάκριμα τοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα. Καὶ πάλιν· Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ, τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Καὶ πάλιν· Ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται, κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ε. Περὶ ταύτης τῆς ἐξουσίας καὶ βοηθείας προφη τεύων ὁ Δαβίδ, ἔλεγε· Ο κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Υψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ερεῖ τῷ Κυρίῳ· ᾿Αντιλήπτωρ μου εἶ, καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου, καὶ ἐλπιῶ Matth. xxvm, 19, 20. • Psal. cxvil, 199. * Rom. vH, 1. 1 Galat. v, 26. " Galat. vi, 14. e 3. Dixitque frater: Ecquisnam, Pater, omnia mandata, quæ tam multa sint, exsequi potest? Ad quem sener: Qui Dominum imitatur, atque illius vestigia sequitur. Tum frater: Quisnam vero Dom minum imitari potest? Dominus enim Deus erat, tametsi homo factus erat: ego autem homo peccator sum, innumerisque vitiis ac affectibus mancipatus. Quanam igitur ratione Dominum imitari possim? Respondit autem senex: Nemo eorum qui terrenis seculi rebus addicti animo sunt, Dom minare imitari potest; sed ii, quibus liberum est dicere: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te *; illi virtutem accipiunt, tum eum imitandi, tum ut ejus omnia mandata adimpleant. Aitque frater: Quamnam virtutem? Respondit senex: Audi eum dicentem: Ecce dedi vobis potestatem calcandi super serpentes et scorpiones, et super omnem virtutem inimici: et nihil vobis nocebit ". 969 4. Hae virtute ac potestate accepta, aiebat Paulus: Imitatores mei estote, sicut et ego Christi ". Et iterum: Nulla jam damnatio est his, qui εκπέ in Christo Jean; qui non secundum carnem ambulant, sed secundum spiritum ". Ac rursus: Qui sunt Christi, carnem suam crucifixerunt cum vitiis et concupiscentis ". Iterumque: Mini mundus cruci fixus est, el ego mundo". 5. De hac potestate et auxilio vaticinans David, siebat: Qui habitat in adjutorio Altissimi, in prolectione Dei cali commorabitur. Dicet Domino: Adjutor meus es tu, et refugium meum, Deus meus, et sperabo in eum s. Paucisque interjectis, Super • Psal. xvii, 27. Luc. x, 19. • Philipp. 11, 17. 19 Psal. xc, 1, 2. Распознавание текста.

γ. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀδελφός· Καὶ τίς δύναται, Πάτερ, πάσας τὰς ἐντολάς, τοσαύτας γε οὔσας, ποιεῖν; Ἔφη ὁ Γέρων· Ὁ τὸν Κύριον ἐκμιμούμενος, καὶ κατ’ ἴχνος αὐτῷ ἐπακολουθῶν. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀδελφός· Καὶ τίς δύναται τὸν Κύριον μιμήσασθαι; ὁ γὰρ Κύριος ἦν Θεός, εἰ καὶ ἄνθρωπος γέγονεν· ἐγὼ δὲ ἄνθρωπός εἰμι ἁμαρτωλός, καὶ μυρίοις πάθεσι δεδουλωμένος· πῶς οὖν δύναμαι τὸν Κύριον μιμήσασθαι; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Τῶν τῇ ὕλῃ τοῦ κόσμου δεδουλωμένων, οὐδεὶς δύναται τὸν Κύριον μιμήσασθαι· οἱ δὲ δυνάμενοι λέγειν· Ἰδού, ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα, καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι, ἐκεῖνοι λαμβάνουσι δύναμιν τοῦ τε μιμήσασθαι αὐτόν, καὶ τοῦ πρὸς πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ κατορθῶσαι. Καί φησιν [ὁ] Ἀδελφός· Ποίαν δύναμιν; Ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Αὐτοῦ ἄκουσον λέγοντος· Ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν ἐξουσίαν πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ· καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσει.

LIBER ASCETICUS. ζομένων ὑπὲρ τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας φυλάξαι τὰς ac sanctimoniam tribuat, præstetque auxilium his, ἐντολὰς αὐτοῦ. Οὗτος ἦν ὁ σκοπὸς τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως, ὡς ἐν συντόμῳ εἰπεῖν. qui pro sua salute mandata servare contendunt. Hic nimirum finis, eoque spectat, quod Dominus homo factus, ut sic paucis dicam. 2. Dixitque frater: Velim ex te, Pater, paucis audire, quænam me oporteat mandata facere, ut β'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Ποίας οὖν ἐντολὰς ὀφείλω ποιῆσαι, Πάτερ, ἵνα δι' αὐτῶν σωθῶ, ήθελον συντόμως ἀκοῦσαι. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτὸς ὁ per illa compos salutis eliciar. Respondit senex: Κύριος εἶπε μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῖς ἀποστόλοις· Ipse Dominus, cum ex mortuis resurrexisset, dixit Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη βα- discipulis: Euntes, docete omnes gentes, baptizantes πτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ eos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· διδάσκοντες docentes tou servare omnia, quacunque mandavi του αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν. Ὥστε δία *. Quamobrem omnia servare necese est, quaοὖν ὅσα ἐνετείλατο δεν τηρεῖν, πάντα άνθρωπον βα- cunque mandavit, quisquis mortalium in nomine πτισθέντα εἰς τὸ ὄνομα τῆς ζωοποιοῦ καὶ θεαρχικῆς vividcm ac deifce Trinitatis baptizatus est. Id Τριάδος. Τούτου γὰρ χάριν τῇ ὀρθῇ πίστει ὁ Κύριος, circo enim Dominus recte Adei omnium observaτὴν πασῶν τῶν ἐντολῶν συνέζευξε τήρησιν· ὡς εἰ- 5 tionem mandatorum copulavit, quippe qui sciret, δῶς, ὅτι ἀμήχανον τὴν μίαν διαζευχθεῖσαν τῆς μιᾶς feri non posse, ut unum ab altero disjunctum σώζειν τὸν ἄνθρωπον. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Δαβιδ τὴν salutem homini praestaret. Propterea eliam David, ὀρθὴν πίστιν ἔχων, πρὸς τὸν Θεὸν ἔλεγε· Πρὸς qui certa praeditus fide esset, ad Dominum diπάσας τὰς ἐντολάς σου κατωρθούμην· πᾶσαν cebat: ad omnia mandata tua dirigebar: omnem ὁδὸν ἄδικον ἐμίσησα. Κατὰ γὰρ πάσης ὁδοῦ ἀδίκου, viam iniquam odio habui *. Adversus enim πᾶσαι ἡμῖν αἱ ἐντολαὶ ὑπὸ τοῦ Κυρίου δεδώρηνται· omnem viam iniquitatis, omnia nobis a Domino καὶ ἐὰν παραλειφθῇ μία, τὴν ἀντικειμένην αὐτῇ mandata donata sunt: ac si vel unum defuerit, ὁδὸν τῆς κακίας ἀντεισάγει πάντως. contrarii vitii viam ac malitiæ omnino vicissim inducit. γ. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται, Πάτερ, [πάσας τὰς ἐντολὰς, τοσαύτας γε οὖσας, ποιεῖν; Εφη ὁ γέρων· Ὁ τὸν Κύριον ἐκμιμούμενος, καὶ κατ' ἴχνος αὐτῷ ἐπακολουθῶν. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται] τὸν Κύριον μιμήσασθαι; ὁ γὰρ Κύριος ἦν Θεὸς, εἰ καὶ ἄνθρωπος γέγονεν· ἐγὼ δὲ ἄνθρωπος εἰμι ἁμαρτωλὸς, καὶ μυρίοις πάθεσι δεδουλωμένος· πῶς οὖν δύναμαι τὸν Κύριον μιμήσασθαι; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Τῶν τῇ ὕλῃ τοῦ κόσμου δεδουλωμένων, οὐδεὶς δύναται τὸν Κύριον μιμήσασθαι· οἱ δὲ δυνάμενοι λέγειν· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα, καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· ἐκεῖνοι λαμβάνουσι δύνα μιν τοῦ τε μιμήσασθαι αὐτὸν, καὶ τοῦ πρὸς πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ κατορθῶσαι. Καί φησιν ᾿Αδελφός· Ποίαν δύναμιν; ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτοῦ ἄκουσον λέγοντος· 'Ιδού δέδωκα ὑμῖν ἐξουσίαν πατεῖν ἐπάνω ὄψεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ· καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσει. δ. Ταύτην τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν λαβὼν ὁ Παύλος, έλεγε· Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Καὶ πάλιν· Οὐκ ἔστι νῦν κατάκριμα τοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα. Καὶ πάλιν· Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ, τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Καὶ πάλιν· Ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται, κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ε. Περὶ ταύτης τῆς ἐξουσίας καὶ βοηθείας προφη τεύων ὁ Δαβίδ, ἔλεγε· Ο κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Υψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ερεῖ τῷ Κυρίῳ· ᾿Αντιλήπτωρ μου εἶ, καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου, καὶ ἐλπιῶ Matth. xxvm, 19, 20. • Psal. cxvil, 199. * Rom. vH, 1. 1 Galat. v, 26. " Galat. vi, 14. e 3. Dixitque frater: Ecquisnam, Pater, omnia mandata, quæ tam multa sint, exsequi potest? Ad quem sener: Qui Dominum imitatur, atque illius vestigia sequitur. Tum frater: Quisnam vero Dom minum imitari potest? Dominus enim Deus erat, tametsi homo factus erat: ego autem homo peccator sum, innumerisque vitiis ac affectibus mancipatus. Quanam igitur ratione Dominum imitari possim? Respondit autem senex: Nemo eorum qui terrenis seculi rebus addicti animo sunt, Dom minare imitari potest; sed ii, quibus liberum est dicere: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te *; illi virtutem accipiunt, tum eum imitandi, tum ut ejus omnia mandata adimpleant. Aitque frater: Quamnam virtutem? Respondit senex: Audi eum dicentem: Ecce dedi vobis potestatem calcandi super serpentes et scorpiones, et super omnem virtutem inimici: et nihil vobis nocebit ". 969 4. Hae virtute ac potestate accepta, aiebat Paulus: Imitatores mei estote, sicut et ego Christi ". Et iterum: Nulla jam damnatio est his, qui εκπέ in Christo Jean; qui non secundum carnem ambulant, sed secundum spiritum ". Ac rursus: Qui sunt Christi, carnem suam crucifixerunt cum vitiis et concupiscentis ". Iterumque: Mini mundus cruci fixus est, el ego mundo". 5. De hac potestate et auxilio vaticinans David, siebat: Qui habitat in adjutorio Altissimi, in prolectione Dei cali commorabitur. Dicet Domino: Adjutor meus es tu, et refugium meum, Deus meus, et sperabo in eum s. Paucisque interjectis, Super • Psal. xvii, 27. Luc. x, 19. • Philipp. 11, 17. 19 Psal. xc, 1, 2. Распознавание текста.

δ. Ταύτην τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν λαβὼν ὁ Παῦλος ἔλεγε· Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χρι-στοῦ. Καὶ πάλιν· Οὐκ ἔστι νῦν κατάκριμα τοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα. Καὶ πάλιν· οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ, τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Καὶ πάλιν· Ἐμοὶ κό-σμος ἐσταύρωται, κἀγὼ τῷ κόσμῳ.

LIBER ASCETICUS. ζομένων ὑπὲρ τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας φυλάξαι τὰς ac sanctimoniam tribuat, præstetque auxilium his, ἐντολὰς αὐτοῦ. Οὗτος ἦν ὁ σκοπὸς τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως, ὡς ἐν συντόμῳ εἰπεῖν. qui pro sua salute mandata servare contendunt. Hic nimirum finis, eoque spectat, quod Dominus homo factus, ut sic paucis dicam. 2. Dixitque frater: Velim ex te, Pater, paucis audire, quænam me oporteat mandata facere, ut β'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Ποίας οὖν ἐντολὰς ὀφείλω ποιῆσαι, Πάτερ, ἵνα δι' αὐτῶν σωθῶ, ήθελον συντόμως ἀκοῦσαι. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτὸς ὁ per illa compos salutis eliciar. Respondit senex: Κύριος εἶπε μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῖς ἀποστόλοις· Ipse Dominus, cum ex mortuis resurrexisset, dixit Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη βα- discipulis: Euntes, docete omnes gentes, baptizantes πτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ eos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος· διδάσκοντες docentes tou servare omnia, quacunque mandavi του αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν. Ὥστε δία *. Quamobrem omnia servare necese est, quaοὖν ὅσα ἐνετείλατο δεν τηρεῖν, πάντα άνθρωπον βα- cunque mandavit, quisquis mortalium in nomine πτισθέντα εἰς τὸ ὄνομα τῆς ζωοποιοῦ καὶ θεαρχικῆς vividcm ac deifce Trinitatis baptizatus est. Id Τριάδος. Τούτου γὰρ χάριν τῇ ὀρθῇ πίστει ὁ Κύριος, circo enim Dominus recte Adei omnium observaτὴν πασῶν τῶν ἐντολῶν συνέζευξε τήρησιν· ὡς εἰ- 5 tionem mandatorum copulavit, quippe qui sciret, δῶς, ὅτι ἀμήχανον τὴν μίαν διαζευχθεῖσαν τῆς μιᾶς feri non posse, ut unum ab altero disjunctum σώζειν τὸν ἄνθρωπον. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Δαβιδ τὴν salutem homini praestaret. Propterea eliam David, ὀρθὴν πίστιν ἔχων, πρὸς τὸν Θεὸν ἔλεγε· Πρὸς qui certa praeditus fide esset, ad Dominum diπάσας τὰς ἐντολάς σου κατωρθούμην· πᾶσαν cebat: ad omnia mandata tua dirigebar: omnem ὁδὸν ἄδικον ἐμίσησα. Κατὰ γὰρ πάσης ὁδοῦ ἀδίκου, viam iniquam odio habui *. Adversus enim πᾶσαι ἡμῖν αἱ ἐντολαὶ ὑπὸ τοῦ Κυρίου δεδώρηνται· omnem viam iniquitatis, omnia nobis a Domino καὶ ἐὰν παραλειφθῇ μία, τὴν ἀντικειμένην αὐτῇ mandata donata sunt: ac si vel unum defuerit, ὁδὸν τῆς κακίας ἀντεισάγει πάντως. contrarii vitii viam ac malitiæ omnino vicissim inducit. γ. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται, Πάτερ, [πάσας τὰς ἐντολὰς, τοσαύτας γε οὖσας, ποιεῖν; Εφη ὁ γέρων· Ὁ τὸν Κύριον ἐκμιμούμενος, καὶ κατ' ἴχνος αὐτῷ ἐπακολουθῶν. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς δύναται] τὸν Κύριον μιμήσασθαι; ὁ γὰρ Κύριος ἦν Θεὸς, εἰ καὶ ἄνθρωπος γέγονεν· ἐγὼ δὲ ἄνθρωπος εἰμι ἁμαρτωλὸς, καὶ μυρίοις πάθεσι δεδουλωμένος· πῶς οὖν δύναμαι τὸν Κύριον μιμήσασθαι; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Τῶν τῇ ὕλῃ τοῦ κόσμου δεδουλωμένων, οὐδεὶς δύναται τὸν Κύριον μιμήσασθαι· οἱ δὲ δυνάμενοι λέγειν· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα, καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· ἐκεῖνοι λαμβάνουσι δύνα μιν τοῦ τε μιμήσασθαι αὐτὸν, καὶ τοῦ πρὸς πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ κατορθῶσαι. Καί φησιν ᾿Αδελφός· Ποίαν δύναμιν; ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Αὐτοῦ ἄκουσον λέγοντος· 'Ιδού δέδωκα ὑμῖν ἐξουσίαν πατεῖν ἐπάνω ὄψεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ· καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσει. δ. Ταύτην τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐξουσίαν λαβὼν ὁ Παύλος, έλεγε· Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Καὶ πάλιν· Οὐκ ἔστι νῦν κατάκριμα τοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα. Καὶ πάλιν· Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ, τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Καὶ πάλιν· Ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται, κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ε. Περὶ ταύτης τῆς ἐξουσίας καὶ βοηθείας προφη τεύων ὁ Δαβίδ, ἔλεγε· Ο κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Υψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ερεῖ τῷ Κυρίῳ· ᾿Αντιλήπτωρ μου εἶ, καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου, καὶ ἐλπιῶ Matth. xxvm, 19, 20. • Psal. cxvil, 199. * Rom. vH, 1. 1 Galat. v, 26. " Galat. vi, 14. e 3. Dixitque frater: Ecquisnam, Pater, omnia mandata, quæ tam multa sint, exsequi potest? Ad quem sener: Qui Dominum imitatur, atque illius vestigia sequitur. Tum frater: Quisnam vero Dom minum imitari potest? Dominus enim Deus erat, tametsi homo factus erat: ego autem homo peccator sum, innumerisque vitiis ac affectibus mancipatus. Quanam igitur ratione Dominum imitari possim? Respondit autem senex: Nemo eorum qui terrenis seculi rebus addicti animo sunt, Dom minare imitari potest; sed ii, quibus liberum est dicere: Ecce nos reliquimus omnia, et secuti sumus te *; illi virtutem accipiunt, tum eum imitandi, tum ut ejus omnia mandata adimpleant. Aitque frater: Quamnam virtutem? Respondit senex: Audi eum dicentem: Ecce dedi vobis potestatem calcandi super serpentes et scorpiones, et super omnem virtutem inimici: et nihil vobis nocebit ". 969 4. Hae virtute ac potestate accepta, aiebat Paulus: Imitatores mei estote, sicut et ego Christi ". Et iterum: Nulla jam damnatio est his, qui εκπέ in Christo Jean; qui non secundum carnem ambulant, sed secundum spiritum ". Ac rursus: Qui sunt Christi, carnem suam crucifixerunt cum vitiis et concupiscentis ". Iterumque: Mini mundus cruci fixus est, el ego mundo". 5. De hac potestate et auxilio vaticinans David, siebat: Qui habitat in adjutorio Altissimi, in prolectione Dei cali commorabitur. Dicet Domino: Adjutor meus es tu, et refugium meum, Deus meus, et sperabo in eum s. Paucisque interjectis, Super • Psal. xvii, 27. Luc. x, 19. • Philipp. 11, 17. 19 Psal. xc, 1, 2. Распознавание текста.

PG 90:915ε. Περὶ ταύτης τῆς ἐξουσίας καὶ βοηθείας προφητεύων ὁ Δαβὶδ ἔλεγε·

σιλίσκον ἐπιβήσῃ, καὶ καταπατήσεις λέοντα καὶ δράκοντα· ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου. Οἱ δὲ τῇ σαρκὶ προσκείμενοι, καὶ τὴν Όλην ἀγαπῶντες τοῦ κόσμου, ἄκουε ποῖα παρ' [ΑΠ. ἄκουσον τί παρ'. Fr. ἄκουε οἷα] αὐτοῦ ἀκούουσιν· Ο φιλῶν πατέρα ή μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ μετ' ὀλίγα· Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ, Ὅστις οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῷ, οὐ δύναταί μου εἶναι μαθητής. Ο οὖν θέλων γενέσθαι αὐτοῦ μαθητης, καὶ ἄξιος αὐτοῦ εὑρεθῆναι· καὶ δύναμιν παρ' αὐτοῦ λαβεῖν κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, χωρίζει ἑαυτὸν πάσης σαρκικῆς σχέσεως· καὶ γυμνοί ἑαυτὸν πάσης υλικῆς προσπαθείας· καὶ οὕτως πρὸς τοὺς ἀοράτους ἐχθροὺς ὑπὲρ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ αγωνίζεται· ὡς αὐτὸς ὁ Κύριος ἑαυτὸν τύπον ἡμῖν παρέσχεν, ἔν τε τῇ ἐρήμῳ ὑπὸ τοῦ ἀρχηγοῦ αὐτῶν αὐτοῦ ἐνεργουμένων. aspidem et basiliscum unscendes, et conculcabis leo- ἐπ' αὐτόν. Καὶ μετ' ὀλίγα· Ἐπὶ ἀσπίδα καὶ βαnem et draconem: quoniam angelis suis mandavit de te, ut custodiant te in omnibus viis tuis ". Hi autein qui carni animo addicti sunt, ac terrenorum amore tenentur, vide ex illo quid audiant, Qui amat patrem aut matrem plusquam me, non est me dignus". Paucisque interjectis: Et qui non accipit crucem suam, et post me sequitur, non eft me dignus. Εt, Qui non renuntiat omnibus, qua possidet, non potest meus esse discipulus ". Qui ergo illius discipulus fieri cogitat, ejusque dignus inveniri, necnon ab eo virtutem accipere adversum spiritus nequitime, is ab omni carnali affectione abscedit, nudatque seipsum omni terrenorum amore; atque in hune modum adversus invisibiles hostes certamen pro illius mandatis iuit, haud aliter ac ipse Dominus se nobis exemplum exhibuit, tum in deserto ab illorum duce tentatus, tum in deserto ab illorum duce tentatus, tum, cum se mundo dedisset, ab iis, qui illius agebantur allatu. πειραζόμενος· καὶ ἐν τῇ οἰκουμένῃ ἐλθὼν, ὑπὸ τῶν ὑπ' 6. Tum frater: 'At multa sunt, inquit, Domini mandata; et quis animo coram omnia habere potest, ut pro omnibus certamine contendat; vel ego maxime, qui fragilis memoriæ sum, nec plurium possum meminisse? Velim audire compendiosum sermonem, at eum mente tenens, illius ope mere ipse saluti consulerem. Respondit senex: Multa quidem sunt, mi frater, in uno tamen sermone summa colliguntur; quod scilicet dicitur: Diliges Dominum Deum tuum ex tota fortitudine lua et ex tota mente tua, et proximum tuum sicut teipsum ": ac, qui unum hunc sermonem servare contendit, omuia simul mandata implet. Non potest autem, uti jam in superioribus dictum est, qui a terrenorum affectione animum non abjunxerit, aut 370 Deum vere diligere aut proximum; quod simul terrenis affici, Deumque diligere, haud unquam contigerit. Quod ita Dominus designavit, cumait: Nemo potest duobus dominis servire". Et: Nullas potest Deo servire et mammonde s. Quantum enim mens nostra affectu terrenis rebus adhaerescit, illis mancipatur, spernitque Dei transgrediendo mandatum. Ait frater: Quibus rebus dicis, Pater? Respondit senex: Cibis, pecuniis, prædiis, gloria, com gnatis seu afinibus, et ejusmodi. Ad quem frater: Quaso te, Pater, nunquid non ea Deus condidit, atque hominibas utenda concessit? Respondit senex: Sane liquet Deum ea condidisse, atque hominibus utenda tradidisse. Omnia enim a Deo bona condita sunt", ut bene illis utendo, Deo placeremus. Nos enimvero qui infirmi ac terreni animo simus, res terrenas dilectionis præcepto prætulimus; illisque affecti, hominibus pugnamus; cum par esset, ut iis omnibus quæ in aspectum cadunt, ς”. Καὶ δ᾽ ἀδελφὸς εἶπεν· Ἀλλὰ πολλαί εἰσι, Πάτερ, αἱ τοῦ Κυρίου ἐντολαί· καὶ τίς δύναται πάσας ἔχειν κατὰ νοῦν, ἵνα ὑπὲρ πασῶν ἀγωνίσηται; ἐγὼ δὲ μάτ λίστα, ὀλιγόνους ὑπάρχων; σύντομον λόγον ήθελον ἀκοῦσαι, ἵνα αὐτὸν κρατῶν, δι' αὐτοῦ ἐσωζόμην. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Εἰ καὶ πολλαί εἰσιν, Αδελφέ, ἀλλ' ἑνὶ λόγῳ ἀνακεφαλαιοῦνται, ἐν τῷ, ᾿Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου· καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Καὶ ὁ ἀγωνιζόμενος τοῦτον κρατεῖν τὸν λόγον, πάσας ὁμοῦ τὰς ἐντολὰς κατορθεῖ. Οι δύναται δέ τις μὴ χωρίσας ἑαυτὸν, ὡς προείρηται, τῆς τῶν ὑλικῶν προσπαθείας, οὔτε τὸν Θεὸν, οὔτε τὸν πλησίον ἀγαπῆσαι γνησίως· ἐπειδὴ ὁμοῦ τῇ όλη προσκεῖσθαι, καὶ τὸν Θεὸν ἀγαπῆσαι, ἀμήχα νον. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ λέγει ὁ Κύριος· Οὐδεὶς δύο καται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν. Και· Οὐδεὶς δύνα ται θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. "Οσον γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν τῶν τοῦ κόσμου ἀντέχεται πραγμάτων, δεδού λωταί αὐτοῖς, καὶ καταφρονεῖ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ παραβαίνων. ζ. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Ποίων πραγμάτων λέ γεις, Πάτερ; Καὶ ὁ γέρων ἀπεκρίθη· Βρωμάτων, χρημάτων, κτημάτων, δόξης, συγγενῶν, καὶ τῶν ἐξῆς. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπεν· Εἰπὲ, Πάτερ, οὐχὶ ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ τοῖς ἀνθρώποις εἰς χρήσιν δέδωκε; καὶ πῶς κελεύει αὐτῶν μὴ ἀντέχεσθαι [αιι. ἅπτεσθαι]; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Δῆλον ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ δέδωκεν εἰς χρῆσιν τοῖς ἀνθρώποις. Καὶ, καλὰ πάντα τὰ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ γεγονότα, ἵνα καλῶς αὐτοῖς χρησάμενοι, τῷ Θεῷ εὐαρεστήσωμεν· ἀλλ' ἡμεῖς ἀσθενεῖς ὄντες, καὶ ὑλικοὶ τῇ διανοία [ἀλλ. την διάνοιαν ]. προετιμήσαμεν τὰ ὑλικὰ τῆς ἐντολῆς 13 Psal. xc, 11-13. 3 Matth. x, 37. " Luc. xiv, 33, 34, ο Marc. xi, 30. XVI, 13. "Gen. 1, 31. 17 Matth. v, 24. Luc. Распознавание текста

He that dwelleth in the help of the Most High, under the shelter...Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ…

Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.

Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ἐρεῖ τῷ Κυρίῳ· Ἀντιλήπτωρ μου εἶ καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου, καὶ ἐλπιῶ ἐπ’ αὐτόν. Καὶ μετ’ ὀλίγα· Ἐπὶ ἀσπίδα καὶ βασιλίσκον ἐπιβήσῃ, καὶ καταπατήσεις λέοντα καὶ δράκοντα· ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου. Οἱ δὲ τῇ σαρκὶ προσκείμενοι καὶ τὴν ὕλην ἀγαπῶντες τοῦ κόσμου, ἄκουε ποῖα παρ’ αὐτοῦ ἀκούουσιν· Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμέ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ μετ’ ὀλίγα· Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυ-ρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καί, ὅστις οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῷ, οὐ δύ-ναταί μου εἶναι μαθητής. Ὁ οὖν θέλων γενέσθαι αὐτοῦ μαθητής, καὶ ἄξιος αὐτοῦ εὑρεθῆναι καὶ δύναμιν παρ’ αὐτοῦ λαβεῖν κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, χωρίζει ἑαυτὸν πάσης σαρκικῆς σχέσεως· καὶ γυμνοῖ ἑαυτὸν πάσης ὑλικῆς προσπαθείας, καὶ οὕτως πρὸς τοὺς ἀοράτους ἐχθροὺς ὑπὲρ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ ἀγωνίζεται ὡς, αὐτὸς ὁ Κύριος ἑαυτὸν τύπον ἡμῖν παρέσχεν, ἔν τε τῇ ἐρήμῳ ὑπὸ τοῦ ἀρ-χηγοῦ αὐτῶν πειραζόμενος, καὶ ἐν τῇ οἰκουμένῃ ἐλθὼν ὑπὸ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ ἐνεργουμένων.

σιλίσκον ἐπιβήσῃ, καὶ καταπατήσεις λέοντα καὶ δράκοντα· ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου. Οἱ δὲ τῇ σαρκὶ προσκείμενοι, καὶ τὴν Όλην ἀγαπῶντες τοῦ κόσμου, ἄκουε ποῖα παρ' [ΑΠ. ἄκουσον τί παρ'. Fr. ἄκουε οἷα] αὐτοῦ ἀκούουσιν· Ο φιλῶν πατέρα ή μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ μετ' ὀλίγα· Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ, Ὅστις οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῷ, οὐ δύναταί μου εἶναι μαθητής. Ο οὖν θέλων γενέσθαι αὐτοῦ μαθητης, καὶ ἄξιος αὐτοῦ εὑρεθῆναι· καὶ δύναμιν παρ' αὐτοῦ λαβεῖν κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, χωρίζει ἑαυτὸν πάσης σαρκικῆς σχέσεως· καὶ γυμνοί ἑαυτὸν πάσης υλικῆς προσπαθείας· καὶ οὕτως πρὸς τοὺς ἀοράτους ἐχθροὺς ὑπὲρ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ αγωνίζεται· ὡς αὐτὸς ὁ Κύριος ἑαυτὸν τύπον ἡμῖν παρέσχεν, ἔν τε τῇ ἐρήμῳ ὑπὸ τοῦ ἀρχηγοῦ αὐτῶν αὐτοῦ ἐνεργουμένων. aspidem et basiliscum unscendes, et conculcabis leo- ἐπ' αὐτόν. Καὶ μετ' ὀλίγα· Ἐπὶ ἀσπίδα καὶ βαnem et draconem: quoniam angelis suis mandavit de te, ut custodiant te in omnibus viis tuis ". Hi autein qui carni animo addicti sunt, ac terrenorum amore tenentur, vide ex illo quid audiant, Qui amat patrem aut matrem plusquam me, non est me dignus". Paucisque interjectis: Et qui non accipit crucem suam, et post me sequitur, non eft me dignus. Εt, Qui non renuntiat omnibus, qua possidet, non potest meus esse discipulus ". Qui ergo illius discipulus fieri cogitat, ejusque dignus inveniri, necnon ab eo virtutem accipere adversum spiritus nequitime, is ab omni carnali affectione abscedit, nudatque seipsum omni terrenorum amore; atque in hune modum adversus invisibiles hostes certamen pro illius mandatis iuit, haud aliter ac ipse Dominus se nobis exemplum exhibuit, tum in deserto ab illorum duce tentatus, tum in deserto ab illorum duce tentatus, tum, cum se mundo dedisset, ab iis, qui illius agebantur allatu. πειραζόμενος· καὶ ἐν τῇ οἰκουμένῃ ἐλθὼν, ὑπὸ τῶν ὑπ' 6. Tum frater: 'At multa sunt, inquit, Domini mandata; et quis animo coram omnia habere potest, ut pro omnibus certamine contendat; vel ego maxime, qui fragilis memoriæ sum, nec plurium possum meminisse? Velim audire compendiosum sermonem, at eum mente tenens, illius ope mere ipse saluti consulerem. Respondit senex: Multa quidem sunt, mi frater, in uno tamen sermone summa colliguntur; quod scilicet dicitur: Diliges Dominum Deum tuum ex tota fortitudine lua et ex tota mente tua, et proximum tuum sicut teipsum ": ac, qui unum hunc sermonem servare contendit, omuia simul mandata implet. Non potest autem, uti jam in superioribus dictum est, qui a terrenorum affectione animum non abjunxerit, aut 370 Deum vere diligere aut proximum; quod simul terrenis affici, Deumque diligere, haud unquam contigerit. Quod ita Dominus designavit, cumait: Nemo potest duobus dominis servire". Et: Nullas potest Deo servire et mammonde s. Quantum enim mens nostra affectu terrenis rebus adhaerescit, illis mancipatur, spernitque Dei transgrediendo mandatum. Ait frater: Quibus rebus dicis, Pater? Respondit senex: Cibis, pecuniis, prædiis, gloria, com gnatis seu afinibus, et ejusmodi. Ad quem frater: Quaso te, Pater, nunquid non ea Deus condidit, atque hominibas utenda concessit? Respondit senex: Sane liquet Deum ea condidisse, atque hominibus utenda tradidisse. Omnia enim a Deo bona condita sunt", ut bene illis utendo, Deo placeremus. Nos enimvero qui infirmi ac terreni animo simus, res terrenas dilectionis præcepto prætulimus; illisque affecti, hominibus pugnamus; cum par esset, ut iis omnibus quæ in aspectum cadunt, ς”. Καὶ δ᾽ ἀδελφὸς εἶπεν· Ἀλλὰ πολλαί εἰσι, Πάτερ, αἱ τοῦ Κυρίου ἐντολαί· καὶ τίς δύναται πάσας ἔχειν κατὰ νοῦν, ἵνα ὑπὲρ πασῶν ἀγωνίσηται; ἐγὼ δὲ μάτ λίστα, ὀλιγόνους ὑπάρχων; σύντομον λόγον ήθελον ἀκοῦσαι, ἵνα αὐτὸν κρατῶν, δι' αὐτοῦ ἐσωζόμην. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Εἰ καὶ πολλαί εἰσιν, Αδελφέ, ἀλλ' ἑνὶ λόγῳ ἀνακεφαλαιοῦνται, ἐν τῷ, ᾿Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου· καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Καὶ ὁ ἀγωνιζόμενος τοῦτον κρατεῖν τὸν λόγον, πάσας ὁμοῦ τὰς ἐντολὰς κατορθεῖ. Οι δύναται δέ τις μὴ χωρίσας ἑαυτὸν, ὡς προείρηται, τῆς τῶν ὑλικῶν προσπαθείας, οὔτε τὸν Θεὸν, οὔτε τὸν πλησίον ἀγαπῆσαι γνησίως· ἐπειδὴ ὁμοῦ τῇ όλη προσκεῖσθαι, καὶ τὸν Θεὸν ἀγαπῆσαι, ἀμήχα νον. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ λέγει ὁ Κύριος· Οὐδεὶς δύο καται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν. Και· Οὐδεὶς δύνα ται θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. "Οσον γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν τῶν τοῦ κόσμου ἀντέχεται πραγμάτων, δεδού λωταί αὐτοῖς, καὶ καταφρονεῖ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ παραβαίνων. ζ. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Ποίων πραγμάτων λέ γεις, Πάτερ; Καὶ ὁ γέρων ἀπεκρίθη· Βρωμάτων, χρημάτων, κτημάτων, δόξης, συγγενῶν, καὶ τῶν ἐξῆς. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπεν· Εἰπὲ, Πάτερ, οὐχὶ ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ τοῖς ἀνθρώποις εἰς χρήσιν δέδωκε; καὶ πῶς κελεύει αὐτῶν μὴ ἀντέχεσθαι [αιι. ἅπτεσθαι]; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Δῆλον ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ δέδωκεν εἰς χρῆσιν τοῖς ἀνθρώποις. Καὶ, καλὰ πάντα τὰ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ γεγονότα, ἵνα καλῶς αὐτοῖς χρησάμενοι, τῷ Θεῷ εὐαρεστήσωμεν· ἀλλ' ἡμεῖς ἀσθενεῖς ὄντες, καὶ ὑλικοὶ τῇ διανοία [ἀλλ. την διάνοιαν ]. προετιμήσαμεν τὰ ὑλικὰ τῆς ἐντολῆς 13 Psal. xc, 11-13. 3 Matth. x, 37. " Luc. xiv, 33, 34, ο Marc. xi, 30. XVI, 13. "Gen. 1, 31. 17 Matth. v, 24. Luc. Распознавание текста

2. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπεν· Ἀλλὰ πολλαί εἰσι, Πάτερ, αἱ τοῦ Κυρίου ἐντολαί· καὶ τίς δύναται πάσας ἔχειν κατὰ νοῦν, ἵνα ὑπὲρ πασῶν ἀγωνίσηται; ἐγὼ δὲ μάλιστα, ὀλιγόνους ὑπάρχων; σύντομον λόγον ἤθελον [ἂν] ἀκοῦσαι, ἵνα αὐτὸν κρατῶν δι’ αὐτοῦ ἐσωζόμην. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Εἰ καὶ πολλαί εἰσιν, Ἀδελφέ, ἀλλ’ ἑνὶ λόγῳ ἀνακεφαλαιοῦνται, ἐν τῷ· Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου· καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Καὶ ὁ ἀγωνιζόμενος τοῦτον κρατεῖν τὸν λόγον, πάσας ὁμοῦ τὰς ἐντολὰς κατορθοῖ. Οὐ δύναται δέ τις μὴ χωρίσας ἑαυτόν, ὡς προείρηται, τῆς τῶν ὑλικῶν προσπα-θείας, οὔτε τὸν Θεόν, οὔτε τὸν πλησίον ἀγαπῆσαι γνησίως· ἐπειδὴ ὁμοῦ τῇ ὕλῃ προσκεῖσθαι, καὶ τὸν Θεὸν ἀγαπῆσαι, ἀμήχανον. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὃ λέγει ὁ Κύριος· Οὐδεὶς δύ-ναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· Καί· οὐδεὶς δύναται Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. Ὅσον γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν τῶν τοῦ κόσμου ἀντέχεται πραγμάτων, [τόσον] δεδούλωται αὐτοῖς καὶ καταφρονεῖ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ παραβαίνων.

σιλίσκον ἐπιβήσῃ, καὶ καταπατήσεις λέοντα καὶ δράκοντα· ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου. Οἱ δὲ τῇ σαρκὶ προσκείμενοι, καὶ τὴν Όλην ἀγαπῶντες τοῦ κόσμου, ἄκουε ποῖα παρ' [ΑΠ. ἄκουσον τί παρ'. Fr. ἄκουε οἷα] αὐτοῦ ἀκούουσιν· Ο φιλῶν πατέρα ή μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ μετ' ὀλίγα· Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ, Ὅστις οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῷ, οὐ δύναταί μου εἶναι μαθητής. Ο οὖν θέλων γενέσθαι αὐτοῦ μαθητης, καὶ ἄξιος αὐτοῦ εὑρεθῆναι· καὶ δύναμιν παρ' αὐτοῦ λαβεῖν κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, χωρίζει ἑαυτὸν πάσης σαρκικῆς σχέσεως· καὶ γυμνοί ἑαυτὸν πάσης υλικῆς προσπαθείας· καὶ οὕτως πρὸς τοὺς ἀοράτους ἐχθροὺς ὑπὲρ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ αγωνίζεται· ὡς αὐτὸς ὁ Κύριος ἑαυτὸν τύπον ἡμῖν παρέσχεν, ἔν τε τῇ ἐρήμῳ ὑπὸ τοῦ ἀρχηγοῦ αὐτῶν αὐτοῦ ἐνεργουμένων. aspidem et basiliscum unscendes, et conculcabis leo- ἐπ' αὐτόν. Καὶ μετ' ὀλίγα· Ἐπὶ ἀσπίδα καὶ βαnem et draconem: quoniam angelis suis mandavit de te, ut custodiant te in omnibus viis tuis ". Hi autein qui carni animo addicti sunt, ac terrenorum amore tenentur, vide ex illo quid audiant, Qui amat patrem aut matrem plusquam me, non est me dignus". Paucisque interjectis: Et qui non accipit crucem suam, et post me sequitur, non eft me dignus. Εt, Qui non renuntiat omnibus, qua possidet, non potest meus esse discipulus ". Qui ergo illius discipulus fieri cogitat, ejusque dignus inveniri, necnon ab eo virtutem accipere adversum spiritus nequitime, is ab omni carnali affectione abscedit, nudatque seipsum omni terrenorum amore; atque in hune modum adversus invisibiles hostes certamen pro illius mandatis iuit, haud aliter ac ipse Dominus se nobis exemplum exhibuit, tum in deserto ab illorum duce tentatus, tum in deserto ab illorum duce tentatus, tum, cum se mundo dedisset, ab iis, qui illius agebantur allatu. πειραζόμενος· καὶ ἐν τῇ οἰκουμένῃ ἐλθὼν, ὑπὸ τῶν ὑπ' 6. Tum frater: 'At multa sunt, inquit, Domini mandata; et quis animo coram omnia habere potest, ut pro omnibus certamine contendat; vel ego maxime, qui fragilis memoriæ sum, nec plurium possum meminisse? Velim audire compendiosum sermonem, at eum mente tenens, illius ope mere ipse saluti consulerem. Respondit senex: Multa quidem sunt, mi frater, in uno tamen sermone summa colliguntur; quod scilicet dicitur: Diliges Dominum Deum tuum ex tota fortitudine lua et ex tota mente tua, et proximum tuum sicut teipsum ": ac, qui unum hunc sermonem servare contendit, omuia simul mandata implet. Non potest autem, uti jam in superioribus dictum est, qui a terrenorum affectione animum non abjunxerit, aut 370 Deum vere diligere aut proximum; quod simul terrenis affici, Deumque diligere, haud unquam contigerit. Quod ita Dominus designavit, cumait: Nemo potest duobus dominis servire". Et: Nullas potest Deo servire et mammonde s. Quantum enim mens nostra affectu terrenis rebus adhaerescit, illis mancipatur, spernitque Dei transgrediendo mandatum. Ait frater: Quibus rebus dicis, Pater? Respondit senex: Cibis, pecuniis, prædiis, gloria, com gnatis seu afinibus, et ejusmodi. Ad quem frater: Quaso te, Pater, nunquid non ea Deus condidit, atque hominibas utenda concessit? Respondit senex: Sane liquet Deum ea condidisse, atque hominibus utenda tradidisse. Omnia enim a Deo bona condita sunt", ut bene illis utendo, Deo placeremus. Nos enimvero qui infirmi ac terreni animo simus, res terrenas dilectionis præcepto prætulimus; illisque affecti, hominibus pugnamus; cum par esset, ut iis omnibus quæ in aspectum cadunt, ς”. Καὶ δ᾽ ἀδελφὸς εἶπεν· Ἀλλὰ πολλαί εἰσι, Πάτερ, αἱ τοῦ Κυρίου ἐντολαί· καὶ τίς δύναται πάσας ἔχειν κατὰ νοῦν, ἵνα ὑπὲρ πασῶν ἀγωνίσηται; ἐγὼ δὲ μάτ λίστα, ὀλιγόνους ὑπάρχων; σύντομον λόγον ήθελον ἀκοῦσαι, ἵνα αὐτὸν κρατῶν, δι' αὐτοῦ ἐσωζόμην. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Εἰ καὶ πολλαί εἰσιν, Αδελφέ, ἀλλ' ἑνὶ λόγῳ ἀνακεφαλαιοῦνται, ἐν τῷ, ᾿Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου· καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Καὶ ὁ ἀγωνιζόμενος τοῦτον κρατεῖν τὸν λόγον, πάσας ὁμοῦ τὰς ἐντολὰς κατορθεῖ. Οι δύναται δέ τις μὴ χωρίσας ἑαυτὸν, ὡς προείρηται, τῆς τῶν ὑλικῶν προσπαθείας, οὔτε τὸν Θεὸν, οὔτε τὸν πλησίον ἀγαπῆσαι γνησίως· ἐπειδὴ ὁμοῦ τῇ όλη προσκεῖσθαι, καὶ τὸν Θεὸν ἀγαπῆσαι, ἀμήχα νον. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ λέγει ὁ Κύριος· Οὐδεὶς δύο καται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν. Και· Οὐδεὶς δύνα ται θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. "Οσον γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν τῶν τοῦ κόσμου ἀντέχεται πραγμάτων, δεδού λωταί αὐτοῖς, καὶ καταφρονεῖ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ παραβαίνων. ζ. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Ποίων πραγμάτων λέ γεις, Πάτερ; Καὶ ὁ γέρων ἀπεκρίθη· Βρωμάτων, χρημάτων, κτημάτων, δόξης, συγγενῶν, καὶ τῶν ἐξῆς. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπεν· Εἰπὲ, Πάτερ, οὐχὶ ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ τοῖς ἀνθρώποις εἰς χρήσιν δέδωκε; καὶ πῶς κελεύει αὐτῶν μὴ ἀντέχεσθαι [αιι. ἅπτεσθαι]; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Δῆλον ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ δέδωκεν εἰς χρῆσιν τοῖς ἀνθρώποις. Καὶ, καλὰ πάντα τὰ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ γεγονότα, ἵνα καλῶς αὐτοῖς χρησάμενοι, τῷ Θεῷ εὐαρεστήσωμεν· ἀλλ' ἡμεῖς ἀσθενεῖς ὄντες, καὶ ὑλικοὶ τῇ διανοία [ἀλλ. την διάνοιαν ]. προετιμήσαμεν τὰ ὑλικὰ τῆς ἐντολῆς 13 Psal. xc, 11-13. 3 Matth. x, 37. " Luc. xiv, 33, 34, ο Marc. xi, 30. XVI, 13. "Gen. 1, 31. 17 Matth. v, 24. Luc. Распознавание текста

ζ. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπε· Ποίων πραγμάτων λέγεις, Πάτερ; Καὶ ὁ Γέρων ἀπεκρίθη· βρωμάτων, χρημάτων, κτημάτων, δόξης, συγγενῶν, καὶ τῶν ἑξῆς. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπεν· Εἰπέ, Πάτερ, οὐχὶ ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ τοῖς ἀνθρώ-ποις εἰς χρῆσιν δέδωκε; καὶ πῶς κελεύει αὐτῶν μὴ ἀντέχε-σθαι; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Δῆλον ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ δέδωκεν εἰς χρῆσιν τοῖς ἀνθρώποις. Καὶ καλὰ πάντα τὰ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ γεγονότα, ἵνα καλῶς αὐτοῖς χρησάμενοι, τῷ Θεῷ εὐαρεστήσωμεν· ἀλλ’ ἡμεῖς ἀσθενεῖς ὄντες, καὶ ὑλικοὶ τὴν διάνοιαν, προετιμήσαμεν τὰ ὑλικὰ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης, καὶ αὐτῶν ἀντεχόμενοι τοῖς ἀνθρώποις μαχόμεθα· δέον πάντων τῶν ὁρωμένων, καὶ αὐτοῦ τοῦ σώ-ματος, τὴν παντὸς ἀνθρώπου προτιμῆσαι ἀγάπην· ἥτις ἐστὶν γνώρισμα τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης, καθὼς αὐτὸς ὁ Κύριος ἐν Εὐαγγελίοις δείκνυσιν· Ὁ ἀγαπῶν ἐμέ, φησί, τὰς ἐντολάς μου τηρήσει. Καὶ τίς ἐστιν ἡ ἐντολὴ ἣν τηρήσαντες αὐτὸν ἀγαπήσωμεν, αὐτοῦ ἄκουσον λέγοντος· Αὕτη δέ ἐστιν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Ὁρᾷς ὅτι ἡ ἀλλήλων ἀγάπη τὴν εἰς Θεὸν ἀγάπην συνίστησιν, ἥτις ἐστὶ πλήρωμα πάσης Θεοῦ ἐντολῆς; Διὰ τοῦτο οὖν κελεύει αὐτῶν μὴ ἀντ-έχεσθαι, ἀλλὰ καὶ ἀποτάξασθαι πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῷ, πάντα τὸν αὐτῷ μαθητεύειν ἐπιθυμητικῶς ἔχοντα.

σιλίσκον ἐπιβήσῃ, καὶ καταπατήσεις λέοντα καὶ δράκοντα· ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου. Οἱ δὲ τῇ σαρκὶ προσκείμενοι, καὶ τὴν Όλην ἀγαπῶντες τοῦ κόσμου, ἄκουε ποῖα παρ' [ΑΠ. ἄκουσον τί παρ'. Fr. ἄκουε οἷα] αὐτοῦ ἀκούουσιν· Ο φιλῶν πατέρα ή μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ μετ' ὀλίγα· Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ, Ὅστις οὐκ ἀποτάσσεται πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῷ, οὐ δύναταί μου εἶναι μαθητής. Ο οὖν θέλων γενέσθαι αὐτοῦ μαθητης, καὶ ἄξιος αὐτοῦ εὑρεθῆναι· καὶ δύναμιν παρ' αὐτοῦ λαβεῖν κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, χωρίζει ἑαυτὸν πάσης σαρκικῆς σχέσεως· καὶ γυμνοί ἑαυτὸν πάσης υλικῆς προσπαθείας· καὶ οὕτως πρὸς τοὺς ἀοράτους ἐχθροὺς ὑπὲρ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ αγωνίζεται· ὡς αὐτὸς ὁ Κύριος ἑαυτὸν τύπον ἡμῖν παρέσχεν, ἔν τε τῇ ἐρήμῳ ὑπὸ τοῦ ἀρχηγοῦ αὐτῶν αὐτοῦ ἐνεργουμένων. aspidem et basiliscum unscendes, et conculcabis leo- ἐπ' αὐτόν. Καὶ μετ' ὀλίγα· Ἐπὶ ἀσπίδα καὶ βαnem et draconem: quoniam angelis suis mandavit de te, ut custodiant te in omnibus viis tuis ". Hi autein qui carni animo addicti sunt, ac terrenorum amore tenentur, vide ex illo quid audiant, Qui amat patrem aut matrem plusquam me, non est me dignus". Paucisque interjectis: Et qui non accipit crucem suam, et post me sequitur, non eft me dignus. Εt, Qui non renuntiat omnibus, qua possidet, non potest meus esse discipulus ". Qui ergo illius discipulus fieri cogitat, ejusque dignus inveniri, necnon ab eo virtutem accipere adversum spiritus nequitime, is ab omni carnali affectione abscedit, nudatque seipsum omni terrenorum amore; atque in hune modum adversus invisibiles hostes certamen pro illius mandatis iuit, haud aliter ac ipse Dominus se nobis exemplum exhibuit, tum in deserto ab illorum duce tentatus, tum in deserto ab illorum duce tentatus, tum, cum se mundo dedisset, ab iis, qui illius agebantur allatu. πειραζόμενος· καὶ ἐν τῇ οἰκουμένῃ ἐλθὼν, ὑπὸ τῶν ὑπ' 6. Tum frater: 'At multa sunt, inquit, Domini mandata; et quis animo coram omnia habere potest, ut pro omnibus certamine contendat; vel ego maxime, qui fragilis memoriæ sum, nec plurium possum meminisse? Velim audire compendiosum sermonem, at eum mente tenens, illius ope mere ipse saluti consulerem. Respondit senex: Multa quidem sunt, mi frater, in uno tamen sermone summa colliguntur; quod scilicet dicitur: Diliges Dominum Deum tuum ex tota fortitudine lua et ex tota mente tua, et proximum tuum sicut teipsum ": ac, qui unum hunc sermonem servare contendit, omuia simul mandata implet. Non potest autem, uti jam in superioribus dictum est, qui a terrenorum affectione animum non abjunxerit, aut 370 Deum vere diligere aut proximum; quod simul terrenis affici, Deumque diligere, haud unquam contigerit. Quod ita Dominus designavit, cumait: Nemo potest duobus dominis servire". Et: Nullas potest Deo servire et mammonde s. Quantum enim mens nostra affectu terrenis rebus adhaerescit, illis mancipatur, spernitque Dei transgrediendo mandatum. Ait frater: Quibus rebus dicis, Pater? Respondit senex: Cibis, pecuniis, prædiis, gloria, com gnatis seu afinibus, et ejusmodi. Ad quem frater: Quaso te, Pater, nunquid non ea Deus condidit, atque hominibas utenda concessit? Respondit senex: Sane liquet Deum ea condidisse, atque hominibus utenda tradidisse. Omnia enim a Deo bona condita sunt", ut bene illis utendo, Deo placeremus. Nos enimvero qui infirmi ac terreni animo simus, res terrenas dilectionis præcepto prætulimus; illisque affecti, hominibus pugnamus; cum par esset, ut iis omnibus quæ in aspectum cadunt, ς”. Καὶ δ᾽ ἀδελφὸς εἶπεν· Ἀλλὰ πολλαί εἰσι, Πάτερ, αἱ τοῦ Κυρίου ἐντολαί· καὶ τίς δύναται πάσας ἔχειν κατὰ νοῦν, ἵνα ὑπὲρ πασῶν ἀγωνίσηται; ἐγὼ δὲ μάτ λίστα, ὀλιγόνους ὑπάρχων; σύντομον λόγον ήθελον ἀκοῦσαι, ἵνα αὐτὸν κρατῶν, δι' αὐτοῦ ἐσωζόμην. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Εἰ καὶ πολλαί εἰσιν, Αδελφέ, ἀλλ' ἑνὶ λόγῳ ἀνακεφαλαιοῦνται, ἐν τῷ, ᾿Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου· καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Καὶ ὁ ἀγωνιζόμενος τοῦτον κρατεῖν τὸν λόγον, πάσας ὁμοῦ τὰς ἐντολὰς κατορθεῖ. Οι δύναται δέ τις μὴ χωρίσας ἑαυτὸν, ὡς προείρηται, τῆς τῶν ὑλικῶν προσπαθείας, οὔτε τὸν Θεὸν, οὔτε τὸν πλησίον ἀγαπῆσαι γνησίως· ἐπειδὴ ὁμοῦ τῇ όλη προσκεῖσθαι, καὶ τὸν Θεὸν ἀγαπῆσαι, ἀμήχα νον. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ λέγει ὁ Κύριος· Οὐδεὶς δύο καται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν. Και· Οὐδεὶς δύνα ται θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ. "Οσον γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν τῶν τοῦ κόσμου ἀντέχεται πραγμάτων, δεδού λωταί αὐτοῖς, καὶ καταφρονεῖ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ παραβαίνων. ζ. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Ποίων πραγμάτων λέ γεις, Πάτερ; Καὶ ὁ γέρων ἀπεκρίθη· Βρωμάτων, χρημάτων, κτημάτων, δόξης, συγγενῶν, καὶ τῶν ἐξῆς. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπεν· Εἰπὲ, Πάτερ, οὐχὶ ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ τοῖς ἀνθρώποις εἰς χρήσιν δέδωκε; καὶ πῶς κελεύει αὐτῶν μὴ ἀντέχεσθαι [αιι. ἅπτεσθαι]; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Δῆλον ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὰ ἔκτισε, καὶ δέδωκεν εἰς χρῆσιν τοῖς ἀνθρώποις. Καὶ, καλὰ πάντα τὰ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ γεγονότα, ἵνα καλῶς αὐτοῖς χρησάμενοι, τῷ Θεῷ εὐαρεστήσωμεν· ἀλλ' ἡμεῖς ἀσθενεῖς ὄντες, καὶ ὑλικοὶ τῇ διανοία [ἀλλ. την διάνοιαν ]. προετιμήσαμεν τὰ ὑλικὰ τῆς ἐντολῆς 13 Psal. xc, 11-13. 3 Matth. x, 37. " Luc. xiv, 33, 34, ο Marc. xi, 30. XVI, 13. "Gen. 1, 31. 17 Matth. v, 24. Luc. Распознавание текста

PG 90:917η. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπεν· Ἐπειδὴ εἶπες, Πάτερ, ὅτι δέον πάντων τῶν ὁρωμένων, καὶ αὐτοῦ τοῦ σώματος, τὴν παντὸς ἀνθρώπου προτιμῆσαι ἀγάπην, πῶς δύναμαι τὸν μισοῦντά με καὶ ἀποστρεφόμενον ἀγαπῆσαι; Εἰ δὲ καὶ φθονεῖ μοι καὶ λοιδορίαις κατατοξεύει, καὶ δόλους κατασχευάζει καὶ ἐπιβουλεύειν ἐπιχειρεῖ, πῶς δύναμαι αὐτὸν ἀγαπῆσαι; Φύσει μοι, Πάτερ, φαίνεται τοῦτο ἀδύνατον, τοῦ πάθους τῆς λύπης φυσικῶς τὸν λυπήσαντα ἀποστρέφεσθαι ἀναγκά-ζοντος. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Ἐπὶ μὲν ἑρπετῶν καὶ θηρίων τῶν ὑπὸ φύσεως ἀγομένων, τῷ ὄντι ἀδύνατον μὴ πάντως ἀμύνασθαι ὅσον δύναται τὸ καταπονοῦν· ἐπὶ δὲ τῶν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ κτισθέντων καὶ λόγῳ ἀγομένων, καὶ γνώσεως Θεοῦ καταξιωθέντων καὶ νόμον παρ’ αὐτοῦ δεξα-μένων, δυνατὸν τοὺς λυποῦντας μὴ ἀποστρέφεσθαι καὶ τοὺς μισοῦντας ἀγαπᾶν. Διὸ καὶ ὁ Κύριος, Ἀγαπᾶτε, λέγων, τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν· καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ τὰ ἑξῆς, οὐχ ὡς ἀδύνατα ἐντέλλεται, ἀλλὰ ὡς δυνατὰ δη-λονότι· ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐκόλασε τὸν παραβαίνοντα. Δηλοῖ δὲ αὐτὸς ὁ Κύριος αὐτοῖς τοῖς ἔργοις ἡμῖν δείξας, καὶ οἱ μα-θηταὶ αὐτοῦ πάντες ὑπὲρ τῆς εἰς τὸν πλησίον ἀγάπης μέχρι θανάτου ἀγωνισάμενοι, καὶ ὑπὲρ τῶν ἀποκτεινάντων θερ-μῶς προσευξάμενοι. Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἡμεῖς ἐσμεν φιλόϋλοι καὶ φιλήδονοι, καὶ ταῦτα τῆς ἐντολῆς μᾶλλον προτιμῶντες, διὰ τοῦτο τοὺς μισοῦντας ἀγαπῆσαι οὐ δυνάμεθα· ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀγαπῶντας διὰ ταῦτα πολλάκις ἀποστρεφόμεθα, θηρίων καὶ ἑρπετῶν χεῖρον διακείμενοι· καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ἴχνεσι τοῦ Θεοῦ ἀκολουθῆσαι μὴ δυνάμενοι, οὐδὲ τὸν σκοπὸν αὐτοῦ γνῶναι δυνάμεθα, ἵνα λάβωμεν δύναμιν.

LIBER ASCETICUS. τῆς ἀγάπης· καὶ αὐτῶν ἀντεχόμενοι, τοῖς ἀνθρώ- ipsoque corpore, cujusvis hominum dilectionem pluris faceremus; quæ videlicet indicio est illius charitatis, quæ ad Deum est, uti ipse Dominus in Evangeliis ostendit: Qui diligit me, inquit, mandata mea servabit *. Quodnam vero mandatum sit, quod servando ipsum dilexerimus, audi ipsum loquentem: Hoc est praceptum meum, ut diligatio ineicem ". Vides,quod alii alios diligamus, dilectionem in Deum confare ac commendare, quæ omnium Dei præceptorum plenitudo est? Id igitur caus est cur jubeat his non adhærescere; sed ut is, qui ejus cupit esse discipulus, renuntiet omnibus qu possidet. 8. Tum frater: Quandoquidem dixisti, Pater, τοις μαχόμεθα· δέον πάντων τῶν ὁρωμένων, καὶ αὐτοῦ τοῦ σώματος, τὴν παντὸς ἀνθρώπου προτιμήσαι ἀγάπην· ἥτις ἐστὶν γνώρισμα τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης, καθὼς αὐτὸς ὁ Κύριος ἐν Εὐαγγελίοις δείκνυ σιν· Ὁ ἀγαπῶν ἐμὲ, φησί, τὰς ἐντολάς μου της ρήσει. Καὶ τίς ἐστιν ἡ ἐντολὴ ἢν τηρήσαντες, αυτ τὸν ἀγαπήσωμεν, αὐτοῦ ἄκουσον, λέγοντος· Αύτη δὲ ἐστιν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμὴ, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Θρᾷς ὅτι ἡ ἀλλήλων ἀγάπη, τὴν εἰς Θεὸν ἀγάτην συνίστησιν, ήτις ἐστὶ πλήρωμα πάσης Θεοῦ ἐν τολῆς; Διὰ τοῦτο οὖν κελεύει αὐτῶν μὴ ἀντέχεσθαι ἀλλὰ καὶ ἀποτάξασθαι πᾶσι τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτῷ, πάντα τὸν αὐτῷ μαθητεύειν ἐπιθυμητικώς ἔχοντα. η'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπεν· Ἐπειδὴ εἶπες, Πάτερ, ὅτι δέον πάντων τῶν ὁρωμένων, καὶ αὐτοῦ τοῦ σώματος, par esse, ut rebus omnibus, quæ sub aspectum τὴν παντὸς ἀνθρώπου προτιμῆσαι ἀγάπην, πῶς δύο να μαι τὸν μισοῦντά με καὶ ἀποστρεφόμενον αγαπῆσαι; Εἰ δὲ καὶ φθονεί μοι, καὶ λοιδορίαις κατατοξεύει, καὶ δόλους κατασκευάζει, καὶ ἐπιβουλεύειν ἐπιχειρεῖ, πῶς δύναμαι αὐτὸν ἀγαπήσαι; Φύσει μοι, Πάτερ, φαίνεται τοῦτο ἀδύνατον, τοῦ πάθους τῆς λύπης φυσικῶς τὸν λυπήσαντα ἀποστρέφεσθαι ἀναγκάζοντος. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Ἐπὶ μὲν τῶν ἐρπετῶν καὶ τῶν θηρίων τῶν ὑπὸ φύσεως αγομένων, τῷ ὄντι ἀδύνατον μὴ πάντως ἀμύνασθαι ὅσον δύναται τὸ καταπονοῦν· ἐπὶ δὲ τῶν κατ' εἰκόνα Θεοῦ κτισθέντων, καὶ λόγῳ ἀγομένων· καὶ γνώσεως Θεοῦ καταξιωθέντων, καὶ νόμον παρ' αὐτοῦ δεξαμένων, δυνατὸν τοὺς λυποῦντας μὴ ἀποστρέφεσθαι, καὶ τοὺς μισοῦντας ἀγαπᾷν. Διὸ καὶ ὁ Κύριος, 'Αγαπάτε, λέγων, τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν· καλῶς ποιεῖτε, τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς, καὶ τὰ ἑξῆς, οὐχ ὡς ἀδύνατα ἐντέλλεται, ἀλλ' ὡς δυνατὰ δηλονότι· ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐκόλασε τὸν παραβαίνοντα. Δηλοῖ δὲ αὐτὸς ὁ Κύριος, αὐτοῖς τοῖς ἔργοις ἡμῖν δείξας· καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ πάντες ὑπὲρ τῆς εἰς τὸν πλησίον ἀγάπης μέχρι θανάτου ἀγωνισάμενοι, καὶ ὑπὲρ τῶν ἀποκτεινάντων θερμῶς προσευξάμενοι, ἀλλ' ἐπειδὴ ἡμεῖς ἐσμὲν φιλοῦλοι καὶ φιλήδονοι, καὶ ταῦτα τῆς ἐντολῆς μᾶλλον προτιμῶντες, διὰ τοῦτο τοὺς μισοῦντας ἀγαπῆσαι οὐ δυνάμεθα· ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀγαπῶντας διὰ ταῦτα πολλάκις ἀποστρεφόμεθα, θηρίων καὶ ἑρπετῶν χεῖρον διακείμενοι· καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ἴχνεσι τοῦ Θεοῦ ἀκολουθῆσαι μὴ δυνάμενοι, οὐδὲ τὸν σκοπὸν αὐτοῦ γνῶναι δυνάμεθα, ἵνα λάβωμεν δύναμιν. cadunt, ipsoque corpore, cujusvis hominum dileclionem pluris faciamus; quinam feri potest ut eum diligam qui me habet odio et aversatur? Quod si etiam invidia agitur, petitque convitiis et dolos struit ac insidias machinatur: hunc quomodo diligere possum? Videtur, Pater, hoc in eis numerandum, quæ natura feri non possunt, quod nempe passionis dolor illatæque sensus injuria natura cogat, ut infenso animo in eum simus, qui illius auctor exsistat. Responditque senex: In serpentibus quidem et bestis, quæ natura aguntur, haud plane feri possit, ut 371 non omnino, quoad liceat, ulciscantur, quod molestiam facit: in iis autem, qui ad Dei imaginem conditi sunt et ratione ducuntur, Deique scientia dignati sunt, et ab 00 legem acceperunt, utique fieri potest, ut nihil infenso animo sint in eos, qui injuria auctores sunt, et ut eos diligant, qui oderunt. Quamobrem etiam Dominus, dum ait: Diligite inimicos vestros: be nefacile iis, qui oderunt τoυ ", et quæ sequuntur, non hæc tanquam impossibilia jubet, sed ut qua nimirum feri possint. Palamque facit ipse Domi nus, ejus nobis dilectionis rebus ipsis luculentum 2 se specimen factus; ejus quoque omnes discipuli, dum ad mortem usque dilectionis proximi causa decertarunt, et pro his qui occiderunt animi fervore oraverunt. Quod enimvero terrenis rebus ac voluptati amore impensi sumus, bacque mandato plaris facimus, idcirco eos qui nos oderunt haud diligere possumus; quin et eorum causa in eos qui diligant, haud raro, bestiis ac serpentibus deterius affecti, infenso animo sumus: quamobrem etiam Dei vestigia sequi non valentes, ne ejus quidem scopum, ac quis illi finis sit, capere possumus, ut virtutem roburque accipiamus. θ'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπεν· Ιδού, Πάτερ, κατέλιπον πάντα, συγγένειαν, ύπαρξιν, τρυφήν, καὶ τὴν δόξ ξαν τοῦ κόσμου, καὶ οὐδὲν κέκτημαι ἐν τῷ βίῳ πλὴν τοῦ σώματος· καὶ τὸν ἀδελφὸν μισοῦντά με καὶ ἀπο στρεφόμενον ἀγαπῆσαι οὐ δύναμαι· εἰ καὶ βιάζομαι κακὸν ἀντὶ κακοῦ κατ' ενέργειαν μὴ ἀνταποδοῦναι. Εἶπε οὖν τί ὀφείλω ποιῆσαι, ἵνα δυνηθῶ αὐτὸν ἐκ καρδίας ἀγαπῆσαι, ἢ καὶ τὸν καθοιονδήποτε τρόπον Ολίβοντα καὶ ἐπιβουλεύοντα. 9. Dixitque frater: Eece, Pater, reliqui omnia, cognationem, substantiam, delicias, mundi gloriam, nec preter corfus in vita aliquid possideo, nec tamen fratrem qui odio habeat ac aversetur, diligere valeo; quanquam ne reipsa malum pro malo reddam, me ipse cohibeo atque caveo. Die ergo, quid mihi facto opus, ut ex animo diligere valeam, sive ctiam qui ullo modo molestiam faciat et alligat ac insidias strual. ** Joan. xiv, 15. 11 Joan. xv, 18. tt Rom. sus, 10. to Matth. V, 43; Luc. v, 27. Распознавание текста

PG 90:919θ. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπεν· Ἰδού, Πάτερ, κατέλιπον πάν-τα, συγγένειαν, ὕπαρξιν, τρυφήν, καὶ τὴν δόξαν τοῦ κόσμου, καὶ οὐδὲν κέκτημαι ἐν τῷ βίῳ πλὴν τοῦ σώματος· καὶ τὸν ἀδελφὸν μισοῦντά με καὶ ἀποστρεφόμενον ἀγαπῆσαι οὐ δύναμαι, εἰ καὶ βιάζομαι κακὸν ἀντὶ κακοῦ κατ’ ἐνέργειαν μὴ ἀνταποδοῦναι. Εἰπὲ οὖν τί ὀφείλω ποιῆσαι, ἵνα δυνηθῶ αὐτὸν ἐκ καρδίας ἀγαπῆσαι, ἢ καὶ τὸν καθοιονδήποτε τρόπον θλίβοντα καὶ ἐπιβουλεύοντα. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Ἀδύνατόν τινα ἀγα-πῆσαι τὸν θλίβοντα, κἂν τῇ ὕλῃ τοῦ κόσμου ἔδοξεν ἀπο-τάξασθαι, ἐὰν μὴ τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου ἐν ἀληθείᾳ γινώ-σκῃ· ἐὰν δὲ τοῦ Κυρίου αὐτῷ χαριζομένου δυνηθῇ γνῶναι, καὶ σπεύδῃ κατ’ αὐτὸν περιπατεῖν, δύναται ἐκ καρδίας ἀγαπῆ-σαι τὸν μισοῦντα καὶ θλίβοντα, ὥσπερ καὶ οἱ Ἀπόστολοι ἐγνωκότες ἠγάπων.

Respondissemes: fieri non potest ut eum qui alligit auctorque molestia ent, quis diligat, για Lamvis terrenis seculi rebus nuntiam remisisse videtur, nisi Domini scopum vere cognoverit. Sin autem illo donante nosse potuerit, studeatque ex ejus ratione ambulare, eum qui odio habeat et aligat, ex animo diligere poterit, ut et apostoli diligebant, qui illum cognovissent. 10. Tum frater: Rogo te, Pater, scire quisnama Domini scopus exstiterit. Ad quem senes: Si Domini scopum nose vis, solerter audi. Igitur Dominas noster Jesus Christus, cum Deus natura eset, ac per summam clementiam hominumque amore homo fieri dignatus 372 esset, natus ex muliere, sub lege factus est, ut auctor divinus Apostolus est; quo nimirum ut homo, mandati observaLione, veterem Adami maledictionem noxamque everteret. Cum itaque illi exploratum esset, totam legem ac prophetas in duobus legis mandatis pendere; hinc nimirum: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et proximum sicul teipsum; hæc a principio et in finem usque ex humana studuit ra tione servare. Qui autem a principio hominem seduxit, ejusque victoria mortis imperium (nempe diabolus) accepit, cum vidisset, quo tempore bapti smo tinctus est, Patris testimonio celebratum, com gnatumque Spiritum sanctum, qua homo erat, e coelis accepisse, atque in desertum ut ab eo tentaretur venisse, omwser in eum belli molem convertit, si forte hunc quoque inducere posset, ut terrena c mundi divinae dilectioni anteferret. Sciens itaque diabolus tria hæc esse, in quibus bumana cuncta vertuntur, cibos nimirum, pecunias videque claritatem, quibus etiam nunquam non hominem in perditionis barathrum solet detrudere, triplici hoc cuneo eum in deserto adortus est: quorum Domi nus victor effectus, diabolum retro jussit abire. 11. Hoc igitur Dei dilectionis insigne, cujus pra ceptum ut transgrederetur, cum nulla promissorum vi obtinere ab eo tentator potuisset; ut jam dilectionis proximi præceptum violaret in hominum frequentiam veniens, scelestissimorum Judæorum usus opera, cunctis artibus adnixus est. Idelrea igitur interim dum vias vitae doceret, ac cœlestis vitae disciplinam opere monstraret, resurrectionisque mortuorum præco, vitam æternam ac cœlorum regnum fidelibus promitteret, aternaque supplicia incredulis serio intentaret, atque ad certam doctrina Bdem, stupenda ac inaudita divina signa ederet, ac turbas ad Adem invitaret, nequissimos hominum Phariseos ac Scribas, ad varias in eum struendas insidias, concitabat: quo scilicet vim Team tentationum ferre non valens, ut quidem videbatur, in eorum qui sic eas necterent, odium verterel, atque in eum modum intentum finem scele- * Galat. 1, 4. * Matth. xx, 57. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων Αδυνατόν τινα ἀγαπῆσαι τον θλίβοντα, καν τῇ ύλη του κόσμου ἔδοξεν ἀπο τάξασθαι, ἐὰν μὴ τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου ἐν ἀλη εις γινώσκῃ· ἐὰν δὲ τοῦ Κυρίου αὐτῷ χαριζομέ του δυνηθή γνώναι, καὶ σπεύδη κατ' αὐτὸν περι πατεῖν, δύναται ἐκ καρδίας ἀγαπήσει τὸν μισοῦντα καὶ θλίβοντα, ὥσπερ καὶ οἱ ἀπόστολοι ἔγνωκότες Αγάπων. ι'. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς ὁ σκοπός τοῦ Κυρίω ἦν, παρακαλώ γνώναι, Πάτερ. Καὶ εἶπεν ὁ γέρων Ἐὰν τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου γνῶναι θέλης, συνετώς άκουσον. Ο οὖν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χρισ στός, φύσει θεὸς ὤν, καὶ ἄνθρωπος διὰ φιλανθρω πίαν γενέσθαι καταξιώσας, ἐκ γυναικὸς τεχθείς [Fr. alterηκε Μ. γεννηθείς], ὑπὸ νόμον ἐγένετο, κατὰ τὸν θεῖον Απόστολον - ένα ὡς ἄνθρωπος τὴν ἐντολὴν φυλάξας, τὴν ἀρχαίαν τοῦ ᾿Αδὰμ ἀνατρέψῃ κατάραν. Εἰδὼς οὖν ὁ Κύριος, ὅτι ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆ ται ἐν ταῖς δυσὶ τοῦ νόμου κρέμανται ἐντολαῖς, ἐν τῷ, Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν· ταῦτα ἀπ' ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους φυλάξαι άνθρω ποπρεπῶς ἔσπευσεν. Ὁ δὲ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἀπατήσας τὸν ἄνθρωπον, καὶ διὰ τοῦτο κράτος ἐσχηκὼς τοῦ θανάτ του, διάβολος, ἰδὼν αὐτὸν ἐπὶ τοῦ βαπτίσματος ὑπὸ τοῦ Πατρὸς μαρτυρούμενον, καὶ τὸ συγγενές ἅγιον Πνεῦμα ὡς ἄνθρωπον ἀπ᾿ οὐρανῶν δεχόμενον, καὶ εἰς τὴν ἔρημον πρὸς τὸ πειρασθῆναι ὑπ' αὐτοῦ ἐληλυ θόταν ὅλον αὐτοῦ τὸν πόλεμον κατ' αὐτοῦ συνεκρότει, εἴ πως δυνηθῇ καὶ αὐτὸν ποιῆσαι τὴν τοῦ κόσμου προτιμήσαι ὕλην τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης. Εἰδὼς οὖν ὁ διάβολος ὅτι τὰ τρία ταῦτά εἰσιν, ἐν οἷς πάντα δονεῖται τὰ ἀνθρώπινα [αί. πᾶν τὸ ἀνθρώπινον], βρώ ματα, λέγω, καὶ χρήματα, καὶ δόξα, δι' ὧν καὶ εἰς τὸ βάραθρον τῆς ἀπωλείας ἀεὶ κατήγαγε Γαί. κατ άγει. Fr. κατῆγε] τὸν ἄνθρωπον· εἰς ταῦτα τὰ τρία αὐτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐπείρασεν, ὧν ὁ Κύριος ἡμῶν κρείττων φανείς, εἰς τουπίσω χωρεῖν τῷ διαβόλη [αί. τὸν διάβολον] προσέταττε. κα'. Τούτο οὖν τὸ γνώρισμα τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης, ἧς τὴν ἐντολὴν δι' ὧν ἐπήγγελτο πεῖσαι αὐτὸν παρα δῆναι μὴ δυνηθεὶς, τῆς εἰς τὸν πλησίον λοιπὸν ἀγάτης τὴν ἐντολὴν, εἰς τὴν οἰκουμένην ἐλθόντα, διὰ τῶν παρανόμων Ἰουδαίων ἐνεργῶν, παραβαίνειν αὐτὸν δι' ὧν ἐμηχανᾶτο ἡγωνίζετο. Ταύτου χάριν διδάσκοντα αὐτὸν τὰς ὁδοὺς τῆς ζωῆς, καὶ ἔργῳ υποδεικνύοντα τὴν οὐράνιον πολιτείαν, καὶ ἀνάστα σιν νεκρῶν καταγγέλλοντα, καὶ ζωὴν αἰώνιον καὶ βασιλείαν οὐρανῶν τοῖς πιστεύουσιν ἐπαγγελλόμενον τοῖς δὲ ἀπίστοις κόλασιν αἰώνιον ἀπειλοῦντα, καὶ πρὸς βεβαίωσιν τῶν λεγομένων τὰς παραδόξους θεο σημίας ἐπιδεικνύμενον, καὶ εἰς πίστιν τοὺς ὄχλους προσκαλούμενον, συνεχίνει τους παρανόμους Φαρι σαίους καὶ Γραμματεῖς, εἰς τὰς κατ' αὐτοῦ ποικίλας ἐπιβουλάς· ἵνα τοὺς πειρασμοὺς ὑπενεγκεῖν, ὡς ἱμετα μὴ δυνάμενος, εἰς μέσος τῶν ἐπιβουλευόντων παρα τραπῇ· καὶ οὕτως τοῦ σκοποῦ ὁ ἀλάστωρ ἐπιτύχῃ, Распознавание текста

ι. Καὶ εἶπεν ὁ Ἀδελφός· καὶ τίς ὁ σκοπὸς τοῦ Κυρίου ἦν, παρακαλῶ γνῶναι, Πάτερ. Καὶ εἶπεν ὁ Γέρων· Ἐὰν τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου γνῶναι θέλῃς, συνετῶς ἄκουσον. Ὁ οὖν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, φύσει Θεὸς ὤν, καὶ ἄν-θρωπος διὰ φιλανθρωπίαν γενέσθαι καταξιώσας, ἐκ γυναικὸς τεχθείς, ὑπὸ νόμον ἐγένετο, κατὰ τὸν θεῖον Ἀπόστολον· ἵνα ὡς ἄνθρωπος τὴν ἐντολὴν φυλάξας τὴν ἀρχαίαν τοῦ Ἀδὰμ ἀνατρέψῃ κατάραν. Εἰδὼς οὖν ὁ Κύριος ὅτι ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται ἐν ταῖς δυσὶ τοῦ νόμου κρέμανται ἐντολαῖς, ἐν τῷ Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν, ταῦτα ἀπ’ ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους φυλάξαι ἀνθρωποπρεπῶς ἔσπευσεν. Ὁ δὲ ἀπ’ ἀρχῆς ἀπατήσας τὸν ἄνθρωπον καὶ διὰ τοῦτο κράτος ἐσχηκὼς τοῦ θανάτου, [ὁ] διάβολος, ἰδὼν αὐτὸν ἐπὶ τοῦ βαπτίσματος ὑπὸ Πατρὸς μαρτυρούμενον καὶ τὸ συγγενὲς ἅγιον Πνεῦμα ὡς ἄνθρωπον ἀπ’ οὐρανῶν δεχόμενον, καὶ εἰς τὴν ἔρημον πρὸς τὸ πειρασθῆναι ὑπ’ αὐτοῦ ἐληλυθότα, ὅλον αὐτοῦ τὸν πόλεμον κατ’ αὐτοῦ συνεκρότει, εἴ πως δυνηθῇ καὶ αὐτὸν ποιῆσαι τὴν τοῦ κόσμου προτιμῆσαι ὕλην τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης. Εἰδὼς οὖν ὁ διάβολος ὅτι τὰ τρία ταῦτά εἰσιν, ἐν οἷς πάντα δονεῖται τὰ ἀνθρώπινα, βρώματα, λέγω, καὶ χρήματα καὶ δόξα, δι’ ὧν καὶ εἰς τὸ βάραθρον τῆς ἀπ-ωλείας ἀεὶ κατήγαγε τὸν ἄνθρωπον, εἰς ταῦτα τὰ τρία αὐτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐπείρασεν· ὧν ὁ Κύριος ἡμῶν κρείττων φανείς, εἰς τοὐπίσω χωρεῖν τῷ διαβόλῳ προσέταττε.

Respondissemes: fieri non potest ut eum qui alligit auctorque molestia ent, quis diligat, για Lamvis terrenis seculi rebus nuntiam remisisse videtur, nisi Domini scopum vere cognoverit. Sin autem illo donante nosse potuerit, studeatque ex ejus ratione ambulare, eum qui odio habeat et aligat, ex animo diligere poterit, ut et apostoli diligebant, qui illum cognovissent. 10. Tum frater: Rogo te, Pater, scire quisnama Domini scopus exstiterit. Ad quem senes: Si Domini scopum nose vis, solerter audi. Igitur Dominas noster Jesus Christus, cum Deus natura eset, ac per summam clementiam hominumque amore homo fieri dignatus 372 esset, natus ex muliere, sub lege factus est, ut auctor divinus Apostolus est; quo nimirum ut homo, mandati observaLione, veterem Adami maledictionem noxamque everteret. Cum itaque illi exploratum esset, totam legem ac prophetas in duobus legis mandatis pendere; hinc nimirum: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et proximum sicul teipsum; hæc a principio et in finem usque ex humana studuit ra tione servare. Qui autem a principio hominem seduxit, ejusque victoria mortis imperium (nempe diabolus) accepit, cum vidisset, quo tempore bapti smo tinctus est, Patris testimonio celebratum, com gnatumque Spiritum sanctum, qua homo erat, e coelis accepisse, atque in desertum ut ab eo tentaretur venisse, omwser in eum belli molem convertit, si forte hunc quoque inducere posset, ut terrena c mundi divinae dilectioni anteferret. Sciens itaque diabolus tria hæc esse, in quibus bumana cuncta vertuntur, cibos nimirum, pecunias videque claritatem, quibus etiam nunquam non hominem in perditionis barathrum solet detrudere, triplici hoc cuneo eum in deserto adortus est: quorum Domi nus victor effectus, diabolum retro jussit abire. 11. Hoc igitur Dei dilectionis insigne, cujus pra ceptum ut transgrederetur, cum nulla promissorum vi obtinere ab eo tentator potuisset; ut jam dilectionis proximi præceptum violaret in hominum frequentiam veniens, scelestissimorum Judæorum usus opera, cunctis artibus adnixus est. Idelrea igitur interim dum vias vitae doceret, ac cœlestis vitae disciplinam opere monstraret, resurrectionisque mortuorum præco, vitam æternam ac cœlorum regnum fidelibus promitteret, aternaque supplicia incredulis serio intentaret, atque ad certam doctrina Bdem, stupenda ac inaudita divina signa ederet, ac turbas ad Adem invitaret, nequissimos hominum Phariseos ac Scribas, ad varias in eum struendas insidias, concitabat: quo scilicet vim Team tentationum ferre non valens, ut quidem videbatur, in eorum qui sic eas necterent, odium verterel, atque in eum modum intentum finem scele- * Galat. 1, 4. * Matth. xx, 57. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων Αδυνατόν τινα ἀγαπῆσαι τον θλίβοντα, καν τῇ ύλη του κόσμου ἔδοξεν ἀπο τάξασθαι, ἐὰν μὴ τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου ἐν ἀλη εις γινώσκῃ· ἐὰν δὲ τοῦ Κυρίου αὐτῷ χαριζομέ του δυνηθή γνώναι, καὶ σπεύδη κατ' αὐτὸν περι πατεῖν, δύναται ἐκ καρδίας ἀγαπήσει τὸν μισοῦντα καὶ θλίβοντα, ὥσπερ καὶ οἱ ἀπόστολοι ἔγνωκότες Αγάπων. ι'. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς ὁ σκοπός τοῦ Κυρίω ἦν, παρακαλώ γνώναι, Πάτερ. Καὶ εἶπεν ὁ γέρων Ἐὰν τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου γνῶναι θέλης, συνετώς άκουσον. Ο οὖν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χρισ στός, φύσει θεὸς ὤν, καὶ ἄνθρωπος διὰ φιλανθρω πίαν γενέσθαι καταξιώσας, ἐκ γυναικὸς τεχθείς [Fr. alterηκε Μ. γεννηθείς], ὑπὸ νόμον ἐγένετο, κατὰ τὸν θεῖον Απόστολον - ένα ὡς ἄνθρωπος τὴν ἐντολὴν φυλάξας, τὴν ἀρχαίαν τοῦ ᾿Αδὰμ ἀνατρέψῃ κατάραν. Εἰδὼς οὖν ὁ Κύριος, ὅτι ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆ ται ἐν ταῖς δυσὶ τοῦ νόμου κρέμανται ἐντολαῖς, ἐν τῷ, Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν· ταῦτα ἀπ' ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους φυλάξαι άνθρω ποπρεπῶς ἔσπευσεν. Ὁ δὲ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἀπατήσας τὸν ἄνθρωπον, καὶ διὰ τοῦτο κράτος ἐσχηκὼς τοῦ θανάτ του, διάβολος, ἰδὼν αὐτὸν ἐπὶ τοῦ βαπτίσματος ὑπὸ τοῦ Πατρὸς μαρτυρούμενον, καὶ τὸ συγγενές ἅγιον Πνεῦμα ὡς ἄνθρωπον ἀπ᾿ οὐρανῶν δεχόμενον, καὶ εἰς τὴν ἔρημον πρὸς τὸ πειρασθῆναι ὑπ' αὐτοῦ ἐληλυ θόταν ὅλον αὐτοῦ τὸν πόλεμον κατ' αὐτοῦ συνεκρότει, εἴ πως δυνηθῇ καὶ αὐτὸν ποιῆσαι τὴν τοῦ κόσμου προτιμήσαι ὕλην τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης. Εἰδὼς οὖν ὁ διάβολος ὅτι τὰ τρία ταῦτά εἰσιν, ἐν οἷς πάντα δονεῖται τὰ ἀνθρώπινα [αί. πᾶν τὸ ἀνθρώπινον], βρώ ματα, λέγω, καὶ χρήματα, καὶ δόξα, δι' ὧν καὶ εἰς τὸ βάραθρον τῆς ἀπωλείας ἀεὶ κατήγαγε Γαί. κατ άγει. Fr. κατῆγε] τὸν ἄνθρωπον· εἰς ταῦτα τὰ τρία αὐτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐπείρασεν, ὧν ὁ Κύριος ἡμῶν κρείττων φανείς, εἰς τουπίσω χωρεῖν τῷ διαβόλη [αί. τὸν διάβολον] προσέταττε. κα'. Τούτο οὖν τὸ γνώρισμα τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης, ἧς τὴν ἐντολὴν δι' ὧν ἐπήγγελτο πεῖσαι αὐτὸν παρα δῆναι μὴ δυνηθεὶς, τῆς εἰς τὸν πλησίον λοιπὸν ἀγάτης τὴν ἐντολὴν, εἰς τὴν οἰκουμένην ἐλθόντα, διὰ τῶν παρανόμων Ἰουδαίων ἐνεργῶν, παραβαίνειν αὐτὸν δι' ὧν ἐμηχανᾶτο ἡγωνίζετο. Ταύτου χάριν διδάσκοντα αὐτὸν τὰς ὁδοὺς τῆς ζωῆς, καὶ ἔργῳ υποδεικνύοντα τὴν οὐράνιον πολιτείαν, καὶ ἀνάστα σιν νεκρῶν καταγγέλλοντα, καὶ ζωὴν αἰώνιον καὶ βασιλείαν οὐρανῶν τοῖς πιστεύουσιν ἐπαγγελλόμενον τοῖς δὲ ἀπίστοις κόλασιν αἰώνιον ἀπειλοῦντα, καὶ πρὸς βεβαίωσιν τῶν λεγομένων τὰς παραδόξους θεο σημίας ἐπιδεικνύμενον, καὶ εἰς πίστιν τοὺς ὄχλους προσκαλούμενον, συνεχίνει τους παρανόμους Φαρι σαίους καὶ Γραμματεῖς, εἰς τὰς κατ' αὐτοῦ ποικίλας ἐπιβουλάς· ἵνα τοὺς πειρασμοὺς ὑπενεγκεῖν, ὡς ἱμετα μὴ δυνάμενος, εἰς μέσος τῶν ἐπιβουλευόντων παρα τραπῇ· καὶ οὕτως τοῦ σκοποῦ ὁ ἀλάστωρ ἐπιτύχῃ, Распознавание текста

ια. Τοῦτο οὖν τὸ γνώρισμα τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης, ἧς τὴν ἐντολὴν δι’ ὧν ἐπήγγελτο πεῖσαι αὐτὸν παραβῆναι μὴ δυνηθείς, τῆς εἰς τὸν πλησίον λοιπὸν ἀγάπης τὴν ἐντολήν, εἰς τὴν οἰκουμένην ἐλθόντα, διὰ τῶν παρανόμων Ἰουδαίων ἐνεργῶν, παραβαίνειν αὐτὸν δι’ ὧν ἐμηχανᾶτο ἠγωνίζετο. Τούτου χάριν διδάσκοντα αὐτὸν τὰς ὁδοὺς τῆς ζωῆς καὶ ἔργῳ ὑποδεικνύοντα τὴν οὐράνιον πολιτείαν, καὶ ἀνάστασιν νεκρῶν καταγγέλλοντα, καὶ ζωὴν αἰώνιον καὶ βασιλείαν οὐρανῶν τοῖς πιστεύουσιν ἐπαγγελλόμενον, τοῖς δὲ ἀπί-στοις κόλασιν αἰώνιον ἀπειλοῦντα, καὶ πρὸς βεβαίωσιν τῶν λεγομένων τὰς παραδόξους θεοσημίας ἐπιδεικνύμενον, καὶ εἰς πίστιν τοὺς ὄχλους προσκαλούμενον, συνεκίνει τοὺς παρανόμους Φαρισαίους καὶ Γραμματεῖς εἰς τὰς κατ’ αὐτοῦ ποικίλας ἐπιβουλάς· ἵνα τοὺς πειρασμοὺς ὑπενεγκεῖν, ὡς ᾤετο, μὴ δυνάμενος, εἰς μῖσος τῶν ἐπιβουλευόντων παρα-τραπῇ, καὶ οὕτως τοῦ σκοποῦ ὁ ἀλάστωρ ἐπιτύχῃ, παραβάτην τῆς ἐντολῆς τῆς εἰς τὸν πλησίον ἀγάπης [αὐτὸν] ἀποφήνας.

Respondissemes: fieri non potest ut eum qui alligit auctorque molestia ent, quis diligat, για Lamvis terrenis seculi rebus nuntiam remisisse videtur, nisi Domini scopum vere cognoverit. Sin autem illo donante nosse potuerit, studeatque ex ejus ratione ambulare, eum qui odio habeat et aligat, ex animo diligere poterit, ut et apostoli diligebant, qui illum cognovissent. 10. Tum frater: Rogo te, Pater, scire quisnama Domini scopus exstiterit. Ad quem senes: Si Domini scopum nose vis, solerter audi. Igitur Dominas noster Jesus Christus, cum Deus natura eset, ac per summam clementiam hominumque amore homo fieri dignatus 372 esset, natus ex muliere, sub lege factus est, ut auctor divinus Apostolus est; quo nimirum ut homo, mandati observaLione, veterem Adami maledictionem noxamque everteret. Cum itaque illi exploratum esset, totam legem ac prophetas in duobus legis mandatis pendere; hinc nimirum: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et proximum sicul teipsum; hæc a principio et in finem usque ex humana studuit ra tione servare. Qui autem a principio hominem seduxit, ejusque victoria mortis imperium (nempe diabolus) accepit, cum vidisset, quo tempore bapti smo tinctus est, Patris testimonio celebratum, com gnatumque Spiritum sanctum, qua homo erat, e coelis accepisse, atque in desertum ut ab eo tentaretur venisse, omwser in eum belli molem convertit, si forte hunc quoque inducere posset, ut terrena c mundi divinae dilectioni anteferret. Sciens itaque diabolus tria hæc esse, in quibus bumana cuncta vertuntur, cibos nimirum, pecunias videque claritatem, quibus etiam nunquam non hominem in perditionis barathrum solet detrudere, triplici hoc cuneo eum in deserto adortus est: quorum Domi nus victor effectus, diabolum retro jussit abire. 11. Hoc igitur Dei dilectionis insigne, cujus pra ceptum ut transgrederetur, cum nulla promissorum vi obtinere ab eo tentator potuisset; ut jam dilectionis proximi præceptum violaret in hominum frequentiam veniens, scelestissimorum Judæorum usus opera, cunctis artibus adnixus est. Idelrea igitur interim dum vias vitae doceret, ac cœlestis vitae disciplinam opere monstraret, resurrectionisque mortuorum præco, vitam æternam ac cœlorum regnum fidelibus promitteret, aternaque supplicia incredulis serio intentaret, atque ad certam doctrina Bdem, stupenda ac inaudita divina signa ederet, ac turbas ad Adem invitaret, nequissimos hominum Phariseos ac Scribas, ad varias in eum struendas insidias, concitabat: quo scilicet vim Team tentationum ferre non valens, ut quidem videbatur, in eorum qui sic eas necterent, odium verterel, atque in eum modum intentum finem scele- * Galat. 1, 4. * Matth. xx, 57. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων Αδυνατόν τινα ἀγαπῆσαι τον θλίβοντα, καν τῇ ύλη του κόσμου ἔδοξεν ἀπο τάξασθαι, ἐὰν μὴ τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου ἐν ἀλη εις γινώσκῃ· ἐὰν δὲ τοῦ Κυρίου αὐτῷ χαριζομέ του δυνηθή γνώναι, καὶ σπεύδη κατ' αὐτὸν περι πατεῖν, δύναται ἐκ καρδίας ἀγαπήσει τὸν μισοῦντα καὶ θλίβοντα, ὥσπερ καὶ οἱ ἀπόστολοι ἔγνωκότες Αγάπων. ι'. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς ὁ σκοπός τοῦ Κυρίω ἦν, παρακαλώ γνώναι, Πάτερ. Καὶ εἶπεν ὁ γέρων Ἐὰν τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου γνῶναι θέλης, συνετώς άκουσον. Ο οὖν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χρισ στός, φύσει θεὸς ὤν, καὶ ἄνθρωπος διὰ φιλανθρω πίαν γενέσθαι καταξιώσας, ἐκ γυναικὸς τεχθείς [Fr. alterηκε Μ. γεννηθείς], ὑπὸ νόμον ἐγένετο, κατὰ τὸν θεῖον Απόστολον - ένα ὡς ἄνθρωπος τὴν ἐντολὴν φυλάξας, τὴν ἀρχαίαν τοῦ ᾿Αδὰμ ἀνατρέψῃ κατάραν. Εἰδὼς οὖν ὁ Κύριος, ὅτι ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆ ται ἐν ταῖς δυσὶ τοῦ νόμου κρέμανται ἐντολαῖς, ἐν τῷ, Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν· ταῦτα ἀπ' ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους φυλάξαι άνθρω ποπρεπῶς ἔσπευσεν. Ὁ δὲ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἀπατήσας τὸν ἄνθρωπον, καὶ διὰ τοῦτο κράτος ἐσχηκὼς τοῦ θανάτ του, διάβολος, ἰδὼν αὐτὸν ἐπὶ τοῦ βαπτίσματος ὑπὸ τοῦ Πατρὸς μαρτυρούμενον, καὶ τὸ συγγενές ἅγιον Πνεῦμα ὡς ἄνθρωπον ἀπ᾿ οὐρανῶν δεχόμενον, καὶ εἰς τὴν ἔρημον πρὸς τὸ πειρασθῆναι ὑπ' αὐτοῦ ἐληλυ θόταν ὅλον αὐτοῦ τὸν πόλεμον κατ' αὐτοῦ συνεκρότει, εἴ πως δυνηθῇ καὶ αὐτὸν ποιῆσαι τὴν τοῦ κόσμου προτιμήσαι ὕλην τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης. Εἰδὼς οὖν ὁ διάβολος ὅτι τὰ τρία ταῦτά εἰσιν, ἐν οἷς πάντα δονεῖται τὰ ἀνθρώπινα [αί. πᾶν τὸ ἀνθρώπινον], βρώ ματα, λέγω, καὶ χρήματα, καὶ δόξα, δι' ὧν καὶ εἰς τὸ βάραθρον τῆς ἀπωλείας ἀεὶ κατήγαγε Γαί. κατ άγει. Fr. κατῆγε] τὸν ἄνθρωπον· εἰς ταῦτα τὰ τρία αὐτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐπείρασεν, ὧν ὁ Κύριος ἡμῶν κρείττων φανείς, εἰς τουπίσω χωρεῖν τῷ διαβόλη [αί. τὸν διάβολον] προσέταττε. κα'. Τούτο οὖν τὸ γνώρισμα τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης, ἧς τὴν ἐντολὴν δι' ὧν ἐπήγγελτο πεῖσαι αὐτὸν παρα δῆναι μὴ δυνηθεὶς, τῆς εἰς τὸν πλησίον λοιπὸν ἀγάτης τὴν ἐντολὴν, εἰς τὴν οἰκουμένην ἐλθόντα, διὰ τῶν παρανόμων Ἰουδαίων ἐνεργῶν, παραβαίνειν αὐτὸν δι' ὧν ἐμηχανᾶτο ἡγωνίζετο. Ταύτου χάριν διδάσκοντα αὐτὸν τὰς ὁδοὺς τῆς ζωῆς, καὶ ἔργῳ υποδεικνύοντα τὴν οὐράνιον πολιτείαν, καὶ ἀνάστα σιν νεκρῶν καταγγέλλοντα, καὶ ζωὴν αἰώνιον καὶ βασιλείαν οὐρανῶν τοῖς πιστεύουσιν ἐπαγγελλόμενον τοῖς δὲ ἀπίστοις κόλασιν αἰώνιον ἀπειλοῦντα, καὶ πρὸς βεβαίωσιν τῶν λεγομένων τὰς παραδόξους θεο σημίας ἐπιδεικνύμενον, καὶ εἰς πίστιν τοὺς ὄχλους προσκαλούμενον, συνεχίνει τους παρανόμους Φαρι σαίους καὶ Γραμματεῖς, εἰς τὰς κατ' αὐτοῦ ποικίλας ἐπιβουλάς· ἵνα τοὺς πειρασμοὺς ὑπενεγκεῖν, ὡς ἱμετα μὴ δυνάμενος, εἰς μέσος τῶν ἐπιβουλευόντων παρα τραπῇ· καὶ οὕτως τοῦ σκοποῦ ὁ ἀλάστωρ ἐπιτύχῃ, Распознавание текста

ιβ. Ὁ δὲ Κύριος, ἅτε Θεός, εἰδὼς αὐτοῦ τὰ ἐνθύμια, οὐ τοὺς ὑπ’ αὐτοῦ ἐνεργουμένους ἐμίσησε Φαρισαίους πῶς γάρ, φύσει ἀγαθὸς ὤν; ἀλλὰ διὰ τῆς εἰς αὐτοὺς ἀγάπης τὸν ἐνεργοῦντα ἠμύνετο· καὶ τοὺς μὲν ἐνεργουμένους, ἅτε δυναμένους μὴ ἐνεργεῖσθαι, ἑκουσίως δὲ τοῦ ἐνεργοῦντος διὰ ῥᾳθυμίαν ἀνεχομένους, ἐνουθέτει, ἤλεγχεν, ὠνείδιζεν, ἐτα-λάνιζεν, εὐεργετῶν οὐκ ἐπαύετο, βλασφημούμενος ἐμακροθύ-μει, πάσχων ὑπέμενε, πάντα τὰ τῆς ἀγάπης ἔργα εἰς αὐτοὺς ἐνεδείκνυτο· τὸν δὲ ἐνεργοῦντα, τῇ εἰς τοὺς ἐνεργουμένους φιλανθρωπίᾳ ἠμύνετο, ὦ παραδόξου πολέμου, ἀντὶ τοῦ μίσους τὴν ἀγάπην ἐπιδεικνύμενος, καὶ ἀγαθότητι βάλλων τὸν τῆς κακίας πατέρα. Τούτου χάριν τὰ τοσαῦτα κακὰ παρ’ αὐτῶν ὑπομείνας, μᾶλλον δὲ [ὡς] ἀληθέστερον εἰπεῖν, δι’ αὐτούς, μέχρι θανάτου ὑπὲρ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης ἀν-θρωποπρεπῶς ἠγωνίσατο· καὶ τὴν τελείαν νίκην κατὰ τοῦ διαβόλου ἀράμενος, τὸν στέφανον τῆς ἀναστάσεως ὑπὲρ ἡμῶν ἀνεδήσατο, καὶ οὕτως ὁ νέος Ἀδὰμ τὸν παλαιὸν ἀνενεώσατο. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὃ λέγει ὁ θεῖος Ἀπόστολος· τοῦτο φρονείσθω ἐν ὑμῖν, ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, κ. τ. ἑξ.

Respondissemes: fieri non potest ut eum qui alligit auctorque molestia ent, quis diligat, για Lamvis terrenis seculi rebus nuntiam remisisse videtur, nisi Domini scopum vere cognoverit. Sin autem illo donante nosse potuerit, studeatque ex ejus ratione ambulare, eum qui odio habeat et aligat, ex animo diligere poterit, ut et apostoli diligebant, qui illum cognovissent. 10. Tum frater: Rogo te, Pater, scire quisnama Domini scopus exstiterit. Ad quem senes: Si Domini scopum nose vis, solerter audi. Igitur Dominas noster Jesus Christus, cum Deus natura eset, ac per summam clementiam hominumque amore homo fieri dignatus 372 esset, natus ex muliere, sub lege factus est, ut auctor divinus Apostolus est; quo nimirum ut homo, mandati observaLione, veterem Adami maledictionem noxamque everteret. Cum itaque illi exploratum esset, totam legem ac prophetas in duobus legis mandatis pendere; hinc nimirum: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et proximum sicul teipsum; hæc a principio et in finem usque ex humana studuit ra tione servare. Qui autem a principio hominem seduxit, ejusque victoria mortis imperium (nempe diabolus) accepit, cum vidisset, quo tempore bapti smo tinctus est, Patris testimonio celebratum, com gnatumque Spiritum sanctum, qua homo erat, e coelis accepisse, atque in desertum ut ab eo tentaretur venisse, omwser in eum belli molem convertit, si forte hunc quoque inducere posset, ut terrena c mundi divinae dilectioni anteferret. Sciens itaque diabolus tria hæc esse, in quibus bumana cuncta vertuntur, cibos nimirum, pecunias videque claritatem, quibus etiam nunquam non hominem in perditionis barathrum solet detrudere, triplici hoc cuneo eum in deserto adortus est: quorum Domi nus victor effectus, diabolum retro jussit abire. 11. Hoc igitur Dei dilectionis insigne, cujus pra ceptum ut transgrederetur, cum nulla promissorum vi obtinere ab eo tentator potuisset; ut jam dilectionis proximi præceptum violaret in hominum frequentiam veniens, scelestissimorum Judæorum usus opera, cunctis artibus adnixus est. Idelrea igitur interim dum vias vitae doceret, ac cœlestis vitae disciplinam opere monstraret, resurrectionisque mortuorum præco, vitam æternam ac cœlorum regnum fidelibus promitteret, aternaque supplicia incredulis serio intentaret, atque ad certam doctrina Bdem, stupenda ac inaudita divina signa ederet, ac turbas ad Adem invitaret, nequissimos hominum Phariseos ac Scribas, ad varias in eum struendas insidias, concitabat: quo scilicet vim Team tentationum ferre non valens, ut quidem videbatur, in eorum qui sic eas necterent, odium verterel, atque in eum modum intentum finem scele- * Galat. 1, 4. * Matth. xx, 57. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων Αδυνατόν τινα ἀγαπῆσαι τον θλίβοντα, καν τῇ ύλη του κόσμου ἔδοξεν ἀπο τάξασθαι, ἐὰν μὴ τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου ἐν ἀλη εις γινώσκῃ· ἐὰν δὲ τοῦ Κυρίου αὐτῷ χαριζομέ του δυνηθή γνώναι, καὶ σπεύδη κατ' αὐτὸν περι πατεῖν, δύναται ἐκ καρδίας ἀγαπήσει τὸν μισοῦντα καὶ θλίβοντα, ὥσπερ καὶ οἱ ἀπόστολοι ἔγνωκότες Αγάπων. ι'. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδελφός· Καὶ τίς ὁ σκοπός τοῦ Κυρίω ἦν, παρακαλώ γνώναι, Πάτερ. Καὶ εἶπεν ὁ γέρων Ἐὰν τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου γνῶναι θέλης, συνετώς άκουσον. Ο οὖν Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χρισ στός, φύσει θεὸς ὤν, καὶ ἄνθρωπος διὰ φιλανθρω πίαν γενέσθαι καταξιώσας, ἐκ γυναικὸς τεχθείς [Fr. alterηκε Μ. γεννηθείς], ὑπὸ νόμον ἐγένετο, κατὰ τὸν θεῖον Απόστολον - ένα ὡς ἄνθρωπος τὴν ἐντολὴν φυλάξας, τὴν ἀρχαίαν τοῦ ᾿Αδὰμ ἀνατρέψῃ κατάραν. Εἰδὼς οὖν ὁ Κύριος, ὅτι ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆ ται ἐν ταῖς δυσὶ τοῦ νόμου κρέμανται ἐντολαῖς, ἐν τῷ, Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου, καὶ τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν· ταῦτα ἀπ' ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους φυλάξαι άνθρω ποπρεπῶς ἔσπευσεν. Ὁ δὲ ἀπ᾿ ἀρχῆς ἀπατήσας τὸν ἄνθρωπον, καὶ διὰ τοῦτο κράτος ἐσχηκὼς τοῦ θανάτ του, διάβολος, ἰδὼν αὐτὸν ἐπὶ τοῦ βαπτίσματος ὑπὸ τοῦ Πατρὸς μαρτυρούμενον, καὶ τὸ συγγενές ἅγιον Πνεῦμα ὡς ἄνθρωπον ἀπ᾿ οὐρανῶν δεχόμενον, καὶ εἰς τὴν ἔρημον πρὸς τὸ πειρασθῆναι ὑπ' αὐτοῦ ἐληλυ θόταν ὅλον αὐτοῦ τὸν πόλεμον κατ' αὐτοῦ συνεκρότει, εἴ πως δυνηθῇ καὶ αὐτὸν ποιῆσαι τὴν τοῦ κόσμου προτιμήσαι ὕλην τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης. Εἰδὼς οὖν ὁ διάβολος ὅτι τὰ τρία ταῦτά εἰσιν, ἐν οἷς πάντα δονεῖται τὰ ἀνθρώπινα [αί. πᾶν τὸ ἀνθρώπινον], βρώ ματα, λέγω, καὶ χρήματα, καὶ δόξα, δι' ὧν καὶ εἰς τὸ βάραθρον τῆς ἀπωλείας ἀεὶ κατήγαγε Γαί. κατ άγει. Fr. κατῆγε] τὸν ἄνθρωπον· εἰς ταῦτα τὰ τρία αὐτὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐπείρασεν, ὧν ὁ Κύριος ἡμῶν κρείττων φανείς, εἰς τουπίσω χωρεῖν τῷ διαβόλη [αί. τὸν διάβολον] προσέταττε. κα'. Τούτο οὖν τὸ γνώρισμα τῆς εἰς Θεὸν ἀγάπης, ἧς τὴν ἐντολὴν δι' ὧν ἐπήγγελτο πεῖσαι αὐτὸν παρα δῆναι μὴ δυνηθεὶς, τῆς εἰς τὸν πλησίον λοιπὸν ἀγάτης τὴν ἐντολὴν, εἰς τὴν οἰκουμένην ἐλθόντα, διὰ τῶν παρανόμων Ἰουδαίων ἐνεργῶν, παραβαίνειν αὐτὸν δι' ὧν ἐμηχανᾶτο ἡγωνίζετο. Ταύτου χάριν διδάσκοντα αὐτὸν τὰς ὁδοὺς τῆς ζωῆς, καὶ ἔργῳ υποδεικνύοντα τὴν οὐράνιον πολιτείαν, καὶ ἀνάστα σιν νεκρῶν καταγγέλλοντα, καὶ ζωὴν αἰώνιον καὶ βασιλείαν οὐρανῶν τοῖς πιστεύουσιν ἐπαγγελλόμενον τοῖς δὲ ἀπίστοις κόλασιν αἰώνιον ἀπειλοῦντα, καὶ πρὸς βεβαίωσιν τῶν λεγομένων τὰς παραδόξους θεο σημίας ἐπιδεικνύμενον, καὶ εἰς πίστιν τοὺς ὄχλους προσκαλούμενον, συνεχίνει τους παρανόμους Φαρι σαίους καὶ Γραμματεῖς, εἰς τὰς κατ' αὐτοῦ ποικίλας ἐπιβουλάς· ἵνα τοὺς πειρασμοὺς ὑπενεγκεῖν, ὡς ἱμετα μὴ δυνάμενος, εἰς μέσος τῶν ἐπιβουλευόντων παρα τραπῇ· καὶ οὕτως τοῦ σκοποῦ ὁ ἀλάστωρ ἐπιτύχῃ, Распознавание текста

PG 90:921ιγ. Οὗτος οὖν ἦν ὁ σκοπὸς τοῦ Κυρίου, ἵνα τῷ μὲν Πατρὶ ὑπακούσῃ μέχρι θανάτου ὡς ἄνθρωπος ὑπὲρ ἡμῶν, φυλάττων τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης, τὸν δὲ διάβολον ἀμύνηται τῷ πάσχειν ὑπ’ αὐτοῦ, διὰ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ ἐνερ-γουμένων Γραμματέων καὶ Φαρισαίων· καὶ οὕτως ἐνί-κησε τῷ νικᾶσθαι ἑκουσίως τὸν νικᾷν ἐλπίσαντα, καὶ τὸν κόσμον ἐρρύσατο τῆς αὐτοῦ δυναστείας. Τοῦτον τὸν τρό-πον ὁ Χριστὸς ἐξ ἀσθενίας ἐσταυρώθη· δι’ ἧς ἀσθενείας τὸν θάνατον ἐνέκρωσε καὶ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου κατήργησε. Τοῦτον τὸν τρόπον καὶ ὁ Παῦλος ἐν ἑαυτῷ ἠσθένει καὶ ἐκαυχᾶτο ἐν ταῖς ἀσθενείαις, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐν αὐτῷ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.

LIBER ASCETICUS. παραβάτην τῆς ἐντολῆς τῆς εἰς τὸν πλησίον ἀγάπης stissimus obtineret, qui dilectionis proximi violate ἀποφήνας. reum tandem effecisset. ιβ'. Ο δὲ Κύριος, ἅτε Θεὸς, εἰδὼς αὐτοῦ τὰ ἐνθύμια, 12. Dominus autem, qui ut Deus illius cogitatus οὐ τοὺς ὑπ' αὐτοῦ ἐνεργουμένους ἐμίσησε Φαρισαίους ac consilia non nesciret, 373 allatos ab eo Pha- (πῶς γὰρ φύσει ἀγαθὸς ὤν;), ἀλλὰ διὰ τῆς εἰς αὐτοὺς rismos nihil odio prosecutus est: quomodo enim ἀγάπης, τὸν ἐνεργοῦντα ἡμύνετο· καὶ τοὺς μὲν qui natura bonus esset? sed, qua eos dilectione proἐνεργουμένους, ἅτε δυναμένους μὴ ἐνεργεῖσθαι· sequebatur, allautem eos ulciscebatur. Ac quidem ἑκουσίως δὲ τοῦ ἐνεργοῦντος διὰ ῥαθυμίαν ἀνεχομεν recipientes allatum, ut quibus liberum esset non νους, ἐνουθέτει, ήλεγχεν, ὠνείδιζεν, ἐταλάνιζεν, εὖ- recipere, sponteque sua per socordiam, aflantem εργετῶν οὐκ ἐπαύετο, βλασφημούμενος ἐμακροθύμει, sustinerent, corripiebat, arguebat, exprobrabal, πάσχων ὑπέμενε, πάντα τὰ τῆς ἀγάπης ἔργα εἰς deplorabat, demerendi nullum finem faciebat: maαὐτοὺς ἐνεδείκνυτο· τὸν δὲ ἐνεργοῦντα, τῇ εἰς τοὺς ledictis appetitus, leviter ferebat, irrogata sustineἐνεργουμένους φιλανθρωπίᾳ ἡμύνετο· ὦ παραδόξου bat mala, nulla non dilectionis opera in eos exhiπολέμου! ἀντὶ τοῦ μίσους, τὴν ἀγάπην ἐπιδεικνύ- bebat: in allantem, humaniore sensu in eos quos μενος, καὶ ἀγαθότητι βάλλων τὸν τῆς κακίας πατέρα. allaret, ultor sæviebat (ο inauditam belli ratioΤούτου χάριν τὰ τοσαῦτα κακὰ παρ' αὐτῶν ὑπο- nem f), qui nempe odii loco dilectionem exhiberet, μείνας, μᾶλλον δὲ ἀληθέστερον εἰπεῖν, δι' αὐτοὺς, vitiique parentem ac malitia, bonitate caderet. μέχρι θανάτου ὑπὲρ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης ἀνθρω- Idcirco tanta ab eis, sive (ut verius loquar) illoποπρεπῶς ἡγωνίσατο· καὶ τὴν τελείαν νίκην κατὰ rum causa, perpessus mala, ad mortem usque pro τοῦ διαβόλου ἀράμενος, τὸν στέφανον τῆς ἀναστάσεως dilectionis mandato concertavit, perfectaque de ὑπὲρ ἡμῶν ἀνεδήσατο· καὶ οὕτως ὁ νέος ᾿Αδάμ, τὸν diabolo parta victoria, nostri munere resurrectioπαλαιὸν ἀνενεώσατο. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ λέγει ὁ θεῖος nis coronam reportavit: idque cum modum, novus *Απόστολος - Τοῦτο φρονείσθω ἐν ὑμῖν, δ καὶ ἐν Adam, veterem reparavit. Idque est quod sit diviΧριστῷ Ἰησοῦ κ. τ. ἐξ. nus Apostolus: Hoc sentite in vobis, quod et in Christo Jesu ", et quae sequuntur. ιγ'. Οὗτος οὖν ἦν ὁ σκοπὸς τοῦ Κυρίου, ἵνα τῷ μὲν Πατρὶ ὑπακούσῃ μέχρι θανάτου ὡς ἄνθρωπος ὑπὲρ ἡμῶν, φυλάττων τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης· τὸν δὲ διάβολον ἀμύνηται τῷ πάσχειν ὑπ' αὐτοῦ, διὰ τῶν ὑπ' αὐτοῦ ἐνεργουμένων Γραμματέων καὶ Φαρισαίων καὶ οὕτως ἐνίκησε τῷ νικᾶσθαι ἐκουσίως, τὸν νικάν – ἐλπίσαντα, καὶ τὸν κόσμον ἐῤῥύσατο τῆς αὐτοῦ δυναστείας. Τοῦτον τὸν τρόπον ὁ Χριστὸς ἐξ ἀσθενείας ἐσταυρώθη· δι' ἧς ἀσθενείας τὸν θάνατον ἐνέκρωσε, καὶ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου κατήργησε, Τοῦτον τὸν τρόπον καὶ ὁ Παῦλος ἐν ἑαυτῷ ἠσθένει, καὶ ἐκαυχᾶτο ἐν ταῖς ἀσθενείαις, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐν αὐτῷ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ. 13. Hunc ergo Dominus scopum sibi constitutum voluit, ut Patri quidem ad mortem usque ut homo pro nobis obediens foret, servando dilectionis praeceptum; diabolum vero ulcisceretur, ab co mala perpetiendo, illorum opera, qui ejus allata agerentur (Scribarum scilicet et Pharisæorum): atque ita qua sponte vinceretur, pollicentem sibi victorian vicit, exque illius potentia mundum liberavit. In hanc modum Christus ex infrmitate in crucem sublatus est "; eaque infirmitate mortem exstinxit, ac eum, qui mortis habebat imperium, dextruxit ". In hunc modum et Paulus in se ipse infirmus, gloriabatur in infirmitatibus, ut inhabitaret in eo virtus Christi ". 15. Ταύτης τῆς νίκης τὸν τρόπον μαθὼν, ἔλεγεν 14. Hujus victoriae modum exploratam habens, Ἐφεσίοις γράφων· Οὐκ ἔστιν ὑμῖν ἡ πόλη προς in hae verba ad Ephesios scribebat: Non est nobis αἷμα καὶ σάρκα· ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχὰς, πρὸς τὰς colluctatio adversus carnem et sanguinem, sed ad ἐξουσίας, καὶ τὰ ἑξῆς. Τόν τε θώρακα τῆς δικαιο- versus principatus et potestates ", et quæ sequunσύνης ἀναλαβεῖν φησι, καὶ τὴν περικεφαλαίαν ἐλ- tur; jubetque ut justitive thoracem assumant, spεί πίδος, καὶ τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, καὶ τὴν μάχαιραν galeam, scutum fidei, gladium spiritus ", ut omnia τοῦ πνεύματος, ἵνα δυνηθῶσι πάντα τὰ βέλη τοῦ που tela nequissimi ignea exstinguere valeant, quibus νεροῦ τὰ πεπυρωμένα αδέσαι, οἱ πρὸς τοὺς ἀοράτους adversus hostes invisibiles bellum istud incumbit. ἐχθροὺς τὸν πόλεμον ἔχοντες· ἔργῳ [Fr. al. M. Νού. Rebus autem luctæ modum ostendens, aiebat: Ego ἔργοις] δὲ τὸν τρόπον τῆς πάλης ἐπιδεικνύμενος, igitur sic curro, non quasi in incertum: sic pugno, nΟΝ ἔλεγεν· Ἐγὼ οὖν οὕτως τρέχω, ὡς οὐκ ἀδήλως· quasi 374 aerem verberans: sed castigo corpus οὕτως πυκτεύω, ὡς οὐκ ἀέρα δαίρων· ἀλλ' ὑπο- meum el in servitutem redigo, ne forte cum aliis præπιάζω μου τὸ σῶμα καὶ δουλαγωγώ, μήπως ἄλ. dicaverim, ipse reprobus eficiar w. Et iterum: λοις κηρύξας, αὐτὸς ἀδόκιμος γένωμαι. Καὶ πά- Usque in hanc horam et crurimus et sitimus et nudi λιν· ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶν sumus, et colaphis cadimur u. Rursusque: In laμεν καὶ γυμνητεύομεν, καὶ κολαφιζόμεθα. Καὶ bore et ærumna; in vigiliis multis, in frigore et nuπάλιν· Ἐν κόπῳ καὶ μόχθῳ· ἐν ἀγρυπνίαις πολ- ditate; prater illa qua sunt extrinsecus. λάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι, χωρὶς τῶν παρεκτός. Philipp. 11, 5. "I Cor. xin, 4. "Hebr. n, 14. "II Cor. xv, 9. Ephes. VI, 12. ibid. 44, 13. Cor. ix, 26, 27. "I Cor. iv, 11. "II Cor. xi, 27. Распознавание текста

ιδ. Ταύτης τῆς νίκης τὸν τρόπον μαθών, ἔλεγεν Ἐφε-σίοις γράφων· Οὐκ ἔστιν ὑμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα· ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, καὶ τὰ ἑξῆς. Τόν τε θώρακα τῆς δικαιοσύνης ἀναλαβεῖν φησι, καὶ τὴν περικε-φαλαίαν ἐλπίδος, καὶ τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, καὶ τὴν μάχαι-ραν τοῦ πνεύματος, ἵνα δυνηθῶσι πάντα τὰ βέλη τοῦ πο-νηροῦ τὰ πεπυρωμένα σβέσαι, οἱ πρὸς τοὺς ἀοράτους ἐχθροὺς τὸν πόλεμον ἔχοντες· ἔργῳ δὲ τὸν τρόπον τῆς πάλης ἐπι-δεικνύμενος ἔλεγεν· Ἐγὼ οὖν οὕτως τρέχω, ὡς οὐκ ἀδή-λως· οὕτως πυκτεύω, ὡς οὐκ ἀέρα δαίρων· ἀλλ’ ὑποπιάζω μου τὸ σῶμα καὶ δουλαγωγῶ, μήπως ἄλλοις κηρύξας αὐτὸς ἀδόκιμος γένωμαι. Καὶ πάλιν· Ἄχρι τῆς ἄρτι ὤρας καὶ πει-νῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν, καὶ κολαφιζόμεθα. Καὶ πάλιν· Ἐν κόπῳ καὶ μόχθῳ· ἐν ἀγρυπνίαις πολλάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι, χωρὶς τῶν παρεκτός.

LIBER ASCETICUS. παραβάτην τῆς ἐντολῆς τῆς εἰς τὸν πλησίον ἀγάπης stissimus obtineret, qui dilectionis proximi violate ἀποφήνας. reum tandem effecisset. ιβ'. Ο δὲ Κύριος, ἅτε Θεὸς, εἰδὼς αὐτοῦ τὰ ἐνθύμια, 12. Dominus autem, qui ut Deus illius cogitatus οὐ τοὺς ὑπ' αὐτοῦ ἐνεργουμένους ἐμίσησε Φαρισαίους ac consilia non nesciret, 373 allatos ab eo Pha- (πῶς γὰρ φύσει ἀγαθὸς ὤν;), ἀλλὰ διὰ τῆς εἰς αὐτοὺς rismos nihil odio prosecutus est: quomodo enim ἀγάπης, τὸν ἐνεργοῦντα ἡμύνετο· καὶ τοὺς μὲν qui natura bonus esset? sed, qua eos dilectione proἐνεργουμένους, ἅτε δυναμένους μὴ ἐνεργεῖσθαι· sequebatur, allautem eos ulciscebatur. Ac quidem ἑκουσίως δὲ τοῦ ἐνεργοῦντος διὰ ῥαθυμίαν ἀνεχομεν recipientes allatum, ut quibus liberum esset non νους, ἐνουθέτει, ήλεγχεν, ὠνείδιζεν, ἐταλάνιζεν, εὖ- recipere, sponteque sua per socordiam, aflantem εργετῶν οὐκ ἐπαύετο, βλασφημούμενος ἐμακροθύμει, sustinerent, corripiebat, arguebat, exprobrabal, πάσχων ὑπέμενε, πάντα τὰ τῆς ἀγάπης ἔργα εἰς deplorabat, demerendi nullum finem faciebat: maαὐτοὺς ἐνεδείκνυτο· τὸν δὲ ἐνεργοῦντα, τῇ εἰς τοὺς ledictis appetitus, leviter ferebat, irrogata sustineἐνεργουμένους φιλανθρωπίᾳ ἡμύνετο· ὦ παραδόξου bat mala, nulla non dilectionis opera in eos exhiπολέμου! ἀντὶ τοῦ μίσους, τὴν ἀγάπην ἐπιδεικνύ- bebat: in allantem, humaniore sensu in eos quos μενος, καὶ ἀγαθότητι βάλλων τὸν τῆς κακίας πατέρα. allaret, ultor sæviebat (ο inauditam belli ratioΤούτου χάριν τὰ τοσαῦτα κακὰ παρ' αὐτῶν ὑπο- nem f), qui nempe odii loco dilectionem exhiberet, μείνας, μᾶλλον δὲ ἀληθέστερον εἰπεῖν, δι' αὐτοὺς, vitiique parentem ac malitia, bonitate caderet. μέχρι θανάτου ὑπὲρ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης ἀνθρω- Idcirco tanta ab eis, sive (ut verius loquar) illoποπρεπῶς ἡγωνίσατο· καὶ τὴν τελείαν νίκην κατὰ rum causa, perpessus mala, ad mortem usque pro τοῦ διαβόλου ἀράμενος, τὸν στέφανον τῆς ἀναστάσεως dilectionis mandato concertavit, perfectaque de ὑπὲρ ἡμῶν ἀνεδήσατο· καὶ οὕτως ὁ νέος ᾿Αδάμ, τὸν diabolo parta victoria, nostri munere resurrectioπαλαιὸν ἀνενεώσατο. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ λέγει ὁ θεῖος nis coronam reportavit: idque cum modum, novus *Απόστολος - Τοῦτο φρονείσθω ἐν ὑμῖν, δ καὶ ἐν Adam, veterem reparavit. Idque est quod sit diviΧριστῷ Ἰησοῦ κ. τ. ἐξ. nus Apostolus: Hoc sentite in vobis, quod et in Christo Jesu ", et quae sequuntur. ιγ'. Οὗτος οὖν ἦν ὁ σκοπὸς τοῦ Κυρίου, ἵνα τῷ μὲν Πατρὶ ὑπακούσῃ μέχρι θανάτου ὡς ἄνθρωπος ὑπὲρ ἡμῶν, φυλάττων τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης· τὸν δὲ διάβολον ἀμύνηται τῷ πάσχειν ὑπ' αὐτοῦ, διὰ τῶν ὑπ' αὐτοῦ ἐνεργουμένων Γραμματέων καὶ Φαρισαίων καὶ οὕτως ἐνίκησε τῷ νικᾶσθαι ἐκουσίως, τὸν νικάν – ἐλπίσαντα, καὶ τὸν κόσμον ἐῤῥύσατο τῆς αὐτοῦ δυναστείας. Τοῦτον τὸν τρόπον ὁ Χριστὸς ἐξ ἀσθενείας ἐσταυρώθη· δι' ἧς ἀσθενείας τὸν θάνατον ἐνέκρωσε, καὶ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου κατήργησε, Τοῦτον τὸν τρόπον καὶ ὁ Παῦλος ἐν ἑαυτῷ ἠσθένει, καὶ ἐκαυχᾶτο ἐν ταῖς ἀσθενείαις, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐν αὐτῷ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ. 13. Hunc ergo Dominus scopum sibi constitutum voluit, ut Patri quidem ad mortem usque ut homo pro nobis obediens foret, servando dilectionis praeceptum; diabolum vero ulcisceretur, ab co mala perpetiendo, illorum opera, qui ejus allata agerentur (Scribarum scilicet et Pharisæorum): atque ita qua sponte vinceretur, pollicentem sibi victorian vicit, exque illius potentia mundum liberavit. In hanc modum Christus ex infrmitate in crucem sublatus est "; eaque infirmitate mortem exstinxit, ac eum, qui mortis habebat imperium, dextruxit ". In hunc modum et Paulus in se ipse infirmus, gloriabatur in infirmitatibus, ut inhabitaret in eo virtus Christi ". 15. Ταύτης τῆς νίκης τὸν τρόπον μαθὼν, ἔλεγεν 14. Hujus victoriae modum exploratam habens, Ἐφεσίοις γράφων· Οὐκ ἔστιν ὑμῖν ἡ πόλη προς in hae verba ad Ephesios scribebat: Non est nobis αἷμα καὶ σάρκα· ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχὰς, πρὸς τὰς colluctatio adversus carnem et sanguinem, sed ad ἐξουσίας, καὶ τὰ ἑξῆς. Τόν τε θώρακα τῆς δικαιο- versus principatus et potestates ", et quæ sequunσύνης ἀναλαβεῖν φησι, καὶ τὴν περικεφαλαίαν ἐλ- tur; jubetque ut justitive thoracem assumant, spεί πίδος, καὶ τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, καὶ τὴν μάχαιραν galeam, scutum fidei, gladium spiritus ", ut omnia τοῦ πνεύματος, ἵνα δυνηθῶσι πάντα τὰ βέλη τοῦ που tela nequissimi ignea exstinguere valeant, quibus νεροῦ τὰ πεπυρωμένα αδέσαι, οἱ πρὸς τοὺς ἀοράτους adversus hostes invisibiles bellum istud incumbit. ἐχθροὺς τὸν πόλεμον ἔχοντες· ἔργῳ [Fr. al. M. Νού. Rebus autem luctæ modum ostendens, aiebat: Ego ἔργοις] δὲ τὸν τρόπον τῆς πάλης ἐπιδεικνύμενος, igitur sic curro, non quasi in incertum: sic pugno, nΟΝ ἔλεγεν· Ἐγὼ οὖν οὕτως τρέχω, ὡς οὐκ ἀδήλως· quasi 374 aerem verberans: sed castigo corpus οὕτως πυκτεύω, ὡς οὐκ ἀέρα δαίρων· ἀλλ' ὑπο- meum el in servitutem redigo, ne forte cum aliis præπιάζω μου τὸ σῶμα καὶ δουλαγωγώ, μήπως ἄλ. dicaverim, ipse reprobus eficiar w. Et iterum: λοις κηρύξας, αὐτὸς ἀδόκιμος γένωμαι. Καὶ πά- Usque in hanc horam et crurimus et sitimus et nudi λιν· ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶν sumus, et colaphis cadimur u. Rursusque: In laμεν καὶ γυμνητεύομεν, καὶ κολαφιζόμεθα. Καὶ bore et ærumna; in vigiliis multis, in frigore et nuπάλιν· Ἐν κόπῳ καὶ μόχθῳ· ἐν ἀγρυπνίαις πολ- ditate; prater illa qua sunt extrinsecus. λάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι, χωρὶς τῶν παρεκτός. Philipp. 11, 5. "I Cor. xin, 4. "Hebr. n, 14. "II Cor. xv, 9. Ephes. VI, 12. ibid. 44, 13. Cor. ix, 26, 27. "I Cor. iv, 11. "II Cor. xi, 27. Распознавание текста

PG 90:923ιε. Καὶ ταύτην μὲν τὴν πάλην πρὸς τοὺς [τὰς] ἡδονὰς ἐν τῇ σαρκὶ ἐνεργοῦντας ἐπάλαιε δαίμονας διὰ τῆς ἀσθενείας τοῦ ἰδίου σώματος αὐτοὺς ἐπελαύνων· πρὸς δὲ τοὺς εἰς μῖσος πολεμοῦντας καὶ διὰ τοῦτο τοὺς τῶν ἀνθρώπων ἀμελεστέρους κατὰ τῶν εὐσεβῶν κινοῦντας, ἵνα δι’ αὐτῶν πειραζόμενοι αὐτοὺς μισήσωσι καὶ τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγά-πης παραβῶσι, πάλιν τὸν τρόπον τῆς νίκης ἔργοις ἡμῖν ὑποδεικνύων ἔλεγεν· Λοιδορούμενοι, εὐλογοῦμεν· διωκό-μενοι, ἀνεχόμεθα· βλασφημούμενοι, παρακαλοῦμεν· ὡσπερ-εὶ καθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. Οἱ μὲν γὰρ δαίμονες διὰ τοῦτο λοιδορεῖν καὶ βλασφημεῖν καὶ διώκειν ὑπέβαλλον, ἵνα εἰς μῖσος τοῦ λοιδοροῦντος καὶ βλασφημοῦντος καὶ διώκοντος αὐτὸν κινήσωσι, τὸν σκοπὸν εἰς τὴν παράβασιν τῆς ἐντο-λῆς τῆς ἀγάπης ἔχοντες. Ὁ δὲ Ἀπόστολος μὴ ἀγνοῶν τὰ νοήματα αὐτῶν τοὺς λοιδοροῦντας ηὐλόγει, καὶ τῶν διω-κόντων ἀνείχετο, καὶ τοὺς βλασφημοῦντας παρεκάλει τῶν μὲν ταῦτα ἐνεργούντων ἀποστῆναι δαιμόνων, τῷ δὲ ἀγαθῷ οἰκειωθῆναι Θεῷ· τοὺς δὲ ταῦτα ἐνεργοῦντας δαίμονας τούτῳ τῷ τρόπῳ τῆς πάλης ἠμύνετο, ἐν τῷ ἀγαθῷ ἀεὶ νικῶν τὸ κακόν, κατὰ τὴν μίμησιν τοῦ Σωτῆρος, καὶ οὕτως ὅλον τὸν κόσμον τῶν δαιμόνων ἀποστήσαντες τῷ Θεῷ ᾠκείωσαν, αὐτός τε καὶ οἱ λοιποὶ Ἀπόστολοι, διὰ ἥττης νικήσαντες τοὺς νικᾷν ἐλπίσαντας. Ἐὰν οὖν καὶ σύ, Ἀδελφέ, τοῦτον κρατήσῃς τὸν σκοπόν, δύνασαι καὶ σὺ τοὺς μισοῦν-τας ἀγαπᾷν· εἰ δὲ μή γε, ἄλλως ἀμήχανον.

15. Atque hanc quidem luctam colluctatus est ndversus damones voluptatum in carne incentores, oljecta sui corporis infirmitate eos fugans: adversus autem eos qui pugnae arce suscepta odin suscitant, eamque ob rem, qui segniores animis sint, adversus pios homines concitant; ut illis tentanti bus animis fatiscentes ipsos odio habeant, indeque rci violati dilectionis mandati flant; victoriae modum rebus ipsis monstrans, aiebat: Maledicimur, et benedicimus; persecutionem patimur, et sustinemus; blasphemamur, et obsecramus: tanquam piacula mundi facti sumus, omnium rejectamentum usque in hunc diem ". Nam damones quidem, idcirco dicacitate mordere, conviciis petere, persequi suadebant, ut in mordentis, conviciantis, persequentis odium, apostolicum pectus incitarent; eo nimirum fine, ut violati dilectionis mandati reum peragerent; Apostolus vero quo illorum consilia spectarent, non ignorans, dicacibus, benedictionis verba rependebat; persequentes sustinebat; conviciis petentes obsecrabat; ut nimirum a damonibus, qui talium actores, essent, sese abjungerent, ac cum benignissimo Deo necessitudinem inirent: horumque incentores dæmones luctæ hoc genere collidebat, malum in bono ", Salvatoris exemplo, semper vincens. Inque hunc modum ipse pariter ac reliqui apostoli totum mundum a dæmonibus abjunctum, Deo conciliarunt; suo ipsi occasu ac clade, illorum victores, qui certa sibi spe victoriam ariolabantur. Ergo tu quoque, frater, hunc scopum si tenueris, poteris et ipse inimicos diligere; sin autem non, nulla id ratione præstare poteris. 16. Aitque frater: Sic revera est, Pater, et pon aliter, ac locutus es: eamque ob rem Dominus cum a Judais maledictis peteretur, colaphis crederetur, atque alia ab eis pateretur, sustinebat, miserationis affectu in eos motus, velut qui imprudentes facerent ac errore seducti essent. Unde et in cruce dicebat: Pater, dimitte illis, quia nesciunt quid faciunt *: 375 diaboli autem et principum ejus vaferrimam mentem fraudemque in cruce triumphans: pro dilectionis mandato, uti dixisti, ad mortem usque adversus illos certans, nobisque tribuens de illis victoriam, ac mortis destructo imperio, suam in vitae munus resurrectionem donavit universo mundo. Verum ora pro me, Pater, ut perfecte Domini scopum ejusque apostolorum intelligere valeam; possimque vigili ac sobrio esse animo, cum tentationes appetierint, nec diaboli ejusque dæmonum nescire consilia. 17. Respondit senex: Si ea quae dicta sunt lecum animo jugiter recolas, poteris non nescire: sed et si intelligas, qua ipse ratione tentaris, ea quoque tentari fratrem tuum; atque ei quidem ignoscas, qui tentetur.: tentatori autem, qui in ejus qui tentatur odium propellere vult, resistas, nec fraudulento ejus consilio morem gesseris lloc enim est ιε'. Καὶ ταύτην μὲν τὴν πάλην, πρὸς τοὺς ἡδονὰς ἐν τῇ σαρκὶ ἐνεργοῦντας ἐπάλαις δαίμονας διὰ τῆς ασθενείας τοῦ ἰδίου σώματος αὐτοὺς ἐπελαύνων· πρὸς δὲ τοὺς εἰς μέσος πολεμοῦντας, καὶ διὰ τοῦτο τοὺς τῶν ἀνθρώπων ἀμελεστέρους κατὰ τῶν εὐσεβῶν κινοῦντας, ἵνα δι' αὐτῶν πειραζόμενοι, αὐτοὺς μια σήσωσι, καὶ τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης παραβῶσι πάν λιν τὸν τρόπον τῆς νίκης ἔργοις ἡμῖν ὑποδεικνύων, ἔλεγεν· Λοιδορούμενοι, εὐλογοῦμεν· διωκόμενοι, ἀνεχόμεθα· βλασφημούμενοι, παρακαλούμεν· ώσπερεί καθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάν των περίψημα έως ἄρτι. Οἱ μὲν γὰρ δαίμονες, διὰ τοῦτο λοιδορεῖν καὶ βλασφημεῖν καὶ διώκειν ὑπέβαλ λον, ἵνα εἰς μίσος τοῦ λοιδοροῦντος καὶ βλασφημοῦν. τος καὶ διώκοντος αὐτὸν κινήσωσι· τὸν σκοπὸν εἰς τὴν παράβασιν τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης ἔχοντες. Ὁ δὲ ᾿Απόστολος μὴ ἀγνοῶν τὰ νοήματα αὐτῶν, τοὺς λοιδοροῦντας ηυλόγει, καὶ τῶν διωκόντων ἠνείχετο, καὶ τοὺς βλασφημοῦντας παρεκάλει, τῶν μὲν ταῦτα ενεργούντων ἀποστῆναι δαιμόνων, τῷ δὲ ἀγαθῷ οἱ κειωθῆναι Θεῷ· τοὺς δὲ ταῦτα ἐνεργοῦντας δαίμονας, τεύτῳ τῷ τρόπῳ τῆς πάλης ἡμύνετο, ἐν τῷ ἀγαθῷ ἀεὶ νικῶν τὸ κακὸν, κατὰ τὴν μίμησιν τοῦ Σωτῆρος, καὶ οὕτως ὅλον τὸν κόσμον τῶν δαιμόνων ἀποστήσαν. τες τῷ θεῷ ἐκείωσαν, αὐτός τε καὶ οἱ λοιποὶ ἀπό στολοι, διὰ ἥττης νικήσαντες τοὺς νικᾶν ἐλπίσαντας [al. καὶ κρατήσαντες, τοὺς κρατεῖν ἐλπ. Fr. νικήσαντες, τοὺς κρατεῖν ἐθέλοντας]. Ἐὰν οὖν καὶ σὺ, Αδελφέ, τοῦτον κρατήσῃς τὸν σκοπόν, δύνασαι και σὺ τοὺς μισοῦντας ἀγαπᾶν· εἰ δὲ μή γε, ἄλλως ἀμή. χάνον. εϛ΄. Καὶ ὁ ἀδελφὸς εἶπεν· Επ' ἀληθείας, Πάτερ, ούτως ἐστὶ καὶ οὐκ ἄλλως· καὶ διὰ τοῦτο ὁ Κύριος βλαστ φημούμενος καὶ κολαφιζόμενος, καὶ τὰ ἄλλα πάσχων, ἅπερ ἔπαθεν ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἡνείχετο, ἐκείνοις μὲν συμπάσχων ὡς ἀγνοοῦσι καὶ πεπλανημένοις· διὸ καὶ ἔλεγεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· Πάτερ, άφες αὐτοῖς, ὅτι οὐκ [al. οὐ γὰρ] οἴδασι τι ποιοῦσι· τοῦ δὲ διαβόλου καὶ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ θριαμβεύων τὴν παρ ουργίαν καὶ τὴν ἀπάτην ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ὑπὲρ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης, καθὼς εἶπας, μέχρι θανάτου πρὸς αὐτοὺς ἀγωνισάμενος, καὶ τὴν κατ' αὐτῶν νίκην ἡμῖν χαρισάμενος· καὶ τοῦ θανάτου καταλύσας τὸ κράτος, τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ εἰς ζωὴν παντὶ τῷ κά σμιν ἐδωρήσατο. Αλλ' εὔχου ὑπὲρ ἐμοῦ, Πάτερ, ἵνα τελείως ἐξισχύσω γνώναι τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ· καὶ δυνηθῶ νήφειν ἐν τοῖς καιροῖς τῶν πειρασμῶν, καὶ μὴ ἀγνοεῖν τὰ νοή ματα τοῦ διαβόλου καὶ τῶν δαιμόνων αὐτοῦ. τζ'. Καὶ ὁ γέρων ἀποκριθεὶς, εἶπεν· Ἐὰν τῶν προειρημένων ἔχεις ἀεὶ τὴν μελέτην, δύνασαι μὴ ἀγνοεῖν. ᾿Αλλὰ καὶ ἐὰν συνιῇς, ὅτι ὥσπερ σὺ πειράζῃ, οὕτως καὶ ὁ ἀδελφός σου πειράζεται· καὶ τῷ μὲν πειραζο μένῳ συγγινώσκεις, τῷ δὲ πειράζοντι θέλοντί σε εἰς μέσος ἀγαγεῖν τοῦ πειραζομένου ἀντιστῇς, μὴ ὑπ ακούων αὐτοῦ τῷ μηχανήματι. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ "I Cor. iv, 12, 15. Rom. A, 21. Luc. xxm, 54. Распознавание текста AK/FR

ι. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπεν· Ἐπ’ ἀληθείας, Πάτερ, οὕτως ἐστὶ καὶ οὐκ ἄλλως· καὶ διὰ τοῦτο ὁ Κύριος βλασφημούμενος καὶ κολαφιζόμενος καὶ τὰ ἄλλα πάσχων, ἅπερ ἔπαθεν ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἀνείχετο, ἐκείνοις μὲν συμπάσχων ὡς ἀγνοοῦ-σι καὶ πεπλανημένοις· διὸ καὶ ἔλεγεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, ὅτι οὐκ οἴδασι τί ποιοῦσι· τοῦ δὲ διαβόλου καὶ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ θριαμβεύων τὴν πανουργίαν καὶ τὴν ἀπάτην ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ὑπὲρ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης, καθ-ὼς εἶπας, μέχρι θανάτου πρὸς αὐτοὺς ἀγωνισάμενος, καὶ τὴν κατ’ αὐτῶν νίκην ἡμῖν χαρισάμενος καὶ τοῦ θανάτου κατα-λύσας τὸ κράτος, τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ εἰς ζωὴν παντὶ τῷ κόσμῳ ἐδωρήσατο. Ἀλλ’ εὔχου ὑπὲρ ἐμοῦ, Πάτερ, ἵνα τελείως ἐξισχύσω γνῶναι τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων αὐτοῦ, καὶ δυνηθῶ νήφειν ἐν τοῖς καιροῖς τῶν πειρασμῶν, καὶ μὴ ἀγνοεῖν τὰ νοήματα τοῦ διαβόλου καὶ τῶν δαιμόνων αὐτοῦ.

15. Atque hanc quidem luctam colluctatus est ndversus damones voluptatum in carne incentores, oljecta sui corporis infirmitate eos fugans: adversus autem eos qui pugnae arce suscepta odin suscitant, eamque ob rem, qui segniores animis sint, adversus pios homines concitant; ut illis tentanti bus animis fatiscentes ipsos odio habeant, indeque rci violati dilectionis mandati flant; victoriae modum rebus ipsis monstrans, aiebat: Maledicimur, et benedicimus; persecutionem patimur, et sustinemus; blasphemamur, et obsecramus: tanquam piacula mundi facti sumus, omnium rejectamentum usque in hunc diem ". Nam damones quidem, idcirco dicacitate mordere, conviciis petere, persequi suadebant, ut in mordentis, conviciantis, persequentis odium, apostolicum pectus incitarent; eo nimirum fine, ut violati dilectionis mandati reum peragerent; Apostolus vero quo illorum consilia spectarent, non ignorans, dicacibus, benedictionis verba rependebat; persequentes sustinebat; conviciis petentes obsecrabat; ut nimirum a damonibus, qui talium actores, essent, sese abjungerent, ac cum benignissimo Deo necessitudinem inirent: horumque incentores dæmones luctæ hoc genere collidebat, malum in bono ", Salvatoris exemplo, semper vincens. Inque hunc modum ipse pariter ac reliqui apostoli totum mundum a dæmonibus abjunctum, Deo conciliarunt; suo ipsi occasu ac clade, illorum victores, qui certa sibi spe victoriam ariolabantur. Ergo tu quoque, frater, hunc scopum si tenueris, poteris et ipse inimicos diligere; sin autem non, nulla id ratione præstare poteris. 16. Aitque frater: Sic revera est, Pater, et pon aliter, ac locutus es: eamque ob rem Dominus cum a Judais maledictis peteretur, colaphis crederetur, atque alia ab eis pateretur, sustinebat, miserationis affectu in eos motus, velut qui imprudentes facerent ac errore seducti essent. Unde et in cruce dicebat: Pater, dimitte illis, quia nesciunt quid faciunt *: 375 diaboli autem et principum ejus vaferrimam mentem fraudemque in cruce triumphans: pro dilectionis mandato, uti dixisti, ad mortem usque adversus illos certans, nobisque tribuens de illis victoriam, ac mortis destructo imperio, suam in vitae munus resurrectionem donavit universo mundo. Verum ora pro me, Pater, ut perfecte Domini scopum ejusque apostolorum intelligere valeam; possimque vigili ac sobrio esse animo, cum tentationes appetierint, nec diaboli ejusque dæmonum nescire consilia. 17. Respondit senex: Si ea quae dicta sunt lecum animo jugiter recolas, poteris non nescire: sed et si intelligas, qua ipse ratione tentaris, ea quoque tentari fratrem tuum; atque ei quidem ignoscas, qui tentetur.: tentatori autem, qui in ejus qui tentatur odium propellere vult, resistas, nec fraudulento ejus consilio morem gesseris lloc enim est ιε'. Καὶ ταύτην μὲν τὴν πάλην, πρὸς τοὺς ἡδονὰς ἐν τῇ σαρκὶ ἐνεργοῦντας ἐπάλαις δαίμονας διὰ τῆς ασθενείας τοῦ ἰδίου σώματος αὐτοὺς ἐπελαύνων· πρὸς δὲ τοὺς εἰς μέσος πολεμοῦντας, καὶ διὰ τοῦτο τοὺς τῶν ἀνθρώπων ἀμελεστέρους κατὰ τῶν εὐσεβῶν κινοῦντας, ἵνα δι' αὐτῶν πειραζόμενοι, αὐτοὺς μια σήσωσι, καὶ τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης παραβῶσι πάν λιν τὸν τρόπον τῆς νίκης ἔργοις ἡμῖν ὑποδεικνύων, ἔλεγεν· Λοιδορούμενοι, εὐλογοῦμεν· διωκόμενοι, ἀνεχόμεθα· βλασφημούμενοι, παρακαλούμεν· ώσπερεί καθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάν των περίψημα έως ἄρτι. Οἱ μὲν γὰρ δαίμονες, διὰ τοῦτο λοιδορεῖν καὶ βλασφημεῖν καὶ διώκειν ὑπέβαλ λον, ἵνα εἰς μίσος τοῦ λοιδοροῦντος καὶ βλασφημοῦν. τος καὶ διώκοντος αὐτὸν κινήσωσι· τὸν σκοπὸν εἰς τὴν παράβασιν τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης ἔχοντες. Ὁ δὲ ᾿Απόστολος μὴ ἀγνοῶν τὰ νοήματα αὐτῶν, τοὺς λοιδοροῦντας ηυλόγει, καὶ τῶν διωκόντων ἠνείχετο, καὶ τοὺς βλασφημοῦντας παρεκάλει, τῶν μὲν ταῦτα ενεργούντων ἀποστῆναι δαιμόνων, τῷ δὲ ἀγαθῷ οἱ κειωθῆναι Θεῷ· τοὺς δὲ ταῦτα ἐνεργοῦντας δαίμονας, τεύτῳ τῷ τρόπῳ τῆς πάλης ἡμύνετο, ἐν τῷ ἀγαθῷ ἀεὶ νικῶν τὸ κακὸν, κατὰ τὴν μίμησιν τοῦ Σωτῆρος, καὶ οὕτως ὅλον τὸν κόσμον τῶν δαιμόνων ἀποστήσαν. τες τῷ θεῷ ἐκείωσαν, αὐτός τε καὶ οἱ λοιποὶ ἀπό στολοι, διὰ ἥττης νικήσαντες τοὺς νικᾶν ἐλπίσαντας [al. καὶ κρατήσαντες, τοὺς κρατεῖν ἐλπ. Fr. νικήσαντες, τοὺς κρατεῖν ἐθέλοντας]. Ἐὰν οὖν καὶ σὺ, Αδελφέ, τοῦτον κρατήσῃς τὸν σκοπόν, δύνασαι και σὺ τοὺς μισοῦντας ἀγαπᾶν· εἰ δὲ μή γε, ἄλλως ἀμή. χάνον. εϛ΄. Καὶ ὁ ἀδελφὸς εἶπεν· Επ' ἀληθείας, Πάτερ, ούτως ἐστὶ καὶ οὐκ ἄλλως· καὶ διὰ τοῦτο ὁ Κύριος βλαστ φημούμενος καὶ κολαφιζόμενος, καὶ τὰ ἄλλα πάσχων, ἅπερ ἔπαθεν ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἡνείχετο, ἐκείνοις μὲν συμπάσχων ὡς ἀγνοοῦσι καὶ πεπλανημένοις· διὸ καὶ ἔλεγεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· Πάτερ, άφες αὐτοῖς, ὅτι οὐκ [al. οὐ γὰρ] οἴδασι τι ποιοῦσι· τοῦ δὲ διαβόλου καὶ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ θριαμβεύων τὴν παρ ουργίαν καὶ τὴν ἀπάτην ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ὑπὲρ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης, καθὼς εἶπας, μέχρι θανάτου πρὸς αὐτοὺς ἀγωνισάμενος, καὶ τὴν κατ' αὐτῶν νίκην ἡμῖν χαρισάμενος· καὶ τοῦ θανάτου καταλύσας τὸ κράτος, τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ εἰς ζωὴν παντὶ τῷ κά σμιν ἐδωρήσατο. Αλλ' εὔχου ὑπὲρ ἐμοῦ, Πάτερ, ἵνα τελείως ἐξισχύσω γνώναι τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ· καὶ δυνηθῶ νήφειν ἐν τοῖς καιροῖς τῶν πειρασμῶν, καὶ μὴ ἀγνοεῖν τὰ νοή ματα τοῦ διαβόλου καὶ τῶν δαιμόνων αὐτοῦ. τζ'. Καὶ ὁ γέρων ἀποκριθεὶς, εἶπεν· Ἐὰν τῶν προειρημένων ἔχεις ἀεὶ τὴν μελέτην, δύνασαι μὴ ἀγνοεῖν. ᾿Αλλὰ καὶ ἐὰν συνιῇς, ὅτι ὥσπερ σὺ πειράζῃ, οὕτως καὶ ὁ ἀδελφός σου πειράζεται· καὶ τῷ μὲν πειραζο μένῳ συγγινώσκεις, τῷ δὲ πειράζοντι θέλοντί σε εἰς μέσος ἀγαγεῖν τοῦ πειραζομένου ἀντιστῇς, μὴ ὑπ ακούων αὐτοῦ τῷ μηχανήματι. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ "I Cor. iv, 12, 15. Rom. A, 21. Luc. xxm, 54. Распознавание текста AK/FR

ιζ. Καὶ ὁ Γέρων ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἐὰν τῶν προειρη-μένων ἔχεις ἀεὶ τὴν μελέτην, δύνασαι μὴ ἀγνοεῖν. Ἀλλὰ καὶ ἐὰν συνιῇς ὅτι ὥσπερ σὺ πειράζῃ οὕτως καὶ ὁ ἀδελφός σου πειράζεται, καὶ τῷ μὲν πειραζομένῳ συγγινώσκεις, τῷ δὲ πειράζοντι θέλοντί σε εἰς μῖσος ἀγαγεῖν τοῦ πειραζομένου ἀντιστῇς, μὴ ὑπακούων αὐτοῦ τῷ μηχανήματι. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὃ λέγει ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος ἐν ταῖς Καθολι-καῖς· Ὑποτάγητε τῷ Θεῷ· ἀντίστητε δὲ τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ’ ὑμῶν. Ἐὰν οὖν, ὡς εἴρηται, ἔχεις νηφόντως τὴν τῶν προειρημένων ἀδιαλείπτως μελέτην, δύνασαι γνῶ -ναι τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἀποστόλων αὐτοῦ, καὶ τοὺς μὲν ἀνθρώπους ἀγαπᾷν καὶ συμπάσχειν αὐτοῖς πταίουσι, τοῖς δὲ πονηροῖς δαίμοσιν ἀδιαλείπτως διὰ τῆς ἀγάπης πολε-μεῖν. Εἰ δὲ ἐσμὲν χαῦνοι καὶ ἀμελεῖς καὶ ῥᾴθυμοι καὶ ταῖς σαρκικαῖς ἡδοναῖς τὸν λογισμὸν ἐμφύρομεν, οὐχὶ τοὺς δαί-μονας ἀλλ’ ἑαυτοὺς καὶ τοὺς ἀδελφοὺς πολεμοῦμεν, τοὺς δὲ δαίμονας μᾶλλον δι’ αὐτῶν θεραπεύομεν, ὑπὲρ αὐτῶν τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενοι.

15. Atque hanc quidem luctam colluctatus est ndversus damones voluptatum in carne incentores, oljecta sui corporis infirmitate eos fugans: adversus autem eos qui pugnae arce suscepta odin suscitant, eamque ob rem, qui segniores animis sint, adversus pios homines concitant; ut illis tentanti bus animis fatiscentes ipsos odio habeant, indeque rci violati dilectionis mandati flant; victoriae modum rebus ipsis monstrans, aiebat: Maledicimur, et benedicimus; persecutionem patimur, et sustinemus; blasphemamur, et obsecramus: tanquam piacula mundi facti sumus, omnium rejectamentum usque in hunc diem ". Nam damones quidem, idcirco dicacitate mordere, conviciis petere, persequi suadebant, ut in mordentis, conviciantis, persequentis odium, apostolicum pectus incitarent; eo nimirum fine, ut violati dilectionis mandati reum peragerent; Apostolus vero quo illorum consilia spectarent, non ignorans, dicacibus, benedictionis verba rependebat; persequentes sustinebat; conviciis petentes obsecrabat; ut nimirum a damonibus, qui talium actores, essent, sese abjungerent, ac cum benignissimo Deo necessitudinem inirent: horumque incentores dæmones luctæ hoc genere collidebat, malum in bono ", Salvatoris exemplo, semper vincens. Inque hunc modum ipse pariter ac reliqui apostoli totum mundum a dæmonibus abjunctum, Deo conciliarunt; suo ipsi occasu ac clade, illorum victores, qui certa sibi spe victoriam ariolabantur. Ergo tu quoque, frater, hunc scopum si tenueris, poteris et ipse inimicos diligere; sin autem non, nulla id ratione præstare poteris. 16. Aitque frater: Sic revera est, Pater, et pon aliter, ac locutus es: eamque ob rem Dominus cum a Judais maledictis peteretur, colaphis crederetur, atque alia ab eis pateretur, sustinebat, miserationis affectu in eos motus, velut qui imprudentes facerent ac errore seducti essent. Unde et in cruce dicebat: Pater, dimitte illis, quia nesciunt quid faciunt *: 375 diaboli autem et principum ejus vaferrimam mentem fraudemque in cruce triumphans: pro dilectionis mandato, uti dixisti, ad mortem usque adversus illos certans, nobisque tribuens de illis victoriam, ac mortis destructo imperio, suam in vitae munus resurrectionem donavit universo mundo. Verum ora pro me, Pater, ut perfecte Domini scopum ejusque apostolorum intelligere valeam; possimque vigili ac sobrio esse animo, cum tentationes appetierint, nec diaboli ejusque dæmonum nescire consilia. 17. Respondit senex: Si ea quae dicta sunt lecum animo jugiter recolas, poteris non nescire: sed et si intelligas, qua ipse ratione tentaris, ea quoque tentari fratrem tuum; atque ei quidem ignoscas, qui tentetur.: tentatori autem, qui in ejus qui tentatur odium propellere vult, resistas, nec fraudulento ejus consilio morem gesseris lloc enim est ιε'. Καὶ ταύτην μὲν τὴν πάλην, πρὸς τοὺς ἡδονὰς ἐν τῇ σαρκὶ ἐνεργοῦντας ἐπάλαις δαίμονας διὰ τῆς ασθενείας τοῦ ἰδίου σώματος αὐτοὺς ἐπελαύνων· πρὸς δὲ τοὺς εἰς μέσος πολεμοῦντας, καὶ διὰ τοῦτο τοὺς τῶν ἀνθρώπων ἀμελεστέρους κατὰ τῶν εὐσεβῶν κινοῦντας, ἵνα δι' αὐτῶν πειραζόμενοι, αὐτοὺς μια σήσωσι, καὶ τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης παραβῶσι πάν λιν τὸν τρόπον τῆς νίκης ἔργοις ἡμῖν ὑποδεικνύων, ἔλεγεν· Λοιδορούμενοι, εὐλογοῦμεν· διωκόμενοι, ἀνεχόμεθα· βλασφημούμενοι, παρακαλούμεν· ώσπερεί καθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάν των περίψημα έως ἄρτι. Οἱ μὲν γὰρ δαίμονες, διὰ τοῦτο λοιδορεῖν καὶ βλασφημεῖν καὶ διώκειν ὑπέβαλ λον, ἵνα εἰς μίσος τοῦ λοιδοροῦντος καὶ βλασφημοῦν. τος καὶ διώκοντος αὐτὸν κινήσωσι· τὸν σκοπὸν εἰς τὴν παράβασιν τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης ἔχοντες. Ὁ δὲ ᾿Απόστολος μὴ ἀγνοῶν τὰ νοήματα αὐτῶν, τοὺς λοιδοροῦντας ηυλόγει, καὶ τῶν διωκόντων ἠνείχετο, καὶ τοὺς βλασφημοῦντας παρεκάλει, τῶν μὲν ταῦτα ενεργούντων ἀποστῆναι δαιμόνων, τῷ δὲ ἀγαθῷ οἱ κειωθῆναι Θεῷ· τοὺς δὲ ταῦτα ἐνεργοῦντας δαίμονας, τεύτῳ τῷ τρόπῳ τῆς πάλης ἡμύνετο, ἐν τῷ ἀγαθῷ ἀεὶ νικῶν τὸ κακὸν, κατὰ τὴν μίμησιν τοῦ Σωτῆρος, καὶ οὕτως ὅλον τὸν κόσμον τῶν δαιμόνων ἀποστήσαν. τες τῷ θεῷ ἐκείωσαν, αὐτός τε καὶ οἱ λοιποὶ ἀπό στολοι, διὰ ἥττης νικήσαντες τοὺς νικᾶν ἐλπίσαντας [al. καὶ κρατήσαντες, τοὺς κρατεῖν ἐλπ. Fr. νικήσαντες, τοὺς κρατεῖν ἐθέλοντας]. Ἐὰν οὖν καὶ σὺ, Αδελφέ, τοῦτον κρατήσῃς τὸν σκοπόν, δύνασαι και σὺ τοὺς μισοῦντας ἀγαπᾶν· εἰ δὲ μή γε, ἄλλως ἀμή. χάνον. εϛ΄. Καὶ ὁ ἀδελφὸς εἶπεν· Επ' ἀληθείας, Πάτερ, ούτως ἐστὶ καὶ οὐκ ἄλλως· καὶ διὰ τοῦτο ὁ Κύριος βλαστ φημούμενος καὶ κολαφιζόμενος, καὶ τὰ ἄλλα πάσχων, ἅπερ ἔπαθεν ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἡνείχετο, ἐκείνοις μὲν συμπάσχων ὡς ἀγνοοῦσι καὶ πεπλανημένοις· διὸ καὶ ἔλεγεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· Πάτερ, άφες αὐτοῖς, ὅτι οὐκ [al. οὐ γὰρ] οἴδασι τι ποιοῦσι· τοῦ δὲ διαβόλου καὶ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ θριαμβεύων τὴν παρ ουργίαν καὶ τὴν ἀπάτην ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ὑπὲρ τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης, καθὼς εἶπας, μέχρι θανάτου πρὸς αὐτοὺς ἀγωνισάμενος, καὶ τὴν κατ' αὐτῶν νίκην ἡμῖν χαρισάμενος· καὶ τοῦ θανάτου καταλύσας τὸ κράτος, τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ εἰς ζωὴν παντὶ τῷ κά σμιν ἐδωρήσατο. Αλλ' εὔχου ὑπὲρ ἐμοῦ, Πάτερ, ἵνα τελείως ἐξισχύσω γνώναι τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ· καὶ δυνηθῶ νήφειν ἐν τοῖς καιροῖς τῶν πειρασμῶν, καὶ μὴ ἀγνοεῖν τὰ νοή ματα τοῦ διαβόλου καὶ τῶν δαιμόνων αὐτοῦ. τζ'. Καὶ ὁ γέρων ἀποκριθεὶς, εἶπεν· Ἐὰν τῶν προειρημένων ἔχεις ἀεὶ τὴν μελέτην, δύνασαι μὴ ἀγνοεῖν. ᾿Αλλὰ καὶ ἐὰν συνιῇς, ὅτι ὥσπερ σὺ πειράζῃ, οὕτως καὶ ὁ ἀδελφός σου πειράζεται· καὶ τῷ μὲν πειραζο μένῳ συγγινώσκεις, τῷ δὲ πειράζοντι θέλοντί σε εἰς μέσος ἀγαγεῖν τοῦ πειραζομένου ἀντιστῇς, μὴ ὑπ ακούων αὐτοῦ τῷ μηχανήματι. Καὶ τοῦτό ἐστιν ὁ "I Cor. iv, 12, 15. Rom. A, 21. Luc. xxm, 54. Распознавание текста AK/FR

PG 90:925ιη. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπεν· Οὕτως ἔχει, Πάτερ· καὶ γὰρ ἐκ τῆς ἀμελείας μου ἀεὶ λαμβάνουσιν ἀφορμὰς κατ’ ἐμοῦ οἱ δαίμονες· ἀλλὰ παρακαλῶ σε, Πάτερ, εἰπεῖν μοι, πῶς ὀφείλω κτήσασθαι [τὴν] νῆψιν . Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Ἡ παντελὴς τῶν γηί̈νων ἀμεριμνία καὶ ἡ συνεχὴς μελέτη τῆς θείας Γραφῆς φέρει τὴν ψυχὴν εἰς φόβον Θεοῦ· καὶ ὁ Θεοῦ φόβος φέρει τὴν νῆψιν· καὶ τότε ἡ ψυχὴ ἄρχεται βλέπειν τοὺς διὰ τῶν λογισμῶν πολεμοῦντας αὐτὴν δαίμονας καὶ ἀμύ-νασθαι· περὶ ὧν ὁ Δαβὶδ ἔλεγεν· Καὶ ἐπεῖδεν ὁ ὀφθαλμός μου ἐν τοῖς ἐχθροῖς μου. Πρὸς ταύτην τὴν πάλην καὶ ὁ κορυ-φαῖος τῶν Ἀποστόλων Πέτρος διεγείρων τοὺς μαθητὰς ἔλε-γε· Νήψατε, γρηγορήσατε, ὅτι ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος, ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ, ζητῶν τίνα καταπίῃ· ὧ ἀντί-στητε στερεοὶ τῇ πίστει· Καὶ ὁ Κύριος δέ· Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν. Ὁ δὲ Ἐκ-κλησιαστής φησιν· Ἐὰν πνεῦμα τοῦ ἐξουσιάζοντος ἀναβῇ ἐπὶ σέ, τόπον σου μὴ ἀφῇς. Τόπος δὲ τοῦ νοῦ ἐστιν ἡ ἀρετή, καὶ ἡ γνῶσις καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ θαυμαστὸς Ἀπό-στολος σφόδρα νηφόντως καὶ γενναίως ἀγωνιζόμενος ἔλεγεν· Ἐν σαρκὶ γὰρ περιπατοῦντες, οὐ κατὰ σάρκα στρατευόμεθα. Τὰ γὰρ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν οὐ σαρκικά, ἀλλὰ δυνατὰ τῷ Θεῷ πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων· λογισμοὺς καθαιροῦντες, καὶ πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ· καὶ αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ· καὶ ἐν ἑτοίμῳ ἔχοντες ἐκδικῆσαι πᾶσαν παρακοήν. Ἐὰν οὖν καὶ σὺ μιμήσῃ τοὺς ἁγίους καὶ ἐμπόνως σχολάσῃς τῷ Θεῷ, ἔσῃ νηφόμενος.

quod Jacobus Dei frater ait in Catholicis: Subditi estote Deo; resistite autem diabolo, et fugiet a vobis v. siquidem igitur, uti dictum est, eorum qum dicta sunt memoriam pervigili animo jugem tecum cogitationemque habueris, Domini scopum ejusque apostolorum nosse poteris; ac honines quidem diligere, eorumque offensa misereri, simulque vero dæmones charitatis nutu jugiter impugnare licebit. Sin autem molles ac negligentes segnesque sumus, carnalibusque voluptatibus animum immergimus, non jam dæmones, sed ipsi nos fratresque impugnamus: atque his magis colimus demones, in quorum gratiam in homines grassamus. LIBER ASCETICUS. λέγει ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος ἐν ταῖς Καθολικαῖς· Υποτάγητε τῷ θεῷ· ἀντίστηκε δὲ τῷ διαβόλω, καὶ φεύξεται ἀφ' ὑμῶν. Ἐὰν οὖν, ὡς εἴρηται, ἔχεις νηφόντως τὴν τῶν προειρημένων ἀδιαλείπτως μελέτ την, δύναται γνῶναι τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ· καὶ τοὺς μὲν ἀνθρώπους ἀγαπᾶν, καὶ συμπάσχειν αὐτοῖς πταίουσι· τοῖς δὲ πονηροῖς δαίμοσιν ἀδιαλείπτως διὰ τῆς ἀγάπης πολεμεῖν. Εἰ δὲ ἐσμὲν χαύνοι καὶ ἀμελεῖς καὶ ῥᾴθυμοι, καὶ ταῖς σαρκικαῖς ἡδοναῖς τὴν λογισμὸν ἐμφύρομεν, οὐχὶ τοὺς δαίμονας, ἀλλ᾽ ἑαυτοὺς καὶ τοὺς ἀδελφοὺς πολεμοῦμεν· τοὺς δὲ δαίμονας μᾶλλον δι' αὐτῶν θεραπεύομεν, ὑπὲρ αὐτῶν τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενοι. τηʹ. Καὶ ὁ ἀδελφὸς εἶπεν· Οὕτως ἔχει, Πάτερ καὶ γὰρ ἐκ τῆς ἀμελείας μου ἀεὶ λαμβάνουσιν ἀφορμάς κατ᾿ ἐμοῦ οἱ δαίμονες· ἀλλὰ παρακαλῶ σε, Πάτερ, εἰπεῖν μοι, πῶς ὀφείλω κτήσασθαι νήψιν. Καὶ ἀπὸ εκρίθη ὁ γέρων· "Η παντελὴς τῶν γηίνων ἀμεριμνία, καὶ ἡ συνεχή; [Fr. allerque M. συχνή μελέτη τῆς θείας Γραφῆς φέρει τὴν ψυχὴν εἰς φόβον Θεοῦ· καὶ ὁ τοῦ Θεοῦ φόβος φέρει τὴν νῆψιν· καὶ τότε ἡ ψυχὴ ἄρχεται βλέπειν τοὺς διὰ τῶν λογισμῶν πολεμοῦντας αὐτὴν δαίμονας, καὶ ἀμύνασθαι· περὶ ὧν ὁ Δαβίδ ἔλεγεν· Καὶ ἐπεἶδεν ὁ ὀφθαλμός μου ἐν τοῖς ἐχθροῖς μου. Πρὸς ταύτην τὴν πάλην καὶ ὁ κορυ φαῖος τῶν ἀποστόλων Πέτρος διεγείρων τοὺς μαθητὰς, ἔλεγε· Νήψατε, γρηγορήσατε, ὅτι ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος, ὡς λέων ωρυόμενος περιπατεῖ, ζητῶν τίνα καταπίῃ· ᾧ ἀντίστητε στερεοὶ τῇ πίστει· καὶ ὁ Κύριος δέ· Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν. Ο δὲ Εκκλησιαστής φησιν· Ἐὰν πνεῦμα τοῦ ἐξουσιάζοντος ἀναβῇ ἐπὶ σὲ, τόπον σου μὴ ἀφῇς [al. εὕροι]. Τόπος δὲ τοῦ νοῦ ἐστιν ἡ ἀρετὴ, καὶ ἡ γνώσις, καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ θαυμαστός Από στολος σφόδρα νηφόντως καὶ γενναίως ἀγωνιζόμενος ἔλεγεν· Εν σαρκὶ γὰρ περιπατοῦντες, οὐ κατὰ σάρκα στρατευόμεθα. Τὰ γὰρ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν οὐ σαρκικά, ἀλλὰ δυνατὰ τῷ Θεῷ πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων· λογισμούς καθαιροῦν. τες, καὶ πᾶν ὕψωμα επαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ· καὶ αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ· καὶ ἐν ἑτοίμῳ ἔχοντες ἐκδικῆσαι πᾶσαν παρακοήν. Ἐὰν οὖν καὶ σὺ μιμήσῃ τοὺς ἁγίους, καὶ ἐμπόνως σχολάσῃς τῷ Θεῷ, ἔσῃ νηφόμενος. ιθ'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Καὶ τί ὤφειλέ τις ποιεῖν, Πάτερ, ἵνα ἀδιαλείπτως δυνηθῇ σχολάζειν τῷ Θεῷ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· ᾿Αδύνατον τὸ νοῦν τελείως σχολάσαι τῷ Θεῷ, ἐὰν μὴ τὰς τρεῖς ταύτας κτήσηται ἀρετάς· τὴν ἀγάπην λέγω, καὶ τὴν ἐγκράτειαν καὶ τὴν προσευχήν. Ἡ μὲν γὰρ ἀγάπη, ἡμεροῖ τὸν θυμόν· ἡ δὲ ἐγκράτεια (α), μαραίνει τὴν ἐπιθυμίαν· ἡ δὲ προσευχή, χωρίζει τὸν νοῦν πάντων τῶν νοημά38 Jac. IV, 7. 39 Psal. LIII, 9. bo I Petr. v, 8. (α) Quod hic peculiaris virtus dicitur, ipsa marcescere faciens, edomansque ac macerans concupiscentiam, nihil aliud est quam jejunium ct 18. Ait frater: Ita se fere res habet, Pater: semper enim or mea negligentia damones adversum me sumunt occasiones. Sed amabo te, dicito, Pater, qua ratione consequi liceat mentem sobriam ac pervigilem. Ad quem senex, Abnegata omnis plane terrenorum cura, jugisque divina Scripturæ meditatio, in Dei timorem ferunt; Deique timor vigilem atque sobrium praestat animum: hisque ille fultus, videre incipit demones cogitationum acie bello fatigantes, atque eos ulcisci, de quibus aiebat David: Et super inimicos meos inspexit oculus meus ". Αd hanc quoque luctam Petrus princeps apostolorum discipulos excitans, ajebat: Sobrii estote, et vigilate; quia adversarius vester diabolus, 376 tanquam leo rugiens, circuit quarens quem devoret, cui resistite fortes in fde s. Quin etiam Dominus: Vigilate, et orate, ut non iniretis in tentationem ". Sed et Ecclesiastes ait: Si spiritus potestatem habentis ascenderit super te, locum tuum ne dimiseris ". Porro animi locus, virtus est et scientia, ac timor Dei. Admirandus autem Apostolus, sobrie admodum strenueque decertans, aiebat: In carne enim ambulantes, non secundum carnem militamus. Nam arma militias nostræ non carnalia sunt, sed potentia Deo ad deetructionem munitionum, consilia destruentes, et om nem altitudinem extollentem se adversus scientiam Dei; et in captivitatem redigentes omnem intellectum in obsequium Christi: et in promptu habentes ulcisci omnem inobedientiam ". Si igitur tu quoque sanctos imitatus fueris, operosiusque Deo vacaveris, vigil atque sobrius eris. 49. Aitque frater: Quidnam vero, Pater, aliquis facturus sit, ut assidue Deo vacare possit? Ad quem senex: Fieri non potest ut animus perfecte Deo vacet, nisi tres istas virtutes paraverit, nempe dilectionem, abstinentiam (seu jejunium) et orationem. Dilectio enim iram lenit. Jejunium seu abstinentia cupiditatem edomat atque macerat; oratio ab omnibus abstrahit cogitationibus, ipsique Deo * Matth, χχνί, 41. " Eccle. Χ, 4. " 1 Cor. *, abstinentia; quæ virtus potissimum corpori me detur, ut et oratio animo. Распознавание текста

ιθ. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπε· Καὶ τί ὤφειλέ τις ποιεῖν, Πάτερ, ἵνα ἀδιαλείπτως δυνηθῇ σχολάζειν τῷ Θεῷ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Ἀδύνατον τὸ νοῦν τελείως σχολάσαι τῷ Θεῷ, ἐὰν μὴ τὰς τρεῖς ταύτας κτήσηται ἀρετάς· τὴν ἀγάπην λέγω, καὶ τὴν ἐγκράτειαν, καὶ τὴν προσευχήν. Ἡ μὲν γὰρ ἀγάπη ἡμεροῖ τὸν θυμόν, ἡ δὲ ἐγκράτεια μαραίνει τὴν ἐπιθυμίαν, ἡ δὲ προς-ευχὴ χωρίζει τὸν νοῦν πάντων τῶν νοημάτων, καὶ αὐτῷ αὐτὸν παρίστησι γυμνὸν τῷ Θεῷ. Αὗται οὖν αἱ τρεῖς ἀρεταὶ συμπεριληπτικαί εἰσιν πασῶν τῶν ἀρετῶν· καὶ ἄνευ τούτων ὁ νοῦς οὐ δύναται σχολάζειν τῷ Θεῷ.

quod Jacobus Dei frater ait in Catholicis: Subditi estote Deo; resistite autem diabolo, et fugiet a vobis v. siquidem igitur, uti dictum est, eorum qum dicta sunt memoriam pervigili animo jugem tecum cogitationemque habueris, Domini scopum ejusque apostolorum nosse poteris; ac honines quidem diligere, eorumque offensa misereri, simulque vero dæmones charitatis nutu jugiter impugnare licebit. Sin autem molles ac negligentes segnesque sumus, carnalibusque voluptatibus animum immergimus, non jam dæmones, sed ipsi nos fratresque impugnamus: atque his magis colimus demones, in quorum gratiam in homines grassamus. LIBER ASCETICUS. λέγει ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος ἐν ταῖς Καθολικαῖς· Υποτάγητε τῷ θεῷ· ἀντίστηκε δὲ τῷ διαβόλω, καὶ φεύξεται ἀφ' ὑμῶν. Ἐὰν οὖν, ὡς εἴρηται, ἔχεις νηφόντως τὴν τῶν προειρημένων ἀδιαλείπτως μελέτ την, δύναται γνῶναι τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ· καὶ τοὺς μὲν ἀνθρώπους ἀγαπᾶν, καὶ συμπάσχειν αὐτοῖς πταίουσι· τοῖς δὲ πονηροῖς δαίμοσιν ἀδιαλείπτως διὰ τῆς ἀγάπης πολεμεῖν. Εἰ δὲ ἐσμὲν χαύνοι καὶ ἀμελεῖς καὶ ῥᾴθυμοι, καὶ ταῖς σαρκικαῖς ἡδοναῖς τὴν λογισμὸν ἐμφύρομεν, οὐχὶ τοὺς δαίμονας, ἀλλ᾽ ἑαυτοὺς καὶ τοὺς ἀδελφοὺς πολεμοῦμεν· τοὺς δὲ δαίμονας μᾶλλον δι' αὐτῶν θεραπεύομεν, ὑπὲρ αὐτῶν τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενοι. τηʹ. Καὶ ὁ ἀδελφὸς εἶπεν· Οὕτως ἔχει, Πάτερ καὶ γὰρ ἐκ τῆς ἀμελείας μου ἀεὶ λαμβάνουσιν ἀφορμάς κατ᾿ ἐμοῦ οἱ δαίμονες· ἀλλὰ παρακαλῶ σε, Πάτερ, εἰπεῖν μοι, πῶς ὀφείλω κτήσασθαι νήψιν. Καὶ ἀπὸ εκρίθη ὁ γέρων· "Η παντελὴς τῶν γηίνων ἀμεριμνία, καὶ ἡ συνεχή; [Fr. allerque M. συχνή μελέτη τῆς θείας Γραφῆς φέρει τὴν ψυχὴν εἰς φόβον Θεοῦ· καὶ ὁ τοῦ Θεοῦ φόβος φέρει τὴν νῆψιν· καὶ τότε ἡ ψυχὴ ἄρχεται βλέπειν τοὺς διὰ τῶν λογισμῶν πολεμοῦντας αὐτὴν δαίμονας, καὶ ἀμύνασθαι· περὶ ὧν ὁ Δαβίδ ἔλεγεν· Καὶ ἐπεἶδεν ὁ ὀφθαλμός μου ἐν τοῖς ἐχθροῖς μου. Πρὸς ταύτην τὴν πάλην καὶ ὁ κορυ φαῖος τῶν ἀποστόλων Πέτρος διεγείρων τοὺς μαθητὰς, ἔλεγε· Νήψατε, γρηγορήσατε, ὅτι ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος, ὡς λέων ωρυόμενος περιπατεῖ, ζητῶν τίνα καταπίῃ· ᾧ ἀντίστητε στερεοὶ τῇ πίστει· καὶ ὁ Κύριος δέ· Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν. Ο δὲ Εκκλησιαστής φησιν· Ἐὰν πνεῦμα τοῦ ἐξουσιάζοντος ἀναβῇ ἐπὶ σὲ, τόπον σου μὴ ἀφῇς [al. εὕροι]. Τόπος δὲ τοῦ νοῦ ἐστιν ἡ ἀρετὴ, καὶ ἡ γνώσις, καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ θαυμαστός Από στολος σφόδρα νηφόντως καὶ γενναίως ἀγωνιζόμενος ἔλεγεν· Εν σαρκὶ γὰρ περιπατοῦντες, οὐ κατὰ σάρκα στρατευόμεθα. Τὰ γὰρ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν οὐ σαρκικά, ἀλλὰ δυνατὰ τῷ Θεῷ πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων· λογισμούς καθαιροῦν. τες, καὶ πᾶν ὕψωμα επαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ· καὶ αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ· καὶ ἐν ἑτοίμῳ ἔχοντες ἐκδικῆσαι πᾶσαν παρακοήν. Ἐὰν οὖν καὶ σὺ μιμήσῃ τοὺς ἁγίους, καὶ ἐμπόνως σχολάσῃς τῷ Θεῷ, ἔσῃ νηφόμενος. ιθ'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Καὶ τί ὤφειλέ τις ποιεῖν, Πάτερ, ἵνα ἀδιαλείπτως δυνηθῇ σχολάζειν τῷ Θεῷ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· ᾿Αδύνατον τὸ νοῦν τελείως σχολάσαι τῷ Θεῷ, ἐὰν μὴ τὰς τρεῖς ταύτας κτήσηται ἀρετάς· τὴν ἀγάπην λέγω, καὶ τὴν ἐγκράτειαν καὶ τὴν προσευχήν. Ἡ μὲν γὰρ ἀγάπη, ἡμεροῖ τὸν θυμόν· ἡ δὲ ἐγκράτεια (α), μαραίνει τὴν ἐπιθυμίαν· ἡ δὲ προσευχή, χωρίζει τὸν νοῦν πάντων τῶν νοημά38 Jac. IV, 7. 39 Psal. LIII, 9. bo I Petr. v, 8. (α) Quod hic peculiaris virtus dicitur, ipsa marcescere faciens, edomansque ac macerans concupiscentiam, nihil aliud est quam jejunium ct 18. Ait frater: Ita se fere res habet, Pater: semper enim or mea negligentia damones adversum me sumunt occasiones. Sed amabo te, dicito, Pater, qua ratione consequi liceat mentem sobriam ac pervigilem. Ad quem senex, Abnegata omnis plane terrenorum cura, jugisque divina Scripturæ meditatio, in Dei timorem ferunt; Deique timor vigilem atque sobrium praestat animum: hisque ille fultus, videre incipit demones cogitationum acie bello fatigantes, atque eos ulcisci, de quibus aiebat David: Et super inimicos meos inspexit oculus meus ". Αd hanc quoque luctam Petrus princeps apostolorum discipulos excitans, ajebat: Sobrii estote, et vigilate; quia adversarius vester diabolus, 376 tanquam leo rugiens, circuit quarens quem devoret, cui resistite fortes in fde s. Quin etiam Dominus: Vigilate, et orate, ut non iniretis in tentationem ". Sed et Ecclesiastes ait: Si spiritus potestatem habentis ascenderit super te, locum tuum ne dimiseris ". Porro animi locus, virtus est et scientia, ac timor Dei. Admirandus autem Apostolus, sobrie admodum strenueque decertans, aiebat: In carne enim ambulantes, non secundum carnem militamus. Nam arma militias nostræ non carnalia sunt, sed potentia Deo ad deetructionem munitionum, consilia destruentes, et om nem altitudinem extollentem se adversus scientiam Dei; et in captivitatem redigentes omnem intellectum in obsequium Christi: et in promptu habentes ulcisci omnem inobedientiam ". Si igitur tu quoque sanctos imitatus fueris, operosiusque Deo vacaveris, vigil atque sobrius eris. 49. Aitque frater: Quidnam vero, Pater, aliquis facturus sit, ut assidue Deo vacare possit? Ad quem senex: Fieri non potest ut animus perfecte Deo vacet, nisi tres istas virtutes paraverit, nempe dilectionem, abstinentiam (seu jejunium) et orationem. Dilectio enim iram lenit. Jejunium seu abstinentia cupiditatem edomat atque macerat; oratio ab omnibus abstrahit cogitationibus, ipsique Deo * Matth, χχνί, 41. " Eccle. Χ, 4. " 1 Cor. *, abstinentia; quæ virtus potissimum corpori me detur, ut et oratio animo. Распознавание текста

κ. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπε· Παρακαλῶ σε, Πάτερ, μαθεῖν πῶς ἡ ἀγάπη ἡμεροῖ τὸν θυμόν. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Ἐπειδὴ ἔχει τὸ ἐλεεῖν καὶ τὸ εὐεργετεῖν τὸν πλησίον, καὶ τὸ μακροθυμεῖν ἐπ’ αὐτὸν καὶ τὸ ὑπομένειν τὰ ὑπ’ αὐτοῦ ἐπαγόμενα, ὡς πολλάκις εἰρήκαμεν. Ταῦτα οὖν ἔχουσα ἡ ἀγάπη, ἡμεροῖ τὸν θυμὸν τοῦ κεκτημένου αὐτήν. Καὶ ὁ Ἀδελ-φὸς εἶπε· Οὐ μικρὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἀλλὰ μακάριος ὁ δυνάμε-νος κτήσασθαι αὐτήν. Ἐγὼ δὲ ὄντως μακράν εἰμι ἀπ’ αὐτῆς. Πλὴν παρακαλῶ σε, Πάτερ, εἰπεῖν μοι τί ἐστι τὸ μακροθυ-μεῖν.

quod Jacobus Dei frater ait in Catholicis: Subditi estote Deo; resistite autem diabolo, et fugiet a vobis v. siquidem igitur, uti dictum est, eorum qum dicta sunt memoriam pervigili animo jugem tecum cogitationemque habueris, Domini scopum ejusque apostolorum nosse poteris; ac honines quidem diligere, eorumque offensa misereri, simulque vero dæmones charitatis nutu jugiter impugnare licebit. Sin autem molles ac negligentes segnesque sumus, carnalibusque voluptatibus animum immergimus, non jam dæmones, sed ipsi nos fratresque impugnamus: atque his magis colimus demones, in quorum gratiam in homines grassamus. LIBER ASCETICUS. λέγει ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος ἐν ταῖς Καθολικαῖς· Υποτάγητε τῷ θεῷ· ἀντίστηκε δὲ τῷ διαβόλω, καὶ φεύξεται ἀφ' ὑμῶν. Ἐὰν οὖν, ὡς εἴρηται, ἔχεις νηφόντως τὴν τῶν προειρημένων ἀδιαλείπτως μελέτ την, δύναται γνῶναι τὸν σκοπὸν τοῦ Κυρίου, καὶ τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ· καὶ τοὺς μὲν ἀνθρώπους ἀγαπᾶν, καὶ συμπάσχειν αὐτοῖς πταίουσι· τοῖς δὲ πονηροῖς δαίμοσιν ἀδιαλείπτως διὰ τῆς ἀγάπης πολεμεῖν. Εἰ δὲ ἐσμὲν χαύνοι καὶ ἀμελεῖς καὶ ῥᾴθυμοι, καὶ ταῖς σαρκικαῖς ἡδοναῖς τὴν λογισμὸν ἐμφύρομεν, οὐχὶ τοὺς δαίμονας, ἀλλ᾽ ἑαυτοὺς καὶ τοὺς ἀδελφοὺς πολεμοῦμεν· τοὺς δὲ δαίμονας μᾶλλον δι' αὐτῶν θεραπεύομεν, ὑπὲρ αὐτῶν τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενοι. τηʹ. Καὶ ὁ ἀδελφὸς εἶπεν· Οὕτως ἔχει, Πάτερ καὶ γὰρ ἐκ τῆς ἀμελείας μου ἀεὶ λαμβάνουσιν ἀφορμάς κατ᾿ ἐμοῦ οἱ δαίμονες· ἀλλὰ παρακαλῶ σε, Πάτερ, εἰπεῖν μοι, πῶς ὀφείλω κτήσασθαι νήψιν. Καὶ ἀπὸ εκρίθη ὁ γέρων· "Η παντελὴς τῶν γηίνων ἀμεριμνία, καὶ ἡ συνεχή; [Fr. allerque M. συχνή μελέτη τῆς θείας Γραφῆς φέρει τὴν ψυχὴν εἰς φόβον Θεοῦ· καὶ ὁ τοῦ Θεοῦ φόβος φέρει τὴν νῆψιν· καὶ τότε ἡ ψυχὴ ἄρχεται βλέπειν τοὺς διὰ τῶν λογισμῶν πολεμοῦντας αὐτὴν δαίμονας, καὶ ἀμύνασθαι· περὶ ὧν ὁ Δαβίδ ἔλεγεν· Καὶ ἐπεἶδεν ὁ ὀφθαλμός μου ἐν τοῖς ἐχθροῖς μου. Πρὸς ταύτην τὴν πάλην καὶ ὁ κορυ φαῖος τῶν ἀποστόλων Πέτρος διεγείρων τοὺς μαθητὰς, ἔλεγε· Νήψατε, γρηγορήσατε, ὅτι ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος, ὡς λέων ωρυόμενος περιπατεῖ, ζητῶν τίνα καταπίῃ· ᾧ ἀντίστητε στερεοὶ τῇ πίστει· καὶ ὁ Κύριος δέ· Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν. Ο δὲ Εκκλησιαστής φησιν· Ἐὰν πνεῦμα τοῦ ἐξουσιάζοντος ἀναβῇ ἐπὶ σὲ, τόπον σου μὴ ἀφῇς [al. εὕροι]. Τόπος δὲ τοῦ νοῦ ἐστιν ἡ ἀρετὴ, καὶ ἡ γνώσις, καὶ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ θαυμαστός Από στολος σφόδρα νηφόντως καὶ γενναίως ἀγωνιζόμενος ἔλεγεν· Εν σαρκὶ γὰρ περιπατοῦντες, οὐ κατὰ σάρκα στρατευόμεθα. Τὰ γὰρ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν οὐ σαρκικά, ἀλλὰ δυνατὰ τῷ Θεῷ πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων· λογισμούς καθαιροῦν. τες, καὶ πᾶν ὕψωμα επαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ· καὶ αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ· καὶ ἐν ἑτοίμῳ ἔχοντες ἐκδικῆσαι πᾶσαν παρακοήν. Ἐὰν οὖν καὶ σὺ μιμήσῃ τοὺς ἁγίους, καὶ ἐμπόνως σχολάσῃς τῷ Θεῷ, ἔσῃ νηφόμενος. ιθ'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Καὶ τί ὤφειλέ τις ποιεῖν, Πάτερ, ἵνα ἀδιαλείπτως δυνηθῇ σχολάζειν τῷ Θεῷ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· ᾿Αδύνατον τὸ νοῦν τελείως σχολάσαι τῷ Θεῷ, ἐὰν μὴ τὰς τρεῖς ταύτας κτήσηται ἀρετάς· τὴν ἀγάπην λέγω, καὶ τὴν ἐγκράτειαν καὶ τὴν προσευχήν. Ἡ μὲν γὰρ ἀγάπη, ἡμεροῖ τὸν θυμόν· ἡ δὲ ἐγκράτεια (α), μαραίνει τὴν ἐπιθυμίαν· ἡ δὲ προσευχή, χωρίζει τὸν νοῦν πάντων τῶν νοημά38 Jac. IV, 7. 39 Psal. LIII, 9. bo I Petr. v, 8. (α) Quod hic peculiaris virtus dicitur, ipsa marcescere faciens, edomansque ac macerans concupiscentiam, nihil aliud est quam jejunium ct 18. Ait frater: Ita se fere res habet, Pater: semper enim or mea negligentia damones adversum me sumunt occasiones. Sed amabo te, dicito, Pater, qua ratione consequi liceat mentem sobriam ac pervigilem. Ad quem senex, Abnegata omnis plane terrenorum cura, jugisque divina Scripturæ meditatio, in Dei timorem ferunt; Deique timor vigilem atque sobrium praestat animum: hisque ille fultus, videre incipit demones cogitationum acie bello fatigantes, atque eos ulcisci, de quibus aiebat David: Et super inimicos meos inspexit oculus meus ". Αd hanc quoque luctam Petrus princeps apostolorum discipulos excitans, ajebat: Sobrii estote, et vigilate; quia adversarius vester diabolus, 376 tanquam leo rugiens, circuit quarens quem devoret, cui resistite fortes in fde s. Quin etiam Dominus: Vigilate, et orate, ut non iniretis in tentationem ". Sed et Ecclesiastes ait: Si spiritus potestatem habentis ascenderit super te, locum tuum ne dimiseris ". Porro animi locus, virtus est et scientia, ac timor Dei. Admirandus autem Apostolus, sobrie admodum strenueque decertans, aiebat: In carne enim ambulantes, non secundum carnem militamus. Nam arma militias nostræ non carnalia sunt, sed potentia Deo ad deetructionem munitionum, consilia destruentes, et om nem altitudinem extollentem se adversus scientiam Dei; et in captivitatem redigentes omnem intellectum in obsequium Christi: et in promptu habentes ulcisci omnem inobedientiam ". Si igitur tu quoque sanctos imitatus fueris, operosiusque Deo vacaveris, vigil atque sobrius eris. 49. Aitque frater: Quidnam vero, Pater, aliquis facturus sit, ut assidue Deo vacare possit? Ad quem senex: Fieri non potest ut animus perfecte Deo vacet, nisi tres istas virtutes paraverit, nempe dilectionem, abstinentiam (seu jejunium) et orationem. Dilectio enim iram lenit. Jejunium seu abstinentia cupiditatem edomat atque macerat; oratio ab omnibus abstrahit cogitationibus, ipsique Deo * Matth, χχνί, 41. " Eccle. Χ, 4. " 1 Cor. *, abstinentia; quæ virtus potissimum corpori me detur, ut et oratio animo. Распознавание текста

PG 90:927κα. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Τὸ ἐγκαρτερεῖν τοῖς δει-νοῖς καὶ τὸ ὑπομένειν πονηρά· καὶ τὸ ἀναμένειν τὸ τέλος τοῦ πειρασμοῦ, καὶ τὸ μὴ ἐξάγειν θυμὸν ὡς ἔτυχε· μηδὲ λόγον λαλεῖν ἐν ἀφροσύνῃ, μηδὲ ὑπονοεῖν τι ἢ ἐννοεῖν τῶν μὴ πρεπόντων θεοσεβεῖ, καθὼς εἶπεν ἡ Γραφή· Ἕως καιροῦ ἀνθέξεται μακρόθυμος, καὶ ὕστερον ἀναδώσει αὐτῷ εὐφροσύνη· ἕως καιροῦ κρύψει τοὺς λόγους αὐτοῦ· καὶ χείλη πολλῶν ἐκδιηγήσεται σύνεσιν αὐτοῦ.

natura sistit. Hae igitur tres virtutes, cunetas alias των, καὶ αὐτῷ αὐτὸν παρέστησε γυμνόν τῷ θεῷρ. Αν virtutes complectantur, ac nisi illis faltus animus, και εν αἱ τρεῖς ἀρεται, συμπεριληπτικαί εἰσι πασῶν Deo vacare non potest. τῶν ἀρετῶν· καὶ ἄνευ τούτων, ὁ νοῦς οὐ δύναται σχο λάξειν της θεῷ. 2. Ait frater: Rogo, Pater, ut discam ex le, qua Tatione dilectio iram leniat et mitiges. Ad mnem senes: Quia scilicet ejus est misereri, inqne prosimum Beneficia conferre, et ad illam lenem esse ac longa nimein, illatasque ab eo injurias, ut sæpins dictum est, patienter ferre. Has ergo cum dilectio habeat, έξις, (5i illa instructus sit, iram lenit et mitigat, Tam frater: Non exigua sant ejus monera: sed beatus cui licuit eam adipisci. Ego sane ab ea procul remotus sum. Carterum, rogo, Pater, οι διcas quid sit μακροθυμεῖ» (nos dicamus longanimiter agere lenique patientia esse). 21. Respondit senex: Nempe forti animo in adversis esse, ac mala sustinere, tentationisque opperiri Anem, nec iram temere proferre, aut sermomem loqui in insipientia, vel suspicari aliquid aut cogitare, quod virum religiosum minus deceat, quemadmodum ait Scriptura: Usque ad tempus sustinebit leni patientia 377 vir, et postea erumpet εἰ jucunditas: utque in tempus verba comprimet, et multorum labia enarrabunt ejus prudentiam". κ. Καὶ ὁ Μελφος εἶπε· Παρακαλώ σε, Πάτερ, μαθείν, πῶς ἡ ἀγάπη ἡμερο τὸν θυμόν. Καὶ ἀπο εκρίθη ὁ γέρον. Εν αυτής έχει τὸ ἐλεεῖν, καὶ τὸ εὐερ μετεῖν τὸν πλησίον· καὶ τὸ μακροθυμεῖν ἐπ' αὐτὸν, καὶ τὰ ὑπομένειν τὰ ὑπ' αὐτῷ ἐπαγόμενα, ὡς πολλάκις εἰρήκαμεν. Ταύτα οὖν ἔχουσα ἡ ἀγάπη, ἡμεροί τον θυμόν τοῦ κεκτημένου αὐτήν. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Οὐ μικρὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἀλλὰ μακάριος ὁ δυνάμενος κτήσασθαι αὐτήν. Εγώ δὲ ὄντως μακράν είμι ἀπ' αὐτῆς. Πλήν Παρακαλώ σε, πάτερ, εἰπεῖν μας, τί ἐστι τὸ μακροθυμεῖν. κα'. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Τὸ ἐγκαρτερεῖν τοῖς δεινοῖς, καὶ τὸ ὑπομένειν πονηρά· καὶ τὸ ἀναμένειν τὸ τέλος τοῦ πειρασμοῦ, καὶ τὸ μὴ ἐξάγειν θυμὸν ὡς έτυχε, μηδὲ λόγον λαλεῖν ἐν ἀφροσύνῃ, με δὲ ὑπονοεῖν τι ἢ ἐννοεῖν τῶν μὴ πρεπόντων θεοσεβεῖ, καθὼς εἶπεν Η Γραφή - έως καιροῦ ἀνθέξεται μακρόθυμος καὶ ὕστερον ἀναλώσει αὐτῷ εὐφροσύνη· ἕως και ροῦ κρύψει τοὺς λόγους αὐτοῦ· καὶ χείλη πολύ λών [δίει, πιστών, fidelium] ἐκδιηγήσεται σύν εσιν αὐτοῦ. 28. Hinc igitur longanimitatis (lenis scilicet pa- κα'. Ταῦτα οὖν ἐστι τὰ γνωρίσματα τῆς μακροθυ tilentia) indicia sunt: neque id modo, sed et se- μίας· οὐ μόνον δὲ, ἀλλὰ καὶ λογίσασθαι ἑαυτὸν εἶναι ipsum tentationis causam existimare, ejus virtutis αἴτιον τοῦ πειρασμοῦ, τῆς μακροθυμίας ἐστὶν ἴδιον. est proprium. Porte vero etiam sic se res habet; Ἴσως δὲ καὶ οὕτως ἔχει· ἐπειδὴ τὰ πολλὰ τῶν συμquod magna pars eorum, quæ nobis eveniunt, inde βαινόντων ἡμῖν, πρὸς παίδευσιν ἡμῶν ἐπισυμβαίνει, accidant ut illis castigemur ac erudiamur, ac vel η πρὸς παρελθόντων ἁμαρτιῶν ἀναίρεσιν, ἢ πρὸς praeterita delicta tollantur, vel qua torpemus negli ἐνεστώσης ἀμελείας διόρθωσιν, ἢ πρὸς μελλόντων gentia emendetur, aut denique ut futuris peccatis ἁμαρτημάτων [al. πλημμελημάτων ] ἀνακοπήν. Ὁ via præcludatur. Qui igitur animo reputat ex his οὖν λογιζόμενος, ὅτι δι' ἐν τούτων συνέβη ὁ πειραaliquod in causa esse, cur tentatio eum exceperit, σμός, οὐκ ἀγανακτεῖ τυπτόμενος, μάλιστα καὶ συν vapulando non indignatur, praesertim cum et ipse ειδώς ἑαυτῷ ἁμαρτίας· οὐδὲ αἰτιᾶται τὸν, δι' οὗ ὁ sibi peccati conscius sit: nec causatur illum, per πειρασμός· κἂν γὰρ δι' αὐτοῦ, κἂν δι᾿ ἄλλου, πάντως quem tentatio accidit (nam sive hoc, sive alio πιεῖν εἶχε τῶν θείων κριμάτων τὸ ποτήριον· ἀλλ᾽ εἰς operam conferente, divinorum judiciorum calicem τὸν Θεὸν ἀποβλέπει, καὶ εὐχαριστεῖ τῷ συγχωρήσει omnino bibere eum oportuit), sed in Deum oculis τι, καὶ ἑαυτὸν αἰτιᾶται, καὶ δέχεται τὴν παιδείαν animoque intentus, ei gratias agit cujus indulgen- προθύμως, ὥσπερ ὁ Δαβὶδ ἐπὶ τοῦ Σεμεί, καὶ ὥσπερ tin accidit, seque ipse culpat, ac alacri animo disci- ὁ Ἰὼβ ἐπὶ τῆς γυναικός· ὁ δὲ ἄφρων, αἰτεῖ μὲν πολ plinam suscipit, velut se David in Semei w, ac λάκις τὸν Θεὸν ἐλεηθῆναι· ἐρχόμενον δὲ τὸ ἔλεος, οἱ sicut Job ipse se in uxore, gessit ". Insipiens au- η παραδέχεται, ἐπειδὴ οὐχ ὡς ἐκεῖνος ἤθελεν, ἦλθεν tem, petit ipse quidem haud raro ut Deus miserea- ἀλλ᾽ ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν συμφέρειν ἡγήσατο. Καὶ tur; misericordiam tamen venienten non recipit, διὰ τοῦτο ὀλιγωρεῖ καὶ θορυβεῖται· καὶ ποτὲ μὲν, Eccle. 1, 29, 30. "II Reg. xvi, 10. "Job. 11, 10. Ανθέξεται μακρόθυμος. Hunc locum nobis integrum servavit V. Cl. Raph. Dufrenii cod. nunc Regius, habuitque Nobil. In Mazarin. cod. sequentia breviata erant, nec satis ex sacri scriptoris sensu, καὶ ὕστερον ἀναδώσει τους λόγους μετ' εύφροσύνης: τὸ ἀνθέξεται, idem ac, ἀνέξεται dicit Nobil. in Schol., sed longe istud hic aptius ac expressius: est enim sie cohibere, iramque tenere ac infringere et sustinere. Vulg. ἀνάδοσις εὐφροσύνης legit, quod reddidit. Et postea redditio jucunditatis: nec aliter bic Nobil. κακοζηλία puto, Latina sua Graeis componere; quod mihi nec commodum satis, nec ex fide interpretis est. Unde Sixtine interpres, elsi nec ipse satis expedite, Et postea reddetur ei jucunditas. Vox ἀναδώσει, sic absolute posita, neutra est, nec aliter exponenda, quam quod Herodoto dicuntur πηγαὶ ἀναδοῦναι, erumpere, exstare, scale rire; ut quod Isa. Lv, 8: Tunc erumpet matutinum Lumen tuum: quanquam ibi est, ραγήσεται. Sed elegantius Jesus Sirach, qui ipse scripsit Græce, et in quo lumina Græci sermonis, alia longe quam in LXX Senioribus in quibus etiam laboravit inter pres, ut non accurate omnia redderet. Распознавание текста

κβ. Ταῦτα οὖν ἐστι τὰ γνωρίσματα τῆς μακροθυμίας· οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ [τὸ] λογίσασθαι ἑαυτὸν εἶναι αἴτιον τοῦ πειρασμοῦ, τῆς μακροθυμίας ἐστὶν ἴδιον. Ἴσως δὲ καὶ οὕτως ἔχει· ἐπειδὴ τὰ πολλὰ τῶν συμβαινόντων ἡμῖν πρὸς παίδευσιν ἡμῶν ἐπισυμβαίνει, ἢ πρὸς παρελθόντων ἁμαρτιῶν ἀναίρεσιν ἢ πρὸς ἐνεστώσης ἀμελείας διόρθωσιν, ἢ πρὸς μελ-λόντων ἁμαρτημάτων ἀνακοπήν. Ὁ οὖν λογιζόμενος ὅτι δι’ ἓν τούτων συνέβη ὁ πειρασμός, οὐκ ἀγανακτεῖ τυπτό-μενος, μάλιστα καὶ συνειδὼς ἑαυτῷ ἁμαρτίας· οὐδὲ αἰτιᾶται τόν, δι’ οὗ ὁ πειρασμός· κἂν γὰρ δι’ αὐτοῦ, κἂν δι’ ἄλλου, πάν-τως πιεῖν εἶχε τῶν θείων κριμάτων τὸ ποτήριον· ἀλλ’ εἰς Θεὸν ἀποβλέπει, καὶ εὐχαριστεῖ τῷ συγχωρήσαντι, καὶ ἑαυτὸν αἰτιᾶται, καὶ δέχεται τὴν παιδείαν προθύμως, ὥσπερ ὁ Δαβὶδ ἐπὶ τοῦ Σεμεῖ, καὶ ὥσπερ ὁ Ἰὼβ ἐπὶ τῆς γυναικός. Ὁδὲ ἄφρων αἰτεῖ μὲν πολλάκις τὸν Θεὸν ἐλεηθῆναι ἐρχόμενον δὲ τὸ ἔλεος οὐ παραδέχεται, ἐπειδὴ οὐχ ὡς ἐκεῖνος ἤθελεν ἦλθεν, ἀλλ’ ὡς [ὁ] ἰατρὸς τῶν ψυχῶν συμφέρειν ἡγήσατο. Καὶ διὰ τοῦτο ὀλιγωρεῖ καὶ θορυβεῖται καὶ ποτὲ μὲν τοῖς ἀνθρώποις θυμομαχεῖ, ποτὲ δὲ εἰς τὸν Θεὸν βλασφημεῖ· καὶ μέντοι καὶ τὴν ἀγνωμοσύνην δεικνύει, καὶ παρὰ ῥάβδον οὐ λαμβάνει.

natura sistit. Hae igitur tres virtutes, cunetas alias των, καὶ αὐτῷ αὐτὸν παρέστησε γυμνόν τῷ θεῷρ. Αν virtutes complectantur, ac nisi illis faltus animus, και εν αἱ τρεῖς ἀρεται, συμπεριληπτικαί εἰσι πασῶν Deo vacare non potest. τῶν ἀρετῶν· καὶ ἄνευ τούτων, ὁ νοῦς οὐ δύναται σχο λάξειν της θεῷ. 2. Ait frater: Rogo, Pater, ut discam ex le, qua Tatione dilectio iram leniat et mitiges. Ad mnem senes: Quia scilicet ejus est misereri, inqne prosimum Beneficia conferre, et ad illam lenem esse ac longa nimein, illatasque ab eo injurias, ut sæpins dictum est, patienter ferre. Has ergo cum dilectio habeat, έξις, (5i illa instructus sit, iram lenit et mitigat, Tam frater: Non exigua sant ejus monera: sed beatus cui licuit eam adipisci. Ego sane ab ea procul remotus sum. Carterum, rogo, Pater, οι διcas quid sit μακροθυμεῖ» (nos dicamus longanimiter agere lenique patientia esse). 21. Respondit senex: Nempe forti animo in adversis esse, ac mala sustinere, tentationisque opperiri Anem, nec iram temere proferre, aut sermomem loqui in insipientia, vel suspicari aliquid aut cogitare, quod virum religiosum minus deceat, quemadmodum ait Scriptura: Usque ad tempus sustinebit leni patientia 377 vir, et postea erumpet εἰ jucunditas: utque in tempus verba comprimet, et multorum labia enarrabunt ejus prudentiam". κ. Καὶ ὁ Μελφος εἶπε· Παρακαλώ σε, Πάτερ, μαθείν, πῶς ἡ ἀγάπη ἡμερο τὸν θυμόν. Καὶ ἀπο εκρίθη ὁ γέρον. Εν αυτής έχει τὸ ἐλεεῖν, καὶ τὸ εὐερ μετεῖν τὸν πλησίον· καὶ τὸ μακροθυμεῖν ἐπ' αὐτὸν, καὶ τὰ ὑπομένειν τὰ ὑπ' αὐτῷ ἐπαγόμενα, ὡς πολλάκις εἰρήκαμεν. Ταύτα οὖν ἔχουσα ἡ ἀγάπη, ἡμεροί τον θυμόν τοῦ κεκτημένου αὐτήν. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Οὐ μικρὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἀλλὰ μακάριος ὁ δυνάμενος κτήσασθαι αὐτήν. Εγώ δὲ ὄντως μακράν είμι ἀπ' αὐτῆς. Πλήν Παρακαλώ σε, πάτερ, εἰπεῖν μας, τί ἐστι τὸ μακροθυμεῖν. κα'. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Τὸ ἐγκαρτερεῖν τοῖς δεινοῖς, καὶ τὸ ὑπομένειν πονηρά· καὶ τὸ ἀναμένειν τὸ τέλος τοῦ πειρασμοῦ, καὶ τὸ μὴ ἐξάγειν θυμὸν ὡς έτυχε, μηδὲ λόγον λαλεῖν ἐν ἀφροσύνῃ, με δὲ ὑπονοεῖν τι ἢ ἐννοεῖν τῶν μὴ πρεπόντων θεοσεβεῖ, καθὼς εἶπεν Η Γραφή - έως καιροῦ ἀνθέξεται μακρόθυμος καὶ ὕστερον ἀναλώσει αὐτῷ εὐφροσύνη· ἕως και ροῦ κρύψει τοὺς λόγους αὐτοῦ· καὶ χείλη πολύ λών [δίει, πιστών, fidelium] ἐκδιηγήσεται σύν εσιν αὐτοῦ. 28. Hinc igitur longanimitatis (lenis scilicet pa- κα'. Ταῦτα οὖν ἐστι τὰ γνωρίσματα τῆς μακροθυ tilentia) indicia sunt: neque id modo, sed et se- μίας· οὐ μόνον δὲ, ἀλλὰ καὶ λογίσασθαι ἑαυτὸν εἶναι ipsum tentationis causam existimare, ejus virtutis αἴτιον τοῦ πειρασμοῦ, τῆς μακροθυμίας ἐστὶν ἴδιον. est proprium. Porte vero etiam sic se res habet; Ἴσως δὲ καὶ οὕτως ἔχει· ἐπειδὴ τὰ πολλὰ τῶν συμquod magna pars eorum, quæ nobis eveniunt, inde βαινόντων ἡμῖν, πρὸς παίδευσιν ἡμῶν ἐπισυμβαίνει, accidant ut illis castigemur ac erudiamur, ac vel η πρὸς παρελθόντων ἁμαρτιῶν ἀναίρεσιν, ἢ πρὸς praeterita delicta tollantur, vel qua torpemus negli ἐνεστώσης ἀμελείας διόρθωσιν, ἢ πρὸς μελλόντων gentia emendetur, aut denique ut futuris peccatis ἁμαρτημάτων [al. πλημμελημάτων ] ἀνακοπήν. Ὁ via præcludatur. Qui igitur animo reputat ex his οὖν λογιζόμενος, ὅτι δι' ἐν τούτων συνέβη ὁ πειραaliquod in causa esse, cur tentatio eum exceperit, σμός, οὐκ ἀγανακτεῖ τυπτόμενος, μάλιστα καὶ συν vapulando non indignatur, praesertim cum et ipse ειδώς ἑαυτῷ ἁμαρτίας· οὐδὲ αἰτιᾶται τὸν, δι' οὗ ὁ sibi peccati conscius sit: nec causatur illum, per πειρασμός· κἂν γὰρ δι' αὐτοῦ, κἂν δι᾿ ἄλλου, πάντως quem tentatio accidit (nam sive hoc, sive alio πιεῖν εἶχε τῶν θείων κριμάτων τὸ ποτήριον· ἀλλ᾽ εἰς operam conferente, divinorum judiciorum calicem τὸν Θεὸν ἀποβλέπει, καὶ εὐχαριστεῖ τῷ συγχωρήσει omnino bibere eum oportuit), sed in Deum oculis τι, καὶ ἑαυτὸν αἰτιᾶται, καὶ δέχεται τὴν παιδείαν animoque intentus, ei gratias agit cujus indulgen- προθύμως, ὥσπερ ὁ Δαβὶδ ἐπὶ τοῦ Σεμεί, καὶ ὥσπερ tin accidit, seque ipse culpat, ac alacri animo disci- ὁ Ἰὼβ ἐπὶ τῆς γυναικός· ὁ δὲ ἄφρων, αἰτεῖ μὲν πολ plinam suscipit, velut se David in Semei w, ac λάκις τὸν Θεὸν ἐλεηθῆναι· ἐρχόμενον δὲ τὸ ἔλεος, οἱ sicut Job ipse se in uxore, gessit ". Insipiens au- η παραδέχεται, ἐπειδὴ οὐχ ὡς ἐκεῖνος ἤθελεν, ἦλθεν tem, petit ipse quidem haud raro ut Deus miserea- ἀλλ᾽ ὡς ἰατρὸς τῶν ψυχῶν συμφέρειν ἡγήσατο. Καὶ tur; misericordiam tamen venienten non recipit, διὰ τοῦτο ὀλιγωρεῖ καὶ θορυβεῖται· καὶ ποτὲ μὲν, Eccle. 1, 29, 30. "II Reg. xvi, 10. "Job. 11, 10. Ανθέξεται μακρόθυμος. Hunc locum nobis integrum servavit V. Cl. Raph. Dufrenii cod. nunc Regius, habuitque Nobil. In Mazarin. cod. sequentia breviata erant, nec satis ex sacri scriptoris sensu, καὶ ὕστερον ἀναδώσει τους λόγους μετ' εύφροσύνης: τὸ ἀνθέξεται, idem ac, ἀνέξεται dicit Nobil. in Schol., sed longe istud hic aptius ac expressius: est enim sie cohibere, iramque tenere ac infringere et sustinere. Vulg. ἀνάδοσις εὐφροσύνης legit, quod reddidit. Et postea redditio jucunditatis: nec aliter bic Nobil. κακοζηλία puto, Latina sua Graeis componere; quod mihi nec commodum satis, nec ex fide interpretis est. Unde Sixtine interpres, elsi nec ipse satis expedite, Et postea reddetur ei jucunditas. Vox ἀναδώσει, sic absolute posita, neutra est, nec aliter exponenda, quam quod Herodoto dicuntur πηγαὶ ἀναδοῦναι, erumpere, exstare, scale rire; ut quod Isa. Lv, 8: Tunc erumpet matutinum Lumen tuum: quanquam ibi est, ραγήσεται. Sed elegantius Jesus Sirach, qui ipse scripsit Græce, et in quo lumina Græci sermonis, alia longe quam in LXX Senioribus in quibus etiam laboravit inter pres, ut non accurate omnia redderet. Распознавание текста

PG 90:929κγ. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπε· Καλῶς εἶπας, Πάτερ· ἀλλὰ παρακαλῶ εἰπεῖν μοι καὶ τοῦτο, πῶς ἡ ἐγκράτεια μαραίνει τὴν ἐπιθυμίαν. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Ἐπειδὴ ἀπέχεσθαι ποιεῖ πάντων τῶν μὴ χρείαν ἐκπληρούντων, ἀλλ’ ἡδονὴν ἐμποιούντων· καὶ οὐδενὸς μετέχειν ποιεῖ, πλὴν πρὸς τὸ ζῇν ἀναγκαίων· οὐδὲ τὰ ἡδέα διώκειν, ἀλλὰ τὰ ὠφέλιμα· καὶ συμμετρεῖν δὲ τῇ χρείᾳ τὰ βρώματα καὶ τὰ πόματα· καὶ οὐκ ἐᾷν [ἐν] τῷ σώματι περιττὴν ὑγρότητα· καὶ μόνην συντηρεῖν τὴν ζωὴν τοῦ σώματος, καὶ ἀνενόχλητον αὐτὸ φυλάττειν εἰς ὁρμὴν συνουσίας. Οὕτως οὖν ἡ ἐγκράτεια τὴν ἐπιθυμίαν μαραίνει· ἡ δὲ ἡδονὴ καὶ πλησμονὴ τῶν βρωμά-των καὶ πομάτων ἐκθερμαίνει τὴν γαστέρα, καὶ ἀναφλέγει τὴν ὄρεξιν πρὸς αἰσχρὰν ἐπιθυμίαν, καὶ ὅλον συνωθεῖ τὸ ζῷον πρὸς τὴν ἄνομον μίξιν. Τότε ὀφθαλμοὶ ἀναιδεῖς, καὶ χεὶρ ἀχαλίνωτος, γλῶσσα λαλοῦσα θέλγηθρα ἀκοῆς, καὶ οὗς ἀκοὴν ματαίαν παραδεχόμενον, καὶ ψυχὴ κατὰ διάνοιαν μοιχείαν ἐργαζομένη καὶ τὸ σῶμα πρὸς τὴν ἄθεσμον πρᾶξιν ἐκκαλου-μένη.

LIBER ASCETICUS. τοῖς ἀνθρώποις θυμομαχεῖ· ποτὲ δὲ, εἰς τὸν Θεὸν eo quod non eo modo ac ille voluit, venit, sed que βλασφημεῖ· καὶ μέν τοι καὶ τὴν ἀγνωμοσύνην δει- animorum medicus in rem conferre existimavit. κνύει, καὶ παρὰ ῥάβδον (ε) οὐ λαμβάνει. Quamobrem etiam negligit, ac præ turbatione æstuat; ac modo quidem in homines ira excandescit, modo autem in Deum verba blasphemise jacit, atque adeo improbi animi labem prodit, nec præter virgam aliud recipit. κγ'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Καλῶς εἶπας, Πάτερ· ἀλλὰ παρακαλῶ εἰπεῖν μοι καὶ τοῦτο, πῶς ἡ ἐγκράτεια μαραίνει τὴν ἐπιθυμίαν. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων Ἐπειδὴ ἀπέχεσθαι ποιεῖ πάντων; τῶν μὴ χρείαν ἐκπληρούντων, ἀλλ' ἡδονὴν ἐμποιούντων· καὶ οὐδενὸς μετέχειν ποιεί, πλὴν πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαίων· οὐδὲ τὰ ἡδέα διώκειν, ἀλλὰ τὰ ὠφέλιμα· καὶ συμμετρεῖν δὲ τῇ χρείᾳ τὰ βρώματα καὶ τὰ πόματα· καὶ οὐκ ἐξν τῷ [Fr. μὴ ἐὰν ἐν τῷ] σώματι περιττὴν ὑγρότητα· καὶ μόνην συντηρεῖν τὴν ζωὴν τοῦ σώματος, καὶ ἀνενόχλητον αὐτὸ φυλάττειν εἰς ὁρμὴν συνουσίας. Οὕτως οὖν ἡ ἐγκράτεια τὴν ἐπιθυμίαν μαραίνει· ή δὲ ἡδονὴ, καὶ πλησμονὴ τῶν βρωμάτων καὶ πομάτων, ἐκθερμαίνει τὴν γαστέρα, καὶ ἀναφλέγει τὴν ὄρεξιν πρὸς αἰσχρὰν ἐπιθυμίαν, καὶ ὅλον συνωθεῖ τὸ ζῶον πρὸς τὴν ἄνομον [ἄλογον fort. leg. Nobil. quod amentem reddit) μίξιν. Τότε ὀφθαλμοὶ ἀναιδεῖς, καὶ χεὶρ ἀχαλίνωτος, γλῶσσα λαλοῦσα θέλγητρα ἀκοῆς, καὶ οἷς ἀκοὴν ματαίαν παραδεχόμενον· νοῦς, τοῦ Θεοῦ καταφρονῶν· καὶ ψυχή, κατὰ διάνοιαν μοιχείαν έργαζομένη, καὶ τὸ σῶμα πρὸς τὴν ἄθεσμον πράξιν ἐκκαλουμένη. κα. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς ἔφη· Επ᾿ ἀληθείας, Πάτερ, οὕτως ἔχει· ἀλλὰ παρακαλῶ μαθεῖν καὶ περὶ τῆς προσευχῆς, πῶς χωρίζει τὸν νοῦν πάντων τῶν νοημάτων. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Τὰ νοήματα, τῶν πραγμάτων εἰσὶ νοήματα· τῶν δὲ πραγμάτων, τὰ μὲν εἰσὶν αἰσθητά· τὰ δὲ, νοητά. Ἐν αὐτοῖς οὖν ὁ νοῦς διατρίβων, τὰ νοήματα αὐτῶν περιφέρει· ἡ δὲ χάρις τῆς προσευχῆς, τῷ Θεῷ συνάπτει τὸν νοῦν· τῷ δὲ Θεῷ συνάπτουσα, χωρίζει πάντων τῶν νοημάτων. Τότε ὁ νοῦς γυμνὸς αὐτῷ [αί. τῷ Θεῷ] προσομιλών, Θεοειδής γίνεται. Τοιοῦτος δὲ γινόμενος, τὰ πρέποντα παρ' αὐτοῦ αἰτεῖ, καὶ τῆς δεήσεως αὐτοῦ οὐ διαμαρτ τάνει ποτέ. Διὰ τοῦτο οὖν ὁ ᾿Απόστολος ἀδιαλείπτως κελεύει προσεύχεσθαι, ἵνα τὸν νοῦν τῷ Θεῷ συνεχώς συνάπτοντες, κατὰ μικρὸν ἀποῤῥήξωμεν τῆς τῶν ὑλικῶν προσπαθείας. 25. Εt dixit frater: Bene, Pater, dixisti, sed amabo te, hoc quoque addas, quonam modo abstinentia concupiscentiam maceret atque edomet. Respondit senex: Quia iis omnibus abstinere facit, quæ non sunt necessarii usus, sed delicias praebent: nec aliquid sinit sumere, quam quod necesse est ad vitam sustentandam: nec permittit ea persequi, quæ dulcia sunt, sed quæ utilia, et ut cibum et potum ad justæ necessitatis modos componamus, nec superfluos corpori humores congeramus, solamque corporis vitam servare studeamus, atque s coitionis appetitu liberum custodiamus. Sic igitur abstinentia concupiscentiam macerat atque edomat: voluptas vero, cibique ac potus saturitas ventri calorem conciliat, et ad turpis 378 libidinis appetitum accendit, totumque animal ad illegitimme copulse devia contrudit. Tunc lascivi oculi, efrenis manus, lingua loquens quæ aures mulceant; auris inanium avida; mens Deum spernens; animus secum ipse cogitandi actu adulterium patrans, et ad nefanda sceleris ipso opere corpus provocans. 24. Ait frater: Vere ita se, Pater, res habet, ut dicis; verum rogo ut et de oratione doceas, qua illa ratione ab omnibus cogitationibus mentem avellat. Respondit senex: Cogitationes ac rationes, rerum cogitationes atque rationes sunt; rerum autem aliæ sunt quæ sub sensum cadunt, aliæ quæ animo intelliguntur. In his igitur mens moram trabens, eorum cogitationes circumfert ac rationes; orationis autem gratia, mentem Deo conjungit; eaque ipsa ratione et quod Deo conjungat, a cunctis cogitationibus ac rationibus abjungit. Tunc nimirum mens nuda cum Deo versans illique assuescens, deiformis (divinis scilicet corusca dotibus) evadit. Jam vero quæ talis exsistat, quæ honesta sint ac deceant ab illo petit, nec unquam frustratur quin accipiat, quæ oratione oravit. Hinc igitur est cur Apostolus sine intermissione orare jusserit ", ut nempe assidue Deo mentem copulantes, a terrenorum paulatim libidine abrumpamus. κε'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Καὶ πῶς ὁ νοῦς δύναται ἀδιαλείπτως προσεύχεσθαι· καὶ γὰρ ψάλλοντες καὶ ἀναγινώσκοντες καὶ συντυγχάνοντες καὶ διακονοῦν τες, εἰς πολλὰ αὐτὸν περισπώμεν νοήματά τε καὶ θεωρήματα. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· οὐδὲν τῶν ἀδυνάτων ή θεία Γραφὴ προστάσσει· ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὁ ATI Thess. v. 17. (c) Καὶ παρὰ ῥάβδον. Nobil. πατρός legit, sic nempe breviata dictione, et in qua facile fuit exscribenti errare. Et paternam virgam aversatur. In quo nihil acuminis est, certæque antithesis ex Maximi genio: bene autem in lectione, quam sequor. Significat enim nihil operæ facere, qui sic moleste habet, quod castigatur, qui et improbitatem 25. Ait frater: Eequa vero ratione fat, ut mens sine intermissione oret? Psalmorum enim penso et lectione, et sermonem miscendo ac ministrando, in multos eam cogitatus sensaque distrahimus. Respondit senex: Nihil ejusmodi divina Scriptura precipit, quod præstari non possit. Nam et ipse prodat, nec levet pane acerbitatem, sed magis gravet. Quod aliis subditum, παράκλησιν, palam glos sena est. Nolim pluribus onerare chartam; ipsum, lector, si parato animo auctorem adieris, haud leviter ex illo ad charitatem et compunctionem que duo nobis maxima in via spirituali, ædificaDeris. Распознавание текста

κδ. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπε· Ἐπ’ ἀληθείας, Πάτερ, οὕτως ἔχει· ἀλλὰ παρακαλῶ [σε] μαθεῖν καὶ περὶ τῆς προσευχῆς, πῶς χωρίζει τὸν νοῦν πάντων τῶν νοημάτων. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Τὰ νοήματα, τῶν πραγμάτων εἰσὶ νοήματα· τῶν δὲ πραγμάτων, τὰ μὲν εἰσὶν αἰσθητά, τὰ δὲ νοητά. Ἐν αὐτοῖς οὖν ὁ νοῦς διατρίβων, τὰ νοήματα αὐτῶν περιφέρει· ἡ δὲ χάρις τῆς προσευχῆς τῷ Θεῷ συνάπτει τὸν νοῦν· τῷ δὲ Θεῷ συνά-πτουσα, χωρίζει πάντων τῶν νοημάτων. Τότε οὖν ὁ νοῦς γυμνὸς αὐτῷ προσομιλῶν θεοειδὴς γίνεται. Τοιοῦτος δὲ γι-νόμενος, τὰ πρέποντα παρ’ αὐτοῦ αἰτεῖ καὶ τῆς δεήσεως αὐτοῦ οὐ διαμαρτάνει ποτέ. Διὰ τοῦτο οὖν ὁ Ἀπόστολος ἀδιαλείπτως κελεύει προσεύχεσθαι, ἵνα τὸν νοῦν τῷ Θεῷ συνεχῶς συνάπτοντες κατὰ μικρὸν ἀπορρήξωμεν τῆς τῶν ὑλικῶν προσπαθείας.

LIBER ASCETICUS. τοῖς ἀνθρώποις θυμομαχεῖ· ποτὲ δὲ, εἰς τὸν Θεὸν eo quod non eo modo ac ille voluit, venit, sed que βλασφημεῖ· καὶ μέν τοι καὶ τὴν ἀγνωμοσύνην δει- animorum medicus in rem conferre existimavit. κνύει, καὶ παρὰ ῥάβδον (ε) οὐ λαμβάνει. Quamobrem etiam negligit, ac præ turbatione æstuat; ac modo quidem in homines ira excandescit, modo autem in Deum verba blasphemise jacit, atque adeo improbi animi labem prodit, nec præter virgam aliud recipit. κγ'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Καλῶς εἶπας, Πάτερ· ἀλλὰ παρακαλῶ εἰπεῖν μοι καὶ τοῦτο, πῶς ἡ ἐγκράτεια μαραίνει τὴν ἐπιθυμίαν. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων Ἐπειδὴ ἀπέχεσθαι ποιεῖ πάντων; τῶν μὴ χρείαν ἐκπληρούντων, ἀλλ' ἡδονὴν ἐμποιούντων· καὶ οὐδενὸς μετέχειν ποιεί, πλὴν πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαίων· οὐδὲ τὰ ἡδέα διώκειν, ἀλλὰ τὰ ὠφέλιμα· καὶ συμμετρεῖν δὲ τῇ χρείᾳ τὰ βρώματα καὶ τὰ πόματα· καὶ οὐκ ἐξν τῷ [Fr. μὴ ἐὰν ἐν τῷ] σώματι περιττὴν ὑγρότητα· καὶ μόνην συντηρεῖν τὴν ζωὴν τοῦ σώματος, καὶ ἀνενόχλητον αὐτὸ φυλάττειν εἰς ὁρμὴν συνουσίας. Οὕτως οὖν ἡ ἐγκράτεια τὴν ἐπιθυμίαν μαραίνει· ή δὲ ἡδονὴ, καὶ πλησμονὴ τῶν βρωμάτων καὶ πομάτων, ἐκθερμαίνει τὴν γαστέρα, καὶ ἀναφλέγει τὴν ὄρεξιν πρὸς αἰσχρὰν ἐπιθυμίαν, καὶ ὅλον συνωθεῖ τὸ ζῶον πρὸς τὴν ἄνομον [ἄλογον fort. leg. Nobil. quod amentem reddit) μίξιν. Τότε ὀφθαλμοὶ ἀναιδεῖς, καὶ χεὶρ ἀχαλίνωτος, γλῶσσα λαλοῦσα θέλγητρα ἀκοῆς, καὶ οἷς ἀκοὴν ματαίαν παραδεχόμενον· νοῦς, τοῦ Θεοῦ καταφρονῶν· καὶ ψυχή, κατὰ διάνοιαν μοιχείαν έργαζομένη, καὶ τὸ σῶμα πρὸς τὴν ἄθεσμον πράξιν ἐκκαλουμένη. κα. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς ἔφη· Επ᾿ ἀληθείας, Πάτερ, οὕτως ἔχει· ἀλλὰ παρακαλῶ μαθεῖν καὶ περὶ τῆς προσευχῆς, πῶς χωρίζει τὸν νοῦν πάντων τῶν νοημάτων. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Τὰ νοήματα, τῶν πραγμάτων εἰσὶ νοήματα· τῶν δὲ πραγμάτων, τὰ μὲν εἰσὶν αἰσθητά· τὰ δὲ, νοητά. Ἐν αὐτοῖς οὖν ὁ νοῦς διατρίβων, τὰ νοήματα αὐτῶν περιφέρει· ἡ δὲ χάρις τῆς προσευχῆς, τῷ Θεῷ συνάπτει τὸν νοῦν· τῷ δὲ Θεῷ συνάπτουσα, χωρίζει πάντων τῶν νοημάτων. Τότε ὁ νοῦς γυμνὸς αὐτῷ [αί. τῷ Θεῷ] προσομιλών, Θεοειδής γίνεται. Τοιοῦτος δὲ γινόμενος, τὰ πρέποντα παρ' αὐτοῦ αἰτεῖ, καὶ τῆς δεήσεως αὐτοῦ οὐ διαμαρτ τάνει ποτέ. Διὰ τοῦτο οὖν ὁ ᾿Απόστολος ἀδιαλείπτως κελεύει προσεύχεσθαι, ἵνα τὸν νοῦν τῷ Θεῷ συνεχώς συνάπτοντες, κατὰ μικρὸν ἀποῤῥήξωμεν τῆς τῶν ὑλικῶν προσπαθείας. 25. Εt dixit frater: Bene, Pater, dixisti, sed amabo te, hoc quoque addas, quonam modo abstinentia concupiscentiam maceret atque edomet. Respondit senex: Quia iis omnibus abstinere facit, quæ non sunt necessarii usus, sed delicias praebent: nec aliquid sinit sumere, quam quod necesse est ad vitam sustentandam: nec permittit ea persequi, quæ dulcia sunt, sed quæ utilia, et ut cibum et potum ad justæ necessitatis modos componamus, nec superfluos corpori humores congeramus, solamque corporis vitam servare studeamus, atque s coitionis appetitu liberum custodiamus. Sic igitur abstinentia concupiscentiam macerat atque edomat: voluptas vero, cibique ac potus saturitas ventri calorem conciliat, et ad turpis 378 libidinis appetitum accendit, totumque animal ad illegitimme copulse devia contrudit. Tunc lascivi oculi, efrenis manus, lingua loquens quæ aures mulceant; auris inanium avida; mens Deum spernens; animus secum ipse cogitandi actu adulterium patrans, et ad nefanda sceleris ipso opere corpus provocans. 24. Ait frater: Vere ita se, Pater, res habet, ut dicis; verum rogo ut et de oratione doceas, qua illa ratione ab omnibus cogitationibus mentem avellat. Respondit senex: Cogitationes ac rationes, rerum cogitationes atque rationes sunt; rerum autem aliæ sunt quæ sub sensum cadunt, aliæ quæ animo intelliguntur. In his igitur mens moram trabens, eorum cogitationes circumfert ac rationes; orationis autem gratia, mentem Deo conjungit; eaque ipsa ratione et quod Deo conjungat, a cunctis cogitationibus ac rationibus abjungit. Tunc nimirum mens nuda cum Deo versans illique assuescens, deiformis (divinis scilicet corusca dotibus) evadit. Jam vero quæ talis exsistat, quæ honesta sint ac deceant ab illo petit, nec unquam frustratur quin accipiat, quæ oratione oravit. Hinc igitur est cur Apostolus sine intermissione orare jusserit ", ut nempe assidue Deo mentem copulantes, a terrenorum paulatim libidine abrumpamus. κε'. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Καὶ πῶς ὁ νοῦς δύναται ἀδιαλείπτως προσεύχεσθαι· καὶ γὰρ ψάλλοντες καὶ ἀναγινώσκοντες καὶ συντυγχάνοντες καὶ διακονοῦν τες, εἰς πολλὰ αὐτὸν περισπώμεν νοήματά τε καὶ θεωρήματα. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· οὐδὲν τῶν ἀδυνάτων ή θεία Γραφὴ προστάσσει· ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὁ ATI Thess. v. 17. (c) Καὶ παρὰ ῥάβδον. Nobil. πατρός legit, sic nempe breviata dictione, et in qua facile fuit exscribenti errare. Et paternam virgam aversatur. In quo nihil acuminis est, certæque antithesis ex Maximi genio: bene autem in lectione, quam sequor. Significat enim nihil operæ facere, qui sic moleste habet, quod castigatur, qui et improbitatem 25. Ait frater: Eequa vero ratione fat, ut mens sine intermissione oret? Psalmorum enim penso et lectione, et sermonem miscendo ac ministrando, in multos eam cogitatus sensaque distrahimus. Respondit senex: Nihil ejusmodi divina Scriptura precipit, quod præstari non possit. Nam et ipse prodat, nec levet pane acerbitatem, sed magis gravet. Quod aliis subditum, παράκλησιν, palam glos sena est. Nolim pluribus onerare chartam; ipsum, lector, si parato animo auctorem adieris, haud leviter ex illo ad charitatem et compunctionem que duo nobis maxima in via spirituali, ædificaDeris. Распознавание текста

PG 90:931κε. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπε· Καὶ πῶς ὁ νοῦς δύναται ἀδιαλείπτως προσεύχεσθαι; Καὶ γὰρ ψάλλοντες καὶ ἀναγινώ-σκοντες καὶ συντυγχάνοντες καὶ διακονοῦντες, εἰς πολλὰ αὐτὸν περισπῶμεν νοήματά τε καὶ θεωρήματα. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Οὐδὲν τῶν ἀδυνάτων ἡ θεία Γραφὴ προστάσσει· ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὁ Ἀπόστολος καὶ ἔψαλλεν καὶ ἀνεγίνωσκε καὶ διηκόνει, καὶ ἀδιαλείπτως προσηύχετο. Ἀδιάλειπτος γάρ ἐστι προσευχή, τὸ τὸν νοῦν ἔχειν ἐν εὐλαβείᾳ πολλῇ καὶ πόθῳ προσκείμενον τῷ Θεῷ, καὶ τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ ἀεὶ ἀποκρέμα-σθαι, καὶ εἰς αὐτὸν θαρρεῖν ἐν πᾶσι, τοῖς τε ἔργοις καὶ τοῖς συμβαίνουσιν. Οὕτως διακείμενος ὁ Ἀπόστολος ἔλεγε· Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ· θλίψις, ἢ στενο-χωρία; καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ μετ’ ὀλίγα· Πέπεισμαι γάρ, ὅτι οὔ-τε θάνατος, οὔτε ζωή, οὔτε ἄγγελοι. Καὶ πάλιν· Ἐν παντὶ θλιβόμενοι, καὶ οὐ στενοχωρούμενοι· ἀπορούμενοι, καὶ οὐκ ἐξαπορούμενοι· διωκόμενοι, ἀλλ’ οὐ καταλιμπανόμενοι· κατα-βαλλόμενοι, ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι. Πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν.

Apostolus et peallebat et legebat et ministrabat, et ᾿Απόστολος καὶ ἔψαλλεν καὶ ἀνεγίνωσκε καὶ διηκόνει, tamen sine intermissione orabat. Tunc enim quis sine intermissione orat, cum multa reverentia ac amore, Deo mente adhaeret, atque ab ejus semper spe pendet; et in omnibus, quidquid gerat, quid quid accidat, in illo fiduciam habet. In eum modum affectus Apostolus, aiebat: Quis nos separabit a charitate Christi? tribulatio, an angustia? et quæ sequuntur ". Εt post pauca: Certus sum enim, quia neque mors, neque vita, neque angeli ". Et iterum In omnibus tribulationem patimur, sed non angustiamur; aporiamur, sed non destituimur; persecutionem palimur, sed non derelinquimur; dejicimur, sed non perimus. Semper mortificationem 379 Domini Jesu in corpore circumferentes, ut et vita Jesu manifestetur in mortali carne nostra. 26. In hunc igitur modum affectus Apostolus, sine intermissione orabat; qui in omnibus operibus, uti dictum est, ac quidquid accidisset, a Dei spe penderet. Eam ob rem sancti omnes aflictionibus atque aerumnis semper gaudebant, ut in diving charitatis habitum ex illis proficerent. Idcirco aiebat Apostolus Libentissime igitur gloriabor in infirmitatibus meis, ut inhabitet in me virtus Christi". Paucisque interjectis: Cum infrmor, tunc potens sum ". Sed væ nobis miseris, quod relicta nobis sanctorum Patrum vita; idque in causa est, ut omni spiritali opere deficiamur. " 27. Et dixit frater: Quid causa est, Pater, quod compunctionem non habeam? Respondit senex: Quod Dei timorem ob oculos non habeamus. Quod omnium malorum sentina facti sumus, eamque ob rem tremendam Dei ultionem velut nudam cogitaLionem ac rationis figmentum contempsimus. Alioqui quis non animo compungatur, qui Moysen ex Dei persona audiat in peccatores dicentem: Ignis accensus est in furore meo: ardebit usque ad inferni novissima. Devorabit terram et ejus germina: fundamenta montium comburet. Congregato super eos mala, et sagillas meas complebo in eis ". Et rursum: Acuam ut fulgur gladium meum, et arripiet judicium manus mea; et reddam ultionem hostibus, et his, qui oderunt me, retribuam. Isaiam vero clamantem accipiat: Quis annuntiabit vobis quoa ignis ardet? Quis annuntiabit vobis locum æternum vo? Ambulate in luce ignis vestri, et in flamma, quam succendistis ". Et iterum: Egredientur, et videbunt cadavera hominum, qui prævaricati sunt in me. Vermis enim corum non morietur, et ignis corum non exstinguetur: et erunt in visionem omni carni ". Jeremiam quoque dicentem Date Domino Deo vestro gloriam, antequam contenebrescat, et antequam offendant pedes vestri ad montes caliginosos **. Et rursus: Audite, populus stultus et sine corde: oculi eis, et non vident; aures eis, et non audiunt. Nunquid me non timebitis, dicit Dominus aut a facie 4s Rom. viii, 35. " ibid. 38. 30 11 Cor tv, 10, 11. 22, 25. ibid. 41. "Isa. xxx, 14. "Isa. L, 11. ᾗ καὶ ἀδιαλείπτως προσηύχετο 'Αδιάλειπτος γάρ ἐστι προσευχὴ, τὸ τὸν νοῦν ἔχειν ἐν εὐλαβείᾳ πολλῇ καὶ πόθῳ προσκείμενον τῷ Θεῷ, καὶ τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ deὶ ἀποκρέμασθαι· καὶ εἰς αὐτὸν θαῤῥεῖν ἐν πᾶσι, τοῖς τε ἔργοις καὶ τοῖς συμβαίνουσιν. Οὕτως διακείμενος ὁ ᾿Απόστολος, ἔλεγε· Τις ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ· θλίψις; ἢ στενοχωρία; καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ μετ' ὀλίγα· Πέπεισμαι γὰρ, ὅτι οὔτε θάνατος, οὔτε ζωή, οὔτε ἄγγελοι. Καὶ πάλιν Ἐν παντὶ θλιβόμενοι, καὶ οὐ στενοχωρούμενοι· απορούμενοι, καὶ οὐκ ἐξαπορούμενοι· διωκόμε νοι, ἀλλ' οὐ καταλιμπανόμενοι· καταβαλλόμε τοι, ἀλλ' οὐκ ἀπολλύμενοι. Πάντοτε τὴν νέκρω σιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέρον. τες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. κς'. Οὕτως οὖν ὁ ᾿Απόστολος διακείμενος, ἀδιαλεί πτως [αι. διηνεκῶς καὶ ἀδιαλ.] προσηύχετο· ἐν πᾶσι γὰρ τοῖς ἔργοις, ὡς εἴρηται, καὶ τοῖς συμβαίνουσιν αὐτῷ, τῆς ἐλπίδος τοῦ Θεοῦ ἀπεκρέματο. Διὰ τοῦτο ταῖς θλίψεσιν ἀεὶ ἔχαιρον πάντες οἱ ἅγιοι, ἵνα εἰς ἕξιν έλθωσι τῆς θείας ἀγάπης. Καὶ διὰ τοῦτο ἔλεγεν ὁ ᾿Απόστολος - Ηδιστα οὖν καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ' ἐμὲ ἡ δύνα μις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μετ᾿ ὀλίγα· "Οταν ἀσθενώ, τότε δυνατός εἰμι. Αλλ' οὐαὶ ἡμῖν τοῖς ἀθλίοις, ὅτι κατελίπομεν τὴν ὁδὸν τῶν ἁγίων Πατέρων, καὶ διὰ τοῦτο ἔρημοί ἐσμεν παντὸς ἔργου πνευματικοῦ. κζ'. Καὶ ὁ ἀδελφὸς εἶπε· Διὰ τί, Πάτερ, οὐκ ἔχω κατάνυξιν; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Ἐπειδὴ οὐκ ἔστι φόβος Θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν. Ἐπειδή πάντων τῶν κακῶν γεγόναμεν καταγώγιον, καὶ διὰ τοῦτο, ὡς ψιλοῦ νοήματος καταφρονήσαμεν τῆς φοβε ρᾶς τοῦ Θεοῦ κολάσεως. Ἐπεὶ τὶς οὐ κατανύγεται, ἀκούων, τοῦ μὲν Μωϋσέως ἐκ προσώπου Θεοῦ περὶ τῶν ἁμαρτωλῶν λέγοντος, ὅτι Πῖρ ἐκκέκονται ἐκ τοῦ θυμοῦ μου· καυθήσεται ἕως ᾅδου κατωτάτου. Καταφάγεται γῆν, καὶ τὰ γενήματα αὐτῆς· αλλ ξει θεμέλια ἐρέων. Συνάξω εἰς αὐτοὺς κακά, καὶ τὰ βέλη μου συντελέσω εἰς αὐτούς; Καὶ πάλιν' Παροξυνῶ ὡς ἀστραπὴν τὴν μάχαιράν μου, καὶ ἀνθέξεται κρίματος ή χειρ μου· καὶ ἀνταποδώσω δίκην τοῖς ἐχθροῖς, καὶ τοῖς μισοῦσί με άνταπο δώσω. Τοῦ δὲ Ἡσαΐου βοῶντος, Τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν ὅτι πῦρ καίεται; τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν τὸν τόπον τὸν αἰώνιον; Πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν, καὶ τῇ φλογι, ᾗ ἐξεκαύσατε. Καὶ πάλιν· Ἐξελεύ σονται, καὶ ὄψονται τὰ κώλα τῶν ἀνθρώπων, τῶν παραβεβηκότων ἐν ἐμοί. Ο γὰρ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει, καὶ τὸ πῦρ αὐτῶν οὐ σβεσθήσεται καὶ ἔσονται εἰς ἔρασιν πάσῃ σαρκί. Τοῦ δὲ Ἱερι· μίου λέγοντος· Δότε τῷ Κυρίῳ Fr. Κυρίῳ ὑμῶν] Θεῷ ὑμῶν δόξαν πρὸ τοῦ σκοτάσαι, καὶ πρὸ τοῦ προσκύψαι τοὺς πόδας ὑμῶν ἐπ' ἄρη σκοτεινά Καὶ πάλιν· 'Ακούσατε λαὸς μωρὸς καὶ ἀκάρδιος· έφθαλμοὶ αὐτοῖς, καὶ οὐ βλέπουσιν· ὦτα αὐτοῖς, οι 11 Cor. xit, 9. et ibid. 10. * Deut. XIII, "Isa. LXVI, 24. "Jerem. xi, 16. Распознавание текста

κ. Οὕτως οὖν ὁ Ἀπόστολος διακείμενος, ἀδιαλείπτως προσηύχετο· ἐν πᾶσι γὰρ τοῖς ἔργοις, ὡς εἴρηται, καὶ τοῖς συμβαίνουσιν αὐτῷ τῆς ἐλπίδος τοῦ Θεοῦ ἀπεκρέματο. Διὰ τοῦτο ταῖς θλίψεσιν ἀεὶ ἔχαιρον πάντες οἱ ἅγιοι, ἵνα εἰς ἕξιν ἔλθωσι τῆς θείας ἀγάπης. Καὶ διὰ τοῦτο ἔλεγεν ὁ Ἀπόστο-λος· Ἥδιστα οὖν καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ’ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μετ’ ὀλίγα· ὅταν ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι. Ἀλλ’ οὐαὶ ἡμῖν τοῖς ἀθλίοις, ὅτι κατελίπομεν τὴν ὁδὸν τῶν ἁγίων Πατέρων, καὶ διὰ τοῦτο ἔρημοί ἐσμεν παντὸς ἔργου πνευματικοῦ.

Apostolus et peallebat et legebat et ministrabat, et ᾿Απόστολος καὶ ἔψαλλεν καὶ ἀνεγίνωσκε καὶ διηκόνει, tamen sine intermissione orabat. Tunc enim quis sine intermissione orat, cum multa reverentia ac amore, Deo mente adhaeret, atque ab ejus semper spe pendet; et in omnibus, quidquid gerat, quid quid accidat, in illo fiduciam habet. In eum modum affectus Apostolus, aiebat: Quis nos separabit a charitate Christi? tribulatio, an angustia? et quæ sequuntur ". Εt post pauca: Certus sum enim, quia neque mors, neque vita, neque angeli ". Et iterum In omnibus tribulationem patimur, sed non angustiamur; aporiamur, sed non destituimur; persecutionem palimur, sed non derelinquimur; dejicimur, sed non perimus. Semper mortificationem 379 Domini Jesu in corpore circumferentes, ut et vita Jesu manifestetur in mortali carne nostra. 26. In hunc igitur modum affectus Apostolus, sine intermissione orabat; qui in omnibus operibus, uti dictum est, ac quidquid accidisset, a Dei spe penderet. Eam ob rem sancti omnes aflictionibus atque aerumnis semper gaudebant, ut in diving charitatis habitum ex illis proficerent. Idcirco aiebat Apostolus Libentissime igitur gloriabor in infirmitatibus meis, ut inhabitet in me virtus Christi". Paucisque interjectis: Cum infrmor, tunc potens sum ". Sed væ nobis miseris, quod relicta nobis sanctorum Patrum vita; idque in causa est, ut omni spiritali opere deficiamur. " 27. Et dixit frater: Quid causa est, Pater, quod compunctionem non habeam? Respondit senex: Quod Dei timorem ob oculos non habeamus. Quod omnium malorum sentina facti sumus, eamque ob rem tremendam Dei ultionem velut nudam cogitaLionem ac rationis figmentum contempsimus. Alioqui quis non animo compungatur, qui Moysen ex Dei persona audiat in peccatores dicentem: Ignis accensus est in furore meo: ardebit usque ad inferni novissima. Devorabit terram et ejus germina: fundamenta montium comburet. Congregato super eos mala, et sagillas meas complebo in eis ". Et rursum: Acuam ut fulgur gladium meum, et arripiet judicium manus mea; et reddam ultionem hostibus, et his, qui oderunt me, retribuam. Isaiam vero clamantem accipiat: Quis annuntiabit vobis quoa ignis ardet? Quis annuntiabit vobis locum æternum vo? Ambulate in luce ignis vestri, et in flamma, quam succendistis ". Et iterum: Egredientur, et videbunt cadavera hominum, qui prævaricati sunt in me. Vermis enim corum non morietur, et ignis corum non exstinguetur: et erunt in visionem omni carni ". Jeremiam quoque dicentem Date Domino Deo vestro gloriam, antequam contenebrescat, et antequam offendant pedes vestri ad montes caliginosos **. Et rursus: Audite, populus stultus et sine corde: oculi eis, et non vident; aures eis, et non audiunt. Nunquid me non timebitis, dicit Dominus aut a facie 4s Rom. viii, 35. " ibid. 38. 30 11 Cor tv, 10, 11. 22, 25. ibid. 41. "Isa. xxx, 14. "Isa. L, 11. ᾗ καὶ ἀδιαλείπτως προσηύχετο 'Αδιάλειπτος γάρ ἐστι προσευχὴ, τὸ τὸν νοῦν ἔχειν ἐν εὐλαβείᾳ πολλῇ καὶ πόθῳ προσκείμενον τῷ Θεῷ, καὶ τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ deὶ ἀποκρέμασθαι· καὶ εἰς αὐτὸν θαῤῥεῖν ἐν πᾶσι, τοῖς τε ἔργοις καὶ τοῖς συμβαίνουσιν. Οὕτως διακείμενος ὁ ᾿Απόστολος, ἔλεγε· Τις ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ· θλίψις; ἢ στενοχωρία; καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ μετ' ὀλίγα· Πέπεισμαι γὰρ, ὅτι οὔτε θάνατος, οὔτε ζωή, οὔτε ἄγγελοι. Καὶ πάλιν Ἐν παντὶ θλιβόμενοι, καὶ οὐ στενοχωρούμενοι· απορούμενοι, καὶ οὐκ ἐξαπορούμενοι· διωκόμε νοι, ἀλλ' οὐ καταλιμπανόμενοι· καταβαλλόμε τοι, ἀλλ' οὐκ ἀπολλύμενοι. Πάντοτε τὴν νέκρω σιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέρον. τες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. κς'. Οὕτως οὖν ὁ ᾿Απόστολος διακείμενος, ἀδιαλεί πτως [αι. διηνεκῶς καὶ ἀδιαλ.] προσηύχετο· ἐν πᾶσι γὰρ τοῖς ἔργοις, ὡς εἴρηται, καὶ τοῖς συμβαίνουσιν αὐτῷ, τῆς ἐλπίδος τοῦ Θεοῦ ἀπεκρέματο. Διὰ τοῦτο ταῖς θλίψεσιν ἀεὶ ἔχαιρον πάντες οἱ ἅγιοι, ἵνα εἰς ἕξιν έλθωσι τῆς θείας ἀγάπης. Καὶ διὰ τοῦτο ἔλεγεν ὁ ᾿Απόστολος - Ηδιστα οὖν καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ' ἐμὲ ἡ δύνα μις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μετ᾿ ὀλίγα· "Οταν ἀσθενώ, τότε δυνατός εἰμι. Αλλ' οὐαὶ ἡμῖν τοῖς ἀθλίοις, ὅτι κατελίπομεν τὴν ὁδὸν τῶν ἁγίων Πατέρων, καὶ διὰ τοῦτο ἔρημοί ἐσμεν παντὸς ἔργου πνευματικοῦ. κζ'. Καὶ ὁ ἀδελφὸς εἶπε· Διὰ τί, Πάτερ, οὐκ ἔχω κατάνυξιν; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Ἐπειδὴ οὐκ ἔστι φόβος Θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν. Ἐπειδή πάντων τῶν κακῶν γεγόναμεν καταγώγιον, καὶ διὰ τοῦτο, ὡς ψιλοῦ νοήματος καταφρονήσαμεν τῆς φοβε ρᾶς τοῦ Θεοῦ κολάσεως. Ἐπεὶ τὶς οὐ κατανύγεται, ἀκούων, τοῦ μὲν Μωϋσέως ἐκ προσώπου Θεοῦ περὶ τῶν ἁμαρτωλῶν λέγοντος, ὅτι Πῖρ ἐκκέκονται ἐκ τοῦ θυμοῦ μου· καυθήσεται ἕως ᾅδου κατωτάτου. Καταφάγεται γῆν, καὶ τὰ γενήματα αὐτῆς· αλλ ξει θεμέλια ἐρέων. Συνάξω εἰς αὐτοὺς κακά, καὶ τὰ βέλη μου συντελέσω εἰς αὐτούς; Καὶ πάλιν' Παροξυνῶ ὡς ἀστραπὴν τὴν μάχαιράν μου, καὶ ἀνθέξεται κρίματος ή χειρ μου· καὶ ἀνταποδώσω δίκην τοῖς ἐχθροῖς, καὶ τοῖς μισοῦσί με άνταπο δώσω. Τοῦ δὲ Ἡσαΐου βοῶντος, Τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν ὅτι πῦρ καίεται; τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν τὸν τόπον τὸν αἰώνιον; Πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν, καὶ τῇ φλογι, ᾗ ἐξεκαύσατε. Καὶ πάλιν· Ἐξελεύ σονται, καὶ ὄψονται τὰ κώλα τῶν ἀνθρώπων, τῶν παραβεβηκότων ἐν ἐμοί. Ο γὰρ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει, καὶ τὸ πῦρ αὐτῶν οὐ σβεσθήσεται καὶ ἔσονται εἰς ἔρασιν πάσῃ σαρκί. Τοῦ δὲ Ἱερι· μίου λέγοντος· Δότε τῷ Κυρίῳ Fr. Κυρίῳ ὑμῶν] Θεῷ ὑμῶν δόξαν πρὸ τοῦ σκοτάσαι, καὶ πρὸ τοῦ προσκύψαι τοὺς πόδας ὑμῶν ἐπ' ἄρη σκοτεινά Καὶ πάλιν· 'Ακούσατε λαὸς μωρὸς καὶ ἀκάρδιος· έφθαλμοὶ αὐτοῖς, καὶ οὐ βλέπουσιν· ὦτα αὐτοῖς, οι 11 Cor. xit, 9. et ibid. 10. * Deut. XIII, "Isa. LXVI, 24. "Jerem. xi, 16. Распознавание текста

κζ. Καὶ ὁ Ἀδελφὸς εἶπε· Διὰ τί, Πάτερ, οὐκ ἔχω κα-τάνυξιν; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Γέρων· Ἐπειδὴ οὐκ ἔστι φόβος Θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν. Ἐπειδὴ πάντων τῶν κακῶν γεγόναμεν καταγώγιον, καὶ διὰ τοῦτο ὡς ψιλοῦ νοή-ματος κατεφρονήσαμεν τῆς φοβερᾶς τοῦ Θεοῦ κολάσεως. Ἐπεὶ τίς οὐ κατανύγεται ἀκούων τοῦ μὲν Μωϋσέως ἐκ προς-ώπου Θεοῦ περὶ τῶν ἁμαρτολῶν λέγοντος, ὅτι Πῦρ ἐκκέκαυ-ται ἐκ τοῦ θυμοῦ μου· καυθήσεται ἕως ᾅδου κατωτάτου. Καταφάγεται γῆν, καὶ τὰ γεννήματα αὐτῆς· φλέξει θεμέλια ὀρέων. Συνάξω εἰς αὐτοὺς κακά, καὶ τὰ βέλη μου συντε-λέσω εἰς αὐτούς; Καὶ πάλιν· Παροξυνῶ ὡς ἀστραπὴν τὴν μάχαιράν μου, καὶ ἀνθέξεται κρίματος ἡ χείρ μου· καὶ ἀνταποδώσω δίκην τοῖς ἐχθροῖς καὶ τοῖς μισοῦσί με ἀντ-αποδώσω. Τοῦ δὲ Ἡσαί̈ου βοῶντος· τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν ὅτι πῦρ καίεται; τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν τὸν τόπον τὸν αἰώ-νιον; Πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν, καὶ τῇ φλογί, ᾗ ἐξεκαύσατε. Καὶ πάλιν· Ἐξελεύσονται, καὶ ὄψονται τὰ κῶλα τῶν ἀνθρώπων, τῶν παραβεβηκότων ἐν ἐμοί. Ὁ γὰρ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει, καὶ τὸ πῦρ αὐτῶν οὐ σβε-σθήσεται· καὶ ἔσονται εἰς ὅρασιν πάσῃ σαρκί. Τοῦ δὲ Ἱερε-μίου λέγοντος· Δότε τῷ Κυρίῳ Θεῷ ὑμῶν δόξαν πρὸ τοῦ σκοτάσαι, καὶ πρὸ τοῦ προσκόψαι τοὺς πόδας ὑμῶν ἐπ’ ὄρη σκοτεινά. Καὶ πάλιν· Ἀκούσατε λαὸς μωρὸς καὶ ἀκάρδιος· ὀφθαλμοὶ αὐτοῖς, καὶ οὐ βλέπουσιν· ὦτα αὐτοῖς, καὶ οὐκ ἀκούουσιν. Ἐμὲ οὐ φοβηθήσεσθε, λέγει Κύριος; ἢ ἀπὸ τοῦ προσώπου μου οὐκ εὐλαβηθήσεσθε; τὸν ποιήσαντα ὅριον ψάμμον τῇ θαλάσσῃ, πρόσταγμα αἰώνιον, καὶ οὐχ ὑπερβήσε-ται; Καὶ πάλιν· Παιδεύσει σε ἡ ἀποστασία σου, καὶ ἡ κακία σου ἐλέγξει σε. Καὶ γνῶθι, καὶ ἴδε, ὅτι πικρόν σοί ἐστι τὸ κατα-λιπεῖν σε ἐμέ, λέγει Κύριος. Ἐγὼ ἐφύτευσα ἄμπελον καρποφόρον πᾶσαν ἀληθινήν· πῶς ἐστράφης εἰς πικρίαν ἡ ἄμπελος ἡ ἀλλοτρία; Καὶ πάλιν· Οὐκ ἐκάθισα μετὰ συνεδρίου παιζόν-των· ἀλλ’ ηὐλαβούμην ἀπὸ προσώπου χειρός σου. Κατα-μόνας ἐκαθήμην, ὅτι πικρίας ἐνεπλήσθην. Τίς δὲ οὐ φρίσσει τοῦ Ἰεζεκιὴλ ἀκούων λέγοντος· Ἐκχεῶ τὴν ὀργήν μου ἐπὶ σέ, καὶ συντελέσω τὸν θυμόν μου ἐπὶ σοί· καὶ κρινῶ σε ἐν ταῖς ὁδοῖς σου, καὶ δώσω ἐπὶ σὲ πάντα τὰ βδελύγματά σου· καὶ οὐ φείσεται ὁ ὀφθαλμός μου, οὐδ’ οὐ μὴ ἐλεήσω· καὶ τότε ἐπιγνώσῃ, ὅτι ἐγὼ Κύριος. Τίς δὲ τοῦ Δανιὴλ ἀκούων οὐ κατανύγεται διαγράφοντος διαρρήδην τὴν ἡμέραν τῆς φο-βερᾶς κρίσεως, ἐν οἷς φησιν· Ἐγὼ Δανιὴλ ἐθεώρουν, ἕως οὗ θρόνοι ἐτέθησαν. Καὶ Παλαιὸς ἡμερῶν ἐκάθησεν. Τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών· καὶ ἡ θρὶξ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ὡς ἔριον καθαρόν. Καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ φλὸξ πυρός· οἱ τροχοὶ αὐτοῦ πῦρ φλέγον. Ποταμὸς πυρὸς εἷλκεν, ἐκπορευόμενος ἔμπροσθεν αὐτοῦ. Χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν αὐτῷ, καὶ μύριαι μυριάδες παρειστήκεισαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ. Κριτήριον ἐκάθισε, καὶ βίβλοι ἠνεῴχθησαν [τὰ πεπραγμένα ἑκάστου δῆλον ὅτι]. Καὶ πάλιν· Ἐθεώρουν ἐν ὁράματι τῆς νυκτός, καὶ ἰδοὺ μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ, ὡς Υἱὸς ἀνθρώπου ἐρχόμενος ἦν· καὶ ἕως τοῦ Παλαιοῦ ἡμερῶν ἔφθασεν· καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ προσηνέχθη αὐτῷ· καὶ αὐτῷ ἐδόθη ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ βασιλεία. Καὶ πάντες οἱ λαοί, φυλαί, γλῶσσαι αὐτῷ δουλεύσουσι· καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ, ἐξουσία αἰώνιος· καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ, βασιλεία αἰώνιος. Ἔφριξε τὸ πνεῦμά μου, ἐγὼ Δανιήλ, ἐν τῇ ἕξει μου, καὶ αἱ ὁράσεις τῆς κεφαλῆς μου συνετάρασσόν με.

Apostolus et peallebat et legebat et ministrabat, et ᾿Απόστολος καὶ ἔψαλλεν καὶ ἀνεγίνωσκε καὶ διηκόνει, tamen sine intermissione orabat. Tunc enim quis sine intermissione orat, cum multa reverentia ac amore, Deo mente adhaeret, atque ab ejus semper spe pendet; et in omnibus, quidquid gerat, quid quid accidat, in illo fiduciam habet. In eum modum affectus Apostolus, aiebat: Quis nos separabit a charitate Christi? tribulatio, an angustia? et quæ sequuntur ". Εt post pauca: Certus sum enim, quia neque mors, neque vita, neque angeli ". Et iterum In omnibus tribulationem patimur, sed non angustiamur; aporiamur, sed non destituimur; persecutionem palimur, sed non derelinquimur; dejicimur, sed non perimus. Semper mortificationem 379 Domini Jesu in corpore circumferentes, ut et vita Jesu manifestetur in mortali carne nostra. 26. In hunc igitur modum affectus Apostolus, sine intermissione orabat; qui in omnibus operibus, uti dictum est, ac quidquid accidisset, a Dei spe penderet. Eam ob rem sancti omnes aflictionibus atque aerumnis semper gaudebant, ut in diving charitatis habitum ex illis proficerent. Idcirco aiebat Apostolus Libentissime igitur gloriabor in infirmitatibus meis, ut inhabitet in me virtus Christi". Paucisque interjectis: Cum infrmor, tunc potens sum ". Sed væ nobis miseris, quod relicta nobis sanctorum Patrum vita; idque in causa est, ut omni spiritali opere deficiamur. " 27. Et dixit frater: Quid causa est, Pater, quod compunctionem non habeam? Respondit senex: Quod Dei timorem ob oculos non habeamus. Quod omnium malorum sentina facti sumus, eamque ob rem tremendam Dei ultionem velut nudam cogitaLionem ac rationis figmentum contempsimus. Alioqui quis non animo compungatur, qui Moysen ex Dei persona audiat in peccatores dicentem: Ignis accensus est in furore meo: ardebit usque ad inferni novissima. Devorabit terram et ejus germina: fundamenta montium comburet. Congregato super eos mala, et sagillas meas complebo in eis ". Et rursum: Acuam ut fulgur gladium meum, et arripiet judicium manus mea; et reddam ultionem hostibus, et his, qui oderunt me, retribuam. Isaiam vero clamantem accipiat: Quis annuntiabit vobis quoa ignis ardet? Quis annuntiabit vobis locum æternum vo? Ambulate in luce ignis vestri, et in flamma, quam succendistis ". Et iterum: Egredientur, et videbunt cadavera hominum, qui prævaricati sunt in me. Vermis enim corum non morietur, et ignis corum non exstinguetur: et erunt in visionem omni carni ". Jeremiam quoque dicentem Date Domino Deo vestro gloriam, antequam contenebrescat, et antequam offendant pedes vestri ad montes caliginosos **. Et rursus: Audite, populus stultus et sine corde: oculi eis, et non vident; aures eis, et non audiunt. Nunquid me non timebitis, dicit Dominus aut a facie 4s Rom. viii, 35. " ibid. 38. 30 11 Cor tv, 10, 11. 22, 25. ibid. 41. "Isa. xxx, 14. "Isa. L, 11. ᾗ καὶ ἀδιαλείπτως προσηύχετο 'Αδιάλειπτος γάρ ἐστι προσευχὴ, τὸ τὸν νοῦν ἔχειν ἐν εὐλαβείᾳ πολλῇ καὶ πόθῳ προσκείμενον τῷ Θεῷ, καὶ τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ deὶ ἀποκρέμασθαι· καὶ εἰς αὐτὸν θαῤῥεῖν ἐν πᾶσι, τοῖς τε ἔργοις καὶ τοῖς συμβαίνουσιν. Οὕτως διακείμενος ὁ ᾿Απόστολος, ἔλεγε· Τις ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ· θλίψις; ἢ στενοχωρία; καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ μετ' ὀλίγα· Πέπεισμαι γὰρ, ὅτι οὔτε θάνατος, οὔτε ζωή, οὔτε ἄγγελοι. Καὶ πάλιν Ἐν παντὶ θλιβόμενοι, καὶ οὐ στενοχωρούμενοι· απορούμενοι, καὶ οὐκ ἐξαπορούμενοι· διωκόμε νοι, ἀλλ' οὐ καταλιμπανόμενοι· καταβαλλόμε τοι, ἀλλ' οὐκ ἀπολλύμενοι. Πάντοτε τὴν νέκρω σιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέρον. τες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. κς'. Οὕτως οὖν ὁ ᾿Απόστολος διακείμενος, ἀδιαλεί πτως [αι. διηνεκῶς καὶ ἀδιαλ.] προσηύχετο· ἐν πᾶσι γὰρ τοῖς ἔργοις, ὡς εἴρηται, καὶ τοῖς συμβαίνουσιν αὐτῷ, τῆς ἐλπίδος τοῦ Θεοῦ ἀπεκρέματο. Διὰ τοῦτο ταῖς θλίψεσιν ἀεὶ ἔχαιρον πάντες οἱ ἅγιοι, ἵνα εἰς ἕξιν έλθωσι τῆς θείας ἀγάπης. Καὶ διὰ τοῦτο ἔλεγεν ὁ ᾿Απόστολος - Ηδιστα οὖν καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ' ἐμὲ ἡ δύνα μις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ μετ᾿ ὀλίγα· "Οταν ἀσθενώ, τότε δυνατός εἰμι. Αλλ' οὐαὶ ἡμῖν τοῖς ἀθλίοις, ὅτι κατελίπομεν τὴν ὁδὸν τῶν ἁγίων Πατέρων, καὶ διὰ τοῦτο ἔρημοί ἐσμεν παντὸς ἔργου πνευματικοῦ. κζ'. Καὶ ὁ ἀδελφὸς εἶπε· Διὰ τί, Πάτερ, οὐκ ἔχω κατάνυξιν; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Ἐπειδὴ οὐκ ἔστι φόβος Θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν. Ἐπειδή πάντων τῶν κακῶν γεγόναμεν καταγώγιον, καὶ διὰ τοῦτο, ὡς ψιλοῦ νοήματος καταφρονήσαμεν τῆς φοβε ρᾶς τοῦ Θεοῦ κολάσεως. Ἐπεὶ τὶς οὐ κατανύγεται, ἀκούων, τοῦ μὲν Μωϋσέως ἐκ προσώπου Θεοῦ περὶ τῶν ἁμαρτωλῶν λέγοντος, ὅτι Πῖρ ἐκκέκονται ἐκ τοῦ θυμοῦ μου· καυθήσεται ἕως ᾅδου κατωτάτου. Καταφάγεται γῆν, καὶ τὰ γενήματα αὐτῆς· αλλ ξει θεμέλια ἐρέων. Συνάξω εἰς αὐτοὺς κακά, καὶ τὰ βέλη μου συντελέσω εἰς αὐτούς; Καὶ πάλιν' Παροξυνῶ ὡς ἀστραπὴν τὴν μάχαιράν μου, καὶ ἀνθέξεται κρίματος ή χειρ μου· καὶ ἀνταποδώσω δίκην τοῖς ἐχθροῖς, καὶ τοῖς μισοῦσί με άνταπο δώσω. Τοῦ δὲ Ἡσαΐου βοῶντος, Τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν ὅτι πῦρ καίεται; τίς ἀναγγελεῖ ὑμῖν τὸν τόπον τὸν αἰώνιον; Πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς ὑμῶν, καὶ τῇ φλογι, ᾗ ἐξεκαύσατε. Καὶ πάλιν· Ἐξελεύ σονται, καὶ ὄψονται τὰ κώλα τῶν ἀνθρώπων, τῶν παραβεβηκότων ἐν ἐμοί. Ο γὰρ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει, καὶ τὸ πῦρ αὐτῶν οὐ σβεσθήσεται καὶ ἔσονται εἰς ἔρασιν πάσῃ σαρκί. Τοῦ δὲ Ἱερι· μίου λέγοντος· Δότε τῷ Κυρίῳ Fr. Κυρίῳ ὑμῶν] Θεῷ ὑμῶν δόξαν πρὸ τοῦ σκοτάσαι, καὶ πρὸ τοῦ προσκύψαι τοὺς πόδας ὑμῶν ἐπ' ἄρη σκοτεινά Καὶ πάλιν· 'Ακούσατε λαὸς μωρὸς καὶ ἀκάρδιος· έφθαλμοὶ αὐτοῖς, καὶ οὐ βλέπουσιν· ὦτα αὐτοῖς, οι 11 Cor. xit, 9. et ibid. 10. * Deut. XIII, "Isa. LXVI, 24. "Jerem. xi, 16. Распознавание текста

PG 90:933κη. Τίς δὲ τοῦ Δαβὶδ ἀκούων οὐ φοβεῖται λέγοντος· Ἅπαξ ἐλάλησεν ὁ Θεός, δύο ταῦτα ἤκουσα, ὅτι τὸ κράτος τοῦ Θεοῦ, καὶ σοῦ, Κύριε, τὸ ἔλεος· ὅτι σὺ ἀποδώσεις ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Καὶ πάλιν τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ λέγοντος· Τέλος λόγου, τὸ πᾶν ἄκουε· τὸν Θεὸν φοβοῦ, καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλασσε, ὅτι τοῦτο πᾶς ἄνθρωπος· ὅτι σύμπαν τὸ ποίημα ἄξει ὁ Θεὸς ἐν κρίσει ἐν παντὶ παρεωραμένῳ, ἐὰν ἀγαθόν, καὶ ἐὰν πονηρόν.

LIBER ASCETICUS. & mari; praceptum alernum, et non supergredictur Et iterum: Corripiet te defectio tua, et malitia tua arguet te. Εt scito, et vide, quia amarum tibi est, quod reliqueris me, dicit 380 Dominus Ego plantavi vineam fructiferam veram omnem; quomodo versa es in amaritudinem, vitis aliena y lterumque: Non sedi cum concilio ludentium; sed verebar a facie manus tua. Solus sedebam, quia amaritadine plenus eram". Ezechielem vero audiens, quis non horrore contremiscat? Efundam, inquit, iram meam super te, et completo furorem meum in te: et judicabo te in viis tuis, et dabo super te omnes abominationes tuas: et non parcet oculus meus, neque mi terebitur; et tunc cognosces quia ego Dominus " Quis vero ex Danielis verbis non compungatur, dum tremendum judicii diem ita describit? Ego Daniel videbam, donec throni positi sunt: et Antiquus dierum sedit. Vestimentum ejus candidum quasi nir; et capillus capitis ejus quasi lana alba. Thironus ejus καὶ οὐκ ἀκούουσιν. Ἐμὲ οὐ φοβηθήσεσθε, λέγει mea non verebimini? qui posui arenam term Κύριος; ἢ ἀπὸ τοῦ προσώπου μου οὐκ εὐλαβηθήσεσθε; τὸν ποιήσαντα ἔριον ψάμμον τῇ θα λάσσῃ, πρόσταγμα αἰώνιον, καὶ οὐχ ὑπερβήσεται; Καὶ πάλιν· Παιδεύσει σε ἡ ἀποστασία σου, καὶ ἡ κακία σου ἐλέγξει σε. Καὶ γνῶθι, καὶ 188, ὅτι πικρόν σοὶ ἐστι τὸ καταλιπεῖν σε ἐμὲ, λέγει Κύριος. Ἐγὼ ἐφύτευσα άμπελον καρποφόρον παρ σαν ἀληθινήν· πῶς ἐστράψης εἰς πικρίαν ἡ ἄμπε· 2ος ἡ ἀλλοτρία; Καὶ πάλιν· Οὐκ ἐκάθισα μετά συν νεδρίου παιζόντων [δίει. συνεδρίῳ αὐτῶν παίζ.]· ἀλλ' ηὐλαβούμην ἀπὸ προσώπου χειρός σου. Καταμόνας ἐκαθήμην, ὅτι πικρίας ενεπλήσθην. Τίς δὲ οὐ φρίσσει τοῦ Ἰεζεκιὴλ ἀκούων, λέγοντος· Ἐκχεῶ τὴν ὀργήν μου ἐπὶ σὲ, καὶ συντελέσω τον θυμόν μου ἐπὶ σοί· καὶ κρινῶ σε ἐν ταῖς ὁδοῖς σου, καὶ δώσω ἐπὶ σὲ πάντα τὰ βδελύγματά σου καὶ οὐ φείσεται ὁ ἐφθαλμός μου, οὐδ' οὐ μὴ ἐλεή σω· καὶ τότε ἐπιγνώσῃ ὅτι ἐγὼ Κύριος. Τις δὲ τοῦ Δανιὴλ ἀκούων οὐ κατανύγεται· διαγράφοντος διαρρήδην τὴν ἡμέραν τῆς φοβερᾶς κρίσεως, ἐν οἷς φησιν· Εγώ Δανιὴλ ἐθεώρουν, ἕως οὗ θρόνοι ἐτέΘησαν. Καὶ Παλαιὸς ἡμερῶν ἐκάθησεν. Τὸ ἔνδυ μα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών· καὶ ἡ θρίξ τῆς και φαλῆς αὐτοῦ ὡς ἔριον καθαρόν. Καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ φλόξ πυρός· οἱ τροχοὶ αὐτοῦ πῦρ φλέγον. Ποταμός πυρὸς εἰλκεν, ἐκπορευόμενος ἔμπροσθεν αὐτοῦ. Χίλια χιλιάδες ελειτουργουν αὐτῷ, καὶ μύριας μυριάδες παρειστήκεισαν ἔμπροσθεν αὐτ τοῦ. Κριτήριον ἐκάθισε, καὶ βίβλοι ἠνεώχθησαν c τὰ πεπραγμένα ἑκάστου δῆλον ὅτι. Καὶ πάλιν· 'Εθεώ ρουν ἐν ἐράματι τῆς νυκτὸς, καὶ ἰδοὺ μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ, ὡς Υἱὸς ἀνθρώπου ἐρχόμετος ἦν· καὶ ἕως τοῦ Παλαιοῦ ἡμερῶν ἔφθασεν καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ προσηνέχθη αὐτῷ· καὶ αὐτῷ ἐδόθη ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ βασιλεία. Καὶ πάντες οἱ λαοὶ, φυλαί, γλῶσσαι αὐτῷ δουλεύσουσι· καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ, ἐξουσία αιώνιος" καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ, βασιλεία αἰώνιος. Εφριξε τὸ πνεῦμά μου, ἐγὼ Δανιὴλ, ἐν τῇ ἔξει μου, καὶ αἱ ἐράσεις τῆς κεφαλῆς μου συνετάρασσόν με. κη'. Τίς δὲ τοῦ Δαβίδ ἀκούων οὐ φοβεῖται, λέγον τος - "Απαξ ἐλάλησεν ὁ Θεὸς, δύο ταῦτα ήκουσα, ὅτι τὸ κράτος τοῦ Θεοῦ, καὶ σοῦ, Κύριε, τὸ ἔλεος· ὅτι σὺ ἀποδώσεις ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Καὶ πάλιν τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ λέγοντος· Τέλος λόγου, τὸ πᾶν ἄκους· τὸν Θεὸν φοβοῦ, καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλασσε, ὅτι τοῦτο πᾶς ἄνθρωπος· ὅτι σύμπαν τὸ ποίημα ἄξει ὁ Θεὸς ἐν κρίσει ἐν παντὶ παρεωραμένῳ, ἐὰν ἀγαθὸν, καὶ ἐὰν ποιημόν. κθ'. Τίς δὲ τὰ ὅμοια ἀκούων τοῦ ᾿Αποστόλου λέγοντος, οὐ τρέμει· Δεῖ γὰρ πάντας ἡμᾶς παραστή καὶ τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ, ἵνα κομίσηται έκαστὸς ἡμῶν τὰ διὰ τοῦ σώματος, εἴτε ἀγαθὸν, είτε κακόν. Τίς οὖν οὐ θρηνήσει τὴν ἀπιστίαν ἡμῶν, καὶ τὴν τύφλωσιν τῆς ψυχῆς ἡμῶν· ὅτι τούτων πάντων ἀκούοντες, οὐ μετανοοῦμεν, καὶ πικρῶς κλαίομεν ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ἡμῶν ἀμελείᾳ καὶ ῥᾳθυμίᾳ; Αν προθεωanima ignis, et rota ejus ignis ardens. Fluvius ignis trahebat, egrediens in conspectu ejus. Millies millia ministrabant ei, et millies centies centena millia assistebant coram eo. Judicium sedit, et libri aperti sunt *: uniuscujusque scilicet actus et opera. Εt iterum: Aspiciebam in visione noctis; et ecce cum nubibus cali quasi Filius hominis veniebat, et usque ad Antiquum dierum pervenit, et in conspectu ejus oblatus est ei; et datus est ipsi principatus et honor et regnum. Εt omnes populi, tribus, lingua ipsi servient et potéstas ejus potestas æterna; el regnum ejus regnum aternum. Horruit spiritus meus, ego Daniel, in habitu meo, et visiones capitis mei con turbaverunt me ". 28. Quis vero Davidem audiens non timeat, dum ait: Semel locutus est Deus, duo hac audiri: quia potestas Dei est, et tua, Domine, misericordia; quia tu reddes unicuique juxta opera sua ". Rursusque Ecclesiastem: Finis sermonis, totum audi: Deum time, et mandala ejus custodi; hoc enim est totus homo: quia omne factum adducet Deus in judicium, in omni quod neglectum est, sive bonum, sive malum " 29. Quis vero dum ex Apostolo his similia audit, non contremiscat: Oportet enim nos omnes sisti tribunali Christi, ut referat unusquisque nostrum,qua per corpus gessit, sive bonum, sive malum ". Quis ergo non lugeat incredulitatem nostram ac mentis ceci tatem, quod haec omnia audientes poenitentia non ducimur, nec pro tanta nostra negligentia ac tor pore 381 amare nemus? Hanc Jeremias procul vi * Jerem. v, 21, 22. Jerem. 11, 19-21. "Jerem. xv, 17. "Ezech. VII, 4, 9. "Dan. VII, 9, 10 ibid. 12-15. Psal. LXI, 12, 13. Eccle. xn, 43. 14. II Cor. v, 10; Rom. xiv, 10. Распознавание текста.

κθ. Τίς δὲ τὰ ὅμοια ἀκούων τοῦ Ἀποστόλου λέγον-τος οὐ τρέμει· Δεῖ γὰρ πάντας ἡμᾶς παραστῆναι τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ, ἵνα κομίσηται ἕκαστος ἡμῶν τὰ διὰ τοῦ σώματος, εἴτε ἀγαθόν, εἴτε κακόν. Τίς οὖν οὐ θρηνήσει τὴν ἀπιστίαν ἡμῶν, καὶ τὴν τύφλωσιν τῆς ψυχῆς ἡμῶν, ὅτι τούτων πάντων ἀκούοντες οὐ μετανοοῦμεν, καὶ πικρῶς κλαίομεν ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ἡμῶν ἀμελείᾳ καὶ ῥᾳθυμίᾳ; ἣν προ-θεωρῶν Ἱερεμίας ἔλεγεν· Ἐπικατάρατος ὁ ποιῶν τὰ ἔργα Κυρίου ἀμελῶς. Εἰ γὰρ εἴχοιμεν φροντίδα περὶ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ἐτρέμομεν ἂν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ ἐσπεύδομεν κατορθῶσαι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, δι’ ὧν καὶ ἐσωζόμεθα. Ἀλλ’ ἡμεῖς ἀκούοντες τοῦ Κυρίου λέ-γοντος· Εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης, τῆς εἰσαγούσης εἰς τὴν ζωήν, προετιμήσαμεν τὴν πλατεῖαν καὶ εὐρύχωρον, τὴν ἀπάγουσαν εἰς τὴν ἀπώλειαν. Διὰ τοῦτο ἀκούομεν ὅταν ἐκ τῶν οὐρανῶν παραγίνηται κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς· Ὑπάγετε ἀπ’ ἐμοῦ, οἱ κατηράμενοι, εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώ-νιον, τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.

LIBER ASCETICUS. & mari; praceptum alernum, et non supergredictur Et iterum: Corripiet te defectio tua, et malitia tua arguet te. Εt scito, et vide, quia amarum tibi est, quod reliqueris me, dicit 380 Dominus Ego plantavi vineam fructiferam veram omnem; quomodo versa es in amaritudinem, vitis aliena y lterumque: Non sedi cum concilio ludentium; sed verebar a facie manus tua. Solus sedebam, quia amaritadine plenus eram". Ezechielem vero audiens, quis non horrore contremiscat? Efundam, inquit, iram meam super te, et completo furorem meum in te: et judicabo te in viis tuis, et dabo super te omnes abominationes tuas: et non parcet oculus meus, neque mi terebitur; et tunc cognosces quia ego Dominus " Quis vero ex Danielis verbis non compungatur, dum tremendum judicii diem ita describit? Ego Daniel videbam, donec throni positi sunt: et Antiquus dierum sedit. Vestimentum ejus candidum quasi nir; et capillus capitis ejus quasi lana alba. Thironus ejus καὶ οὐκ ἀκούουσιν. Ἐμὲ οὐ φοβηθήσεσθε, λέγει mea non verebimini? qui posui arenam term Κύριος; ἢ ἀπὸ τοῦ προσώπου μου οὐκ εὐλαβηθήσεσθε; τὸν ποιήσαντα ἔριον ψάμμον τῇ θα λάσσῃ, πρόσταγμα αἰώνιον, καὶ οὐχ ὑπερβήσεται; Καὶ πάλιν· Παιδεύσει σε ἡ ἀποστασία σου, καὶ ἡ κακία σου ἐλέγξει σε. Καὶ γνῶθι, καὶ 188, ὅτι πικρόν σοὶ ἐστι τὸ καταλιπεῖν σε ἐμὲ, λέγει Κύριος. Ἐγὼ ἐφύτευσα άμπελον καρποφόρον παρ σαν ἀληθινήν· πῶς ἐστράψης εἰς πικρίαν ἡ ἄμπε· 2ος ἡ ἀλλοτρία; Καὶ πάλιν· Οὐκ ἐκάθισα μετά συν νεδρίου παιζόντων [δίει. συνεδρίῳ αὐτῶν παίζ.]· ἀλλ' ηὐλαβούμην ἀπὸ προσώπου χειρός σου. Καταμόνας ἐκαθήμην, ὅτι πικρίας ενεπλήσθην. Τίς δὲ οὐ φρίσσει τοῦ Ἰεζεκιὴλ ἀκούων, λέγοντος· Ἐκχεῶ τὴν ὀργήν μου ἐπὶ σὲ, καὶ συντελέσω τον θυμόν μου ἐπὶ σοί· καὶ κρινῶ σε ἐν ταῖς ὁδοῖς σου, καὶ δώσω ἐπὶ σὲ πάντα τὰ βδελύγματά σου καὶ οὐ φείσεται ὁ ἐφθαλμός μου, οὐδ' οὐ μὴ ἐλεή σω· καὶ τότε ἐπιγνώσῃ ὅτι ἐγὼ Κύριος. Τις δὲ τοῦ Δανιὴλ ἀκούων οὐ κατανύγεται· διαγράφοντος διαρρήδην τὴν ἡμέραν τῆς φοβερᾶς κρίσεως, ἐν οἷς φησιν· Εγώ Δανιὴλ ἐθεώρουν, ἕως οὗ θρόνοι ἐτέΘησαν. Καὶ Παλαιὸς ἡμερῶν ἐκάθησεν. Τὸ ἔνδυ μα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών· καὶ ἡ θρίξ τῆς και φαλῆς αὐτοῦ ὡς ἔριον καθαρόν. Καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ φλόξ πυρός· οἱ τροχοὶ αὐτοῦ πῦρ φλέγον. Ποταμός πυρὸς εἰλκεν, ἐκπορευόμενος ἔμπροσθεν αὐτοῦ. Χίλια χιλιάδες ελειτουργουν αὐτῷ, καὶ μύριας μυριάδες παρειστήκεισαν ἔμπροσθεν αὐτ τοῦ. Κριτήριον ἐκάθισε, καὶ βίβλοι ἠνεώχθησαν c τὰ πεπραγμένα ἑκάστου δῆλον ὅτι. Καὶ πάλιν· 'Εθεώ ρουν ἐν ἐράματι τῆς νυκτὸς, καὶ ἰδοὺ μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ, ὡς Υἱὸς ἀνθρώπου ἐρχόμετος ἦν· καὶ ἕως τοῦ Παλαιοῦ ἡμερῶν ἔφθασεν καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ προσηνέχθη αὐτῷ· καὶ αὐτῷ ἐδόθη ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ βασιλεία. Καὶ πάντες οἱ λαοὶ, φυλαί, γλῶσσαι αὐτῷ δουλεύσουσι· καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ, ἐξουσία αιώνιος" καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ, βασιλεία αἰώνιος. Εφριξε τὸ πνεῦμά μου, ἐγὼ Δανιὴλ, ἐν τῇ ἔξει μου, καὶ αἱ ἐράσεις τῆς κεφαλῆς μου συνετάρασσόν με. κη'. Τίς δὲ τοῦ Δαβίδ ἀκούων οὐ φοβεῖται, λέγον τος - "Απαξ ἐλάλησεν ὁ Θεὸς, δύο ταῦτα ήκουσα, ὅτι τὸ κράτος τοῦ Θεοῦ, καὶ σοῦ, Κύριε, τὸ ἔλεος· ὅτι σὺ ἀποδώσεις ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Καὶ πάλιν τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ λέγοντος· Τέλος λόγου, τὸ πᾶν ἄκους· τὸν Θεὸν φοβοῦ, καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλασσε, ὅτι τοῦτο πᾶς ἄνθρωπος· ὅτι σύμπαν τὸ ποίημα ἄξει ὁ Θεὸς ἐν κρίσει ἐν παντὶ παρεωραμένῳ, ἐὰν ἀγαθὸν, καὶ ἐὰν ποιημόν. κθ'. Τίς δὲ τὰ ὅμοια ἀκούων τοῦ ᾿Αποστόλου λέγοντος, οὐ τρέμει· Δεῖ γὰρ πάντας ἡμᾶς παραστή καὶ τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ, ἵνα κομίσηται έκαστὸς ἡμῶν τὰ διὰ τοῦ σώματος, εἴτε ἀγαθὸν, είτε κακόν. Τίς οὖν οὐ θρηνήσει τὴν ἀπιστίαν ἡμῶν, καὶ τὴν τύφλωσιν τῆς ψυχῆς ἡμῶν· ὅτι τούτων πάντων ἀκούοντες, οὐ μετανοοῦμεν, καὶ πικρῶς κλαίομεν ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ἡμῶν ἀμελείᾳ καὶ ῥᾳθυμίᾳ; Αν προθεωanima ignis, et rota ejus ignis ardens. Fluvius ignis trahebat, egrediens in conspectu ejus. Millies millia ministrabant ei, et millies centies centena millia assistebant coram eo. Judicium sedit, et libri aperti sunt *: uniuscujusque scilicet actus et opera. Εt iterum: Aspiciebam in visione noctis; et ecce cum nubibus cali quasi Filius hominis veniebat, et usque ad Antiquum dierum pervenit, et in conspectu ejus oblatus est ei; et datus est ipsi principatus et honor et regnum. Εt omnes populi, tribus, lingua ipsi servient et potéstas ejus potestas æterna; el regnum ejus regnum aternum. Horruit spiritus meus, ego Daniel, in habitu meo, et visiones capitis mei con turbaverunt me ". 28. Quis vero Davidem audiens non timeat, dum ait: Semel locutus est Deus, duo hac audiri: quia potestas Dei est, et tua, Domine, misericordia; quia tu reddes unicuique juxta opera sua ". Rursusque Ecclesiastem: Finis sermonis, totum audi: Deum time, et mandala ejus custodi; hoc enim est totus homo: quia omne factum adducet Deus in judicium, in omni quod neglectum est, sive bonum, sive malum " 29. Quis vero dum ex Apostolo his similia audit, non contremiscat: Oportet enim nos omnes sisti tribunali Christi, ut referat unusquisque nostrum,qua per corpus gessit, sive bonum, sive malum ". Quis ergo non lugeat incredulitatem nostram ac mentis ceci tatem, quod haec omnia audientes poenitentia non ducimur, nec pro tanta nostra negligentia ac tor pore 381 amare nemus? Hanc Jeremias procul vi * Jerem. v, 21, 22. Jerem. 11, 19-21. "Jerem. xv, 17. "Ezech. VII, 4, 9. "Dan. VII, 9, 10 ibid. 12-15. Psal. LXI, 12, 13. Eccle. xn, 43. 14. II Cor. v, 10; Rom. xiv, 10. Распознавание текста.

λ. Καὶ ταῦτα ἀκούομεν, οὐχ ὡς κακῶς πράξαντες, ἀλ-λ’ ὡς τῶν καλῶν ἀμελήσαντες, καὶ τὸν πλησίον μὴ ἀγα-πήσαντες. Εἰ δὲ καὶ κακὰ ἐπράξαμεν, πῶς ὑποίσομεν τὴν ἡμέ-ραν ἐκείνην, οὕτως ἀμελῶς διακείμενοι; Πλὴν τὸ οὐ μοιχεύ-σεις, οὐ κλέψεις, οὐ φονεύσεις, καὶ τὰ ἑξῆς, τοῖς ἀρχαίοις ἐρρήθη διὰ Μωϋσέως· ὁ δὲ Κύριος, εἰδὼς ὅτι οὐκ ἀρκεῖ τῷ Χριστιανῷ ἡ τούτων μόνον τήρησις πρὸς τελείωσιν, ἔλεγεν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ὅτι ἐὰν μὴ περισσεύσῃ ὑμῶν ἡ δικαιοσύνη πλέον τῶν Γραμματέων καὶ Φαρισαίων, οὐ μὴ εἰσέλθετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Διὰ τοῦτο ἄνω καὶ κάτω τὸν τῆς ψυχῆς ἁγιασμόν, δι’ ἣν καὶ τὸ σῶμα ἁγιάζεται, καὶ τὴν πρὸς πάντας ἀνθρώπους εἰλικρινῆ ἀγάπην ἐνομοθέτησε, δι’ ὧν καὶ τὴν εἰς αὐτὸν ἀγάπην κτήσασθαι δυνάμεθα· καὶ ἑαυτὸν τύπον μέχρι θανάτου, καὶ τοὺς αὑτοῦ μαθητὰς ἡμῖν παρέσχεν, ὡς πολλάκις εἴρηται.

LIBER ASCETICUS. & mari; praceptum alernum, et non supergredictur Et iterum: Corripiet te defectio tua, et malitia tua arguet te. Εt scito, et vide, quia amarum tibi est, quod reliqueris me, dicit 380 Dominus Ego plantavi vineam fructiferam veram omnem; quomodo versa es in amaritudinem, vitis aliena y lterumque: Non sedi cum concilio ludentium; sed verebar a facie manus tua. Solus sedebam, quia amaritadine plenus eram". Ezechielem vero audiens, quis non horrore contremiscat? Efundam, inquit, iram meam super te, et completo furorem meum in te: et judicabo te in viis tuis, et dabo super te omnes abominationes tuas: et non parcet oculus meus, neque mi terebitur; et tunc cognosces quia ego Dominus " Quis vero ex Danielis verbis non compungatur, dum tremendum judicii diem ita describit? Ego Daniel videbam, donec throni positi sunt: et Antiquus dierum sedit. Vestimentum ejus candidum quasi nir; et capillus capitis ejus quasi lana alba. Thironus ejus καὶ οὐκ ἀκούουσιν. Ἐμὲ οὐ φοβηθήσεσθε, λέγει mea non verebimini? qui posui arenam term Κύριος; ἢ ἀπὸ τοῦ προσώπου μου οὐκ εὐλαβηθήσεσθε; τὸν ποιήσαντα ἔριον ψάμμον τῇ θα λάσσῃ, πρόσταγμα αἰώνιον, καὶ οὐχ ὑπερβήσεται; Καὶ πάλιν· Παιδεύσει σε ἡ ἀποστασία σου, καὶ ἡ κακία σου ἐλέγξει σε. Καὶ γνῶθι, καὶ 188, ὅτι πικρόν σοὶ ἐστι τὸ καταλιπεῖν σε ἐμὲ, λέγει Κύριος. Ἐγὼ ἐφύτευσα άμπελον καρποφόρον παρ σαν ἀληθινήν· πῶς ἐστράψης εἰς πικρίαν ἡ ἄμπε· 2ος ἡ ἀλλοτρία; Καὶ πάλιν· Οὐκ ἐκάθισα μετά συν νεδρίου παιζόντων [δίει. συνεδρίῳ αὐτῶν παίζ.]· ἀλλ' ηὐλαβούμην ἀπὸ προσώπου χειρός σου. Καταμόνας ἐκαθήμην, ὅτι πικρίας ενεπλήσθην. Τίς δὲ οὐ φρίσσει τοῦ Ἰεζεκιὴλ ἀκούων, λέγοντος· Ἐκχεῶ τὴν ὀργήν μου ἐπὶ σὲ, καὶ συντελέσω τον θυμόν μου ἐπὶ σοί· καὶ κρινῶ σε ἐν ταῖς ὁδοῖς σου, καὶ δώσω ἐπὶ σὲ πάντα τὰ βδελύγματά σου καὶ οὐ φείσεται ὁ ἐφθαλμός μου, οὐδ' οὐ μὴ ἐλεή σω· καὶ τότε ἐπιγνώσῃ ὅτι ἐγὼ Κύριος. Τις δὲ τοῦ Δανιὴλ ἀκούων οὐ κατανύγεται· διαγράφοντος διαρρήδην τὴν ἡμέραν τῆς φοβερᾶς κρίσεως, ἐν οἷς φησιν· Εγώ Δανιὴλ ἐθεώρουν, ἕως οὗ θρόνοι ἐτέΘησαν. Καὶ Παλαιὸς ἡμερῶν ἐκάθησεν. Τὸ ἔνδυ μα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών· καὶ ἡ θρίξ τῆς και φαλῆς αὐτοῦ ὡς ἔριον καθαρόν. Καὶ ὁ θρόνος αὐτοῦ φλόξ πυρός· οἱ τροχοὶ αὐτοῦ πῦρ φλέγον. Ποταμός πυρὸς εἰλκεν, ἐκπορευόμενος ἔμπροσθεν αὐτοῦ. Χίλια χιλιάδες ελειτουργουν αὐτῷ, καὶ μύριας μυριάδες παρειστήκεισαν ἔμπροσθεν αὐτ τοῦ. Κριτήριον ἐκάθισε, καὶ βίβλοι ἠνεώχθησαν c τὰ πεπραγμένα ἑκάστου δῆλον ὅτι. Καὶ πάλιν· 'Εθεώ ρουν ἐν ἐράματι τῆς νυκτὸς, καὶ ἰδοὺ μετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ, ὡς Υἱὸς ἀνθρώπου ἐρχόμετος ἦν· καὶ ἕως τοῦ Παλαιοῦ ἡμερῶν ἔφθασεν καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ προσηνέχθη αὐτῷ· καὶ αὐτῷ ἐδόθη ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ βασιλεία. Καὶ πάντες οἱ λαοὶ, φυλαί, γλῶσσαι αὐτῷ δουλεύσουσι· καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ, ἐξουσία αιώνιος" καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ, βασιλεία αἰώνιος. Εφριξε τὸ πνεῦμά μου, ἐγὼ Δανιὴλ, ἐν τῇ ἔξει μου, καὶ αἱ ἐράσεις τῆς κεφαλῆς μου συνετάρασσόν με. κη'. Τίς δὲ τοῦ Δαβίδ ἀκούων οὐ φοβεῖται, λέγον τος - "Απαξ ἐλάλησεν ὁ Θεὸς, δύο ταῦτα ήκουσα, ὅτι τὸ κράτος τοῦ Θεοῦ, καὶ σοῦ, Κύριε, τὸ ἔλεος· ὅτι σὺ ἀποδώσεις ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Καὶ πάλιν τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ λέγοντος· Τέλος λόγου, τὸ πᾶν ἄκους· τὸν Θεὸν φοβοῦ, καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλασσε, ὅτι τοῦτο πᾶς ἄνθρωπος· ὅτι σύμπαν τὸ ποίημα ἄξει ὁ Θεὸς ἐν κρίσει ἐν παντὶ παρεωραμένῳ, ἐὰν ἀγαθὸν, καὶ ἐὰν ποιημόν. κθ'. Τίς δὲ τὰ ὅμοια ἀκούων τοῦ ᾿Αποστόλου λέγοντος, οὐ τρέμει· Δεῖ γὰρ πάντας ἡμᾶς παραστή καὶ τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ, ἵνα κομίσηται έκαστὸς ἡμῶν τὰ διὰ τοῦ σώματος, εἴτε ἀγαθὸν, είτε κακόν. Τίς οὖν οὐ θρηνήσει τὴν ἀπιστίαν ἡμῶν, καὶ τὴν τύφλωσιν τῆς ψυχῆς ἡμῶν· ὅτι τούτων πάντων ἀκούοντες, οὐ μετανοοῦμεν, καὶ πικρῶς κλαίομεν ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ἡμῶν ἀμελείᾳ καὶ ῥᾳθυμίᾳ; Αν προθεωanima ignis, et rota ejus ignis ardens. Fluvius ignis trahebat, egrediens in conspectu ejus. Millies millia ministrabant ei, et millies centies centena millia assistebant coram eo. Judicium sedit, et libri aperti sunt *: uniuscujusque scilicet actus et opera. Εt iterum: Aspiciebam in visione noctis; et ecce cum nubibus cali quasi Filius hominis veniebat, et usque ad Antiquum dierum pervenit, et in conspectu ejus oblatus est ei; et datus est ipsi principatus et honor et regnum. Εt omnes populi, tribus, lingua ipsi servient et potéstas ejus potestas æterna; el regnum ejus regnum aternum. Horruit spiritus meus, ego Daniel, in habitu meo, et visiones capitis mei con turbaverunt me ". 28. Quis vero Davidem audiens non timeat, dum ait: Semel locutus est Deus, duo hac audiri: quia potestas Dei est, et tua, Domine, misericordia; quia tu reddes unicuique juxta opera sua ". Rursusque Ecclesiastem: Finis sermonis, totum audi: Deum time, et mandala ejus custodi; hoc enim est totus homo: quia omne factum adducet Deus in judicium, in omni quod neglectum est, sive bonum, sive malum " 29. Quis vero dum ex Apostolo his similia audit, non contremiscat: Oportet enim nos omnes sisti tribunali Christi, ut referat unusquisque nostrum,qua per corpus gessit, sive bonum, sive malum ". Quis ergo non lugeat incredulitatem nostram ac mentis ceci tatem, quod haec omnia audientes poenitentia non ducimur, nec pro tanta nostra negligentia ac tor pore 381 amare nemus? Hanc Jeremias procul vi * Jerem. v, 21, 22. Jerem. 11, 19-21. "Jerem. xv, 17. "Ezech. VII, 4, 9. "Dan. VII, 9, 10 ibid. 12-15. Psal. LXI, 12, 13. Eccle. xn, 43. 14. II Cor. v, 10; Rom. xiv, 10. Распознавание текста.

PG 90:935λα. Ποίαν οὖν ἀπολογίαν ἕξομεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, τοιοῦτον ὑπόδειγμα ἔχοντες, καὶ οὕτως ἀμελοῦντες; Ἡμᾶς θρηνῶν Ἱερεμίας τοὺς τοσαύτης χάριτος ἀξιωθέντας, καὶ οὕτως ἀμελῶς διακειμένους, μᾶλλον δὲ πάσης κακίας πε-πληρωμένους, ἔλεγε· Τίς δώσει τῇ κεφαλῇ μου ὕδωρ, καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς μου πηγὴν δακρύων, καὶ κλαύσομαι τὸν λαὸν τοῦτον ἡμέρας καὶ νυκτός; Περὶ ἡμᾶς ἐγὼ ἀκούω καὶ τοῦ Μωϋσέως λέγοντος· καὶ ἔφαγεν Ἰακώβ, καὶ ἐνεπλήσθη· καὶ ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος· ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλα-τύνθη, καὶ ἐγκατέλιπε Θεὸν τὸν ποιήσαντα αὐτόν, καὶ ἀπέστη ἀπὸ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ. Καὶ τοῦ Μιχαίου θρηνοῦντος καὶ λέγοντος· Οἴμοι ψυχή, ὅτι ἀπόλωλεν εὐλαβὴς ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ὁ κατορθῶν ἐν ἀνθρώποις οὐχ ὑπάρχει. Ἕκαστος τὸν πλησίον αὐτοῦ θλίβουσιν ἐκθλιβῇ· ἐπὶ τὸ κακὸν τὰς χεῖρας αὐτῶν ἑτοιμάζουσι. Καὶ τοῦ Ψαλμῳδοῦ ὁμοίως περὶ ἡμῶν λέγοντος· Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος· ὅτι ὠλι-γώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, καὶ τὰ λοιπά.

dens, aiebat. Maledictus qui facit opera Dei negli- ρῶν Ἱερεμίας, ἔλεγεν· Επικατάρατος ὁ ποιῶν genter". Si enim nos animorum salutis cura serio tangeret, Domini sermonem tremeremus, ejusque mandata, quibus paratur salus, implere studerenus. Enimvero, cum Dominum audiamus, dicentem: Intrale per angustam portam, quae ducit ad vitam"; latam et spatiosam, quæ ad interitum ducit, ei praetulimus. Quamobrem audituri sumus, cum e cœlis advenerit judicatum vivos et mortuos: Ile a me, maledicti, in ignem alernum, qui paratus est diabolo et angelis ejus ". 30. Futurumque est ut haec audiamus, non quasi male egerimus, sed eo nomine quod bona negleximus, et proximum non dileximus. Sin autem etiam mala perpetravimus, quomodo qui sic negligenter alecti simus, diem illum sustinebimus? Ceterum dictum est antiquis per Moysem: Non machaberis, Non furtum facies, Non occides ", et quæ sequuntur; Dominus autem, qui hac sola servare Christiano, ut sit perfectus, non sufficere noverit, aiebat: Nisi abundaverit justitia vestra plus quam Scribarum el Pharisæorum, non intrabitis in regnum cœlorum 39. Eam ob rem sus deque omnique occasione animni sanctimoniam, qua et corpus sanctitatem contrahit, veramque ad omne hominum genus dilectionem, praescribit, quibus et ad eum dilectionem liceat nancisci: seque ipse ac discipulos ad mortem usque exemplum ac normam dedit, uti a nobis sæpius dictum est. 31. Quam ergo excusationem in die illo habebimus, qui tali exemplo fulti sic desides segnesque sumus? Lugens nos Jeremias, qui tanta gratia donati, usque adeo negligentia torpemus; seu potius malitia omni pleni sumus, aiebat: Quis dabit capili meo aquam, el oculis meis fontem lacrymarum, et plorabo populum hunc die ac nocte 1 9 Audio et Moysem de nobis loquentem: Et comedit Jacob et saturalus est; et recalcitravit dilectus. Impinguatue est, incrassatus est, dilatatus est, et dereliquit Deum factorem suum, et recessit a Deo salvatore suo "*. Michæam quoque lugentem atque dicentem: να mihi anima, quia periit plus de terra, et qui colat virtutem in hominibus non est. Unusquisque proximum cuum elidendo elidit: in malum manus suas preparant "e. Similiter 382 quoque Psalmistam de nobis dicentem: Salvum me fac, Domine, quoniam defecit sanctus: quoniam diminuta sunt veritates a filiis hominum ", et quæ sequuntur. 32. Prophetæ quoque verbis nos lugens Apostolus, aiebat: Non est qui faciat bonum, non est usque ad unum. Sepulcrum palens est guttur eorum; linguis suis dolore agebant. Venenum aspidum sub laτὰ ἔργα Κυρίου ἀμελῶς. Εἰ γὰρ εἴχομεν φροντίδα περὶ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ἀτρέμομεν ἂν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, καὶ ἐσπεύδομεν κατορθώσαι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, δι' ὧν καὶ ἐσωζόμεθα. Αλλ' ἡμεῖς ἀκούοντες τοῦ Κυρίου, λέγοντος· Εισέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης, τῆς εἰσαγούσης εἰς τὴν ζωήν· προετιμήσαμεν τὴν πλατείαν καὶ εὐρύχωρον, τὴν ἀπάγουσαν εἰς τὴν ἀπώλειαν. Διὰ τοῦτο ἀκούσ μεν, "Οταν ἐκ τῶν οὐρανῶν παραγίνηται κρίναι ζῶντας καὶ νεκρούς· Ὑπάγετε ἀπ' ἐμοῦ, οἱ κατ ηραμένοι, εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμέν τον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. 2. Καὶ ταῦτα ἀκούομεν, οὐχ ὡς κακῶς πράξαντες, ἀλλ' ὡς τῶν καλῶν ἀμελήσαντες, καὶ τὸν πλη σίον μὴ ἀγαπήσαντες. Εἰ δὲ καὶ κακὰ ἐπράξαμεν, πῶς ὑποίσομεν τὴν ἡμέραν ἐκείνην, οὕτως ἀμελῶς διακείμενοι; Πλὴν τὸ, Οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ φονεύσεις, καὶ τὰ ἑξῆς, τοῖς ἀρχαίοις ἐῤῥέθη διὰ Μωϋσέως· ὁ δὲ Κύριος, εἰδὼς ὅτι οὐκ ἀρκεῖ τῷ Χριστιανῷ ἡ τούτων μόνον τήρησις πρὸς τελείωσιν, Ελεγεν· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι Ἐὰν μὴ περισσεύ σῃ ὑμῶν ἡ δικαιοσύνη πλέον τῶν Γραμματέων καὶ Φαρισαίων, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασι λείαν τῶν οὐρανῶν. Διὰ τοῦτο ἄνω καὶ κάτω τὸν τῆς ψυχῆς ἁγιασμὸν, δι' ἦν καὶ τὸ σῶμα ἁγιάζεται, καὶ τὴν πρὸς πάντας ἀνθρώπους εἰλικρινῆ ἀγάπην ἐνομοθέτησε, δι᾿ ὧν καὶ τὴν εἰς αὐτὸν ἀγάπην κτή σασθαι δυνάμεθα· καὶ ἑαυτὸν τύπον μέχρι θανάτου, καὶ τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς ἡμῖν παρέσχεν, ὡς πολύ λάκις είρηται. λα'. Ποίαν οὖν ἀπολογίαν ἔξομεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, τοιοῦτον ὑπόδειγμα ἔχοντες, καὶ οὕτως ἀμετ λοῦντες; Ημᾶς θρηνῶν Ἱερεμίας τοὺς τοσαύτης χάριτος ἀξιωθέντας, καὶ οὕτως ἀμελῶς διακειμέν νους, μᾶλλον δὲ, πάσης κακίας πεπληρωμένους, ἔλεγε· Τίς δώσει τῇ κεφαλῇ μου ὕδωρ, καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς μου πηγὴν δακρύων, καὶ κλαύσομαι τὸν λαὸν τοῦτον ἡμέρας καὶ νυκτός; Περὶ ἡμᾶς [Fr. περὶ ἡμῶν] ἐγὼ ἀκούω καὶ τοῦ Μωϋσέως λέγοντος· Καὶ ἔφαγεν Ἰακώβ, καὶ ἐνεπλήσθη· καὶ ἀπελάκτισεν ὁ ἡγαπημένος· ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, επλατύνθη, καὶ ἐγκατέλιπε θεὸν τὸν ποιήσαντα αὐτὸν, καὶ ἀπέστη ἀπὸ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ. Καὶ τοῦ Μιχαίου θρηνοῦντος καὶ λέγοντος· Οίμοι ψυχή! ὅτι ἀπόλωλεν εὐλαβὴς ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ὁ κατορ θῶν ἐν ἀνθρώποις οὐχ ὑπάρχει. "Εκαστος τὸν πλησίον αὐτοῦ θλίβουσιν ἐκθλιβῇ· ἐπὶ τὸ κακὸν τὰς χεῖρας αὐτῶν ἑτοιμάζουσι. Καὶ τοῦ Ψαλμῳδου ὁμοίως περὶ ἡμῶν λέγοντος· Σῶσόν με, Κύριε, ότι ἐκλέλοιπεν ὅσιος· ὅτι ἀλιγώθησαν αἱ ἀλήθεια ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, καὶ τὰ λοιπά. λβ'. Προφητικῶς καὶ ὁ ᾿Απόστολος θρηνῶν ἡμᾶς, ἔλεγεν· Οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός. Τάφος ἀνεψημένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν· ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐβολιοῦσαν. Τὸς ἀσπίδων * Jerem. XLVII, 10. o Matth. v, 28. το Matth. xxν. 41. x, 1. "Deut. xxxII, 15. "Mich. v, 2. "Psal. xt, 2. Matth. v, 28. * ibid. 20. το Jerem. Распознавание текста

PG 90:937λβ. Προφητικῶς καὶ ὁ Ἀπόστολος θρηνῶν ἡμᾶς ἔλεγεν· οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός. Τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν· ταῖς γλώσσαις ἀυτῶν ἐδο-λιοῦσαν. Ἰὸς ἀσπίδων ὑπὸ τὰ χείλη αὐτῶν· ὧν τὸ στόμα ἀρᾶς καὶ πικρίας γέμει. Σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν, καὶ ὁδὸν εἰρήνης οὐκ ἔγνωσαν· οὐκ ἔστι φόβος Θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Διὰ τοῦτο πάλιν προβλέπων τὰ μέλλοντα, περὶ τῆς νῦν ἡμῶν πονηρᾶς διαγωγῆς πρὸς τὸν Τιμόθεον γράφει· Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί· ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφα-νοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄστορ-γοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προ-δόται, προπετεῖς, καὶ τὰ ἑξῆς. Διὰ τοῦτο οὐαὶ ἡμῖν, ὅτι εἰς τὰ ἔσχατα τῶν κακῶν κατηντήσαμεν. Τίς γὰρ ἐξ ἡμῶν, εἰπέ μοι, τῶν προειρημένων κακῶν ἐστιν ἀμέτοχος; Οὐχὶ ἐπὶ ἡμῶν ἐπληρώθη ἡ προφητεία; Οὐ πάντες ἐσμὲν γαστρίμαργοι; Οὐ πάντες φιλήδονοι; Οὐ πάντες ὑλομανεῖς καὶ φιλόϋλοι; Οὐ πάντες θυμώδεις; Οὐ πάντες μηνιασταί; Οὐ πάντες μνησί-κακοι; Οὐ πάντες προδόται πάσης ἀρετῆς; Οὐ πάντες λοίδοροι; Οὐ πάντες ὑπερήφανοι; Οὐ πάντες κενόδοξοι; Οὐ πάντες ὑποκριταί; Οὐ πάντες δόλιοι; Οὐ πάντες φθονεροί; Οὐ πάντες ἀνυπότακτοι; Οὐ πάντες ἀκηδιασταί; Οὐ πάντες περίακτοι; Οὐ πάντες ῥᾴθυμοι; Οὐ πάντες ἀμελεῖς τῶν τοῦ Σωτῆρος ἐντο-λῶν; Οὐ πάντες πάσης κακίας ἀνάμεστοι; Οὐχὶ γεγόναμεν ἀντὶ ναοῦ Θεοῦ ναὸς εἰδώλων; Οὐχὶ ἀντὶ Πνεύματος ἁγίου, πνευμάτων πονηρῶν ἐσμεν καταγώγια; Οὐχὶ πεπλα-σμένως τὸν Θεὸν Πατέρα ἐπικαλούμεθα; Οὐχὶ ἀντὶ υἱῶν Θεοῦ, υἱοὶ γεέννης γεγόναμεν; Οὐχὶ χείρονες τῶν Ἰουδαίων, οἱ νῦν τὸ μέγα Χριστοῦ ὄνομα περιφερόμενοι, γεγόναμεν; Καὶ μηδεὶς ἀγανακτείτω τὴν ἀλήθειαν ἀκούων, ἐπεὶ κἀκεῖνοι παράνομοι ὄντες ἔλεγον· Ἡμεῖς ἕνα Πατέρα ἔχομεν, τὸν Θεόν· ἀλλ’ ἤκουον παρὰ τοῦ Σωτῆρος, ὅτι· Ὑμεῖς ἐκ τοῦ Πατρὸς ὑμῶν τοῦ διαβόλου ἐστέ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ Πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν.

LIBER ASCETICUS. ὑπὸ τὰ χείλη αὐτῶν· ὧν τὸ στόμα ἀρᾶς καὶ πι biis eorum: quorum et maledictione et amaritudine plenum est. Coutritio et infelicitas in viis corum, et viam pacis non cognoverunt: non est timor Dei ante oculos eorum ". Idcirco iterum quæ futura essent prævidens ad Timotheum scribit: Hoc aulem scito, quod in notissimis diebus instabunt tempora periculosa: erunt enim homines seipsos amantes, avari, astu elati, superbi, maledici, parentibus inψmorigeri, ingrati, scelesti, sine affectu, infdi, calumniatores, intemperantes, immites, bonorum negligentes, proditores, temerarii ", et quæ sequuntur. Quamobrem, væ nobis, quod in extrema malorum devenimus. Nam quis nostrum, amabo, expers est eorum malorum, quæ diximus? Nonne in nobis impletum est, quod ita coelesti vaticinio dictum est? Nonne omn κρίας γέμει. Σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν, καὶ ὁδὸν εἰρήνης οὐκ ἔγνωσαν· οὐκ ἔστι φόβος Θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Διὰ τοῦτο πάλιν προβλέπων τὰ μέλλοντα, περὶ τῆς νῦν ἡμῶν πονηρᾶς διαγωγής πρὸς τὸν Τιμόθεον γράφει· Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροί χαλεποί· ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γυνεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, άστοργοι, ἄσπονδοι, διάβο λοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, καὶ τὰ ἑξῆς. Διὰ τοῦτο οὐαὶ ἡμῖν, ὅτι εἰς τὰ ἔσχατα τῶν κακῶν κατηντήσαμεν. Τίς γὰρ ἐξ ἡμῶν, εἰπέ μοι, τῶν προειρημένων κακῶν ἐστιν ἀμέτοχος. Οὐχὶ ἐπὶ ἡμῶν ἐπληρώθη η προφητεία; nes sumus gula dediti? Nonne omnes sludemus Οὐ πάντες ἐσμὲν γαστρίμαργοι; Οι πάντες φιλήδονοι; Οὐ πάντες ὑλομανεῖς καὶ φιλοῦλοι; Οὐ πάντες θυμώδεις; Οὐ πάντες μηνιασταί; Οὐ πάντες μνησίκακοι; Οὐ πάντες προδόται πάσης ἀρετῆς; Οὐ πάντες λοίδοροι; Οὐ πάντες φιλόσκοπται Fr. φιλοσκώπται]; Οὐ πάντες προπετεῖς; Οὐ πάντες μισα άδελφοι; Οὐ πάντες τετυφωμένοι; Οὐ πάντες ἀλαζόνες; Οὐ πάντες ὑπερήφανοι; Οὐ πάντες κενόδοξοι; Οὐ πάντες ὑποκριταί; Οὐ πάντες δόλιο:; Οὐ πάντες φθονεροί; Οὐ πάντες ἀνυπότακτοι; Οὐ πάντες ἀκηδιασταί; Οὐ πάντες περίακτοι [Fr. περιάκται]; Οὐ πάντες ῥᾴθυμοι; Οὐ πάντες ἀμελεῖς τῶν τοῦ Σωτῆς ρος ἐντολῶν; Οὐ πάντες πάσης κακίας ανάμεστοι; Οὐχὶ γεγόναμεν ἀντὶ ναοῦ Θεοῦ, ναὸς εἰδώλων; «Οὐχὶ ἀντὶ Πνεύματος ἁγίου, πνευμάτων πονηρῶν ἐσμεν καταγώγια; Οὐχὶ πεπλασμένως τὸν Θεὸν Πατέρα ἐπικαλούμεθα; Οὐχὶ ἀντὶ υἱῶν Θεοῦ υἱοὶ γεέννης γεγόναμεν; Οὐχὶ χείρονες τῶν Ἰουδαίων, οἱ νῦν τὸ μέγα Χριστοῦ ὄνομα περιφερόμενοι, γεγόναμεν; καὶ μηδεὶς ἀγανακτείτω τὴν ἀλήθειαν ἀκούων, ἐπεὶ κἀκεῖνοι παράνομοι ὄντες ἔλεγον, 'Ημεῖς ἕνα Πατέρα ἔχομεν, τὸν Θεόν· ἀλλ᾽ ἤκουον παρὰ τοῦ Σωτῆρος, ὅτι Ὑμεῖς ἐκ τοῦ Πατρὸς ὑμῶν τοῦ διαβόλου ἐστὲ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ Πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. 383 vos ex patre vestro diabolo estis, et patris vestri λγ. Πῶς οὖν καὶ ἡμεῖς παραβάται ὄντες τῶν ἐν τολῶν αὐτοῦ, τὰ ὅμοια παρ' αὐτοῦ οὐκ ἀκούομεν; libidini? Nonne omnes terrenorum amore pene insanimus iisque inhiamus? Nonne omnes iracundi sumus? Nonne omnes rancore animi injuriarum tenaces? Nonne perpetes inimicitias omnes alimus? Nonne omnes virtutis omnis proditores sumus? Nonne omnes maledici? Nonne omnes convi ciatores? Nonne omnes temerarii ac præcipites? Nonne omues fraterno odio laboramus? Nonne omnes inflati sumus? Nonne omnes fastuosi? Nonne omnes superbi? Nonne omnes inanis gloriæ cupidi? Nonne omnes simulatores? Nonne omnes dolosi? Nonne omnes invidi? Noune omnes protervi f Nonne omnes desidiosi? Nonne omnes versatilis animi? Nonne omnes pigri? Nonne omnes neglectis torpemus Salvatoris mandatis? Nonne omnes omni sumus malitia repleti? Nonne pro Dei templo, idolorum delubrum facti sumus? Nonne pro Spiritus sancti aula, nequissimorum spirituum mapalia audimus? Nonne ficte Deum Patrem invocamus? Nonne pro filiis Dei, gehennæ filii facti sumus? Nonne Judais deteriores evasimus, qui nunc magnum Christi nomen circumferimus. Nec quisquamn indigne ferat dum audit veritatem, cum et scelesti lli objectarent atque dicerent: Nos unum Patrem habemus, Deum "; sed audierunt a Salvatore: desideria vultis facere ". 33. Quomodo igitur nos quoque, qui ejus mandatorum transgressores simus, non cadem ex illo Ἐπεὶ καὶ ὁ ᾿Απόστολος τοὺς Πνεύματι αγομένους, audiemus? Nam et Apostolus, cos qui Spiritu Dei εἶπεν εἶναί υἱοὺς θεοῦ· Ὅσοι γὰρ, φησί, Πνεύματι " aguntur, flios Dei nuncupavit: Quicunque enim, Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ. Πῶς οὖν καὶ ἡμεῖς ἐκ τοῦ θανάτου ἀγόμενοι, υἱοὶ Θεοῦ ἀκούειν δυνάμεθα; Τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκός, θάνατος. Οἱ δὲ Πνεύματι ἀγόμενοι, ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ Πνεύ ματος δηλοί εἰσιν. Εἴδωμεν οὖν τοὺς καρποὺς τοῦ Πνεύματος· Ο γὰρ καρπὸς τοῦ Πνεύματος, φησίν, ἐστὶν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαλοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια. 'Αρα ἔχομεν ταῦτα ἐν ἑαυτοῖς; Αλλ' είθε μὴ πάντα τὰ ἐναντία. Πῶς οὖν υἱοὶ Θεοῦ ἀκούειν δυνάμεθα, καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἐκ τοῦ ἐναντίου; Τὸ γὰρ ἔκ τινος * Psal. xiii. 3; Rom. 1, 12-18. * 11 Tim. 11, 1-4. * ilid. 8. * Galat. v, 22 PATROL. GR. XC. inquit, Spiritu Dei aguntur, hi sunt fili Dei". Quonam igitur modo nos quoque qui ex morte agamur, filii Dei audire possumus? Sensus enim carnis, mors est ". Qui autem Spiritu aguntur, ex fructibus Spiritus manifesti sunt. Videamus igitur fructus Spiritus: Fructus enim Spiritus, inquit, est, charitas, gaudium, pax, longaninitas, benignitas, bonitas, βdes, mansuetudo, continentia ". Num haec in nobis habemus? Utinam vero nec contraria omnia! Quonam igitur modo filii Dei, et non potius e contrario, audire possumus? Quod enim ex aliquo natum est, το Joan. vni, 61. " ibid. 46. * Rom. vi, 1 δο Распознавание текста

λγ. Πῶς οὖν καὶ ἡμεῖς παραβάται ὄντες τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ, τὰ ὅμοια παρ’ αὐτοῦ οὐκ ἀκούομεν; Ἐπεὶ καὶ ὁ Ἀπό-στολος τοὺς Πνεύματι ἀγομένους εἶπεν εἶναι υἱοὺς Θεοῦ· Ὅσοι γάρ, φησί, Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ. Πῶς οὖν καὶ ἡμεῖς, ἐκ τοῦ θανάτου ἀγόμενοι, υἱοὶ Θεοῦ ἀκούειν δυνάμεθα; Τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκός, θάνα-τος. Οἱ δὲ Πνεύματι ἀγόμενοι, ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ Πνεύμα-τος δῆλοί εἰσιν. Εἴδωμεν οὖν τοὺς καρποὺς τοῦ Πνεύματος· ὁ γὰρ καρπὸς τοῦ Πνεύματος, φησίν, ἐστὶν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραύ̈-της, ἐγκράτεια. Ἆρα ἔχομεν ταῦτα ἐν ἑαυτοῖς; Ἀλλ’ εἴθε μὴ πάντα τὰ ἐναντία. Πῶς οὖν υἱοὶ Θεοῦ ἀκούειν δυνάμεθα, καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἐκ τοῦ ἐναντίου; Τὸ γὰρ ἔκ τινος γεγεννημένον, ὅμοιον τοῦ γεγεννηκότος ἐστί. Δηλοῖ δὲ καὶ Κύριος, λέγων· Τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Πνεύματος, πνεῦμά ἐστιν. Ἡμεῖς δὲ γεγόναμεν σάρκες ἐπιθυμοῦντες κατὰ τοῦ Πνεύματος, καὶ διὰ τοῦτο δικαίως ἀκούομεν παρ’ αὐτοῦ· Οὐ μὴ ἐγκαταμείνῃ τὸ Πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις, διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας. Πῶς οὖν δυνάμεθα ἀκούειν Χριστιανοί, τί ποτε τοῦ Χριστοῦ ἐν ἑαυτοῖς ἔχοντες;

LIBER ASCETICUS. ὑπὸ τὰ χείλη αὐτῶν· ὧν τὸ στόμα ἀρᾶς καὶ πι biis eorum: quorum et maledictione et amaritudine plenum est. Coutritio et infelicitas in viis corum, et viam pacis non cognoverunt: non est timor Dei ante oculos eorum ". Idcirco iterum quæ futura essent prævidens ad Timotheum scribit: Hoc aulem scito, quod in notissimis diebus instabunt tempora periculosa: erunt enim homines seipsos amantes, avari, astu elati, superbi, maledici, parentibus inψmorigeri, ingrati, scelesti, sine affectu, infdi, calumniatores, intemperantes, immites, bonorum negligentes, proditores, temerarii ", et quæ sequuntur. Quamobrem, væ nobis, quod in extrema malorum devenimus. Nam quis nostrum, amabo, expers est eorum malorum, quæ diximus? Nonne in nobis impletum est, quod ita coelesti vaticinio dictum est? Nonne omn κρίας γέμει. Σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν, καὶ ὁδὸν εἰρήνης οὐκ ἔγνωσαν· οὐκ ἔστι φόβος Θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Διὰ τοῦτο πάλιν προβλέπων τὰ μέλλοντα, περὶ τῆς νῦν ἡμῶν πονηρᾶς διαγωγής πρὸς τὸν Τιμόθεον γράφει· Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροί χαλεποί· ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γυνεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, άστοργοι, ἄσπονδοι, διάβο λοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, καὶ τὰ ἑξῆς. Διὰ τοῦτο οὐαὶ ἡμῖν, ὅτι εἰς τὰ ἔσχατα τῶν κακῶν κατηντήσαμεν. Τίς γὰρ ἐξ ἡμῶν, εἰπέ μοι, τῶν προειρημένων κακῶν ἐστιν ἀμέτοχος. Οὐχὶ ἐπὶ ἡμῶν ἐπληρώθη η προφητεία; nes sumus gula dediti? Nonne omnes sludemus Οὐ πάντες ἐσμὲν γαστρίμαργοι; Οι πάντες φιλήδονοι; Οὐ πάντες ὑλομανεῖς καὶ φιλοῦλοι; Οὐ πάντες θυμώδεις; Οὐ πάντες μηνιασταί; Οὐ πάντες μνησίκακοι; Οὐ πάντες προδόται πάσης ἀρετῆς; Οὐ πάντες λοίδοροι; Οὐ πάντες φιλόσκοπται Fr. φιλοσκώπται]; Οὐ πάντες προπετεῖς; Οὐ πάντες μισα άδελφοι; Οὐ πάντες τετυφωμένοι; Οὐ πάντες ἀλαζόνες; Οὐ πάντες ὑπερήφανοι; Οὐ πάντες κενόδοξοι; Οὐ πάντες ὑποκριταί; Οὐ πάντες δόλιο:; Οὐ πάντες φθονεροί; Οὐ πάντες ἀνυπότακτοι; Οὐ πάντες ἀκηδιασταί; Οὐ πάντες περίακτοι [Fr. περιάκται]; Οὐ πάντες ῥᾴθυμοι; Οὐ πάντες ἀμελεῖς τῶν τοῦ Σωτῆς ρος ἐντολῶν; Οὐ πάντες πάσης κακίας ανάμεστοι; Οὐχὶ γεγόναμεν ἀντὶ ναοῦ Θεοῦ, ναὸς εἰδώλων; «Οὐχὶ ἀντὶ Πνεύματος ἁγίου, πνευμάτων πονηρῶν ἐσμεν καταγώγια; Οὐχὶ πεπλασμένως τὸν Θεὸν Πατέρα ἐπικαλούμεθα; Οὐχὶ ἀντὶ υἱῶν Θεοῦ υἱοὶ γεέννης γεγόναμεν; Οὐχὶ χείρονες τῶν Ἰουδαίων, οἱ νῦν τὸ μέγα Χριστοῦ ὄνομα περιφερόμενοι, γεγόναμεν; καὶ μηδεὶς ἀγανακτείτω τὴν ἀλήθειαν ἀκούων, ἐπεὶ κἀκεῖνοι παράνομοι ὄντες ἔλεγον, 'Ημεῖς ἕνα Πατέρα ἔχομεν, τὸν Θεόν· ἀλλ᾽ ἤκουον παρὰ τοῦ Σωτῆρος, ὅτι Ὑμεῖς ἐκ τοῦ Πατρὸς ὑμῶν τοῦ διαβόλου ἐστὲ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ Πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν. 383 vos ex patre vestro diabolo estis, et patris vestri λγ. Πῶς οὖν καὶ ἡμεῖς παραβάται ὄντες τῶν ἐν τολῶν αὐτοῦ, τὰ ὅμοια παρ' αὐτοῦ οὐκ ἀκούομεν; libidini? Nonne omnes terrenorum amore pene insanimus iisque inhiamus? Nonne omnes iracundi sumus? Nonne omnes rancore animi injuriarum tenaces? Nonne perpetes inimicitias omnes alimus? Nonne omnes virtutis omnis proditores sumus? Nonne omnes maledici? Nonne omnes convi ciatores? Nonne omnes temerarii ac præcipites? Nonne omues fraterno odio laboramus? Nonne omnes inflati sumus? Nonne omnes fastuosi? Nonne omnes superbi? Nonne omnes inanis gloriæ cupidi? Nonne omnes simulatores? Nonne omnes dolosi? Nonne omnes invidi? Noune omnes protervi f Nonne omnes desidiosi? Nonne omnes versatilis animi? Nonne omnes pigri? Nonne omnes neglectis torpemus Salvatoris mandatis? Nonne omnes omni sumus malitia repleti? Nonne pro Dei templo, idolorum delubrum facti sumus? Nonne pro Spiritus sancti aula, nequissimorum spirituum mapalia audimus? Nonne ficte Deum Patrem invocamus? Nonne pro filiis Dei, gehennæ filii facti sumus? Nonne Judais deteriores evasimus, qui nunc magnum Christi nomen circumferimus. Nec quisquamn indigne ferat dum audit veritatem, cum et scelesti lli objectarent atque dicerent: Nos unum Patrem habemus, Deum "; sed audierunt a Salvatore: desideria vultis facere ". 33. Quomodo igitur nos quoque, qui ejus mandatorum transgressores simus, non cadem ex illo Ἐπεὶ καὶ ὁ ᾿Απόστολος τοὺς Πνεύματι αγομένους, audiemus? Nam et Apostolus, cos qui Spiritu Dei εἶπεν εἶναί υἱοὺς θεοῦ· Ὅσοι γὰρ, φησί, Πνεύματι " aguntur, flios Dei nuncupavit: Quicunque enim, Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ. Πῶς οὖν καὶ ἡμεῖς ἐκ τοῦ θανάτου ἀγόμενοι, υἱοὶ Θεοῦ ἀκούειν δυνάμεθα; Τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκός, θάνατος. Οἱ δὲ Πνεύματι ἀγόμενοι, ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ Πνεύ ματος δηλοί εἰσιν. Εἴδωμεν οὖν τοὺς καρποὺς τοῦ Πνεύματος· Ο γὰρ καρπὸς τοῦ Πνεύματος, φησίν, ἐστὶν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαλοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια. 'Αρα ἔχομεν ταῦτα ἐν ἑαυτοῖς; Αλλ' είθε μὴ πάντα τὰ ἐναντία. Πῶς οὖν υἱοὶ Θεοῦ ἀκούειν δυνάμεθα, καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἐκ τοῦ ἐναντίου; Τὸ γὰρ ἔκ τινος * Psal. xiii. 3; Rom. 1, 12-18. * 11 Tim. 11, 1-4. * ilid. 8. * Galat. v, 22 PATROL. GR. XC. inquit, Spiritu Dei aguntur, hi sunt fili Dei". Quonam igitur modo nos quoque qui ex morte agamur, filii Dei audire possumus? Sensus enim carnis, mors est ". Qui autem Spiritu aguntur, ex fructibus Spiritus manifesti sunt. Videamus igitur fructus Spiritus: Fructus enim Spiritus, inquit, est, charitas, gaudium, pax, longaninitas, benignitas, bonitas, βdes, mansuetudo, continentia ". Num haec in nobis habemus? Utinam vero nec contraria omnia! Quonam igitur modo filii Dei, et non potius e contrario, audire possumus? Quod enim ex aliquo natum est, το Joan. vni, 61. " ibid. 46. * Rom. vi, 1 δο Распознавание текста

PG 90:939λδ. Ἀλλ’ ἐρεῖ τις ἴσως, ὅτι· Ἔχω τὴν πίστιν, καὶ ἀρκεῖ μοι ἡ πίστις ἡ εἰς αὐτὸν πρὸς σωτηρίαν. Ἀλλ’ ἀντιφθέγ-γεται αὐτῷ ὁ Ἰάκωβος, λέγων ὅτι· Καὶ τὰ δαιμόνια πι-στεύουσι, καὶ φρίσσουσι. Καὶ πάλιν· Ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων, νεκρά ἐστιν καθ’ ἑαυτήν· ὡς καὶ τὰ ἔργα δίχα πίστεως. Πῶς δὲ καὶ πιστεύομεν εἰς αὐτόν, ἢ περὶ τῶν μελλόντων αὐτῷ πιστεύομεν, οἱ περὶ τῶν προσκαίρων καὶ παρόντων αὐτῷ μὴ πιστεύοντες, καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ὑλικοῖς συμφυρόμενοι, καὶ τῇ σαρκὶ ζῶντες, καὶ κατὰ τοῦ Πνεύ-ματος στρατευόμενοι; Οἱ δὲ τῷ Χριστῷ ἐν ἀληθείᾳ πιστεύσαν-τες καὶ ὅλον αὐτὸν ἐν ἑαυτοῖς διὰ τῶν ἐντολῶν εἰσοικίσαντες, οὕτως ἔλεγον· Ζῶ δέ, οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστός. Ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, τῇ πίστει ζῶ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀγαπήσαντός με, καὶ δόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ. Διὰ τοῦτο πάσχοντες ὑπὲρ αὐτοῦ διὰ τὴν πάντων σωτηρίαν, ὡς ἀκρι-βεῖς αὐτοῦ μιμηταὶ καὶ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ γνήσιοι φύλακες, ἔλεγον· Λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν, ἐπειδὴ ἤκουον αὐτοῦ λέγοντος· Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν· καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς· εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς· προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἐκ τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων ὁ ἐνεργῶν ἐν αὐτοῖς Χρι-στὸς ἐφανεροῦτο· ἡμεῖς δέ, ἐπειδὴ πάσαις ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ ἀντιπράττομεν, διὰ τοῦτο πάσης ἀκαθαρσίας ἐνεπλήσθημεν. Καὶ διὰ τοῦτο γεγόναμεν ἀντὶ ναοῦ Θεοῦ οἶκος ἐμπορίου, καὶ ἀντὶ οἴκου προσευχῆς σπήλαιον λῃστῶν, ἀντὶ ἔθνους ἁγίου ἔθνος ἁμαρτολῶν, καὶ ἀντὶ λαοῦ Θεοῦ λαὸς πλή-ρης ἁμαρτιῶν, ἀντὶ σπέρματος ἁγίου σπέρμα πονηρόν, καὶ ἀντὶ υἱῶν Θεοῦ υἱοὶ ἄνομοι, ἐπειδὴ ἐγκατελίπομεν τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, καὶ δουλεύομεν τοῖς πονηροῖς πνεύ-μασι διὰ τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, καὶ παρωργίσαμεν τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραήλ.

parenti simile est. Significat autem etiam Dominus, iis verbis: Quod natum est ex Spiritu, spiritus est; nos autem carnes facti sumus, qui desideriis carnis adversus spiritum aestuemus, quamobrem etiam merito ex illo audimus: Non permanebit Spiritus meus in hominibus istis, quia carnes sunt. Quia igitur ratione Christiani audire possumus, qui in nobis quod Christi sit nihil habeamus? 34. At dicet fortasse aliquis: Fidem habco, eaque in eum fides satis est ad salutem. At respondet Jacobus sic argutanti, dicens: Et damones credunt, et contremiscunt. Et iterum: Fides sine operibus mortua est in semetipsa; ut et opera sine fide "r. Qua vero ratione etiam in eum credimus, aut ei de futuris praestamus fidem, qui ne de temporaneis qui. dem ac quæ hujus vite sunt, fdem illi habemus? Quamobrem etiam terrenis rebus affectu implicamur, ac qui carni vivamus, adversus spiritum militamus. Qui autem vere Christo crediderant, cumque totum, mandata implendo, mentis sinu exceperant, sic nimirum dicebant: Vivo autem, jam non ego vivit autem in me Christus. Quod autem nunc vivo in carne, fide vivo Filii Dei, qui dilexit me, et tradidit semetipsum pro me ". Idcirco cum pro illo paterentur ad omnium salutein procurandam, tanquam ejus exacti imitatores, verique ipsius mandatorum cultores, dicebant: Qui conviciis oneremur, benedicimus; qui persecutionem patiamur, sustinemus; qui maledicis petamur, obsecramus: 384, το scilicet quod eum audiebant dicentem: Diligite ininicos vestros, benefacite iis, qui oderunt vos: benedicite maledicentibus vobis: orate pro iis, qui ladunt injuria", et quae sequuntur; tum ex verbis, tum ex operibus, qui in eis operabatur, ac cujus allatu agebantur, liquido Christus prodebatur. Nos autem qui omnibus ejus mandatis contra obnitimur adversaque praestamus, idcirco omni immunditia ac nequitia repleti sumus. Quamobrem etiam pro Dei templo, domus negotiationis effecti sumus; et pro donio orationis, spelunca latronum ": pro gente sancta ", geus peccatrix: pro Dei plebe, plebs de lictis plena: pro sancto semine, semen nequam: pro filiis Dei, fili scelerati "; eo quod dereliquimus mandata Donini, immundisque vitiis ac libidini mancipati, nequissimis spiritibus servitutem servimus, ac Sanctum Israel exacerbavimnus. 35. Eam ob rem lugens nos magnus Isaias, clam mat, qui et nostræ ruinæ simul opem ferre aveat, aitque: Quid adhuc percutiamini addentes iniquitatem? Omne caput in dolore, et cor omne in maTore: a pedibus usque ad caput non est in co sanitas: neque vulnus, neque liver, neque plaga tumens. Non est malagma imponere, neque oleum, neque alligataras". Tum vero quid hinc sequitur: Relinquetur filia Sion sicut tabernaculum in vinea, et sicut γεγεννημένον, ὅμοιον τοῦ γεγεννηκότος ἐστί. Δηλοί δε καὶ Κύριος, λέγων· Τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Πνεύ ματος, πνεῦμά ἐστιν. Ἡμεῖς δὲ γεγόναμεν σάρκες ἐπιθυμοῦντες κατὰ τοῦ Πνεύματος, καὶ διὰ τοῦτο δικαίως ἀκούομεν παρ' αὐτοῦ· Οὐ μὴ ἐγκαταμείνῃ τὸ Πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις, διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας. Πῶς οὖν δυνάμεθα ἀκούειν Χριστιανοί, τί ποτε τοῦ Χριστοῦ ἐν ἑαυτοῖς μὴ ἔχοντες; λδ'. 'Αλλ' ἐρεῖ τις ἴσως, ὅτι Εχω τὴν πίστιν, καὶ ἀρκεῖ μοι ἡ πίστις ἡ εἰς αὐτὸν πρὸς σωτηρίαν. Αλλ' ἀντιφθέγγεται αὐτῷ ὁ Ἰάκωβος, λέγων, ὅτι καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι, καὶ φρίσσουσι. Καὶ πάλιν· Ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων, νεκρά έστι καθ' ἑαυτήν· ὡς καὶ τὰ ἔργα δίχα πίστεως. Πώς δὲ καὶ πιστεύομεν εἰς αὐτὸν, ἢ περὶ τῶν μελλόντων αὐτῷ πιστεύομεν, οἱ περὶ τῶν προσκαίρων καὶ παρ ὄντων αὐτῷ μὴ πιστεύοντες· καὶ διὰ τοῦτο τοῖς ὁλικοῖς συμφυρόμενοι, καὶ τῇ σαρκὶ ζῶντες· καὶ κατὰ τοῦ Πνεύματος στρατευόμενοι; Οἱ δὲ τῷ Χριστῷ ἐν ἀληθείᾳ πιστεύσαντες, καὶ ὅλον αὐτὸν ἐν ἑαυτοῖς διὰ τῶν ἐντολῶν εἰσοικίσαντες, οὕτως ἔλεγον· Ζῶ δὲ, οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστός. Ο δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, τῇ πίστει ζῷ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀγαπήσαντός με, καὶ δόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ. Διὰ τοῦτο πάσχοντες ὑπὲρ αὐτοῦ διὰ τὴν πάντων σωτηρίαν, ὡς ἀκριβεῖς αὐτοῦ μιμηταί, καὶ τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ γνήσιοι φύλακες, ἔλεγον· Λοιδο ρούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ἐπειδὴ ἤκουον αὐτοῦ λέγοντος· Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν· καλώς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς· εὐλογεῖτα τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς· προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν επηρεαζόντων ὑμᾶς, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἐκ τῶν λό γων καὶ τῶν ἔργων ὁ ἐνεργῶν ἐν αὐτοῖς Χριστός ἐφανεροῦτο· ἡμεῖς δὲ, ἐπειδὴ πάσαις ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ ἀντιπράττομεν, διὰ τοῦτο πάσης ἀκαθαρσίας ἐνεπλήσθημεν. Καὶ διὰ τοῦτο γεγόναμεν, ἀντὶ ναοῦ Θεοῦ, οἶκος ἐμπορίου· καὶ ἀντὶ οἴκου προσευχής, στην λαιον λῃστῶν· ἀντὶ ἔθνους ἁγίου, Εθνὸς ἁμαρτωλόν και ἀντὶ λαοῦ Θεοῦ, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν· ἀντὶ σπέρμα τος ἁγίου, σπέρμα πονηρόν· καὶ ἀντὶ υἱῶν Θεοῦ, υἱοὶ ἄνομοι, ἐπειδὴ ἐγκατελίπομεν τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυ ρίου, καὶ δουλεύομεν τοῖς πονηροῖς πνεύμασι διὰ τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, καὶ παρωργίσαμεν τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραήλ. λε'. Διὰ τοῦτο θρηνῶν ἡμᾶς ὁ μέγας Ἡσαΐας, κράτ ζει, βοηθῆσαι ἅμα βουλόμενος τῇ πτώσει ἡμῶν, λέγων· Τί ἔτι πληγῆτε προστιθέντες ἀνομίας; Πᾶσα κεφαλὴ εἰς πόνον, καὶ πᾶσα καρδία εἰς λύπην· ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ ολοκληρία· οὔτε τραύμα, ούτε μάλων οὔτε πληγὴ φλεγμαίνουσα· οὐκ ἔστι γάλαγγα ἐπιθεῖναι, οὔτε ἔλαιον, οὔτε καταδέσμους. Εἶτα τί τὸ ἐπὶ τούτοις; Εγκαταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ Joan., 6. Gen. v, 3. "Jac. 11, 19. ibid. 20. Galat. 11, 20. "I Cor. iv, 12. " Matth. v, 45. Matth. xx1, 15; Joan. 11, 16. "I Petr. 1, 9. "Isa. 1, 4. Isa. 1, 5, 6. Распознавание текста

PG 90:943λε. Διὰ τοῦτο θρηνῶν ἡμᾶς ὁ μέγας Ἡσαί̈ας κράζει, βοηθῆσαι ἅμα βουλόμενος τῇ πτώσει ἡμῶν, λέγων· Τί ἔτι πληγῆτε προστιθέντες ἀνομίαν; Πᾶσα κεφαλὴ εἰς πόνον, καὶ πᾶσα καρδία εἰς λύπην· ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ ὁλοκληρία· οὔτε τραῦμα, οὔτε μώλωψ, οὔτε πληγὴ φλεγμαίνουσα· οὐκ ἔστι μάλαγμα ἐπιθεῖναι, οὔτε ἔλα-ιον, οὔτε καταδέσμους. Εἶτα τί τὸ ἐπὶ τούτοις; Ἐγκαταλει-φθήσεται ἡ θυγάτηρ Σιὼν ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελῶνι, καὶ ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν σικυηλάτῳ, ὡς πόλις πολιορκουμένη. Ταύτην ἡμῶν τῆς ψυχῆς τὴν ἐρήμωσιν καὶ ὁ Ἀπόστολος δηλῶν, ἔλεγε· Καὶ καθὼς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν Θεὸν ἔχειν ἐν ἐπιγνώσει, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα· πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, κακίᾳ, πονηρίᾳ, πλεονεξίᾳ· μεστοὺς φθόνου, φόνου, ἔριδος, δόλου, κακοηθείας· ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας· οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι. Διὰ τοῦτο πα-ρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας, τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς. Καὶ τί τὸ ἐπὶ τούτοις; Ἀποκα-λύπτεται, φησίν, ὀργὴ Θεοῦ ἀπ’ οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέ-βειαν καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων, καὶ τὰ ἑξῆς.

βάστακτα, καὶ ἐπιτίθεμεν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀν θρώπων, τῷ δὲ δακτύλῳ ἡμῶν οὐ θέλομεν κινῆται αὐτά; Η οὐχὶ καὶ ἡμεῖς, πάντα τὰ ἔργα ἡμῶν ποιοῦμεν πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις; Η οὐχὶ καὶ ἡμεῖς φιλοῦμεν τὴν πρωτοκλισίαν ἐν τοῖς δείπνοις καὶ τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαίς, καὶ καλεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων Ραββί, 'Ραβδί· καὶ τοὺς ταῦτα ἡμῖν μὴ σφόδρα απονέμοντας, έως θανά του πολεμούμεν; "Η οὐχὶ καὶ ἡμεῖς ἤραμεν τὴν κλεί δα τῆς γνώσεως, καὶ κλείομεν τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, μηδὲ αὐτοὶ εἰσε ερχόμενοι, μηδὲ αὐτοὺς ποιοῦντες εἰσελθεῖν; "Η οὐχὶ καὶ ἡμεῖς περιάγομεν τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηράν ποιῆσαι ένα προσήλυτον, καὶ ὅταν γένηται, ποιοῦ μεν αὐτὸν υἱὸν γεέννης διπλότερον ἡμῶν; Η συχν καὶ ἡμεῖς ἐσμεν ὁδηγοί τυφλοί, τὸν κόνωπα διυλί ζοντες, καὶ τὴν κάμηλον καταπίνοντες; Η εὐχὶ καὶ ἡμεῖς καθαρίζομεν τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος· τὸ δὲ ἔσωθεν ἡμῶν γέμει ἁρπαγῆς καὶ πλεονεξίας [Fr. καὶ ἀκαθαρσίας]· μᾶλλον δὲ ἀκρα σίας; "Η οὐχὶ καὶ ἡμεῖς ἀποδεκατοῦμεν τὸ πήγανον καὶ τὸ ἡδύοσμον, καὶ πᾶν λάχανον· καὶ παρερχόμεθα τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ; "Η οὐχὶ καὶ ἡμεῖς ἐσμεν ὡς τὰ μνημεῖα τὰ ἄδηλα, ἔξωθεν μὲν φαινόμενοι τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ ὄντες μεστοὶ ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας καὶ πάσης ἀκαθαρ σία;; Η οὐχὶ καὶ ἡμεῖς οἰκοδομούμεν τους τάφους τῶν Μαρτύρων, καὶ κοσμοῦμεν τὰ μνημεῖα τῶν ᾿Αποστόλων, καὶ ἐσμὲν ὅμοιοι τῶν ἀποκτεινάντων αὐτούς; τίς οὖν οὐ κλαύσει ἡμᾶς οὕτως διακειμέν νους. Τίς οὐ θρηνήσει την τηλικαύτην ἡμῶν αἰχμα αλωσίαν; Διὰ τοῦτο υἱοὶ Θεοῦ οἱ τίμιοι, ἐλογίσθημεν ὡς ἀγγεῖα ἐστράκινα. Διὰ τοῦτο ἡμαυρώθη τὸ χρυστον Αλλοιώθη τὸ ἀργύριον τὸ ἀγαθόν. Διὰ τοῦτο οἱ Ναζωραίοι Σιών, οἱ ὑπὲρ χιόνα λάμψαντες, γεγόναμεν ὡς Αιθίοπες· οἱ ὑπὲρ γάλα λευκανθέντες, ὑπὲρ μέλαν εξοφώθησαν. Διὰ τοῦτο ἐσκότασεν ὑπὲρ ἀσβό λην τὸ εἶδος ἡμῶν. Οἱ τιθηνούμενοι ἐπὶ κόκκων, περιεβαλόμεθα κοπρίας· καὶ ἐμεγαλύνθη ἡ ἀνομία ἡμῶν, ὑπὲρ ἀνομιῶν Σοδόμων. Διὰ τοῦτο οἱ υἱοὶ τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ φωτὸς, υἱοὶ γεγόναμεν νυκτὸς καὶ σκότους. Διὰ τοῦτο υἱοὶ τῆς βασιλείας, υἱοὶ γεέννης γεγόναμεν. Διὰ τοῦτο οἱ υἱοὶ Ὑψίστου, ὡς ἄνθρωποι boramus. Num et nos alligamus onera gravia et "Η οὐχὶ καὶ ἡμεῖς δεσμοῦμεν φορτία βαρέα καὶ δυσimportabilia, et imponimus in humeros hominum, et nolumus digito ea movere? Num et nos omnia opera nostra facinus, ut videamur ab hominibus? Num et nos anamus primos recubitus in canis et primas sedes in hominum cœtibus, ac vocari ab hominibus Rabbi, Rabbi? ac qui hæc non etiam alque etiam tribuant, ad mortem usque insequimur ac vexamus? Num et nos tulinus clavem scientiae, et claudimus regnum coelorum coram hominibus, ut nec ipsi ingrediamur, nec illos ingredi faciamus? Numn et nos circuimus mare et aridam ut faciamus unum proselytum, 386 et cum factus fuerit, facimus eumgehennæ filium duplo quam nos? Num et nos duces cæci sumus, qui colemus culicem, et camelum glutiamus? Num et nos mundanus quod deforis est calicis et paropsidis; quod autem nostrum intus est plenum est rapina et iniquitate? quinimo incontinentia turpique libidine? Num et nos decimamus rutam et mentam, omneque olus, et judicium ac dilectionem Dei prætermittimus? Num et nos sumus sicut sepulcra obscura, qui foris quidem justi hominibus pareamus, intus autem pleni simus hypocrisi et improbitate et omni spurcitia *? Numn et nos aedificamus sepulcra martyrum et ornamus monumenta apostolorum, atque illis similes sumus qui eos occiderunt? Quis ergo non lugeat, qui sic affecti simus et laboremus? Quis tantam nostram captivitatem lacrymis non prosequatur? Propterea inclyti filii Dei reputati sunt in vasa testea. Idcirco obscuratum est aurum, immutatum est optimum & Argentum *. Idcirco Nazarei Sion nive splendidiores facti sumus quasi Ethiopes; qui lacte candidiores erant, super atramentum denigrati sunt. Idcirco obtenebrata est supra fuliginem species nostra. Qui nutriebamur in coccineis, amplexati sumus stercora: et major facta est iniquitas nostra super iniquitatem Sodonorum. Idcirco alii diei et lucis, facti sumus filii noctis et tenebrarum *. Idcirco alii regni, in alios gehennæ evasimus. Propterea filii Excelsi, sicut homines morimur, et sicut unus ex principibus cadimus *. Propterea traditi sumus in manus hostium iniquorum (sævorum scilicet ac ferocium daemonum regique injusto et scclestissimo ultra omnem terram illorum nimirum principi) ἀποθνήσκομεν, καὶ ὡς εἷς τῶν ἀρχόντων πίπτομεν. quia peccavimus ac inique egimus, violando Domini Dei nostri mandata ", et conculcando Filium Dei, ac communem ducendo sanguinem testamenti ". Sed ne tradideris nos in finem propter nomen tuum, Domine, ne dissipes testamentum tuum; neque avertas misericordiam tuam a nobis, propter miserationes tuas ", Pater noster, qui es in caelis; et propter viscera unigeniti Filii tui, propterque misericordiam Spiritus sancti. Νe memineris iniquita tum nostrarum antiquarum; sed cito anticipent nos misericordia tua, quia pauperes facti sumus niΔιὰ τοῦτο παρεδόθημεν εἰς χεῖρας ἐχθρῶν ἀνόμων, τῶν ἀγρίων λέγω δαιμόνων, καὶ βασιλεῖ ἀδίκῳ καὶ πονηρωτάτῳ παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν, δηλαδὴ τῷ τού των ἄρχοντι, ὅτι ἡμάρτομεν καὶ ἡνομήσαμεν, παραβάντες τὰς ἐντολὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ καταπατήσαντες τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενοι. ᾿Αλλὰ μὴ παραδόης [Fr. παραδῷς] ἡμᾶς εἰς τέλος διὰ τὸ ὄνομά σου, Κύριε, καὶ μὴ διασκεδάσῃς τὴν διαθήκην σου καὶ μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεός σου ἀφ᾿ ἡμῶν, διὰ τοὺς οἰκτιρμούς σου, Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς· καὶ * Luc. x1, 46. * Matth. v1, 5. * Matth. xxi, 5 32; Luc. x1, 59, 52. • Thren. 1, δ; ιν, 1, 2. 11 Thess Psal. LXXX, 7. Dan. m, 51 seq. "Hebr. x, 28. "Dan. 1, 34, 35. Распознавание текста

PG 90:945λ Ταύτην τῆς ψυχῆς ἐρήμωσιν καὶ ὁ Κύριος μηνύων, ἔλεγεν· Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τοὺς προφήτας, καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν· ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου, ὡς ὄρνις τὰ νοσσία αὐτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε; Ἰδοὺ ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. Ὁ δὲ Ἡσαί̈ας πάλιν, ὁρῶν ἡμᾶς τοὺς δῆθεν μοναχοὺς τὰς σωματικὰς λειτουργίας ἐπι-τελοῦντας μόνον, καταφρονοῦντας δὲ τῶν πνευματικῶν, καὶ διὰ τοῦτο τετυφωμένους, ἔλεγεν· Ἀκούσατε λόγον Κυρίου, ἄρχοντες Σοδόμων· προσέχετε νόμον Θεοῦ, λαὸς Γομόρρας. Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; Πλήρης εἰμὶ τῶν ὁλοκαυτωμάτων κριῶν· καὶ στέαρ ἀρνῶν, καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι. Τίς γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; Πατεῖν τὴν αὐλήν μου οὐ προσθήσεσθε. Ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα, βδέλυγμά μοί ἐστι. Τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σάββατα, καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι. Νηστείαν καὶ ἀργίαν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν, μισεῖ ἡ ψυχή μου. Ἐγενήθετέ μοι εἰς πλησμονήν· οὐκέτι οὐ μὴ ἀνοίσω. Ὅταν τὰς χεῖρας ἐκτείνητε πρός με, ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀφ’ ὑμῶν. Καὶ ἐὰν πληθύνητε τὴν δέησιν, οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν. Διὰ τί; Αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν, φησίν, αἵματος πλήρεις· ἐπειδὴ ὁ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἀνθρωποκτόνος ἐστί. Διὰ τοῦτο πᾶσα ἄσκησις ἀγάπην μὴ ἔχουσα ἀλλοτρία τοῦ Θεοῦ καθί-σταται.

LIBER ASCETICUS διὰ τὸ ἔλεος τοῦ ἁγιου σου Πνεύματος. Μη μνησθῇς mus ". Adjuvanos, Deus Saivator 387 noster, et propi ἡμῶν ἀνομιῶν ἀρχαίων· ἀλλὰ ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα. Βοήθησον ἡμῖν ὁ Θεὸς ὁ Σωτὴρ ἡμῶν. Ἔνεκεν τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός σου, Κύρις, ῥῦσαι ἡμᾶς, καὶ ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, μνησθεὶς τῆς ἀπαρχῆς ἡμῶν ἦν ἐξ ἡμῶν διὰ φιλανθρωπίαν λαβών ὁ μονογενής σου Υιός, ὑπὲρ ἡμῶν ἔχει ἐν οὐρανοῖς, ἵνα ἡμῖν βεβαίαν τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας χαρίσηται· καὶ μὴ διὰ τὴν ἀπόγνωσιν χείρους γενώμεθα, διὰ τὸ τίμιον αὐτοῦ αἷμα, ὁ ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς ἐξέχεεν· διὰ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ ᾿Αποστόλους καὶ Μάρτυρας, οἳ ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ τὸ ἴδιον αἷμα ἐξέχεον· διὰ τοὺς ἁγίους Προφήτας καὶ Πατέ-, tius esto peccatis nostris propter nomen tuum ", Dom mine, memor nostre delibationis, quam ex nobis per summam benignitatem et clementiam unigeni tus Filius tuus acceptam, in calis pro nobis labet, ad certam inde nobis spem salutis praestandam: et nc, abjecta salus spe. pejores evadamus; propter ejus sanguinem quem effudit pro mundi vita: propler ejus sanctos apostolos et martyres, qui pro ejus nomine proprium sanguinem effuderunt: propter sanctos prophetas et Patres et patriarchas, qui, ut nomini sancto tuo placerent, omnem operam posue runt. Ne despexeris orationem nostram, Domine, neque derelinquas nos in finem". Neque enim in justitiis nostris fiduciam habemus, sed in miseri cordia tua, ex qua humano generi curam impendis ". Supplices rogamus et obsecramnus benignitatem tuam, ne quod unigenitus Filius tuus in salutem nobis dispensatione mysterium gessit, in judicium vertatur, et ne projicias nos a facie tua. Ne indignos nos alomineris, sed miserere nostri secundum magnam misericordiam tuam, et secundum multitudinem miserationum tuarum transfer peccata nostra ", ut indemnati ac judicio soluti in conspectum sanctae gloriae tua venientes, mereamur unigeniti Filii tui numine protegi; neque ut. servi nequam, qua premimur peccatorum mole, eliciamur reprobi. Quæso, here omnipotens Domine,. exaudi orationem nostram, quia extra te nullum ρας καὶ Πατριάρχας, οίτινες ηγωνίσαντο εὐαρεστή σαι τῷ ἁγίῳ σου ὀνόματι. Μὴ παρίδῃς τὴν δέησιν ἡμῶν, Κύριε, μηδὲ ἐγκαταλ[ε]ἴπῃς ἡμᾶς εἰς τέλος. Οὐ γὰρ ἐπὶ ταῖς δικαιοσύναις ἡμῶν πεποιθότες εσμέν, ἀλλ᾽ ἐπὶ ἐλέει τῷ σῷ, δι᾿ οὗ τὸ γένος ἡμῶν περιποιῇ. Ικετεύομεν καὶ παρακαλοῦμεν τὴν σὴν ἀγαθότητα, ἵνα μὴ γένηται εἰς κρίμα ἡμῖν τὸ οἰκονομη θὲν ἡμῖν ὑπὸ τοῦ Μονογενούς σου Υἱοῦ πρὸς σωτηρίαν μυστήριον· καὶ μὴ ἀποῤῥίψῃς ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ προσώπου σου. Μὴ βδελύξῃ ἡμῶν τὴν ἀναξιότητα· ἀλλ' ἐλέησον ἡμᾶς κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, παράγαγε τὰ ἁμαρτήματα [Fr. alterque M. ἀνομήματα] ἡμῶν, ἵνα ἀκατακρίτως προσελθόντες κατενώπιον τῆς ἁγίας σου δόξης, ἀξιωθῶμεν τῆς σκέπης τοῦ μονογενοῦς alium novimus ". Nomen tuum invocamus: tu σου Υἱοῦ, καὶ μὴ ὡς δοῦλοι πονηροὶ ταῖς ἁμαρτίαις, quippe es qui omnia in omnibus operaris ", 20 ἀποδόκιμοι [Fr. δοῦλοι ἁμαρτίας, ἀποδόκιμοι] γενώ- tuum omnes auxilium quærimus. Aspice igitur de μεθα. Ναί, Δέσποτα παντοδύναμε Κύριε, εἰσάκουσον coelo, Domine, et vide de habitaculo sanctae gloria τῆς δεήσεως ἡμῶν, ὅτι ἐκτὸς τοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν. tum. Ubi est aemulatio tua et fortitudo tua? Ubi Το όνομά σου ονομάζομεν· σὺ γὰρ εἶ ὁ ἐνεργῶν τὰ est multitudo misericordiæ tuæ et miserationum πάντα ἐν πᾶσι, καὶ τὴν παρὰ σοῦ πάντες έπιζη- tuarum, quod sustinuisti nos ruinam facere? Τα τοῦμεν βοήθειαν. Επίβλεψον οὖν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, enim es Pater noster, quia Abraham non cognovit Κύριε, καὶ ἴδε ἐκ τοῦ οἴκου τῆς ἁγίας δόξης σου. nos, et Israel nos non agnovit: sed tu, Domine, Pater Ποῦ ἐστιν ὁ ζῆλός σου καὶ ἡ ἰσχύς σου; Ποῦ ἐστι τὸ noster, libera nos, super quos nimirum a principio πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν σου, ὅτι nomen sanctum tuum, et unigeniti Filii tui sanctiΑνέσχες τῆς πτώσεως ἡμῶν; Σὺ γὰρ ἡμῶν εἴ Παν que Spiritus est. Cur errare nos fecisti a via tua, τὴρ, ὅτι ᾿Αβραὰμ οὐκ ἔγνω ἡμᾶς, καὶ Ἰσραὴλ οὐκ Domine? ne corripias nos in virga judiciorum ἐπέγνω ἡμᾶς· ἀλλὰ σύ, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν ῥῦσαι tuorum s. Ut quid indurasti corda nostra, ne timeἡμᾶς, ὅτι ἀπ' ἀρχῆς τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον ἐφ' ἡμᾶς remus te "? dereliquisti nos licentiæ erroris? Conἐστι, καὶ τοῦ μονογενούς σου Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου verte, Domine, servos tuos ", propter sanctam σου Πνεύματος. Τί ἐπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε, ἀπὸ τῆς Ecclesiam tuam propter sanctos omnes qui fue ὁδοῦ σου· μὴ παιδεύσῃς ἡμᾶς τῇ ράβδῳ τῶν κριμάτ runt a seculo, ut modicum quid hereditate possideaτων σου. Τι εσκλήρυνας ἡμῶν τὰς καρδίας, τοῦ mus montis sancti tui. 388 Adversarii nostri conculcaμὴ φοβεῖσθαί σε; ἐγκατέλειψας ἡμᾶς τῇ αὐτονο verunt sanctuarium tuum facti sumus sicut a μίᾳ τῆς πλάνης; 'Επίστρεψον, Κύριε, τους δού- principio, cum non dominareris nostri, nec nomen λους σου, διὰ τὴν ἁγίαν σου Ἐκκλησίαν· διὰ tuum invocatum esset super nos ", πάντας τοὺς ἀπ' αἰῶνος ἁγίους σου, ἵνα μικρὸν κληρονομήσωμεν τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου σου. Οἱ ὑπεναντίοι ἡμῶν κατεπάτησαν τὸ ἁγίασμα σου· ἐγενόμεθα ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς ὅτι οὐκ ἦρξας ἡμῶν, οὐδὲ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά σου ἐφ' ἡμᾶς. 38. Si aperueris coelum, tremor a te montes corri piet, et liquescent sicut cera a facie ignis: incendetque ignis adversarios; et tremendum erit nomen fuum Psal. L, 2, 13. "Es- "Jerem. x. 24. Isa. L. 17. ibid. 18, 10. λη'. ᾿Εὰν ἀνοίξῃς τὸν οὐρανὸν, τρόμος λήψε ται ἀπὸ σοῦ ὄρη, καὶ τακήσονται ὡς κηρὸς ἀπὸ προσώπου τοῦ πυρός· καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς "Psal. LXXVIII, 8 18 ibid. 9. * Peal. Liv, 2; xLI, 23. ther x. 9. 17. 1 Cor. x, 6. "Isa. LXIII, 15-17 10 Dan. 15, 18. Распознавание текста.

λζ. Διὰ τοῦτο καὶ τὴν ὑπόκρισιν ἡμῶν ἐλέγχων πόρ-ρωθεν ἔλεγεν· Ὁ λαὸς οὗτος, τοῖς χείλεσί με τιμᾷ· ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ, μάτην δὲ σέβονταί με, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἅπερ δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν ἔλεγε ταλανίζων τοὺς Φαρισαίους, περὶ ἡμῶν ἐγὼ ἀκούω, τῶν νῦν ὑποκριτῶν, τῶν τοσαύτης χάριτος ἀξιωθέντων, καὶ χείρω ἐκείνων διακειμένων. Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς δεσμοῦμεν φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα, καὶ ἐπιτίθεμεν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, τῷ δὲ δακτύλῳ ἡμῶν οὐ θέλομεν κινῆσαι αὐτά; Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς πάντα τὰ ἔργα ἡμῶν ποιοῦμεν πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις; Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς φιλοῦμεν τὴν πρωτοκλισίαν ἐν τοῖς δείπνοις καὶ τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς, καὶ καλεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων Ῥαββί, Ῥαββί· καὶ τοὺς ταῦτα ἡμῖν μὴ σφόδρα ἀπονέμοντας ἕως θανάτου πολεμοῦμεν; Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς ἤραμεν τὴν κλεῖδα τῆς γνώσεως, καὶ κλείομεν τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, μηδὲ αὐτοὶ εἰσερ-χόμενοι, μηδὲ αὐτοὺς ποιοῦντες εἰσελθεῖν; Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς περιάγομεν τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξερὰν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον, καὶ ὅταν γένηται ποιοῦμεν αὐτὸν υἱὸν γεέννης διπλότερον ἡμῶν; Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς ἐσμεν ὁδη-γοὶ τυφλοί, τὸν κώνωπα διυλίζοντες, καὶ τὴν κάμηλον καταπίνοντες; Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς καθαρίζομεν τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, τὸ δὲ ἔσωθεν ἡμῶν γέμει ἁρπαγῆς καὶ πλεονεξίας, μᾶλλον δὲ ἀκρασίας; Ἢ οὐ-χὶ καὶ ἡμεῖς ἀποδεκατοῦμεν τὸ πήγανον καὶ τὸ ἡδύοσμον, καὶ πᾶν λάχανον· καὶ παρερχόμεθα τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ; Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς ἐσμεν ὡς τὰ μνημεῖα τὰ ἄδηλα, ἔξω-θεν μὲν φαινόμενοι τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ ὄντες μεστοὶ ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας καὶ πάσης ἀκαθαρσίας; Ἢ οὐχὶ καὶ ἡμεῖς οἰκοδομοῦμεν τοὺς τάφους τῶν Μαρτύρων, καὶ κοσμοῦμεν τὰ μνημεῖα τῶν Ἀποστόλων, καὶ ἐσμὲν ὅμοιοι τῶν ἀποκτεινάντων αὐτούς; Τίς οὖν οὐ κλαύσει ἡμᾶς οὕτως διακειμένους; Τίς οὐ θρηνήσει τὴν τηλικαύτην ἡμῶν αἰχμαλωσίαν; Διὰ τοῦτο υἱοὶ Θεοῦ οἱ τίμιοι, ἐλογίσθημεν ὡς ἀγγεῖα ὀστράκινα. Διὰ τοῦτο ἠμαυρώθη τὸ χρυσίον· ἠλ-λοιώθη τὸ ἀργύριον τὸ ἀγαθόν. Διὰ τοῦτο οἱ Ναζωραῖοι Σιών, οἱ ὑπὲρ χιόνα λάμψαντες, γεγόναμεν ὡς Αἰθίοπες· οἱ ὑπὲρ γάλα λευκανθέντες, ὑπὲρ μέλαν ἐζοφώθησαν. Διὰ τοῦτο ἐσκότασεν ὑπὲρ ἀσβόλην τὸ εἶδος ἡμῶν. Οἱ τιθηνού-μενοι ἐπὶ κόκκων, περιεβαλόμεθα κοπρίας· καὶ ἐμεγαλύνθη ἡ ἀνομία ἡμῶν, ὑπὲρ ἀνομιῶν Σοδόμων. Διὰ τοῦτο οἱ υἱοὶ τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ φωτός, υἱοὶ γεγόναμεν νυκτὸς καὶ σκότους. Διὰ τοῦτο υἱοὶ τῆς βασιλείας, υἱοὶ γεέννης γεγόναμεν. Διὰ τοῦτο οἱ υἱοὶ Ὑψίστου, ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκομεν, καὶ ὡς εἷς τῶν ἀρχόντων πίπτομεν. Διὰ τοῦτο παρεδόθημεν εἰς χεῖρας ἐχθρῶν ἀνόμων, τῶν ἀγρίων λέγω δαιμόνων, καὶ βασιλεῖ ἀδίκῳ καὶ πονηρω-τάτῳ παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν, δηλαδὴ τῷ τούτων ἄρχοντι, ὅτι ἡμάρτομεν καὶ ἠνομήσαμεν, παραβάντες τὰς ἐντο-λὰς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ καταπατήσαντες τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενοι. Ἀλλὰ μὴ παραδῴης ἡμᾶς εἰς τέλος διὰ τὸ ὄνομά σου, Κύριε, καὶ μὴ διασκεδάσῃς τὴν διαθήκην σου· καὶ μὴ ἀποστήσῃς τὸ ἔλεός σου ἀφ’ ἡμῶν, διὰ τοὺς οἰκτιρμούς σου, Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ διὰ [τὰ] σπλάγχνα τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, καὶ διὰ τὸ ἔλεος τοῦ ἁγίου σου Πνεύμα-τος. Μὴ μνησθῇς ἡμῶν ἀνομιῶν ἀρχαίων, ἀλλὰ ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, ὅτι ἐπτωχεύ-σαμεν σφόδρα. Βοήθησον ἡμῖν ὁ Θεὸς ὁ Σωτὴρ ἡμῶν. Ἕνε-κεν τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ῥῦσαι ἡμᾶς, καὶ ἱλά-σθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, μνησθεὶς τῆς ἀπαρχῆς ἡμῶν ἣν ἐξ ἡμῶν διὰ φιλανθρωπίαν λαβὼν ὁ μονογενής σου Υἱὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἔχει ἐν οὐρανοῖς, ἵνα ἡμῖν βεβαίαν τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας χαρίσηται· καὶ μὴ διὰ τὴν ἀπόγνωσιν χείρους γενώμεθα, διὰ τὸ τίμιον αὐτοῦ αἷμα, ὃ ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς ἐξέχεεν· διὰ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ Ἀποστόλους καὶ Μάρτυρας, οἳ ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ τὸ ἴδιον αἷμα ἐξέχεον· διὰ τοὺς ἁγίους Προφήτας καὶ Πατέρας καὶ Πατριάρχας, οἵτινες ἠγωνίσαντο εὐαρε-στῆσαι τῷ ἁγίῳ σου ὀνόματι. Μὴ παρίδῃς τὴν δέησιν ἡμῶν, Κύριε, μηδὲ ἐγκαταλίπῃς ἡμᾶς εἰς τέλος. Οὐ γὰρ ἐπὶ ταῖς δικαιοσύναις ἡμῶν πεποιθότες ἐσμέν, ἀλλ’ ἐπὶ ἐλέει τῷ σῷ, δι’ οὗ τὸ γένος ἡμῶν περιποιῇ. Ἱκετεύομεν καὶ παρακαλοῦμεν τὴν σὴν ἀγαθότητα, ἵνα μὴ γένηται εἰς κρῖμα ἡμῖν τὸ οἰκονομηθὲν ἡμῖν ὑπὸ μονογενοῦς σου Υἱοῦ πρὸς σωτηρίαν μυστήριον· καὶ μὴ ἀπορρίψῃς ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ προσώπου σου. Μὴ βδελύξῃ ἡμῶν τὴν ἀναξιότητα, ἀλλ’ ἐλέ-ησον ἡμᾶς κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου παράγαγε τὰ ἁμαρτήματα ἡμῶν, ἵνα ἀκατακρίτως προσελθόντες κατενώπιον τῆς ἁγίας σου δόξης ἀξιωθῶμεν τῆς σκέπης τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, καὶ μὴ ὡς δοῦλοι πονηροὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἀποδόκιμοι γενώμεθα. Ναί, Δέσποτα παντοδύναμε Κύριε, εἰσάκουσον τῆς δεήσεως ἡμῶν, ὅτι ἐκτὸς σοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν. Τὸ ὄνομά σου ὀνομά-ζομεν· σὺ γὰρ εἶ ὁ ἐνεργῶν τὰ πάντα ἐν πᾶσι, καὶ τὴν παρά σου πάντες ἐπιζητοῦμεν βοήθειαν. Ἐπίβλεψον οὖν ἐκ τοῦ οὐ-ρανοῦ, Κύριε, καὶ ἴδε ἐκ τοῦ οἴκου τῆς ἁγίας δόξης σου. Ποῦ ἐστιν ὁ ζῆλός σου καὶ ἡ ἰσχύς σου; Ποῦ ἐστι τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν σου, ὅτι ἠνέσχες τῆς πτώ-σεως ἡμῶν; Σὺ γὰρ ἡμῶν εἶ Πατήρ, ὅτι Ἀβραὰμ οὐκ ἔγνω ἡμᾶς, καὶ Ἰσραὴλ οὐκ ἐπέγνω ἡμᾶς· ἀλλὰ σύ, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν, ῥῦσαι ἡμᾶς, ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς ἐστι, καὶ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος. Τί ἐπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε, ἀπὸ τῆς ὁδοῦ σου; Μὴ παιδεύσῃς ἡμᾶς τῇ ῥάβδῳ τῶν κριμάτων σου. Τί ἐσκλήρυνας ἡμῶν τὰς καρδίας, τοῦ μὴ φοβεῖσθαί σε; Ἐγκατέλειψας ἡμᾶς τῇ αὐτονομίᾳ τῆς πλάνης; Ἐπίστρεψον, Κύριε, τοὺς δούλους σου διὰ τὴν ἁγίαν σου Ἐκκλησίαν, διὰ πάντας τοὺς ἀπ’ αἰῶνος ἁγίους σου, ἵνα μικρὸν κληρονο-μήσωμεν τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου σου. Οἱ ὑπεναντίοι ἡμῶν κατεπάτησαν τὸ ἁγίασμά σου· ἐγενόμεθα ὡς τὸ ἀπ’ ἀρ-χῆς ὅτε οὐκ ἦρξας ἡμῶν, οὐδὲ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά σου ἐφ’ ἡμᾶς.

LIBER ASCETICUS διὰ τὸ ἔλεος τοῦ ἁγιου σου Πνεύματος. Μη μνησθῇς mus ". Adjuvanos, Deus Saivator 387 noster, et propi ἡμῶν ἀνομιῶν ἀρχαίων· ἀλλὰ ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα. Βοήθησον ἡμῖν ὁ Θεὸς ὁ Σωτὴρ ἡμῶν. Ἔνεκεν τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός σου, Κύρις, ῥῦσαι ἡμᾶς, καὶ ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, μνησθεὶς τῆς ἀπαρχῆς ἡμῶν ἦν ἐξ ἡμῶν διὰ φιλανθρωπίαν λαβών ὁ μονογενής σου Υιός, ὑπὲρ ἡμῶν ἔχει ἐν οὐρανοῖς, ἵνα ἡμῖν βεβαίαν τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας χαρίσηται· καὶ μὴ διὰ τὴν ἀπόγνωσιν χείρους γενώμεθα, διὰ τὸ τίμιον αὐτοῦ αἷμα, ὁ ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς ἐξέχεεν· διὰ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ ᾿Αποστόλους καὶ Μάρτυρας, οἳ ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ τὸ ἴδιον αἷμα ἐξέχεον· διὰ τοὺς ἁγίους Προφήτας καὶ Πατέ-, tius esto peccatis nostris propter nomen tuum ", Dom mine, memor nostre delibationis, quam ex nobis per summam benignitatem et clementiam unigeni tus Filius tuus acceptam, in calis pro nobis labet, ad certam inde nobis spem salutis praestandam: et nc, abjecta salus spe. pejores evadamus; propter ejus sanguinem quem effudit pro mundi vita: propler ejus sanctos apostolos et martyres, qui pro ejus nomine proprium sanguinem effuderunt: propter sanctos prophetas et Patres et patriarchas, qui, ut nomini sancto tuo placerent, omnem operam posue runt. Ne despexeris orationem nostram, Domine, neque derelinquas nos in finem". Neque enim in justitiis nostris fiduciam habemus, sed in miseri cordia tua, ex qua humano generi curam impendis ". Supplices rogamus et obsecramnus benignitatem tuam, ne quod unigenitus Filius tuus in salutem nobis dispensatione mysterium gessit, in judicium vertatur, et ne projicias nos a facie tua. Ne indignos nos alomineris, sed miserere nostri secundum magnam misericordiam tuam, et secundum multitudinem miserationum tuarum transfer peccata nostra ", ut indemnati ac judicio soluti in conspectum sanctae gloriae tua venientes, mereamur unigeniti Filii tui numine protegi; neque ut. servi nequam, qua premimur peccatorum mole, eliciamur reprobi. Quæso, here omnipotens Domine,. exaudi orationem nostram, quia extra te nullum ρας καὶ Πατριάρχας, οίτινες ηγωνίσαντο εὐαρεστή σαι τῷ ἁγίῳ σου ὀνόματι. Μὴ παρίδῃς τὴν δέησιν ἡμῶν, Κύριε, μηδὲ ἐγκαταλ[ε]ἴπῃς ἡμᾶς εἰς τέλος. Οὐ γὰρ ἐπὶ ταῖς δικαιοσύναις ἡμῶν πεποιθότες εσμέν, ἀλλ᾽ ἐπὶ ἐλέει τῷ σῷ, δι᾿ οὗ τὸ γένος ἡμῶν περιποιῇ. Ικετεύομεν καὶ παρακαλοῦμεν τὴν σὴν ἀγαθότητα, ἵνα μὴ γένηται εἰς κρίμα ἡμῖν τὸ οἰκονομη θὲν ἡμῖν ὑπὸ τοῦ Μονογενούς σου Υἱοῦ πρὸς σωτηρίαν μυστήριον· καὶ μὴ ἀποῤῥίψῃς ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ προσώπου σου. Μὴ βδελύξῃ ἡμῶν τὴν ἀναξιότητα· ἀλλ' ἐλέησον ἡμᾶς κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, παράγαγε τὰ ἁμαρτήματα [Fr. alterque M. ἀνομήματα] ἡμῶν, ἵνα ἀκατακρίτως προσελθόντες κατενώπιον τῆς ἁγίας σου δόξης, ἀξιωθῶμεν τῆς σκέπης τοῦ μονογενοῦς alium novimus ". Nomen tuum invocamus: tu σου Υἱοῦ, καὶ μὴ ὡς δοῦλοι πονηροὶ ταῖς ἁμαρτίαις, quippe es qui omnia in omnibus operaris ", 20 ἀποδόκιμοι [Fr. δοῦλοι ἁμαρτίας, ἀποδόκιμοι] γενώ- tuum omnes auxilium quærimus. Aspice igitur de μεθα. Ναί, Δέσποτα παντοδύναμε Κύριε, εἰσάκουσον coelo, Domine, et vide de habitaculo sanctae gloria τῆς δεήσεως ἡμῶν, ὅτι ἐκτὸς τοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν. tum. Ubi est aemulatio tua et fortitudo tua? Ubi Το όνομά σου ονομάζομεν· σὺ γὰρ εἶ ὁ ἐνεργῶν τὰ est multitudo misericordiæ tuæ et miserationum πάντα ἐν πᾶσι, καὶ τὴν παρὰ σοῦ πάντες έπιζη- tuarum, quod sustinuisti nos ruinam facere? Τα τοῦμεν βοήθειαν. Επίβλεψον οὖν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, enim es Pater noster, quia Abraham non cognovit Κύριε, καὶ ἴδε ἐκ τοῦ οἴκου τῆς ἁγίας δόξης σου. nos, et Israel nos non agnovit: sed tu, Domine, Pater Ποῦ ἐστιν ὁ ζῆλός σου καὶ ἡ ἰσχύς σου; Ποῦ ἐστι τὸ noster, libera nos, super quos nimirum a principio πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν σου, ὅτι nomen sanctum tuum, et unigeniti Filii tui sanctiΑνέσχες τῆς πτώσεως ἡμῶν; Σὺ γὰρ ἡμῶν εἴ Παν que Spiritus est. Cur errare nos fecisti a via tua, τὴρ, ὅτι ᾿Αβραὰμ οὐκ ἔγνω ἡμᾶς, καὶ Ἰσραὴλ οὐκ Domine? ne corripias nos in virga judiciorum ἐπέγνω ἡμᾶς· ἀλλὰ σύ, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν ῥῦσαι tuorum s. Ut quid indurasti corda nostra, ne timeἡμᾶς, ὅτι ἀπ' ἀρχῆς τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον ἐφ' ἡμᾶς remus te "? dereliquisti nos licentiæ erroris? Conἐστι, καὶ τοῦ μονογενούς σου Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου verte, Domine, servos tuos ", propter sanctam σου Πνεύματος. Τί ἐπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε, ἀπὸ τῆς Ecclesiam tuam propter sanctos omnes qui fue ὁδοῦ σου· μὴ παιδεύσῃς ἡμᾶς τῇ ράβδῳ τῶν κριμάτ runt a seculo, ut modicum quid hereditate possideaτων σου. Τι εσκλήρυνας ἡμῶν τὰς καρδίας, τοῦ mus montis sancti tui. 388 Adversarii nostri conculcaμὴ φοβεῖσθαί σε; ἐγκατέλειψας ἡμᾶς τῇ αὐτονο verunt sanctuarium tuum facti sumus sicut a μίᾳ τῆς πλάνης; 'Επίστρεψον, Κύριε, τους δού- principio, cum non dominareris nostri, nec nomen λους σου, διὰ τὴν ἁγίαν σου Ἐκκλησίαν· διὰ tuum invocatum esset super nos ", πάντας τοὺς ἀπ' αἰῶνος ἁγίους σου, ἵνα μικρὸν κληρονομήσωμεν τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου σου. Οἱ ὑπεναντίοι ἡμῶν κατεπάτησαν τὸ ἁγίασμα σου· ἐγενόμεθα ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς ὅτι οὐκ ἦρξας ἡμῶν, οὐδὲ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά σου ἐφ' ἡμᾶς. 38. Si aperueris coelum, tremor a te montes corri piet, et liquescent sicut cera a facie ignis: incendetque ignis adversarios; et tremendum erit nomen fuum Psal. L, 2, 13. "Es- "Jerem. x. 24. Isa. L. 17. ibid. 18, 10. λη'. ᾿Εὰν ἀνοίξῃς τὸν οὐρανὸν, τρόμος λήψε ται ἀπὸ σοῦ ὄρη, καὶ τακήσονται ὡς κηρὸς ἀπὸ προσώπου τοῦ πυρός· καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς "Psal. LXXVIII, 8 18 ibid. 9. * Peal. Liv, 2; xLI, 23. ther x. 9. 17. 1 Cor. x, 6. "Isa. LXIII, 15-17 10 Dan. 15, 18. Распознавание текста.

λη. Ἐὰν ἀνοίξῃς τὸν οὐρανόν, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη, καὶ τακήσονται ὡς κηρὸς ἀπὸ προσώπου τοῦ πυρός· καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς ὑπεναντίους· καὶ φοβερὸν ἔσται τὸ ὄνομά σου τοῖς ὑπεναντίοις. Ὅταν ποιεῖς τὰ ἔνδοξα, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη. Ἀπὸ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκού-σαμεν, οὐδὲ οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν εἶδον Θεόν, πλὴν σοῦ. Καὶ τὰ ἔργα σου, ἃ ποιήσεις τοῖς ὑπομένουσιν ἔλεον· συναντήσε-ται γὰρ τοῖς ποιοῦσι τὸ δίκαιον, καὶ τῶν ὁδῶν σου μνησθήσον-ται. Ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης, καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν. Μᾶλλον δέ, ἡμεῖς ἡμάρτομεν, καὶ σὺ ὠργίσθης· διὰ τοῦτο ἐπλανήθημεν, καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτοι πάντες ἡμεῖς· ὡς ῥάκος ἀπο-καθημένης πᾶσα ἡ δικαιοσύνη ἡμῶν· καὶ ἐρρύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν, οὕτως ἄνεμος οἴσει ἡμᾶς, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου, καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου. Καὶ ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ’ ἡμῶν, καὶ παρέδωκας ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Καὶ νῦν, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν εἶ σύ· ἡμεῖς δὲ πηλός, ἔργον τῶν χειρῶν σου πάντες. Μὴ ὀργισθῇς ἡμᾶς σφόδρα, καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῇς ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Καὶ νῦν ἐπίβλεψον ὅτι λαός σου πάντες ἡμεῖς· πόλις τοῦ ἁγίου σου ἐγενήθη ἔρημος Σιών· ὡς ἔρημος ἐγενήθη Ἱερουσαλήμ. Εἰς κατάραν ὁ οἶκος τοῦ ἁγίου ἡμῶν, καὶ ἡ δόξα ἣν ηὐλόγησαν οἱ πατέρες ἡμῶν, ἐγενήθη πυρί-καυστος, καὶ πάντα τὰ ἔνδοξα συνέπεσε. Καὶ ἐπὶ πᾶσι τού-τοις ἠνέσχου, Κύριε, καὶ ἐσιώπησας, καὶ ἐταπείνωσας ἡμᾶς ἕως σφόδρα.

LIBER ASCETICUS διὰ τὸ ἔλεος τοῦ ἁγιου σου Πνεύματος. Μη μνησθῇς mus ". Adjuvanos, Deus Saivator 387 noster, et propi ἡμῶν ἀνομιῶν ἀρχαίων· ἀλλὰ ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα. Βοήθησον ἡμῖν ὁ Θεὸς ὁ Σωτὴρ ἡμῶν. Ἔνεκεν τῆς δόξης τοῦ ὀνόματός σου, Κύρις, ῥῦσαι ἡμᾶς, καὶ ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, μνησθεὶς τῆς ἀπαρχῆς ἡμῶν ἦν ἐξ ἡμῶν διὰ φιλανθρωπίαν λαβών ὁ μονογενής σου Υιός, ὑπὲρ ἡμῶν ἔχει ἐν οὐρανοῖς, ἵνα ἡμῖν βεβαίαν τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας χαρίσηται· καὶ μὴ διὰ τὴν ἀπόγνωσιν χείρους γενώμεθα, διὰ τὸ τίμιον αὐτοῦ αἷμα, ὁ ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς ἐξέχεεν· διὰ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ ᾿Αποστόλους καὶ Μάρτυρας, οἳ ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ τὸ ἴδιον αἷμα ἐξέχεον· διὰ τοὺς ἁγίους Προφήτας καὶ Πατέ-, tius esto peccatis nostris propter nomen tuum ", Dom mine, memor nostre delibationis, quam ex nobis per summam benignitatem et clementiam unigeni tus Filius tuus acceptam, in calis pro nobis labet, ad certam inde nobis spem salutis praestandam: et nc, abjecta salus spe. pejores evadamus; propter ejus sanguinem quem effudit pro mundi vita: propler ejus sanctos apostolos et martyres, qui pro ejus nomine proprium sanguinem effuderunt: propter sanctos prophetas et Patres et patriarchas, qui, ut nomini sancto tuo placerent, omnem operam posue runt. Ne despexeris orationem nostram, Domine, neque derelinquas nos in finem". Neque enim in justitiis nostris fiduciam habemus, sed in miseri cordia tua, ex qua humano generi curam impendis ". Supplices rogamus et obsecramnus benignitatem tuam, ne quod unigenitus Filius tuus in salutem nobis dispensatione mysterium gessit, in judicium vertatur, et ne projicias nos a facie tua. Ne indignos nos alomineris, sed miserere nostri secundum magnam misericordiam tuam, et secundum multitudinem miserationum tuarum transfer peccata nostra ", ut indemnati ac judicio soluti in conspectum sanctae gloriae tua venientes, mereamur unigeniti Filii tui numine protegi; neque ut. servi nequam, qua premimur peccatorum mole, eliciamur reprobi. Quæso, here omnipotens Domine,. exaudi orationem nostram, quia extra te nullum ρας καὶ Πατριάρχας, οίτινες ηγωνίσαντο εὐαρεστή σαι τῷ ἁγίῳ σου ὀνόματι. Μὴ παρίδῃς τὴν δέησιν ἡμῶν, Κύριε, μηδὲ ἐγκαταλ[ε]ἴπῃς ἡμᾶς εἰς τέλος. Οὐ γὰρ ἐπὶ ταῖς δικαιοσύναις ἡμῶν πεποιθότες εσμέν, ἀλλ᾽ ἐπὶ ἐλέει τῷ σῷ, δι᾿ οὗ τὸ γένος ἡμῶν περιποιῇ. Ικετεύομεν καὶ παρακαλοῦμεν τὴν σὴν ἀγαθότητα, ἵνα μὴ γένηται εἰς κρίμα ἡμῖν τὸ οἰκονομη θὲν ἡμῖν ὑπὸ τοῦ Μονογενούς σου Υἱοῦ πρὸς σωτηρίαν μυστήριον· καὶ μὴ ἀποῤῥίψῃς ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ προσώπου σου. Μὴ βδελύξῃ ἡμῶν τὴν ἀναξιότητα· ἀλλ' ἐλέησον ἡμᾶς κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου, παράγαγε τὰ ἁμαρτήματα [Fr. alterque M. ἀνομήματα] ἡμῶν, ἵνα ἀκατακρίτως προσελθόντες κατενώπιον τῆς ἁγίας σου δόξης, ἀξιωθῶμεν τῆς σκέπης τοῦ μονογενοῦς alium novimus ". Nomen tuum invocamus: tu σου Υἱοῦ, καὶ μὴ ὡς δοῦλοι πονηροὶ ταῖς ἁμαρτίαις, quippe es qui omnia in omnibus operaris ", 20 ἀποδόκιμοι [Fr. δοῦλοι ἁμαρτίας, ἀποδόκιμοι] γενώ- tuum omnes auxilium quærimus. Aspice igitur de μεθα. Ναί, Δέσποτα παντοδύναμε Κύριε, εἰσάκουσον coelo, Domine, et vide de habitaculo sanctae gloria τῆς δεήσεως ἡμῶν, ὅτι ἐκτὸς τοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν. tum. Ubi est aemulatio tua et fortitudo tua? Ubi Το όνομά σου ονομάζομεν· σὺ γὰρ εἶ ὁ ἐνεργῶν τὰ est multitudo misericordiæ tuæ et miserationum πάντα ἐν πᾶσι, καὶ τὴν παρὰ σοῦ πάντες έπιζη- tuarum, quod sustinuisti nos ruinam facere? Τα τοῦμεν βοήθειαν. Επίβλεψον οὖν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, enim es Pater noster, quia Abraham non cognovit Κύριε, καὶ ἴδε ἐκ τοῦ οἴκου τῆς ἁγίας δόξης σου. nos, et Israel nos non agnovit: sed tu, Domine, Pater Ποῦ ἐστιν ὁ ζῆλός σου καὶ ἡ ἰσχύς σου; Ποῦ ἐστι τὸ noster, libera nos, super quos nimirum a principio πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν σου, ὅτι nomen sanctum tuum, et unigeniti Filii tui sanctiΑνέσχες τῆς πτώσεως ἡμῶν; Σὺ γὰρ ἡμῶν εἴ Παν que Spiritus est. Cur errare nos fecisti a via tua, τὴρ, ὅτι ᾿Αβραὰμ οὐκ ἔγνω ἡμᾶς, καὶ Ἰσραὴλ οὐκ Domine? ne corripias nos in virga judiciorum ἐπέγνω ἡμᾶς· ἀλλὰ σύ, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν ῥῦσαι tuorum s. Ut quid indurasti corda nostra, ne timeἡμᾶς, ὅτι ἀπ' ἀρχῆς τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον ἐφ' ἡμᾶς remus te "? dereliquisti nos licentiæ erroris? Conἐστι, καὶ τοῦ μονογενούς σου Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου verte, Domine, servos tuos ", propter sanctam σου Πνεύματος. Τί ἐπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε, ἀπὸ τῆς Ecclesiam tuam propter sanctos omnes qui fue ὁδοῦ σου· μὴ παιδεύσῃς ἡμᾶς τῇ ράβδῳ τῶν κριμάτ runt a seculo, ut modicum quid hereditate possideaτων σου. Τι εσκλήρυνας ἡμῶν τὰς καρδίας, τοῦ mus montis sancti tui. 388 Adversarii nostri conculcaμὴ φοβεῖσθαί σε; ἐγκατέλειψας ἡμᾶς τῇ αὐτονο verunt sanctuarium tuum facti sumus sicut a μίᾳ τῆς πλάνης; 'Επίστρεψον, Κύριε, τους δού- principio, cum non dominareris nostri, nec nomen λους σου, διὰ τὴν ἁγίαν σου Ἐκκλησίαν· διὰ tuum invocatum esset super nos ", πάντας τοὺς ἀπ' αἰῶνος ἁγίους σου, ἵνα μικρὸν κληρονομήσωμεν τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου σου. Οἱ ὑπεναντίοι ἡμῶν κατεπάτησαν τὸ ἁγίασμα σου· ἐγενόμεθα ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς ὅτι οὐκ ἦρξας ἡμῶν, οὐδὲ ἐπεκλήθη τὸ ὄνομά σου ἐφ' ἡμᾶς. 38. Si aperueris coelum, tremor a te montes corri piet, et liquescent sicut cera a facie ignis: incendetque ignis adversarios; et tremendum erit nomen fuum Psal. L, 2, 13. "Es- "Jerem. x. 24. Isa. L. 17. ibid. 18, 10. λη'. ᾿Εὰν ἀνοίξῃς τὸν οὐρανὸν, τρόμος λήψε ται ἀπὸ σοῦ ὄρη, καὶ τακήσονται ὡς κηρὸς ἀπὸ προσώπου τοῦ πυρός· καὶ κατακαύσει πῦρ τοὺς "Psal. LXXVIII, 8 18 ibid. 9. * Peal. Liv, 2; xLI, 23. ther x. 9. 17. 1 Cor. x, 6. "Isa. LXIII, 15-17 10 Dan. 15, 18. Распознавание текста.

PG 90:947λθ. Συνέβη μὲν ταῦτα τυπικῶς τῷ παλαιῷ σου λαῷ, νῦν δὲ εἰς ἡμᾶς ἀληθινῶς πεπλήρωται· καὶ ἐγενήθημεν ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν δαίμοσι, μυκτηρισμὸς καὶ χλευασμὸς τοῖς κύκλῳ ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ, καὶ ἴδε, καὶ σῶσον ἡμᾶς διὰ τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον· καὶ γνώρισον ἡμῖν τὰς μεθοδείας τῶν ὑπεναντίων ἡμῶν· καὶ ῥῦσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν μηχανημάτων αὐτῶν, καὶ μὴ ἀποστήσῃς ἀφ’ ἡμῶν τὴν σὴν βοήθειαν, ὅτι ἡμεῖς οὐχ ἱκανοί ἐσμεν πρὸς τὸ νικᾷν τὰ ἀντι-πίπτοντα· σὺ δὲ δυνατὸς εἶ εἰς τὸ σώζειν ἐκ πάντων τῶν ἐναν-τίων. Σῶσον ἡμᾶς, Κύριε, ἐκ τῶν δυσχερῶν τοῦ κόσμου τού-του, κατὰ τὴν χρηστότητά σου, ἵνα ἐν καθαρᾷ συνειδήσει τὸ πέλαγος τοῦ βίου διαπεράσαντες, ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι τῷ φοβερῷ βήματί σου παραστάντες, ἀξιωθῶμεν τῆς αἰωνίου ζωῆς.

adversariis. Cum feceris gloriosa, a te montes terror corripict. seculo non audivimus, nec viderunt oculi nostri Deum prater te. Et opera tua, qua facturus es sustinentibus misericordiam, illis obviabunt, qui justitiam faciunt, ac viarum tuarum erunt memores. Ecce tu iratus es, et nos peccavimus s. Quinino, peccavimus nos, et tu es iratus: Idcirco erravimus, et facti sumus immundi nos omnes: sicut pan sus menstruata omnis justitia nostra, et sicut folia deflurimus propter scelera nostra; sic ventus auferet nos, et non est qui invocet nomen tuum, et qui memor sit, ut apprehendat. Εt avertisti faciem tuam a nobis, et tradidisti nos propter peccata nostra. Εἰ nanc, Domine, Pater noster en tu: nos autem omnes latum, opus manuum tuarum. Ne irascaris nobis valde; et ne in tempore memineris peccatorum nostrorum. Et nunc aspico quod nos omnes populus tuus sumus: civitas sancti tui Sion deserta est: ut deser tum facta est Jerusalem. In maledictionem facta est domus sancti nostri, ac gloria, cui benedixerunt patres nostri, igni succensa est, cunctaque inclyta corru runt. Et in his omnibus sustinuisti, Domine, et tacuisti, nosque valde humiliasti", & ὑπεναντίους· καὶ φοβερὸν ἔσται τὸ ὄνομά σου τοῖς ὑπεναντίοις. Οταν ποιεῖς τὰ ἔνδοξα, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη. ᾿Απὸ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσαμεν, οὐδὲ οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν ἴδον θεόν, πλὴν σοῦ. Καὶ τὰ ἔργα σου, ο ποιήσεις τοῖς ὑπομένουσιν ἔλεον· συναντήσεται γὰρ τοῖς ποιοῦσι τὸ δίκαιον, καὶ τῶν ἐδῶν σου μνησθήσονται. Ἰδοὺ σὺ ὠργίσθης, καὶ ἡμεῖς ἡμάρτομεν. Μάλι λον δὲ ἡμεῖς ἡμάρτομεν, καὶ σὺ ὠργίσθης· Διὰ τοῦτο ἐπλανήθημεν, καὶ ἐγενήθημεν ὡς ἀκάθαρτ τοι πάντες ἡμεῖς· ὡς βάκος ἀποκαθημένης πάσα ή δικαιοσύνη ἡμῶν· καὶ ἐῤῥύημεν ὡς φύλλα διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν, οὕτως [ἄλ. ὄντως] άνεμος οἴσει ἡμᾶς, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά σου, καὶ ὁ μνησθεὶς ἀντιλαβέσθαι σου. Η Καὶ ἀπέστρεψας τὸ πρόσωπόν σου ἀφ' ἡμῶν, καὶ παρέδωκας ἡμᾶς, διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Καὶ νῦν, Κύριε, Πατὴρ ἡμῶν εἶ σύ· ἡμεῖς δὲ πηΔὺς, ἔργον τῶν χειρῶν σου πάντες. Μὴ ὀργισθῇς ἡμᾶς σφόδρα, καὶ μὴ ἐν καιρῷ μνησθῆς ἁμαρτ τιῶν ἡμῶν. Καὶ νῦν ἐπίβλεψον ἔτι λαός σου πάν τες ἡμεῖς· πόλις τοῦ ἁγίου σου ἐγενήθη έρημος · Σιών· ὡς ἔρημος ἐγενήθη Ιερουσαλήμ. Εἰς κατ άραν ὁ οἶκος τοῦ ἁγίου ἡμῶν, καὶ ἡ δόξα ἦν ηὐλόγησαν οι πατέρες ἡμῶν, ἐγενήθη περί καυστος, καὶ πάντα τὰ ἔνδοξα συνέπεσε. Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις ἠνέσχου, Κύριε, καὶ ἐσιώπησας, καὶ ἐταπείνωσας ἡμᾶς έως σφόδρα. 59. Hæc quidem in figura veteri populo evenere; nunc autem in nobis vere impleta sunt, vicinique nostris demonibus opprobrium facti sumus; subsannatio et illusio his qui sunt in circuitu nostro ". Ve- c rum aspice de caelo, et vide, et salva nos propter women sanctum tuum; notasque fac nobis adversariorum nostrorum fraudes, et ab eorum nos insidiis libera nec a nobis auxilium tuum auferas, quia non satis idonei sumus ut adversa vincamus: tu antem potens es, ut ab omnibus adversariis salves prastes ac incolumes. Salvos nos fac, Domine, ex mundi hujus molestiis ac periculis, propter summam bonitatem tuam, ut pura conscientia superato sæculi æquore, sine crimine ac labis puri astantes tremendo tuo tribunali, æternæ vitæ præmia eonsequi mercamur. 40. His omnibus frater auditis, ac valde compunctus. lacrymis difluens 389 ait seni: Plane, Pater, ut video, nulla mihi spes salutis residuaest. Quippe iniquitates mea supergressa sunt caput meum ": checro tamen ut dicas, quid agendum putes. Respondit senex: Salutis consequendæ moles, supra Iramonas quidem vires est: apud Deum autem omnia possibilia sunt, uti Dominus ipse locutus est": Præoccupemus ergo faciem ejus in confessione; adoremus et procidamus ac ploremus coram Domino qui fecit nos, quia ipse est Deus noster ": audiamusque eum per Isaiam dicentem: Cum reversus ingemueris, salvus eris ". Et iterum: Nunquid non valet manus λθ'. Συνέβη μὲν ταῦτα τυπικῶς τῷ παλαιῷ σου λαῷ, νῦν δὲ εἰς ἡμᾶς ἀληθινῶς [αι, ὡς ἀληθῶς, Sic et Fr. ] πεπλήρωται· καὶ ἐγενήθημεν όνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν δαίμοσι, μυκτηρισμός καὶ χλευασμὸς τοῖς κύκλῳ ἡμῶν. Ἀλλ᾽ ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ, καὶ ἴδε, καὶ σῶσον ἡμᾶς διὰ τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον· καὶ γνώρισον ἡμῖν τὰς μεθοδείας τῶν ὑπεναντίων ἡμῶν· καὶ ῥῦσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν μηχανημάτων αὐτῶν, καὶ μὴ ἀποστήσῃς ἀφ᾿ ἡμῶν τὴν σὴν βοήθειαν, ὅτι ἡμεῖς οὐχ ἱκανοὶ ἐσμεν πρὸς τὸ νικᾶν τὰ ἀντιπίπτοντα· σὺ δὲ δυνατὸς εἰ εἰς τὸ σώζειν ἐπ πάντων τῶν ἐναντίων. Σῶσον ἡμᾶς, Κύριε, ἐκ τῶν δυσχερῶν τοῦ κόσμου τούτου, κατὰ τὴν χρηστότητά σου, ἵνα ἐν καθαρᾷ συνειδήσει τὸ πέλαγος τοῦ βίου διαπεράσαντες, ἄμεμπτοι καὶ ἀκέραιοι τῷ φοβερώ βήματα που παραστάντες, ἀξιωθῶμεν τῆς αἰωνίου ζωής. μ'. Ταῦτα πάντα ἀκούσας ὁ ᾿Αδελφός, καὶ σφόδρα κατανυγείς, μετὰ δακρύων εἶπε τῷ γέροντι, ὡς Ἐξ ὧν θεωρῶ, Πάτερ, οὐχ ὑπολέλειπταί μοι ἐλπὶς σω τηρίας. Αἱ γὰρ ἀνομίαι μου ὑπερῆραν τὴν κεραλήν μου· ἀλλὰ παρακαλῶ εἰπεῖν μοι τί ὤφειλον ποιῆσαι. Καὶ ὁ Γέρων ἀποκριθεὶς εἶπε· Τὸ σωθῆναι, παρὰ μὲν ἀνθρώποις ἀδύνατον· παρὰ δὲ τῷ Θεῷ, πάντα δυνατά, ὡς αὐτὸς ἔφη ὁ Κύριος· Προφθά σωμεν οὖν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν ἐξομολογήσει, προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν, καὶ κλαύσω μεν ἐναντίον Κυρίου τοῦ ποιήσαντος ἡμᾶς, ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν· καὶ ἀκούωμεν αὐτοῦ λέγοντος διὰ τῆς Ησαίου φωνῆς, ὅτι "Οταν αποτ το Naham 1, 5; Isa. LXIV, 1-5. Isa. LXIV, 6, 12 Psal. LXXVIII, 4. "Psal. xxxvII, 5. sr Matth. MIX, 26. Psal. LXXXXIV, 2. "Isa. xxx. 15. Распознавание текста

PG 90:949μ. Ταῦτα πάντα ἀκούσας ὁ Ἀδελφὸς καὶ σφόδρα κατανυγείς, μετὰ δακρύων εἶπε τῷ Γέροντι ὡς· ἐξ ὧν θεωρῶ, Πάτερ, οὐχ ὑπολείπεταί μοι ἐλπὶς σωτηρίας. Αἱ γὰρ ἀνομίαι μου ὑπερῇραν τὴν κεφαλήν μου· ἀλλὰ παρακαλῶ εἰπεῖν μοι τί ὤφειλον ποιῆσαι. Καὶ ὁ Γέρων ἀποκριθεὶς εἶπε· Τὸ σω-θῆναι, παρὰ μὲν ἀνθρώποις ἀδύνατον· παρὰ δὲ τῷ Θεῷ, πάντα δυνατά, ὡς αὐτὸς ἔφη ὁ Κύριος. Προφθάσομεν οὖν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν ἐξομολογήσει, προσκυνήσωμεν καὶ προς-πέσωμεν, καὶ κλαύσωμεν ἐναντίον Κυρίου τοῦ ποιήσαντος ἡμᾶς, ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν· καὶ ἀκούωμεν αὐτοῦ λέ-γοντος διὰ τῆς Ἡσαί̈ου φωνῆς, ὅτι ὅταν ἀποστραφῇς καὶ στενάξῃς, τότε σωθήσῃ. Καὶ πάλιν· Μὴ οὐκ ἰσχύει ἡ χεὶρ Κυρίου τοῦ σῶσαι; ἢ ἐβάρυνε τὸ οὖς αὐτοῦ τὸ μὴ εἰσακού-σασθαι; Ἀλλὰ τὰ ἁμαρτήματα ἡμῶν διιστῶσιν ἀναμέσον ἡμῶν καὶ τοῦ Θεοῦ· καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἀπέστρεψε τὸ πρός-ωπον αὐτοῦ, τοῦ μὴ ἐλεῆσαι. Διὸ λέγει· Λούσασθε, καθαροὶ γίνεσθε· ἀφέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μοῦ· παύσασθε τῶν πονηριῶν ὑμῶν· μάθητε καλὸν ποιεῖν, ἐκζητήσατε κρίσιν, ῥύσασθε ἀδικούμε-νον, κρίνατε ὀρφανῷ καὶ δικαιώσατε χήραν. καὶ δεῦτε, καὶ διελεγχθῶμεν, λέγει Κύριος· καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῶ· ἐὰν δὲ ὦσιν ὡς κόκκινον, ὡσεὶ ἔριον λευκανῶ. Καί, Ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε. Τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα. Καὶ πάλιν διὰ Ἰωήλ· Ἐπιστράφετε πρός με ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν· [καὶ] ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ [ἐν] κοπετῷ· διαρρήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν, καὶ οὐ τὰ ἱμάτια ὑμῶν. Ἐλεήμων γὰρ καὶ οἰκτίρμων ἐστὶ Κύριος, καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις. Πρὸς Ἰεζεκιὴλ δέ· Υἱὲ ἀνθρώπου, εἰπὸν τῷ οἴκῳ Ἰσραήλ· Οὕτως ἐλαλήσατε λέγοντες Αἱ πλάναι ἡμῶν, καὶ αἱ ἀνομίαι ἡμῶν ἐφ’ ἡμῖν εἰσι· καὶ ἐν αὐταῖς τηκόμεθα· καὶ πῶς ζησόμεθα; Εἰπὸν αὐτοῖς Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, οὐ βούλομαι τὸν θάνατον τοῦ ἀσεβοῦς, ὥστε ἐπιστρέψαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ, καὶ ζῇν αὐτόν· ἀποστροφῇ ἀποστρέψατε ἀπὸ τῆς ὁδοῦ ὑμῶν· καὶ ἵνα τί ἀποθνήσκετε, οἶκος Ἰσραήλ; Ἡ δὲ τρίτη τῶν Βασιλειῶν, τὴν ὑπερβολὴν τῆς τοῦ Θεοῦ χρηστότητα φανεροῦσα, οὕτω λέγει. Ἐν τῷ ἀκοῦσαι Ἀχαὰβ ὄντα αὐτὸν ἐν τῷ ἀμπελῶνι τοῦ Ναβουθαί, ὃν ἐκληρονόμησεν ἐν τῷ ἀποκτεῖναι αὐτὸν διὰ τῆς Ἰεζάβελ, τοὺς λόγους Ἠλιοῦ λέ-γοντος· Τάδε λέγει Κύριος ἐφόνευσας καὶ ἐκληρονόμησας· καὶ ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ ἔλειξαν οἱ κύνες τὸ αἷμα Ναβουθαί, ἐκεῖ λείξουσιν οἱ κύνες τὸ αἷμά σου· καὶ τὴν Ἰεζάβελ κύνες καταφάγονται ἐν τῷ προτειχίσματι τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ ἐν τῷ ἀκοῦσαι Ἀχαὰβ τοὺς λόγους τούτους, διέρρηξε τὰ ἱμάτια αὐ-τοῦ, καὶ ἔθετο σάκκον ἐπὶ τὴν σάρκα αὐτοῦ, καὶ ἐνήστευσε, καὶ ἐκοιμήθη ἐν τῷ σάκκῳ. Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς Ἠλιοῦ, λέγων· Ἰδὲ ὅτι ἐνετράπη Ἀχαὰβ ἀπὸ προσώπου μου. Οὐκ ἐπάξω κακίαν ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ. Ὁ δὲ Δαβίδ φησι· Τὴν ἀνομίαν μου ἐγνώρισα, καὶ τὴν ἁμαρτίαν μου οὐκ ἐκάλυψα. Εἶπα ἐξαγορεύσω κατ’ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν μου τῷ Κυρίῳ, καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου. Ὑπὲρ ταύτης προσεύξεται πρὸς σὲ πᾶς ὅσιος ἐν καιρῷ εὐθέτῳ· καὶ ἐν κατακλυσμῷ ὑδάτων πολλῶν πρὸς αὐτὸν οὐκ ἐγγιοῦ-σιν. Ἐν δὲ τῷ Εὐαγγελίῳ ὁ Κύριος Μετανοεῖτε, φησίν, ἤγγισε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τοῦ δὲ Πέτρου πυθο-μένου ποσάκις τῆς ἡμέρας, ἐὰν ἁμάρτῃ εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου, ἀφήσω αὐτῷ· ἕως ἑπτάκις; ἀποκρίνεται αὐτῷ ὁ φύσει ἀγαθὸς καὶ ἀνείκαστος ἐν χρηστότητι· οὐ λέγω σοι [ἕως] ἑπτάκις ἀλλ’ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. Τί ταύτης τῆς ἀγα-θότητος ἰσόρροπον; Τί ταύτης τῆς φιλανθρωπίας ἐφά-μιλλον;

LIBER ASCETICUS. στραφῆς καὶ στενάξης, τότε σωθήσῃ. Καὶ πά- Domini ut salvos faciat? aut gravavit aurem suατε ut non exaudiat? Sed peccata nostra separant inter πος et Deum, et propter peccata avertit faciem suam a nobis, ut non misereatur. Propterea ait: Lavamini, mundi estote: anferte scelera ab animabus veatris de conspectu oculorum meorum; cessate a ne quitiis vestris: discit: bona facere, exquirite judicium, liberate oppressum, judicate pupillos et justificate v:- duam, et venite, et disputemus, dicit Dominus: Et εἰ [uerint peccata vestra sicut phoenicium, tanquam nivem dealbobo, et si fuerint, tanquam coccinum, quasi lanam dealbabo. Et, Si volueritis et audieritis me, bona terra comedetis. Οs enim Domini haec loλιν· Μὴ οὐκ Ισχύει ἡ χεὶρ Κυρίου τοῦ σῶσαι; ἢ ἐβάρυνε τὸ οὖς αὐτοῦ τοῦ μὴ εἰσακούσασθαι; ᾿Αλλὰ τὰ ἁμαρτήματα ἡμῶν διιστῶσιν ἀναμέσον ἡμῶν καὶ τοῦ Θεοῦ· καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ἀπέστρεψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, τοῦ μὴ ἐλεῆσαι. Δε λέγει· Λούσασθε, καθαροὶ γίνεσθε· ἀμέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου· παύσασθε τῶν πονηριῶν ὑμῶν· μάθετε καλὸν ποιεῖν, ἐκζητήσατε κρίσιν, ῥύσατε αδικούμενον, κρίνατε ὀρφανῷ καὶ δια καιώσατε χήραν, καὶ δεῦτε, καὶ διαλεχθώμεν, λέγει Κύριος· καὶ ἐὰν ὦσιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμῶν ὡς φοινικοῦν, ὡς χιόνα λευκανῷ· ἐὰν δὲ ὦσιν ὡς κόκκινον, ὡσεὶ ἔριον λευκανώ. Και, Ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου, τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε. Τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα. Καὶ πάλιν διὰ Ἰωήλ. Επιστράφητε πρός με ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν· ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν κλαυθμῷ καὶ κοπετῷ· διαρρήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν, καὶ οὐ τὰ ἱμάτια ὑμῶν. Ἐλεήμων γὰρ καὶ οἰκτίρμων ἐστὶ Κύριος, καὶ μετανοῶν ἐπὶ ταῖς κακίαις. Προς Ἰεζεκιήλ δὲ, Υἱὲ ἀνθρώπου, εἶπον τῷ οἴκῳ Ισραήλ, Οὕτως ἐλαλήσατε, λέγοντες. Αἱ πλάναι ἡμῶν, καὶ αἱ ἀνομίαι ἡμῶν ἐφ' ἡμῶν ἐστι· καὶ ἐν αὐταῖς τηκόμεθα· καὶ πῶς ζησόμεθα; Εἶπον αὐτοῖς, Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, Οὐ βούλομαι τὸν θάνατον τοῦ ἀσεβοῦς, ὥστε ἐπιστρέψαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ, καὶ ζῇν αὐτόν· ἀποστροφῇ ἀποστρέψατα ἀπὸ τῆς ὁδοῦ ὑμῶν· καὶ ἵνα τί ἀποθνήσκετε, G οἶκος Ισραήλ. Ἡ δὲ τρίτη τῶν Βασιλειῶν, τὴν ὑπερβολὴν τῆς τοῦ Θεοῦ χρηστότητος φανεροῦσα, οὕτω λέγει, Ἐν τῷ ἀκοῦσαι ᾿Αχαάβ ὄντα αὐτὸν ἐν τῷ ἀμπελῶνι τοῦ Ναβουθαι, ὃν ἐκληρονόμησεν ἐν τῷ ἀποκτεῖναι αὐτὸν διὰ τῆς Ἰεζάβελ, τους λόγους Ἠλιοῦ, λέγοντος - Τάδε λέγει Κύριος· Εφόνευσας, καὶ ἐκληρονόμησας· καὶ ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ ἔλειξαν οι κύνες τὸ αἷμα Ναβουθαι, ἐκεῖ λείξουσιν οἱ κύνες τὸ αἷμά σου· καὶ τὴν Ιεζάβελ κύνες καταφάγονται ἐν τῷ προτειχίσματι τοῦ Ἰσραήλ. Και ἐν τῷ ἀκοῦσαι ᾿Αχαάβ τοὺς λόγους τούτους, διέρρηξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, καὶ ἔθετο σάκκον ἐπὶ τὴν σάρκα αὐτοῦ, καὶ ἐνήστευσε, καὶ ἐκοιμήθη ἐν τῷ σάκκῳ. Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς Ηλιού, λέγων· 'Ιδὲ ὅτι [ al. πῶς ] ἐνετράπη (Six. Εώρακας ὡς κατενύγη. Ρr. είδες ὅτι ] ᾿Αχαάβ ἀπὸ προσώπου μου. Οὐκ ἐπάξω κακίαν ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ. Ὁ δὲ Δαβὶδ φησί· Τὴν ἀνομίαν μου ἐγνώρισα, καὶ τὴν ἁμαρτίαν μου οὐκ ἐκάλυψα. Εἶπα, Εξαγόρευσα κατ' ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν μου τῷ Κυρίῳ, καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου. Ὑπὲρ ταύτης προσεύξεται πρὸς σὲ πᾶς ὅσιος ἐν καιρῷ εὐθέτῳ· καὶ ἐν κατακλυσμῷ ὑδά των πολλῶν πρὸς αὐτὸν οὐκ ἐγγιοῦσιν. Ἐν δὲ τῷ Εὐαγγελίῳ ὁ Κύριος, Μετανοεῖτε, φησίν. ήγγισε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τοῦ δὲ Πέτρου πυθομένου, Ποσάκις τῆς ἡμέρας, ἐὰν ἁμάρτῃ εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου, ἀφήσω αὐτῷ· ἕως ἑπτάκις: ἀποκρίνεται αὐτῷ ὁ φύσει ἀγαθὸς καὶ ἀνείκαστος ἐν χρηπότητι· Οὐ λέγω σοι ἑπτάκις, ἀλλ᾽ ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. Τί ταύτης τῆς ἀγαθότητος Εσύῤῥοπον; τί ταύτης τῆς φιλανθρωπίας ἐφάμιλλον; cuium est ". Et iterum Joclis præconio: Contertimini ad me in toto corde vestro, in jejunio et fetu et planctu: scindite corda vestra, et non vestimenta vestra; quia misericors et miserator Dominus, et prenilens super malitiis ". Ad Ezechielem autem: Fili hominis, dic domui Israel: Sic locuti estis, dicentes: Errores nostri et iniquitates nostræ super nos sunt, et in illis contabcscimus; et qucmmodo vivemus? Dic eis: Vivo ego, dicit Dominus, Nolo mortem impii, sicut ut convertatur a via sua, et vivat. Aversione avertimini a via vestra; ut quid moriemini, domus Israel Tertius autem Regnorum liber, excellentem Dei lenitatem ostendens, sic ait. Cum audisset Achaab, in Nabulle versans vinca, cujus possessionem adierat, eo opera Jezabelis illi sublato atque necato, Eliæ verba, dicentis: Hac dicit Dominus Deus: Occidisti, et possedisti: et in loco, in quo linxerunt canes sanguinem Nabuther, ibi lingent 390 canes sanguinem tuum: et canes Jesabelem comedent in απ temurali Jesrael. Audiensque Achaab sermones istos, scidit vestimenta sua, et jejunavit, et dormiit in sacco. Εt factum est verbum Domini ad Eliam, dicens: Vidisti quod confusus est Achaab a facie mea? Non inducam malum in diebus ejus ". David autem ait, Iniquitatem meam cognitam feci, et peccatum meum non abscondi. Dixi: Confitebor adversum me iniquitatem Domino, et tu remisiati impietatem cordis mei. Pro hac orabit ad te omnis sanctus in tempore oppor - tuno; et in diluvio aquarum multarum ad eum non approximabunt ". Porro Dominus in Evangelio: Penitentiam agite, inquit, appropinquarit enim regnum calorum ". Quin, Petro interrogante, Quotics in die, si peccaverit in me frater meus, dimittam et? usque septies? respondet ei, qui natura bonus, et cujus inæstimabilis lenitas ac benignitas est: Nou dico tibi septies, sed usque septuagesies septies". Quid huic par bonitati? Quid tantam hanc humanitalem æquare, aut cum ea conferri possit. Ezech. xxx, 10-14. * 111 Reg. και, 19, Isa. LI. 12. Isa. 1, 16, 19. "Joel 11, 12, 13. 27-29. * Pisal. xxxi, 5, 6. * Matth. 1, 17. * Matth. xv, 21. " ibid. 29. Распознавание текста

PG 90:951μα. Ἐγνωκότες οὖν τὸν τοῦ Κυρίου φόβον, τήν τε χρηστότητα αὐτοῦ καὶ τὴν φιλανθρωπίαν ἔκ τε τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς διαθήκης, ἐπιστρέψωμεν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ἡμῶν· καὶ ἵνα τί ἀπολλύμεθα, ἀδελφοί; Καθαρίσωμεν χεῖρας, οἱ ἁμαρτολοί· ἁγνίσωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν, οἱ δίψυχοι· ταλαιπορήσωμεν καὶ πενθήσωμεν, καὶ κλαύσωμεν διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Παυσώμεθα τῶν πονηριῶν ἡμῶν· πιστεύσωμεν ταῖς εὐσπλαγχνίαις τοῦ Κυρίου· φοβηθῶμεν τὰς ἀπειλὰς αὐτοῦ, φυλάξωμεν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· ἀγαπήσω-μεν ἀλλήλους ἐξ ὅλης καρδίας. Εἴπωμεν ἀδελφοὶ ἡμῶν καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς καὶ βδελυσσομένοις, ἵνα τὸ ὄνομα Κυρίου δοξασθῇ καὶ ὀφθῇ ἐν τῇ εὐφροσύνῃ αὐτοῦ. Δῶμεν συγγνώμην ἀλλήλοις, δι’ ἀλλήλων πειραζόμενοι, ὡς πάντες ὑπὸ κοινοῦ ἐχθροῦ πολεμούμενοι. Ἀντιστῶμεν τοῖς λογισμοῖς ἡμῶν, τὸν Θεὸν εἰς συμμαχίαν ἐπικαλούμενοι· καὶ φυγαδεύωμεν ἐξ ἡμῶν τὰ πονηρὰ καὶ ἀκάθαρτα πνεύματα. Ὑποτάξωμεν τὴν σάρκα τῷ πνεύματι, ὑπωπιάζοντες καὶ δουλαγωγοῦντες δι’ ἁπάσης κακοπαθείας· Καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος. Διεγεί-ρωμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμὸν ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων. Μὴ φθονήσωμεν ἀλλήλοις, μηδὲ φθονούμενοι ἀγριωθῶμεν· συμπαθήσωμεν δὲ μᾶλλον ἀλλήλοις, καὶ διὰ ταπεινοφρο-σύνης ἀλλήλους ἰασώμεθα. Μὴ καταλαλῶμεν ἀλλήλων, μηδὲ σκώψωμεν ἀλλήλους, ὅτι ἐσμὲν ἀλλήλων μέλη. Ἀποβάλ-λωμεν ἀφ’ ἡμῶν τὴν ἀμέλειαν καὶ τὴν ῥᾳθυμίαν· καὶ στῶμεν ἀνδρείως κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας ἀγωνιζόμε-νοι· καὶ ἔχομεν παράκλητον Ἰησοῦν Χριστὸν δίκαιον πρὸς τὸν Πατέρα· καὶ αὐτὸς ἱλασμός ἐστι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν· καὶ δεηθῶμεν αὐτοῦ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, ἐξ ὅλης ψυχῆς ἡμῶν, καὶ ἀφίησιν ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Ὅτι

41. Qui igitur Domini timorem, ejusque benignitatem et clementiam ac misericordiam, cum ex Veteri, tum ex Novo Instrumento exploratam habeamus, convertamur ex toto corde nostro; et cur μα'. Ἐγνωκότες οὖν τὸν τοῦ Κυρίου φόβον, τήν τε χρηστότητα αὐτοῦ καὶ τὴν φιλανθρωπίαν ἔκ τε τῆς Παλαίας καὶ τῆς Καινῆς διαθήκης, ἐπιστρέψωμεν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ἡμῶν· καὶ ἵνα τί ἀπολλύμεθα, ἀδελφοί; Καθαρίσωμεν χεῖρας, οἱ ἁμαρτωλοί· ἀγνί σωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν, οἱ δίψυχοι· ταλαιπωρή σωμεν καὶ πενθήσωμεν, καὶ κλαύσωμεν διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Παυσώμεθα τῶν πονηριῶν ἡμῶν· πιστεύσωμεν ταῖς εὐπλαγχνίαις τοῦ Κυρίου· φοβη θῶμεν τὰς ἀπειλὰς αὐτοῦ, φυλάξωμεν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους ἐξ όλης καρδίας. Εἴπωμεν, ἀδελφοὶ ἡμῶν, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς καὶ βδελυσσομένοις, ἵνα τὸ ὄνομα Κυρίου δοξασθή, καὶ ὀφθῇ ἐν τῇ εὐφροσύνῃ αὐτοῦ. Δῶμεν συγγνώμην ἀλλήλοις, δι' ἀλλήλων πειραζόμενοι, ὡς πάντες ὑπὸ κοινοῦ ἐχθροῦ πολεμούμενοι. 'Αντιστῶμεν τοῖς λο γισμοῖς ἡμῶν, τὸν Θεὸν εἰς συμμαχίαν ἐπικαλού μενοι· καὶ φυγαδεύωμεν ἐξ ἡμῶν τὰ πονηρὰ καὶ ἀκάθαρτα πνεύματα. Υποτάξωμεν τὴν σάρκα τῷ πνεύματι, ὑπωπιάζοντες καὶ δουλαγωγοῦντες δι' ἀπάτης κακοπαθείας· Καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος. Δια εγείρωμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμὸν ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων. Μὴ φθονήσωμεν ἀλλήλοις, μηδὲ φθονούμενοι ἀγριωθῶμεν· συμπαθήσωμεν δὲ μᾶλλον ἀλλήλοις, καὶ διὰ ταπεινοφροσύνης ἀλλήλους Ιασώ μεθα. Μὴ καταλαλῶμεν ἀλλήλων, μηδὲ σκώψωμεν ἀλλήλους· ὅτι ἐσμὲν ἀλλήλων μέλη. Αποβάλλωμεν ἀφ' ἡμῶν τὴν ἀμέλειαν καὶ τὴν ῥᾳθυμίαν· καὶ στῶν μεν ἀνδρείως κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας ἀγωνιζόμενοι· καὶ ἔχομεν παράκλητον Ἰησοῦν Χριστὸν δίκαιον πρὸς τὸν Πατέρα· καὶ αὐτὸς ἑλασμός ἐστι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν· καὶ δεηθῶμεν αὐτοῦ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, ἐξ ὅλης ψυχῆς ἡμῶν, καὶ ἀφίησιν ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν· Ὅτι ἐγγὺς Κύριος πάσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτὸν ἐν ἀληθείᾳ. Διὸ λέγει· θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως, καὶ ἀπόδος τῷ Υψίστῳ τὰς εὐχάς σου. Καὶ ἐπικάλεσαι με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς σου· καὶ ἐξελοῦμαι σε, καὶ δοξάσεις με. Καὶ ὁ Ησαΐας δὲ πάλιν· Λύς πάντα σύνδεσμον ἀδικίας, διάλυε στραγγαλιάς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπέστελλε τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διάσπα. Διαθρυπτε πεινώντι τὸν ἄρτον σου, καὶ πτωχούς ἀστέγους εἰσάγαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Ἐὰν ἴδῃς γυμνόν, περίβαλε· καὶ ἀπὸ τῶν οἰκείων τοῦ σπέρματός σου οὐ παρέψει [Fr. οὐχ ὑπεράψει 1. Τότε ραγήσεται πρώιμον τὸ φῶς σου, καὶ τὰ λάματά σου ταχὺ ἀνατελεῖ. Καὶ προπορεύσεται Εμπροσθέν σου ἡ δικαιοσύνη σου· καὶ δόξα Κυρίου περιστελεῖ σε. Καὶ τί τὸ ἐπὶ τούτοις; Τότε βοήσῃ, καὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντός σου, ἐρεῖ, Ἰδοὺ πάρειμι. Τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημ βρία. Καὶ ἔσται Θεὸς μετὰ σοῦ διαπαντός· καὶ ἐμπλησθήσῃ καθὰ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου. Ορις ὅτι ἐν τῷ λύειν πάντα σύνδεσμον ἀδικίας ἐκ τῆς "Joan. II, 1. Psal. CXLIV, 18. "Psal. XLIX, G pereamus, fratres? Emundemus manus, peccatores: corda nostra castificemus, qui duplici corde sumus. Deploremus et plangamus ac lugeamus propter peccata nostra. Pravis studiis nostris finem imponamus: miserationibus Domini fidem habeamus; minas ejus timeamus; ipsius mandata servemus: diligamus invicem ex toto corde. Dicamus, fratres nostri, et his qui oderunt nos, ac nos exsecrantur, ut nomen Domini glorifcetur, et in jucunditate sua videatur. Alii aliis condonemns, qui alii alios tentantes paliamur, sicut omnes a communi hoste impugnamur. Obnitamur cogitationibus nostris atque vitiis, Deum adjutorem invocantes, nequissimosque ac immundos spiritus a nobis fugemus. Carnem spiritui subjiciamus ", subigentes eam et suggillantes, ac severiori omni disciplina addicentes: Emundemus nos ab omni inquinamento carnis, el spiritus. Alii alios excitemus, ad dilectionis bonorumque operum prorritandam aemulationem. Ne alii aliis invideamus, nec quibus invideant alii, amariori animo simus: 391 quin potius alii aliis miserantis alfettu impendamur, sensusque modestia invicem medeamur. Ne alii aliis detrahamus, neve conviciis invicem proscindamus, quia sumus alii aliorum membra ". Excutiamus a nobis negligentiam ac segnitiem, adversusque spiritus nequiTime fortiter stenus. Jesum Christum justum advocatum apud Patrem habemus; et ipse est propitiatio pro peccatis nostris"; quem puro corde ex toto anim mo orantes, veniam peccatorum ex eo consequemur. Etenim prope cut Dominus omnibus invocantibus cum in veritate s. Idcirco ait: Immola Deo sacrificium Landis, et redde Altissimo vota tua: et invoca me in die tribulationis tua: eruam te et clarificabis me". Sed et rursum Isaias, Solve omnem alligaturam iniquilalis dissolve obligationes violentorum contractuum; dimitte confractos in remissione, et omnem scripturam iniquam conscinde. Frange esurienti pancm tuum, et pauperes sine tecto indue in domum tuam. Si videris nudum, operi; et domesticos seminis tui ne despexeris. Tunc erumpet matutinum lumen tuum, et sanitates tuæ citius orientur. Εt præibit in conspectu tuo justitia tua, et gloria Dei circumdabit te s. Quid vero praeterea? Tunc clamabis, et Deus «zaudiet te: adhuc loquente te, dicet: Ecce adsum. Tunc orietur in tenebris lumen tuum, et tenebre tuo erunt sicut meridies. Et erit Deus tecum semper, et impleberis sicut desiderat anima tua". Vides ea ratione, quod colligaturam iniquitatis ex corde nostro solvimus, omnemque obligationem violentorum rancoris contractuum dissolvimus, atque proximum ex tota anima, collatis in eum muneribus, dem reri studemus, scientia nos luce collustrari „ " Cor. ix, 27. III Cor. v, 8. Ephes. iv, 26. 11, 15. Isa. LVII, 6, 8. ibid. 9, 10. Распознавание текста.

The Lord is near to all who call upon him in truthἘγγὺς Κύριος πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτὸν ἐν ἀληθείᾳ

Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.

ἐγγὺς Κύριος πᾶ-σι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτὸν ἐν ἀληθείᾳ. Διὸ λέγει· Θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνήσεως, καὶ ἀπόδος τῷ Ὑψίστῳ τὰς εὐχάς σου. Καὶ ἐπικάλεσαί με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς σου· καὶ ἐξελοῦμαί σε, καὶ δοξάσεις με. Καὶ ὁ Ἡσαί̈ας δὲ πάλιν· Λύε πάντα σύν-δεσμον ἀδικίας, διάλυε στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπόστελλε τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διάσπα. Διάθρυπτε πεινῶντι τὸν ἄρτον σου, καὶ πτω-χοὺς ἀστέγους εἰσάγαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Ἐὰν ἴδῃς γυμνόν, περίβαλε· καὶ ἀπὸ τῶν οἰκείων τοῦ σπέρματός σου οὐ παρόψει. Τότε ῥαγήσεται πρώϊμον τὸ φῶς σου, καὶ τὰ ἰάματά σου ταχὺ ἀνατελεῖ. Καὶ προπορεύσεται ἔμπροσθέν σου ἡ δικαιοσύνη σου· καὶ δόξα Κυρίου περιστελεῖ σε. Καὶ τί τὸ ἐπὶ τούτοις; Τότε βοήσῃ, καὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντός σου, ἐρεῖ· Ἰδοὺ πάρειμι. Τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημβρία. Καὶ ἔσται Θεὸς μετὰ σοῦ διαπαντός· καὶ ἐμπλησθήσῃ καθὰ ἐπι-θυμεῖ ἡ ψυχή σου. Ὁρᾷς ὅτι ἐν τῷ λύειν πάντα σύνδε-σμον ἀδικίας ἐκ τῆς καρδίας ἡμῶν, καὶ διαλύειν πᾶσαν στραγγαλιὰν βιαίων συναλλαγμάτων μνησικακίας, καὶ σπεύ-δειν εὐεργετεῖν τὸν πλησίον ἐξ ὅλης ψυχῆς, τῷ φωτὶ τῆς γνώσεως περιλαμπόμεθα, καὶ τῶν παθῶν τῆς ἀτιμίας ἐλευ-θερούμεθα, καὶ πάσης ἀρετῆς πληρούμεθα, καὶ ὑπὸ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καταλαμπόμεθα, καὶ πάσης ἀγνοίας ἐλευθερούμεθα· καὶ προσευχόμενοι τὰ Χριστοῦ εἰσακουόμεθα, καὶ τὸν Θεὸν μεθ’ ἡμῶν ἕξομεν διαπαντός, καὶ τῆς κατὰ Θεὸν ἐπιθυμίας πληρούμεθα.

41. Qui igitur Domini timorem, ejusque benignitatem et clementiam ac misericordiam, cum ex Veteri, tum ex Novo Instrumento exploratam habeamus, convertamur ex toto corde nostro; et cur μα'. Ἐγνωκότες οὖν τὸν τοῦ Κυρίου φόβον, τήν τε χρηστότητα αὐτοῦ καὶ τὴν φιλανθρωπίαν ἔκ τε τῆς Παλαίας καὶ τῆς Καινῆς διαθήκης, ἐπιστρέψωμεν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ἡμῶν· καὶ ἵνα τί ἀπολλύμεθα, ἀδελφοί; Καθαρίσωμεν χεῖρας, οἱ ἁμαρτωλοί· ἀγνί σωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν, οἱ δίψυχοι· ταλαιπωρή σωμεν καὶ πενθήσωμεν, καὶ κλαύσωμεν διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Παυσώμεθα τῶν πονηριῶν ἡμῶν· πιστεύσωμεν ταῖς εὐπλαγχνίαις τοῦ Κυρίου· φοβη θῶμεν τὰς ἀπειλὰς αὐτοῦ, φυλάξωμεν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους ἐξ όλης καρδίας. Εἴπωμεν, ἀδελφοὶ ἡμῶν, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς καὶ βδελυσσομένοις, ἵνα τὸ ὄνομα Κυρίου δοξασθή, καὶ ὀφθῇ ἐν τῇ εὐφροσύνῃ αὐτοῦ. Δῶμεν συγγνώμην ἀλλήλοις, δι' ἀλλήλων πειραζόμενοι, ὡς πάντες ὑπὸ κοινοῦ ἐχθροῦ πολεμούμενοι. 'Αντιστῶμεν τοῖς λο γισμοῖς ἡμῶν, τὸν Θεὸν εἰς συμμαχίαν ἐπικαλού μενοι· καὶ φυγαδεύωμεν ἐξ ἡμῶν τὰ πονηρὰ καὶ ἀκάθαρτα πνεύματα. Υποτάξωμεν τὴν σάρκα τῷ πνεύματι, ὑπωπιάζοντες καὶ δουλαγωγοῦντες δι' ἀπάτης κακοπαθείας· Καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος. Δια εγείρωμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμὸν ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων. Μὴ φθονήσωμεν ἀλλήλοις, μηδὲ φθονούμενοι ἀγριωθῶμεν· συμπαθήσωμεν δὲ μᾶλλον ἀλλήλοις, καὶ διὰ ταπεινοφροσύνης ἀλλήλους Ιασώ μεθα. Μὴ καταλαλῶμεν ἀλλήλων, μηδὲ σκώψωμεν ἀλλήλους· ὅτι ἐσμὲν ἀλλήλων μέλη. Αποβάλλωμεν ἀφ' ἡμῶν τὴν ἀμέλειαν καὶ τὴν ῥᾳθυμίαν· καὶ στῶν μεν ἀνδρείως κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας ἀγωνιζόμενοι· καὶ ἔχομεν παράκλητον Ἰησοῦν Χριστὸν δίκαιον πρὸς τὸν Πατέρα· καὶ αὐτὸς ἑλασμός ἐστι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν· καὶ δεηθῶμεν αὐτοῦ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, ἐξ ὅλης ψυχῆς ἡμῶν, καὶ ἀφίησιν ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν· Ὅτι ἐγγὺς Κύριος πάσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτὸν ἐν ἀληθείᾳ. Διὸ λέγει· θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως, καὶ ἀπόδος τῷ Υψίστῳ τὰς εὐχάς σου. Καὶ ἐπικάλεσαι με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς σου· καὶ ἐξελοῦμαι σε, καὶ δοξάσεις με. Καὶ ὁ Ησαΐας δὲ πάλιν· Λύς πάντα σύνδεσμον ἀδικίας, διάλυε στραγγαλιάς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπέστελλε τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διάσπα. Διαθρυπτε πεινώντι τὸν ἄρτον σου, καὶ πτωχούς ἀστέγους εἰσάγαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Ἐὰν ἴδῃς γυμνόν, περίβαλε· καὶ ἀπὸ τῶν οἰκείων τοῦ σπέρματός σου οὐ παρέψει [Fr. οὐχ ὑπεράψει 1. Τότε ραγήσεται πρώιμον τὸ φῶς σου, καὶ τὰ λάματά σου ταχὺ ἀνατελεῖ. Καὶ προπορεύσεται Εμπροσθέν σου ἡ δικαιοσύνη σου· καὶ δόξα Κυρίου περιστελεῖ σε. Καὶ τί τὸ ἐπὶ τούτοις; Τότε βοήσῃ, καὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντός σου, ἐρεῖ, Ἰδοὺ πάρειμι. Τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημ βρία. Καὶ ἔσται Θεὸς μετὰ σοῦ διαπαντός· καὶ ἐμπλησθήσῃ καθὰ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου. Ορις ὅτι ἐν τῷ λύειν πάντα σύνδεσμον ἀδικίας ἐκ τῆς "Joan. II, 1. Psal. CXLIV, 18. "Psal. XLIX, G pereamus, fratres? Emundemus manus, peccatores: corda nostra castificemus, qui duplici corde sumus. Deploremus et plangamus ac lugeamus propter peccata nostra. Pravis studiis nostris finem imponamus: miserationibus Domini fidem habeamus; minas ejus timeamus; ipsius mandata servemus: diligamus invicem ex toto corde. Dicamus, fratres nostri, et his qui oderunt nos, ac nos exsecrantur, ut nomen Domini glorifcetur, et in jucunditate sua videatur. Alii aliis condonemns, qui alii alios tentantes paliamur, sicut omnes a communi hoste impugnamur. Obnitamur cogitationibus nostris atque vitiis, Deum adjutorem invocantes, nequissimosque ac immundos spiritus a nobis fugemus. Carnem spiritui subjiciamus ", subigentes eam et suggillantes, ac severiori omni disciplina addicentes: Emundemus nos ab omni inquinamento carnis, el spiritus. Alii alios excitemus, ad dilectionis bonorumque operum prorritandam aemulationem. Ne alii aliis invideamus, nec quibus invideant alii, amariori animo simus: 391 quin potius alii aliis miserantis alfettu impendamur, sensusque modestia invicem medeamur. Ne alii aliis detrahamus, neve conviciis invicem proscindamus, quia sumus alii aliorum membra ". Excutiamus a nobis negligentiam ac segnitiem, adversusque spiritus nequiTime fortiter stenus. Jesum Christum justum advocatum apud Patrem habemus; et ipse est propitiatio pro peccatis nostris"; quem puro corde ex toto anim mo orantes, veniam peccatorum ex eo consequemur. Etenim prope cut Dominus omnibus invocantibus cum in veritate s. Idcirco ait: Immola Deo sacrificium Landis, et redde Altissimo vota tua: et invoca me in die tribulationis tua: eruam te et clarificabis me". Sed et rursum Isaias, Solve omnem alligaturam iniquilalis dissolve obligationes violentorum contractuum; dimitte confractos in remissione, et omnem scripturam iniquam conscinde. Frange esurienti pancm tuum, et pauperes sine tecto indue in domum tuam. Si videris nudum, operi; et domesticos seminis tui ne despexeris. Tunc erumpet matutinum lumen tuum, et sanitates tuæ citius orientur. Εt præibit in conspectu tuo justitia tua, et gloria Dei circumdabit te s. Quid vero praeterea? Tunc clamabis, et Deus «zaudiet te: adhuc loquente te, dicet: Ecce adsum. Tunc orietur in tenebris lumen tuum, et tenebre tuo erunt sicut meridies. Et erit Deus tecum semper, et impleberis sicut desiderat anima tua". Vides ea ratione, quod colligaturam iniquitatis ex corde nostro solvimus, omnemque obligationem violentorum rancoris contractuum dissolvimus, atque proximum ex tota anima, collatis in eum muneribus, dem reri studemus, scientia nos luce collustrari „ " Cor. ix, 27. III Cor. v, 8. Ephes. iv, 26. 11, 15. Isa. LVII, 6, 8. ibid. 9, 10. Распознавание текста.

μβ. Ἀγαπήσωμεν οὖν ἀλλήλους, [ἵνα] καὶ ἀγαπώμεθα ὑπὸ Θεοῦ. Μακροθυμήσωμεν ἐπ’ ἀλλήλοις, καὶ μακροθυμεῖ ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Μὴ ἀποδῶμεν κακὸν ἀντὶ κακοῦ, καὶ οὐκ ἀπολαμβάνομεν κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Τὴν γὰρ συγ-χώρησιν τῶν παραπτωμάτων ἡμῶν ἐν τῇ συγχωρήσει τῶν ἀδελφῶν εὑρίσκομεν. Καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ἐλεη-μοσύνῃ τοῦ πλησίον ἐγκέκρυπται. Διὰ τοῦτο ὁ Κύριος ἔλεγεν· ἄφετε, καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν. Καὶ ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ἀφήσει ὑμῖν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Καὶ πάλιν· Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. Καί· Ὧι μέτρῳ μετρεῖτε, ἀντιμετρήσεται ὑμῖν. Ἰδοὺ ἐχαρίσατο ἡμῖν ὁ Κύριος τρόπον σωτηρίας, καὶ ἔδωκεν ἡμῖν ἐξουσίαν αἰώνιον τοῦ γενέσθαι τέκνα Θεοῦ· καὶ ἐν τῷ θελήματι ἡμῶν ἐστι λοιπὸν ἡ σωτηρία ἡμῶν.

41. Qui igitur Domini timorem, ejusque benignitatem et clementiam ac misericordiam, cum ex Veteri, tum ex Novo Instrumento exploratam habeamus, convertamur ex toto corde nostro; et cur μα'. Ἐγνωκότες οὖν τὸν τοῦ Κυρίου φόβον, τήν τε χρηστότητα αὐτοῦ καὶ τὴν φιλανθρωπίαν ἔκ τε τῆς Παλαίας καὶ τῆς Καινῆς διαθήκης, ἐπιστρέψωμεν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ἡμῶν· καὶ ἵνα τί ἀπολλύμεθα, ἀδελφοί; Καθαρίσωμεν χεῖρας, οἱ ἁμαρτωλοί· ἀγνί σωμεν τὰς καρδίας ἡμῶν, οἱ δίψυχοι· ταλαιπωρή σωμεν καὶ πενθήσωμεν, καὶ κλαύσωμεν διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Παυσώμεθα τῶν πονηριῶν ἡμῶν· πιστεύσωμεν ταῖς εὐπλαγχνίαις τοῦ Κυρίου· φοβη θῶμεν τὰς ἀπειλὰς αὐτοῦ, φυλάξωμεν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ· ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους ἐξ όλης καρδίας. Εἴπωμεν, ἀδελφοὶ ἡμῶν, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς καὶ βδελυσσομένοις, ἵνα τὸ ὄνομα Κυρίου δοξασθή, καὶ ὀφθῇ ἐν τῇ εὐφροσύνῃ αὐτοῦ. Δῶμεν συγγνώμην ἀλλήλοις, δι' ἀλλήλων πειραζόμενοι, ὡς πάντες ὑπὸ κοινοῦ ἐχθροῦ πολεμούμενοι. 'Αντιστῶμεν τοῖς λο γισμοῖς ἡμῶν, τὸν Θεὸν εἰς συμμαχίαν ἐπικαλού μενοι· καὶ φυγαδεύωμεν ἐξ ἡμῶν τὰ πονηρὰ καὶ ἀκάθαρτα πνεύματα. Υποτάξωμεν τὴν σάρκα τῷ πνεύματι, ὑπωπιάζοντες καὶ δουλαγωγοῦντες δι' ἀπάτης κακοπαθείας· Καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος. Δια εγείρωμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμὸν ἀγάπης καὶ καλῶν ἔργων. Μὴ φθονήσωμεν ἀλλήλοις, μηδὲ φθονούμενοι ἀγριωθῶμεν· συμπαθήσωμεν δὲ μᾶλλον ἀλλήλοις, καὶ διὰ ταπεινοφροσύνης ἀλλήλους Ιασώ μεθα. Μὴ καταλαλῶμεν ἀλλήλων, μηδὲ σκώψωμεν ἀλλήλους· ὅτι ἐσμὲν ἀλλήλων μέλη. Αποβάλλωμεν ἀφ' ἡμῶν τὴν ἀμέλειαν καὶ τὴν ῥᾳθυμίαν· καὶ στῶν μεν ἀνδρείως κατὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας ἀγωνιζόμενοι· καὶ ἔχομεν παράκλητον Ἰησοῦν Χριστὸν δίκαιον πρὸς τὸν Πατέρα· καὶ αὐτὸς ἑλασμός ἐστι περὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν· καὶ δεηθῶμεν αὐτοῦ ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, ἐξ ὅλης ψυχῆς ἡμῶν, καὶ ἀφίησιν ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν· Ὅτι ἐγγὺς Κύριος πάσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτὸν ἐν ἀληθείᾳ. Διὸ λέγει· θῦσον τῷ Θεῷ θυσίαν αἰνέσεως, καὶ ἀπόδος τῷ Υψίστῳ τὰς εὐχάς σου. Καὶ ἐπικάλεσαι με ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς σου· καὶ ἐξελοῦμαι σε, καὶ δοξάσεις με. Καὶ ὁ Ησαΐας δὲ πάλιν· Λύς πάντα σύνδεσμον ἀδικίας, διάλυε στραγγαλιάς βιαίων συναλλαγμάτων, ἀπέστελλε τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, καὶ πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διάσπα. Διαθρυπτε πεινώντι τὸν ἄρτον σου, καὶ πτωχούς ἀστέγους εἰσάγαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Ἐὰν ἴδῃς γυμνόν, περίβαλε· καὶ ἀπὸ τῶν οἰκείων τοῦ σπέρματός σου οὐ παρέψει [Fr. οὐχ ὑπεράψει 1. Τότε ραγήσεται πρώιμον τὸ φῶς σου, καὶ τὰ λάματά σου ταχὺ ἀνατελεῖ. Καὶ προπορεύσεται Εμπροσθέν σου ἡ δικαιοσύνη σου· καὶ δόξα Κυρίου περιστελεῖ σε. Καὶ τί τὸ ἐπὶ τούτοις; Τότε βοήσῃ, καὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντός σου, ἐρεῖ, Ἰδοὺ πάρειμι. Τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημ βρία. Καὶ ἔσται Θεὸς μετὰ σοῦ διαπαντός· καὶ ἐμπλησθήσῃ καθὰ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή σου. Ορις ὅτι ἐν τῷ λύειν πάντα σύνδεσμον ἀδικίας ἐκ τῆς "Joan. II, 1. Psal. CXLIV, 18. "Psal. XLIX, G pereamus, fratres? Emundemus manus, peccatores: corda nostra castificemus, qui duplici corde sumus. Deploremus et plangamus ac lugeamus propter peccata nostra. Pravis studiis nostris finem imponamus: miserationibus Domini fidem habeamus; minas ejus timeamus; ipsius mandata servemus: diligamus invicem ex toto corde. Dicamus, fratres nostri, et his qui oderunt nos, ac nos exsecrantur, ut nomen Domini glorifcetur, et in jucunditate sua videatur. Alii aliis condonemns, qui alii alios tentantes paliamur, sicut omnes a communi hoste impugnamur. Obnitamur cogitationibus nostris atque vitiis, Deum adjutorem invocantes, nequissimosque ac immundos spiritus a nobis fugemus. Carnem spiritui subjiciamus ", subigentes eam et suggillantes, ac severiori omni disciplina addicentes: Emundemus nos ab omni inquinamento carnis, el spiritus. Alii alios excitemus, ad dilectionis bonorumque operum prorritandam aemulationem. Ne alii aliis invideamus, nec quibus invideant alii, amariori animo simus: 391 quin potius alii aliis miserantis alfettu impendamur, sensusque modestia invicem medeamur. Ne alii aliis detrahamus, neve conviciis invicem proscindamus, quia sumus alii aliorum membra ". Excutiamus a nobis negligentiam ac segnitiem, adversusque spiritus nequiTime fortiter stenus. Jesum Christum justum advocatum apud Patrem habemus; et ipse est propitiatio pro peccatis nostris"; quem puro corde ex toto anim mo orantes, veniam peccatorum ex eo consequemur. Etenim prope cut Dominus omnibus invocantibus cum in veritate s. Idcirco ait: Immola Deo sacrificium Landis, et redde Altissimo vota tua: et invoca me in die tribulationis tua: eruam te et clarificabis me". Sed et rursum Isaias, Solve omnem alligaturam iniquilalis dissolve obligationes violentorum contractuum; dimitte confractos in remissione, et omnem scripturam iniquam conscinde. Frange esurienti pancm tuum, et pauperes sine tecto indue in domum tuam. Si videris nudum, operi; et domesticos seminis tui ne despexeris. Tunc erumpet matutinum lumen tuum, et sanitates tuæ citius orientur. Εt præibit in conspectu tuo justitia tua, et gloria Dei circumdabit te s. Quid vero praeterea? Tunc clamabis, et Deus «zaudiet te: adhuc loquente te, dicet: Ecce adsum. Tunc orietur in tenebris lumen tuum, et tenebre tuo erunt sicut meridies. Et erit Deus tecum semper, et impleberis sicut desiderat anima tua". Vides ea ratione, quod colligaturam iniquitatis ex corde nostro solvimus, omnemque obligationem violentorum rancoris contractuum dissolvimus, atque proximum ex tota anima, collatis in eum muneribus, dem reri studemus, scientia nos luce collustrari „ " Cor. ix, 27. III Cor. v, 8. Ephes. iv, 26. 11, 15. Isa. LVII, 6, 8. ibid. 9, 10. Распознавание текста.

PG 90:953μγ. Δῶμεν οὖν ἑαυτοὺς τῷ Κυρίῳ ἐξ ὁλοκλήρου, ἵνα ὁλόκληρον αὐτὸν ἀντιλάβωμεν. Γενώμεθα θεοὶ δι’ αὐτόν· διὰ γὰρ τοῦτο ἄνθρωπος γέγονε, φύσει ὢν Θεὸς καὶ Δεσπότης. Ὑπακούσωμεν αὐτῷ καὶ αὐτὸς ἀκαμάτως ἀμύνεται τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν· Εἰ ὁ λαός μου ἤκουσέ μου, φησίν, Ἰσραὴλ ταῖς ὁδοῖς μου εἰ ἐπορεύθη· ἐν τῷ μηδενὶ ἂν τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν ἐταπείνωσα, καὶ ἐπὶ τοὺς θλίβοντας αὐτοὺς ἐπέβα-λον ἂν τὴν χεῖρά μου. Πᾶσαν τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐπ’ αὐτὸν μόνον θήσωμεν. Καὶ πᾶσαν τὴν μέριμναν ἡμῶν ἐπ’ αὐτὸν μό-νον ῥίψωμεν, καὶ ἐκ πάσης θλίψεως αὐτὸς ἡμᾶς ῥύσεται, καὶ πάντα τὸν βίον αὐτὸς ἡμᾶς διατρέψει. Πάντα μὲν ἄνθρωπον ἐκ ψυχῆς ἀγαπήσωμεν· ἐπὶ μηδενὶ δὲ ἀνθρώπων τὴν ἐλ-πίδα θήσωμεν· ὅτι ἐφ’ ὅσον ὁ Κύριος συντηρεῖ ἡμᾶς, καὶ οἱ φίλοι πάντες ἡμᾶς περιέπουσι, καὶ οἱ ἐχθροὶ πάντες πρὸς ἡμᾶς ἀδυνατοῦσιν. Ἐπὰν δὲ ὁ Κύριος ἡμᾶς ἐγκαταλείπῃ, τότε καὶ οἱ φίλοι πάντες ἐγκαταλείπουσι, καὶ οἱ ἐχθροὶ πάντες κα-θ’ ἡμῶν ἰσχύουσιν. Ἀλλὰ καὶ ὁ εἰς ἑαυτὸν θαρρῶν, πεσεῖται πτῶμα ἐξαίσιον· ὁ δὲ φοβούμενος τὸν Κύριον ὑψωθή-σεται. Διὰ τοῦτο ὁ Δαβὶδ ἔλεγεν· Οὐ γὰρ ἐπὶ τῷ τόξῳ μου ἐλπιῶ, καὶ ἡ ῥομφαία μου οὐ σώσει με. Ἔσωσας γὰρ ἡμᾶς ἐκ τῶν θλιβόντων ἡμᾶς, καὶ τοὺς μισοῦντας ἡμᾶς κατήσχυνας.

LIBER ASCETICUS. καρδίας ἡμῶν, καὶ διαλύειν πᾶσαν στραγγαλιάν, atque a probrosis affectibus vitiisque liberati, et βιαίων συναλλαγμάτων μνησικακίας· καὶ σπεύδειν oinoni virtute impleri ac Dei claritate perfundi, omn εὐεργετεῖν τὸν πλησίον ἐξ ὅλης ψυχῆς, τῷ φωτὶ τῆς nique ignorantia exsolvit atque adeo, quis ex γνώσεως περιλαμπόμεθα, καὶ τῶν παθῶν τῆς ἀτιμίας Christiana pietate sunt orantes exaudiemur, DeumΕλευθερούμεθα, καὶ πάσης ἀρετῆς πληρούμεθα, καὶ que semper nobiscum habebimus,ac desiderio quod ὑπὸ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καταλαμπόμεθα, καὶ πάσης pietati læret, implebimur. ἀγνοίας ἐλευθερούμεθα· καὶ προσευχόμενοι τὰ Χριστοῦ, εἰπακουόμεθα, καὶ τὸν Θεὸν μεθ᾿ ἡμῶν ἔξομεν δε δε παντὸς, καὶ τῆς κατὰ Θεὸν ἐπιθυμίας πληρούμεθα. μβ'. ᾿Αγαπήσωμεν οὖν ἀλλήλους, καὶ ἀγαπώμε θα ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Μακροθυμήσωμεν ἐπ' ἀλλήλοις, καὶ μακροθυμεῖ ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Μὴ ἀποδε μεν κακὸν ἀντὶ κακοῦ, καὶ οὐκ ἀπολαμβάνομεν κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Τὴν γὰρ συγχώρησιν τῶν παραπτωμάτων ἡμῶν, ἐν τῇ συγχωρήσει τῶν ἀδελφων εὑρίσκομεν. Καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ ἐλεημοσύνῃ τοῦ πλησίον ἐγκέκρυπται. Διὰ τοῦτο ὁ Κύ ριος ἔλεγεν - "Αφετε, καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν. Καὶ, Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ἀφήσει ὑμεῖν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Καὶ πάλιν· Μακάγιος οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται. Καὶ, Τα μέτρα μετρείτε, ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν. Ἰδοὺ ἐχαρίσατο ἡμῖν ὁ Κύριος τρόπον σωτηρίας, καὶ ἔδωκεν ἡμῖν ἐξουσίαν αἰώνιον τοῦ γενέσθαι τέκνα Θεοῦ καὶ ἐν τῷ θελήματι ἡμῶν ἐστι λοιπὸν ἡ σωτηρία ἡμῶν. μγ. Δῶμεν οὖν ἑαυτοὺς τῷ Κυρίῳ ἐξ ὁλοκλήρου, Ένα ολόκληρον αὐτὸν ἀντιλάβωμεν. Γενώμεθα θεοί δι' αὐτόν· διὰ γὰρ τοῦτο ἄνθρωπος γέγονε, φύσει ῶν Θεὸς καὶ Δεσπότης. Υπακούσωμεν αὐτῷ, καὶ αὐτὸς ἀκαμάτως ἀμύνεται τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν· Εἰ ὁ λαός μου ήκουσέ μου, φησίν, Ισραήλ ταῖς ὁδοῖς μου εἰ ἐπορεύθη· ἐν τῷ μηδενὶ ἂν τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν ἐταπείνωσα, καὶ ἐπὶ τοὺς θλίβοντας αὐτ τοὺς ἐπέβαλον ἂν τὴν χεῖρά μου. Πᾶσαν τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐπ' αὐτὸν μόνον θήσωμεν. Καὶ πάν σαν τὴν μέριμναν ἡμῶν ἐπ' αὐτὸν μόνον ρίψωμεν, καὶ ἐκ πάσης θλίψεως, αὐτὸς ἡμᾶς φύσεται· καὶ πάντα τὸν βίον, αὐτὸς ἡμᾶς διαθρέψει. Πάντα μεν ἄνθρωπον ἐκ ψυχῆς ἀγαπήσωμεν· ἐπὶ μηδενὶ δὲ ἀνθρώπων τὴν ἐλπίδα θήσωμεν· ὅτι ἐφ' ὅσον ὁ Κύριος συντηρεῖ ἡμᾶς, καὶ οἱ φίλοι πάντες ἡμᾶς περιέπουσι, καὶ οἱ ἐχθροὶ πάντες πρὸς ἡμᾶς ἀδυνατοῦσιν. Ἐπὰν δὲ ὁ Κύριος ἡμᾶς ἐγκαταλείπῃ, τότε καὶ οἱ φίλοι πάντες ἐγκαταλείπουσι, καὶ οἱ ἐχθροὶ πάντες καθ' ἡμῶν ἰσχύουσιν. Ἀλλὰ καὶ ὁ εἰς σεαυτὸν θαῤῥῶν, πεσείται πτῶμα ἐξαίσιον· ὁ δὲ φοβούμενος τὸν Κύ ριον, ὑψωθήσεται. Διὰ τοῦτο ὁ Δαβιδ ἔλεγεν· Οὐ Τὰρ ἐπὶ τῷ τόξῳ μου ἐλπιῶ, καὶ ἡ ῥομφαία μου οὐ σώσει με. Εσωσας γὰρ ἡμᾶς ἐκ τῶν θλιβόν των ἡμᾶς, καὶ τοὺς μισοῦντας ἡμᾶς, κατῄσχυνας. με. Μὴ ἀνασχώμεθα τῶν λογισμῶν τῶν σμικρυν νόντων ἡμῶν τὰς ἁμαρτίας, καὶ τὴν ἄφεσιν αὐτῶν γεγονέναι μαντευομένων. Περὶ αὐτῶν γὰρ ὁ Κύριος ἀσφαλιζόμενος ἡμᾶς, ἔλεγε· Προσέχετε ἑαυτοῖς ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἐλεύσονται "Rom. xm, 17. * Psal, Lxxx, 14, 15. ο ῞ 42. Alii igitur alios diligamus, et a Deo diligemur. Alii in alios longa patientia ac lenitate simus, eritque Deus ut indulgeat peccatis nostris. Ne reddamus malum pro malo, et secundum peccata nostra non recipiemus". Delictorum enim nostrorum indulgentiam, in fratrum indulgentia inveniemus; 392 Deique misericordia, in proximi eleemosyna abscondita est. Idcirco Dominus aiebat: Dimitte et dimittetur vobis ". Et Si dimiseritis hominibus delicta eorum, etiam Pater tester calestis dimitted vobis peccata vestra ". Εt rursum: Beati misert cordes, quoniam ipsi misericordiam consequentur ". Et: In qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis". En, Dominus salutis nobis modum indulsit, æternamque nobis potestatem dedit, ut eficiamur alii Dei: atque adeo nostra salus in nostra deinceps voluntate posita sit. 45. Igitur nos ipsi ex toto corde Domino dedamus ut totum ipsum recipiamus. Dii propter ipsum effciamur: id enim cause est, cur qui natura Deus ac Dominus esset, homo factus sit. Dicto illi audientes simus, ipseque nullo negotio hostes nostros ulciscetur: Si populus meus audisset me, inquit, Israel εἰ ἐκ τῆς meis ambulasset, in nihilo forsitan inimicos corum humiliassem, et super tribulantes sou misissem manum meam ". Omnem spem nostram in eo solo ponamus, omnemque sollicitudinem nostram in eum projiciamus, et ipse ex omni tribulatione liberabit nos; totamque vitam ipse enutriet. Ominem quidem hominem ex animo diligamus, in nullo tamen hominum spem ponamus: quandiu enim Dominus nos conserval, tandiu etiam omnes amici colunt et observant, nullique adversum nos inimici prevalebunt. At, ubi nos Dominus dereliquerit, tunc et amici omnes derelinquunt, omnesque adversum nos inimici invalescunt. Sed et qui in seipso conf dit, stupendo casu collidetur: qui autem timet Dominum, exaltabitur. Idcirco etiam aiebat David: Non enim in arcu meo sperabo, et gladius meus non salvabit me. Salvasti enim nos ex affligentibus nos, et cos qui nos oderunt, confudisti s. 44. Ne id genus cogitationum sustineamus, quæ peccata nostra diminuunt, eaque nobis remissa ariolantur. Cantos enim de illis nos esse admonens Dominus, aiebat: Attendite vobis a falsis prophetis qui venient ad vos in vestimentis oνίκης, intrinsecus Luc. vi, 14. Matth. vi, 14, "Matth. v, 7. "Matth. v, 2. "Joan. 1, 12. * Psal, xtr, 7, 8. Распознавание текста

PG 90:955μδ. Μὴ ἀνασχώμεθα τῶν λογισμῶν τῶν σμικρυνόντων ἡμῶν τὰς ἁμαρτίας, καὶ τὴν ἄφεσιν αὐτῶν γεγονέναι μαντευο-μένων. Περὶ αὐτῶν γὰρ ὁ Κύριος ἀσφαλιζόμενος ἡμᾶς ἔλεγε· Προσέχετε ἑαυτοῖς ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἐλεύ-σονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων· ἔσωθεν δέ, εἰσὶ λύκοι ἅρπαγες. Ἐφ’ ὅσον γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν ὑπὸ τῆς ἁμαρ-τίας ὀχλεῖται, οὔπω τῆς συγχωρήσεως αὐτῆς ἐτύχομεν· οὐδέπω γὰρ καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας πεποιήκαμεν. Καρπὸς μετανοίας ἐστὶν ἀπάθεια ψυχῆς· ἀπάθεια δέ, ἐξάλειψις ἁμαρτίας. Οὔπω δὲ ἔχομεν τελείαν ἀπάθειαν, ποτὲ μὲν ὀχλού-μενοι ὑπὸ τῶν παθῶν, ποτὲ δὲ μὴ ὀχλούμενοι. Οὐκ ἄρα τῆς τῶν ἁμαρτιῶν ἀφέσεως τελείως ἐτύχομεν. Τῆς μὲν γὰρ προγονικῆς ἁμαρτίας διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ἐλευθερώ-θημεν, τῆς δὲ μετὰ τὸ βάπτισμα τολμηθείσης διὰ τῆς μετα-νοίας ἐλευθερούμεθα.

autem sunt lupi rapaces ". Quandiu enim mens no- πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων· ἔσωθεν δέ, sira peccato turbatur, necdum ejus veniam consecuti sumus: nondum enim dignos poenitentiæ fructus fecimus. Poenitentiae fructus est animi imperturbatio rataque 393 tranquillitas: hac autem, peccati est abolitio. Nerdum autem perfectam illam imperturbationem ac tranquillitatem nacti sumus; qui modo quidem affectus molestos sentiamus, modo autem non sentiamus. Nondum igitur peccatorum veniam perfecte adepti sumus. Nam a peccato quidem originis sacri baptismalis expiatione liberati sumus: ab eo autem quod nostra lemeritate post baptisma committimus, per penitentiam liberamur. εἰσὶ λύκοι άρπαγες. Εφ' ὅσον γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐχλεῖται, οὔπω τῆς συγχωρήσεως αὐτῆς ἐτύχομεν· οὐδέπω γὰρ καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας πεποιήκαμεν. Καρπός μετανοίας ἐστὶν, ἀπάθεια ψυχῆς· ἀπάθεια δὲ, ἐξάλειψις ἁμαρτίας Ούπω δὲ ἔχομεν τελείαν ἀπάθειαν, ποτὲ μὲν ὀχλού μένοι ὑπὸ τῶν παθῶν, ποτὲ δὲ μὴ ὀχλούμενοι. Οὐκ ἄρα τῆς τῶν ἁμαρτιῶν ἀφέσεως τελείως ετύχομεν. Τῆς μὲν γὰρ προγονικῆς ἁμαρτίας, διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ἐλευθερώθημεν· τῆς δὲ μετὰ τὸ βά πτισμα τολμηθείσης, διὰ τῆς μετανοίας έλευθε ρούμεθα. με. Μετανοήσωμεν οὖν γνησίως, ἵνα τῶν παθῶν 45. Vere igitur penitentiam agamus, ut a vitiis ac perturbationibus liberati, peccatorum veniam Η ελευθερούμενοι, τῆς τῶν ἁμαρτιῶν ἀφέσεως τύχω consequamur. Contemnamus temporanea, me propter illa hominibus pugnantes, dilectionis mandatum violemus, et a Dei dilectione excidamus. Spiritu ambulentus, et desideria carnis non perficiemus ", Vigilemus, sobrii simus: sommum pigritiæ deinceps excutiamus. Sanctos Domini pugiles æmulemur: imitemur eorum certamina: ea quæ retro sunt, obliviscamur; et ad ea, quæ sunt a fronte, nos ipsos extendamus". Imitemur eorum assiduum cursum, animi fervorem et alacritatem, continentia tolerantiam, castitatis sanctimoniam, fortem paLientiam, longanimitatis sustinentiam, miserationis clementiam, mansuetudinis tranquillitatem, zmalationis fervorem, dilectionis sinceritatem, hu militatis celsitatem, paupertatis simplicitatem, fortitudinem, benignitatem, lenitatem. Ne supini voJuptatibus nos dedanus: ne cogitationibus ac arfectibus mollescamus; ne conscientiam polluamus: Pacem persequamur cum omnibus et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Dominum. Ad haec, fratres, mundum, mudique rectorem fugiamus. Carnein, et ea quæ carnalia sunt, relinquamus. In coelos cursam contendamus, ubi noster nos manet municipatus". Initemur divinum Apostolum; auctorem vitae comprehendamus; vite fonte fruamur, cum angelis choros ducamus; cum archangelis Dominum nostrom Jesum Christum laudemus; ipsi gloria et iniperium, una cum Patre et Spiritu sancto, nunc et semper, et in sæcula sæculorum. Amen. Ο μεν. Περιφρονήσωμεν τῶν προσκαίρων, ἵνα μὴ δι' αὐτὰ τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενοι, τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης παραβῶμεν, καὶ τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγάπης ἐκπέσωμεν. Πνεύματι περιπατῶμεν, καὶ ἐπιθυμίαν σαρκὸς οὐ μὴ τελέσομεν. Γρηγορήσωμεν, νίψω μεν· ἀποβάλωμεν λοιπὸν τὸν ὕπνον τῆς ῥαθυμίας. Ζηλώσωμεν τοὺς ἁγίους ἀθλητὰς τοῦ Σωτῆρος· με μησώμεθα αὐτῶν τοὺς ἀγῶνας,τῶν ὄπισθεν ἐπιλανθανόμενοι, τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι. Μιμησώμεθα τὸν ἀκατάπαυστον αὐτῶν δρόμον, τὴν ζέου σαν προθυμίαν, τῆς ἐγκρατείας τὴν καρτερίαν, τῆς σωφροσύνης τὸν ἁγιασμόν, τῆς ὑπομονῆς τὴν γεν ναιότητα τῆς μακροθυμίας τὴν ἀνοχὴν, τῆς συμπα θείας τὸν οἶκτον, τῆς πραύτητος τὸ ἀτάραχον, τοῦ ζήλου τὴν θερμότητα, τῆς ἀγάπης τὸ ἀνυπόκριτον, τῆς ταπεινοφροσύνης τὸ ὕψος, τῆς ἀκτημοσύνης τὸ απέριττον, τὴν ἀνδρείαν, τὴν χρηστότητα, τὴν ἐπιεί κειαν. Μὴ ὑπτιωθῶμεν ταῖς ἡδοναῖς· μὴ χαυνωθε μεν τοῖς λογισμοῖς· μὴ ῥυπώσωμεν τὴν συνείδησιν· την ειρήνην διώχωμεν μετὰ πάντων, καὶ τὸν ἁγιασμόν· οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον. Καὶ ἐπὶ τούτοις, φύγωμεν τὸν κόσμον, ἀδελφοί, καὶ τὸν κοσμοκράτορα. Καταλείψωμεν τὴν σάρκα, καὶ τὰ σαρκικά. Εἰς οὐρανοὺς ἀναδράμωμεν· ἐκεῖ ἔξω μὲν ἡμῶν τὸ πολίτευμα. Τὸν θεῖον Απόστολον μιμη σώμεθα· τὸν ᾿Αρχηγὸν τῆς ζωῆς καταλάβωμεν· τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς ἀπολαύσωμεν. Σὺν ἀγγέλοις χορεύσωμεν· σὺν ἀρχαγγέλοις ὑμνήσωμεν τὸν Κύ ριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἅμα τῷ Πατρὶ σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. το Matthi. vi, 15. * Galat. v, 16. et Philipp. 1, 13. * Hebr. xi, 14. * Philipp. 11, 20. 394 EX PHOTIO. Ejusdem liber Asceticus (Ad pietatem exercens) aliaque quadringentorum capitum Lucubratio. Legi etiam ejusdem sancti Maximi librum Asceticum, figura habiti inter duos dialogi, altero interrogante, altero respondente. Utilis sane cunctis tractatrs, ac vel maxime iis, quibus colendæ virtuti fjusque exercitamentis sanctiore proposito vita de- • Ad superiorem librum Asceticum, et scquentia ΕΚ ΤΩΝ ΦΩΤΙΟΥ, Τοῦ αὐτοῦ ᾿Ασκητικός λόγος· καὶ ἑτέρα πρατ γματεία ἐν ν κεφαλαίοις " Ανεγνώσθη τοῦ αὐτοῦ ἁγίου Μαξίμου λόγος Ασκητικός, εἰς πεῦσιν ἐσχηματισμένος καὶ ἀπό κρισιν. Καὶ χρήσιμος μὲν ἅπασιν ὁ λόγος, μάλιστα δ' οἷς ἄσκησις ἡ πολιτεία. Ἠθῶν γὰρ, δι' ὧν ἄν τις οὐρανοπολίτης γένοιτο, ἐστὶ διδάσκαλος και γεωρ capita de charitate. Распознавание текста

με. Μετανοήσωμεν οὖν γνησίως, ἵνα τῶν παθῶν ἐλευθερούμενοι τῆς τῶν ἁμαρτιῶν ἀφέσεως τύχωμεν. Περι-φρονήσωμεν τῶν προσκαίρων, ἵνα μὴ δι’ αὐτὰ τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενοι τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης παραβῶμεν, καὶ τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγάπης ἐκπέσωμεν. Πνεύματι περιπατῶμεν, καὶ ἐπιθυ-μίαν σαρκὸς οὐ μὴ τελέσομεν. Γρηγορήσωμεν, νήψωμεν, ἀποβάλωμεν λοιπὸν τὸν ὕπνον τῆς ῥᾳθυμίας. Ζηλώσωμεν τοὺς ἁγίους ἀθλητὰς τοῦ Σωτῆρος· μιμησώμεθα αὐτῶν τοὺς ἀγῶνας, τῶν [μὲν] ὄπισθεν ἐπιλανθανόμενοι, τοῖς δὲ ἔμπρο-σθεν ἐπεκτεινόμενοι. Μιμησώμεθα τὸν ἀκατάπαυστον αὐτῶν δρόμον, τὴν ζέουσαν προθυμίαν, τῆς ἐγκρατείας τὴν καρτερίαν, τῆς σωφροσύνης τὸν ἁγιασμόν, τῆς ὑπομονῆς τὴν γενναιό-τητα, τῆς μακροθυμίας τὴν ἀνοχήν, τῆς συμπαθείας τὸν οἶκτον, τῆς πραύ̈τητος τὸ ἀτάραχον, τοῦ ζήλου τὴν θερ-μότητα, τῆς ἀγάπης τὸ ἀνυπόκριτον, τῆς ταπεινοφροσύνης τὸ ὕψος, τῆς ἀκτημοσύνης τὸ ἀπέριττον, τὴν ἀνδρείαν, τὴν χρηστότητα, τὴν ἐπιείκειαν. Μὴ ὑπτιωθῶμεν ταῖς ἡδοναῖς, μὴ χαυνωθῶμεν τοῖς λογισμοῖς, μὴ ῥυπώσωμεν τὴν συνεί-δησιν, τὴν εἰρήνην διώκωμεν μετὰ πάντων καὶ τὸν ἁγιασμόν· οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον. Καὶ ἐπὶ τούτοις φύγω-μεν τὸν κόσμον, ἀδελφοί, καὶ τὸν κοσμοκράτορα. Καταλεί-ψωμεν τὴν σάρκα, καὶ τὰ σαρκικά. Εἰς οὐρανοὺς ἀναδράμω-μεν· ἐκεῖ ἕξωμεν ἡμῶν τὸ πολίτευμα. Τὸν θεῖον Ἀπόστολον μιμησώμεθα, τὸν Ἀρχηγὸν τῆς ζωῆς καταλάβωμεν, τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς ἀπολαύσωμεν. Σὺν ἀγγέλοις χορεύσωμεν, σὺν ἀρχαγγέλοις ὑμνήσωμεν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἅμα τῷ Πατρὶ σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

autem sunt lupi rapaces ". Quandiu enim mens no- πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων· ἔσωθεν δέ, sira peccato turbatur, necdum ejus veniam consecuti sumus: nondum enim dignos poenitentiæ fructus fecimus. Poenitentiae fructus est animi imperturbatio rataque 393 tranquillitas: hac autem, peccati est abolitio. Nerdum autem perfectam illam imperturbationem ac tranquillitatem nacti sumus; qui modo quidem affectus molestos sentiamus, modo autem non sentiamus. Nondum igitur peccatorum veniam perfecte adepti sumus. Nam a peccato quidem originis sacri baptismalis expiatione liberati sumus: ab eo autem quod nostra lemeritate post baptisma committimus, per penitentiam liberamur. εἰσὶ λύκοι άρπαγες. Εφ' ὅσον γὰρ ὁ νοῦς ἡμῶν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐχλεῖται, οὔπω τῆς συγχωρήσεως αὐτῆς ἐτύχομεν· οὐδέπω γὰρ καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας πεποιήκαμεν. Καρπός μετανοίας ἐστὶν, ἀπάθεια ψυχῆς· ἀπάθεια δὲ, ἐξάλειψις ἁμαρτίας Ούπω δὲ ἔχομεν τελείαν ἀπάθειαν, ποτὲ μὲν ὀχλού μένοι ὑπὸ τῶν παθῶν, ποτὲ δὲ μὴ ὀχλούμενοι. Οὐκ ἄρα τῆς τῶν ἁμαρτιῶν ἀφέσεως τελείως ετύχομεν. Τῆς μὲν γὰρ προγονικῆς ἁμαρτίας, διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ἐλευθερώθημεν· τῆς δὲ μετὰ τὸ βά πτισμα τολμηθείσης, διὰ τῆς μετανοίας έλευθε ρούμεθα. με. Μετανοήσωμεν οὖν γνησίως, ἵνα τῶν παθῶν 45. Vere igitur penitentiam agamus, ut a vitiis ac perturbationibus liberati, peccatorum veniam Η ελευθερούμενοι, τῆς τῶν ἁμαρτιῶν ἀφέσεως τύχω consequamur. Contemnamus temporanea, me propter illa hominibus pugnantes, dilectionis mandatum violemus, et a Dei dilectione excidamus. Spiritu ambulentus, et desideria carnis non perficiemus ", Vigilemus, sobrii simus: sommum pigritiæ deinceps excutiamus. Sanctos Domini pugiles æmulemur: imitemur eorum certamina: ea quæ retro sunt, obliviscamur; et ad ea, quæ sunt a fronte, nos ipsos extendamus". Imitemur eorum assiduum cursum, animi fervorem et alacritatem, continentia tolerantiam, castitatis sanctimoniam, fortem paLientiam, longanimitatis sustinentiam, miserationis clementiam, mansuetudinis tranquillitatem, zmalationis fervorem, dilectionis sinceritatem, hu militatis celsitatem, paupertatis simplicitatem, fortitudinem, benignitatem, lenitatem. Ne supini voJuptatibus nos dedanus: ne cogitationibus ac arfectibus mollescamus; ne conscientiam polluamus: Pacem persequamur cum omnibus et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Dominum. Ad haec, fratres, mundum, mudique rectorem fugiamus. Carnein, et ea quæ carnalia sunt, relinquamus. In coelos cursam contendamus, ubi noster nos manet municipatus". Initemur divinum Apostolum; auctorem vitae comprehendamus; vite fonte fruamur, cum angelis choros ducamus; cum archangelis Dominum nostrom Jesum Christum laudemus; ipsi gloria et iniperium, una cum Patre et Spiritu sancto, nunc et semper, et in sæcula sæculorum. Amen. Ο μεν. Περιφρονήσωμεν τῶν προσκαίρων, ἵνα μὴ δι' αὐτὰ τοῖς ἀνθρώποις μαχόμενοι, τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης παραβῶμεν, καὶ τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγάπης ἐκπέσωμεν. Πνεύματι περιπατῶμεν, καὶ ἐπιθυμίαν σαρκὸς οὐ μὴ τελέσομεν. Γρηγορήσωμεν, νίψω μεν· ἀποβάλωμεν λοιπὸν τὸν ὕπνον τῆς ῥαθυμίας. Ζηλώσωμεν τοὺς ἁγίους ἀθλητὰς τοῦ Σωτῆρος· με μησώμεθα αὐτῶν τοὺς ἀγῶνας,τῶν ὄπισθεν ἐπιλανθανόμενοι, τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενοι. Μιμησώμεθα τὸν ἀκατάπαυστον αὐτῶν δρόμον, τὴν ζέου σαν προθυμίαν, τῆς ἐγκρατείας τὴν καρτερίαν, τῆς σωφροσύνης τὸν ἁγιασμόν, τῆς ὑπομονῆς τὴν γεν ναιότητα τῆς μακροθυμίας τὴν ἀνοχὴν, τῆς συμπα θείας τὸν οἶκτον, τῆς πραύτητος τὸ ἀτάραχον, τοῦ ζήλου τὴν θερμότητα, τῆς ἀγάπης τὸ ἀνυπόκριτον, τῆς ταπεινοφροσύνης τὸ ὕψος, τῆς ἀκτημοσύνης τὸ απέριττον, τὴν ἀνδρείαν, τὴν χρηστότητα, τὴν ἐπιεί κειαν. Μὴ ὑπτιωθῶμεν ταῖς ἡδοναῖς· μὴ χαυνωθε μεν τοῖς λογισμοῖς· μὴ ῥυπώσωμεν τὴν συνείδησιν· την ειρήνην διώχωμεν μετὰ πάντων, καὶ τὸν ἁγιασμόν· οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον. Καὶ ἐπὶ τούτοις, φύγωμεν τὸν κόσμον, ἀδελφοί, καὶ τὸν κοσμοκράτορα. Καταλείψωμεν τὴν σάρκα, καὶ τὰ σαρκικά. Εἰς οὐρανοὺς ἀναδράμωμεν· ἐκεῖ ἔξω μὲν ἡμῶν τὸ πολίτευμα. Τὸν θεῖον Απόστολον μιμη σώμεθα· τὸν ᾿Αρχηγὸν τῆς ζωῆς καταλάβωμεν· τῆς πηγῆς τῆς ζωῆς ἀπολαύσωμεν. Σὺν ἀγγέλοις χορεύσωμεν· σὺν ἀρχαγγέλοις ὑμνήσωμεν τὸν Κύ ριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἅμα τῷ Πατρὶ σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. το Matthi. vi, 15. * Galat. v, 16. et Philipp. 1, 13. * Hebr. xi, 14. * Philipp. 11, 20. 394 EX PHOTIO. Ejusdem liber Asceticus (Ad pietatem exercens) aliaque quadringentorum capitum Lucubratio. Legi etiam ejusdem sancti Maximi librum Asceticum, figura habiti inter duos dialogi, altero interrogante, altero respondente. Utilis sane cunctis tractatrs, ac vel maxime iis, quibus colendæ virtuti fjusque exercitamentis sanctiore proposito vita de- • Ad superiorem librum Asceticum, et scquentia ΕΚ ΤΩΝ ΦΩΤΙΟΥ, Τοῦ αὐτοῦ ᾿Ασκητικός λόγος· καὶ ἑτέρα πρατ γματεία ἐν ν κεφαλαίοις " Ανεγνώσθη τοῦ αὐτοῦ ἁγίου Μαξίμου λόγος Ασκητικός, εἰς πεῦσιν ἐσχηματισμένος καὶ ἀπό κρισιν. Καὶ χρήσιμος μὲν ἅπασιν ὁ λόγος, μάλιστα δ' οἷς ἄσκησις ἡ πολιτεία. Ἠθῶν γὰρ, δι' ὧν ἄν τις οὐρανοπολίτης γένοιτο, ἐστὶ διδάσκαλος και γεωρ capita de charitate. Распознавание текста

S. P. N. MAXIMI CONFESSORIS (I. E. AD PIETATEM EXERCENS) Per interrogationem et responsionem. 367 FRATER, SENEX. 4. Frater interrogavit senem his verbis: Amalo te, mi Pater, dic mihi, quo spectet, quisve ejus fnis quod Dominus homo factus est? Cui respondit senex: Miror te, frater, qui quotidie Symbolum fidei audias, quod me ea de re interrogas. Verumtamen istud habeto, quod Dominus homo factus sit, fnis, nostra salus fuit. Ad quem frater, Modum explica, Pater. Respondit senes: Quod nimirum homo ab initio a Deo creatus, et in paradiso collocatus, ejus transgressione, quod in mandatis acceperat, interilioni mortique obnoxius factus erat; tumque varia Dei providentia per omnes states nequidquam gubernatus atque adjutus, nequiore semper statu majorique nequitia manebat, quem varim carnis illecebra ac libidines ad desperationis postremo barathrum adigerent eam ob rem, unigenitus Dei Filius, seculis antiquius Verbum ex Deo Patre exsietens, fons ille vitæ ac immortalitatis, nobis apparuit, qui sedebamus in tenebris et ambra mortis '; incarnatus de Spiritu sancto exque sancta Virgine, vitae nobis Dei emulse rationem ostendit; sanctisque mandatis contraditis, ac calorum regnum pollicitus, his, qui illorum disciplina viverent, eternumque supplicium corum violata religionis realu comminatus: saJutari denique perfunctus passione, exque mor tuis suscitatus, resurrectionis æternæque vitæ spem nobis liberaliter concessit, progenitorum transgres sionis reatum, obedientia solvens munere, mortisque imperium morte destruens'; ut, sicut in Adam omnes moriuntur, sic in eo omnes vivificentur: 368 ascendensque in calos et ad Patris dexteram sedens, Spiritum sanctum in vite arrhabonem misit ut nostris animis illuminationem [Fr. allerque M. 4 Isa. IX, 2; Matth. 1, 16. * Hebr. ", 14. 1 Cor. xv, 24

ponorum custodin in cucumerario, sicut urbs gnata ". Hanc animus nostre desolationem Apost Jus quoque significans, aiebat: Et sicut non probaverunt habere Deum in notitia, tradidit illos Deus in reprobum sensum, ut faciant ea quae non conveniunt; repletos omni iniquitate, malitia, nequitia, avaritia. plenos invidia, cade, riza, dolo, malignitate; susur rones, detractores, Deo odibiles, contumeliosos, sn perbos, fastu elatos, malorum inventores, parentibus immorigeros, insipientes, incompositos, sine affects. inβdos, immisericordes. Qui cum justitiam Dei cognovissent; quod hi, qui talia agunt, digni sint morte, non solum ea faciunt, sed etiam consentiunt facientibus. Propterea tradidit illos Deus in probroBos affectus, ut ignominia afficiant corpora sua in semetipsis ". His vero quid comes? Revelatur, inquit, tra Dei de calo, super omnem impietatem et injusti tiam hominum v, et quæ sequuntur. Hanc quoque animae desolationem Dominus significans, aiebat: Jerusalem, 885 Jerusalem, qua occidis prophetas, et lapidas eos, qui ad te missi sunt, quoties volui congregare flios tuos, modum gallina congregat pullos suos sub alas, et noluisti? Ecce relinquetur domus vestra deserta Rursus vero Isaias, nos videlicet monachos, qui cor poralia duntaxat munia obeamus, contemnaruus tem spiritalia, atque eo nomine inflati simus, ritu intuens, aiebat: Audite verbum Domini, cipes Sodomorum; attendite legi Dei, populus Gomor Quo mihi multitudo victimarum vestrarum Plenus sum holocaustis arietum; et adipem agnorum, et sanguinem taurorum et hircorum nolo. Quis enim exquisivit hac de manibus vestris? Calcare atrium meum non apponatis. Si afferatis similam, frustra est: incensum, abominatio mihi est. Neomenias et Sabbata, et diem magnum non fero. Jejunium non satis aplo), ferias et festivitates vestras odit anima mea. Facti estis mihi in satietatem. Non ultra dimittam. Cum extenderitis manus ad me, avertam oculos meos vobis, et cum multiplicaveritis orationem, non diam. Quorsum vero? Manus enim vestra, inquit, sanguine plene sunt "; idcirco nimirum, quia qui odit fratrem suum, homicida est. Proinde quidὑμῶν· quid est disciplinae, religioseque exercitationis charitate non fultum, alienum a Deo est. 37. Idcirco etiam nostram procul hypocrisim arguens, alebat: Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me: sine causa autem colunt me ', et quæ sequuntur. Quin et ea, quae Dominus noster locutus est deploraus Pharismos, in nos dicta ego audio, qui nunc hypocritarum album implemus: qui tanta dignati gratia, pejus illis la10 Isa. 1, 8. 1. Rom. 1, 28-32. 7 ibid. 18. Matth. xxi, 37, 38. "Isa. 1, 10-15. I Joan. 11, 15. Isa. xxix, 13; Matth. xv, 8.

CAPITUM DE CHARITATE CENTURIA I. dita est. Eorum enim morum magister se cultor est, quibus in caeli civem proclive quis evadit præsertim Charitatis. Multaque omnino cum instituendæ scientiæ, tum actionis colenda, legenda argumenta præbet. Last Activ où mooxplvet. Erat in eodem volume opus quadringentorum capitum, Elpidio cuidam sanctioris vite studioso, eaque adulto viro inscriptum, cui ipse auctor titulum fecerat, De charitate. Eam fortasse ob causam, quod inde orsus erat, deque ea virtute aliis quoque passim locis disserat. Quanquam etiam ex multis ibidem problematis ae theorematis, ad firmandam theologiam, vitamque domains sanctiorem ac puriorem reddendam, copiosum sane fructum seduli horum lectores decerpere valeant. Dictionis genus candidum præ cæteris atque tornatum hic loci institutum; nec quidquam affert, quod justam reprehendendi causam legenti præstare possit; uno hoc duntaxat excepto, quod non satis quandoque Atticas voces reliquis anteponit. MONITUM AD S. MAXIMI CAPITA DE CHARITATE. Libuit centena hæc capita, aliis, quæ tanta dedit Maximus confessor, præmittere, quod el primum edita fuerint, ipsoque argumento, et perspicuitate, omnique demum utilitate, principem sibi locum inter alia ejusdem fere generis ac schematis haud immerito videri possint vindicare. Nec ea solum ratione, sed quod etiam principalius in eis, ipseque titulus, charitas sit, quo præcipue ducit scopus Orationis Dominicæ, ut et Libri Ascetici, quem ipsum videtur Maximus eidem Elpidio scripsisse, cui quartena hæc centena capita inscripsit. Quingenta sequentia ac ducentena, quod plura allegorica eodem stylo, sæpiusque iisdem verbis ac Quæstiones ad Thalassium habeant, eis subnectenda videri poterant. Malui tamen quidquid est istius generis scriptionis per sententias minoraque ac vaga capita una serie ponere post exegeticos aut paræeneticos paulo pleniores tractatus jam ascriptos, quibus plares nescio an ediderit Maximus. Edidit primus Haganos, an. 1531, Vincentius Obsopeus, utraque lingua, multisque præfatus, inscitiam suam longeque maximam aviotopneiav prodit, dum Maximum horum auctorem capitum, Maximum Ecclesiæ Taurinensis episcopum facit, eum, quem Gennadius inter viros illustres commemorat; cujus etiam, inquit, apud D. HieTonymum inter scriptores ecclesiasticos fit mentio. Quis dicat hæc illius esse, qui virgam censoriam ipsi fidenter Maximo adigat, ac plus dare operibus, quam purum Dei verbum ferat, quasi religioso timore admoneal? Hæc enimvero hæretici spiritus sensusque miracula. Bo sponte nati prodeunt; scilicet, orbis magistri, unique veræ Scripturarum intelligentiæ arbitri. His obnoxium, quidquid in Patribus, in theologis magnifice coluit omnis retro ecclesiastica unitas. Quæ illis ardua, ac quorum vix tenues umbras ac repræsentationes, post immensos labores ac vigilias se assecutos. agnoscunt; hæc novi commatis theologis ipsa clara et aperta: modo solum oculis legerint, statim patent omnia Scripturarum arcana, et quibus sic clausa vulgatarum rerum temporumque notitia, ac præfert Obsopeus; quem refutasse est ipsa ejus posuisse verba. Maximi hæc Capita post Obsopæum edidit Gesnerus, ejus etiam versione recensita; quam et repræsentant in Biblioth. Patrum Colon. t. VII, præfixa etiam in utrumque interpretem, acriori illa quidem, sed nec ipsa, pro Obsopæi præsertim stupore, satis pungente, aut cavente lectori, censura, ut ex subjectis notis facile quisque videat. Jacobus Bill. paucissima attigit, ac levissime tantum oculos videtur confecisse, ut quasi conjectura paucula emendaret, nullo meliori codice: quod illi sæpe officit, ut licet vir doctus ac probus interpres, a vero auctorum sensu, etiam alios censendo, ea quandoque occasione excidat, eo quod textus non satis sanus ac emendatus ei suppetat. Hic præter edita, pluresque Regios codd. præsto fuit v. cl. Raphaelis Dufresne emendatissimus cod. ut ad textus integritatem nihil lector desiderare possit. Versio ex meis rationibus, ac ecclesiastice, quantum licuit, ut in reliquis Maximi, composita.

PG 90:911

ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΛΟΓΟΣ ΑΣΚΗΤΙΚΟΣ Κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρη S. P. N. MAXIMI CONFESSORIS LIBER ASCETICUS (I. E. AD PIETATEM EXERCENS) Per interrogationem et responsionem. 367 FRATER, SENEX. 4. Frater interrogavit senem his verbis: Amalo te, mi Pater, dic mihi, quo spectet, quisve ejus fnis quod Dominus homo factus est? Cui respondit senex: Miror te, frater, qui quotidie Symbolum fidei audias, quod me ea de re interrogas. Verumtamen istud habeto, quod Dominus homo factus sit, fnis, nostra salus fuit. Ad quem frater, Modum explica, Pater. Respondit senes: Quod nimirum homo ab initio a Deo creatus, et in paradiso collocatus, ejus transgressione, quod in mandatis acceperat, interilioni mortique obnoxius factus erat; tumque varia Dei providentia per omnes states nequidquam gubernatus atque adjutus, nequiore semper statu majorique nequitia manebat, quem varim carnis illecebra ac libidines ad desperationis postremo barathrum adigerent eam ob rem, unigenitus Dei Filius, seculis antiquius Verbum ex Deo Patre exsietens, fons ille vitæ ac immortalitatis, nobis apparuit, qui sedebamus in tenebris et ambra mortis '; incarnatus de Spiritu sancto exque sancta Virgine, vitae nobis Dei emulse rationem ostendit; sanctisque mandatis contraditis, ac calorum regnum pollicitus, his, qui illorum disciplina viverent, eternumque supplicium corum violata religionis realu comminatus: saJutari denique perfunctus passione, exque mor tuis suscitatus, resurrectionis æternæque vitæ spem nobis liberaliter concessit, progenitorum transgres sionis reatum, obedientia solvens munere, mortisque imperium morte destruens'; ut, sicut in Adam omnes moriuntur, sic in eo omnes vivificentur: 368 ascendensque in calos et ad Patris dexteram sedens, Spiritum sanctum in vite arrhabonem misit ut nostris animis illuminationem Ο ΑΔΕΛΦΟΣ, Ο ΓΕΡΩΝ. α'. Αδελφὸς ἠρώτησε γέροντα, λέγων - Παρακαλώ σε, Πάτερ, εἰπεῖν μοι, τίς ὁ σκοπός ἦν τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως; Καὶ ὁ γέρων ἀποκριθεὶς εἶπε· θαν μάζω σε, "Αδελφέ, ὅτι καθ' ἡμέραν τοῦ συμβόλου ἀκούων τῆς πίστεως, περὶ τούτου με ἐρωτᾷς. Πλην λέγω σοι, ὅτι ὁ σκοπός τῆς τοῦ Κυρίου ἐνανθρωπήσεως, ἡ ἡμετέρα ἦν σωτηρία. Καὶ ὁ ᾿Αδελφὸς εἶπε· Πῶς λέγεις, Πάτερ; Καὶ ἀπεκρίθη ὁ γέρων· Ἐπειδὴ γὰρ ὁ ἄνθρωπος ἀπ' ἀρχῆς γεγονώς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐν τῷ παραδείσῳ τεθεὶς, τὴν ἐντολὴν παραβὰς, τῇ φθορά καὶ τῷ θανάτῳ ὑπέπεσεν· εἶτα τῇ ποικίλῃ τοῦ Θεοῦ προνοίᾳ κατὰ πᾶσαν γενεὰν καὶ γενεὰν κυβερνώμε νος, ἐπέμενεν ἐπὶ τὸ χεῖρον προκόπτων, ὑπὸ τῶν ποικίλων τῆς σαρκὸς παθημάτων ἀγόμενος τῷ ἀπ ελπισμῷ τῆς ζωῆς· τούτου χάριν ὁ μονογενής του Θεοῦ Υἱὸς, ὁ προαιώνιος Λόγος ὁ ἐκ Θεοῦ Πατρα, ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας, ἐπέφανεν η τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένοις· σα θεὶς ἐκ Πνεύματος ἁγίου, καὶ τῆς ἁγίας Παρθέ καὶ πολιτείαν ἡμῖν θεοειδοῦς ζωῆς ἐπέδειξε· καὶ τολὰς ἁγίας δεδωκώς, καὶ βασιλείαν οὐρανῶν ἐπι γειλάμενος τοῖς κατ' αὐτὰς πολιτευομένοις, καὶ λασιν αιώνιον τοῖς παραβαίνουσιν ἀπειλήσας - παθὼν τὸ σωτήριον πάθος, καὶ ἐκ νεκρῶν ἀναστ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς αἰωνίου ζω εδωρήσατο ἡμῖν [Fr. allerque M. ἡμῖν ἐχαρίσατ τὸ κατάκριμα δι' ὑπακοῆς λύσας τῆς προγονικό ἁμαρτίας· καὶ τὸ κράτος τοῦ θανάτου θανάτῳ κατά γήσας· ἵνα, ὥσπερ ἐν τῷ ᾿Αδὰμ πάντες ἀποθε σκουσιν, οὕτως ἐν αὐτῷ πάντες ζωοποιηθήσοντ καὶ εἰς οὐρανοὺς ἀνελθών, καὶ ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατ καθεσθεὶς, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον κατέπεμψεν εἰς τ ραβώνα τῆς ζωῆς· καὶ εἰς φωτισμὸν καὶ ἁγιασμ τῶν ἡμετέρων ψυχῶν· καὶ εἰς βοήθειαν τῶν ἀγω 4 Isa. IX, 2; Matth. 1, 16. * Hebr. ", 14. 1 Cor. xv, 24 Распознавание текста

PG 90:941

LIBER ASCETICUS. Σιών ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελῶνα, καὶ ὡς ὅπωροφυλά- & ponorum custodin in cucumerario, sicut urbs έπα κιον ἐν σικυηλάτῳ, ὡς πόλις πολιορκουμένη. Ταύτην ἡμῶν τῆς ψυχῆς τὴν ἐρήμωσιν καὶ ὁ Ἀπό στολος δηλῶν, ἔλεγε· καὶ καθὼς οὐκ ἐδοκίμασαν τὸν θεὸν ἔχειν ἐν ἐπιγνώσει, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον ναῦν, ποιεῖν τὰ μὴ καθήκοντα· πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, κακίᾳ, πονηρία, πλεονεξία· μεστούς φθόνου, φόνου, ἔμιδος, δόλου, κακοηθείας, ψιθυριστάς, κατα λάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρετὰς κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ασπόνδους, ἀνελεήμονας· οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες άξιοι θανάτου εἰσὶν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι. Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας, τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς. Καὶ τί τὸ ἐπὶ τούτοις; Αποκαλύπτεται, φησὶν, ὀργὴ Θεοῦ ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ ἀδι κίαν ἀνθρώπων, καὶ τὰ ἑξῆς. gnata ". Hanc animus nostre desolationem Apost Jus quoque significans, aiebat: Et sicut non probaverunt habere Deum in notitia, tradidit illos Deus in reprobum sensum, ut faciant ea quae non conveniunt; repletos omni iniquitate, malitia, nequitia, avaritia. plenos invidia, cade, riza, dolo, malignitate; susur - rones, detractores, Deo odibiles, contumeliosos, sn perbos, fastu elatos, malorum inventores, parentibus immorigeros, insipientes, incompositos, sine affects. inβdos, immisericordes. Qui cum justitiam Dei cognovissent; quod hi, qui talia agunt, digni sint morte, non solum ea faciunt, sed etiam consentiunt facientibus. Propterea tradidit illos Deus in probroBos affectus, ut ignominia afficiant corpora sua in semetipsis ". His vero quid comes? Revelatur, inquit, tra Dei de calo, super omnem impietatem et injusti tiam hominum v, et quæ sequuntur. λς. Ταύτην τῆς ψυχῆς ἐρήμωσιν καὶ ὁ Κύριος μη- 50. Hanc quoque animae desolationem Dominus νύων, ἔλεγεν· 'Ιερουσαλήμ, Ἱερουσαλὴμ ἡ ἀπο- significans, aiebat: Jerusalem, 885 Jerusalem, κτείνουσα τοὺς προφήτας, καὶ λιθοβολούσα τους qua occidis prophetas, et lapidas eos, qui ad te missi ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν· ποσάκις ἠθέλησα sunt, quoties volui congregare flios tuos, quemadἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου, ὡς ὄρνις τὰ νεσσία modum gallina congregat pullos suos sub alas, et αὐτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε; noluisti? Ecce relinquetur domus vestra deserta Ἰδοὺ ἀφίεται ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. Ο δὲ Ησαΐας Rursus vero Isaias, nos videlicet monachos, qui cor πάλιν· 'Ορῶν ἡμᾶς τοὺς δῆθεν μοναχοὺς τὰς poralia duntaxat munia obeamus, contemnaruus auσωματικὰς λειτουργίας ἐπιτελοῦντας μόνον, και tem spiritalia, atque eo nomine inflati simus, spiταφρονοῦντας δὲ τῶν πνευματικῶν, καὶ διὰ τοῦτο ritu intuens, aiebat: Audite verbum Domini, prinτετυρωμένους, έλεγεν, 'Ακούσατε λόγον Κυρίου, cipes Sodomorum; attendite legi Dei, populus Gomor ἄρχοντες Σοδόμων· προσέχετε νόμον Θεοῦ, λαός τία. Quo mihi multitudo victimarum vestrarum Γομόρρας. Τι μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; Plenus sum holocaustis arietum; et adipem agnorum, Πλήρης εἰμὶ τῶν ὁλοκαυτωμάτων κριῶν· καὶ et sanguinem taurorum et hircorum nolo. Quis enim στέαρ ἀρνῶν, καὶ αἷμα ταύρων καὶ τράγων οὐ exquisivit hac de manibus vestris? Calcare atrium βούλομαι. Τις γὰρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χει meum non apponatis. Si afferatis similam, frustra ρῶν ὑμῶν; Πατεῖν τὴν αὐλήν μου οὐ προσθή est: incensum, abominatio mihi est. Neomenias veδεσθε. Ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμία- είναι et Sabbata, et diem magnum non fero. Jejunium μα [δίκι, μάταιον θυμίαμα, non satis aplo), βδέλυet ferias et festivitates vestras odit anima mea. Facti γμά μοὶ ἐστι. Τὰς νουμηνίας ὑμῶν καὶ τὰ σοβ estis mihi in satietatem. Non ultra dimittam. Cum βατα, καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι. Νη- extenderitis manus ad me, avertam oculos meos στείαν καὶ ἀργίαν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν, μισεῖ ἡ vobis, et cum multiplicaveritis orationem, non erαιψυχή μου. Εγενήθητέ μοι εἰς πλησμονήν· οὐκ diam. Quorsum vero? Manus enim vestra, inquit, ἔτι οὐ μὴ ἀνοίσω. "Οταν τὰς χεῖρας ἐκτείνητε sanguine plene sunt "; idcirco nimirum, quia qui πρός με, ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου άπ' odit fratrem suum, homicida est. Proinde quidὑμῶν· καὶ ἐὰν πληθύνητε τὴν δέησιν, οὐκ εἰσ- quid est disciplinae, religioseque exercitationis ακούσομαι ὑμῶν. Διατί; Αἱ γὰρ χεῖρες ὑμῶν, charitate non fultum, alienum a Deo est. φησίν, αἵματος πλήρεις· ἐπειδὴ ὁ μισῶν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἀνθρωποκτόνος ἐστί. Διὰ τοῦτο πᾶσα ἄσκησις ἀγάπην μὴ ἔχουσα ἀλλοτρία τοῦ Θεοῦ καθίσταται. ζ. Διὰ τοῦτο καὶ τὴν ὑπόκρισιν ἡμῶν ἐλέγχων πόρρωθεν ἔλεγεν Ο λαὸς οὗτος, τοῖς χείλεσί με τιμῇ· ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ' ἐμοῦ, μάτην δὲ σέβονταί με, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἅπερ δὲ ὁ Κύριος ἡμῶν ἔλεγε ταλανίζων τους Φαρισαίους, περὶ ἡμῶν ἐγὼ ἀκούω, τῶν νῦν ὑποκριτῶν, τῶν τοσαύτης χάριτος ἀξιωθέντων, καὶ χείρω ἐκείνων διακειμένων. 37. Idcirco etiam nostram procul hypocrisim arguens, alebat: Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me: sine causa autem colunt me ', et quæ sequuntur. Quin et ea, quae Dominus noster locutus est deploraus Pharismos, in nos dicta ego audio, qui nunc hypocritarum album implemus: qui tanta dignati gratia, pejus illis la10 Isa. 1, 8. 1. Rom. 1, 28-32. 7 ibid. 18. Matth. xxi, 37, 38. "Isa. 1, 10-15. I Joan. 11, 15. Isa. xxix, 13; Matth. xv, 8. Распознавание текста

PG 90:957

CAPITUM DE CHARITATE CENTURIA I. γός. Μάλιστα δὲ ᾿Αγάπης, κατὰ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν dita est. Eorum enim morum magister se cultor εργασίαν πολλὰς ἐνδίδωσιν ἐπελθεῖν ἀφορμάς. est, quibus in caeli civem proclive quis evadit: præsertim Charitatis. Multaque omnino cum instituendæ scientiæ, tum actionis colenda, legenda argumenta præbet. Συνετέτακτο δὲ καὶ ἑτέρα πραγματεία εἰς ν και φάλαια πληθυνομένη, ἢ καὶ προσεπεφώνητο Ελπιδίῳ τινὶ ὁσιότητι καθωσιωμένῳ. Καὶ αὐτὸς μὲν ὁ συγγραφεύς Περὶ ᾿Αγάπης τὸν πόνον ἐπιγράφει, ἴσως, ὅτι ταύτην τε ἀρχὴν τῷ γράμματε ὑποβάλλεται, καὶ ἀλλαχοῦ πολλάκις περὶ αὐτῆς καταβάλλεται λόγον. Οὐ μὴν ἀλλὰ γὰρ καὶ πολλῶν προβλημάτων τε καὶ θεωρημάτων, οἷς θεολογία κρατύνεται, καὶ ὁ τὸν ὅσιον βίον καὶ καθαρὸν ποιεῖ, ἱκανὴν ἔστιν ἐν αὐτοῖς τοῖς φιλοπόνως αὐτὰ μετιοῦσι καρπώσασθαι τὴν ὠφέλειαν. Καὶ τὸ εἶδος αὐτῷ τοῦ λόγου, εἰς τὸ λευκόν το καὶ εὔτορνον, ήπερ οἱ ἄλλοι, διατυπούται· καὶ οὐδὲν παρέχει, δ' ἄν τις διερευνήσῃ μωμήσασθαι • πλὴν Last Activ où mooxplvet. Erat in eodem volume opus quadringentorum capitum, Elpidio cuidam sanctioris vite studioso, eaque adulto viro inscriptum, cui ipse auctor titulum fecerat, De charitate. Eam fortasse ob causam, quod inde orsus erat, deque ea virtute aliis quoque passim locis disserat. Quanquam etiam ex multis ibidem problematis ae theorematis, ad firmandam theologiam, vitamque domains sanctiorem ac puriorem reddendam, copiosum sane fructum seduli horum lectores decerpere valeant. Dictionis genus candidum præ cæteris atque tornatum hic loci institutum; nec quidquam affert, quod justam reprehendendi causam legenti præstare possit; uno hoc duntaxat excepto, quod non satis quandoque Atticas voces reliquis anteponit. MONITUM AD S. MAXIMI CAPITA DE CHARITATE. Libuit centena hæc capita, aliis, quæ tanta dedit Maximus confessor, præmittere, quod el primum edita fuerint, ipsoque argumento, et perspicuitate, omnique demum utilitate, principem sibi locum inter alia ejusdem fere generis ac schematis haud immerito videri possint vindicare. Nec ea solum ratione, sed quod etiam principalius in eis, ipseque titulus, charitas sit, quo præcipue ducit scopus Orationis Dominicæ, ut et Libri Ascetici, quem ipsum videtur Maximus eidem Elpidio scripsisse, cui quartena hæc centena capita inscripsit. Quingenta sequentia ac ducentena, quod plura allegorica eodem stylo, sæpiusque iisdem verbis ac Quæstiones ad Thalassium habeant, eis subnectenda videri poterant. Malui tamen quidquid est istius generis scriptionis per sententias minoraque ac vaga capita una serie ponere post exegeticos aut paræeneticos paulo pleniores tractatus jam ascriptos, quibus plares nescio an ediderit Maximus. Edidit primus Haganos, an. 1531, Vincentius Obsopeus, utraque lingua, multisque præfatus, inscitiam suam longeque maximam aviotopneiav prodit, dum Maximum horum auctorem capitum, Maximum Ecclesiæ Taurinensis episcopum facit, eum, quem Gennadius inter viros illustres commemorat; cujus etiam, inquit, apud D. HieTonymum inter scriptores ecclesiasticos fit mentio. Quis dicat hæc illius esse, qui virgam censoriam ipsi fidenter Maximo adigat, ac plus dare operibus, quam purum Dei verbum ferat, quasi religioso timore admoneal? Hæc enimvero hæretici spiritus sensusque miracula. Bo sponte nati prodeunt; scilicet, orbis magistri, unique veræ Scripturarum intelligentiæ arbitri. His obnoxium, quidquid in Patribus, in theologis magnifice coluit omnis retro ecclesiastica unitas. Quæ illis ardua, ac quorum vix tenues umbras ac repræsentationes, post immensos labores ac vigilias se assecutos. agnoscunt; hæc novi commatis theologis ipsa clara et aperta: modo solum oculis legerint, statim patent omnia Scripturarum arcana, et quibus sic clausa vulgatarum rerum temporumque notitia, ac præfert Obsopeus; quem refutasse est ipsa ejus posuisse verba. Maximi hæc Capita post Obsopæum edidit Gesnerus, ejus etiam versione recensita; quam et repræsentant in Biblioth. Patrum Colon. t. VII, præfixa etiam in utrumque interpretem, acriori illa quidem, sed nec ipsa, pro Obsopæi præsertim stupore, satis pungente, aut cavente lectori, censura, ut ex subjectis notis facile quisque videat. Jacobus Bill. paucissima attigit, ac levissime tantum oculos videtur confecisse, ut quasi conjectura paucula emendaret, nullo meliori codice: quod illi sæpe officit, ut licet vir doctus ac probus interpres, a vero auctorum sensu, etiam alios censendo, ea quandoque occasione excidat, eo quod textus non satis sanus ac emendatus ei suppetat. Hic præter edita, pluresque Regios codd. præsto fuit v. cl. Raphaelis Dufresne emendatissimus cod. ut ad textus integritatem nihil lector desiderare possit. Versio ex meis rationibus, ac ecclesiastice, quantum licuit, ut in reliquis Maximi, composita. Распознавание текста

Continue reading PG 90: Capita de Charitate →≣ entire volume

← prev work Index next work →

ProemProoemium

He that dwelleth in the help of the Most High, under the shelter...Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ…

The Lord is near to all who call upon him in truthἘγγὺς Κύριος πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτὸν ἐν ἀληθείᾳ

Notebook