Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
NoticeNotitia
col. 1479–1480page 1 of 29
PG 91:1479ριτος καὶ ἀντιλήψεως τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνεργούσης ἐν ὑμῖν, κακῶσαι πύλαι ᾅδου, ἅτινά ἐστι τὰ στόματα τῶν αἱρετικῶν· ἵνα τούτου τυχόντες, τὰς συνήθεις εὐχὰς ἐν ὁμονοίᾳ ὑπὲρ τῆς κοινῆς σωτηρίας καὶ τῆς βασιλείας ὑμῶν, εὐαρέστως καὶ ὀρθοδόξως τῷ Θεῷ ἀναπέμπωμεν. Αμήν. προπαρασκευὴν καὶ γυμνασίαν, Θεοδώρου πρεσβυτέρου τῆς Ῥαϊθοῦ προπαρασκευή τις καὶ γυμνασία τῷ βουλομένῳ μαθεῖν, τίς ὁ τρόπος τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως καὶ οἰκονομίας, καθ᾿ ὃν πέπρακται· καὶ εἶνα τὰ πρὸς τοὺς ταύτην μὴ ὀρθῶς νοοῦντας λεγόμενα παρὰ τῶν τῆς Ἐκκλησίας τροφίμων.
THEODORUS RIAITUENSIS.
titubantia, sive ctiam confracta: quanquam per nataþþayévta· OÙ xatítyúsOuti d‡ aùtñ; àìà th; yɔDei gratiam, ejusdemque tutelam, quæ in vobis
operatur, inferorum portæ, quæ sunt hæreticorum ora, adversus fidem nunquam prævalebunt ',
aut evertere illam poterunt. Quo pace Ecclesiæ
redintegrata, preces consuetas pro communi omnium salute, vestrique regni incolumitate placide
et catholice et concordi animorum consensione ad Deum transmittere liceat. Amen
ριτος καὶ ἀντιλήψεως τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνεργούσης
ἐν ὑμῖν, κακῶσαι πύλαι ᾅδου, ἅτινά ἐστι τὰ στόματα
τῶν αἱρετικῶν· ἵνα τούτου τυχόντες, τὰς συνήθεις
εὐχὰς ἐν ὁμονοίᾳ ὑπὲρ τῆς κοινῆς σωτηρίας καὶ τῆς
βασιλείας ὑμῶν, εὐαρέστως καὶ ὀρθοδόξως τῷ Θεῷ
àvansµnwμev. 'Aµhv.
ἀναπέμπωμεν. Αμήν.
7 Matth. xvi, 18.
ANNO DOMINI DCL.
THEODORUS RHAITUENSIS.
NOTITIA.
(GALLAND. Vet. Patrum. Biblioth. XIII, p.m.)
Theodorus in monasterio Rhaituensi monachum et presbyterum agebat, sancto Maximo ipse quoque
amicus et synchronus Fabricius lauram sive monasterium Raithuense ponit ad Elim sive septua-
· ginta fontes in Palæstina. At liquet Elim non fuisse in Palæstina, sed in Arabia prope Sinai montem:
nec'septuaginta ibi fuisse fontes, sed duodecim fontes, et septuaginta palmæ. Itaque melius Augustinus
Lubinus hanc regionem circa Ægyptum locat (3°), cujus populos Rathenos appellat Ptolemæus; Menologium vero Basilii circa mare Rubrum collocat. Scripsit Theodorus προπαρασκευὴν καὶ γυμνασίαν, etc.,
quam Allatius Orationem dogmaticam appellat. Prodiit Græce et Latine cum versione Theodori Bezæ
Geneva an. 1576, et alias: cum versione Rob. Balphorei, et quidem castigatior e ms. Petri Stellæ, ad calcem
Gelasii Cyziceni ann. 1599, Parisiis: denique cum Turriani versione ocity est oratio apud Ducæum, et
in Bibl. Patram. Confersis Cavæum in hoc Theodoro, et Fabricium Totus est vir prius, ut erroneas
Manetis, Nestorii, Samosateni, Apollinarii, Mopsuesteni, Eutychis, Severi Antiocheni, et Juliani Dalicarnassei sententias conficiat. Si Fabricio credimus non videtur Photius multum Theodoro nostro
detulisse. Nos hoc opusculum a Gailandio jam inchoatum, nec tamen adhuc typis absolutum accepitnus.
(i) Vide supra c. 275. Baron. an. 657.
Bibl. Gr. t. IX,
p. 252.
Exod. xv, 27, xvi, 1.
Apud Baudrandum 1 ex Geogr. in voce
Rathi.
De process. Spir. S. pag. 251, 502, etc.
Præsertim t. IX Bibl. Gr. pag. 232, 380.
Bibl. Gr. t. IX, p. 381.
Cod. 1.
(EX LEONIS ALLATIı Diatriba de TheODORIS apud. Ang. Mai Bibliotheca nova, VI, p. 149.)
Theodorus in cœnobio Raitha presbyter scripsit commentationem præparatoriam sive exercitationem ad
eum qui doceri cupit quis fuerit modus carnis a Deo assumpta, atque dispensationis, quove pacto peracta
sit. Quæ item ab alumnis Ecclesiæ astruantur adversus minus recte de ea sentientes. Hoc autem scripto
opinionem Manelis, Pauli Samosateni, Apollinaris, Theodori Mopsuesteni, Nestorii, Eutychetis, et
aliorum evertit. Titulus Græce est: Θεοδώρου πρεσβυτέρου τῆς Ῥαϊθοῦ προπαρασκευή τις καὶ γυμνασία
τῷ βουλομένῳ μαθεῖν, τίς ὁ τρόπος τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως καὶ οἰκονομίας, καθ᾿ ὃν πέπρακται· καὶ εἶνα
τὰ πρὸς τοὺς ταύτην μὴ ὀρθῶς νοοῦντας λεγόμενα παρὰ τῶν τῆς Ἐκκλησίας τροφίμων. Libellum hunc
col. 1481–1482page 2 of 29
PG 91:1481ΝΟΤΙΤΙΑ. οὐσίας ὄνομα, αὐτὴν τὴν κλῆσίν φημι καὶ τὴν προσηγορίαν.: Σύντομος ἐξήγησις καὶ διήγησις περὶ τοῦ τριμερούς τῆς ψυχῆς. "Οτι τρία μέρη τῆς ψυχῆς λογισμός, θυμός, ἐπιθυμία. Θεόδωρος ὁ τῆς Ραϊθοῦ πρεσβύτερος ἐν τῷ δογματικῷ λόγῳ αὐτοῦ, οὗ ἡ ἀρχὴ, "Ατοπον οἶμαι καὶ καλῶς γε τοῦτο νενόμικα. Οτι τὸ στόμα τοῦ Πατρὸς ὁ Υἱός. Ζήτει ἐν τῷ δογματικῷ λόγῳ Θεοδώρου πρεσβυτέρου τῆς Ραϊθοῦ, οὗ ἡ ἀρχὴ, Ατοπον οἶμαι· ἴσθι δὲ ὅτι καὶ ὁ τὴν παροῦσαν χρῆσιν περιέχων λόγος, ἔν τισι βιβλίοις τοῦ ἁγίου Περὶ τῶν καθ' ἡμᾶς ὀρθῶν τῆς ἀληθείας δογμάτων. περὶ τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ὀρθῶν τῆς ἀληθείας δογμάτων θεολογών, φησί· Τοῦ δὲ σώματος, καὶ τὰ ἑξῆς. πρεσβύτερος ἐν οἷς γράφει προπαρασκευήν τε καὶ γυμνασίαν τῷ βουλομένῳ μαθεῖν τίς ὁ τρόπος τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, οὗ ἡ ἀρχή, Ατοπον εἶμαι καὶ καλῶς γε τοῦτο νενόμικα. Θεόδωρος ὁ τῆς Ραϊθοῦ πρεσβύτερος ἐν τῷ περὶ ἀγράπτου δευτέρῳ λόγῳ, οὗ ἡ ἀρχή, Πάντα τολμά Θεόδωρος, ὁ δογματικώτατος, ἐν τῷ περὶ ἀγράπτου λόγῳ αὐτοῦ δευτέρῳ οὕτω φησίν· Οἴδαμεν οἷα λέγειν,
ΝΟΤΙΤΙΑ.
(scribit nescio quis ex sectariis) Constantinopoli allatum in vetustissimo manuscripto exemplari ante
annum 1586 ediderat cum su: versione Latina Theodorus Beza, continereque opposita iis qui nestro
tempore hæreses Nestorii et Eutychetis renovarunt, quas auctor ille vetus, quamvis exiguo scripto,
solide refellit. Anno Christi 1599 Robertus Balforeus Scotus, Aquitanici collegii Burdigalæ gymnasiar -
cha, eumdem tractatum emisit typis Morelli, una cum Gelasii Cyziceni historia concilii Nicæni, adjuneta
etiam sua versione Latina, addiditque notas et correctiones ex manuscripto exemplari Petri Stellæ:
necnon eumdem libellum antea in linguam Latinam transtulerat Godefridus Tilmannus Carthusia Parisiensis monachus cujus versionem tom. VIII bibliothecæ sanctæ Margarinus Bignæus tanquam præfationem libris Anastasii Sinaitæ patriarchæ Antiocheni præfixit. Ex hoc libro nonnulla mutuatur Suidas
in Manete, multoque plura de Paulo Samosateno,. Apollinari, Theodoro Mopsuesteno, et aliis, Georgius
Cedrenus in Aureliano.
Eidem etiam attribuitur opusculum Ti; sis xal ojola, Qua sit natura et essentia. P. Tò µèv tñ;
οὐσίας ὄνομα, αὐτὴν τὴν κλῆσίν φημι καὶ τὴν προσηγορίαν. Necnon et aliud cui titulus: Σύντομος
ἐξήγησις καὶ διήγησις περὶ τοῦ τριμερούς τῆς ψυχῆς. Compendiosa expositio, vel enarratio de triplici
faculate anima. P. "Οτι τρία μέρη τῆς ψυχῆς λογισμός, θυμός, ἐπιθυμία. Hoc vero postremuh in
aliquibus codicibus manuscriptis vindicatur Stephano Nicomediensi, in aliis Joanni Damasceno. Possevinus existimat ad hunc Theodorum referenda esse, quae Gennadius in catalogo de Theodoro Antiocheno scribit. Sed plane Mopsuestenum cum Raitheno confundit; ut enim supra vidimus, quæ de Antiocheno tradit Gennadius, ad Mopsuestenum referuntur. Neque meliore lance Gesneriani epitomatores
hunc Theodorum a Theodoro presbytero Raitheno dividunt. Theodori presbyteri Raitheni libellus
adversus hæreses, qui unionem hypostaticam duarum in Christo naturarum oppugnarunt, primuni
Græce editus, et Latinus factus a Theodoro Beza in-4 Geneva 1576.
Scripsit præterea pleraque alia, quibus catholicum dogma confirmavit. Laudatur illius Aoyuatix;
6yo, Dogmatica oratio, et ex ca aliqua afferuntur a Joanne Vecco patriarcha Constantinopolitano in
epigraphis. Θεόδωρος ὁ τῆς Ραϊθοῦ πρεσβύτερος ἐν τῷ δογματικῷ λόγῳ αὐτοῦ, οὗ ἡ ἀρχὴ, "Ατοπον
οἶμαι καὶ καλῶς γε τοῦτο νενόμικα. Theodorus Raithenus presbyter in dogmatica sua oratione, cujus principium, etc. Ex eadem referuntur aliqua, cap. 2, 4, 5, 6 et 7. Adnotatur tamen in margine nescio a quo:
Οτι τὸ στόμα τοῦ Πατρὸς ὁ Υἱός. Ζήτει ἐν τῷ δογματικῷ λόγῳ Θεοδώρου πρεσβυτέρου τῆς Ραϊθοῦ, οὗ ἡ
ἀρχὴ, Ατοπον οἶμαι· ἴσθι δὲ ὅτι καὶ ὁ τὴν παροῦσαν χρῆσιν περιέχων λόγος, ἔν τισι βιβλίοις τοῦ ἁγίου
"Avastaslov nyérpanta. Os patris esse Filium, quærito in oratione dogmatica Theodori presbyteri Raitheni, cujus est principium: "Atonov vijai. Verumtamen scito, præsens hoc dictum continentem orationem,
in aliquibus codicibus sancto Anastasio ascribi.
Eidem quoque asseritur opas Περὶ τῶν καθ' ἡμᾶς ὀρθῶν τῆς ἀληθείας δογμάτων. De rectis veritatis
secundum nos dogmatibus. Joannes Veccus in epigraphis cap. 1.: Ozóòwpng 6 ñ; PaïОoù пpesбÛTE PO;
περὶ τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ὀρθῶν τῆς ἀληθείας δογμάτων θεολογών, φησί· Τοῦ δὲ σώματος, καὶ τὰ ἑξῆς. Then
dorus Ruithenus presbyter de rectis veritatis dogmatibus edisserens secundum nos, ait: Corporis vero, etc.
Hoc quoque in dubium vertitur an Theodori sit: namque annotatur in margine: "Ev to 8:6hlois &
Emypaph thy 'Avastáciov Exet· In quibusdam libris inscriptio Anastasio tribuit. Adverte tamen, lector,
tum hoc de dogmatibus, tum superius, orationem nempe dogmaticam, unum idemque opus fuisse,
neque diversum ab eo, quod a Balforeo Græce et Latine editum est, quod ex principio operis colligo. Et
Vecrus ipse in epigraphis, cap. 7 ex tractatu De Incarnatione sententiam affert. Oɛbòwpo; ó tñ; 'Païboù
πρεσβύτερος ἐν οἷς γράφει προπαρασκευήν τε καὶ γυμνασίαν τῷ βουλομένῳ μαθεῖν τίς ὁ τρόπος τῆς θείας
ἐνανθρωπήσεως, οὗ ἡ ἀρχή, Ατοπον εἶμαι καὶ καλῶς γε τοῦτο νενόμικα. Theodorus faithtenus presbyter
scribens præparationem et exercitationem, cupienti addiscere modum incarnationis, cujus principium: "Atonov olpat. Et verba ex hoc opere adducta eadem sunt quæ supra adduxerat ex oratione illius dogmatica.
Ilinc primum infero, edita a Balforeo, a nonnullis Anastasio quoque tribui; secundum, tractatum illum
de dogmatibus et orationem ipsam dogmaticam unum opus fuisse; tertium, tractatum illum multas
partes in se habuisse, et ex iis unam tantum promulgasse Balforeum.
Laudatur item ejusdem oratio secunda De 'indescripto, Пepi àɣpántov. Veccus in epigraphis, cap. 7:
Θεόδωρος ὁ τῆς Ραϊθοῦ πρεσβύτερος ἐν τῷ περὶ ἀγράπτου δευτέρῳ λόγῳ, οὗ ἡ ἀρχή, Πάντα τολμά
rawora dolia. Theodorus Raithenus presbyter in secunda oratione De indescripto cujus principium,
Nihil non audet dolosa lingua. Et lib. 1 ad Sugdææ Theodorum episcopum 'O τñs 'Païboù moestÛTEÇOÇ
Θεόδωρος, ὁ δογματικώτατος, ἐν τῷ περὶ ἀγράπτου λόγῳ αὐτοῦ δευτέρῳ οὕτω φησίν· Οἴδαμεν οἷα λέγειν,
xal tà k¦ñs. Ruithenus presbyter Theodorus in secunda sua cratione De indescripto dicit: Scimus qualia
Inscripto hic et mox scribit Allatius; sed tamen dicendum esse potius indescripto cognoscitur, ut
puto, ex edito a nobis antirrhetico 1, 25, patriarchæ Nicephori adversus Copronymum; quo loco etiam
nominantur hæretici Agraptodocetæ.A. M.
PATROL. GR. XCI.
col. 1483–1484page 3 of 29
PG 91:1483περὶ τῆς ἁγίας Τριάδος, 620. Ρ. Μίαν εἶναι τῶν ὅλων ἀρχὴν, καὶ ἡ Παλαιὰ καὶ ἡ Καινὴ διδάσκει Γραφή ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΡΑΙΘΟΥ Προπαρασκευή τις καὶ γυμνασία, τῷ βουλομένῳ μαθεῖν τίς ὁ τρόπος τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. καὶ οἰκονομίας, καθ' δν πέπρακται, καὶ τίνα τὰ πρὸς τοὺς ταύτην μὴ ὀρθῶς νοοῦντας λεγόμενα παρὰ τῶν τῆς Ἐκκλησίας τροφίμων. Ατοπον οἶμαι, καὶ καλῶς μὲν τοῦτο νενόμικα καὶ γάρ ἐστιν ὄντως ἄτοπον, εἰ οὗτοι μὲν, οἱ ἐξ Ευτυχίας καὶ Διοσκόρου τῷ ψεύδει συνιστάμενοι, καὶ στρατευόμενοι κατὰ ἀληθείας, οὕτω καρτερώς καὶ ἀγρύπνως πολεμοῦσι τὴν μόνην καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν· ὥστε καὶ τὰ παρ' αὐτοῖς παιδία μήπω τρανωθείσης αὐτοῖς τῆς γλώσ σης. Πρὶν εἰς διδασκάλους φοιτῆσαι, καὶ τὰ πρῶτα στοιχεῖα μαθεῖν, ἀκονᾷν τε καὶ ἐμβιβάζειν, ὅπως λέγειν καὶ ἀκούειν δύναιντο ὑπὲρ τοῦ παρ' αὐτοῖς πρεσβευομένου δόγματος, ἡμᾶς δὲ οὕτω καταρχην μεῖν καὶ ἀναπεπτωκέναι, ὡς μηδὲ αὐτὸ τοῦτο σπου δάζειν εἰδέναι, τίς ἡ διαφορὰ τούτων πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ ἐκ ποίων ἀρχῶν ὁ πρὸς ἡμᾶς αὐτοῖς συνέστηκε πόλεμος, τίνες τε καὶ οἱ ἡγεμόνες αὐτῶν οὗτοι, ἀφ᾽ ὧν ἔχουσι τὴν προσωνυμίαν. Διὰ ταῦτα μὴ πάρεργον ἡγεῖσθαι ὀφείλομεν τὴν περὶ ταῦτα σχολήν, μηδὲ, ὅτι Θεοῦ χάριτι καὶ εὐμενείᾳ εἰρη νεύει τὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἐν γαλήνῃ τε καὶ ἀταραξί ἐσμὲν, πάσης αἱρέσεως ἐκποδὼν εἰς τοὺς ἑαυτῆς φωλεούς κατακεκρυμμένης, ήδη καὶ ἡμεῖς ἀοπλοί τινες ὦμεν ἀπειροπόλεμοι μήπως καὶ ἄρνω έν στάντος πολέμου, γυμνοὶ καὶ ἀπαράσκευοι εὑρεθέ τες ὑπὸ τῆς δυσσεβείας ἀναιρεθῶμεν. Εως ἐξ οὐκ ρίας πλεῖς, φοβήθητι τὸ ναυάγιον, φησὶν ὁ Θεολόγος Γρηγόριος καὶ ἧττον ναυαγήσεις, τῇ δειλί βοηθῷ χρώμενος. Τοίνυν κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ κορυ
THEODORI RAITHUENSIS
digere, etc. Neque alterius esse puto, quæ περὶ τῆς ἁγίας Τριάδος, de sancta Trinitate, leguntur in cod.
Vat. 620. Ρ. Μίαν εἶναι τῶν ὅλων ἀρχὴν, καὶ ἡ Παλαιὰ καὶ ἡ Καινὴ διδάσκει Γραφή
Non in codice Vat. tantummodo 620, f. 185, sed etiam in Ottob. 414, f. 132, occurrit hic tracte:
sub Theodori nomine. Sed verius in Vat. 2026, f. 185 gerit Theodoreti nomen, ex cujus reapse libro v
Haret. fab. excerptum esse, adeoque nihil novi continere, ego legers comperi. A. M.
ΘΕΟΔΩΡΟΥ
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΤΗΣ ΡΑΙΘΟΥ
Προπαρασκευή τις καὶ γυμνασία, τῷ βουλομένῳ μαθεῖν τίς ὁ τρόπος τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως.
καὶ οἰκονομίας, καθ' δν πέπρακται, καὶ τίνα τὰ πρὸς τοὺς ταύτην μὴ ὀρθῶς
νοοῦντας λεγόμενα παρὰ τῶν τῆς Ἐκκλησίας τροφίμων.
THEODORI
PRESBYTERI RHAITHUENSIS
Præparatio quædam et exercitatio in ejus gratiam qui discere cupit, quomodo facta sit
incarnatio divina, et quæ ab Ecclesiæ alumnis contra eos
qui non recte de ea senserunt, dicta sunt.
Interprete Francisco Turriano S. J.
(GALLAND. Vet. Patrum Biblioth. t. XIII, p. 21).
Absurdum arbitror, et recte quidem. me arbitrari judico: est enim revera absurdum, si
ii quidem qui ad tuendum mendacium Eutychetis et Dioscori conspirarunt, et contra veritatem
militant, ita fortiter et vigilanter solam Ecclesiam
Dei catholicam et apostolicam oppugnant, ut
pueros suos, cum nondum expeditam habent linguam, antequam eant ad magistros et prima eletuenta didicerint, exacuere et instruere curent,
ut dicere et audire possint pro defensione dogmatis quod ipsi profitentur: nos vero ita desides
sumus et languentes, ut nec hoc ipsum studeamus
scire, quæ istorum sit contra Ecclesiam controversia; et ex quibus initiis ipsorum adversus nos
exstitit bellum; et qui sint corum duces, a quibus
cognominantur. Idcirco non est arbitrandum otiosum esse ponere in his studium, neque, quia Dei
gratia et benevolentia, in pace sunt res ecclesiasticæ, et tranquillitate ac quiete fruimur, omni
baresi de medio sublata et in suas latebras relegata, continuo nos inermes erimus et militiæ rudes; ne bello derepente illato, si nudi et imparati
reperiamur, ab impietate occidamur. Dum secundis ventis navigas, metue, inquit Gregorius Theologus, naufragium, et minus naufragium facies,
adjutore usus metu Quare ut princeps apostom
Scrum Petrus præcipit, simus semper parati ad
Greg. Naz, Orat. Ivi De amore paupertatis.
Ατοπον οἶμαι, καὶ καλῶς μὲν τοῦτο νενόμικα·
καὶ γάρ ἐστιν ὄντως ἄτοπον, εἰ οὗτοι μὲν, οἱ ἐξ
Ευτυχίας καὶ Διοσκόρου τῷ ψεύδει συνιστάμενοι,
καὶ στρατευόμενοι κατὰ ἀληθείας, οὕτω καρτερώς
καὶ ἀγρύπνως πολεμοῦσι τὴν μόνην καθολικὴν καὶ
ἀποστολικὴν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν· ὥστε καὶ τὰ παρ'
αὐτοῖς παιδία μήπω τρανωθείσης αὐτοῖς τῆς γλώσ
σης. Πρὶν εἰς διδασκάλους φοιτῆσαι, καὶ τὰ πρῶτα
στοιχεῖα μαθεῖν, ἀκονᾷν τε καὶ ἐμβιβάζειν, ὅπως
λέγειν καὶ ἀκούειν δύναιντο ὑπὲρ τοῦ παρ' αὐτοῖς
πρεσβευομένου δόγματος, ἡμᾶς δὲ οὕτω καταρχην
μεῖν καὶ ἀναπεπτωκέναι, ὡς μηδὲ αὐτὸ τοῦτο σπου
δάζειν εἰδέναι, τίς ἡ διαφορὰ τούτων πρὸς τὴν
Ἐκκλησίαν, καὶ ἐκ ποίων ἀρχῶν ὁ πρὸς ἡμᾶς αὐτοῖς
συνέστηκε πόλεμος, τίνες τε καὶ οἱ ἡγεμόνες αὐτῶν
οὗτοι, ἀφ᾽ ὧν ἔχουσι τὴν προσωνυμίαν. Διὰ ταῦτα
μὴ πάρεργον ἡγεῖσθαι ὀφείλομεν τὴν περὶ ταῦτα
σχολήν, μηδὲ, ὅτι Θεοῦ χάριτι καὶ εὐμενείᾳ εἰρη
νεύει τὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἐν γαλήνῃ τε καὶ ἀταραξί
ἐσμὲν, πάσης αἱρέσεως ἐκποδὼν εἰς τοὺς ἑαυτῆς
φωλεούς κατακεκρυμμένης, ήδη καὶ ἡμεῖς ἀοπλοί
τινες ὦμεν ἀπειροπόλεμοι μήπως καὶ ἄρνω έν
στάντος πολέμου, γυμνοὶ καὶ ἀπαράσκευοι εὑρεθέ
τες ὑπὸ τῆς δυσσεβείας ἀναιρεθῶμεν. Εως ἐξ οὐκ
ρίας πλεῖς, φοβήθητι τὸ ναυάγιον, φησὶν ὁ Θεολόγος
Γρηγόριος καὶ ἧττον ναυαγήσεις, τῇ δειλί
βοηθῷ χρώμενος. Τοίνυν κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ κορυ
On the IncarnationDe Incarnatione
col. 1485–1486page 4 of 29
PG 91:1485φαίου τῶν ἀποστόλων, Έτοιμοι γενώμεθα πρὸς ἀπο λογίαν ἀεὶ, παντὶ τῷ αἰτοῦντι ἡμᾶς λόγον περί τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος, μετὰ πραύτητος καὶ φόβου, συνείδησιν ἔχοντες ἀγαθὴν ἵνα ἐν τῶν ὁποτέρων πάντως ἡμῖν ὑπάρξῃ διὰ τῆς τοιαύτης ἀξιεπαίνου σπουδῆς, ἢ τὸ σώζειν τοὺς ἀποδιορίζοντας εαυτούς, καὶ ἐκ τῆς πονηρᾶς διακρίσεως ταύτης αὐτοὺς ἐξαρ πάζειν, καθὰ παραινεῖ ὁ κατ᾽ ἐπίκλην ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου· ἢ εἰ μὴ τοῦτο, κἂν ἀποῤῥάπτειν αὐτῶν στόμα τοῖς δικαίοις ἐλέγχοις, ὡς μηδὲ καιρὸν ἔχειν αὐτοὺς ἀθυρογλωττεῖν κατὰ τῆς ἀληθείας. Ο δὲ τούτων τιμιώτερόν τε καὶ μείζον, ἵνα ἡμεῖς αὐτοὶ γινώσκωμεν καὶ πεπληροφορήμεθα ἐφ᾽ οἷς πίστει ἑστήκαμεν καὶ καυχώμεθα, παρρησιαζόμενοί τε καὶ ελευθεροστομοῦντες τῇ αὐτῆς ὁμολογία, οὗ χάριν τοὺς ταύτῃ ἀντικειμένους ἀποστρεφόμεθα. στοχάζομαι δὲ ὅτι καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ἀνταποδόσεως, μείζων ὁ μισθὸς ἔσται καὶ ἡ ἀποδοχὴ πλείων τοῖς μετὰ γνώσεως ἐμμελοῦς, ἀραρότως καὶ ἑδρα σμένως ἐχομένοις τῆς εὐσεβείας, τῶν ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχεν ἐκ πατροπαραδότου συνηθείας ἐν τῇ αὐτῇ πίστει γνωριζομένων. Οἱ μὲν γὰρ κατὰ συμβεβηκός. μόνον, οἱ δὲ καὶ ἀπὸ διανοίας καὶ γνώμης πιστοί γε γονότες εὑρίσκονται· ὡς, εἴπερ ἔτυχεν ἐκείνους τοὺς ῥᾳθύμους καὶ οὐκ ἐξεταστικοὺς ὑπὸ αἱρετικῶν γονέων ὑπάρξαι, οὐδ' ἂν ἐφρόντισαν τὴν πατρώαν δυσσέβειαν ἀποδύσασθαι οὕτω κατάγνωστον ἡ ἀμαθία, καὶ τὸ μὴ θέλειν διδάσκεσθαι· διὰ τοῦτο καὶ εἴρηται· Σοφίαν καὶ παιδείαν ὁ ἐξουθενῶν, τι ταλαίπωρος· ὁ δὲ ἀγαπῶν παιδείαν, εὑρήσεις γνώσιν μετὰ δικαιοσύνης. Ἵνα δὲ εύληπτα γι νηται παντὶ τῷ ἐντυγχάνοντι τῷ προκειμένῳ πονήματι τὰ πρὸς τοὺς δι' ἐναντίας λεγόμενα, μικρά τινα πρὸς εἰσαγωγὴν συντάξαι ἀναγκαῖον ἐνόμισα, ἧς καὶ ἀρχόμενος, οὕτω φημί Δόξα Μάνεντος. Μάνης ὁ τοῦ ἀντιθέτου σκότους ἐφευρετής, μᾶλο λον δὲ τῆς ἐξουσίας τοῦ σκότους ἀνάπλασμα, φαν τασία ψιλῇ καὶ σχήματι διακένῳ σώματος ἀνθρωπίνου, πεφανερώσθαι τὸν Κύριον εφαντάσθη ὡς ἀλη θῶς καὶ ὠνείρωξεν, ὥστε, φησί, καὶ πάσχειν του κεῖν αὐτὸν καὶ πράττειν, ἅπερ ἕδρα καὶ πέπονθε καθ' ἡμᾶς, μηδὲν δὲ τούτων πράγματι καὶ ἀληθείᾳ ὑπάρξαι, ἀλλὰ δοκήσει μόνον καὶ ἀπάτῃ ἀποβουκολεῖν τοὺς ἀνθρώπους, οἷς καὶ συνανεστράφθαι νενόμισται. Διὰ τοῦτο καὶ δύο φύσεις παραιτεῖται λέγειν ἐπὶ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μίαν τὴν τῆς θεότητος, ὡς ἅτε τοῦ πεφενακισμένου [ἐκείνου σχήματος, μὴ ἀξιουμέ-. νου] παρ' αὐτοῦ ἀνθρωπίνη φύσις κατονομάζεσθαι. Δόξα Παύλου Σαμοσατέως. Παῦλος δέ τις τούτῳ τῷ Μάνεντι σύγχρονος γε γονώς, Σαμοσατεὺς μὲν τὸ γένος, Αντιοχείας δὲ τῆς Συρίας πρόεδρος, ψελὸν ἄνθρωπον εἶναι τὸν Κύ ριον ἐδυσφήμησεν· ὥσπερ δὲ εἰς ἕκαστον τῶν προ φητῶν, οὕτω καὶ ἐν αὐτῷ γενέσθαι τοῦ Θεοῦ Λόγου τὴν οἴκησιν· ἔνθεν καὶ δύο φύσεις διῃρημένως ἐχούσ σας καὶ ἀκοινωνήτους πρὸς ἑαυτὰς εἶναι παντάπασιν ἐν τῷ Χριστῷ, ἄλλου ὄντος αὐτοῦ τοῦ Χρι Η
φαίου τῶν ἀποστόλων, Έτοιμοι γενώμεθα πρὸς ἀπο- satisfactionem omni poscenti nos rationem de ea quae
λογίαν ἀεὶ, παντὶ τῷ αἰτοῦντι ἡμᾶς λόγον περί
τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος, μετὰ πραύτητος καὶ φόβου,
συνείδησιν ἔχοντες ἀγαθὴν ἵνα ἐν τῶν ὁποτέρων
πάντως ἡμῖν ὑπάρξῃ διὰ τῆς τοιαύτης ἀξιεπαίνου
σπουδῆς, ἢ τὸ σώζειν τοὺς ἀποδιορίζοντας εαυτούς,
καὶ ἐκ τῆς πονηρᾶς διακρίσεως ταύτης αὐτοὺς ἐξαρπάζειν, καθὰ παραινεῖ ὁ κατ᾽ ἐπίκλην ἀδελφὸς τοῦ
Κυρίου· ἢ εἰ μὴ τοῦτο, κἂν ἀποῤῥάπτειν αὐτῶν
στόμα τοῖς δικαίοις ἐλέγχοις, ὡς μηδὲ καιρὸν ἔχειν
αὐτοὺς ἀθυρογλωττεῖν κατὰ τῆς ἀληθείας. Ο δὲ
τούτων τιμιώτερόν τε καὶ μείζον, ἵνα ἡμεῖς αὐτοὶ
γινώσκωμεν καὶ πεπληροφορήμεθα ἐφ᾽ οἷς πίστει
ἑστήκαμεν καὶ καυχώμεθα, παρρησιαζόμενοί τε καὶ
ελευθεροστομοῦντες τῇ αὐτῆς ὁμολογία, οὗ χάριν
τοὺς ταύτῃ ἀντικειμένους ἀποστρεφόμεθα. Στοχά
ζομαι δὲ ὅτι καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ἀνταποδό
σεως, μείζων ὁ μισθὸς ἔσται καὶ ἡ ἀποδοχὴ πλείων
τοῖς μετὰ γνώσεως ἐμμελοῦς, ἀραρότως καὶ ἑδρα-
- σμένως ἐχομένοις τῆς εὐσεβείας, τῶν ἁπλῶς καὶ ὡς
ἔτυχεν ἐκ πατροπαραδότου συνηθείας ἐν τῇ αὐτῇ
πίστει γνωριζομένων. Οἱ μὲν γὰρ κατὰ συμβεβηκός.
μόνον, οἱ δὲ καὶ ἀπὸ διανοίας καὶ γνώμης πιστοί γεγονότες εὑρίσκονται· ὡς, εἴπερ ἔτυχεν ἐκείνους
τοὺς ῥᾳθύμους καὶ οὐκ ἐξεταστικοὺς ὑπὸ αἱρετικῶν
γονέων ὑπάρξαι, οὐδ' ἂν ἐφρόντισαν τὴν πατρώαν
δυσσέβειαν ἀποδύσασθαι οὕτω κατάγνωστον ἡ
ἀμαθία, καὶ τὸ μὴ θέλειν διδάσκεσθαι· διὰ τοῦτο
καὶ εἴρηται· Σοφίαν καὶ παιδείαν ὁ ἐξουθενῶν,
in nobis.est spe, cum modestia et timore, conscientiam
habentes bonam 8: ut hoc laudabili studio alterum
duorum omnino assequamur, ut vel eos salvos reddamus qui semetipsos segregant et‘a mala segregatione cos, tanquam ex igne ereptos rapiamus, ut ille
qui frater Domini vocatur, admonet: aut si nou
hoc, os eorum saltem justis argumentis obstruamus,
ut non habeant tempus laxandi os contra Ecclesiam; et quod melius ac praestantius est, uti nos
ipsi cognoscamus et certo sciamus, in qua fide
stemus, et gloriemur eam confitentes. Ex quo fiat,
ut eos qui contradicunt, declinemus. Conjecturam
vero facio, cum aderit tempus remunerationis,
copiosius esse remunerandos eos, qui scienter,
firme ac constanter pietatem in Deum coluerunt,
quam qui simpliciter, et propter morem a majoribus suis traditnm in eadem fide sunt. llli enim
fideles numerantur, quia casu solum fideles esse
cognoscuntur; hivero, cum intelligentia et judicio ut jam si ita evenisset, ut illi desides, et qui
nihil inquirunt, ex hæreticis parentibus nati essent,
nihil curassent paternam impietatcın exuere; usque adeo et vituperabile est ignorare, et nolle
discere, idcirco dicit Scriptura: Qui sapicntiam
et disciplinam spernit, miser; qui vero amat disciplinam, inveniet cognitionem cum justitia i. τι
autem facilia fiant lectori hujus libri ea quæ contra
adversarios dicuntur, visum est necessarium pauca
ταλαίπωρος· ὁ δὲ ἀγαπῶν παιδείαν, εὑρήσεις quædam ad aperiendum aditum scribere, inde
γνώσιν μετὰ δικαιοσύνης. Ἵνα δὲ εύληπτα γι principio sumpto:
νηται παντὶ τῷ ἐντυγχάνοντι τῷ προκειμένῳ πονήματι τὰ πρὸς τοὺς δι' ἐναντίας λεγόμενα, μικρά τινα
πρὸς εἰσαγωγὴν συντάξαι ἀναγκαῖον ἐνόμισα, ἧς καὶ ἀρχόμενος, οὕτω φημί·
Δόξα Μάνεντος.
Μάνης ὁ τοῦ ἀντιθέτου σκότους ἐφευρετής, μᾶλο
λον δὲ τῆς ἐξουσίας τοῦ σκότους ἀνάπλασμα, φαν
τασία ψιλῇ καὶ σχήματι διακένῳ σώματος ἀνθρωπί
νου, πεφανερώσθαι τὸν Κύριον εφαντάσθη ὡς ἀλη
θῶς καὶ ὠνείρωξεν, ὥστε, φησί, καὶ πάσχειν του
κεῖν αὐτὸν καὶ πράττειν, ἅπερ ἕδρα καὶ πέπονθε
καθ' ἡμᾶς, μηδὲν δὲ τούτων πράγματι καὶ ἀληθείᾳ
ὑπάρξαι, ἀλλὰ δοκήσει μόνον καὶ ἀπάτῃ ἀποβουκολεῖν
τοὺς ἀνθρώπους, οἷς καὶ συνανεστράφθαι νενόμι
σται. Διὰ τοῦτο καὶ δύο φύσεις παραιτεῖται λέγειν ἐπὶ
τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μίαν τὴν τῆς θεότητος, ὡς ἅτε
τοῦ πεφενακισμένου [ἐκείνου σχήματος, μὴ ἀξιουμέ-.
νου] παρ' αὐτοῦ ἀνθρωπίνη φύσις κατονομάζεσθαι.
Δόξα Παύλου Σαμοσατέως.
Παῦλος δέ τις τούτῳ τῷ Μάνεντι σύγχρονος γεγονώς, Σαμοσατεὺς μὲν τὸ γένος, Αντιοχείας δὲ
τῆς Συρίας πρόεδρος, ψελὸν ἄνθρωπον εἶναι τὸν Κύ
ριον ἐδυσφήμησεν· ὥσπερ δὲ εἰς ἕκαστον τῶν προφητῶν, οὕτω καὶ ἐν αὐτῷ γενέσθαι τοῦ Θεοῦ Λόγου
τὴν οἴκησιν· ἔνθεν καὶ δύο φύσεις διῃρημένως ἐχούσ
σας καὶ ἀκοινωνήτους πρὸς ἑαυτὰς εἶναι παντάπασιν ἐν τῷ Χριστῷ, ἄλλου ὄντος αὐτοῦ τοῦ Χρι61 Petr. 111, 15, 16. Η Jud. 19.: Sap. m, 11.
Opinio Manichæi.
Manichæus inventor tenebrarum contrariarum,
imo a potestate tenebrarum instructus, finxit ant
somniavit, apparuisse Dominum phantastice solum
et inani ſigura corporis humani; ita ut videretur,
inquit, pati, et agere quæ agebat, et passus esse,
sicut nos; nihil tamen reipsa et veritate exstitisse,
sed visum esse tantum, et sic falsa specie illysisse
hominibus, cum quibus versari putabatur. Idcirco
non vult dicere in Domine duas natpras, sed unam,
scilicet divinitatis; quia figura illà ad fallendum simulata, indigna videretur nomine naturæ humanæ.
Opinio Pauli Samosatensis.
Paulus quidam, qui fuit ætate Manichæi, genere
Samosatensis, episcopus autem Antiochiæ in Syria,
blaspheme prædicavit esse Dominum hominem
tantum, et habitasse Verbum in eo sicut in quolibet
ex numero prophetarum: unde aiebat duas naturas esse in Christo divisas, vel sine ulla penitus
inter se communione; tanquam alius esset Christus, et alius qui in ipso habitabat Deus Verbum.
col. 1487–1488page 5 of 29
PG 91:14874 στοῦ, καὶ ἄλλου τοῦ ἐν αὐτῷ κατοικοῦντας Θεοῦ Λόγου. Αὗται μὲν οὖν αἱ πρῶται φυαὶ τοῦ τὴν μίαν φύσιν, καὶ τὰς δύο κακῶς καὶ δυσφήμως λέγεσθαι ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ· τὸ μὲν ἐπ' ἀναιρέσει τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ δὲ τῆς θεότητος. Δόξα Απολιναρίου. Χρόνου δὲ οὐ μικροῦ προϊόντος Απολινάριός τις πρόεδρος γενόμενος Λαοδικείας τῆς Συρίας, τῆς παράλου, ἑτέρας ματαιοφροσύνης ἡγήσατο. Τῶν γάρ Αρειανών παντάπασιν ἄψυχον λεγόντων τὴν τοῦ Κυρίου σάρκα, αὐτὸς ὁ Ἀπολινάριος ἔφη, ὅτι σάρκα μὲν ἐψυχωμένην ψυχῇ ζωτικῇ ἀνέλαβεν ὁ Κύριος, νοῦν δὲ τὸν ἡμέτερον οὐ προσήκατο· μηδὲ γὰρ δετ θῆναι νοὸς ἀνθρωπίνου ἐκείνην τὴν σάρκα, ἡγεμονευομένην ὑπὸ τοῦ αὐτὴν ἐνδεδυκότος Θεοῦ Λόγου ἀλλὰ μηδὲ χωρεῖν αὐτὴν ἄλλην νοερὰν δύναμιν παρὰ τὴν θείαν· μηδὲ γὰρ αὐτὸν τὸν ἀνθρώπινον νοῦν ὑποστῆναι δύνασθαι τὴν μετὰ τοῦ κρείττονος καὶ Δεσπότου ἐνοίκησιν. Ταῦτα ὑποθέμενος διατείνεται μίαν εἶναι φύσιν τοῦ Λόγου, καὶ τῆς σαρκὸς, ὡς ἄτι τῆς σαρκὸς ἀτελοῦς οὔσης εἰς τὸ εἶναι ἄνθρωπον ὅλον, καὶ διὰ τοῦτο μηδὲ ἀξίαν, φύσιν προσ:0 ρεύεσθαι. Δόξα Θεοδώρου Μοψουεστίας. Μετὰ τοῦτον δὲ τὸν ᾿Απολινάριον, εὐθέως ανα φαίνεται τις· Θεόδωρος τῆς Μοψουεστίας οὕτω λεγο μένης ἐν τῇ γῇ τῶν Κιλίκων τὴν ἡγεμονίαν λαχών ὃς ἐκ διαμέτρου τῷ ᾿Απολιναρίῳ φερόμενος, ὕβρεις οὐ τὰς τυχούσας τολμηρᾷ ψυχῇ καὶ ἀφόβῳ καρά καταχέει τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ· ἄνθρωπον ἕνα τῶν καθ᾿ ἡμᾶς κοινὸν ἀποκαλῶν, καὶ ἐκ προκοπῆς λαβό τα τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, Θεὸν ὀνομάζεσθαι· καὶ ἐκ τοῦ ἐν τῷ Ἰορδάνῃ βαπτίσματος ἀξιωθῆναι ἐν πρώ τοις τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος δωρεᾶς, εἰς ὄνομα Πατέρος καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος βαπτισθέντα Τὸν δὲ Θεὸν Λόγον διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν αὐτοῦ ἀρετὴν κατ' εὐδοκίαν ἐν αὐτῷ κατοικήσαντα, μετα δοῦναι αὐτῷ τῆς θεϊκῆς ἀξίας καὶ προσκυνήσεως εἰς ὕστερον μετὰ τὴν τελείωσιν· ταῦτά τε καὶ έτέρα πολλὰ δυσφημήσας τοιαῦτα, δύο φύσεις ἰδιοπεριορίστους φησὶν εἰδέναι ἐπὶ Χριστοῦ, σχέσει τινὶ καὶ μόνον ἀλλήλαις ᾠχειωμένας. Δευτέρα καὶ αὕτη πλα νη τοῦ μίαν φύσιν καὶ δύο φύσεις Ιδιοπεριορίστους. Ο μὴ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον ὁμολογεῖσθαι ἐν τῷ Χρι στῷ. Δόξα Νεστορίου. Μετὰ τούτους δὲ γίνεται τις Νεστόριος ονόματι, ὃς ὡρμᾶτο μὲν ἀπὸ Γερμανικείας τῆς ἐν Συρία κληροῦται δὲ ἐν ᾿Αντιοχίᾳ τῇ παρὰ Ορόντην ποτα μὲν, Κωνσταντινουπόλεως δὲ τὸν θρόνον λαμβάνει Οὗτος πάλιν τῇ φωνῇ τῶν δύο φύσεων τῶν ἐν Χρι στῷ, κακοφυῶς ἀποκέχρηται ὁμοίως Παύλῳ καὶ Θεοδώρῳ τοῖς ἑαυτοῦ προγόνοις. Οὐ γὰρ ἵνα τὴν ἀλη θότητα τῆς κατὰ Χριστὸν θεότητός τε καὶ ἀνθρω ΝΟΤ.Ε. Απολλινάριος, Ι, Ιδιοπεριορίστους,
THEODORI RIAITUENSIS
Il: primæ origines unam, et duas naturas in Sal- 4 στοῦ, καὶ ἄλλου τοῦ ἐν αὐτῷ κατοικοῦντας Θεοῦ
vatore Christo prave et blaspheme profitendi. Illa
humanitatem tollebat, hæc divinitatem.
Opinio Apollinarii.
Non exiguo post tempore præsul Laodicea Syriæ
maritimæ Apollinarius alterius insaniæ fuit
auctor. Cum enim Ariani carnem Christi omnino
inanimatam esse dicerent, aiebat Apollinarius assumpsisse quidem Dominum carnem animatam,
mentem vero nostram non assumpsisse: nec enim
carnem illam mente humana indiguisse, quod illam
Deus Verbum qui eam induerat, gubernaret; neque capere eam aliam vim intelligentem præter divinam: non enim ipsam humanam mentem posse
sustinere, ut cum potentiore et Domino habitaret.
His positis, affirmat unain naturam esse Verbi et
carnis, quippe cum caro imperfecta sit ut sit tolus
homo, et ob hanc causam, indigna quæ vocetur
natura.
Opinio Theodori Mopsuestiæ.
Post hunc Apollinarium statim exstitit Theodorus quidam Mopsuestiæ civitatis sic nominatæ in
Cilicia episcopus, qui ex toto contradicens Apollinario, contumelias non leves audaci animo et
corde imperterrito Christo infert, dum eum unum
hominem e nostro numero et vulgo hominum vo
cat, qui per progressum accepta Dei gratia, nominatus fuerit Deus, et ex baptismo in Jordane, baptizatus in nomine Patris, et Filii, et Spiritus
sancti, etc., habitus sit dignus inter primos dono
Spiritus sancti. Deum autem Verbum propter excelJentem virtutem ejus, in eo habitantem, pro bona sua voluntate communicare cum eodem postea
ad consummationem, divinam dignitatem et adorationem. ec et alia ejusmodi blaspheme commentus duas naturas sigillatim signatas dicit se in
Christo agnoscere, solum habitudine inter se collatas. Hæc est secunda hæresis, quæ post Paulum
Samosatensem unam naturain, et duas naturas șigillatim signalas prave in Christo contitetur.
Opinio Nestorii.
Post hos fuit quidam nomine Nestorius oriundus
ex Germanicia in Syria. Factus est clericus Antiochiæ, quæ sita est juxta Orontem fluvium, et Ecclesiæ
Constantinopolitanæ præfuit. Hic rursus voce duarum naturarum in Christo prave abusus est, sicut
majores ejus Paulus et Theodorus: non enim numcrum duarum naturarum affirmat, ut veritatem divinitatis et humanitatis in Christo sine mutatione
Λόγου. Αὗται μὲν οὖν αἱ πρῶται φυαὶ τοῦ τὴν μίαν
φύσιν, καὶ τὰς δύο κακῶς καὶ δυσφήμως λέγεσθαι
ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ· τὸ μὲν ἐπ' ἀναιρέσει
τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ δὲ τῆς θεότητος.
Δόξα Απολιναρίου.
Χρόνου δὲ οὐ μικροῦ προϊόντος Απολινάριός τις
πρόεδρος γενόμενος Λαοδικείας τῆς Συρίας, τῆς
παράλου, ἑτέρας ματαιοφροσύνης ἡγήσατο. Τῶν γάρ
Αρειανών παντάπασιν ἄψυχον λεγόντων τὴν τοῦ
Κυρίου σάρκα, αὐτὸς ὁ Ἀπολινάριος ἔφη, ὅτι σάρκα
μὲν ἐψυχωμένην ψυχῇ ζωτικῇ ἀνέλαβεν ὁ Κύριος,
νοῦν δὲ τὸν ἡμέτερον οὐ προσήκατο· μηδὲ γὰρ δετθῆναι νοὸς ἀνθρωπίνου ἐκείνην τὴν σάρκα, ἡγεμο
νευομένην ὑπὸ τοῦ αὐτὴν ἐνδεδυκότος Θεοῦ Λόγου
ἀλλὰ μηδὲ χωρεῖν αὐτὴν ἄλλην νοερὰν δύναμιν παρὰ
τὴν θείαν· μηδὲ γὰρ αὐτὸν τὸν ἀνθρώπινον νοῦν
ὑποστῆναι δύνασθαι τὴν μετὰ τοῦ κρείττονος καὶ
Δεσπότου ἐνοίκησιν. Ταῦτα ὑποθέμενος διατείνεται
μίαν εἶναι φύσιν τοῦ Λόγου, καὶ τῆς σαρκὸς, ὡς ἄτι
τῆς σαρκὸς ἀτελοῦς οὔσης εἰς τὸ εἶναι ἄνθρωπον
ὅλον, καὶ διὰ τοῦτο μηδὲ ἀξίαν, φύσιν προσ2:0
ρεύεσθαι.
Δόξα Θεοδώρου Μοψουεστίας.
Μετὰ τοῦτον δὲ τὸν ᾿Απολινάριον, εὐθέως ανα
φαίνεται τις· Θεόδωρος τῆς Μοψουεστίας οὕτω λεγο
μένης ἐν τῇ γῇ τῶν Κιλίκων τὴν ἡγεμονίαν λαχών·
ὃς ἐκ διαμέτρου τῷ ᾿Απολιναρίῳ φερόμενος, ὕβρεις
οὐ τὰς τυχούσας τολμηρᾷ ψυχῇ καὶ ἀφόβῳ καρά
καταχέει τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ· ἄνθρωπον ἕνα τῶν
καθ᾿ ἡμᾶς κοινὸν ἀποκαλῶν, καὶ ἐκ προκοπῆς λαβό
τα τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, Θεὸν ὀνομάζεσθαι· καὶ ἐκ
τοῦ ἐν τῷ Ἰορδάνῃ βαπτίσματος ἀξιωθῆναι ἐν πρώ
τοις τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος δωρεᾶς, εἰς ὄνομα
Πατέρος καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος βαπτισθέντα
Τὸν δὲ Θεὸν Λόγον διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν αὐτοῦ
ἀρετὴν κατ' εὐδοκίαν ἐν αὐτῷ κατοικήσαντα, μετα
δοῦναι αὐτῷ τῆς θεϊκῆς ἀξίας καὶ προσκυνήσεως εἰς
ὕστερον μετὰ τὴν τελείωσιν· ταῦτά τε καὶ έτέρα
πολλὰ δυσφημήσας τοιαῦτα, δύο φύσεις ιδιοπεριορί
στους φησὶν εἰδέναι ἐπὶ Χριστοῦ, σχέσει τινὶ καὶ
μόνον ἀλλήλαις ᾠχειωμένας. Δευτέρα καὶ αὕτη πλα
νη τοῦ μίαν φύσιν καὶ δύο φύσεις Ιδιοπεριορίστους.
Ο μὴ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον ὁμολογεῖσθαι ἐν τῷ Χρι
στῷ.
Δόξα Νεστορίου.
Μετὰ τούτους δὲ γίνεται τις Νεστόριος ονόματι,
ὃς ὡρμᾶτο μὲν ἀπὸ Γερμανικείας τῆς ἐν Συρία
κληροῦται δὲ ἐν ᾿Αντιοχίᾳ τῇ παρὰ Ορόντην ποτα
μὲν, Κωνσταντινουπόλεως δὲ τὸν θρόνον λαμβάνει
Οὗτος πάλιν τῇ φωνῇ τῶν δύο φύσεων τῶν ἐν Χρι
στῷ, κακοφυῶς ἀποκέχρηται ὁμοίως Παύλῳ καὶ
Θεοδώρῳ τοῖς ἑαυτοῦ προγόνοις. Οὐ γὰρ ἵνα τὴν ἀλη
θότητα τῆς κατὰ Χριστὸν θεότητός τε καὶ ἀνθρω
Ilæc et quæ sequuntur descripsit Suidas v.
Απολλινάριος, ut advertit Kusterus ad Suidæ Lesiron, tom. Ι, pag. 280
Ιδιοπεριορίστους, verte suis quamque finibus
terminatum, hoc est, non hypostatice unitas
col. 1489–1490page 6 of 29
PG 91:1489πότητος, καὶ τὴν τούτων ἀτρεψίαν καὶ ἐπιμονὴν καὶ ἀσυγχυσίαν σημάνῃ, τὴν ἀριθμὸν τῶν δύο καταρρά ζει φύσεων, ἀλλ᾽ ἵνα δύο πρόσωπα δι' αὐτοῦ τοῦ δύο ἀριθμοῦ δολερῶς ὑπαινίξηται, τὴν τῶν φύσεων κλῆ σιν ἀντὶ τῶν προσώπων λαμβάνων κακούργως, ὡς ἀληθῶς καὶ κακοήθως, πεπαρρησιασμένη προσωνυμία τῶν φύσεων τὸ ἀπηγορευμένον τῶν προσώπων εἰσάγων, ὥστε ἄλλον εἶναι παρ' αὐτῷ τὸν Χριστὸν, καὶ ἄλλον τὸν Θεὸν Λόγον, κατὰ τὴν πατρώαν αὐτοῦ πλάνην· υἱὸς γὰρ ἦν τοῦ Κίλικος, τοῦ δὲ Σαμοσατέως ἀπόγονος. Καὶ διὰ τοῦτο πρὸς τὴν σεμνὴν Παρθένον άσπονδον ήρατο πόλεμον, μη δυσωπηθείς τὴν θεομήτορα καὶ ἁγνὴν Μαρίαν, ὡς Δεσπότου Μη τέρα· ἀλλ' ὡς δοῦλος τραχηλιαστὴς καὶ ἀναίσχυντος, ἀρνούμενος τὸν ἑαυτοῦ Κύριον, καὶ ἀτιμάζων τὴν Δέσποιναν ἑαυτοῦ, βασκαίνων οὐ τοσοῦτον αὐτῇ τῆς, Θεοτόκος, προσηγορίας, ὅσον τῆς, Θεὸς, τῷ ἐξ αὐτῆς γεννηθέντι. Οὗτος μὲν οὖν ὁ Νεστόριος τρίτος εἰς ἑαυτὸν αὐτὴν περιέστησεν. Δόξα Εὐτυχοῦς. προστάτης τῆς Ἰουδαϊκῆς ταύτης αἱρέσεως γεγονώς Τῆς δὲ ἀντιθέτου μοίρας, τῆς κατὰ Μάνην καὶ Απολινάριον, τρίτος πάλιν προασπιστής ὁ Εὐτυχής ἀναφαίνεται, δς ἦν ἡγούμενος μοναστηρίου ἑνὸς τῶν περὶ τὸ Βυζάντιον. Οὗτος γὰρ μὴ ἀνεχόμενος ὁμοούσ σιον ἡμῖν καὶ ὁμοφυῆ τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου ὁμολογεῖν, τὰς δύο φύσεις ἀπηρνείτο σώζεσθαι λέγειν ἐν τῷ Χριστῷ μετὰ τῆς τούτων ἑνώσεώς τε καὶ συμ φυΐας· οὐ μόνον δὲ, ἀλλὰ καὶ τερατώδη τινὰ καὶ ἀλλόκοτα ἔπλαττεν, ἐξ οὐρανοῦ λέγων κατηνέχθαι τοῦ Κυρίου τὸ σῶμα, καὶ ὡς διὰ σωλήνος τῆς Παρθένου παραδραμεῖν τὸν Θεὸν Λόγον, οὐρανόθεν τοῦτο ἐνδεδυμένον, ἵνα δόξῃ δῆθεν γεγεννῆσθαι ἐκ γυναικός, καίπερ μήτε γεγεννημένον. Μανιχαῖες ὁ Λόγος οὗτος, καὶ πεφαντασιασμένος πολλῷ μᾶλλον ἐκείνου. Καὶ οὕτως οὖν μίαν φύσιν τὸν Χριστόν διεστραμμένη καρδίᾳ ἐπρέσβευσε. Τῶν οὖν δύο μερῶν τούτων, τοῦ τε κατὰ Μάνην καὶ ᾿Απολινάριον καὶ Εὐτυχέα, καὶ τοῦ κατὰ Παῦλον καὶ Θεόδωρον καὶ Νεστόριον, τῶν μὲν μίαν φύσιν, τῶν δὲ δύο φύσεις ἐξ ἐναντίας ἀλλήλων τὸν Δεσπότην Χριστὸν ἀμαθῶς εἰρηκότων, τὰς ἐφ' ἑκάτερα κακίστας μετατροπὰς καὶ δυσσεβεῖς παρεγκλίσεις ἀπαναινομένη ή καθολική Εκκλησία, μέσην ἀμφοτέρων βαδίζει, ὁδῷ βασιλική πορευομένη, μὴ ἐγκλίνουσα εἰς τὰ δοκοῦντα δεξιά, μηδὲ εἰς τὰ προφανῆ ἀριστερά. Κατὰ γὰρ Μάνητα καὶ ᾿Απολινάριον καὶ Εὐτυχέα μίαν φύσιν ἁπλῶς ἐπὶ Χριστοῦ λέ γειν οὐ παραδέχεται, ἀλλὰ μίαν φύσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένην· διὰ τῆς προσθήκης του, σεταρχω μένην, δηλοῦσιν τὴν φύσιν τῆς ἀνθρωπότητος, ἣν ἡ φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου προσλαμβανομένη, άμα τε καὶ σὺν ταύτῃ εἴς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός γέγονεν οὐδὲ αὐτὴ ἡ τοῦ Λόγου φύσις ἑτέρα παρ' ἑαυτὴν καὶ τῶν κατ' αὐτὴν θεοπρεπῶς αὐχημάτων γενομένη, εἰ καὶ ἐν προσλήψει σαρκός γέγονε, σαρκὸς δὲ οὐχ ἁπλῶς· τοῦτο γὰρ Ἀρειανικόν· ἀλλὰ σαρκὸς ψυχωμένης· καὶ οὐχὶ ἐψυχωμένης μόνον· πάλιν γὰρ Απολιναρίου καὶ τοῦτο· ἀλλ' ἐψυχωμένης ψυχῇ νοερᾷ καὶ λογικῇ· οὐδὲ μὴν τὴν ἀνθρώπου φύσ
duarum naturarum duas personas designet, naturas
pro personis appellans; et appellatione naturarum
malitiose et per dolum fretus et confisus, personas
contra vetitum introducens; ut apud eum alius
esset Christus, et alius Deus Verbum, secundum
errorem patrum ac majorum suorum: fuit enim
filius Cilicis, et ex posteris Pauli Samosatensis.
Idcirco bellum suscepit cum Virgine venerabili,
nullam reverentiam adhibens matri Dei et purissimæ Mariæ, utpote Matri Domini, sed potius ut
servus superbus et impudens, negans Dominum
suum, et Dominam suam vituperans, non tam invidens ei appellationem matris Dei, quam invidens
Dei appellationem ex ipsa Virgine matre nato. Hic
πότητος, καὶ τὴν τούτων ἀτρεψίαν καὶ ἐπιμονὴν καὶ et confusione significet; sed ut per ipsum numerum
ἀσυγχυσίαν σημάνῃ, τὴν ἀριθμὸν τῶν δύο καταρρά
ζει φύσεων, ἀλλ᾽ ἵνα δύο πρόσωπα δι' αὐτοῦ τοῦ δύο
ἀριθμοῦ δολερῶς ὑπαινίξηται, τὴν τῶν φύσεων κλῆσιν ἀντὶ τῶν προσώπων λαμβάνων κακούργως, ὡς
ἀληθῶς καὶ κακοήθως, πεπαρρησιασμένη προσωνυμία τῶν φύσεων τὸ ἀπηγορευμένον τῶν προσώπων
εἰσάγων, ὥστε ἄλλον εἶναι παρ' αὐτῷ τὸν Χριστὸν,
καὶ ἄλλον τὸν Θεὸν Λόγον, κατὰ τὴν πατρώαν αὐτοῦ
πλάνην· υἱὸς γὰρ ἦν τοῦ Κίλικος, τοῦ δὲ Σαμοσατέως ἀπόγονος. Καὶ διὰ τοῦτο πρὸς τὴν σεμνὴν
Παρθένον άσπονδον ήρατο πόλεμον, μη δυσωπηθείς
τὴν θεομήτορα καὶ ἁγνὴν Μαρίαν, ὡς Δεσπότου Μητέρα· ἀλλ' ὡς δοῦλος τραχηλιαστὴς καὶ ἀναίσχυν
τος, ἀρνούμενος τὸν ἑαυτοῦ Κύριον, καὶ ἀτιμάζων
τὴν Δέσποιναν ἑαυτοῦ, βασκαίνων οὐ τοσοῦτον αὐτῇ igitur Nestorius tertius hujus hæresis Judaica deτῆς, Θεοτόκος, προσηγορίας, ὅσον τῆς, Θεὸς, τῷ ἐξ
αὐτῆς γεννηθέντι. Οὗτος μὲν οὖν ὁ Νεστόριος τρίτος
εἰς ἑαυτὸν αὐτὴν περιέστησεν.
Δόξα Εὐτυχοῦς.
fensor et patronus, eam sibi vindicavit.
προστάτης τῆς Ἰουδαϊκῆς ταύτης αἱρέσεως γεγονώς
Opinio Eutychetis.
Sectæ contrariæ Manichæi et Apollinarii tertius
rursus patronus ortus est Eutyches, præfectus cuidam monasterio circum Constantinopolim. Hic cum
nollet confiteri esse carnem Domini ejusdem substantiæ et naturæ qua nostra est, negabat servari in
Christo duas naturas una cum earum unione: nec
hoc solum, sed quædam instar noustri et absona
fingebat. Aiebat enim delatum esse corpus Christi
e cœlo, et Deum Verbum, cum corpus e cœlo induisset, per Virginem tanquam per canalem transmeasse; ut videatur natus ex muliere, cum tamen
natus non sit. Hoc aiebal Manichaus, imo magis hoc, quam illud commentitium est. Sic igitur
unam naturam in Christo perverse professus est.
Cum igitur duæ sint partes, una Manichæi, Apollinarii et Eutychetis; altera Pauli, Theodori et
Nestorii; ili unam naturam, hi duas in Christo
inscienter, ac intef se pugnantes ponant: istorum
in alterutram partem pessimas declinationes et
impias aberrationes respuens Ecclesia catholica,
media inter utramque via regia incedit, nec ad cam
declinans que videtur ad dexteram tendere, nec
ad eam quæ plane tendit ad sinistram. Non enim
simpliciter profitetur unam naturam in Christo, sicut
Manichæus, Apollinarius et Eutyches, sed potius
unam naturam Verbi Dei incarnatam: adjungendo
enim, incarnatam, declarat naturam humanitatis,
quam natura Verbi Dei assumpsit, et simul cum
bac factus est unus Dominus Jesus Christus: nec
ipsa natura Verbi Dei facta est alia præter seipsam,
et ea quæ ipsi ut eam decent, conveniunt, tametsi carnem assumpsit; carnem vero non simpliciter
assumpsit, hoc enim dicunt Ariani, sed carnenanimatam, nec animatam tantum, hoc enim tradit
Apollinarius, sed anima rationali et intelligente
præditam: neque naturam hominis quam assumpsit,
in seipsam refudit, nec illam ipsain mutavit, ut
extra definitionem ejus naturalem et substantialem
Τῆς δὲ ἀντιθέτου μοίρας, τῆς κατὰ Μάνην καὶ
Απολινάριον, τρίτος πάλιν προασπιστής ὁ Εὐτυχής
ἀναφαίνεται, δς ἦν ἡγούμενος μοναστηρίου ἑνὸς τῶν
περὶ τὸ Βυζάντιον. Οὗτος γὰρ μὴ ἀνεχόμενος ὁμοούσ
σιον ἡμῖν καὶ ὁμοφυῆ τὴν σάρκα τοῦ Κυρίου ὁμολογεῖν, τὰς δύο φύσεις ἀπηρνείτο σώζεσθαι λέγειν ἐν
τῷ Χριστῷ μετὰ τῆς τούτων ἑνώσεώς τε καὶ συμφυΐας· οὐ μόνον δὲ, ἀλλὰ καὶ τερατώδη τινὰ καὶ
ἀλλόκοτα ἔπλαττεν, ἐξ οὐρανοῦ λέγων κατηνέχθαι τοῦ
Κυρίου τὸ σῶμα, καὶ ὡς διὰ σωλήνος τῆς Παρθένου
παραδραμεῖν τὸν Θεὸν Λόγον, οὐρανόθεν τοῦτο ἐνδε
δυμένον, ἵνα δόξῃ δῆθεν γεγεννῆσθαι ἐκ γυναικός,
καίπερ μήτε γεγεννημένον. Μανιχαῖες ὁ Λόγος οὗτος,
καὶ πεφαντασιασμένος πολλῷ μᾶλλον ἐκείνου. Καὶ
οὕτως οὖν μίαν φύσιν τὸν Χριστόν διεστραμμένη
καρδίᾳ ἐπρέσβευσε. Τῶν οὖν δύο μερῶν τούτων,
τοῦ τε κατὰ Μάνην καὶ ᾿Απολινάριον καὶ Εὐτυχέα,
καὶ τοῦ κατὰ Παῦλον καὶ Θεόδωρον καὶ Νεστόριον,
τῶν μὲν μίαν φύσιν, τῶν δὲ δύο φύσεις ἐξ ἐναντίας
ἀλλήλων τὸν Δεσπότην Χριστὸν ἀμαθῶς εἰρηκότων,
τὰς ἐφ' ἑκάτερα κακίστας μετατροπὰς καὶ δυσσεβεῖς
παρεγκλίσεις ἀπαναινομένη ή καθολική Εκκλησία,
μέσην ἀμφοτέρων βαδίζει, ὁδῷ βασιλική πορευομέ
νη, μὴ ἐγκλίνουσα εἰς τὰ δοκοῦντα δεξιά, μηδὲ εἰς τὰ p
προφανῆ ἀριστερά. Κατὰ γὰρ Μάνητα καὶ ᾿Απολινάριον καὶ Εὐτυχέα μίαν φύσιν ἁπλῶς ἐπὶ Χριστοῦ λέγειν οὐ παραδέχεται, ἀλλὰ μίαν φύσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου
σεσαρκωμένην· διὰ τῆς προσθήκης του, σεταρχωμένην, δηλοῦσιν τὴν φύσιν τῆς ἀνθρωπότητος, ἣν
ἡ φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου προσλαμβανομένη, άμα τε
καὶ σὺν ταύτῃ εἴς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός γέγονεν·
οὐδὲ αὐτὴ ἡ τοῦ Λόγου φύσις ἑτέρα παρ' ἑαυτὴν καὶ
τῶν κατ' αὐτὴν θεοπρεπῶς αὐχημάτων γενομένη,
εἰ καὶ ἐν προσλήψει σαρκός γέγονε, σαρκὸς δὲ οὐχ
ἁπλῶς· τοῦτο γὰρ Ἀρειανικόν· ἀλλὰ σαρκὸς -
ψυχωμένης· καὶ οὐχὶ ἐψυχωμένης μόνον· πάλιν
γὰρ Απολιναρίου καὶ τοῦτο· ἀλλ' ἐψυχωμένης
ψυχῇ νοερᾷ καὶ λογικῇ· οὐδὲ μὴν τὴν ἀνθρώπου φύσ
col. 1491–1492page 7 of 29
PG 91:1491αὐτὴν ἐκείνην ἠλλοίωσεν ἔξω τοῦ κατὰ τὸν φυσικών αὐτῆς καὶ οὐσιώδη ὅρον καὶ λόγον, οὐδὲ, ὡς κηρὸν πῦρ, ταύτην ἐξεδαπάνησεν. Ὥστε τὸν ὅλων ὄρον ταύ τα δηλοῦντα ούτωσὶ λέγεσθαι πρὸς τῶν εὐσεβῶν Μία φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένη, σαρ & σιν, ἦν ἐν προσλήψει γέγονεν, εἰς ἑαυτὴν ἀνέχεεν, ή ἐψυχωμένη, ψυχῇ νοερᾷ καὶ λογική. Πάν λιν δὲ κατὰ Παῦλον καὶ· Θεόδωρον καὶ Νεστόριον δύο φύσεις ἁπλῶς ἐπὶ Χριστοῦ λέγειν ἀποδεδοκίμακεν ὁ λόγος ὁ ἐκκλησιαστικός· ἀλλὰ δύο φύσεις οὐσιωδῶς ἡνωμένας· διὰ τῆς ἐπα [γω] γῆς ταύτης ἀπὸ βάλλων πᾶσαν διαιρετικὴν ἔννοιαν, καὶ τὸν καθ' ὁτιοῦν ἐπιχειροῦντα διαζευγνύναι τὴν ὄντως ὑπερα φυᾶ καὶ θαυμασίαν ἔνωσιν· καὶ οὐ μόνον δύο φύσεις οὐσιωδῶς ἡνωμένας, ἀλλὰ καὶ ἑνώσει τῇ καθ' ὑπόστασιν ἀδιασπάστως ἅμα καὶ ἀσυγχύτως. Εξήγησις τοῦ ὅρου. Ο δε τοιοῦτος όρος, διὰ μὲν τοῦ λέγειν δύο φύ σεις, σημαίνει, τὸ ἑτερογενὲς καὶ ἑτεροούσιον τῶν συνελθουσῶν δύο φύσεων, της τε προσλαβούσης θεό τητος καὶ τῆς προσειλημμένης ἀνθρωπότητος. Δια δὲ τοῦ λέγειν οὐσιωδῶς ἡνωμένας, σημαίνει τὸ μὴ κατ' εὐδοκίαν, ἢ ἑτέραν τινὰ σχετικὴν ἔννοιαν νοεί σθαι τὴν τῶν δύο φύσεων ἔνωσιν, ἀλλ᾽ αὐτῇ οὐσία καὶ ὑποκειμένῳ καὶ πράγματι συνυφεστάναι ταύτης καὶ συντεθεῖσθαι. Διὰ δὲ τοῦ λέγειν, ενώσει τῇ καθ' ὑπόστασιν, σημαίνει τὸ μὴ πρότερον διαπεπλάσθα τὴν ἀνθρωπότητα, καὶ οὕτως αὐτῇ εἰσδεδυκέναι τὴν θεότητα, ἀλλ᾽ ὅτι κατ' αὐτὸ τὸ ὑφίστασθαι τὴν πρώ τὴν ἀρχὴν ἤνωτο τῇ θεότητι. Διὰ δὲ τοῦ ἐπάγειν, ἀδιασπάστως ἅμα καὶ ἀσυγχύτων, σημαίνει μη ζωοπλαστίας. καινοτομηθῆναι τὰς συνελθούσας φύσει διὰ τῆς Ενότητος, ἀλλὰ καὶ τὴν ἕνωσιν τούτων ἀεί τε καὶ ὡσαύτως διαπεφυλάχθαι, καὶ ἑκατέραν τῶν φύσεων ἀμειώτως ἐπὶ τῷ ουσιώδει αὐτῆς ὄρῳ καὶ λόγῳ Ταῖς οὖν τοιαύταις ἀνεπηρεάστοις ἐπαγωγαῖς, τοὺς ἐξ ἑκατέρου μέρους ἀποσφαλέντας, μακρὰν ἀποπέμπεται ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τοῖς συκοφαντεῖν ἐθέλουσι τὴν ἀλήθειαν, χώραν οὐ δίδωσιν. Εἰ μὲν γάρ τις φιλοδιαιρέτης διὰ τῆς τῶν δύο φύσεων όμο λογίας, δύο ὑποστάσεις, ήγουν πρόσωπα, συναγαγεῖν ἐπιχειροίη, οὐχ ἥκιστα μὲν καὶ ταῖς προλεχθείσαις ἐπαγωγαῖς, πολλῷ δὲ μᾶλλον τῷ ἑτέρῳ τῶν ὅρων διελέγχεται, καὶ μάλα ῥᾳδίως. Φημὶ δὲ τῷ, μία φύσις τοῦ Λόγου σεσαρκωμένη, Οὗτος γὰρ ὁ ὅρος ἐναργῶς παρίστησι, οὐκ & ἐν ὑποστάσει το καθόλου γνωσθήνει τὴν κατὰ Χριστὸν ἀνθρωπότητα, εἰ μὴ ἡ τοῦ Λόγου θεϊκή φύσις - ὑπεισούσα την παρθενικήν νηδύν, ἐξ αὐτῆς ἀῤῥήτῳ λόγῳ ταύτην ἑαυτῇ περιεμόρφου καὶ περιέπλαττεν, ὥστε μηδὲ αὐτ τὰς τὰς πρώτας τῆς ζωοπλαστίας ἀρχὰς ἔσχης κέναι τὴν προσληφθεῖσαν φύσιν, ἄνευ τῆς οὐσιώδους καὶ φυσικῆς ἐμφιλοχωρήσεως τῆς προσλαμβανομένης αὐτὴν Θεοῦ Λόγου φύσεως. Καὶ τί λέγω τὰς τῆς θεοπλασίας αρχάς, όπουγε οὐδ' ἂν αὐτὴ ἡ μακαρία Παρθένος ὑπὲρ τὸν βρον της φύσεως γονέμον
THEODORI RHAITUENSIS
αὐτὴν ἐκείνην ἠλλοίωσεν ἔξω τοῦ κατὰ τὸν φυσικών
αὐτῆς καὶ οὐσιώδη ὅρον καὶ λόγον, οὐδὲ, ὡς κηρὸν
πῦρ, ταύτην ἐξεδαπάνησεν. Ὥστε τὸν ὅλων ὄρον ταύ
τα δηλοῦντα ούτωσὶ λέγεσθαι πρὸς τῶν εὐσεβῶν·
Μία φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένη, σαρ
poneret, nec hanc consumpsit ut ignis ceram: ut & σιν, ἦν ἐν προσλήψει γέγονεν, εἰς ἑαυτὴν ἀνέχεεν, ή
jam tota definitio quæ hæc declarat, sic a piis et
Catholicis efferatur: Una natura Verbi Dei incarnala, anima rationali et intelligente prædita. Rursus.
ecclesiasticum dogma non probat, ut dicamus simpliciter duas naturas in Christo, sicut Paulus;
Theodorus et Nestorius; sed duas naturas substantialiter unitas: hac enim adjunctione excludit
ominem cogitationem dividentem eas, et eos omnes
qui quocunque modo conantur disjungere unione,
usque adeo admirabilem, et supra naturami; et
non solum duas naturás dicit substantialiter unitas, sed unione hypostatica inseparabiliter et inconfuse unitas.
Explanatio definitionis.
ἐψυχωμένη, ψυχῇ νοερᾷ καὶ λογική. Πάν
λιν δὲ κατὰ Παῦλον καὶ· Θεόδωρον καὶ Νεστό
ριον δύο φύσεις ἁπλῶς ἐπὶ Χριστοῦ λέγειν ἀποδεδοκίμακεν ὁ λόγος ὁ ἐκκλησιαστικός· ἀλλὰ δύο φύσεις
οὐσιωδῶς ἡνωμένας· διὰ τῆς ἐπα [γω] γῆς ταύτης ἀπὸ
βάλλων πᾶσαν διαιρετικὴν ἔννοιαν, καὶ τὸν καθ'
ὁτιοῦν ἐπιχειροῦντα διαζευγνύναι τὴν ὄντως ὑπερα
φυᾶ καὶ θαυμασίαν ἔνωσιν· καὶ οὐ μόνον δύο
φύσεις οὐσιωδῶς ἡνωμένας, ἀλλὰ καὶ ἑνώσει τῇ καθ'
ὑπόστασιν ἀδιασπάστως ἅμα καὶ ἀσυγχύτως.
Εξήγησις τοῦ ὅρου.
Ο δε τοιοῦτος όρος, διὰ μὲν τοῦ λέγειν δύο φύ
σεις, σημαίνει, τὸ ἑτερογενὲς καὶ ἑτεροούσιον τῶν
συνελθουσῶν δύο φύσεων, της τε προσλαβούσης θεό
τητος καὶ τῆς προσειλημμένης ἀνθρωπότητος. Δια
δὲ τοῦ λέγειν οὐσιωδῶς ἡνωμένας, σημαίνει τὸ μὴ
κατ' εὐδοκίαν, ἢ ἑτέραν τινὰ σχετικὴν ἔννοιαν νοείσθαι τὴν τῶν δύο φύσεων ἔνωσιν, ἀλλ᾽ αὐτῇ οὐσία
καὶ ὑποκειμένῳ καὶ πράγματι συνυφεστάναι ταύτης
καὶ συντεθεῖσθαι. Διὰ δὲ τοῦ λέγειν, ενώσει τῇ καθ'
ὑπόστασιν, σημαίνει τὸ μὴ πρότερον διαπεπλάσθα:
τὴν ἀνθρωπότητα, καὶ οὕτως αὐτῇ εἰσδεδυκέναι τὴν
θεότητα, ἀλλ᾽ ὅτι κατ' αὐτὸ τὸ ὑφίστασθαι τὴν πρώ
τὴν ἀρχὴν ἤνωτο τῇ θεότητι. Διὰ δὲ τοῦ ἐπάγειν,
Hæc autem definitio dogmatis cum dicit duas
uaturas, significat diversam substantiam duarum
naturarum quæ convenerunt, divinitatis scilicet
quæ assumpsit, et humanitatis quæ assumpta est:
cum dicit substantialiter unitas, significal non esse
intelligendam unionem duarum naturarum secundum benevolum affectum, aut aliam quamdam notionem habitudinis, sed ipsa substantia et subjecto
ac re consubsistere et conjunctas esse; cum dicit
unione hypostatica, significat non prius fuisse formatam humanitatem, et sic in eam ingressam esse
divinitatem, sed uuitam esse divinitati tum primnum
subsistendo; cum adjungit inseparabiliter et inconfuse, significat, naturas quæ coierunt, nihil c ἀδιασπάστως ἅμα καὶ ἀσυγχύτων, σημαίνει μη
novasse per unionem, quin potius semper et codem
modo servatam esse harum unionem, et utramque
naturam manere sine ulla imminutione in substantiali suą definitione et ratione. Definitio igitur Ecclesiæ hujusmodi adjunctionibus quæ calumnias
subire non possunt, eos qui ex utraque parte
aberrant, procul relegat, et eis qui veritatem calumniari volunt, non præbet locum. Si enim quis
studiosus dividendi, per confessionem duarum naturarum, duas hypostases, id est, duas personas
introducere conatur, redarguetur quidem nihilominua adjunctionibus illis quas diximus; multo
vero magis altera definitione dogmatis, illa, inquam, qua dicitur una natura Verbi Dei incarnata.
Hæç definitio evidenter ostendit quod nunquam
in universum humanitas Christi agens in hypostasi
cognita fuisset, nisi natura divina Verbi Dei in
uterum virginalem ingressa, ex ipsa modo inexplicabili hanc naturam sibi formasset et fecisset; ita
ut nec ipsa priuna principia divinæ incarnationis naturam assumptam sine substantiali et
naturali habitatione naturæ Verbi Dei assumentis
habuissent. Et quid dico principia divinæ formationis, sive incarnationis? siquidem nec ipsa beata
Virgo virtutem fecunditatis supra naturæ leges ad
procreandum filium accepisset, nisi per adventum
ζωοπλαστίας.
καινοτομηθῆναι τὰς συνελθούσας φύσει διὰ τῆς
Ενότητος, ἀλλὰ καὶ τὴν ἕνωσιν τούτων ἀεί τε καὶ
ὡσαύτως διαπεφυλάχθαι, καὶ ἑκατέραν τῶν φύσεων
ἀμειώτως ἐπὶ τῷ ουσιώδει αὐτῆς ὄρῳ καὶ λόγῳ
Ταῖς οὖν τοιαύταις ἀνεπηρεάστοις ἐπαγωγαῖς, τοὺς
ἐξ ἑκατέρου μέρους ἀποσφαλέντας, μακρὰν ἀποπέμ
πεται ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τοῖς συκοφαντεῖν
ἐθέλουσι τὴν ἀλήθειαν, χώραν οὐ δίδωσιν. Εἰ μὲν
γάρ τις φιλοδιαιρέτης διὰ τῆς τῶν δύο φύσεων όμο
λογίας, δύο ὑποστάσεις, ήγουν πρόσωπα, συναγαγεῖν ἐπιχειροίη, οὐχ ἥκιστα μὲν καὶ ταῖς προλε
χθείσαις ἐπαγωγαῖς, πολλῷ δὲ μᾶλλον τῷ ἑτέρῳ τῶν
ὅρων διελέγχεται, καὶ μάλα ῥᾳδίως. Φημὶ δὲ τῷ, μία
φύσις τοῦ Λόγου σεσαρκωμένη,
Οὗτος γὰρ ὁ ὅρος ἐναργῶς παρίστησι, οὐκ
& mous ἐν ὑποστάσει το καθόλου γνωσθήνει
τὴν κατὰ Χριστὸν ἀνθρωπότητα, εἰ μὴ ἡ τοῦ
Λόγου θεϊκή φύσις - ὑπεισούσα την παρθενικήν
νηδύν, ἐξ αὐτῆς ἀῤῥήτῳ λόγῳ ταύτην ἑαυτῇ
περιεμόρφου καὶ περιέπλαττεν, ὥστε μηδὲ αὐτ
τὰς τὰς πρώτας τῆς ζωοπλαστίας ἀρχὰς ἔσχης
κέναι τὴν προσληφθεῖσαν φύσιν, ἄνευ τῆς οὐ
σιώδους καὶ φυσικῆς ἐμφιλοχωρήσεως τῆς προσλαμ
βανομένης αὐτὴν Θεοῦ Λόγου φύσεως. Καὶ τί λέγω
τὰς τῆς θεοπλασίας αρχάς, όπουγε οὐδ' ἂν αὐτὴ ἡ
μακαρία Παρθένος ὑπὲρ τὸν βρον της φύσεως γονέμον
col. 1493–1494page 8 of 29
PG 91:1493Ελαβε δύναμιν εἰς τὸ τεχνῶσαι, μὴ διὰ τῆς ἐνδημίας τοῦ Λόγου εἰς τοῦτο παρορμηθεῖσα; Πῶς οὖν αἴ τη ἢ ἐν Χριστῷ ἀνθρωπότης ἐν ἰδιαζούσῃ ὑποστασει καθ' ἑαυτὴν οὔποτε γενομένη, ἀλλ' ἐν τῷ προσλα δομένῳ αὐτὴν Θεῷ λόγῳ, τὸ εἶναί τε καὶ ὑποστῆναι λειχοῦσα, ὑπόστασις ἂν λεχθείη ποτέ, ἢ πρόσωπον ιδεοσύστατον καθ᾿ ἑαυτὴ, καὶ ἀνὰ μέρος γνωριζόμενον ἔχοι; Η ίθιον ὄντως καὶ μάταιον τὸ ταῦτα συν ομολογεῖν, καὶ δύο ὑποστάσεις ἢ πρόσωπα ζητεῖν ἐπὶ τοῦ τοιούτου ἀποτελέσματος. Εἰ μήτι ἄρα τις τοῖ; χείλεσι μὲν τιμᾷ καὶ ἀσπάζεται ταῦτα, ἡ δὲ καρδία αὐτοῦ πόρρω ἀπέχει ἀπ' αὐτῶν. Ὥστε εί τις γνησίως καὶ ἐκκλησιαστικῶς ὁμολογεῖν ἐθέλοι της ἐν Χριστῷ δύο φύσεις, καὶ τὸ, μία φύσις τοῦ Θεοῦ Λόγου σε σαρκωμένη, ὑπτίαις χερσὶ καὶ ὁλοκλήρῳ καρδίᾳ καταδεξάσθω, ὡς τὰ προειρημένα δηλοί. δὲ συγχεῖν ἡμᾶς διὰ τοῦτο νομίζει τὴν θείαν οίκο νομίαν, ὡς τοῦ σεσαρκωμένου καὶ ἄλλως νοεῖσθαι δυναμένου· παρὰ τὸν τῆς εὐσεβείας λόγον λαβών. τὴν ἐπαγωγὴν τὴν σαρκὶ ἐψυχωμένη, ψυχῇ νοερᾷ καὶ λογικῇ, παυσάσθω λοιπὸν τοῦ προφασίζεσθαι προ φάσεις ἐν ἁμαρτίαις. Οἷον δέ τι λέγω· τό, τεσαρκωμένη, φημί, δύναται καὶ τῇ μια φύσει προσκεῖσθαι, καὶ ἑτέραν φύσιν ταύτῃ μὴ ἐπεισάγειν, τροπήν δέ τινα ήτοι μεταβολὴν ταύτης σημαίνειν· ὥσπερ λέγομεν τὴν κρύσταλλον, φύσιν ὕδατος εἶναι κεκρυσταλλωμένην. Ιδού γὰρ τὴν φύσιν τοῦ ὕδατος μίαν εἰδότες, καὶ τὸ, κεκρυσταλλωμένην, ταύτῃ ἐπάγοντες, ἑτέραν φύσιν διὰ τῆς τοιαύτης σημασία; οὐ προσηγάγομεν, μόνον δὲ πῆξίν τινα περὶ αὐτὴν γενομένην νενοήκαμεν, διὰ τῆς κεκρυσταλλωμένης φωνής. Πρὸς τοῦτό φαμεν, ὅτι ἐπὶ τῶν τοιούτων ἀποτελεσμάτων οὐκ ἀναδιπλασιάζονται αἱ τοιαῦται φωναί· ὁ γὰρ ἀναδιπλασιασμὸς ἐνταῦθα σημασίαν φύσεως ἑτέρας ποιεῖται. Οἷον, οὐ δυνάμεθα λέγειν ύδατος φύσιν κεκρυσταλλωμένην κρυστάλλῳ· ἐπεὶ παρ' αὐτὰ ἐσημήναμεν ἕτερον εἶναι τὴν τοῦ ὕδατος φύσιν, καὶ ἕτερον τὴν τοῦ κρυστάλλου· ὡς ἡνίκα λέγομεν ξύλον κεχρυσωμένον χρυσῷ· διὰ γὰρ τοῦ ἀναδιπλασιασμοῦ τούτου ἐνοήσαμεν ἄλλο τι εἶναι τὸ ξύλον, καὶ ἄλλο τὸν χρυ σόν. Οὕτως οὖν ἐνταῦθα, ὅταν εἴπωμεν μίαν φύσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένην, φύσιν ἐναργώς ὑπεσημηνάμεθα, καὶ ὅτι μὴ αὐτὴ ἡ θεότης εἰς σάρκα μεταπεποίηται, ἀλλὰ μείνασα ὅπερ ἦν, διά τοῦ καταπετάσματος, τοῦτ' ἔστι τῆς προσληφθείσης ὑπ' αὐτῆς σαρκός, ἡμῖν πεφανέρωται. Εντελῶς ἄρα καὶ ἡ τοιαύτη ἔννοια, διὰ τοῦ ἀναδιπλασιασμού ἀποδέδοται τούτου. Εἰ δέ τις πάλιν ἀναχυτικὸς καὶ συμφύρτης, προσ ίεται μὲν τὸν τοιοῦτον δρον, ὡς συντρέχοντα δὲ τῷ αὐτοῦ δυσσεβήματι· μάλιστα μὲν καὶ αἱ προλεχθείσας ἐπαγωγαὶ ὡς πορρωτάτω τὴν αὐτοῦ κακόνοιαν ἀποτείονται· πολλῷ δὲ μᾶλλον ὁ ἕτερος ὄρος, ὁ τὸν Χριστὸν ἐν δύο φύσεσι γνωριζόμενον ἀπαγγέλλων, καὶ λαθροκακουργοῦντα αὐτὸν ἀπελέγχει. Οὗτος γὰρ ὁ ὅρος διαρρήδην βοᾷ τὸ ἑδραίαν καὶ ἀνεκφοίτητον τὴν θατέρας φύσεως ιδιότητα κάν τῇ ἑνώσει μεμενηκέναι, ὥστε, ῥᾳδίως διαγινώσκειν δύνασθαι,
Ελαβε δύναμιν εἰς τὸ τεχνῶσαι, μὴ διὰ τῆς ἐνδημίας: Verbi ad hoc impulsa esset. Quomodo igitur lec
in Christo humanitas, cuni nunquam per se in
propria persona fuerit, sed in Verbo Dei quod eam
ascumpsit, esse et subsistere sortita est, hypostasis
dici unquam queat? aut personam habcat, quæ
pro parte sua per se subsistat,'et privatim notam?
Faluum profecto et vanum est hæc confiteri, et
duas bypostases sive personas in hoc opere quæ
rere; nisi quis forte labiis quidem honorat et osculatur hæc, cor autem ejus longe ab eis abest.
Quare si quis legitime et ecclesiastice duas naturas in Christo confiteri vult, unam etiam naturam
Verbi incarnatam, obiis manibus et toto corde
amplectatur, ut antea diximus: si quis vero existimat confundere nos hoc modo divinam œconoτοῦ Λόγου εἰς τοῦτο παρορμηθεῖσα; Πῶς οὖν αἴ τη
ἢ ἐν Χριστῷ ἀνθρωπότης ἐν ἰδιαζούσῃ ὑποστασει
καθ' ἑαυτὴν οὔποτε γενομένη, ἀλλ' ἐν τῷ προσλα
δομένῳ αὐτὴν Θεῷ λόγῳ, τὸ εἶναί τε καὶ ὑποστῆναι
λειχοῦσα, ὑπόστασις ἂν λεχθείη ποτέ, ἢ πρόσωπον
ιδεοσύστατον καθ᾿ ἑαυτὴ, καὶ ἀνὰ μέρος γνωριζόμε
νον ἔχοι; Η ίθιον ὄντως καὶ μάταιον τὸ ταῦτα συνομολογεῖν, καὶ δύο ὑποστάσεις ἢ πρόσωπα ζητεῖν
ἐπὶ τοῦ τοιούτου ἀποτελέσματος. Εἰ μήτι ἄρα τις
τοῖ; χείλεσι μὲν τιμᾷ καὶ ἀσπάζεται ταῦτα, ἡ δὲ
καρδία αὐτοῦ πόρρω ἀπέχει ἀπ' αὐτῶν. Ὥστε εί
τις γνησίως καὶ ἐκκλησιαστικῶς ὁμολογεῖν ἐθέλοι της
ἐν Χριστῷ δύο φύσεις, καὶ τὸ, μία φύσις τοῦ Θεοῦ
Λόγου σε σαρκωμένη, ὑπτίαις χερσὶ καὶ ὁλοκλήρῳ
καρδίᾳ καταδεξάσθω, ὡς τὰ προειρημένα δηλοί. Εt miam, quasi adjunctio incarnati aliter intelligi
δὲ συγχεῖν ἡμᾶς διὰ τοῦτο νομίζει τὴν θείαν οίκονομίαν, ὡς τοῦ σεσαρκωμένου καὶ ἄλλως νοεῖσθαι
δυναμένου· παρὰ τὸν τῆς εὐσεβείας λόγον λαβών.
τὴν ἐπαγωγὴν τὴν σαρκὶ ἐψυχωμένη, ψυχῇ νοερᾷ καὶ
λογικῇ, παυσάσθω λοιπὸν τοῦ προφασίζεσθαι προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις.
possit, et iste non pie accipiat adjunctionem, incarnatum carne animata anima intelligente et ra
tionali, desinat iste excusare excusationes in peccalis.
Dicam clarius: Cum dicitur una natura Verbi
incarnata, incarnata, inquam, potest adjungi uni
naturæ; et alteram quidem naturam non inducere, mutationem vero quandam sive conversionem ejus significare, sicut dicimus glaciem
esse naturam aquæ congelatam. Etenim scientes
unam naturam aquæ esse, et adjungentes huic,
congelatam, alteram naturam per hanc significationem non apponimus; solamı autem congelationem in ea natura factam intelleximus ex hac voce,
congelatam. Ad hæc dicimus, quod in hujusmodi
effectis, hujusmodi voces non duplicantur; duplicatio enim hic significationem alterius naturæ effcit: verbi gratia, non possumus dicere naturam
aque congelatam glacie, quia statim significaremus
aliud esse naturam aquæ, et aliud naturam glacici; sicut cum dicimus lignumn auratum auro,
duplicatione facta intelligimus aliud esse lignum
et aliud aurum. Sic igitur hic, cum dicimus unam
naturam Dei Verbi incarnatam, et addimus, carne;'
naturam carnis significavimus, et quod divinitas
non est mutata in carnem, sed quod manens quod
Οἷον δέ τι λέγω· τό, τεσαρκωμένη, φημί, δύναται
καὶ τῇ μια φύσει προσκεῖσθαι, καὶ ἑτέραν φύσιν
ταύτῃ μὴ ἐπεισάγειν, τροπήν δέ τινα ήτοι μεταβο
λὴν ταύτης σημαίνειν· ὥσπερ λέγομεν τὴν κρύσταλ
λον, φύσιν ὕδατος εἶναι κεκρυσταλλωμένην. Ιδού
γὰρ τὴν φύσιν τοῦ ὕδατος μίαν εἰδότες, καὶ τὸ, κεκρυσταλλωμένην, ταύτῃ ἐπάγοντες, ἑτέραν φύσιν διὰ
τῆς τοιαύτης σημασία; οὐ προσηγάγομεν, μόνον δὲ
πῆξίν τινα περὶ αὐτὴν γενομένην νενοήκαμεν, διὰ
τῆς κεκρυσταλλωμένης φωνής. Πρὸς τοῦτό φαμεν,
ὅτι ἐπὶ τῶν τοιούτων ἀποτελεσμάτων οὐκ ἀναδιπλασιάζονται αἱ τοιαῦται φωναί· ὁ γὰρ ἀναδιπλασιασμὸς ἐνταῦθα σημασίαν φύσεως ἑτέρας ποιεῖται.
Οἷον, οὐ δυνάμεθα λέγειν ύδατος φύσιν κεκρυσταλλωμένην κρυστάλλῳ· ἐπεὶ παρ' αὐτὰ ἐσημήναμεν
ἕτερον εἶναι τὴν τοῦ ὕδατος φύσιν, καὶ ἕτερον τὴν
τοῦ κρυστάλλου· ὡς ἡνίκα λέγομεν ξύλον κεχρυσωμένον χρυσῷ· διὰ γὰρ τοῦ ἀναδιπλασιασμοῦ τούτου
ἐνοήσαμεν ἄλλο τι εἶναι τὸ ξύλον, καὶ ἄλλο τὸν χρυσόν. Οὕτως οὖν ἐνταῦθα, ὅταν εἴπωμεν μίαν φύσιν
τοῦ Θεοῦ Λόγου σεσαρκωμένην, φύσιν ἐναργώς
ὑπεσημηνάμεθα, καὶ ὅτι μὴ αὐτὴ ἡ θεότης εἰς
σάρκα μεταπεποίηται, ἀλλὰ μείνασα ὅπερ ἦν, διά erat, per velamen, id est, per carnen assumptam
τοῦ καταπετάσματος, τοῦτ' ἔστι τῆς προσληφθείσης
ὑπ' αὐτῆς σαρκός, ἡμῖν πεφανέρωται. Εντελῶς
ἄρα καὶ ἡ τοιαύτη ἔννοια, διὰ τοῦ ἀναδιπλασιασμού
ἀποδέδοται τούτου.
'
Εἰ δέ τις πάλιν ἀναχυτικὸς καὶ συμφύρτης, προσίεται μὲν τὸν τοιοῦτον δρον, ὡς συντρέχοντα δὲ τῷ
αὐτοῦ δυσσεβήματι· μάλιστα μὲν καὶ αἱ προλεχθεί
σας ἐπαγωγαὶ ὡς πορρωτάτω τὴν αὐτοῦ κακόνοιαν
ἀποτείονται· πολλῷ δὲ μᾶλλον ὁ ἕτερος ὄρος, ὁ τὸν
Χριστὸν ἐν δύο φύσεσι γνωριζόμενον ἀπαγγέλλων,
καὶ λαθροκακουργοῦντα αὐτὸν ἀπελέγχει. Οὗτος
γὰρ ὁ ὅρος διαρρήδην βοᾷ τὸ ἑδραίαν καὶ ἀνεκφοίτητον τὴν θατέρας φύσεως ιδιότητα κάν τῇ ἑνώσει
μεμενηκέναι, ὥστε, ῥᾳδίως διαγινώσκειν δύνασθαι,
nobis apparuit. Pèrfecte ergo bujusmodi sententia per hanc duplicationem redditur.
Si quis vero rursus naturas confundens et cummiscens, approbat quidem hanc definitionem, quasi
cum impietate ejus faciat ac consential; adjunctiones quas prius diximus, maxime quidem malam
mentem ejus retundunt, sed multo magis adhae
altera definitio, quæ Christum in duabus naturis
agnoscit et profitetur, eumque lalenter et per insidias fallere convincit. Hæc enim definitio aperte
clainat proprietatem utriusque naturæ firmam es
immutabilem in unione mansisse; ut facile discerni
col. 1495–1496page 9 of 29
PG 91:1495τί ἴδιον ἑκάστου τῶν συνελθόντων, καὶ τί τῶν οἱ κείων ἕκαστον ἀλλήλοις παρέχον, τὰ παρὰ τοῦ συν υφεστῶτος καὶ συγκειμένου ἀντικομίζεται. Τοῦτο δὲ διηρθρωμένης ὄντως καὶ καθαρωτάτης ἑνώσεως, καὶ τὰ κοινὰ τοῦ συναμφοτέρου, καὶ τὰ ἴδια ἐκά στου τῶν συνημμένων ἐμφαίνειν. Εἰ γὰρ μὴ ἰδιότης πρῶτον γνωσθείη, οὐδ᾽ ἂν ἡ κοινότης ἐπιγνωσθήσεται. Πῶς γὰρ ἡ ἔν τινι κοινωνία γενήσεται, μὴ ἔχοντος ἑκάστου τῶν κοινωνούντων ίδιόν τι; Σκόπει δὲ οὕτως· Ἴδιον τῆς προσλαβομένης Θεοῦ Λόγου φύσεως, τὸ εἶναι Υἱὸν Θεοῦ. Ιδιον τῆς προσίη φθείσης ἀνθρώπου φύσεως, τὸ εἶναι Υἱὸν ἀνθρώπου. Κιρναμένων οὖν τῶν τοιούτων φύσεων, καὶ περιχωρουσῶν εἰς ἀλλήλας τῷ λόγῳ τῆς συμφυΐας καὶ τῆς ἑνώσεως, κιρνώνται καὶ περιχωροῦσιν εἰς ἀλλήλας ὡσαύτως καὶ κλήσεις, καὶ γίνεται ἀμφότερα, εἷς Υἱὸς Θεοῦ τε ὁμοῦ καὶ ἀνθρώπου, τοῦτ' ἔστι τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ τῆς Παρθένου μητρός· οἷον· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος· καί· ἐξαπ έστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ γενόμενον ἐκ γι ναικός. "Αρα οὖν ἀμεμφὴς ὁ ἐκκλησιαστικός λόγος διὰ μὲν τοῦ εἶναι ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν Θεόν τε ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, δύο φύσεις τὸν αὐτὸν ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν ἀπαγγέλλων· τὸ γὰρ, Θεός, φύσεως όνομα, καὶ τὸν ἄνθρωπος, ὡσαύτως φύσεως Όνομα. Ἐπειδὴ οὖν ὁ αὐτὸς Θεός ἐστι καὶ ἄνθρωπος διὰ τοῦτο δύο φύσεις εἷς ὁ αὐτὸς ὁμολογεῖται Κύριος Πάλιν δὲ διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν ἕνα Υἱὸν τοῦ τε Θεοῦ Πατρὸς, καὶ τῆς Παρθένου μητρός· τὸ δὲ υἱὸς ἄνοι μα ύποστάσεως υπάρχει σημαντικὸν, καὶ οὐ φύσεως. Διὰ τοῦτο καὶ μία ὑπόστασις, τό τε θεῖον ὁμοῦ καὶ ἀνθρώπινον ὁ Χριστὸς παρὰ τῶν εὐσεβούντων εσ ξάζεται. Νίαν οὖν ὑπόστασιν καὶ δύο φύσεις πρεσβεύων ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας, μέσην τινὰ ἐδὲν πεπόρευτα οὔτε διὰ τὴν ἔνωσιν Μανιχαῖος, καὶ τὰς φύσεις φύ σιν ἀναπλάττων, οὔτε διὰ τὴν διαίρεσιν, τὴν κατ' ἐπίνοιαν τῶν ἡνωμένων φύσεων Παυλιανίζων, καὶ τὴν ὑπόστασιν ὑποστάσεις ποιῶν· ὅτι μὴ ἀνὰ μέρος ἓν τῶν ὑποτέρων ποιεῖ, ἢ τὴν διαίρεσιν χωρίς της ἑνώσεως, ἢ τὴν ἕνωσιν χωρίς τῆς διαιρέσεως, ἀλλ' ἅμα καὶ κατ' ἀλλήλων. Ηνωμένως γὰρ διαιρεί, μίαν μὲν ὑπόστασιν λέγων, φύσεις δὲ δύο· καὶ διακεκριμένως συνάπτει, δύο μὲν φύσεις λέγων, ὑπόστασιν δὲ μίαν· ἔμπαλιν ἐπὶ τῆς θεολογίας κατὰ τὸν μέγαν Γρηγόριον. Ἐκεῖ μὲν γὰρ ταῖς ὑποστάσεσι διαιρῶν, ἑνοῖ τῇ φύσει· ἐντεῦθεν δὲ τῇ ὑποστάσει ἐνίζων, διακρίνει ταῖς φύσεσιν. Ἐκεῖ μὲν γὰρ ὑποστάσεις διάφοροι, φύσις δὲ ἡ αὐτή· ἐνταῦθα δὲ φύσεις μὲν διάφοροι, ὑπόστασις δὲ ἡ αὐτή. Εἴ τις οὖν κατὰ τὸν νοῦν τῆς Ἐκκλησίας ἐκλαμβάνει τὸ, μίαν τοῦ Θεοῦ Λόγου φύσιν σεσαρκωμένην, ἀσπασίως καταδεξάσθω καὶ τὸ δύο φύσεις οὐσιωδῶς ἡνωμένας λέγειν ἐν τῷ Χριστῷ. Εἰ γὰρ ἐπὶ παραστάσει καὶ σημασίᾳ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, μετὰ τὸ εἰπεῖν μίαν φύσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἐπάγει τὸ, σεσαρκωμένην· τίνι λόγῳ
THEODORI RIIAITUENSIS
possit, quid proprium habeat unumquodque cocun- τί ἴδιον ἑκάστου τῶν συνελθόντων, καὶ τί τῶν οἱ
tium, et quid proprium communicet alterutrum
cum eo quod secum compositum et unitum est,
et quid vicissim ab eo recipiat. Hoc autem est propriam unionis revera inconfusæ et purissime, ut
in ea cernantur quæ sunt communia ambarum naturarum; et ‹10d proprium cujusque carum.
Nisi enim primum proprietas cognoscatur, nunquam communitas agnoscetur. Quomodo enim in
re aliqua fict communio, nisi unumquodque eorum
quæ communionem habent, proprium quid habeat?
Sic ergo mihi considera: Proprium est naturæ Dei
Verbi quæ assumpsit naturam humanam, esse Filium Dei proprium naturæ humanæ assumptæ,
esse filium hominis. His igitur naturis in unum
´ compositis et ratione cognitionis et unionis inter
se cocuntibus, similiter nominationes inter se
coeunt, et vicissim communicantur, et fiunt ambæ unus filius Dei simul et hominis, id est Dei
Patris et Virginis matris, ut beatus Petrus dixit:
Tu es Christus Filius Dei vivi §; et beatus Paulus:
Misit, inquit, Filium suum factum ex muliere *.
Doctrina igitur ecclesiastica reprehendi non potest,
quæ cum unum Dominum Jesum Christum simul
Deum et hominem dicit, duas naturas in uno
Domino Jesu Christo profitetur: Deus enim nomen
naturæ est; et homo nomen item naturæ; quia
ergo idem est Deus et homo, idcirco duas naturas
unum et eumdem 'confitemur Dominum. Rursus,
quia ipse est unus Filius Dei Patris et Virginis
matris, filius autem nomen est hypostasim sive
personam significans, et non naturam; idcirco una
Hypostasis naturæ divinæ et humanæ Christus a
piis celebratur.
κείων ἕκαστον ἀλλήλοις παρέχον, τὰ παρὰ τοῦ συν
υφεστῶτος καὶ συγκειμένου ἀντικομίζεται. Τοῦτο δὲ
διηρθρωμένης ὄντως καὶ καθαρωτάτης ἑνώσεως,
καὶ τὰ κοινὰ τοῦ συναμφοτέρου, καὶ τὰ ἴδια ἐκάστου τῶν συνημμένων ἐμφαίνειν. Εἰ γὰρ μὴ ἰδιότης
πρῶτον γνωσθείη, οὐδ᾽ ἂν ἡ κοινότης ἐπιγνωσθήσε
ται. Πῶς γὰρ ἡ ἔν τινι κοινωνία γενήσεται, μὴ
ἔχοντος ἑκάστου τῶν κοινωνούντων ίδιόν τι; Σκόπει
δὲ οὕτως· Ἴδιον τῆς προσλαβομένης Θεοῦ Λόγου
φύσεως, τὸ εἶναι Υἱὸν Θεοῦ. Ιδιον τῆς προσίη
φθείσης ἀνθρώπου φύσεως, τὸ εἶναι Υἱὸν ἀνθρώπου.
Κιρναμένων οὖν τῶν τοιούτων φύσεων, καὶ περιχωρουσῶν εἰς ἀλλήλας τῷ λόγῳ τῆς συμφυΐας καὶ τῆς
ἑνώσεως, κιρνώνται καὶ περιχωροῦσιν εἰς ἀλλήλας
ὡσαύτως καὶ κλήσεις, καὶ γίνεται ἀμφότερα, εἷς
Υἱὸς Θεοῦ τε ὁμοῦ καὶ ἀνθρώπου, τοῦτ' ἔστι τοῦ Θεοῦ
Πατρὸς καὶ τῆς Παρθένου μητρός· οἷον· Σὺ εἶ ὁ
Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος· καί· ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ γενόμενον ἐκ γι
ναικός. "Αρα οὖν ἀμεμφὴς ὁ ἐκκλησιαστικός λόγος·
διὰ μὲν τοῦ εἶναι ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν Θεόν
τε ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, δύο φύσεις τὸν αὐτὸν ἕνα
Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν ἀπαγγέλλων· τὸ γὰρ, Θεός,
φύσεως όνομα, καὶ τὸν ἄνθρωπος, ὡσαύτως φύσεως
Όνομα. Ἐπειδὴ οὖν ὁ αὐτὸς Θεός ἐστι καὶ ἄνθρωπος
διὰ τοῦτο δύο φύσεις εἷς ὁ αὐτὸς ὁμολογεῖται Κύριος
Πάλιν δὲ διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν ἕνα Υἱὸν τοῦ τε Θεοῦ
Πατρὸς, καὶ τῆς Παρθένου μητρός· τὸ δὲ υἱὸς ἄνοι
μα ύποστάσεως υπάρχει σημαντικὸν, καὶ οὐ φύσεως.
Διὰ τοῦτο καὶ μία ὑπόστασις, τό τε θεῖον ὁμοῦ καὶ
ἀνθρώπινον ὁ Χριστὸς παρὰ τῶν εὐσεβούντων εσ
ξάζεται.
Νίαν οὖν ὑπόστασιν καὶ δύο φύσεις πρεσβεύων ὁ
λόγος τῆς Ἐκκλησίας, μέσην τινὰ ἐδὲν πεπόρευτα:
οὔτε διὰ τὴν ἔνωσιν Μανιχαῖος, καὶ τὰς φύσεις φύ
σιν ἀναπλάττων, οὔτε διὰ τὴν διαίρεσιν, τὴν κατ'
ἐπίνοιαν τῶν ἡνωμένων φύσεων Παυλιανίζων, καὶ
τὴν ὑπόστασιν ὑποστάσεις ποιῶν· ὅτι μὴ ἀνὰ μέρος
ἓν τῶν ὑποτέρων ποιεῖ, ἢ τὴν διαίρεσιν χωρίς της
ἑνώσεως, ἢ τὴν ἕνωσιν χωρίς τῆς διαιρέσεως, ἀλλ'
ἅμα καὶ κατ' ἀλλήλων. Ηνωμένως γὰρ διαιρεί, μίαν
μὲν ὑπόστασιν λέγων, φύσεις δὲ δύο· καὶ διακεκριEcclesia igitur unam personam et duas naturas
profitendo media via ingreditur: neque propter
unionem Manichæum sequitur duas naturas in
unam refingens, neque propter divisionem duarum naturarum secundum cogitationem Paulum
Samosatensem sectatur, ex una hypostasi duas
faciens; quia non facit unamquamque naturam per
Be subsistere, vel divisionem sine unione, vel
unionem sine divisione. Sed simul inter se alterum cum altero; unite enim dividit, unam quidem
hypostasin dicens, naturas vero duas: et divise μένως συνάπτει, δύο μὲν φύσεις λέγων, ὑπόστασιν
unit; duas quidem naturas dicens, hypostasin vero
unam; contra atque in theologia Trinitatis secundum Gregorium Magnum. Illic enim qui in personis
dividit, in natura unit: hic autem, qui in hypostasi unit, in naturis dividit. Hic enim sunt
differentes quidem hypostases, natura vero una:
hic naturæ quidem diversa, hypostasis vero una.
Si quis igitur secundum mentem Ecclesiæ accipit,
quod dicimus unam Verbi naturam incarnatam,
accipiat item libenter, quod dicimus duas naturas
substantialiter in Christo unitas. Si enim ad ostendendum et significandum humanam naturam, post5 Matth. xy, 16, * Galat, vi, 4.
δὲ μίαν· ἔμπαλιν ἐπὶ τῆς θεολογίας κατὰ τὸν μέγαν
Γρηγόριον. Ἐκεῖ μὲν γὰρ ταῖς ὑποστάσεσι διαιρῶν,
ἑνοῖ τῇ φύσει· ἐντεῦθεν δὲ τῇ ὑποστάσει ἐνίζων,
διακρίνει ταῖς φύσεσιν. Ἐκεῖ μὲν γὰρ ὑποστάσεις
διάφοροι, φύσις δὲ ἡ αὐτή· ἐνταῦθα δὲ φύσεις μὲν
διάφοροι, ὑπόστασις δὲ ἡ αὐτή. Εἴ τις οὖν κατὰ τὸν
νοῦν τῆς Ἐκκλησίας ἐκλαμβάνει τὸ, μίαν τοῦ Θεοῦ
Λόγου φύσιν σεσαρκωμένην, ἀσπασίως καταδεξάσθω
καὶ τὸ δύο φύσεις οὐσιωδῶς ἡνωμένας λέγειν ἐν τῷ
Χριστῷ. Εἰ γὰρ ἐπὶ παραστάσει καὶ σημασίᾳ τῆς
ἀνθρωπίνης φύσεως, μετὰ τὸ εἰπεῖν μίαν φύσιν τοῦ
Θεοῦ Λόγου, ἐπάγει τὸ, σεσαρκωμένην· τίνι λόγῳ
col. 1497–1498page 10 of 29
PG 91:1497λοιπὸν ἀναδύεται τὸ δύο φύσεις ὁμολογεῖν, μίαν μὲν τὴν τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἑτέραν δὲ τὴν ἀνθρωπίνην, ἣν αὐτὸς διὰ τῆς σεσαρκωμένης λέξεως ἀπαγγέλλειν διισχυρίζεται; & γὰρ ὁμολογεῖ καὶ ἀριθμείτω, κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον. Εἰ δὲ αἰτιᾶται τὸν δύο ἀριθ μὲν, ὡς διχαστικόν τινα καὶ διαιρετικόν, γινωσκέτω μὴ εὐλογον εἶναι τὴν τοιαύτην παραίτησιν. Εἰ μὲν γὰρ, ὡς καὶ ἀνωτέρω εἴρηται, εἰπὼν ὁ ὅρος δύο φύσεις ἁπλῶς ἐν τῷ Χριστῷ γινώσκειν, καὶ μηδὲν ἕτερον προσεπιφέρων, ἀπεσιώπα, χώραν ἴσως ἐδίδου ταῖς τοιαύταις ὑποψίαις, ὡς μήπου τὴν ἑαυτοῦ ἔννοιαν τρανῶς παραστήσας, ὅπως οἶδε τὰς τοιαύτας δύο φύ σεις ἔχειν πρὸς ἑαυτάς. Εἰ δὲ ἐπάγει τὸ, ἡνωμένας, καὶ πρὸς τούτοις την μίαν κηρύττει ὑπόστασιν, οὐ δὲ ἐθέλοντί τινι συκοφαντίας τόπον παρέχεται. δεικται οὖν ἐκ παντός, ὅτι ταυτὸν ἀμφοτέροις τοῖς ὁρισμοῖς τούτοις τὸ βούλημα, καὶ ὁ ἕτερος τοῦ ἑτέ ρου ἑρμηνευτικὸς μᾶλλον καὶ οὐκ ἐναντίος υπάρχει. Καὶ ταῦτα μὲν ὡς ἐν προεισαγωγῆς εἴδει λελέχθωσαν νῦν. “Ο δ' οὖν ὁ λόγος ώρμητο διηγήσασθαι, ὅτι τῆς . Εκκλησίας παρωσαμένης τὰς ἐφ᾿ ἑκάτερα τροπάς, μέσην τε καὶ ἀληθεστάτην τεμνού της ὁδόν· Σευηρός τις τῇ τῶν ἐν 'Αντιοχεία προεδρία ἑαυτὸν εἰσωθήσας, τὴν ἑτέραν τῶν ὁμομοίρων τούτων, τοῦτ' ἔστι τὴν κατὰ Μάνην, Απολινάριόν τε καὶ Εὐτυχέα, διεκδικεῖν ἐπειρᾶτο, κυκῶν ὅση δύναμις αὐτῷ τὴν τῆς Ἐκκλησίας εἰρήνην. Ἐλαθεὶς δὲ τῆς ᾿Αντιοχέων ὡς στασιώδης καὶ ταραξίας, τῇ ᾿Αλεξανδρέων κουφότητι λαίλαπος καὶ θυέλλης δίκην ἐνέσκηψεν. Ενθα καὶ ἑτέρας καταιγίδος ἀντιπνευσάσης αὐτῷ, ἡμερώς τερος μὲν καὶ ἧττον ζαλώδης αὐτὸς ἑαυτοῦ γίνε ται· οἱ δὲ ὑπ' αὐτοῦ κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι, διεσπάρησαν ἀπ' ἀλλήλων, καὶ διηρέθησαν χειρόνως ἢ πρότερον. Διεσκέδασε γὰρ αὐτοὺς Ἰου λιανός, ἐπίχαρμα τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ, καθώς γέγραπται. Ἰουλιανὸς δὲ οὗτος Αλικαρνασσοῦ μὲν τῆς Ασίας ἐπίσκοπος ἦν, τῆς δὲ Εὐτυχιανῆς συμμορίας προαγωνιστὴς ἐκθυμότατος, Σευήρου τε τὰ πρῶτα συνήθης καὶ φίλος, συγκεκροτημένο: τε ἄμφω κατὰ τῆς ἀληθείας· ὕστερον δὲ ἐμπεσόντος αὐτοῖς τοῦ τοιούτου ζητήματος, πότερον φθαρτόν φύσει λέγειν τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου ποτὲ, ἢ οὐδέ ποτε, ἀλλ᾽ ἐξ αὐτῆς τῆς ἑνώσεως ἀπαρνηθῆναι τῆς φθαρτῆς φύσεως τὸ ἰδίωμα, ὡς μιας φύσεως γινομένων τῶν δύο, καὶ τῆς οὐσιώδους διαφορᾶς ἀμφοῖν μηκέτι γινωσκομένης, τοῦ δὲ κρείττονός τε καὶ θείου μᾶλ λόν πως ἐκνικήσαντος ἅμα τῇ πρώτη συναφεία, καὶ πρὸς τὸ ἑαυτοῦ ἰδίωμα τὸ ἧττον ἐν ἀκαρεῖ μεθαρμόσαντος τῆς κατ' αὐτὸ φυσικῆς ἰδιότητος. Κοινὸν δὲ ἀμφοτέροις Ἰουλιανῷ καὶ Σευήρῳ τουτὶ τὸ ἀπόρημα τ ἄμφω γὰρ τῆς συγχυτικής προεμάχουν ἑνώσεως. Δόξα Ἰουλιανοῦ. Ἰουλιανὸς γοῦν καλῶς ποιήσειν διέγνω, εἰ παντάπασιν ἐξ ἀπόπτου χωρήσῃ κατὰ τῆς ἀληθείας, καὶ μὴ ἑαυτῷ τε καὶ ταύτῃ πο ως ᾗ καὶ ἀνάρμοστος ἧττον ζαλώδ.,
λοιπὸν ἀναδύεται τὸ δύο φύσεις ὁμολογεῖν, μίαν μὲν quam dixit unam naturam Dei Verbi, adjungit
τὴν τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἑτέραν δὲ τὴν ἀνθρωπίνην, ἣν
αὐτὸς διὰ τῆς σεσαρκωμένης λέξεως ἀπαγγέλλειν
διισχυρίζεται; & γὰρ ὁμολογεῖ καὶ ἀριθμείτω, κατὰ
τὸν μέγαν Βασίλειον. Εἰ δὲ αἰτιᾶται τὸν δύο ἀριθ
μὲν, ὡς διχαστικόν τινα καὶ διαιρετικόν, γινωσκέτω
μὴ εὐλογον εἶναι τὴν τοιαύτην παραίτησιν. Εἰ μὲν
γὰρ, ὡς καὶ ἀνωτέρω εἴρηται, εἰπὼν ὁ ὅρος δύο φύσεις
ἁπλῶς ἐν τῷ Χριστῷ γινώσκειν, καὶ μηδὲν ἕτερον
προσεπιφέρων, ἀπεσιώπα, χώραν ἴσως ἐδίδου ταῖς
τοιαύταις ὑποψίαις, ὡς μήπου τὴν ἑαυτοῦ ἔννοιαν
τρανῶς παραστήσας, ὅπως οἶδε τὰς τοιαύτας δύο φύ
σεις ἔχειν πρὸς ἑαυτάς. Εἰ δὲ ἐπάγει τὸ, ἡνωμένας,
καὶ πρὸς τούτοις την μίαν κηρύττει ὑπόστασιν, οὐδὲ ἐθέλοντί τινι συκοφαντίας τόπον παρέχεται.
δεικται οὖν ἐκ παντός, ὅτι ταυτὸν ἀμφοτέροις τοῖς
ὁρισμοῖς τούτοις τὸ βούλημα, καὶ ὁ ἕτερος τοῦ ἑτέρου ἑρμηνευτικὸς μᾶλλον καὶ οὐκ ἐναντίος υπάρχει.
Καὶ ταῦτα μὲν ὡς ἐν προεισαγωγῆς εἴδει λελέχθω
σαν νῦν.
“Ο δ' οὖν ὁ λόγος ώρμητο διηγήσασθαι, ὅτι τῆς
. Εκκλησίας παρωσαμένης τὰς ἐφ᾿ ἑκάτερα τροπάς,
μέσην τε καὶ ἀληθεστάτην τεμνού της ὁδόν· Σευηρός
τις τῇ τῶν ἐν 'Αντιοχεία προεδρία ἑαυτὸν εἰσωθήσας,
τὴν ἑτέραν τῶν ὁμομοίρων τούτων, τοῦτ' ἔστι τὴν
κατὰ Μάνην, Απολινάριόν τε καὶ Εὐτυχέα, διεκδι
κεῖν ἐπειρᾶτο, κυκῶν ὅση δύναμις αὐτῷ τὴν τῆς
Ἐκκλησίας εἰρήνην. Ἐλαθεὶς δὲ τῆς ᾿Αντιοχέων ὡς
στασιώδης καὶ ταραξίας, τῇ ᾿Αλεξανδρέων κουφό
τητι λαίλαπος καὶ θυέλλης δίκην ἐνέσκηψεν. Ενθα
καὶ ἑτέρας καταιγίδος ἀντιπνευσάσης αὐτῷ, ἡμερώς
τερος μὲν καὶ ἧττον ζαλώδης αὐτὸς ἑαυτοῦ γίνε
ται· οἱ δὲ ὑπ' αὐτοῦ κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερό
μενοι, διεσπάρησαν ἀπ' ἀλλήλων, καὶ διηρέθησαν
χειρόνως ἢ πρότερον. Διεσκέδασε γὰρ αὐτοὺς Ἰουλιανός, ἐπίχαρμα τῶν ἐχθρῶν αὐτοῦ, καθώς γέγραπται. Ἰουλιανὸς δὲ οὗτος Αλικαρνασσοῦ μὲν τῆς
Ασίας ἐπίσκοπος ἦν, τῆς δὲ Εὐτυχιανῆς συμμορίας
προαγωνιστὴς ἐκθυμότατος, Σευήρου τε τὰ πρῶτα
συνήθης καὶ φίλος, συγκεκροτημένο: τε ἄμφω κατὰ
τῆς ἀληθείας· ὕστερον δὲ ἐμπεσόντος αὐτοῖς τοῦ
τοιούτου ζητήματος, πότερον φθαρτόν φύσει λέγειν
τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου ποτὲ, ἢ οὐδέ ποτε, ἀλλ᾽ ἐξ
αὐτῆς τῆς ἑνώσεως ἀπαρνηθῆναι τῆς φθαρτῆς
φύσεως τὸ ἰδίωμα, ὡς μιας φύσεως γινομένων τῶν
δύο, καὶ τῆς οὐσιώδους διαφορᾶς ἀμφοῖν μηκέτι
γινωσκομένης, τοῦ δὲ κρείττονός τε καὶ θείου μᾶλ
λόν πως ἐκνικήσαντος ἅμα τῇ πρώτη συναφεία, καὶ
πρὸς τὸ ἑαυτοῦ ἰδίωμα τὸ ἧττον ἐν ἀκαρεῖ μεθαρμόσαντος τῆς κατ' αὐτὸ φυσικῆς ἰδιότητος. Κοινὸν δὲ
ἀμφοτέροις Ἰουλιανῷ καὶ Σευήρῳ τουτὶ τὸ ἀπόρημα τ
ἄμφω γὰρ τῆς συγχυτικής προεμάχουν ἑνώσεως.
Δόξα Ἰουλιανοῦ.
Ἰουλιανὸς γοῦν καλῶς ποιήσειν διέγνω, εἰ παντά
πασιν ἐξ ἀπόπτου χωρήσῃ κατὰ τῆς ἀληθείας, καὶ
μὴ ἑαυτῷ τε καὶ ταύτῃ πο ως ᾗ καὶ ἀνάρμοστος·
incarnatam; quare postea recusat confiteri duas
naturas, unam quidem Dei Verbi, et alteram humanam, quam ipse vocabulo incarnati affirmat se
profiteri? quæ enim confitetur, numeret, ut ait
mag.:us Basilius. Si autem accusat binarium numerum tanquam dividentem et partientem, sciat
non esse rationi consentaneam hujusmodi recusationem. Si enim, ut superius dictum est, definitio
quæ dicit simpliciter agnosci in Christo duas naturas, et nihil aliud adjungens, reliceat; fortasse
locum dederit bujusmodí, suspicionibus, ut qui
non plane sententiam suam protulerit, quomodo
intelligeret ad se invicem affectas hujusmodi duas
naturas. Si vero adjungal, uuitas, et unam praterea hypostasin prædicet, ne volenti quidem ullum
locum dat calumniæ. Demonstratum igitur est omnino eumdem sensum esse utriusque definitionis,
et alteram esse alterius interpretationem, et mi·
nime contrariam. Et hæc hactenus tanquam
in speciem præparationis dicta sint nunc.
Quod autem cœperam exponerc, quemadmodum
Ecclesia explosis aberrationibus in utramque partem inter se dissentientium, media via eaque
rectissima ingrediatur; Severus quidam, qui se
in episcopatum Ecclesiae Antiochensis intulit, aliam
quam ipsorum sodalium sectam, id est, Manichæi
et Apollinarii et Eutychetis, defendere aggressus
est, turbans, quoad potuit, pacem Ecclesiae. Ejectus
vero ab Antiochensibus tanquam factiosus et turbulentus, irruit instar procellæ et turbinis in lcvitatem Alexandrinorum, ubi alia tempestate reflante mansuetior et minus turbidus factus est;
qui autem ab eo fuerant fluctibus jactati et circumacti, a se ipsis fuerunt dissecti, et divisi pejus
quam antea. Dispersit enim eos Julianus, risus
inimicorum suorum, ut scriptum est. Erat hic
Julianus episcopus Halicarnassi in Asia, defensor
ardentissimus secta Eutychetis, initio familiaris
et amicus Severi: ambo enim contra veritatem
conspiraverant, postea vero dissidere cœperunt
orta inter eos disceptatione, utrum dicendum esset
corpus Christi natura aliquando corruptibile an
nunquam, sed potius ab ipsa unione sublatam
esse proprietatem naturae corruptibilis, tanquam
dua naturae facta essent una, et differentia substantialis naturæ non amplius nosceretur, quasi
melior pars, id est divina, simul cum ipsa unione
vicisset, et ad suam proprietatem in puncto tempuris minorem partem a naturali ejus proprietale
transtulisset. Communis autem amborum, Juliani
scilicet et Severi, hæc dubitatio et quæstio:
ambo enim unionem confundentem defendebant.
Opinio Juliani Halicarnassei
Julianus igitur pulchre se facturum cogitavit, si
occulte et insidiose contra veritatem penitus procederét, et non videretur sibi contrarius et a veFed. Mor. leg. ex cod. ms. P. St. ἧττον ζαλώδ., mitior et minus turbulentus quam artea.
col. 1499–1500page 11 of 29
PG 91:1499μὴ πρὸς ἑαυτὴν ἐναντίαν καὶ διαφερομένην ποτέ ταύτην ποιεῖν. Διαφορᾶς δὲ μὴ οὔσης ἀσεβέστερον φάναι, τὸ χεῖρον μετελθεῖν πρὸς τὸ κρεῖττον, τοῦτ' ἔστι τὸ φθαρτὸν πρὸς τὸ ἄφθαρτον. Ταῦτα συλλογισάμενος, καὶ μηδ' ὡς ἕτερον έναντιούμενον ἑαυτῷ προϊδών, ἄφθαρτον ἀεὶ τε καὶ κατὰ πάντα τὴν τοῦ Κυρίου σάρκα εξουσιαστικῶς ἀπεφήνατο. Σευήρος δὲ τούτοις μὴ ἀρεσθεὶς ὡς διαρρήδην κηρύττουσι τὴν ἀνάχυσίν τε καὶ σύμφυσιν, οὔτε σπείσασθαι πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἐβούλετο, ὡς ἀκολούθως τῇ διαφορά καὶ ταῖς ἰδιότησι καὶ τὰς φύσεις ἀπαριθμούσαν, περὶ ἂς ἡ διαφορὰ θεωρεῖται, καὶ ὧν εἰσιν αἱ ἰδιό τητες φυσικῶς αὐταῖς ἐνυπάρχουσαι· καὶ τὸ συνθέτ σθαι ταῖς Ἰουλιανοῦ τολμηρίαις, ἀναιδὲς ἅμα καὶ προπετὲς ὑπελάμβανε, καὶ οὐδὲν ἔτερον ἢ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, καὶ ἀπερικαλύπτῳ τῷ στόματι πολεμεῖν τὴν εὐσέβειαν. ἡ ἀκόλουθον εἶναι νομίσας τῷ λέγοντι, μίαν φύσιν, Δόξα Σευήρου. Ἐκ τούτου Σευήρος γίνεται καὶ ἑαυτῷ καὶ τῇ ἀληθείᾳ καὶ τῷ γείτονι αὐτοῦ ψεύδει ἀντίθετος, καὶ οὔτε ὅλως ἀληθῆς οὔτε ὅλως ψευδής, ἀλλ᾽ οἷον εἰπεῖν ψευδαληθῆς, ὅμοιος τῇ ὑπ' αὐτοῦ ἐπινενοημένη μι συνθέτῳ φύσει. Διὰ τοῦτο καὶ πρὸς ἑαυτὸν μάχιμος καὶ ἀπαλίμβολος, ἠλιθίως ὄντως καὶ ἀμαθῶς μέσον τι χρῆμα ψεύδους καὶ ἀληθείας ζητῶν, ὅπερ οὐκ ἔστι. Μεσότητα γὰρ ἀληθείας καὶ ψεύδους ούτε εὑρεῖν, οὔτε ἐπινοῆσαι δυνατόν· ἡ μὲν γὰρ ἀλήθεια μέση ἀεὶ καὶ ἀπαρέγκλιτος, καὶ διὰ τοῦτο ἀδραία καὶ πάντοθεν ἴση καὶ εὐθύτονος· οὐ παραδέχεται οὖν ἕτερόν τι τὸ ἐγκάρσιον αὐτὴν ἀποτελοῦν, καὶ εξωθοῦν τῆς οἰκείας στάσεως καὶ μονιμότητας, ἐκτοξεύει δὲ πᾶν τὸ ἐπιβούλως αὐτῇ προσπελάζον, καὶ τὸ μέσον αὐτῆς διασαλεύειν πειρώμενον. Οπερ καὶ Σευήρον ὑπ' αὐτῆς πεπονθότα εὑρίσκομεν. Ἐπειδὴ γὰρ, ὡς ἔφαμεν, καινόν τι μέσον παρὰ τὴν ἀλήθειαν εὑρεῖν ἐπεχείρησε, πλαγιασθέν, ὡς οὐκ ἔγνω μέσην ἑαυτοῦ καὶ τοῦ ὁμοφύλου αὐτῷ ψεύδους, πεποίηκε ταύτην. Αὐτοῦ γὰρ Σευήρου μίαν φύσιν λέγοντος εἶναι τὸν Χριστὸν, καὶ τὴν διαφορὰν τὴν ἐν τῷ Χριστῷ δεχομένου· Ἰουλιανοῦ δὲ μίαν μὲν κατὰ Σενῆρον λέγοντος φύσιν, ἀναιροῦντος δὲ τὴν διαφοράν· ἡ ἀλήθεια, τοῦτ' ἔστιν ὁ ἐκκλησιαστικός λόγος, την μεσότητα ἑαυτῇ πανταχοῦ διασώζουσα, δέχεται μὲν τὴν διαφοράν, οὐ κατὰ Σευήρον δέ οὐδὲ γὰρ οἶδέ ποτε μίαν φύσιν ἑαυτῇ ἐναντίαν. Δύο γὰρ φύσεις ἐν τῷ Χριστῷ γινώσκουσα, θεότητα καὶ ἀνθρωπότητα, τούτων καὶ διαφορὰν τὴν πρὸς ἄλληλα τηλαυγεστάτην θεωρεῖ. Οὐ γὰρ ταυτὸν θεότης καὶ ἀνθρωπότης, εἰ καὶ εἷς ὁ Χριστὸς ὁ ἐν ἀμφοτέραις ὑπάρχων, καὶ ἀμφότερον· εἰ γὰρ καὶ τὸ συναμφότερον ἔν, ἀλλ' οὐ τῇ φύσει, τῇ δὲ συνόδῳ, ὁ ἐκκλησιαστικὸς κήρυξ ἀριδήλως βοᾷ. Μὴ δεχομένη δὲ ἡ Εκκλησία κατὰ Σευήρον την διαφοράν· ἀλλὰ κατὰ τὸν ἑαυτῆς λόγον οὐκ ἀποβάλλεται ταύτην καθ' ὁμοιότητα τοῦ ᾿Αλικαρνασσέως. Σάρκα γὰρ ἀληθῆ καὶ ψυχὴν νοεράν μετὰ τῶν οἰκείων ἰδιωμάτων ανα
THEODORI RHAITUENSIS
μὴ πρὸς ἑαυτὴν ἐναντίαν καὶ διαφερομένην ποτέ
ταύτην ποιεῖν. Διαφορᾶς δὲ μὴ οὔσης ἀσεβέστερον
φάναι, τὸ χεῖρον μετελθεῖν πρὸς τὸ κρεῖττον, τοῦτ'
ἔστι τὸ φθαρτὸν πρὸς τὸ ἄφθαρτον. Ταῦτα συλλο
γισάμενος, καὶ μηδ' ὡς ἕτερον έναντιούμενον ἑαυτῷ
προϊδών, ἄφθαρτον ἀεὶ τε καὶ κατὰ πάντα τὴν τοῦ
Κυρίου σάρκα εξουσιαστικῶς ἀπεφήνατο. Σευήρος
δὲ τούτοις μὴ ἀρεσθεὶς ὡς διαρρήδην κηρύττουσι τὴν
ἀνάχυσίν τε καὶ σύμφυσιν, οὔτε σπείσασθαι πρὸς
τὴν Ἐκκλησίαν ἐβούλετο, ὡς ἀκολούθως τῇ διαφορά
καὶ ταῖς ἰδιότησι καὶ τὰς φύσεις ἀπαριθμούσαν,
περὶ ἂς ἡ διαφορὰ θεωρεῖται, καὶ ὧν εἰσιν αἱ ἰδιό
τητες φυσικῶς αὐταῖς ἐνυπάρχουσαι· καὶ τὸ συνθέτ
σθαι ταῖς Ἰουλιανοῦ τολμηρίαις, ἀναιδὲς ἅμα καὶ
προπετὲς ὑπελάμβανε, καὶ οὐδὲν ἔτερον ἢ γυμνῇ τῇ
κεφαλῇ, καὶ ἀπερικαλύπτῳ τῷ στόματι πολεμεῖν τὴν
εὐσέβειαν.
ritate discrepare. Existimavit ergo consequens esse, ἡ ἀκόλουθον εἶναι νομίσας τῷ λέγοντι, μίαν φύσιν,
at qui unam naturam diceret, non faceret eam
contrariam sibi et-a se discrepantem; sublata autem discrepantia, sequebatur magis impium esse, si
diceretur, quod deterius est, aggredi ad praestantius,
id est, corruptibile ad incorruptibile. Hæc cum sic secum ratiocinatus esset, et nihil aliud sibi contrarium
pravidisset, incorruptibilem semper et omnino
Domini carnem imperiose pronuntiavit. Severus
autem non probabat ista, ut quæ confusionem et
commistionem naturarum plane inducerent; neque
tamen pacem facere volebat cum Ecclesia, quæ
convenienter differentiæ et proprietatibus naturas
numerat, in quibus differentia proprietatum cernitur, et quarum sunt proprietates naturales, quæ
in ipsis naturis insunt; ct assentiri andaciis Juliani
impudeus et petulans esse arbitrabatur; et non
minus esse quam nudo capite et aperto ore pietatem oppugnare.
Opinio Severi.
Δόξα Σευήρου.
Ἐκ τούτου Σευήρος γίνεται καὶ ἑαυτῷ καὶ τῇ
ἀληθείᾳ καὶ τῷ γείτονι αὐτοῦ ψεύδει ἀντίθετος, καὶ
οὔτε ὅλως ἀληθῆς οὔτε ὅλως ψευδής, ἀλλ᾽ οἷον εἰπεῖν
ψευδαληθῆς, ὅμοιος τῇ ὑπ' αὐτοῦ ἐπινενοημένη μι
συνθέτῳ φύσει. Διὰ τοῦτο καὶ πρὸς ἑαυτὸν μάχιμος
καὶ ἀπαλίμβολος, ἠλιθίως ὄντως καὶ ἀμαθῶς μέσον
τι χρῆμα ψεύδους καὶ ἀληθείας ζητῶν, ὅπερ οὐκ
ἔστι. Μεσότητα γὰρ ἀληθείας καὶ ψεύδους ούτε
εὑρεῖν, οὔτε ἐπινοῆσαι δυνατόν· ἡ μὲν γὰρ ἀλήθεια
μέση ἀεὶ καὶ ἀπαρέγκλιτος, καὶ διὰ τοῦτο ἀδραία
καὶ πάντοθεν ἴση καὶ εὐθύτονος· οὐ παραδέχεται
οὖν ἕτερόν τι τὸ ἐγκάρσιον αὐτὴν ἀποτελοῦν, καὶ
εξωθοῦν τῆς οἰκείας στάσεως καὶ μονιμότητας,
ἐκτοξεύει δὲ πᾶν τὸ ἐπιβούλως αὐτῇ προσπελάζον,
καὶ τὸ μέσον αὐτῆς διασαλεύειν πειρώμενον. Οπερ
καὶ Σευήρον ὑπ' αὐτῆς πεπονθότα εὑρίσκομεν.
Ἐπειδὴ γὰρ, ὡς ἔφαμεν, καινόν τι μέσον παρὰ τὴν
ἀλήθειαν εὑρεῖν ἐπεχείρησε, πλαγιασθέν, ὡς οὐκ
ἔγνω μέσην ἑαυτοῦ καὶ τοῦ ὁμοφύλου αὐτῷ ψεύδους,
πεποίηκε ταύτην. Αὐτοῦ γὰρ Σευήρου μίαν φύσιν
λέγοντος εἶναι τὸν Χριστὸν, καὶ τὴν διαφορὰν τὴν
ἐν τῷ Χριστῷ δεχομένου· Ἰουλιανοῦ δὲ μίαν μὲν
κατὰ Σενῆρον λέγοντος φύσιν, ἀναιροῦντος δὲ τὴν
Ex eo tempore factus est Severus sibi et mendacio suo contrarius, et nec ex toto verax, nec
ex toto mendax; sed, ut ita dicam, pseudalethes
(id est, falsiverus), similis naturæ compositæ, quam
excogitavit: idcirco secum pugnat, et inconstans
est, et fatue atque inerudite medium aliquid
inter mendacium et veritatem quærit; quod
nullum est. Non enim inveniri nec excogitari po-.
test aliquid veritati et mendacio interjectum. Veritas
enim semper media est, non trànsversa, atque ideo
firma et undique æqualis et recta: nihil igitur
recipit, quod eam reddat obliquam, et e suo statu
et firmitate expellat. Coarguit autem quidquid
insidiose ad eam accedit, et medium ejus quatere
nititur: id quod Severo evenisse reperimus. Quia
enim, ut diximus, medium aliquid novum præter
veritatem conatus est-invenire, quod invenire non
potuit, fecit ipse. Cum enim Severus ipse diceret
esse Christum 'unam naturam, et differentiam in
Christo reciperet; Julianus vero unam naturam,
sicut Severus, poneret, sed differentiam tolleret:
veritas, id est, ecclesiastica doctrina, suum medium
ubique custodiens, recipit quidem differentiam, sed
non sicut Severus; non eniun novit unquam unam διαφοράν· ἡ ἀλήθεια, τοῦτ' ἔστιν ὁ ἐκκλησιαστικός
naturam sibi contrariam; duas enim naturas in
Christo cum agnoscat, divinitatem scilicet et humanitatem, harum etiam inter se differentiain perspicue contemplatur: nec enim est idem divinitas
et humanitas tametsi unus est Christus in ambabus naturis; et idem est ambæ naturæ: nam quamvis ambæ naturæ sunt unum, non tainen sunt unum
natura, sed unum concursu. Sic Ecclesia prædicat, quæ non recipit differentiam eo modo, quo
Severus sed secundum rationem et doctrinam
suam illam non rejicit, ut rejicit Julianus Halicarnasseus; scit enim assumpsisse Verbum carnein
veram et animam intelligentem, cumn suis proprieatibus: seit item unitum esse corruptibili imλόγος, την μεσότητα ἑαυτῇ πανταχοῦ διασώζουσα,
δέχεται μὲν τὴν διαφοράν, οὐ κατὰ Σευήρον δέ·
οὐδὲ γὰρ οἶδέ ποτε μίαν φύσιν ἑαυτῇ ἐναντίαν. Δύο
γὰρ φύσεις ἐν τῷ Χριστῷ γινώσκουσα, θεότητα καὶ
ἀνθρωπότητα, τούτων καὶ διαφορὰν τὴν πρὸς ἄλληλα
τηλαυγεστάτην θεωρεῖ. Οὐ γὰρ ταυτὸν θεότης καὶ
ἀνθρωπότης, εἰ καὶ εἷς ὁ Χριστὸς ὁ ἐν ἀμφοτέραις
ὑπάρχων, καὶ ἀμφότερον· εἰ γὰρ καὶ τὸ συναμφό
τερον ἔν, ἀλλ' οὐ τῇ φύσει, τῇ δὲ συνόδῳ, ὁ ἐκκλη
σιαστικὸς κήρυξ ἀριδήλως βοᾷ. Μὴ δεχομένη δὲ ἡ
Εκκλησία κατὰ Σευήρον την διαφοράν· ἀλλὰ κατὰ
τὸν ἑαυτῆς λόγον οὐκ ἀποβάλλεται ταύτην καθ'
ὁμοιότητα τοῦ ᾿Αλικαρνασσέως. Σάρκα γὰρ ἀληθῆ
καὶ ψυχὴν νοεράν μετὰ τῶν οἰκείων ἰδιωμάτων ανα
col. 1501–1502page 12 of 29
PG 91:1501λαβόντα τὸν Λόγον ἐπίσταται· καὶ ἐνωθὲν οἶδε τῷ φθαρτῷ τὸ ἀθάνατον, ὡς ὁ προλεχθεὶς Θεολόγος Γρηγόριος ἔφη. Αρ' οὖν, ὅπερ ἐλέγομεν, μέση μεμένηκεν ἀμφο τέρων καὶ ἀκίνητος ἡ ἀλήθεια, ἀποβαλλομένη μὲν τὸ λέγειν κατά Σευήρον μίαν φύσιν καὶ διαφοράν αἰνίγματος γὰρ καὶ τερατομυθίας οὐδὲν ἧττον διενή νυχε τοῦτο. Πῶς γὰρ ἡ αὐτὴ φύσις δύο ἔσται τὰ ἐναντία; πώς δὲ καὶ ὑποστήσεται κατ' αὐτὸ τὸ πεφυκέναι πολεμουμένη ὑφ᾽ ἑαυτῆς, καὶ αὐτὴν πολεμοῦσα; Καὶ ἐν τούτῳ δὲ κατὰ καιρὸν μνημονευτέον τοῦ Κυρίου βοῶντος, ὅτι πᾶσα οἰκία ἢ βασι λεία καθ' ἑαυτὴν μερισθεῖσα, οὐ σταθήσεται. Εἰ οὖν κατ' αὐτὸν ἡ μία φύσις ἐμερίσθη ἐφ' ἑαυτὴν, πῶς σταθήσεται ἡ ταύτης ύπαρξις; Αρ᾿ οὖν κατὰ τὰς κοινὰς ἐννοίας κατά τε αὐτὸν τὸν τοῦ Κυρίου λόγον, εἴ γε ποιῶν ὁ τῆς Ἐκκλησίας λόγος, οὐ παραδέχεται μίαν φύσιν πρὸς ἑαυτὴν διαφερομένην, καὶ αὐτῇ ἐναντίαν, κατὰ τὴν τοῦ Σευήρου ἄστατον καὶ μαχι μωτάτην ἐπίνοιαν. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ Ἰουλιανὸν παντάπασι τὴν διαφορὰν ἀποβάλλεται ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία. Εἰ γὰρ μία μὲν φύσις κατ' ἐκεῖνον ὁ Χριστὸς, καὶ διαφορὰν ουσιώδη μὴ καθ᾽ ὁτιοῦν παρα δέδεκται, ἐν τῶν ὑποτέρων ἀνάγκη πάντως ὁμολογεῖν τὸν ταῦτα διισχυριζόμενον, ἢ ἄνθρωπον ψιλόν εἶναι τὸν Κύριον, καὶ τὰ λεγόμενα ἐπ' αὐτοῦ, θείαν δύναμιν ἑτέραν παρ' αὐτὸν οὖσαν, καὶ ἐν αὐτῷ οὖσαν, καὶ ἐνεργοῦσαν πεπράχθαι· ἢ Θεὸν γυμνὸν καὶ μὴ ἐνηνθρωπηκότα εἶναι τὸν Χριστὸν, καὶ τὰ λεγόμενα ἐπ' αὐτοῦ ἀνθρώπινα, μὴ ὡς ἄνθρωπον, ἀλλ᾽ ὡς Θεὸν ταῦτα παθεῖν, εἰς τὴν μίαν αὐτοῦ φύσιν ταῦτα ἀναδεχόμενον· ἢ εἰ μηδὲ ἐν τούτων, φαντασία τινὶ καὶ ἀπάτῃ λέγειν περὶ αὐτοῦ δεδρακέναι ἅπερ ἔδρα, ἤτοι τὰ θεῖα, ἤτοι τὰ ἀνθρώπινα, ἢ τὸ παράπαν ψευδὴ εἶναι τὴν περὶ αὐτοῦ πᾶσαν εὐαγγελικὴν ἱστορίαν, καὶ μάτην ἀπατᾶσθαι τοὺς Χριστιανούς, καὶ κενὴν μακαρίαν εἶναι, τὸ δὴ λεγό μενον, τὴν εἰς Χριστὸν ἐλπίδα. Καιρὸς δὲ λοιπὸν καὶ τὸ τοῦ ᾿Αποστόλου λέγειν, Κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν. Εὑρισκόμεθα δὲ καὶ ψευδομάρτυρες του Θεοῦ, ὅτι ψευδομαρτυρήσαμεν κατὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἤγειρε τὸν Χριστόν, δν οὐκ ἤγειρε. Ματαιότης ὄντως οἱ τοιοῦτοι συλλογισμοί, καὶ τῆς πίστεως ἀνατροπὴ κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον, Ἐκ παντὸς οὖν ἀποδέδεικται κεκαθαρμένην ἀντιρρήσεως ἁπάσης, καὶ ἀνεξέλεγκτον εἶναι, καὶ μόνην ἐπὶ τῆς ἀληθείας εστάναι τὴν δόξαν τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ καὶ καθολικῆς Ἐκκλησίας. Όταν μὲν γὰρ τὸν τρό τον καθ᾿ ὃν γέγονεν ἡ ἐκ θείας φιλανθρωπίας πρὸς ἡμᾶς συγκατάβασις βούληται παριστᾷν, τὴν μίαν τοῦ Θεοῦ Λόγου φύσιν σεσαρκωμένην ὁμολογοῦσιν ὡς ἅτε τοῦ Λόγου ἀνάρχου τε ὄντος καὶ ἀϊδίως ἐν τῷ Πατρί, ἐν ὑστέρῳ δὲ δι᾿ ἡμᾶς καὶ τὴν ἡμετέραν σω τηρίαν ἐνανθρωπήσαντος, καὶ σπέρματος Αβραὰμ Επιλαβομένου, καὶ κατὰ πάντα ἡμῖν ὁμοιωθέντος δίχα μόνης ἁμαρτίας. Ὅταν δὲ τὰ ἐν οἷς ὁ Χριστὸς, ἢ καὶ ὅσα ὁ Χριστός, βούληται θεωρεῖν, δύο φύσεις
dixit.
λαβόντα τὸν Λόγον ἐπίσταται· καὶ ἐνωθὲν οἶδε τῷ mortale, ut ante memoratus Gregorius Theologus
φθαρτῷ τὸ ἀθάνατον, ὡς ὁ προλεχθεὶς Θεολόγος
Γρηγόριος ἔφη.
Αρ' οὖν, ὅπερ ἐλέγομεν, μέση μεμένηκεν ἀμφοτέρων καὶ ἀκίνητος ἡ ἀλήθεια, ἀποβαλλομένη μὲν τὸ
λέγειν κατά Σευήρον μίαν φύσιν καὶ διαφοράν
αἰνίγματος γὰρ καὶ τερατομυθίας οὐδὲν ἧττον διενή
νυχε τοῦτο. Πῶς γὰρ ἡ αὐτὴ φύσις δύο ἔσται τὰ
· ἐναντία; πώς δὲ καὶ ὑποστήσεται κατ' αὐτὸ τὸ
πεφυκέναι πολεμουμένη ὑφ᾽ ἑαυτῆς, καὶ αὐτὴν
πολεμοῦσα; Καὶ ἐν τούτῳ δὲ κατὰ καιρὸν μνημο
νευτέον τοῦ Κυρίου βοῶντος, ὅτι πᾶσα οἰκία ἢ βασιλεία καθ' ἑαυτὴν μερισθεῖσα, οὐ σταθήσεται. Εἰ οὖν
κατ' αὐτὸν ἡ μία φύσις ἐμερίσθη ἐφ' ἑαυτὴν, πῶς
σταθήσεται ἡ ταύτης ύπαρξις; Αρ᾿ οὖν κατὰ τὰς
κοινὰς ἐννοίας κατά τε αὐτὸν τὸν τοῦ Κυρίου λόγον,
εἴ γε ποιῶν ὁ τῆς Ἐκκλησίας λόγος, οὐ παραδέχεται
μίαν φύσιν πρὸς ἑαυτὴν διαφερομένην, καὶ αὐτῇ
ἐναντίαν, κατὰ τὴν τοῦ Σευήρου ἄστατον καὶ μαχι
μωτάτην ἐπίνοιαν. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ Ἰουλιανὸν
παντάπασι τὴν διαφορὰν ἀποβάλλεται ἡ τοῦ Θεοῦ
Ἐκκλησία. Εἰ γὰρ μία μὲν φύσις κατ' ἐκεῖνον ὁ
Χριστὸς, καὶ διαφορὰν ουσιώδη μὴ καθ᾽ ὁτιοῦν παρα
δέδεκται, ἐν τῶν ὑποτέρων ἀνάγκη πάντως όμολογεῖν τὸν ταῦτα διισχυριζόμενον, ἢ ἄνθρωπον ψιλόν
εἶναι τὸν Κύριον, καὶ τὰ λεγόμενα ἐπ' αὐτοῦ, θείαν
δύναμιν ἑτέραν παρ' αὐτὸν οὖσαν, καὶ ἐν αὐτῷ
οὖσαν, καὶ ἐνεργοῦσαν πεπράχθαι· ἢ Θεὸν γυμνὸν
καὶ μὴ ἐνηνθρωπηκότα εἶναι τὸν Χριστὸν, καὶ τὰ
λεγόμενα ἐπ' αὐτοῦ ἀνθρώπινα, μὴ ὡς ἄνθρωπον, c
ἀλλ᾽ ὡς Θεὸν ταῦτα παθεῖν, εἰς τὴν μίαν αὐτοῦ
φύσιν ταῦτα ἀναδεχόμενον· ἢ εἰ μηδὲ ἐν τούτων,
φαντασία τινὶ καὶ ἀπάτῃ λέγειν περὶ αὐτοῦ δεδρακέναι ἅπερ ἔδρα, ἤτοι τὰ θεῖα, ἤτοι τὰ ἀνθρώπινα, ἢ
τὸ παράπαν ψευδὴ εἶναι τὴν περὶ αὐτοῦ πᾶσαν
εὐαγγελικὴν ἱστορίαν, καὶ μάτην ἀπατᾶσθαι τοὺς
Χριστιανούς, καὶ κενὴν μακαρίαν εἶναι, τὸ δὴ λεγό
μενον, τὴν εἰς Χριστὸν ἐλπίδα. Καιρὸς δὲ λοιπὸν καὶ
τὸ τοῦ ᾿Αποστόλου λέγειν, Κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα
ἡμῶν. Εὑρισκόμεθα δὲ καὶ ψευδομάρτυρες του
Θεοῦ, ὅτι ψευδομαρτυρήσαμεν κατὰ τοῦ Θεοῦ,
ὅτι ἤγειρε τὸν Χριστόν, δν οὐκ ἤγειρε.
Ματαιότης ὄντως οἱ τοιοῦτοι συλλογισμοί, καὶ τῆς
πίστεως ἀνατροπὴ κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριον,
Ἐκ παντὸς οὖν ἀποδέδεικται κεκαθαρμένην ἀντιῤῥήσεως ἁπάσης, καὶ ἀνεξέλεγκτον εἶναι, καὶ μόνην ἐπὶ
τῆς ἀληθείας εστάναι τὴν δόξαν τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ
καὶ καθολικῆς Ἐκκλησίας. Όταν μὲν γὰρ τὸν τρό
τον καθ᾿ ὃν γέγονεν ἡ ἐκ θείας φιλανθρωπίας πρὸς
ἡμᾶς συγκατάβασις βούληται παριστᾷν, τὴν μίαν
τοῦ Θεοῦ Λόγου φύσιν σεσαρκωμένην ὁμολογοῦσιν·
ὡς ἅτε τοῦ Λόγου ἀνάρχου τε ὄντος καὶ ἀϊδίως ἐν τῷ
Πατρί, ἐν ὑστέρῳ δὲ δι᾿ ἡμᾶς καὶ τὴν ἡμετέραν σω
τηρίαν ἐνανθρωπήσαντος, καὶ σπέρματος Αβραὰμ
Επιλαβομένου, καὶ κατὰ πάντα ἡμῖν ὁμοιωθέντος
δίχα μόνης ἁμαρτίας. Ὅταν δὲ τὰ ἐν οἷς ὁ Χριστὸς,
ἢ καὶ ὅσα ὁ Χριστός, βούληται θεωρεῖν, δύο φύσεις
Media igitur mansit inter utrumque, ut dicebamus, immoța veritas, quæ respuit quod Severus
ait esse unam naturam et differentiam: non enim
differt hoc ab ænigmate et monstro. Quomodo
enim eadem natura erit duo contraria? quomodo
subsistet, si ei insitum est, ut sibi a se circa
idem bellum inferatur? Etiam hic opportune recolendum memoria est quod Dominus ait, quod
omnis donus vel regnum in seipsum divisum non
stabit 1. Si ergo, ut iste putat, una natura partita
est in se ipsam, quomodo substantia ejus exsistet?
Ergo secundum communem sensum, et secundum
ipsum verbum Domini, recte facit Ecclesia, quæ
non recipit unam naturam secum pugnantem ac
sibi contrariam, secundum cogitationem Severi,
inconstantive ac repugnantiæ plenam, neque differentiam penitus ejicit secundum Julianum. Si enim
Christus est secundum illum una natura, et differentiam substantialem non in quolibet recipit;
alterutrum necesse est confiteatur, qui hoc affirmat,
aut Dominum esse hominem tantum; et divina,
quæ de eo dicuntur, non tanquam ejus qui esset
Deus, dicenda esse, sed secundum potestatem
divinam quæ esset alia præter eum, et in eo
operaretur, facta esse: aut Deum tantum, et non
esse Christum factum hominem; et humana quæ
de co dicuntur, non ut hominem, sed ut Deun
illa passum esse in una sua natura: aut si neutrum horum, necesse erit dicere de ipso, falsa
specie, et ut apparet tantum, fecisse quæ fecit
divina, sive humana: aut prorsus falsam esse omnnem historiam evangelicam, et frustra Christianos
falli, vanamque esse, ut alias dicitur, spein in
Christum. Ut jam tempestive dici possit, quod ait
Paulus: Inanis ergo est nostra prædicatio; reperimur autem falsi testes Dei, quia falsum testimonium contra Deum diximus, quod suscitavit Chri
stum, quem non suscitavit m
Vanæ revera sunt hujusmodi argumentationes,
et eversio fidei, ut ait Gregorius Theologus. Omnino igitur demonstratum est solam sententiam
sanctæ et catholicæ Dei Ecclesiæ veram esse, et
nibil contradici posse, neque posse eam coargui.
Cum enim ostendere vult, quomodo ex divina erga
homines charitate Verbum Dei ad assumendam
carnem nobis condescenderit, unam naturam Verbi
Dei confitetur incarnatam; quod ex æternitate et
sine principio erat in Deo Patre; et postea proptcr
nos et propter salutem nostram, factum fuit homo,
et semen Abraham apprehendit», et per omnia factus est similis nobis excepto solo peccato º.
Quando autenn ducere vult illa in quibus Christus
consistit, et quæ Christus vult nos contemplari,
• Hebr. IV,
1 Matth. 311, 25. n. Cor. xv, 14, 15. * Hebr. u, th.
col. 1503–1504page 13 of 29
Index Analyticus
PG 91:1503ιστῶτα τὸ μεγαλεῖον τοῦ ἐλέους, καὶ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμᾶς καταδεξαμένου, διὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς στοργήν συνείναί τε καὶ συναριθμεῖσθαι τῇ ἑαυτοῦ φύσει τὴν ἡμετέραν· καὶ χάρις τῷ Θεῷ ἐπὶ τῇ ἀνεκδιηγήτῳ αὐτοῦ δωρεᾷ. Καὶ ταῦτα μὲν εἰς τοσοῦτον. Ἐπειδὴ δὲ ὁ Σευήρος ψιλαῖς προκαθέζεται φωναῖς, ἐν ῥήμασί τε μόνοις καὶ ἔχοις τὴν εὐσέβειαν ὑποτίθεται· καίτονε τοῦ ᾿Αποστόλου λέγοντος· Οὐ γὰρ ἐν λόγῳ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλ' ἐν δυνά μει, καὶ ἀληθείᾳ. Οὕτω; δὲ παρ' αὐτῷ Σευήρῳ κρά τιστος θεολόγος γνωρίζεται, ὡσὰν τὰς κατηγορίας Αριστοτέλους, καὶ τὰ λοιπὰ τῶν ἔξω φιλοσόφων κομψά Ασκημένος τυγχάνῃ· ἀναγκαῖον ἡμᾶς τὰ σημαινόμενα ἑκάστης λέξεως, τῶν εἰς τὸ πρὸς αὐτὸν οὐσιωδῶς ἡνωμένας ὁμολογοῦσα, κακ τούτου παρ Σευήρον λεγόμενα χρειωδώς λαμβανομένων, ἐπὶ καιροῦ σαφηνίσαι, κατὰ τὸν νοῦν τῶν ἐκκλησιαστικῶν διδασκάλων, καθ᾿ ὃν ταῦτα ἐξειλήφασιν· Ένα ἔχοιεν οἱ ἐντυγχάνοντες τοῖς ὑπογεγραμμένοις λόγοις, ἐκ πρώτης ἐντεύξεως νοεῖν τῶν λεγομένων τὴν δύναμιν, καὶ μὴ διὰ τὴν ἄγνοιαν τοῦ σημαινομένου τῶν λέξεων, πρὸς τὴν κατάληψιν τῶν ἐν αὐτοῖς θεωρημάτων παραποδίζωνται. Αληστος
ιστῶτα τὸ μεγαλεῖον τοῦ ἐλέους, καὶ τῶν οἰκτιρμῶν
τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμᾶς καταδεξαμένου, διὰ τὴν πρὸς
ἡμᾶς στοργήν συνείναί τε καὶ συναριθμεῖσθαι τῇ
ἑαυτοῦ φύσει τὴν ἡμετέραν· καὶ χάρις τῷ Θεῷ ἐπὶ
τῇ ἀνεκδιηγήτῳ αὐτοῦ δωρεᾷ. Καὶ ταῦτα μὲν εἰς
τοσοῦτον. Ἐπειδὴ δὲ ὁ Σευήρος ψιλαῖς προκαθέζεται
φωναῖς, ἐν ῥήμασί τε μόνοις καὶ ἔχοις τὴν εὐσέβειαν
ὑποτίθεται· καίτονε τοῦ ᾿Αποστόλου λέγοντος· Οὐ
γὰρ ἐν λόγῳ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλ' ἐν δυνάμει, καὶ ἀληθείᾳ. Οὕτω; δὲ παρ' αὐτῷ Σευήρῳ κρά
τιστος θεολόγος γνωρίζεται, ὡσὰν τὰς κατηγορίας
Αριστοτέλους, καὶ τὰ λοιπὰ τῶν ἔξω φιλοσόφων
κομψά Ασκημένος τυγχάνῃ· ἀναγκαῖον ἡμᾶς τὰ
σημαινόμενα ἑκάστης λέξεως, τῶν εἰς τὸ πρὸς αὐτὸν
duas naturas substantialiter unitas confitetur, et οὐσιωδῶς ἡνωμένας ὁμολογοῦσα, κακ τούτου παρ
inde demonstrat magnitudinem gloriæ et miserationum Dei, qui propter amorem erga nos voluit
naturam nostram simul esse et simul numerari
cum sua: et gratias Deo agimus pro dono ejus,
quod enarrari non potest. Et hæc hactenus. Quia
vero Severus solis vocibus insistit, et in solis verbis et sonitu pietatem collocat, cum tamen Apostolus dicat: Non est in sermone regnum Dei, sed in
virtute p et veritate; et is est apud Severum optimus theologus, qui in categoriis Aristotelis et in
reliquis philosophorum gentilium est limate exercitalus, necesse est, nos significata cujusque vocis,
earum quibus contra ea quæ Severus dicit; uti
opus est, opportune declarare secundum mentem
doctorum ecclesiasticorum, qua ea acceperunt: ut Σευήρον λεγόμενα χρειωδώς λαμβανομένων, ἐπὶ
qui inferius scripta legerint, statim ex ipsa lectione
vim eorum quæ dicuntur, percipiant: ne si ignorent quid voces significent, impediantur quominus
comprehendant quæ in eis contemplamur.
καιροῦ σαφηνίσαι, κατὰ τὸν νοῦν τῶν ἐκκλησιαστι
κῶν διδασκάλων, καθ᾿ ὃν ταῦτα ἐξειλήφασιν· Ένα
ἔχοιεν οἱ ἐντυγχάνοντες τοῖς ὑπογεγραμμένοις λόγοις,
ἐκ πρώτης ἐντεύξεως νοεῖν τῶν λεγομένων τὴν
δύναμιν, καὶ μὴ διὰ τὴν ἄγνοιαν τοῦ σημαινομένου τῶν λέξεων, πρὸς τὴν κατάληψιν τῶν ἐν αὐτοῖς
θεωρημάτων παραποδίζωνται.
PI Cor. IV, 20.
IN OPERIBUS S. MAXIMI LAUDATORUM.
Indicem huncce edidimus initió operum S. Maximi, seu nostræ Patrologiæ t. XC, col. 30.
RERUM ET VERBORUM MEMORABILIUM QUÆ IN HOCCE VOLUMINE CONTINENTUR.
(A col. 9 ad col. 1026.)
Revocatur Lector ad numeros crassiores in textu expressos.
Abrahæ visio, ejusque contemplatio. 223.
Admonitionum finis ac utilitas, 236. Earum reddenda
ratio in die judicii, 237.
Adulationis vitium, sen assentationis. Assentatoris
scena adversis prodita. Adulatio, amicitiæ labes; armatura picta. Adulatores corvi oculos effodientes, ac corvis
pejores. Nutrientes se devorant. Actæi canes. vitiorum
supremum, 565, 566, 567.
t
Erumnarum vitæ consolatio, 208, 209.
Eschylus Sophocli violentiæ notatus, 618.
Affectus opere probandus, 521. Non tollit ratio, sed eis
obluctatur, 610.
Amictorum miseratio: maxima eis afflictio, quod desit
qui misereatur. Lætari malis alienis, haud humanum,
Agathyrsi, hominum mollissimi; communia conjugia, elc, 674.
Αληστος scientia. 368.
Alexandri castitatis exempla, 539. Munificentiæ; 537.
Fortitudo bellica, 541, 589. Ex morbo doctus modestiam,
ac se hominein esse, 621.
Allia, mystice, 369.
Amicitie vindex Deus.. Inimicos, anicos reddere,
quam ulcisci, jucundius. Amicitiæ probatio. Amici ſe -
renda objurgationes, 349.
Amicus idem quavis fortuna. Amici simulati pericuJum majus, quam inimici. Amici, nostri thesauri; in
ens conferenda munera, etc., 550. Amicus vere nemo
improbus cum eo qui improbus sit, amicitia noxia, 546.
Amicus ex animo pensandus: amicorum delectus; utilitas et fructus; in amico, honestum, etc., 548.
Amor, animi violentissima affectio; nescientis rationem cupiditatis exsuperantia, 610. Amicorum inter se
animus divina charitate, 559, 560. Amor parentum, et in
illos obsequium. Vices nunquam liberi reddunt, uti nec
Deo. Christianorum prima hæc pietas, 603, 604. Cæcus
sui amor et carnalis, pessimum vitium, 686.
Anastasius presbyter Honorii causam Romæ sciscita -
tus, 132.
Anastasius, Epistolæ Maximi ad Marinum de processione Spiritus interpres et testis; ejus ea de re laudata
opera; aflinis Athanasio conatus, 69. Scripta in Africa,
72, temere in dubium vocata, 73.
Anastasius Sinaita in Joan. Grammaticum vindicatus.
èvépyɛtɑ ut ei una dicta, et Operatio, 124, 123. Gregozi
Toetis, kov 0360cy, non dew, quod est in sulgativ, rgusque sensus, 126, 127, 128.
Anima ex effectis nota., Esse anima, probatio: essa
col. 1505–1506page 14 of 29
PG 91:1505Μικροκόσμου μακροκόσμου. Οπό ἐνυπόστατος, ποn ὑπόστασις 522, 523 ουσία φύσις 313.
substantiam, incorpoream, simplicem, compositione va
cantem, et rationalem, 196, 197, 198, 199. Anima, quid?
opéves, elc., 200. Animam incorpoream probantes sydogisi, 259, 240. Anima prior corpore; Græcorum error,
et secuti illos Origenis, 278. Eam post corpus non patitur Maximus, ibid. Anima, non ipsa corpus, sed habens
corpus; nec, quod Deus incorporeus, ipsa non incorporea. Dei imago, divinis præfulgens dotibus; óµwvypíą
tamen. Μικροκόσμου motor, ut Deus μακροκόσμου. Οπό
genianis, corpus in corpore; mutabili circa Deum motus
agitatione, 210, 211, 212. Anima atque Animus. Animæ
thesaurus. Animi bonum, vere bonum. Animo Deo immolandum. Animse neglectus. Animæ solutæ a corpore,
obvia omnia; quæ pia sit ac bona ad Deum proficisci,
653. Una cuique Anima. Anima, incorporea et immortalis; substantia vivens, et separata. Immortalis, etiam
impiorum. Animi cuta inajor quam corporis. Anima dux
ac imperator, corpus miles. Animam non mors perdit,
sed mala vita, 656. Animæ potentiarum finis, 56
ejus actuum finis ut bonum et verum. Dei auimæque
conjugationes, 500. Motus animæ circa Deum, 501. Animi præcepto instituti firma constantia, 636. Nisi movetur
post mortem et intelligit, nec vere exsistit, 243, 246.
Anime processus in veri cognitione. Animi motus ut
ratio et prudentia, 501, 502, etc. Anima, ipsa Ecclesia:
ejus vires aliæ in aliis. Decas mystica spiritalis psalterii, 499, 300, 501. Anima studens sapientiæ, 514, 515,
etc., Anima in Dei secreto cubili divina gaudens pace.
Anima, mystice Ecclesia, 50, 503. Anima patiens divina, divinæ lucis speculum, 517, 319, 520.
Avtidoois nulla confusione, 165.
Antisthenis notata loquacitas, 617.
Deus
Antistitis in ecclesiam et sacrarium ingressus, 508.
Populi ingressus cum antistite, 509. Antistitis a sede
descensus, 516, 321.
Arabia, anagogice, 249. Arabes Esau progenies, 230).
Arabum Mahumetanorum grassatio, 310, 311.
Arcadius Cypri episcopus. fidei zelo immortuus, 75.
Archimedis mathematicorum sedulitas, 621.
Arguendi lenitas: violenta disciplina parum animo
hæret. Arguens melior sit necesse, nec ipse ulceribus scaleat. Redargutiones æquo animo ferendæ, 508,
Arii hæresis, 76.
Aristotelis nugæ de anima, 216.
Arsas Paulianista, 55. Ex Sergii ad ipsum epistola in
gradus periculum adductus, 183.
Atheniensium ad Marathonem porteutosa vis bellica,
542, 543. Tibiis similes, quibus præter linguam nihil sit,
Avarus et iniquus raptor insatiabilis: levanda paulatim inopia. Non ex alienis ditescendum: ex alienis
præstare, summa injustitia, 601. Cui sua sufficiunt, is omnium ditissimus. Avari, aves voraces. Avaritia, malum
in hominibus maximum, 602.
AUTECousión eorum quæ multimode dicantur: ejus
alia ratio in Deo ac in nobis, 180.
Beneficentia, Benignus. Deo affinis, nec sentientibus
prestanda; sibi ipse præstat, qui benefacit; acceptus et
'animus: qui prior præstat, hic munificus; ingratus a
beneficio animus; præstandi discretio, 536, 357. Benelicentiæ vis ut deos faciat, 524.
Dei similitudo, quod bonus ac benignus. Boni ratio
omnibus inspersa. Viri fortis ac principis, ut victis ac
subditis benignus et mitis sit. Benignitate concilianda
Dei benignites. Deus benignus et cum punit. Bonus,
prodesse reliquis habet. Bonus vicinus. Boni mores, lege
tutiores, 664, 665
Calliæ in parentes pietas, 601.
Cani veri, virtutes animi. Et canities aliquid discit:
seasu puer. 654. Cani albicantes, jam inde emigrationem
clamant, 635.
Castitas laudata, 536. Castitas universa, 537. Virtutis
promptuarium. Castitas in puris sedibus, etc. 538. Casta
vita et pudica, maximuin ornamentum. Ejus paranda
virtute opera, 559. Castitas robur ac lux vite àña6, 510.
Catechumenorum ejectio, etc, 511, 312, 516, 518.
Charitas una, reliqua sinu complectitur, 119, 237. Vere
hominem ad Dei imaginem ostendit: ex Dei charitate
fraterna concordia; finis incarnations, 220, 221, 222.
Charitas gilautia, æmula, cique opposita 22, 561.
Sublata inequalitate omnes inter se et cam Deo cogit,
Beoque similes reddit, 223, 224, 229. Charitas genjina,
547. Charitas lex, lux, 373. Dei charitas, sæculiqne
amicitia; ambarum causa, ac reliqua, 359, 360. Una Dei
et proximi charitas. Charitatis elogia alque munia.Sacræ
doctrinalinis ac incarnationis, 223. Divina ch. ritas et Deus
dicta. Assecla charitati virtnies, 226, Virtus charitas, 238.
Christus. Plena de Christo Catholicorum confessio, 25,
38, 48. Catholicorum brevis confessio, 551, 352, 538,
339, 340 Christus Deus factus homo, non homo deiticatus, 56. Naturæ deificatio, 39, etc., 82 Christus caput ac
centrum, ad se cogens omnia, 495. Ipe Terra promissa,
251. Non proprie individuum, 109. Natura in eo humana
ἐνυπόστατος, ποn ipsa ὑπόστασις 522, 523 Omula Christus,
quæ nos natura; modus productionis novatus, 29, 30, 31,
32, etc. Assumpta a Christo nostra omnia. Ejus duplex
voluntas, duplex operatio, 82, 183, 84, 88, 89, etc., 177,
178, 179, 180, 181. Confundentium argumenta, 89, 90.
Dividentium, 91, 92, 94. Una Christi voluntas, Manichæorum delirium, 12, 13, 15, 16. In Christo voluntas naturalis duplex, non yvwμux et ex sententia. Imbuta deitate humana voluntas, non ipsa divina. Ejus expressio,
22, 23. Naturales inculpati in ipso affectus: modus
altior quam pro nostri ratione, 166. Christi diminuta confessio,
monstrosa compositio. Hareticorum gravior,
quam Judæ, Christi proditio, 36, 37, etc. Christi negatio
et proditio, 366, Naturarum in Christo numerus post unitionem, 265, 266, 321, 323, etc. (yrilli in.eam rem voces
ex Apologia, 267. In duabus, et, una Verbi naturu încarnata, non uisi Nestoriano sensu pugnare, 275, 274, 275.
Horum expositio, 285, 286, 301. Rerum in Christo numerus, 275, 276, 308. Numerus nthil dividit. 267, 268. Distinctionis solum expressio, 270, 325, 328. Nestorii numerus sine unitione; Cyrilli, cum unitione; eaque Una
Christi natura incarnita, 271, 272. Christi nome a
untun, persona et ostáɩ non una natura, 277,
278. Persona composita, 279, 280, 29, 299. Unitio in
persona, Cyrillo naturalis. Duplex Christi nativitas, 287.
Deum et hominem dicens, ambas dicit natures, 300.
Christi partes, deitas et humanitas, 301. Christí reus
mortis, 558 Christi operatio non una xxt' énixpáteĽav, non
instrumenti ranone, non compositione, 31, 32. Non una
ut unius, 184. Deivirisis unaque cognata operatio, 43,
44, 45, 51, 52. Vocis cognată Patrum expositio, ut et
unius. Unius vox soli Cyrillo usurpata, 53, 54, 55, 56, 57,
58. Duæ in Christo, non tres operationes. Impielas u.am
dicentium operationem Nestorii una operatio, 185, 186.
Rerum unitarum distincta et natura et operatio sen virtus.
187. Una Cyri operatio; unius, Cyrilli sensus. Monothelitarum eaa ut hircocervi: una naturalis Cyrillo negata,
188, 198, 191. Unius Christi voluntatis impium dogma,
160. Voluntates naturales non contrarie, 161. Naturæ,
velle sie et sic velle, personæ. Una Dei voluntas et
sanctorum. 162. Voluntas rationalis, 163, 168. Nou mea,
setua voluntas, 33, 34, 35.
Cibi disciplina; sumendi modus: unus bonus qui ad sənitatem conducit. Animi cibus, et corporis, 612.
Clemens Stromateus philosophus philosophorum, el
divinus vir, 176.
Cognitio sui ad Dei intelligentiam viaticum, fastum
deprimit. Res ardua, sui cognitio. Scire quod nescias,
sapientiæ est. Is se novit, qui se nihil esse existimat,
662. Heracliti et Socratis in eam rem dicta, 683. Nosce
te ipsum conveniens amuletum in aulis regum. Res diffici is, at beata. Qui se novit, et quæ sibi conveniant noverit, ac quid possit. Inepta gioriatio eorum nomine quæ
nosira non sunt. Chilonis dictuin, difficillimum nosse
seipsum, 693, 694.
Commune, ουσία et φύσις 313.
Concordiæ bona, ac fraternæ dilectionis, 547. Dissidentium in fide concordia, Dei opus, 307.
Conscientiæ pudor damnatorum, 375.
Consilium, consultatio seu deliberatio, 4, 5.
Consubstantialis voce abusi Sabeltius et Marcellus:
ejus Nicanorum Patrum probatus usus et intellectus, 314.
Consuetudo altera natura natura fortior; ejus mira
vis et in brutis. Cogit facere, et qua per prudentiam nolis. Facilius initia cavere, quam auctum jam et familiare
vitium excutere. Vitam consuetudo jucundam præstet,
etsi acerbam, 673, 674.
Contradicendi libido; verborum pugna ac procacia, audacia, et temeritas, a se expeditum vitium, 623, 634.
Corpus esse quidquid creatum est, exagi alus error.
Corripi nihil minus, quam laudari. Parcendum pudori,
dum corripis. Corripere, lenitatis est ac amiciti:e Seneni
corripere, mortuum suscitare. Scriptæ correptiones. Homines corripere faciles, non ut sua ipsi videant errata, 551.
Cosma diaconi ab hæresi accurata fides ejusque de.
col. 1507–1508page 15 of 29
PG 91:1507Ενούσιον, 79. 145. Ενυπόστατον, 79, 143, 144, Οὐκ ἐνυπόστατον, 111, 112.
fensio, 307, 308, 309. Ad eum responsa, 313. Viri landatio, 334.
Crapula et ebrietas spiritali sensu, 312.
Creare, singularis proprietas divinæ naturæ, 150.
Cariosi, Deo exosi: Volens æger curiosus, 600.
Cyrilli, unius vox, et affinis. 57, 58. Voces mediæ, 63,
Cyri novem capitula Alexandriæ promulgata: Sophronii in ea opera, 75.
Damnatorum probrum, 233. Suprema pœna a Deo
separari, et cum exosis versari, 217.
Davidis in utraque fortuna virtus, 206. Destinata Templi ædificatio; opus Salomoni reservatum, 372.
Deo ac creatis communia nomina, siç quasi óµwvvuia. Deus nihil omnium, et omnia, 242. Dei invocatio,
210, 211. Dei erga nos dilectio: ejus nobis exemplar:
summus Dei honor, peccatoris salus, 376. Dei lenitas
utilis et noxia, 637. Dens Judex unicus. 525. Acceptum Deo quod est ex facultate, 526. Divinæ in Christo
consortes naturæ, 265.
Deificatione, una Dei et sanctorum voluntas: nt nihil id fidei noceat, 15, 16, 17, Deificatio, finis omnium,
Dionysii Areopagita Ifferarchia ecclesiastica, 491. Viri
præclara elogia, 526.
Disciplina, prosperis ornamentum; adversis, refugium. Homo disciplinis ornatus, animal pulcherrimum.
Amara radix, suavis fructus. Dediscere mala, optima
disciplina. Qui disciplina careat, forma duntaxat a bestiis
differre, 583, 581.
Dives epulo, ob unas epulas damnatus, 611.
Doctrina verbis superfina, 578. Audire tutius, quam
docere. Exemplo fulcienda doctrina: auditæ periculum,
nist opus accesserit. Per auditorum malitiam, ipsa plerumque cassa, 579.
Dolor et tristitia. Insulsum non decere justum tristitiam. Doloris solatium, luctus societas. Præstat non
raro voluptati: ejus justa causa, 613.
Ebrietatis mala. Deum expellit et Spiritus dona, vini
luxuries: vini crapula obtenebrescens animus; substantiæ deliguritio. Ebrio, tum vinum perit, tum ipsum perdit. Ebrietas, vesaniæ excitamentum; insipientis arguere ebrium, 617. Ebrius omnia evertit. Excedit qui
plura tribus bibit, 6, 118.
Ecclesia, mundi typus ac Dei, universalitatis ratione.
Partes cædem secum et distinctæ; aliæ in aliis, rota in rota;
mundos in mundo. Ecclesia non manufacta: sacrarium;
vaóc et navis, 493, 494, 495. 496, 497. In Ecclesiam in.
troitus, januarum occlusio, etc., 311, 512.
Ecclesia, homo mystice, et homo, Ecclesia: Altarè
in eo, sacrarium, Naóc. Anima ipsa seorsum, Ecclesia;
in ea, pars animalis, et intelligens; contemplandi vis,
et agendi, Nous xai hoyos, 498, 499, etc.
Res ecclesiasticæ et canonicæ a laicis non tractandæ,
maxime feminis. Tractandarum egregia disciplina, 261,
Ecthesis nova Sergii fides, Heraclii nomine vulgata,
ab illo ut non sua non agnita, 74, 75.
Electio et propositum, mpcaipea nec simplex vo.un
tas, etc., 2, 3. Quid electio, et de quibus, 4, 5. Electio
in beatis non futura, 9, 10.
Electio facultas ad utrumlibet. Electio non in Christo,
15, 14. In eo ut dicant Patres, dixeritque Maximus.
Quæ est ad Thalassium, 14.
Præcepti eleemosynæ ratio, naturæ unitio, quo primum stalu condita est: ejus dotes, ad quas reparet, 228,
229. Eleemosyna omnibus præstanda, 230.
Elias in carne nullo jam mentis ac carnis dissidio,
Ενούσιον, 79. 145.
Ενυπόστατον, 79, 143, 144, Οὐκ ἐνυπόστατον, 111, 112.
Essentia idem, non idem noorάos vicissimque, 316,
Episcopi, animarum owiйpec. 58. Episcopus et sacerdos, vera Dei imago, 252.
Epicuri nuga de Anima, 246.
Eruditi anuni beatitas. Adeunda ad eam omnia; carpenda utilia, 584.
Eruditionis atque virtutis summa suavitas, 1587.
Evangelii lectio aliaque inter rem sacram mystica, 510,
311, etc., 515, 517, 521.
Eucratades monachi in Africa fide clari, 260.
Eudocia inclusa, 361.
· Eulogii papæ Alexandrini, de duabus Domini naturis,
Eutychis hæresis, 77. Ejus avovaiwoi;, 2.
Eutychianistarum expostulatio. adilitas Chaired.
voces, In duabus muturis. Conimunts additio sysode
Ephesine et Chalced. Gregorio suppleta fides Nicam.
Una omnibus fides, plus minus explicita, 140, 411,
F
Fides divina, quid. Ejus specimen in Abrahamo. Ejes,
quod assequi non licet, nec tides est. Fidei maxime proprium rationes rerum pon exquirere. Promissionum
firma fides. Fides virtutum parens et corona; eadem
radix et fundamentum. Sola ſides incomprehensum comprebendit, 652, 653. Catholica fides una non sufficit að
salutem, 287. Ad eam ac virtutem adhortatio, 288, A.
Catholica fides ne Deo et Christo, 76, 77, 78. Fidei synbolum, 513, 519, 520. Fidei confirmatio hostium in cam
grassatio, 312.
Fideles, servi; mércenarii, filii. 523.
Fraterna amicitia, 550.
Fortitudo animi etiam ferendo adversa. Afiae vitium,
audacia el temeritas (Báporoç et spáco; Græcis). Hand
temere adeunda pericula, 341
Frugalitas, via brevis ac delectabilis; vita suis contrata stipendiis, arx firma; viaticum sufliciens, 573.
G.
Gallorum traducta audacia et femeritas, 542.
Gentium mores, 674.
Georgii [sive ut alii, Gregorii] Africæ præfecti fidei
catholicæ zelus: diligentia cohibendis monialibus Severianis ac illis reducendis; depellenda suspicione hæresis
a Martina. etc., 259, 261, 262, 263. Apostolicis vir fulgens maueribus, ibid. Vexatio ex calumnia, 334. Georgi
præfecti Africæ virtutis præstantia; eum populi amer;
cum Deo achæsio, exque ea sa, 202. Eximiæ viri
laudes; magistratu motus; 205, 206, 207. Monachorum
pro eo preces et vota, 318. Georgii Africa præfecti insignis commendatio; illustris vir; ingentia erga Maximum, etc., munera. Vivorum omnis generis solatia, defunctorum tumuli ac funera, fidei ardor, etc. Kjus amoli
nefas, 377,378. Revocandi in provinciam supplicatio, 579.
Repetita viri encomia, 380.
Georgii presbyteri et hegumeni laudatio; Scripturarum studia; actionis cultus; contemplationis præs:antia,
etc., 27, 28, 31.
Georgius abbas ac presbyter, hæreticorum præliis om
nique virtute clarus, 362, 364.
Gregorii papæ, Expositio fidei de processione Spiritas
sancti ad Germanum patriarcham CPitanum, 690, etc.
Gulæ studium, radix vitæ malorum. Festa, gulæ occasio. Corpora cibis inferta morbos contrahere, 611, 612,
613. Nullum cum ventre fidum commercium. Venter H
guritor. Ventris luxuria, quidquid superfluum. 611,
Nihil sic ad lites pronum: in eo nulla ciborum discretio.
H
Hæreticis favere, Deo exosum: quo ducat illorum
honor; indomabilis hominum pervicacia, 261, 262. laconstans ingenium; venalis fides, 291. Adversa hæreticis
antiqua traditio, 261, 265.
Heraclianus, obscurus auctor nec satis purus, 65, 60,
Homo, a ratione parteque sentiente, velut centaurus.
Ratio nullis mancipanda affectibus; data pennarum instar; offuscant affectus ac vitia, 668, 669. Hominem trahentia, Deus, natura, mundus; quo spiritalis, animalis,
carnalis horum cujusque dotes, 251, 252. Homo, Seriptura, mundus: parvus mundus, 506, 507.
Honorius in partem patrocinit tractus a Monothelitis,
Honorii Pape ad Sergium epistola: sensus catholicus,
ipso qui scripsit interprete. Viri laudata fides, 81,
Honorii Papæ, unius voluntatis defensio: ejus, Athenasiique affinis vox; epistolæ, qua passus calumniam, a
tholico sensu expositio, 129, 130, 131, 132. Anastasies
presbyter ejus causam Romæ sciscitatus; Falsata ipsius
epistola, numeri appositione; hæreticorum solita artes,
Humanarum rerum incertum. Justis car mala ere.
niant, bona malis. Lugendus peccator secundis rebus,
In prosperis timenda mutatio, in adversis cogitanda
col. 1509–1510page 16 of 29
PG 91:150949. παναλκὴς καὶ πανίερος, 88.
meliora, 588, 589. Utraque fortuna tenenda constantia,
590, 591. Humanarum rerum inæqualitas: mare ventis
divexatum; bullæ dilabentes; vitæ lubricum theatro simile. Umbris similes mortales: vicissitudini, et potentes, obnoxii, 683, 684. Humanarum hostiarum ritus apud
Græcos in eis aliquid numinis ac Christi figura, 358. Id
durum, nec cogit, 1V Reg. xxVII.
Humilitas quanta virtus; unde accedat. Altissima Dei
contemplatione sui agnitio, ut in Abrahamo. Virtutum
tutamen forte et columen, cui divina charitas comes,
289. Dei virtus humilitas et paupertas spiritus. Quid i¦la,
232. Humilitas, paupertas spiritus; ejus quanta vis continendo spiritali ædificio, 35. Parens et custos virtutum,
868. Humilis sensus, necessarius edomandis affectibus:
ejus palestra exerceri in vilioribus rebus. Humilitas în
interiori animi sensu. Nihil sic gratum Deo, ac se in
postremis numerare. Humilitatis grave certamen el supra humanas vires. Consultum cum illis versari, qui ea
præditi sint. Vita excelsa, animus humilis, 649, 650.
Toompayia, Dei in nobis munerum custodia, 525.
Imperitus auriga. Imperitorum vita, insomnio similis.
In imperitis non quærenda virtus; eorum error in rebus,
Imperturbatio Christiana, 558.
Inanis gloriæ vitium ac cupiditas, grande mortalibus
parandae virtutis obstaculum. Proclivis deceptio, ut te
aliquid esse existimes. Quod videri velis, ejus plurimum
- aufert, quod exsistis. Quam vere dicta inanis gloria Arduum vitare inanis gloriæ dæmonem. In politicis et
rep. nihil præter fastum, 623. Jaanis opimo inflans, ac
vulgus ducens: miseri ea laborantes, qui humaniani
indolem nesciant. Inanis fastus, profectus excisio, 624.
Vera gloria, virtutis præstantia. Qui præest, caveat ne
efferatur. Primi status gloria. Caduca muudi feleitas
atque gloria. Flos feni, ac gramen. Nemo ejus gloriæ
quæ vera est, studiosus, facile malus!jat. Virtus ad gloriam via, 643, 614, 615, 616.
Indi Sagittarii excelsus animus, 615.
Indocti, pisces muti; indoctus homo, pondus terræ
gravissimum; indoctus dives, aureum mancipium, 585.
Ingluvie crassus auimus, nec spiritui aptis, 611.
Inimicitiæ breves; longa amicitia, 682.
Injuriarum toleraus, spiritalis: earum impatiens, auimalis, 252. Injuriam facere deterius, quam accipere;
avertere injuriam duplicis gioriæ; Deum ultorem deposcere, 544, 515. Injuriarumi lenis tolerantia Lenitate
potius frangenda impetentis audacia. Miserandus ipse,
omni in diabolum incentorem verso odio. Rei gloria.
Diluuntur peccata, acervatur merces. Scite depulsa sputi
injuria, 636, 637, 638. Injuriarum memoria, ac simultas,
quo nullum deterius vitium. Ignoscendum aliis, qui nobis Deum condonare rogemus. Quod vix omni choro virtutum præstetur, injuriarum præstet remissio. Injuria-.
rum memoriam exstinguunt dona. Qui odio hominibus
est, haud est et Deo, 680, 681.
Invidiæ proles, hypocrisis: nullum ea perniciosius
vitium ut ærugo ferrum, corrumpit animui. Invidus
beneficio magis exasperatur. Invidia cadi comes; amicitia labes. Invidorum afflatus dæmonum. Invidia, ea
laborantium pernicies patientium ærugo et virus; vitiorum nequissimum, 657. Invidia mortis radix, clavus
cordis. Vulturum naturæ æmula; iis comes qui rébus secundis utamur. Iuvidiæ malum, proximi bonum. Invidia
veritatis ulcus, animi serra, etc., 658. Ainicorum invidia,
res maxime cavenda. Invidi facies. Non fam suis bonis,
quam alienis malis delectatur. Invidia honestis actibus
adversatur. Invidiæ haud obnoxii, qui modeste fortuna
utantur. Rerum æqualitate, nullus.ivor. Invidi canthari.
Nulla clarus virtutis laude, qui invidia minime petitur,
Iræ nulla excusatio, quod offensus sis. Iræ continens,
injuriæ auctori pudorein injicit. Iræ mala. Ira res cæca
et permolesta. Silens, accepta injuria, grave:n auctori
plagam dat. Risu babeudum quod quis procacius lacessit,
Iracundia, animi turbat oculum. Ira violenta passio;
adversus peccata exagitanda. Nulla bestia tam sæva ac
vir iracundus. Iræ radices, 593.
Ira, nisi verbis procumpat, morbus efficitur; cæcat pariter animi rationes. Rationem fugat; reddit bestis "similem; insano furore exagitat. Ira sedatiore animo sævieus, servatoque rancore. Res ardua iræ repugnare·
viri fortis, ei resistere, 593, 594. Cum iracunda assuesgere uxore haud inutile, 595. Irze Dei fax: non omnes
in hac vita puuit. Dei judicium, pro ce ac fuerimus coinpuráli, 514.
J
Joannes abbas a secretis Honorio, ipse et Joanni;
epistola ad Constantinum Heraclii filium ejus nomine,
defensio epistolæ ad Sergium, 181, 182, 183.
Joannes archiepiscopns: vid. Cyzicenus, 258.
Joannis cubicularii laudes a charitate, 230, etc. Ab
eleemosyna, 228, 229, 231. Admonitio seria ne se rebus
ecclesiasticisimmisceat, neve bæreticis faveat, 259,263,
Ad virtutem sanctiusque institutum adhortatio, 288,
Joannes episcopus laudatus, 363.
Joannes os aureum, et Christi præditus ore, 88.
Joannis papæ Alexandrini (rou povo) fidei zelus
in Monothelitarum dogma consurgens, 183.
Joannes presbyter; viri virtus, cujus ipsa recordatio
ad pietatem infornarel, 213, 244. Ad eum Maximi vəta
ex Africa, 248, 249.
Joannes grammaticus, 124.
Jobus, utraque fortuna virtute clarus, 206.
Judæos (in) gravis expostulatio, 310, 311.
Judicii extremi facies Factorum cogitatumque ponenda ratio, in orbis ipso theatro, 211, 212, 233. Tremendum, quod justum, judicium, 213. Reproborum in
eo lamentatio, 214, 215, 216. Ejus exspectatio tristitiæ
pareus quæ est secundum Deum, 252, 253. Extremorum,
tremendique judicii consideratio, 353, 356, 374. Judicii
terror; ponendæ rationis occupanda meliori fruge districtio. Quantum diviua privari Luce. Pro eo ac semiuavimus, futuræ messes. Non hic cruciari maluni, sed futuriffe dignum haberi supplicio. Æqua laux Dei ¸ustitiæ.
Ignei fluvii ac Stygis rivi, 641, 642.
Julianus, catholicus Alexandria scholasticus, 336.
Jurans crebro, sibi ipse fidem adimit. Sancte jurans,
quandoque forte erraverit. Juramentum, perjurii parens.
Viris probis major ad fidem probitas. Duplici casu non
respueudum oblatum juramentum; pecuniarim causa
jurare, nota perjurii non caret, aut avaritia, 621,
'
Justus Judex a nemine judicatur: pronum magis justa facere, quam fequi, 516. Justi eur affligantur, 588
Justitiæ æqualitas, 551. Vera justitia, ardua; rectumque ex ea judicium, 545, 514. Districtio divina justitiæ,
Juvenum parum tuta fere consilia. Nec juveni detraest et juvenum mentis solertia. Juventutis bonum,
has;
I abore parta dulciora; absque eo nihil magni in vita.
Laboribus ac malis animus fortior evadit. Qui fugit laborem, bona fugit. Nemo laudem voluptatibus consecutus
est. Alterna requie, labor dulcior. Labore strenut, Nicias,
Archimedes, Demosthenes. Laboribus exercitia, ad mala
fortiter ferenda. Labore strenui ac desides ste differunt,
ut pii ab impiis, 620, 621.
Lacedæmoniorum bellica fortitudo et animi: Pyrrhi in
eos repressa jactantia, 542.
Laeta, tristibus paranda, 367:
Latinorum scribendi mos Latine, Græcorum depravationes, 71.
Landes hominum; laudes modum excedentes; nihil
laudandum nisi quod luce justitiæ fulget; nec quod nostrum sit despectui habendum. Improbitatem landans,
pormtentiæ remedio fraudat. Malalaudans, facienti pœnæ
socius accedit. Laudibus capitur vulgus, 638. Vulgi spernendæ laudes. Laus bonis tribuenda; non laudandus
præsens nec vituperandus, 639.
Lectiones sacræ in Ecclesia; divina cantica; pacifica;.
Evangelii lectio, etc., 510, 511, 512, 515, 519, 520. Lectio
sacra, nt instituenda, 528.
Leo inclytus papa Romanus, Agere utramque formam,
elc., 49. Leo papa παναλκὴς καὶ πανίερος, 88.
Lege regi necesse homini est: ea prodendus in legislatorem animus. Imposita lex menti et corpori, ac
membris omnibus. Leges observans, metum foras mittit,
666, 667. Lege regimur et natura: hæc illam vincit.
Lex triplex, Naturæ, Scripta, Gratiæ. Legis scopus bone
merendi; iisqui injuria læduntur, servator est. Verissima
Jeges, qua suinma nituntur æquitate. Leges, civitatis anina injusti, qui lege non utantur. Qui boni sunt, paucis
Jegibus egent. Popularis laudatus status, in quo omnes
legem ut tyrannum metuunt. Ubi multæ leges, multa
abundat iniquitas Leges aranearum tela, 667, 668. Legis universa adimpletio, 5 0.
L bera potestas et arbitrium: kovaía, 6. aviEČOLOIÓ745, 155, 151.
Libere lequi, sic ut convenit, prudentis viri, cum po
col. 1511–1512page 17 of 29
riculo etiam capitis: eam libertatem vita legibus instituta parit. Perstringendi quandoque necessitas. Nee sol e mundo tollendus nec loquendi libertas ex homi nem congressu, 619. Qui ex oratione libertatem tol it perinde facit ac si ex ab-inthio acrimoniam sublatam velit, 620. Liberi, natura parentum servi: pia liberorum in pa rentes sedulitas, 604. Linea certiores, 352. Lingua ad ruinam lubrica; non illi credenda omnia domorum per eam eversio. Hirundines ne tecto excipito. Loquere qua decet, ut et audias. Ventris coutinens, esto et linguæ. Multis lingua mentem præcurrit. Lingua una, auris duplex. Gladi ictus levior, quam lingua. Lingua bonum el malum. Paucis muita, 616, 647, 618. Lingua in mentem intincta, 671. Litterarum officia, amoris suscitabula, 333. luxuriæ incentiva, 538. Luxuria bonorumque super fuis sumptibus decoctio: ambitio, ejus pareus. Nihil inde vera g oriæ; probrum magis accedit. Paupertatis incom moda; Dei oifeusa. Nihil juvat, quod multas opes habeas, Macedonii hæresis, 76. Magistratus fuga; difficilius imperare, quam parere. Ordinis perversio, magistratus absentia. Magistratus in signe; admiratio, æmulatio pessimus, qui sibi præesse nequit, 559. Magistratus subditorum discretio. Melior ipse subditis, nihil pravis ministris utitor; stultis parere, illi satius, quam iis imperare. Magistratus usus libera rep. et monarchia, 560. Nemini, qui prudens sit, ejus excu iendum onus, 561. Maledicentiæ verba haud ipsa gravia; inimicitia origo; grave illis peccatum. Etiam optimos incessit mo mus, 562. Malorum consuetudo, quibus medicus esse possit, 549, 550. In mais pejor victoria, 689. Manichaici figmenti una Christi voluntas, 12, 13, Manna mystice, 369. Mansuetudo, virtus angelica, 234. Quid illa, 292. Maria (S.), vere Dei Genitrix, 237, 231, 309, 334, 344. Marinus presbyter, ejusque insignes dotes ac tides, 1, Marini diaconi a modestia et humilitate, etc., laudatio. Num sacerdotis seu presbyteri, cujus beía lepwoúvn hic dicitur, sæpiusque in aliis sic prænotatur, 34, 33. Marini de Maximo existimatio, 70, 123. Marinus laudatissimus mionachus, 547, 348. Num pre sbyter ille Cyprius, ad quem tanta Dogmatica Maxi Dius? Martine litteræ in favorem Severianorum: turbatio per eas in Africa; addictior hæreticis; anceps de ia Maximi animus; depulsa caute sinistri nominis nota, 259, Martyrii tempore, documenta; ejus in nobis Deus exi tum facit, 312. Maximi in Creta cum Severianis disputatio, 24, 25, 26, 27. In Africam secessus Persarum metu ac Barbarorum, 361, 367. Modestia suique dejectio, 2, 17, 28, 47, 57, 81, 82, 368, 370. Maximus olim a Pyrrho cultus. Ejus ab illo divortium ecthesis causa, 159, 160. Excusantis se Pyrrho modesta cautio, 343, 346. Maximi ad Marinum presbyterum epistola supposita, 67. Pro scripta ad Pho tium defensio a Photio cur laudatus, 68. Ad Marinum presbyterum de processione Spiritus; Maximi modestia; opera Athanasii affinis, 69, 70, 124. Maximi fides, ipsa sanctorum; de ea gloriatio. Humilitas; sacrorum libro rum penuria, 306. Ex sanctorum dictis fides exposita, 313. Maximi summa modestia et humilitas, 447, 452. Ex ea detrectatio scribendi, 527. Ad Siculos excusatio, 58, 59. Maximus Severianorum cavillis petitus, 333. Auxietas de Martinæ fide, 260, 261. Ejus ex superiorum sensu doctri na. Maximus Davidi Hoeschelio sacerdes; at non liquet, 487. Pacator optimus inter Ecclesias; Epist. ad Marinum Cypri presbyterum. Margunii illustre testimonium, 488. Maximi modestia, 490, 491, 492. Medici utilis opera. Medicus indoctus, et quod virium est exstinguit. Animorum quam corporum honorabilior medicina. Perfectus medicus, qui nihil eorum, quæ operæ sint, ad ægri salutem omittit; cunctaque novil, quæ ad eam conferre, aut non conferre possint. Instrumenta me dica. Medicorum terra operit errata, 651, 652. Quod mediocre plerunique inelius, 689. Memoria ac recordatio. Dei magis meminisse debemus, ouam spiritum ducere. Religiosæ mentis indicium, me minisse colestium. bono nunquam deflectat, quem Dei oblivio non incessat. Mortis memoria cibi exscindit appetitum. Sauctorum memoria ac presentia lectione Scripturaruin. Parum felicis memoriæ juvenes ac senes. Dei nobis censoris memoria, 631, 6:55. Mendacium nusquam utile; nihil eo eget veritatis ti Veritatem premere, aurum humo defodere. Mendacium primo auditum, quam secuta veritas magis creditur, Honestum quandoque mendacium Charicleæ probatum Mentiens, sibi fidem detrahit, 625. Mennæ libellus ad Vigilium; pugnantes de illo Sergii Pyrrhique sententiæ, 181. Liber quaquaversum a Sergio missus, 185. Mentis gubernatio, 536. Miserante Deo peccatoris conversio. Miseratin iti pares facit divinæ miserationis exempla in Drachma, in Ove perdita, in filio prodigo, 26. In Meretrice, publica nis, Latrone, Persecutore, 257. Moventia alia ad misera tionem, 258. Misericordis excellentia nomina. Disperse opes, ipsæ nobis integræ. Immane avaritiæ genus, etiam quæ pereant impartiri nolle. Misericors Deo similis nostrum, qu¹t quid illuc transmiserimus: pulchrum funus; misericordia opera et eleemosyna, omnia alia severioris disciplinæ exercitatione majora; extendendæ manus ad pauperes; pauperum manuum extensio, ipsa mala abstergens. Pag per vie dux in ccelum, vel si cæcus est. Pauperum bona, quibus constipatus dives, 531, 532. Sacerdotibus atque regibus addicta misericordia: corum communis oiei au ctio; ea, Dei æmulatio. Non præstans misericordiam, cum possit, alienus a Dei charitate: in omnes præstands, ex cujusque modo; in dantem redundat, quod præstiteris, Monachi patria profugi, hostium metu; iidem reduces, Maximo relicto. Ejus rei tædium, 62, 365. Monothelitarum grassatio per bellorum occasionem, 47. Eorum de Christo vexata sententia. Affinis Ario Apolli narioque impietas, 48, 49, 50. Monothelitarum nova opi nio, 59. Una unius operatio, eorum commentum, 60, 61. Mortalibus jugis ad mortem via, 626. Justi æquique tenax, qui mori præstare putet quam vivere. Lucta ma gis prosequendus qui nascitur, quam qui moritur. Cau sianorum ea re ritus, 627, 628. Mulieres fucis utentes; omnem amolitur calumniam, quæ superfluo cultu non utatur. Interitú mergunt prața mulierum studia. Mala uxor, scelerum poena. Uxori sub esse extremum dedecus, 631. Vir mulierosus, 537. Mulie rum inter se colloquia, aspis a vipera; par in ignea, alque in mulierem incidere. Utranivis ducas, ubique pe riculum. Quid mulier, Secundi verbis. Viri virtus uxori sufficiens ornamentum, Pulcheriæ dictum, 632. Mundus impostor, 577. Mundus, homo mystice, 506. Mundus interiturus et sus citaudus homo parvus mundus, 507. Mundus corrupti biis, ut et ejus partes, 210. Mutatio a malo, et prenitudo, ipsa laudabilis. Nullum dedecus a vitio mutari. Ad utrumlibet mutabilis ani mus, ad omnem honestatem inutilis; levis ac stultos. Stirps jugiter solum mutans; nubes a ventis agitata, Mysteriorum introitus, 512. In fine exclamatio, 514, Nestori hæresis, 77. Ejus tautoboulía ea sublata vera in Christo unitio et natura, 19, 20, 21, 103. Nestorianus affatus, 165. Nicæna tides Gregorio suppleta, 141. Nicandri episcopi præclara laudatio, 46, 47. Niciæ laboris assiduitas, 621. Nobilitas ac ingenuitas parentam nihil ipsa nostra est, sed animi virtus. Una generis origo, lutum. Hominum nobilissimi, qui divitias, gloriam, voluptatem, vitam sper uunt. Ingenuorum mores. Una virtus, qua gloriandum; fortuna reliqua. Ex probis, mali, ac contra. Landabilis, a quo genus ducit initium. Nobilitas, quid, ac quibus con flatus inanis titulus, 675, 676, 677. Nov; Domini, non Dominus, sed b¿dŋgiç, etc., 176. Obsonii loco, inopia, 612. Caveuda obtrectatio; audientis par culpa. Non audien dus susurro; ferenda obtrectatio ac calumnia, 563. Gra vius ejus malum, quam hostis vi; obtrectator, klesnéz ns. Sic vitæ rationes instituas, ut detractori nemo fidem habeat, 564. Oculorum virtus; eorum reciproci obtukus. Neules amicitiæ conciliator, 610
col. 1513–1514page 18 of 29
PG 91:1513Ομοούσιον. 79. Ομοϋπόστατον. 79. Ουσία, 145, 144. Φρόνημα Φρόνησις. διαλογισμός· ἐνδιάθετος λόγος, 8.
Pizoroµíz, ipsa cápxwot;, et unitionis modus. Dispensano, 23, 24.
Oixeimo: et arrogatio in Christo, 129. In eo quæ passiones, ibid.
Oiera mystice, 567.
Ομοούσιον. 79.
Ομοϋπόστατον. 79.
Operatio una Monothelitarum Operatio, primo natura,
107, 108, 109. Monothelitarum multiplex operatio, 112.
Catho icorum duplex, 113, 114.
Operatio et virtus, ¿végysta, 154, 136, etc., Operatio
una ut unius improbata, 184. Duæ in Christo, non tres
operationes. Monothe itarum, ipsa Monophysi orum argumenta. Impietas unam dicentium operationem. Nestorii una operatio, 183. 186. Rerum unitarum distincta, et
natura el operatio, 187. Una Cyri operatio; unius, Cyril i
sensus Monothelitarum una tanquam hircocervi. Una
naturalis negata Cyrillo, ejnsque reliqua sententia, 188,
Opinio, ¿ó¾x, cum ratione et sine ratione, 7.
Oratio Dominica, 313, 316, 517, 522. Oratio Deo audibilis sine voce; operum præsentia, apud ipsum clamor.
Petenda, quæ Deo conveniant. Grata sit oratio, non impetrando, ipsa impetrans; nihil simulata; constans ac
perseverans; dilate exam-fitionis dispensatio, 575, 576.
Orantis ad Deum nullis intercessoribus accessus; sonora
ad Deuin vox; mente distractus, inepte loquax ac delirus; excitandus ad orationem animus; petenda, que ad
animi salutem; nullum non orandi tempus, ut nec respiraudi, 577.
Orationi comes opera nostra ac industria. Scelestissimorum preces et vota, 578.
Orationis dicendo finis; indolis index, operum simulacrum. Ornate loqui, malum, quod noxium. Et ferrum in
hello, sic in rep. orat. Oratorum bene ornateque dicendi
studium; non vivendi, 519, 580. Oratores ratis similes,
647. Oratio de dogmate, prima Maximo de theologia, 515.
Sed hæc alio tempore et occasione habita.
Origenis opinio de anima; corpus tenuius esse, et in
corpore nec circa Deum stabili motus agitatione esse,
Osculum sanctum, 512, 513, 519, 520.
Olio ac quiete consopiti affectus, facile edomantur. Quid
3lla quies et otium, seu vacatio; inter sæculi curas, mens
carles:ibus potiri non potest. Quieti ac si entio dandum
aliquid. Vir sapiens perfuga, vitamque a negotiis captans
liberam, 398, 599.
Ουσία, 145, 144.
P
Pacis bonum; a Deo merres. Pax ante, et post passionem, 366. Bellum pace satins, quæ a Deo separat. Pace
Caucta solvuntur mala, 629. Pace sæculi ut utendum.
Ipsa inutilis, nisi ipsi nobis, et Deo simus pacati; ad eain
facientia pacem, 554, 555, 373, 574. Pax, exstincto forsitan Chosroe; ejus nuntius ut habendus. Pax cum Deo ut
ineunda, ejus conciliande studia, 373, 571.
Izideia Eruditio, litteræ, inter hominum bona, pri-
*mum, 882.
Parentum amor, et in illos obsequium; vices satis nurquam liberi reddant, ut nec Deo. Christianorum prima
Jæc virtus, pietas. Parentes sicarii, qui sobrios liberorum
mores negligant, 605, 604.
Pastor bonus et doctor, ovem reducens, 248.
Patientiæ tenendæ monitio, 365, 366.
Patres probati in v synodo, quorum sequendæ voces,
Asserta Paulo Epistola ad Hebræos, 586, 587.
Paulus Monoculus Severianus, 183.
Peccatum ipsum malorum causa et cladium: initio pudorem habet, tum inipudentissimos reddit. Fugat angelum
custodem ejus fetor; peccati lubricum, ægraque emendatio, 608 Peccati libido, quasi temulentia: hinc, conscientia cædens, etc. Scintilla, in incendium evadeus. Propositum Deo non peccandi: peccati confessio. Peccati prona
contagies; ardium, ut quis virtute alium imbuat, 608,
609, 610. Peccati detectio, et pudor: obex nobis ad Deum:
haud procul ab innocentia, qui peccatum confessus sit.
Peccanti æqui rectique ignorantia, prona venia, 610 4
peccato via inæqualitas; imperii jus et subditi, 253. 251,
23. Lugendus peccator secundis rebus, 588.
Perfectio vera, Tɛɛśwar, 2018. Perfectio sermone et
vila, 354
Petrus illustris insigni vir virtute, mansuetudine, doelrina, 291.292, 309. Alexandriæ Cosmam diaconum commenal pape Alexandrino, 307. Ili illa a Mahumetanis
Arabibus et Judæis tragedia, 310, 311.
Pihavría, omnium vitiorum parens, 221, 222.
PATROL. GR. XCI.
Philonomi, parentum pietas, 604.
Philosophia ant colenda, aut honori habenda. M.corisapientia, quam pro vulgi usu, qui seculi abdicatione, Den
se consecrarunt. Philosophia iuexpugnabilis. Invicta, Deus
el angelus, tertiamque philosophia. Philosophus imma erialis in materia, etc., 58, 585 Philosophiæ serniones
mordentes, ac tum suaves: 619, 620. Philosophiæ fructus,
ut a te ipse, que legis sunt, facias; capessenda vore ex
auimo philosophia, 587.
Phoenix avis fabulosa; naturæ pugnal et Scriptur:e,
ejus fabula, 297, 298.
Platonis de castitate verba, 538.
Peritentes non recipere, paris reatus ac peccare, 258.
Polemon Apollinarii discipulus; 90.
Præ ectura, quid medium: nec ipsa ambien:la, nec
obstinatius respuen·la, 205, 206. Ejus ablate conso:atio,
Presbyteri lans, senilis prudentia, 634.
Proprium, úróstaσt; el persona, 313.
Prosperis rebus timenda mutatio; afflictis meliora cogitanda. Vicissitudinis spes calamitosis subsidium, 588.
Providentiæ nihil subtractum: novæ providentie vite
ad salutem; nemo sic sibi in·lulgens, ut illi Deus Nostram Deus, magis quam ipsi nos, curat salutem. Occultorum cognitor, universis prospicit: tolerantia visitat et
curat, 648, 649.
Proximus, 506.
Prudentia, Φρόνημα et Φρόνησις. Qui ad eam actus: qut
finis, et quasi effectus. διαλογισμός· ἐνδιάθετος λόγος, 8.
Prudentia (ppó) vox anceps, 533. Prudentia în nialo. Fons et radix prudentiæ, virtus; rerum est priusquam
fiant, conspectus. Nihil nou servire cogit prudentia, etc.,
Pudore non affici, qui malus sis, vim omnem vitii exce lit, 633.
Pulchritudo res fragilis; quæsita ornamenta ac fuci, j
superflua. Vera pulchritudo, animi ornatus et decentia,
659. Pulchritudo ad breve tempus deposita; ab es tradecendi amatores ad animam. Forma venustorum; oscula,
bestiarum morsus, 610.
Pyrrhi laudes, cum presbyter et hegumenus esset, 343.
Insinuata ejus unius voluntatis hæresis, 516..
Pyrrhus a Romana sede damnatus, cunctis exsecrandus,
76. Pyrrhi ineptiæ in una voluntate, unaque operatione,
173, 175, 176, etc. 188, 189, 190, 191, etc. Evasio, humanam operationem in Christo passionis rationem habere.
Ejus pseudosynodus ejecta, 191, 194. Convictus a Maxiino,
Romam adductus; damnata ecthesi a [Theodoro] papa receptes, 195.
Q
Qualitas sacro usu, et profano: in Deo qualitates, propria consideratione, 131, 135, 136. Cyrillo qualitas, ipsa
substantia, 158. Qualitas, accidens absolute, quo est passio, 5235.
R
Ratio affectibus pugnat, non eos tollit, 610. Reprehensionis finis et redargutionis. Immitis, qui non redarguit.
·Præstat minori dolore prodesse; reprehensionis utilitas;
gratia suo tempore dulcior, 618, 619.
Regis mores et tyranni; rex a Deo secundus, non sibi,
sed Deo reguans; potestatis regiæ necessitas et utilitas
præsenti vitæ statu, 251, 253. Verus rex et lyrannus; cor
regis in manu Dei; ex regis indole componuntur subditi.
Reges ipsi legibus obnoxii; dii, iis qui in terra, 558.
Subditorum amor, regis insigne. Deus nullius; Rex Dei
solius eget, 559. Grave regi diadema; humanæ conditio
nis memoria, 569, 561.
Rei sacræ audiendæ utilitas; assistentes Angeli et describentes; theologiæ et Trinitatis per eam doctrina, 516,
Resurrectio mortuorum ad carnalem vitam, quorumdamn
monachorum error, 241, 246.
Risus tenis quousque probatus. Risus immodicus. Ira
prudens risu polior. Risum ne fact'e movere velis. Risus
in seriis, 677, 678.
Romana sedes, ipsa catholica; ejus in omues potestas
ac primatus, 76. Romanæ fidei laudatio, 72.
Sabellii hæresis, 76.
S
Sacerdotium vice Dei in terra, in quo ipse conspicuus,
562. Ejus gratia, divinæ in terra imago bonitatis. Episco
pus, Ecclesiæ caput, inter se membra committens, 36.
Sacerdotii vis Dei-æninia, qualis ignis ad se traheu:li om48
col. 1515–1516page 19 of 29
PG 91:1515Θέλημα φυσικών γνωμικόν, 81; θέλησις φυσική, 12, Τρισάγιος ύμνος, 515, 519, 20, 21. αὐτιώτης, ὑποστατική, σχετική συγχυτική, 79, 80,
pin, 369. Qualis radii ad trahendum ad se oculum, 304,
Pacorumtalis munii prestania, 124.
Sanctimonia es réverianæ, Martice litteris dimisse.
Fidelium inle scandalum et turbatio, etc., 239, 28). Ahe
sponte reductie; alize obstinatiores per di: ersa monaste
7.a dispersie, 2.3. Ad vondicum reversio, 35), C.
Sanelitas habita firmata, asi natura, e e., 571.
Sapientia prima, vica iammabilis; contemnere sepianham, que in verberam strophis Sapiens, ami eum sú virtute pauca loquatur, mulia præstat, 782, 555 Sapienna,
que ex Deo scieni est. Ad eum non satis versani a esse
cum sapien ans rii culas ex scientia. Hve no-tra
possessio, eruditio; te iqra communi:, 386, 5×7. Sapiens, qui sapientem quærat, 583. Una vera sapi nita,
Dei timor. Sapientie est, quod scias te nescire. Sapienna,
prosperis adversisque animi constantia, 585, 581. Astilis, non vera sapientia, ibid.
Scriptura
Scriptura, medicamentum oblivionis, 189
sera, homo mysticus, 503, 506. Scripturarum_necessarium ad virtutis spicas irriguum; spiritale ex eis viman,
porfan-lens imimuin, 883.
Sculteti, Maximi operum judicio àozoyanía, 481, 185.
Senex sensu puer; non om…em senectus adepta sapien,
tiam est, 634. Veneranda senectus ac veritate seniɔr. Seneclas, vitæ hiems, malus porius, ægra valetudo. Ad senectutem compendium, nihii umpan genio indulgere,
655 Pampertas et seniumi, morbus duprex, 656.
Seatris laudatio, qui Maximo præivicin Mystagogia,
Sensuum custodia, proclivis in ei; lapsus, 525, 876.
Sententia, vopn, seu decretuin, 6. Voluntas propt-
×, 103, 104.
Sergii opinionum de Christo inconstantia, 182. Editio
fidei præsumpta et ecthesis. Machinamenia statuendo
monothelismo, 183, 184.
Sergii laudes magnice, Cyri jam publicatis capitulis
Alexandriæ, 343, 314. Sergius Macaro Arsinoes episcopus,
Sermo mentis, et in ca repositus, 8. Sermo ¿vštábetoç quo rationales sumus, 155.
Severi natura composita, Apollinarii sensu. Nestori
duplex persona Persona composita vindicata, 501, 502,
303. Peculiaris ratio in Christo per one compositæ la
carnatio, per assumptionem Verii voluntate, 304. Severi
opinio: Qualitatum in Christo unitio, non naturarum, 136.
Apollinarii assecla, 157, 138, 139. Adversa ei traditio ac
fides antiqua, 261, 245. Severi multiplex eäugium et error curn Nestorio compositus, Unitio ei qualit. tum in
Christo, non naturarum, 18, 19, 20, 21. Severus Aquiio,
21 Severi opinionis incommoda, quaternitas in Trinitate,
cle., 320, 540), Plc.
Severiani episcopi in Creta eum Maximo disputant; a
Leosis Tomo cur dissideant. Aşiquid naturalium Christo
dresse, illorum sententia; ea Maneti, Apollinario, Entychi assecla, 24, 25, 23, etc. Severianorum error, omne
Christi everions mysterium; assertus in eo numerus,
293. Distinctio et quantitas, 294, 296, Naturam unam, vel
eparositam, blasphemem dicere, 296. Severianorum perVara Vocis: In dar us defensio, 280, 281, 182, 283,
Severianus Gabalorum episcopur laudatus, 87,
Sexta synodus Maximo, ipsa Lateran. 71. Si ejus vera
excerptum.
Silendum, quousque meiius nihiloccurrit silentio, Hand
loquendum alii, quod i li tacitum velis. Silentium, thesaurum accumulat, sermo dispergit; fouylay ac silentium
Dens præ cæteris diligit, 306. Insulsi et indiscip inati
nescire silentium tenere. Vir sapiens, Deum laudat et
cam si'et. Silentium sitim prohibet; linguain, quam venerem difíentius frenare, 508. Süentim, res maxime ardua;
To quei tempora. Breviloquium prope silentio, Pœniteat
sajius locutum esse, unnquam cuisse, 597.
Simplicitas, injuriæ minimum saspicax, 650. GST.
Sodomorum allegoria, oxque eis fuga; both, figura,
So'itudinis quies ac vacatio incipientibus ardua; inculbus auimus, quod ipse non secum agat. Vita quicta et privala, muadi omni fa to illustrior. Silentii fides, 599, 6.0.
Samui necessaria et invitis relaxatio. Somnas tem:pa-·
rasca mors; insomniorum causa. Somnus ut generetur;
Lattiræ imago instaurationis; ejus par ac mortis ratio.
Pugna cam somno; vite prope dimidium nobis aufert.
Sobrii capitis sommus. Soinnus dioraus exitiosus, 615,
Somnis et visa, qualia vitæ studia. Fhriosi sonimin et
: Mosi. Credens somuiis ad omnia ineptus. Visa somnia a
Do, ut mitius feramus. Observans seninia similis entbra.ú
porsequenti. Demones in somnis illudut 6, 679.
Soprons Clavio comes in Africa; detestatus Tyri
Capitula, 733.
Sophrenius a Pyrrhi calumnia vindicatus, 183, 184.
Sophronii abba is preclara elega; sacrorum librorum
copis, 206
!
Sipos, vigilant'un sopia: in uno Domino sperandum.
Up in rebus framan, spes in Delán: humana fallax as
Labrica. Bonorai que expertamus flo, affictio. Exspee att koți în contrarium verse spes molesta. Spes castigal. 62),
Spiritus processio et ex Fiti + tid est, p r Filiara), I'na
Fi ii ac Spiritus causa, sen aucior, Pater, 70, 75, 74
Joan. Becci animadversio, il id.
Ꭲ
Temperautir, comes sanitis: contraria ad eam hominum studia, 612.
Thalassi landes, 570, 571.
Theodorus cancellarins, 29.
Theodorus diaconus, synodicarius Pauli patriarchæ Monóiňelita, 116, 117.
Theodorus Mopsiest. Nestorii magister, 91.
Theodorus Pharanita Mosothelitarum antesignanus;
ejus excussus liber; operatio personalis, 71, 73. Sergii
laulater, 183.
Theodorus presbyterin Mazario, 134,
Θέλημα φυσικών et γνωμικόν, 81; θέλησις φυσική, 12,
Theodosis, Thendosianorum auctor, Cugavryto, hæretiens, 9.
Theologie aflirmantis ac negantis brevis complexio,
Theopemptus, catholicus Alexandriæ scholasticus, 538.
Georgii praefecti Africa homo, 5:2.
Thomas al has, 571.
Thomas Severianes episcopus Martinæ charus, 260.
Thannorum humanitas, 661
Timor Domini, et intellectus, 318. Simia spiritalis, timorem mi i fuco ostentans. Intelectus bonus; spiritalis psiuchus. Seriao ostentationis causa, theologia da
monumi, 319, 5: 0.
Timor Domini clavo simiis: a timore anspicandem.
Uuus timor, ne quid Deo magis timeamus, Tixoris eximia munera; per illum animæ securitas Timens Deum,
uihil paridus est. Timor, solis radio in anima simi:is.
Saletis initium. Nen mein abstinendum a peccatis, sed
quelita honestum, 60%, 606.
Timotheus Agaoetarum auctor, 90.
Timotheus, l'o.emonis socius Apollinarista, 90.
Τρισάγιος ύμνος, 515, 519, 20, 21.
Tristi i secundam Deum excellentire et cominoda. 251.
Hujus causæ ac momenta, 232. Ejusdem proles faisque,
humilitas, mansuetudo, charitas, etc., 233, 251. Indicia,
i id. tristitia nemo immunis esse potest. Tristitia vnluptati comes. Miserabi issimus omnium, qui bona adeplùs, aegro animo discruciatur. Dolore careas ac tristi
fia, ut virtutis cultor: mala ventura cogita, ac si evenissent, 614.
Emilio αὐτιώτης, ὑποστατική, σχετική συγχυτική, 79, 80,
Verbum, loco seminis, et ipsum semen in incarnatione,
Veritas, res auditu dulcissima; dicere, quam audire
jucundius, 63%.
Vicinus bonus, 603.
Vidus duo minuta, 2:26. Ipsa:érea Deo accepta, 527.
Vini potas; eus modus, corpori necessarius vous,
616. Vinum, mentis speculum, 618. Vinum et oleum.
Virginis immatura elocatio, cius constupratio, 538.
Virtus adulta ac Christiana sibi ipsa suliciens, 202, 203.
Una verum honum, reliqua in secundis habenda, et Deɔ
permittenda, 201, 20%. Exemplum, mendiens Lazarus,
David, Jobus, 206. Virtutis possessio; utilitas comes; viptumn muia præstantiv, 529. Virtus ardua; constans;
Jaus, ejus incitatio. Virtutis jugis instantia; paran:li arduitas. Virtus libera, 530. Virtutis simulatio laudata;
virtutis ut fiat; el ga dium comes; cavenda elatio. Virtus non claudicans; ardua ad eam via, 531. Virtutis primordia et fundamenta; eam habens, habes omnia, 531.
Virtutis merces, nominis celebritas, 555. Virtutis prosperitas et honos. Virtute honorem non habente, untolerabile vitium, ac effrons. Virtutis cultor prim:in `verifatem colit, 68, 693. Virtus ardua, nec parvis compara-
col. 1517–1518page 20 of 29
tur laboribus; prona vitii via. Perinde arduum bonum comparare, et cum michus fueris, incolume servare. Mul 10 labore parte virtutes, momsuto uno amitti possunt, Vitii inmensa proclivitas; facite vitio imbui; ad il lvd lenocinia. Facilius ab initio illi non cedere quam eins progressum inhibere, 688. Vitii exstirpanda initia, Voluntas naturalis, Bádrux et bo aliud quam πpo ip. Voluntas hujus talis rei, poúnic, 1, 2, 3. Volun tas, links, 4. Volántas, non una Dei et sauctorum in re surrectione; unum, quod volunt, 10, 11. Uua Marin:0, deificatio, 15. Non inde subl ta sanctorum propria volume tas, 16, 17. Voluntas yvwpixà in Chrisio exagitata op, sententia, el electio in co, aliter ac in nobis, 171, 172. Vocis youn significata. In en Maximi diligentia. 173. Voluntas Exitney Monothelitarum. Eorum absurda ex una voluntate. Nestorianm vores. Voluntas vatura'is, 172, 174, 173. Voluntas solius deitatis, Athanasio, 176, 177. Voluntas naturalis, facultas et actus; nou res ipsa objecta, 99, 100. Voluntatibus comes numerus, 101. Na turalis, non ipsa yvwpuxǹ et arbitraria, ne hæc quidem necessario contraria, 10%, 103, 101. Voluntas naturalis conservais, ea quæ sunt nature, 103, 106. Agnitæ Pa tribus voluntates naturales, 121, 122. Voluntate virtus consistit, non necessitate. Honesta, voluntaria. Voluuta rium firmius, tutiusque; coactum, mox ad naturam redit. Merces omnis animi voluntatis. Percata non ex voluntate, facile lex condonat, GGO. Voluntarium, quod nec justum, nec injustum est (id est, indifferens). Peccata per vini elmendare haud Christiani est. Nemo nisi libera volun tate firmus in bono est. Bouorum contabernium ac de lectus. Voluntaria rerumna, 661. Voluntas arrogationis Monothelitarum: arrogatio naturalis et arbitraria, 117, 118. Monothe itarum, quami Severi major blasphemia, 419. Volanias, operationis comes, et ¿vɛpysiaç. Una.ex a tera Severo negata. Yo notatis óposvupia, ut naturalis, et ut ywpix. Ilis sublatis, tollitur el natura, 24, 25, 26. 27. Voluntates necessario in Christo, 147, 148, 119, Voluptatum amator et Dei, 532. Xenophanes Colophonius Homeri sugiliator, 583. (Numeri respondent foliis libri Gudiani typis grandioribus expressis.) INDEX LOCORUM EX OPERIBUS SS. PP. GREGORII NAZIANZENI ET DIONYSII ARCOPAGIT QUI VEL Orat. Theol. I. adv. Ennomianos cap. 1 (cd. Be ned.), 181 a. cap. 4, 182 b. Orat. Theol. II, cap. 5, 189 a. et 190 b. 6, 184 a. cap. 7, 190 b. b. cap. 10, 191 b. cap. cap. 9,187 a. et 137 Orat. Theol. II, càp. 49, 492 a. b. et 196 a. Orat. Funebr, in M. Basilium cap. 1, 2C0 h. Orat. in Pentecosten. cap. 2. 254 b. 256 a. ct 256 b. 259 b. cap. 12, 263 a. cap. 4, cap. 16. Orat. in Theophan. cap. 2, 209 b. 212 a. 215 b. cap. 18, 218 b. Orat. in S. Lumina cap. 6, 220 a. cap. 7, 214 a. cap. 20, 193 215 b. cap. 43, 213 a. cap. 17, h. cap. 13, 221 a. cap. 8, 220 cap. 12, Orat. Theol. III, de Filio cap. 2, 203 a. et 105 a. cap. 6, 201 b. a. cap. 18, 106 a. cap. 19, 106 b. Orat. Theol. IV, de Filio cap. 3, 253 b. cap. 15, 205 b. cap. 16, 206 cap. 8, 207 a. cap. 9, 208 b. cap. 20, 229′b. cap. 21, 6, 107 b. cap. 14, 208 b. 209 a. Orat. III, de Pace cap. 8, 105 a. et 175 b. Orat. de panper. 119 a. amore cap. 7, 117 b. et cap. 30, 134 a. Orat. in landem M. Athanasii cap. 1, 135 b. cap. 2, 135 b. et 138 a. —'cap. 18, 180 b. cap. 31, 18) a. Orat. in S. Pascha cap. 8, 210 a. 242 a. cap. 14, 243 a. 18, 246 a. cap. 19, 246 b. cap. 13, cap. 16, 244 a. cap. cap. 21, 219 b. Orat. 1, in S. Baptisma cap. 2, 225 b. 239 b. Cap. 33, 240 a. cap. 41, 221 a. Orat. in Egypt. adv. cap. 8, 221 a. Orat. in Heronem Philosoph. cap. 6, 260 a. Epist. ad Cledonium p. 87, tom. It, Opp. ed. Bened. 233 b. De virginitate p. 172, tom. II, Opp. ed. Bened. 256 a. Præcepta ad virg. p. 372, tom. II, Opp. ed. Bened, 261 a. cap. 24, 166 b. 248 a. 250 a, 250 b. (bis) 251 b. (bis) 252 a. cap. 25, 252 b. Orat. in Novam Dominicam cap. 1, 216 a. cap. 2, 255 a. et 253 b. cap. 5, 167 a. et 253 cap. 8. 254 a. et 254 b, Orat. Funebr. in laudem Cæsarii cap. 10. 201 a.. cap. 21, 199 b. et 202 þ. Epist. ad Gaium p. 593, tom. 1, Opp. ed. Ven. 109 b. De divinis nom. cap. 2, p. 522, 215 a. p. 397, p. 365, p. 405, 172 b. 203 b. 263 a. cap. 4. cap. 13, p. 533, p. 531, p. 534, 172 a. 224 b. 264 h. De cœlesti hierarchia cap. 15, p. 131, 138 b. De ecclesiastica hierarchia cap 2.p. 171, 213 h. De myst. theologia cap. 4, p. 544, 195 h. BASILIUS in Esaiam proph. p. 43, tom, 11 Opp. ed; Morell., 123 b.
col. 1519–1520page 21 of 29
Index Verborum
PG 91:1519ἄβληχρος, 226 π. ἀβούλητος, 176 ἀβούλως, 182 ἀγαθόδωρος, 215 ἀγαθοπρεπής, 124 434 ἀγαθοπρεπώς, 122 123 221 ἀγαλλίαμα, 216 αγαπητικός, 241 ἀγαπητικώς, 125 ἀγεννησία, 220 ἁγιασμός, 118 ἁγιαστικός, 204 2. ἁγιοπρεπής, 222 2. ἄγνωστος (άγνωστότατος), 211 2. ἀγνώστως, 158 ἀγράφως, 200 1. ἀκράτητος, 151 ἀκτινοφανῶς, 145 ἀλαλήτως, 143 ἀλλεπάλληλος, 155 ἀλλοίωσις, 135 170 186 ἀλλοιωτός, 465 2. ἁλμώδης, 155 Α. ἀλόγιστος, 134 ἀλυμάντως, 189 1. ἀλύτως, 224 2. ἀλώβητος, 162 211 ἅλων, 217 ἀμβλυωπία, 192 ἀμέθεκτος, 234 ἀμεθεξία, 251 1. ἀμείλικτος, 215 ἀμειώτως, 215 227 ἀμέμπτως, 209 ἀμερίστως, 202 ἀμερῶν, 202 1. ἀμεσιτεύτως, 222 αγωγή, 222 252 258 ἀμέσως, 167 ἀγχίνοια, 259 ἀγχίστροφος, 175 αγωνιστικῶς, 137 ἀδηρίτως, 126 αδιάβλητος, 108 ἀδιάγνωστος, 222 αδιαιρέτως, 112 131 149 ἀδιάστατος, 191 193 ἀδιάφθορος, 232 π. ἀμετάθετος, 119 150 ἀμετακίνητος. 212 ἀμετάπτωτος, 228 252 ἀμεταστάτων, 185 ἀμεταχώρητος, 251 ἁμιλλητήριος, 182 ἀμφέβαλε, 192 205 ἀναγέννησις, 212 αναγκαστικός, 183. ἀνείδεος, 200 ἀνείκαστος, 154 ἀνειμένως, 245 1. ἀνεκλάλητος, 197 Α. ἀνέκλειπτος, 242 1. ἀνέκπτωτος, 145 6. ἀνεκφοίτητος, 205 Α. ἀνεκφοιτήτως, 227 258 ἀνέκφορος, 195 ἀνελάττωτος, 214 ἀνένδεκτος, 172 ἀνένδοτος, 182 ἀνενέργητος, 112 120 934 ἀνεξερεύνητος, 175 ἀνεξετάστως, 175 2. ἀνεξιχνίαστος, 189 ἀνεπαισχύντως, 116 2. ἀνέπαφος, 209 ἀνεπίγνωστος, 104 ἀνεπίδεκτος, 169 228 ἀνεπίμυστος, 131 ἀνεπιχείρητος, 184 ἀνέραστος, 165 ἀνερμήνευτος, 158 186 ἀνευθύνως, 248 249 ἀνέφικτος, 116 175 ἀνήροτος, 257 ἀνθολκή, 159 ἀνθρώπησις, 125 ἀνθρωπίζω, 106, 125 139 ἀνθρωπικῶς, 110 110 111 αναγωγή, 140 195 212 π. άνθρωποπρεπής, 223 ἀδιαφορία, 161 ἀδιάχυτος, 111 246 ἀδιδάκτως, 174 αναγωγικός, 25, 2. ἀδιεξίτητος, 261 ἀναιρετικός, 161 187 ἀδίστακτος, 219 ἀδούλωτος, 151 150 ἀείβλυστος, 197 245 αεικινησία, 197 Δ. ἀεικίνητος, 139 αναίτιος, 185 αναιτίως, 185 ἀνακαθαίρω, 233 ἀναλλοίωτος, 104 187 211 ανόθευτος, 195 ἀναλλοιώτως, 212 αήττητος, 155 1. αθανατίζω, 255 ἀναλογέω, 181 αναμαρτησία, 226 ἀνθρωπότης, 415 ἀνθυπόστατος, 111 112 ἀνθυποφορά, 190 ἀνιέρως, 245 ἀνισότης, 135 ἀνοήτως, 186 222 ανορεκτέω, 107 ἀντιθετικῶς, 206 ἀντιληπτικός, 139 164 ἀθέσμως, 205 ἀθέτησις, 161 αθλητικῶς, 159 άθραυστος, 245 2. αθροιστικός, 163 Αιγυπτιάζω, 154 αἰνιγματώδης, 244 1. αἰδέσιμος, 264 αἰγίττομαι, 119 126 143 αἰσθητήριον, 198 αἰσθητικῶς, 126 αἰτιατών, τὸ, 149 αἰτιστός, ακαταληψία, 175 ἀκαταμάχητος, 174 ἀκατανόητος, 123 ἀκατάσβεστος, 245 ἀκαύστως; 237. ἀκολουθία, 192 195. ακουστικός, 104 198 1, αναμαρτητικός, 226 1. ἀναμάρτητος, 108 210 αναμάσσομαι, 138 215 ἀναμφηρίστως, 125 232 ἀνάνευσις, 213 ἀνανεύω, 148 ἀνανεωτικός, 226 ἀνάπλασις, 259 αναπλασμός, 203 ἀναπόδεικτος, 115 245 π. αναποδίζω, 168 ἀνάπτυξις, 191 Α. ἀνάρμοστος, 183 184 3. ανάρτησις, 180 1. αναμυθμίζω, 210 ἀνάτασις, 2222. ανατατικῶς, 221 243 ἀνατυπάω, 184 ἀκλόνητος, 126 135 131 ἀναφαιρέτως, 155 ἀναφανδόν, 252 ἀνχαιτίζω, 156 π. ἀνδρικώς, 252 1. ἀντιλύπησις. 177 Α. ἀντιμετρέω, 107 ἀντιπαραλαμβάνω. 201 214 ἀντιπαρεξάγω, 252 1. ἀντισηκόω, 122 135 ἀντιστρόφως, 200 207 ἀντιτρέχω, 251 ἀντίτυπος, 241. ἀντίφασις, 112 202 9. ἀνύπαρκτος, 200 2. ἀνυπαρξία, 232 ἀνυπόστατος, 204 240-2. ἀνώλεθρος, 109 162 ἀξιοπιστία, 198 αοριστία, 243 257 ἀπαγορευτικός, 160 ἀπαράβατος, 149 196 211 ἀπαραλείπτως, 150 ἀπαράλλακτος, 173 1751 ἀπαραλόγιστος, 236 Δ. ἀπαραποδίστως, 223 κ. ἀπαράτρεπτος, 197
INDEX VERBORUM.
INDEX VERBORUM.
ἄβληχρος, 226 π.
ἀβούλητος, 176 b.
ἀβούλως, 182 a.
¿бpúvw, 166 a. 260 a.
ἀγαθόδωρος, 215 a.
ἀγαθοπρεπής, 124 b. 434 b.
ἀγαθοπρεπώς, 122 a. 123 a. 221 b.
ἀγαλλίαμα, 216 a.
αγαπητικός, 241 a.
ἀγαπητικώς, 125 b.
ἀγεννησία, 220 b.
ἁγιασμός, 118 a.
ἁγιαστικός, 204 2.
ἁγιοπρεπής, 222 2.
ἄγνωστος (άγνωστότατος), 211 2.
ἀγνώστως, 158
152 a. 186 a.
ἀγράφως, 200 1.
b. 140 a. 150 a.
ἀκράτητος, 151 a.
ἀκτινοφανῶς, 145 a.
ἀλαλήτως, 143 b.
ἀλλεπάλληλος, 155 a.
ἀλλοίωσις, 135 a. 170 a. 186 b.
ἀλλοιωτός, 465 2.
ἁλμώδης, 155 Α.
ἀλόγιστος, 134 h.
ἀλυμάντως, 189 1.
ἀλύτως, 224 2.
ἀλώβητος, 162 a. 211 b.
ἅλων, 217 a.
ἀμβλυωπία, 192 b.
ἀμέθεκτος, 234 b.
ἀμεθεξία, 251 1.
ἀμείλικτος, 215 b.
ἀμειώτως, 215 a. 227 b.
ἀμέμπτως, 209 a.
ἀμερίστως, 202 b.
ἀμερῶν, 202 1.
ἀμεσιτεύτως, 222 b.
αγωγή, 222 a. 252 b. 258 b. et ἀμέσως, 167 b.
ἀγχίνοια, 259 b.
ἀγχίστροφος, 175 a.
sæpius.
αγωνιστικῶς, 137 b.
ἀδηρίτως, 126 a.
αδιάβλητος, 108 a.
· ἀδιάγνωστος, 222 b.
αδιαιρέτως, 112 a. 131 b. 149 a.
224 b.
àdiazpite);, 118 b. 161 a. 224 a.
ἀδιάστατος, 191 a. 193 a.
ἀδιάφθορος, 232 π.
ἀμετάθετος, 119 b. 150 a.
ἀμετακίνητος. 212 b.
ἀμετάπτωτος, 228 b. 252 a.
ἀμεταστάτων, 185 a.
ἀμεταχώρητος, 251 b.
ἁμιλλητήριος, 182 b.
ἀμφέβαλε, 192 a. 205 a.
ἀναγέννησις, 212 a.
αναγκαστικός, 183 b..
áváyw, 145 a 243 b.
¿vôpów, 114 a. 444 h.
ἀνείδεος, 200 b.
ἀνείκαστος, 154 a.
ἀνειμένως, 245 1.
ἀνεκλάλητος, 197 Α.
ἀνέκλειπτος, 242 1.
ἀνέκπτωτος, 145 6. 227b.
ἀνεκφοίτητος, 205 Α.
ἀνεκφοιτήτως, 227 a. 258 a.
ἀνέκφορος, 195 b.
ἀνελάττωτος, 214 a.
ἀνένδεκτος, 172 b.
ἀνένδοτος, 182 a.
ἀνενέργητος, 112 b. 120 a. 934 b.
ἀνεξερεύνητος, 175 a.
ἀνεξετάστως, 175 2.
ἀνεξιχνίαστος, 189 b.
ἀνεπαισχύντως, 116 2.
ἀνέπαφος, 209 b.
ἀνεπίγνωστος, 104 h.
ἀνεπίδεκτος, 169 b. 228 b.
ἀνεπίμυστος, 131 a.
ἀνεπιχείρητος, 184 (b.
ἀνέραστος, 165 b.
ἀνερμήνευτος, 158 b. 186 a.
ἀνευθύνως, 248 b. 249 a.
ἀνέφικτος, 116 a. 175 b
ἀνήροτος, 257 a.
ἀνθολκή, 159 b.
ἀνθρώπησις, 125 b.
ἀνθρωπίζω, 106, a, 125 b. 139 b.
ἀνθρωπικῶς, 110 a. 110 b. 111 a.
αναγωγή, 140 D. 195 a. 212 π. άνθρωποπρεπής, 223 b.
ἀδιαφορία, 161 a.
ἀδιάχυτος, 111 a. 246 b.
253 b.
ἀδιδάκτως, 174 b.
αναγωγικός, 25, 2.
ἀδιεξίτητος, 261 b.
ἀναιρετικός, 161 a. 187 b.
ἀδίστακτος, 219 a.
ἀδούλωτος, 151 a. 150 h.
ἀείβλυστος, 197 b. 245 b.
αεικινησία, 197 Δ.
ἀεικίνητος, 139 b.
αναίτιος, 185 b.
αναιτίως, 185 b.
ἀνακαθαίρω, 233 a.
ἀναλλοίωτος, 104 a. 187 b. 211 b. ανόθευτος, 195 b.
ἀναλλοιώτως, 212 a.
215. a.
αήττητος, 155 1.
αθανατίζω, 255 b.
ἀναλογέω, 181 a.
αναμαρτησία, 226 a.
ἀνθρωπότης, 415 b.
ἀνθυπόστατος, 111 b. 112 a.
ἀνθυποφορά, 190 b.
ἀνιέρως, 245 a.
ἀνισότης, 135 a.
ἀνοήτως, 186 a. 222 b.
ανορεκτέω, 107 b.
ἀντιθετικῶς, 206 b.
ἀντιληπτικός, 139 b. 164 b.
ἀθέσμως, 205 b.
ἀθέτησις, 161 a.
αθλητικῶς, 159 b.
άθραυστος, 245 2.
αθροιστικός, 163 a.
Αιγυπτιάζω, 154 b.
αἰνιγματώδης, 244 1.
αἰδέσιμος, 264 b.
αἰγίττομαι, 119 a. 126 b. 143 a.
αἰσθητήριον, 198 a.
αἰσθητικῶς, 126 a.
αἰτιατών, τὸ, 149 b.
αἰτιστός, 102 b. et sepius.
ακαταληψία, 175 a.
ἀκαταμάχητος, 174 b.
ἀκατανόητος, 123 a.
ἀκατάσβεστος, 245 b.
ἀκαύστως; 237. a.
ἀκολουθία, 192 a. 195.
ακουστικός, 104 b. 198 1,
αναμαρτητικός, 226 1.
ἀναμάρτητος, 108 a. 210 a.
αναμάσσομαι, 138 b. 215 a.
ἀναμφηρίστως, 125 a. 232 a.
ἀνάνευσις, 213 b.
ἀνανεύω, 148 b.
ἀνανεωτικός, 226 b.
ἀνάπλασις, 259 a.
αναπλασμός, 203 a.
ἀναπόδεικτος, 115 a. 245 π.
αναποδίζω, 168 b.
· ἀνάπτυξις, 191 Α.
ἀνάρμοστος, 183 b. 184 3.
ανάρτησις, 180 1.
αναμυθμίζω, 210
ἀνάτασις, 2222.
ανατατικῶς, 221 b. 243 a.
ἀνατυπάω, 184 b.
ἀκλόνητος, 126 b. 135 a. 131 a. ἀναφαιρέτως, 155 b.
ἀναφανδόν, 252 a...
ἀνχαιτίζω, 156 π.
ἀνδρικώς, 252 1.
ἀντιλύπησις. 177 Α.
ἀντιμετρέω, 107 b.
ἀντιπαραλαμβάνω. 201 a. 214
· ἀντιπαρεξάγω, 252 1.
ἀντισηκόω, 122 a. 135 a.
ἀντιστρόφως, 200 a. 207 b.
ἀντιτρέχω, 251 b.
ἀντίτυπος, 241.
ἀντίφασις, 112 b. 202 9.
ἀνύπαρκτος, 200 2.
ἀνυπαρξία, 232 a.
ἀνυπόστατος, 204 b. 240-2.
ἀνώλεθρος, 109 a. 162 b.
· ἀξιοπιστία, 198 a.
αοριστία, 243 b. 257 b.
ἀπαγορευτικός, 160 b.
ἀπαράβατος, 149 a. 196 a. 211
ἀπαραλείπτως, 150 b.
ἀπαράλλακτος, 448b. 173 a. 1751
ἀπαραλόγιστος, 236 Δ.
ἀπαραποδίστως, 223 κ.
ἀπαράτρεπτος, 197 a.
col. 1521–1522page 22 of 29
PG 91:1521παρατρέπτως, 119 &. ἀπαρέγκλιτος, 136 ἀπαρεγχείρητος, 448 ἀπαριθμέω, 171 ἀπαρίθμησις. 185 2. απαρτίζω, 256 260 ἀπειράκις, 163 ἀπειρόγνωστος, 172 ἀπειρόδωρος, 214 222 1. ἀπειροδύναμος, 172 174 8. ἀπειροδυνάμως. 231 ἀπεμφαίνω, 183 ἀπεργαστικός, 206 1.258 Δ. ἀπερίγραφος, 120 151 ἀπεριγράφως, 199 ἀπερικαλύπτω, ει εὐπερικαλύ πως, 200 ἀπερίληπτος, 122 190 ἀπερινόητος, 171 207 211 απερίσπαστος, 242 ἀπλήρωτος, 209 Δ. απλότης, 205 κ. ἀπογένεσις, 114 252 ἀπογίγνεσθαι, 159 2. ἀποδεικτικός (ἀποδεικτικώτερος), ἀποδιορίζω, 147 3. ἀποθεύω, 139 ἀποκατάστασις, 125 167 ἀποκτέννω, 147 ἀπολαυστικῶς, 192 ἀπολελυμένως, 187 196 ἀπολύτρωσις, 124 ἀπολύτως, 124 ἀπομτραίνων, 180 2. ἀπομάχομαι, 150 απονεμητικός, 197 απονεύω, 138 ἀποξενώ, 129 ἀποπεράτωσις, 242 258. ἀποπερατόω, 221 ἀποπλήρωσις, 132 ἀποῤῥαπίζω, 188 2. απόστασ ς, 262 ἀποτέλεσμα, 142 αποτελεσματικός, 204 Β. ἀποτελεσματικῶς, 204 ἀπότευκτος οι απευκτος, 117 ἀποτυγχάνω, 176 ἀποφαντικώς, 175 192 262 ἀπόφασις, 112 114 145 ἀποφάσκω, 113. ἀποφατικός, 124 ἀποκρατικῶς, 195 αποφυγή, 137 π. απραξία, 212 ἀπροαιρέτως, 174 ἀπροσδιόριστος, 226 ἀπροσεξία, 210 ἀπρόσκοπος, 180 249 ἀπροσκόπως, 245 ἀπροσπαθής, 213 ὁτάλευτος, 140 246 ἀσκέδαστος, 234 ἀσπασίως, 134 ἀστασίαστος, 105 223 ἄστατος; 134 ἀστρῶος, ἀσύγγνωστος, 105 ἀσύγκριτος, 192 123 ἀσυγκρίτως, 135 183. 186 ἀσύγχυτος, 107 109 167 ἀσυγχύτως, 112 112 115 ἀσυλλόγιστος, 172 σύμφυρτος, 245 2. ἀσύνετος (ἀσυνετώτερος), 229 3. ἄσχετος, 155 157 171 ἀσχημάτιστος, 191 2 ατάραχος, 143 βουλευτικών, το, 137 βράσμα, 159 γαμικός, 161 223 γαμικώς, 248 γεηρός, 111 γενεσιουργός, 145 146 167 γενητός ει γεννητός, 120 128 γενικός (γενικώτερος οι γενικώτα τος, 110 168 Α. γεννητικός, 149 197 210 γεννήτωρ. 151 γεύω, 109 γεραίρω, 134 γευστικός, 198 γήϊνος, 118 γνωμικός, 192 150 209 γνωμικώς, 151 151 132 ἀτελεύτητος, 152 155 171 γνωστικός, 160 170 179 ἀτέχναστος, 196 246 άτμητος, 165 άτοπος, ἀτρέπτως, 227 Στρεψία, 108 1. ἀτριβής, 117 118 αυθαίρετος. 238 241 αὐθαιρέτως, 241 αὐθυπόστατος, 206 αυξητικός, 235 αυστηρότης, 166 αὐταίτιος, 120 2. αυτενέργητος, 185 αὐτεξούσιος, 121 129 αὐτογνῶσις, 168 αὐτοδύναμις, 120 2. αυτοεπιστήμη, 168 αυτοκίνησις, 120 2. αὐτοκίνητος, 111 238 259 αυτοσοφία, 125 αὐτοτελής, 117 120 170 αυτουργέω, 106 211 255 αὐτουργικῶς, 111. αὐτο φιλανθρωπία, 240 2. ἀφαιρετικός, 195 243 ἀφαντάστως, 111 ἀφάσσω, 240 1. ἄφθεγκτος, 110 ἀφθέγκτως, 155 ἀφιλότιμος, 405 2. ἀνομοιέω, 150 1. ἀφομοίωμα, 201 1. ἀφομοίωσις, 154 ἀφοριστικός, 149 ἀφοριστικῶς, 165 ἀφραδῶς εἰ ἀφθαδώς, 210 ἀφράστως, 186 άφυρτος, 189 ἀπροσπέλαστος, 172 άπταιστος, 158 160 2. ἀφύσικος, 217 ἀπτικός, 198 ἀφυώς, 240 ἄραβδος, 246 1. ἄχαλκος; 246 ἀραδιούργητος, 236 Δ. αχλύς, 160 αρίδηλος, 259 ἀριδήλως, 116 ἀχυρώδης, 242 ερνητικός, 209. ἀχώρητος, 171 ἀρρεπής, 176 7. αχωρίστως, 109 113 αντιότης, 162 ἀρχετυπία, 201 210 ἀρχέτυπον, 200 βαρέω, 117 ἀρχηγικός αρχηγικώτερος), 178 1. βασιλική οδός, 250 μ. ἀρχικός, 200 τ. 211 295 1. βελτίωσις, 202 0. αρχιτεκτονία, 212 π. βόμβησε;, 159 1. γνωστικῶς, 128 137 137 κ. γονιμότης, 197 204 γραφικός, 145 160 216 γραφικώς, 127 155 481 γριφώδης, 145 δαιμονιώδης, 260 2. δεκαπλασιασμός, 259 δεκαχῶς, 216 δενδρόω, 135 2. δεσποτικός, 109 δηλωτικός, 407 133 δημοσιεύω, 182 δηνάριος, 157 διαβαθείς, 184 διαβαθῆναι, 145 διαβεβαιόω, 120 διαγνωστικός, 144 155 διάδοσις, 197 διάθεσις, διαθρέω, 2010 211 διάκενος, 203 διακονία, 131 διακονοῦμαι, 201 διάκρισις, 174 διακριτικός, 455 διακόσμησις, 221. διαμορφόω, 245 διαμόρφωσις, 110 διανοητικός, 136 137 δια ποικίλλω, 163 διαπορθμεύω, 150 διαπρύσιον, 130 διασάφησις, 200 διασπαράττω, 245 διασφίγγω. 209 223 διατιτράω, 220 4. διατρανίω, 227 4. διατρέφω, 159:. διατύπωσις, 192 διδασκαλικῶς, 120 217 2. διεξάγω, 115 διεξαγωγή, 148 167 173. διεξοδεύω, 191 3. διευκρινέω, 208 1. δικαίωμα, 147 διοδεύω, 200 διορατικόν, τὸ 144. διορατικός (δνορατικώτατος), 13.
παρατρέπτως, 119 &.
ἀπαρέγκλιτος, 136 b.
ἀπαρεγχείρητος, 448 D.
ἀπαριθμέω, 171 a.
ἀπαρίθμησις. 185 2.
απαρτίζω, 256 a. 260 a.
ἀπειράκις, 163 b.
ἀπειρόγνωστος, 172 b.
ἀπειρόδωρος, 214 b. 222 1.
ἀπειροδύναμος, 172 b. 174 8.
ἀπειροδυνάμως. 231 a.
170 a.
ἀπεμφαίνω, 183 a.
ἀπεργαστικός, 206 1.258 Δ.
ἀπερίγραφος, 120 a. 151 a.
ἀπεριγράφως, 199 b.
ἀπερικαλύπτω, ει εὐπερικαλύπως, 200 b.
ἀπερίληπτος, 122 b. 190 b.
ἀπερινόητος, 171 a. 207 a. 211 a.
απερίσπαστος, 242 a.
ἀπλήρωτος, 209 Δ.
απλότης, 205 κ.
ἀπογένεσις, 114 b. 252 a.
ἀπογίγνεσθαι, 159 2.
ἀποδεικτικός (ἀποδεικτικώτερος),
140 b.
ἀποδιορίζω, 147 3.
ἀποθεύω, 139 b.
ἀποκατάστασις, 125 b. 167 b.
ἀποκτέννω, 147 a.
ἀπολαυστικῶς, 192 b.
ἀπολελυμένως, 187 a. 196 b.
ἀπολύτρωσις, 124 b.
ἀπολύτως, 124 b.
ἀπομτραίνων, 180 2.
ἀπομάχομαι, 150 b.
απονεμητικός, 197 b.
απονεύω, 138 a.
ἀποξενώ, 129 a.
ἀποπεράτωσις, 242 b. 258. a.
ἀποπερατόω, 221 b.
ἀποπλήρωσις, 132 a.
ἀποῤῥαπίζω, 188 2.
απόστασ ς, 262 b.
ἀποτέλεσμα, 142 b.
αποτελεσματικός, 204 Β.
ἀποτελεσματικῶς, 204 b.
ἀπότευκτος οι απευκτος, 117 b.
ἀποτυγχάνω, 176 b.
ἀποφαντικώς, 175 b. 192 b. 262 b.
ἀπόφασις, 112 b. 114 a. 145 a.
ἀποφάσκω, 113.
ἀποφατικός, 124 b.
ἀποκρατικῶς, 195 a.
αποφυγή, 137 π.
απραξία, 212 b.
ἀπροαιρέτως, 174 b.
ἀπροσδιόριστος, 226 a.
ἀπροσεξία, 210 a.
ἀπρόσκοπος, 180 b. 249 b.
ἀπροσκόπως, 245 b.
ἀπροσπαθής, 213 b.
INDEX VERBORUM.
ὁτάλευτος, 140 b. 246 a.
ἀσκέδαστος, 234 a.
ἀσπασίως, 134 b.
ἀστασίαστος, 105 b. 223 D.
ἄστατος; 134 a.
ἀστρῶος, 122-b.
ἀσύγγνωστος, 105 a.
ἀσύγκριτος, 192 b. 123 a.
ἀσυγκρίτως, 135 b. 183. a. 186 a.
188 a.
ἀσύγχυτος, 107 a. 109 a. 167 b.
207 b.
ἀσυγχύτως, 112 a. 112 b. 115 a.
123 a. 131 b.
ἀσυλλόγιστος, 172 b.
σύμφυρτος, 245 2.
ἀσύνετος (ἀσυνετώτερος), 229 3.
ἄσχετος, 135b. 155 b. 157 D. 171 a.
172a. 186a. 187 b. 191 b. 203 b.
214 b. 224 a, 241 a.
ἀσχημάτιστος, 191 2:
ατάραχος, 143 a.
βουλευτικών, το, 137 a.
βράσμα, 159 b.
γαμικός, 161 b. 223 a.
γαμικώς, 248 a.
γεηρός, 111 a.
γενεσιουργός, 145 b. 146 a. 167 b.
185 b.
γενητός ει γεννητός, 120 b. 128 a.
γενικός (γενικώτερος οι γενικώτα
τος, 110 a. 168 Α.
γεννητικός, 149 b. 197 b. 210 a.
γεννήτωρ. 151 a.159 a.
γεύω, 109 a.
γεραίρω, 134 b.
γευστικός, 198 b.
γήϊνος, 118 b.
Yhwooahyia, 182 a.
γνωμικός, 192 a. 150 a. 209 a.
γνωμικώς, 151 a. 151 b. 132
255 a. 255 b.
ἀτελεύτητος, 152 b. 155 a. 171 a. γνωστικός, 160 b. 170 b. 179 b.
ἀτέχναστος, 196 b. 246 b.
άτμητος, 165 b.
άτοπος, 181 a. et saepius.
ἀτρέπτως, 227 b.
Στρεψία, 108 1.
ἀτριβής, 117 a. 118 a.
αυθαίρετος. 238 b. 241 b.
αὐθαιρέτως, 241 b.
αὐθυπόστατος, 206 b.
aukos, 155 b. 188 a. 209 b.
αυξητικός, 235 a.
αυστηρότης, 166 b.
αὐταίτιος, 120 2.
αυτενέργητος, 185 b.
αὐτεξούσιος, 121 b. 129 a.
αὐτογνῶσις, 168 a
αὐτοδύναμις, 120 2.
αυτοεπιστήμη, 168 a.
αυτοκίνησις, 120 2.
αὐτοκίνητος, 111 b. 238 a. 259 b.
αυτοσοφία, 125 a.
αὐτοτελής, 117 a. 120 a. 170 a.
αυτουργέω, 106 b. 211 a. 255 a.
αὐτουργικῶς, 111. b.
αὐτο φιλανθρωπία, 240 2.
ἀφαιρετικός, 195 a. 243 b.
ἀφαντάστως, 111 b.
ἀφάσσω, 240 1.
ἄφθεγκτος, 110 b.
ἀφθέγκτως, 155 b.
ἀφιλότιμος, 405 2.
ἀνομοιέω, 150 1.
ἀφομοίωμα, 201 1.
ἀφομοίωσις, 154 b.
ἀφοριστικός, 149 a.
ἀφοριστικῶς, 165 b.
ἀφραδῶς εἰ ἀφθαδώς, 210 b.
ἀφράστως, 186 a.
άφυρτος, 189 b.
ἀπροσπέλαστος, 172 a.
άπταιστος, 158 a. 160 2.
ἀφύσικος, 217 b.
ἀπτικός, 198 b.
ἀφυώς, 240 b.
ἄραβδος, 246 1.
ἄχαλκος; 246 b.
ἀραδιούργητος, 236 Δ.
αχλύς, 160 a.
αρίδηλος, 259 a.
ἀριδήλως, 116 b.
ἀχυρώδης, 242 b.
ερνητικός, 209.
axps:ów, 211 a. 223 b.
ἀχώρητος, 171 a.
ἀρρεπής, 176 7.
αχωρίστως, 109 a. 11t a. 113 a.
αντιότης, 162 a.
ἀρχετυπία, 201 b. 210 b.
ἀρχέτυπον, 200 b.
βαρέω, 117 b.
ἀρχηγικός αρχηγικώτερος), 178 1. βασιλική οδός, 250 μ.
ἀρχικός, 200 τ. 211 a. 295 1.
βελτίωσις, 202 0.
αρχιτεκτονία, 212 π.
βόμβησε;, 159 1.
180 b. 194 b. 218 a. 222 b. 255 b.
261 b.
γνωστικῶς, 128 b. 137 a. 137 κ.
144 a. 145 a. 151 b. 154 b.
168 a. 175 a. 247 b.
γονιμότης, 197 D. 204 a.
γραφικός, 145 b. 160 b. 216 b.
γραφικώς, 127 b. 155 b. 481 b.
γριφώδης, 145 b.
δαιμονιώδης, 260 2.
δεκαπλασιασμός, 259
δεκαχῶς, 216 b.
δενδρόω, 135 2.
δεσποτικός, 109 a.
δηλωτικός, 407 a. 133 b.
δημοσιεύω, 182 b.
δηνάριος, 157 h.
διαβαθείς, 184 b.
διαβαθῆναι, 145 b.
διαβεβαιόω, 120 b.
διαγνωστικός, 144 b. 155 a.
διάδοσις, 197 b.
218 b.
διάθεσις, 147 a. 165 b. et saepius.
διαθρέω, 2010 a. 211 b.
διάκενος, 203 a.
διακονία, 131 a.
διακονοῦμαι, 201 a.
διάκρισις, 174 a.
διακριτικός, 455 b.
διακόσμησις, 221.
διαμορφόω, 245 D.
διαμόρφωσις, 110 b.
διανοητικός, 136 b. 137 a.
δια ποικίλλω, 163 b.
διαπορθμεύω, 150 a.
διαπρύσιον, 130 a. et alibi.
διασάφησις, 200 a.
διασπαράττω, 245 a.
διασφίγγω. 209 b. 223 a.
διατιτράω, 220 4.
διατρανίω, 227 4.
διατρέφω, 159:.
διατύπωσις, 192 b.
διδασκαλικῶς, 120 b. 217 2.
διεξάγω, 115 a.
διεξαγωγή, 148 b. 167 b. 173. b.
διεξοδεύω, 191 3.
διευκρινέω, 208 1.
δικαίωμα, 147 a.
διοδεύω, 200 a.
διορατικόν, τὸ 144. a.
διορατικός (δνορατικώτατος), 13.
col. 1523–1524page 23 of 29
PG 91:1523διόρθωσις, 227 1. δισκοειδής, 243 8. λισσόω, 256 διστακτικός, 254 εναπομόργνυμι, 150 εναποπνίγω. 142 179 ἐνάρετος, 136 2. Ενάς, 119 120 192 ενατενίζω, 179 δογματίζω, 106 410 186 έναστράπτομαι, 150 δουλικώς, 109 2. δωκιανή, 213 δόκιμος. 116 2. δομέω, 163 δουλοπρεπής, 210 2. δραματουργέω, 143 δραματούργημα, 162 1. δραπετεύω, 215, δραστήριος, 2013 δραστικός, 415 120 δρέπομαι, 134 δυσάντητος. 166 Δ. δύσμαχος, 151 2. δυσώπησις, 151. δυσωπητικός, (δυσωπητικώτερος), ἐπικεκρυμμένως 142 258 2. ἐπικιρνάω, 140 2. ἐπίκλοπος, 180 ἐπιμερίζω, 148 165. ἐπίνοια. επιπειθής, 176 ενατένισις, 150 151 178 ἐπιπροσθέω, 240 ενδεικτικός, 127 172 ἐνδιάθετος, 139 195 ἐνδιαθέτως, 136 154 159 ἐνδιατρίβω, 155 2. ἐνδόσθια, 215 ἐνεδρεύω, 144 ἐνεργεῖν οἱ ἐνεργεῖσθαι, 177. ἐνέργημα, 200 ἐνηλλαγμένως, 907 ἐνθεαστικῶς, 192 190 π. ἐπισκοτέω, 138 145 Επιστημονικός 129 157 194 ἐπιστημονικῶς, 155 168 2. 207 ἐπιστημόνως, 116 156 163 επιστρεπτικός, 124 148 400 ἐπισυμβαίνω, 114 175 Επισυναγωγή, 212 2. ἐνθεωρέω, 149 1. 202 1. 225 επισυνάπτω, 177 ἑνιαῖος, 172 ἑνικῶς. 924 1. ἑνικό: (ἐνικώτερος), 105 .. ἐπιτυγχάνω, 176 εβδοματικός, 250 256 257 εννεαμηνιαῖος, 255 εγκαρσία, 212 ἐγκατατάσσω, 211 2. εθελούσιος, 220 3. εἰδικός (εἰδικώτατος), 168 2. ἐνοειδής, 156 177 198 Ενοειδώς; 109 112 138 ενοποιέω, 39 ειδοποιέων, 111 168 178 ενοποιητικός, 199 ειδοποιός, 110 Α. είκασμα, 132 εἰρωνευτικός, 180 Εκβράζω, 257 2. εκδοχή, 109 Εκκρουσις, 466 ἐκμιμοῦμαι, 176 ἐκπλήρωσις, 135 2. Εκπρεπής, 134 Εκστασις, 120 192 155 1. εκστατικός, 127 199 205 εκτικός, 123 ἐκτινάσσω, 296 ἐκτύπωμα, 122 ἐκφανής, 163 Εφανσις, 110 122 211 ἐκφαντικός, 143 137. ἐκφαντικῶς. 229 ἐκφαντορικός, 261 ἐκχώρησις, 122 2. Ελικοειδώς, 120 Ελκτικός, 150 197 ενοποιός, 149 175 ἑνότης, 445 ἐνούσιος, 405 1. 125 κ. Ενόω, 110 μ. ενσκάζω, 132 2. Ένσοφος, 104 Ένστασις, 182 258 Ενσώματος, 152 ενταφιάζω, 200 2. ἐντυπέω, 125 ἐνυπάρχω, 205 215 291 ἐνυπόστατος, 405 125 204 ἐνυφίστημι, 129 Ένωσις, 114 Ενωτικός, 190 Έξαλμα, 105 ἐξαπλώω, 242 260 263 2. Εξεικονισμό;, 256 ἐξεμπλάριον 156 2. εξεργασία 211 εξεταστικός, 125 206 1. ἐξιάομαι, 226 223 243 Εξιλόω, 156 Έξις, ἐξόδιος ίδρώς. 239 εξομαλίζω, 155 ἐξομοιά, 199 Εμπαθής, 144 179 218 εξουσιαστικός, 192 Εμμελεστέρως, 170 εμμορφόω, 218 εμπάθεια, 108 ἐμπερίγραπτος, 198 ἐμπεριήχητος, 117 Έμπρακτος, 104 ἐμφαίνεσθαι, 246 ἐπισφίγγω, 157 επίτασις, 108. ἐπιχειρηματικός, 220 2. ἐπιχορηγία, 131 ἐρεσχελέω. 119 Ερημίτης, 215 Β. ερωτικός. 197 1. ἐστοχασμένως, 133 136 ἑτεροούσιος, 206 207 Ετερότης, 107 εὐαγγελικῶς, 158 220 262 μ. εὐγενίζω, 139 440 εὐγνωμόνως, 121 153 190 εὐγνωμοσύνη, 248 ευδιάλυτος, 254 1. εὐέμπτωτος, 240 3. επεπίβατος, 201 εὐεργετικός, 173 εὔθετος, 231 εύθετος οι ένθετος, 230 μ. εὐθυπορέω, 120 445 εὐθυτενής, 182 εὐκαθαίρετος, 141 εὔκαιρος (εὐκαιρότερος), 211 εὐκρίνεια, 150 3. ευκρινώς, 148 εὐλόγως, 128 243 εὐμενίζω, 145 2. εὐμιμήτως, 480 2. εὐπαράδεκτος, 215 εὐπαρόδευτος, 140. εὐπειθῶς. 161 187 εὐπερίγραπτος, 140 εὐρύνω, 242 εστάτεια, 246 εὐφώματος, 220 ἐπαγρυπνέω, 155 Επαναγωγή, 148 Επαναληπτικός, 234 1. ἐπανάληψις, 22. Επανάστασις, 159 130 210 Α. Εμφαντικός 148 195 217 ἐπανατείνω, 180 Εμφέρεια, 229 εμφερής, 150 176 ἐμφερῶς 160 104 178 3. εμφθείρω, 139 εμφορεῖσθαι. 244 245 εμφρόνως, 156 157 3. ανακολουθέω, 229 ενανθρωπέω, 114 127 252 ἐνανθρώπησις, 151 12 200 Ενα περείδω, 470 1. εναποκλείω. 190 1. εναπομένω, 131 2. επανορθάω, 210 264 ἐπείτακτος, 221 Επεισκρίνω, 108 253 ἐπεξέλευσις, 177 ἐπηλλαγμένως, 208 1. Επηρεαστής. 230 ευχρηστία, 132 ἐφεπομένως, 177 ἐφιστάω, 103 ζωοποιέω, ζωτικός, 123 135 476 137 Η ἐπιβολή, 218 2. 262 ηγιασμένος, 103 115 ἐπίζευξις, 907 ἐπιθεωρέομαι, 120 168 187 ἐπιθυμητικόν, το 175 ἐπιθυμητικός, 198 ἐπιθυμητικός 213 κ. ηπίως, 181 2. θανατόω, 147 2. Θεανδρικές, 115 113 & 115
INDEX VERBORUM.".
διόρθωσις, 227 1.
δισκοειδής, 243 8.
λισσόω, 256 a.
διστακτικός, 254 b.
εναπομόργνυμι, 150 a.
εναποπνίγω. 142 a. 179 b.
ἐνάρετος, 136 2.
Ενάς, 119 a. 120 a. 192 b.
ενατενίζω, 179 b.
δογματίζω, 106 b. 410 a. 186 b. έναστράπτομαι, 150 a.
187 a.
δουλικώς, 109 2.
δωκιανή, 213 a.
δόκιμος. 116 2.
δομέω, 163 b.
δουλοπρεπής, 210 2.
δραματουργέω, 143 b.
δραματούργημα, 162 1.
b.
δραπετεύω, 215, a.
δραστήριος, 2013 a.
δραστικός, 415 b. 120 a.
252 a.
δρέπομαι, 134 a.
δυσάντητος. 166 Δ.
δύσμαχος, 151 2.
δυσώπησις, 151.
δυσωπητικός, (δυσωπητικώτερος),
188 a.
ἐπικεκρυμμένως 142 b. 258 2.
ἐπικιρνάω, 140 2.
ἐπίκλοπος, 180 a.
ἐπιμερίζω, 148 a. 165. b.
ἐπίνοια. 212 b. et suius.
επιπειθής, 176 b.
ενατένισις, 150 a. 151 a. 178 h. ἐπιπροσθέω, 240 b.
ενδεικτικός, 127 b. 172 a.
ἐνδιάθετος, 139 b, 195 b.
ἐνδιαθέτως, 136 b. 154 b. 159 a.
ἐνδιατρίβω, 155 2.
ἐνδόσθια, 215 b.
ἐνεδρεύω, 144 a.
ἐνεργεῖν οἱ ἐνεργεῖσθαι, 177.
185 b. 187 a. 236 b.
ἐνέργημα, 200 b.
ἐνηλλαγμένως, 907 b.
ἐνθεαστικῶς, 192 a. 190 π.
ἐπισκοτέω, 138 a. 145 b.
Επιστημονικός 129 a. 157 a. 194
b. 202 b. 205 b. 240 b.
ἐπιστημονικῶς, 155 b. 168 2. 207
a.
ἐπιστημόνως, 116 b. 156 a. 163 b.
164 b. 208 b. 256 b.
επιστρεπτικός, 124 b. 148 b. 400
b. 183 b.
ἐπισυμβαίνω, 114 b. 175 a.
Επισυναγωγή, 212 2.
ἐνθεωρέω, 149 1. 202 1. 225 b. et επισυνάπτω, 177 b.
sepius.
ἑνιαῖος, 172 b.
205 a.
ἑνικῶς. 924 1.
ἑνικό: (ἐνικώτερος), 105 a. 109.. ἐπιτυγχάνω, 176 b.
εβδοματικός, 250 b. 256 b. 257 b. εννεαμηνιαῖος, 255 b.
εγκαρσία, 212 b.
ἐγκατατάσσω, 211 2.
εθελούσιος, 220 3.
εἰδικός (εἰδικώτατος), 168 2.
ἐνοειδής, 156 b. 177 b. 198
240 a.
Ενοειδώς; 109 a. 112 a. 138 b.
ενοποιέω, 39 a.
ειδοποιέων, 111 b. 168 b. 178 b. ενοποιητικός, 199 a.
189 b. 234 b. 257 a.
ειδοποιός, 110 Α.
είκασμα, 132 b.
εἰρωνευτικός, 180 a.
¿xarovti;, 259 a.
Εκβράζω, 257 2.
εκδοχή, 109 b.
Εκκρουσις, 466 b.
ἐκμιμοῦμαι, 176 a.
ἐκπλήρωσις, 135 2.
Εκπρεπής, 134 a.
Εκστασις, 120 a. 192 a. 155 1.
εκστατικός, 127 b. 199 a. 205 a.
εκτικός, 123 b.
ἐκτινάσσω, 296 a. et sapius.
ἐκτύπωμα, 122 a.
ἐκφανής, 163 b.
Εφανσις, 110 b. 122 b. 211 b..
ἐκφαντικός, 143 b. 137.
ἐκφαντικῶς. 229 b.
ἐκφαντορικός, 261 a.
ἐκχώρησις, 122 2.
Ελικοειδώς, 120 a.
Ελκτικός, 150 a. 197 b.
ενοποιός, 149 b. 175 b.
ἑνότης, 445 b.
ἐνούσιος, 405 1. 125 κ.
Ενόω, 110 μ.
ενσκάζω, 132 2.
Ένσοφος, 104 a.
Ένστασις, 182 b. 258 b.
Ενσώματος, 152 b.
ενταφιάζω, 200 2.
ἐντυπέω, 125 b.
ἐνυπάρχω, 205 b. 215 n. 291 b.
ἐνυπόστατος, 405 b. 125 a. 204 a.
ἐνυφίστημι, 129 a.
Ένωσις, 114 a.
Ενωτικός, 190 a.
Έξαλμα, 105 b.
ἐξαπλώω, 242 a. 260 b. 263 2.
Εξεικονισμό;, 256 a.
ἐξεμπλάριον 156 2.
εξεργασία 211 a.
εξεταστικός, 125 a. 206 1.
ἐξιάομαι, 226 b. 223 a. 243 b.
Εξιλόω, 156 b.
Έξις, 170 a. 193 b. et sapius.
ἐξόδιος ίδρώς. 239 b.
εξομαλίζω, 155 b.
ἐξομοιά, 199 b.
Εμπαθής, 144 b. 179 a. 218 b. et εξουσιαστικός, 192 a.
Εμμελεστέρως, 170 a.
εμμορφόω, 218 a.
εμπάθεια, 108 a. et sæpius.
sæpius.'
ἐμπερίγραπτος, 198 a.
ἐμπεριήχητος, 117 a.
Έμπρακτος, 104 a.
ἐμφαίνεσθαι, 246 a.
ἐπισφίγγω, 157 a.
επίτασις, 108. a.
ἐπιχειρηματικός, 220 2.
ἐπιχορηγία, 131 a.
ἐρεσχελέω. 119 b.
Ερημίτης, 215 Β.
ερωτικός. 197 1.
ἐστοχασμένως, 133 b. 136 b.
ἑτεροούσιος, 206 b. 207 a.
Ετερότης, 107 a.
εὐαγγελικῶς, 158 a. 220 a. 262 μ.
εὐγενίζω, 139 b. 440 b.
εὐγνωμόνως, 121 a. 153 b. 190 b.
εὐγνωμοσύνη, 248 b.
ευδιάλυτος, 254 1.
εὐέμπτωτος, 240 3.
επεπίβατος, 201 b.
εὐεργετικός, 173 a.
εὔθετος, 231 a.
εύθετος οι ένθετος, 230 μ.
εὐθυπορέω, 120 b. 445 b.
εὐθυτενής, 182 b.
εὐκαθαίρετος, 141 b.
εὔκαιρος (εὐκαιρότερος), 211 a.
εὐκρίνεια, 150 3.
ευκρινώς, 148 b.
· εὐλόγως, 128 b. 243 a.
εὐμενίζω, 145 2.
εὐμιμήτως, 480 2.
εὐπαράδεκτος, 215 a.
εὐπαρόδευτος, 140. b.
εὐπειθῶς. 161 a. 187 a.
εὐπερίγραπτος, 140 b.
εὐρύνω, 242 b.
εστάτεια, 246 b.
εὐφώματος, 220 h.
ἐπαγρυπνέω, 155 b.
Επαναγωγή, 148 b.
Επαναληπτικός, 234 1.
ἐπανάληψις, 22. b.
Επανάστασις, 159 b. 130 a. 210 Α.
Εμφαντικός 148 b. 195 b. 217 a. ἐπανατείνω, 180 b.
Εμφέρεια, 229 b.
εμφερής, 150 a. 176 a.
ἐμφερῶς 160 a. 104 a. 178 3.
εμφθείρω, 139 b.
εμφορεῖσθαι. 244 a. 245 b.
εμφρόνως, 156 a. 157 3.
ανακολουθέω, 229 b.
ενανθρωπέω, 114 b. 127 a. 252 b.
ἐνανθρώπησις, 151 b. 12 a. 200
b. 235 a.
Ενα περείδω, 470 1.
εναποκλείω. 190 1.
εναπομένω, 131 2.
επανορθάω, 210 a. 264 b. et alibi.
ἐπείτακτος, 221 a.
Επεισκρίνω, 108 a. 253 b.
ἐπεξέλευσις, 177 a.
ἐπηλλαγμένως, 208 1.
Επηρεαστής. 230 h.
ευχρηστία, 132 a.
ἐφεπομένως, 177 a.
épixtós, 104 b. 122 b. 140 b. 154
a. et alibi.
ἐφιστάω, 103 a.
Z
ζωοποιέω, 154 a. et sepius.
ζωτικός, 123 a. 135 b. 476 b. 137
b. 198 b. 296 a. et alibi.
Η
hyɛpovixýv, zò, 138 a. 143 b. 193
ἐπιβολή, 218 b. 2.2 b. 262 a. et ηγιασμένος, 103 a. 115 b.
sepius.
ἐπίζευξις, 907 b.
ἐπιθεωρέομαι, 120 a. 168 a. 187 a.
ἐπιθυμητικόν, το 175 b.
ἐπιθυμητικός, 198 b.
ἐπιθυμητικός 213 κ.
ηπίως, 181 2.
θανατόω, 147 2.
Θεανδρικές, 115 a. 113 & 115
col. 1525–1526page 24 of 29
PG 91:1525θεαργικός (θεαρχικώτατος), 21. καταπαλαίω. 154 θεήγορος, 224 263 θεϊκός, μετεμψυχίω, 135 καταπίνω, 200 2. κατασιγάω, 157 κατασύρω, 210 220 3. θεϊκῶς, 110 115 209 κατάσχεσις, 163 θειωδώς, 161 θεμελιωτικόν, το, 183 1. θεοειδής, 107 126 141 θεοειδῶς, 120 1. Θεοείκελος, 214 Θεοκτόνος, 146 θεολογέω, 153 154 Θεολογία, 142 155 165 Θεολογικός, 115 2. 146 Θεολογικώς, 221 2. Θεοποιέω, 146 κατατρυφάω, 118 κατάφασις, 112 114 162 1. καταφάσω, 113 114 124 καταφωτίζω, 260 7. καταχαρίζομαι, 181 κατεξαίρετον, 152 κατεξανίστημι, 181 κατορθόω, 156 264 1. κατόρθωμα, 161 καυστικός (καυστικώτατος), 115 κένωσις, κεφαλαιέω, 239 4. κεχωρισμένως, 113 θεοπρεπώς, 149 151 157 κινητικός, 115 1. 203 κληροδότης, 149 Α. κνήθως, 182 κολαστικός, 149 161 2. κομψεία, 208 (κόπωσις, 248 3. θεοφάντωρ, 125 203 264 κοσμικός, 124 θεοποιητικός, 199 π. θεοπρεπής, 132 149 θεόσδοτος, 141 Θεοτελής, 199 226 θεουργέω, 109 127 θεουργία, 165 Θεοφιλῶς, 157 Θεοφόρος, 117 173 Θεόφραστος, 221 Θεάτρων, 105 Θεσπίζω, 128 133 183 1. θέσπισμα, 136 κτίννυμι, 143 2. Θετικός. 196 1, κυκλικώς. 26 θεωνυμία, 172 κυριεύω, 108 1. Θεωρητικός, 118 123 137 κυριολεξία, 206 1. κοσμογένεια, 255 κραταιέω, 196 κριτικὸς ἱδρώς, 959 κρυφιέγνωστος, 201 1. θεάω, 127 128 194 211 1. κρυφτόμαστος, 105 Κέωσις, 107 122 167 177 Οιασώτης, 250 θρεπτικός, 235 2. Θρυλέω, 122 1 κτηνωδία, 225 2. κωδίκελλος, 215 Λ λελογισμένως, 125 ληξις, 128 140 1. λογικῶς, 157 Ουμικόν, τό, 155 176 177 μ. λογιστικόν, τό, 176 178 θυμικός, 179 198 Ιδιαζόντως, 202 λογοσοφία, 145 λώσωσις, 258 2. μετενσωματόω, 133 μετεπινέω, 186 1801. μετεωρισμό:, 143 178 1. μήνυμα, 165 μηνυτικός, 148 μηνυτικῶς, 196 1. μεγάλαλος, 104 μοναδικός, 112 220 224 1. μοναδικώς, 103 109 112 μονιμότης. 111 128 211 μονοειδής, 176 μονοστοιχέω, 153 μονότροπος, 240 1. μονοτρόπως. 193 μονοχίτων, 240 μονώτατος, 150 152 193 μορφάζω, 247 μορφέω, 108 415 125 μορφωτικός, 158 μυσταγωγέω, 192 227 μυσταγωγία, 160 192 μυσταγωγός, 201 μυστήριον, 141 142 152 μυστηριώδης. 239 2: 2. μυστικής (μυστικώτερος, μυστικών τατος), 148 149 Δ. 150 μυστικώς. 143 143 149 μώλωψ, 264 νεκρωτικός, 215 νεόκτιστος, 44 νεοτελής, 227 1. ντερῶς, 120 126 νομικός, 160 461 νομικῶς, 156 1. νοσηλεύω, 178 Ιδικώς. 137 Ιδιοτρόπως 217 244 ίδρυσις, 119 194 119 197 ἱδρὼς κριτικός εἰ ἱδρὼς ἐξόδιος, ἰθύνω, 116 161 ἐσβόλος, 188 Ισαρίθμως, 189 Ιστορικῶς, 248 ἱστοριώδης, 263 ισχνές, 163 Κ καθαγνίζω, 141 καθεκτικός, 119 καθηγητής, 161 καθυλακτέω, 179 2. καθυποτάσσω. 209 2, καινισμός, 451 καινοτομέω, 111 112 καινοτομία, 224 κακουχέω, 180 κακουχία, 220 καμψάκης, 144 καρυατίζω, 263 μανικώς, 182 Μανιχαϊκώς, 2:2 μανιώδης, 179 μεγαλεῖον, 150 μεγαλούργημα, 103 σακίζω, 140 1. οἰκείωσις. 148 οἰκοδομικόν, τό, 485 μεγαλουργία, 130 160 255 1.· οἰκονομέω, 480 181 μεγαλοφυῶς, 138 165 μεγαλωσύνη, 416 220 μεθεκτικός, 254 1. μεθεκτώς, 152 μεθοδεία, 151 241 μεθορμίζω, 119 1. μεθύπαρξις, 250 μεθυπάρχω, 135 μεμοιραμένος, 171 μερικής, 164 1. μερικώς, 172 μεσάζω, 205 4. οικονομία, 111 112 οἰκονομικῶς, 106 ὁλικῶς, 159 172 922 ολίσθημα, 110 Ολοσχερῶς, 165 Ελάτης, 174 3. 203 ὁμαλίζω, 206 1. 209 ὁμαλισμός, 16 ὁμαλότης, 199 4. ὁμαλῶς, 150 π. ομογενής, 2006 1. μεταβατικό;. 111 μετακινέω, 219 μεταμανθάνω, 119 μεταποιέω, 153. 244 μεταποίησις, 167 252 1. 955 ομοίωμα, 210. μεταποιάν, 152 3. μεταπτωτικός, 205 1. ομόδοξος, 238 1. ὁμοδύναμος, 120 1 ὁμύθεος, 258 ὁμοιότης, 197 β.. ὁμοούσιος, 105 6. 90% 204 5. ὁμούσιος, 257 ὁμοφυής, 233 καταγλαΐζω, 154 3. κατάκορος, 210 καταληπτικός, 188 κατανεύω, 155 1. μεταστοιχείωσις, 252 1. μετεγκεράννυμι, 130 Α. μετεγκλίνω, 104 3. ομοφυία, 224 Ι. Οντότης. 165 165 1. Εξωπία, 198. 3.
θεαργικός (θεαρχικώτατος), 21. b. καταπαλαίω. 154 D.
253 a.
θεήγορος, 224 b. 263 a.
θεϊκός, 112 a. et alibi.
INDEX VERBORUM.
μετεμψυχίω, 135 a.
καταπίνω, 200 2.
κατασιγάω, 157 b.
κατασύρω, 210 a. 220 3.
θεϊκῶς, 110 q. 115 b. 209 a. et κατάσχεσις, 163 a.
sapius.
θειωδώς, 161 b.
θεμελιωτικόν, το, 183 1.
θεοειδής, 107 b. 192b. 126 b. 141 a.
θεοειδῶς, 120 1.
Θεοείκελος, 214 b.
Θεοκτόνος, 146 b.
θεολογέω, 153 b. 154 a.
Θεολογία, 142 b. 155 b. 165 b. et
alibi.
Θεολογικός, 115 2. 146 a. et alibi.
Θεολογικώς, 221 2.
Θεοποιέω, 146 b.
κατατρυφάω, 118 a.
κατάφασις, 112 b. 114 a. 162 1.
καταφάσω, 113 a. 114 a. 124 a.
124 b. 162 b.
καταφωτίζω, 260 7.
καταχαρίζομαι, 181 a.
κατεξαίρετον, 152 b.
κατεξανίστημι, 181 b.
κατορθόω, 156 a. 264 1.
κατόρθωμα, 161 a.
καυστικός (καυστικώτατος), 115 a.
215 b.
κένωσις, 109 a. 110 b. et alibi.
κεφαλαιέω, 239 4.
κεχωρισμένως, 113 b.
θεοπρεπώς, 149 b. 151 a. 157 a. κινητικός, 115 1. 203 b.
κληροδότης, 149 Α.
κνήθως, 182 a.
κολαστικός, 149 a. 161 2.
257 b.
κομψεία, 208 a.
(κόπωσις, 248 3.
θεοφάντωρ, 125 b. 203 b. 264 b. κοσμικός, 124 a.
θεοποιητικός, 199 π.
θεοπρεπής, 132 a. 149 a.
160 b. 175 a.
θεόσδοτος, 141 a.
Θεοτελής, 199 a. 226 b.
θεουργέω, 109 a. 127 a.
θεουργία, 165 b.
Θεοφιλῶς, 157 a.
Θεοφόρος, 117 a. 173 a.
Θεόφραστος, 221 a.
Θεάτρων, 105 a.
Θεσπίζω, 128 a. 133 a. 183 1.
θέσπισμα, 136 b.
κτίννυμι, 143 2.
Θετικός. 196 1,
κυκλικώς. 26 b.
θεωνυμία, 172 b.
κυριεύω, 108 1.
Θεωρητικός, 118 b 123 a. 137 a.
477 a. et alibi.
κυριολεξία, 206 1.
'
κοσμογένεια, 255 a.
κραταιέω, 196 a.
κριτικὸς ἱδρώς, 959 b.
κρυφιέγνωστος, 201 1.
θεάω, 127 a. 128 b. 194 a. 211 1. κρυφτόμαστος, 105 a.
Κέωσις, 107 b. 122 a. 167 a. 177
b. 193 b.
Οιασώτης, 250 b.
θρεπτικός, 235 2.
Θρυλέω, 122 1
κτηνωδία, 225 2.
κωδίκελλος, 215 a.
Λ
λελογισμένως, 125 b.
ληξις, 128 a. 140 1.
λογικῶς, 157 b.
Ουμικόν, τό, 155 a. 176 b. 177 μ. λογιστικόν, τό, 176 b. 178 b.
θυμικός, 179 a. 198 b.
Ιδιαζόντως, 202 b.
λογοσοφία, 145 a.
λώσωσις, 258 2.
μετενσωματόω, 133 a.
μετεπινέω, 186 a. 1801.
μετεωρισμό:, 143 b. 178 1.
μήνυμα, 165 b.
μηνυτικός, 148 b.
μηνυτικῶς, 196 1.
μεγάλαλος, 104 b.
μοναδικός, 112 a. 220 b. 224 1.
227 b.
μοναδικώς, 103 b. 109 a. 112 a.
μονιμότης. 111 b. 128 a. 211 b.
214 b. 227 a.
μονοειδής, 176 a.
μονοστοιχέω, 153 b.
μονότροπος, 240 1.
μονοτρόπως. 193 a.
μονοχίτων, 240 b.
μονώτατος, 150 a. 152 b. 193
138 a. 175 b. 176 2. 191 b..
μορφάζω, 247 b.
μορφέω, 108 b. 415 b. 125 b.
138 a. 148 h. 156 a.
μορφωτικός, 158 b.
μυσταγωγέω, 192 b. 227 b.
μυσταγωγία, 160 b. 192 a.
μυσταγωγός, 201 b.
μυστήριον, 141 b. 142 a. 152 h.
155 a. 161 b. 102 D. 245 b. et
alibi.
μυστηριώδης. 239 b. 2: 2.
μυστικής (μυστικώτερος, μυστικών
τατος), 148 a. 149 Δ. 150 a.
197 p. 211 a. 253 a. et
alibi.
μυστικώς. 143 b. 143 a. 149 b.
159 a. 161 b. 177 b. 178 a. et
alibi.
μώλωψ, 264 b.
N
νεκρωτικός, 215 a.
νεόκτιστος, 44 a.
νεοτελής, 227 1.
ντερῶς, 120 a. 126 a.
νομικός, 160 b. 461 b.
νομικῶς, 156 1.
νοσηλεύω, 178 b.
Ιδικώς. 137 a.
Ιδιοτρόπως 217 a. 244 a.
ίδρυσις, 119 a. 194 a. 119 b. 197 b.
ἱδρὼς κριτικός εἰ ἱδρὼς ἐξόδιος,
259 b.
ἰθύνω, 116 b. 161 b.
ἐσβόλος, 188 a.
Ισαρίθμως, 189 b.
Ιστορικῶς, 248 a.
ἱστοριώδης, 263 h.
ισχνές, 163 a.
Κ
καθαγνίζω, 141 b.
καθεκτικός, 119 b.
· καθηγητής, 161 b.
καθυλακτέω, 179 2.
καθυποτάσσω. 209 2,
καινισμός, 451 b.
καινοτομέω, 111 a. 112 b.
καινοτομία, 224 b.
κακουχέω, 180 b.
κακουχία, 220 a.
καμψάκης, 144 h.
καρυατίζω, 263
μανικώς, 182 D.
Μανιχαϊκώς, 2:2 b.
μανιώδης, 179 b.
μεγαλεῖον, 150 a.
μεγαλούργημα, 103 a.
σακίζω, 140 1.
οἰκείωσις. 148 a.
οἰκοδομικόν, τό, 485 b.
μεγαλουργία, 130 a. 160 b. 255 1.· οἰκονομέω, 480 b. 181: et alibi.
μεγαλοφυῶς, 138 b. 165 a.
μεγαλωσύνη, 416 a. 220 b.
μεθεκτικός, 254 1.
μεθεκτώς, 152 a.
μεθοδεία, 151 a. 241 b.
μεθορμίζω, 119 1.
μεθύπαρξις, 250 b.
μεθυπάρχω, 135
μεμοιραμένος, 171 a.
μερικής, 164 1.
μερικώς, 172 h.
μεσάζω, 205 4.
οικονομία, 111 b. 112 e. liis a.
208 a. 227 a. 251 a. et alibi.
οἰκονομικῶς, 106 a.
ὁλικῶς, 159 a. 172 b. 922 b.
ολίσθημα, 110 a.
- Ολοσχερῶς, 165 b.
Ελάτης, 174 3. 203 a.
ὁμαλίζω, 206 1. 209 a.
ὁμαλισμός, 16 b.
ὁμαλότης, 199 4.
ὁμαλῶς, 150 π.
ομογενής, 2006 1.
μεταβατικό;. 111 a.
μετακινέω, 219 a.
μεταμανθάνω, 119 b.
μεταποιέω, 153. 244 a.
μεταποίησις, 167 a. 252 1. 955 b. ομοίωμα, 210.
μεταποιάν, 152 3.
μεταπτωτικός, 205 1.
ομόδοξος, 238 1.
ὁμοδύναμος, 120 1
ὁμύθεος, 258 b.
ὁμοιότης, 197 β..
ὁμοούσιος, 105 6. 90% a. 204 5.
ὁμούσιος, 257 a.
ὁμοφυής, 233 b.
καταγλαΐζω, 154 3.
κατάκορος, 210 a.
καταληπτικός, 188 a.
κατανεύω, 155 1.
μεταστοιχείωσις, 252 1.
μετεγκεράννυμι, 130 Α.
μετεγκλίνω, 104 3.
pezépmtony, 119 b.
ομοφυία, 224 Ι.
Οντότης. 165 h. 165 1.
Εξωπία, 198. 3.
col. 1527–1528page 25 of 29
PG 91:1527ὀπισθίως, 216 2. ὀπτικόν, τό, 140 155 2. ὀρεκτός, 119 119 Ορθοτομία, 220 2. Οριστικός, 138 154 185 1. ὀσφραντικός, 198 ουδόλως, 22 295 228 2 οὐ θέτερος, 239 περιποιητικός, 226 περιοριστικής, 186 περίπτωσις, 214 πρόσυλος, 954 2. προσυπακούω, 134 2. προσφάτως, 231 2. περίστασις, 118 174 177 πρότασις, 205 206 200 2. προτρεπτικός, 160 περιστατικός. 241 προτροπάδην, 141 περιωπή, 203 προΰπαρξις, 186 232 πηγάζω, 141 μ. προϋπάρχω, 133 187 239 πιστάω, 109 113 113 πληκτικός, 258 αὐτιώδης, 114 114 123 πληκτικώς, 147 πληροφορέω, 161 πληροφορία, 145 ουσιόω. 110 111 112 112 πίστωσις, 143 αὐσιωδῶς, 106 110 192 ουσίωσις, 111 230 238 Π παθητικός, 113 415 139 παιδευτικῶς, 134 148 παλαίωσις, 177 2. παμμακάριστος, 132 παμμιγώς, 183 πανάγιος, 257 2 παναίτιος, 251 πανδοχείον, 157 πανεύφημος, 248 2. πανοικτίρμων, 211 πανόλβιος, 145 2. πληρωτικός, 119 πλινθουργέω, 219 πνευματικός, 104 13. 156 πνευματικώς, 156 ποιητικός, 124 1. ποιμαντικός, 218 ποιέω, 150 152 192 2. πολιτεία, πολυγονία, 251 3. πολυπειρία, 259 πολύ σεμνος, 253 πολύστιχος, 117 2. πομπεύω, 260 2. προϋπειμι, 205 προϋπόκειμαι, 207 2. προϋφίστημι, 124 130 180 προχάραγμα, 219 2. προχαράσσω, 156 πρωτοτύπως, 913 πυκνάω, 145 197 πυρακτέω, 415 121 πυρεκτιάω, 239 πώρωσις, 161 237 ῥητορικώτατος, 147 π. ρυθμίζω, 149 κ. Σ σαρκικός, 108 114 2. σαρκικῶς, 100 2 σάρκινος, 197 σαρχίον, 199 σαρκόω, 100 107 110 2. σάρκωσις, 107 109 110 προαιρετικός, 126 149 193 σβεστικής, 128 σεμνολόγημα, 182 1. σεσιγημένως, 152 πραγματειωδῶς, 193 πάνσοφος, 134 πραγματικῶς, 111 παντάγαθος, 131 πρακτικόν, το, 137 παντελεήμων, 232 πρακτικός, 118 παντοδύναμος, 140 πρακτικῶς, 154 παντοκρατορικός, 124 172 προαιρετικόν, το, 137 παραβιάζομαι, 241 2. παραγεννάω, 152 προαιρετικῶς, 255 παραγωγή, 235 238 προαιώνιος, 152 παραδειγματικός, 127 198 προαποδείκνυμι, 152 σήμαντρον 212 215 προαποδίδωμι, 133 226 παραδειγματικῶς. 262 2. προγνωστικῶς, 231 παραδοξοποιέω, 230 1. προδιατύπωσις. 202 2. παρακατέχω, 134 177 προεννοέω, 230 παρακλήτωρ, 264 παρακύπτω, 241 παραλελογισμένως, 205 προεπινοέω, 405 120 προηγούμενος, 162 229 262 παραινίττομαι, 184 196 247 προένειμι, 123 παραμετρεῖσθαι, 191 παραπήγνυμι, 149 παραστατικός, 172 181 παρασύμβαμα, 260 παρασύρω, 238 παραχαράττω, 167 183 2. προηγουμένως, 139 147 148 προθέλω, 230 προθεωρέω, 156 160 προκαθηγέομαι, 123 παρεκβατικώς, 187 234 262 προκατάληψις, 190 1. προκρίνω, 144 προνοητικός, 173 σκεδασμός, 119 120 σκεδαστής, 219 σκεδαστές, 168 σκιρτάω, 148 σκίρτημα, 216 σοφίζω, 197 200 σπουδαιοτέρως, 430 2. σπούδασμα, 188 Α. στερέμνιος, 264 2. στερητικός, 187 στερητικώς, 195 2. στηθύνιον, 178 2 στοιχειόω, 198 στοιχειώδης, 200 257 στοιχείωσις, 197 στοιχειωτικός, 198 στοχαστικῶς, 121 175 παρεγκλίνω, 128 παρεκτικός, 161 παρεμβάλλω, 144 2. παρεμβολή, 178 παρεμφαίνω, 178 παρεμφερής, 263 παρεπίδημος, 159 παρύμνητος, 256 πατρικώς, 127 πατροθετέω, 142 πενταδικός, 257 2. πενταχώς, 257 πεποίθησις, 246 περαιέω, 242 252 περατόω, 155 168 περιαθρέω, 149 164 περιδράσσομαι, 147 προνοητικώς. 167 205 203 στρωματεύς, 126 προοδοποιέω, 200 1. προοδοποίησις, 202 2. προομαλισμός. 200 προορισμός, 126 προπερισχόμενος, 931 προπορεύομαι, 194 προσαγωγικός, 199 προσαναπαύω, 119 προσαράσσω, 182 προσδιατρίβω, 189 περιεκτικός, 110 149 255 2. προσδιωρισμένως, 125 π. προσεδρεία, 1.14 3. περικομπέω, 117 περιληπτικώς, 137 περιορισμός, 220 1. προσεπιτούτοις, 236 259 προσκιρτάω, 118 προσκνήθω, 182 προσκυνητής, 130 περιοδικής (περιοδικώτερος), 197 1. προσοικειόω, 137 176 στυπτικός, 181 συγκακουχέω, 155 συγκακοπαθέω, 248 συγκάλυμμα. 159 συγκαλύπτω, 220 συγκαταβαίνω, 108 συγκατάβασις, 108 2. συγκαταβατικῶς 242 συγκατάγω, 110 συγκαταδικάζω, 249 2. συγκατάθεσις, 157 209 2. συγκαταιχμάζω, 178 συγκατακρίνω, 239 συγκάτειμι, 253 συγκληρονομέω, 199 σύγκρισις, 173 συγκριτικός 155 προσπάθεια, 145 250 συγχώννυμι, 210 συλλαλέω, 164 2
ὀπισθίως, 216 2.
ὀπτικόν, τό, 140 a. 155 2.
ὀρεκτός, 119 a. 119 b.
Ορθοτομία, 220 2.
Οριστικός, 138 b. 154 a. 185 1.
ὀσφραντικός, 198 b.
ουδόλως, 22 b. 295 a. 228 2
230 a. 262 b.
οὐ θέτερος, 239 b.
INDEX VERBORUM..
περιποιητικός, 226 b.
περιοριστικής, 186 a.
περίπτωσις, 214 b.
πρόσυλος, 954 2.
προσυπακούω, 134 2.
προσφάτως, 231 2.
περίστασις, 118 a. 174 b. 177 a. πρότασις, 205 b. 206 a. 200 2.
248 b.
προτρεπτικός, 160 b.
περιστατικός. 241 a.
προτροπάδην, 141 a.
περιωπή, 203 a.
προΰπαρξις, 186 b. 232 b.
πηγάζω, 141 μ.
προϋπάρχω, 133 a. 187 a. 239 a.
πιστάω, 109 a. 113 a. 113 b.
230 b.
πληκτικός, 258 b.
αὐτιώδης, 114 a. 114 b. 123 b.
196 b.
πληκτικώς, 147 b.
πληροφορέω, 161 b.
πληροφορία, 145 a.
ουσιόω. 110 a. 111 b. 112 a. 112 πίστωσις, 143 b.
b. 140 a. 242 b.
αὐσιωδῶς, 106 a. 110 a. 192 a.
ουσίωσις, 111 a. 230 b. 238 a.
Π
παθητικός, 113 b. 415 b. 139 b.
176 a.
παιδευτικῶς, 134 b. 148 a.
παλαίωσις, 177 2.
παμμακάριστος, 132 a.
παμμιγώς, 183 a.
πανάγιος, 257 2
παναίτιος, 251 a.
πανδοχείον, 157 b.
πανεύφημος, 248 2.
-πανοικτίρμων, 211
πανόλβιος, 145 2.
πληρωτικός, 119 a.
πλινθουργέω, 219 b.
πνευματικός, 104 a. 13. 156 a.
194 b. et saepius.
πνευματικώς, 156 a.
ποιητικός, 124 1.
ποιμαντικός, 218 b.
ποιέω, 150 b. 152 a. 192 2.
πολιτεία, 153 a. et sapius.
πολυγονία, 251 3.
πολυπειρία, 259 b.
πολύ σεμνος, 253 b.
πολύστιχος, 117 2.
πομπεύω, 260 2.
προϋπειμι, 205 b.
προϋπόκειμαι, 207 2.
προϋφίστημι, 124 b. 130 b. 180 b.
229 a.
προχάραγμα, 219 2.
προχαράσσω, 156 a.
πρωτοτύπως, 913 b.
πυκνάω, 145 a. 197 b.
πυρακτέω, 415 a. 121 b.
πυρεκτιάω, 239 b..
πώρωσις, 161 a. 237 a.
P
ῥητορικώτατος, 147 π.
ρυθμίζω, 149 κ.
Σ
σαρκικός, 108 b. 114 2.
σαρκικῶς, 100 2
σάρκινος, 197 a.
σαρχίον, 199 b.
σαρκόω, 100 a. 107 b. 110 2.
114 a.
σάρκωσις, 107 a. 109 b. 110 b.
115 b. 207 a.
προαιρετικός, 126 b. 149 a. 193 b. σβεστικής, 128 a.
σεμνολόγημα, 182 1.
σεσιγημένως, 152 a.
πραγματειωδῶς, 193 a.
πάνσοφος, 134 b.
πραγματικῶς, 111 b.
παντάγαθος, 131 b.
πρακτικόν, το, 137 a.
παντελεήμων, 232 b.
πρακτικός, 118 b. et sæpius.
παντοδύναμος, 140 b.
πρακτικῶς, 154 b.
παντοκρατορικός, 124 b. 172 b.
προαιρετικόν, το, 137 a.
παραβιάζομαι, 241 2.
παραγεννάω, 152 a.
προαιρετικῶς, 255 b.
παραγωγή, 235 a. 238 a.
προαιώνιος, 152 b.
παραδειγματικός, 127 b. 198 a.
προαποδείκνυμι, 152 b.
σήμαντρον 212 b. 215 a.
262 a.
προαποδίδωμι, 133 a. 226 a.
παραδειγματικῶς. 262 2.
προγνωστικῶς, 231 a.
παραδοξοποιέω, 230 1.
προδιατύπωσις. 202 2.
παρακατέχω, 134 b. 177 a.
προεννοέω, 230 b.
παρακλήτωρ, 264 b.
παρακύπτω, 241 b.
παραλελογισμένως, 205 b.
προεπινοέω, 405 b. 120 a
470 a. 185 b. 180 b.
227 a.
προηγούμενος, 162 b. 229 a 262 b.
παραινίττομαι, 184 b. 196 b. 247 a. προένειμι, 123 b.
παραμετρεῖσθαι, 191 b.
παραπήγνυμι, 149 a.
παραστατικός, 172 a. 181
παρασύμβαμα, 260 b.
παρασύρω, 238 a.
παραχαράττω, 167 a. 183 2.
· προηγουμένως, 139 b. 147 a. 148
a. 148 b. 159 a. 159 b. 177 a.
190 a. 198 a. 222 a. 231 a.
προθέλω, 230 b.
προθεωρέω, 156 b. 160 a.
προκαθηγέομαι, 123 a.
παρεκβατικώς, 187 a. 234 a. 262 a. προκατάληψις, 190 1.
προκρίνω, 144 b.
προνοητικός, 173 a.
σκεδασμός, 119 b. 120 b.
σκεδαστής, 219 b.
σκεδαστές, 168 b.
oxlaoua, 136 a. 145 b.
σκιρτάω, 148 a.
σκίρτημα, 216 a.
σοφίζω, 197 b. 200 a.
σπουδαιοτέρως, 430 2.
σπούδασμα, 188 Α.
στερέμνιος, 264 2.
στερητικός, 187 b.
στερητικώς, 195 2.
στηθύνιον, 178 2:
στοιχειόω, 198 a.
στοιχειώδης, 200 b. 257 b.
στοιχείωσις, 197 a.
στοιχειωτικός, 198 a.
στοχαστικῶς, 121 b. 175 b.
παρεγκλίνω, 128 a.
παρεκτικός, 161 a.
παρεμβάλλω, 144 2.
παρεμβολή, 178 b.
παρεμφαίνω, 178 a.
παρεμφερής, 263 a.
παρεπίδημος, 159 b.
παρύμνητος, 256 a.
πατρικώς, 127 b.
πατροθετέω, 142 b.
πενταδικός, 257 2.
πενταχώς, 257 a.
πεποίθησις, 246 b.
περαιέω, 242 b. 252 b.
περατόω, 155 b. 168 a.
περιαθρέω, 149 b. 164 b.
περιδράσσομαι, 147 b.
προνοητικώς. 167 a. 205 a. 203 b. στρωματεύς, 126 a.
262 b. 264 a.
προοδοποιέω, 200 1.
προοδοποίησις, 202 2.
προομαλισμός. 200 a.
προορισμός, 126 a.
προπερισχόμενος, 931 a.
προπορεύομαι, 194 b.
προσαγωγικός, 199 a.
προσαναπαύω, 119 a.
προσαράσσω, 182 b.
προσδιατρίβω, 189 b.
περιεκτικός, 110 a. 149 b. 255 2.
258 a.
προσδιωρισμένως, 125 π.
προσεδρεία, 1.14 3.
περικομπέω, 117 a.
περιληπτικώς, 137 a.
198 a.
περιορισμός, 220 1.
προσεπιτούτοις, 236 a. 259 a.
προσκιρτάω, 118 a.
προσκνήθω, 182 b.
προσκυνητής, 130 b.
περιοδικής (περιοδικώτερος), 197 1. προσοικειόω, 137 b. 176 a.
στυπτικός, 181 a.
συγκακουχέω, 155 b.
συγκακοπαθέω, 248 b.
συγκάλυμμα. 159 b.
συγκαλύπτω, 220 b.
συγκαταβαίνω, 108 a.
συγκατάβασις, 108 2.
125 b. 214 a. 262 a.
συγκαταβατικῶς 242 b.
συγκατάγω, 110 b.
συγκαταδικάζω, 249 2.
108 b.
συγκατάθεσις, 157 a. 209 2.
συγκαταιχμάζω, 178 b.
συγκατακρίνω, 239 a.
συγκάτειμι, 253 b.
συγκληρονομέω, 199 b.
σύγκρισις, 173 a.
συγκριτικός 155 b.
προσπάθεια, 145 b..240 a. 250 b. συγχώννυμι, 210 b.
252 b. et alibi.
συλλαλέω, 164 2
col. 1529–1530page 26 of 29
PG 91:1529σύμβαμα, 200. σύμβασις, 115 176 συμβολικῶς, 163 συμμεταβάλλω. 175 συνοπτικῶς, 219 συνουλάω, 252 συνευτιάω, 110 συντελεστής, 141 συντηρητικός, 148 συντομία, 144 συμπαραλαμβάνω, 184 203 συνύπαρξις, 250 συμμετακεράννυμι, 134 συμμετρέω, 104 Β. συμπαραδέχομαι, 204 συμπαρενύλησις, 238 συμπαχύνω, 196 συμπέρασμα, 206 συμπεριλαμβάνω, 234 8. συμπεριφέρω, 192 συμπεριφορά, 263 συμπεριφορικώς, 200 σύμπηξις, 258 2. συμποδίζω, 159 συμπροσκυνέω, 204 συμφεύγω; 219 συνυπάρχω. 120 171 13 συνυφίστημι. 115 234 συνυψω, 255 συστατικός. 110 111 112 συσταυρόω, 14:6 συστροφή, 240 σφαδάζω, 182 2. συμπληρωτικός, 201 206 σχέσις, 137 141 153 155. συμφιλοσοφέω: 499 συμφόρησις, 242 σύμφυρσις, 115 2. συναγωγός, 124 150 συναισθάνομαι 230 συναμφότερος, 229 συναναβαίνω, 145 π. συνανακεράννυμι, 107 2. συναναφαίνω. 100 1. συνάνει με 252 253 συναποδείκνυμι 109 συναποκλείω, 152 σχετικός, 149 17 174 σχηματίζω, 189 σωματόω, 104 214 σωμάτωσις, 125 σωστικός, (σωστικώτερος) 109 σωφρονισμός, 134 ταπεινόω, 116 ὑπερουσιάτης, 110 Δ. ὑπερουσίως, 202 π. υπεροχικός, 155 ὑπέρτητος, 174 3. υπερτελής, 118 ὑπερφυής, 155 2. . ὑπερώνυμος, 172 ὑπίχνιος, 140 ὑποκείμενον, τό, 148 205 υποστατικός, 107 ὑποστατικῶς, 192 ὑποσύρων, 180 220 ὑπ'τυπάω, 152 259 ὑποτύπωσις, 233 244 υπουργός, 250 ὑφηγητής, 201 ὑφιστάω, 147 υψηλοφροσύνη, 240 ὑψιτενής, 212 1. φαντάζω, 110 139 178 φαντασία, 143 1 φαντασιόω, 1.10 φανταστικός. 192 φανταστός, 192 193 ταυτότης, 107 108. 173 φθαρτικός, 180 2.241 2. φιλαμαρτήμων, 109 264 συναπωθέω, 178 τεκτονικός, 183 συναρμολογέω. 131 τελειοποιός, 221 συνδιαιρέω, 208 τελειωτής, 233 συνδιακρίνω, 123 φιλαπεχθήμων. 249 φιλικῶς, 214 φιλοδώρως, 227 συνδιαῤῥήτσω, 252 συνδιαστέλλω. 202 συνδιατέμνω, 132 165 συνδιαφθείρω, 173 συνεισκομίζω, 120 συνείστοδος, 162 συνεισφέρω, 204. συνεισφορά, 205 συνεκδοχικώς, 157 184 συνεκτείνω, 175 συνεκτικής (συνεκτικώτερος, συνε κτικώτατος),. 124 148 συνεκφαίνω, 109 111 112 συνεκφανίζω, 158 συνεκφωνέω, 208 3. συνεμπίπτω, 224 2. συνένδειξις, 158 συνεξαλλο:άω, 137 συνεπαίρω, 110 145 2122. συνεπιθεωρέω, 171 258 258 συνεπικομίζω, 457 συνεπινοέω, 169 170 171 συνεπιπλέκω, 244 3. συνεπιτείνω, 140 συνεπιφέρω, 177 συνεπτυγμένως, 242 3. συνθεωρέω, 171 217 σύνθημα, 213. συνιστάω, 197 σύννευσις, 223 σύννοια, 189 σύννομος, 211 2. σύνολος (οὐ τὴ σύνολον), 110 συνομολογέω, 112 204 συνοπτικός, 113 τελειωτικόν, το 183 τελεστικός, 216 τελεσφόρησις, 242 τετραδικός, 257 2. τετραχώς, 257 259 τιθασσεύω, 189 τιμωρητικός, 257 τμητικός, 115 2. τοιουτότροπος, 154 τομωτικός, 197 τριαδικός, 172 257 τριαδικώς, 405 258 α. τρίδος, 160 τρισσόω, 256 τρισυπόστατος, 105 258 τροπολογικῶς, 246 2. τυπικῶς, 156 164 τύπωσις, 184 Β. υλικός, 111 147 166 2. ὑλικῶς, 439 160 ὑμνῳδός, 140 1. υπαγωγή, 222 ὑπαλύσκως, 118 ὑπαρκτικῶς 231 ὕπαρξις, ὑπεμφαίνω, 150 ὑπενδίδωμι, 214 ὑπεξαιρέω, 124 ὑπεράγαθος, 150 173 ὑπεράγνωστος, 163 ὑπερακοντίζω, 151 ὑπεράπειρος, 105 307 ὑπεράῤῥητος, 154 165 ὑπερβαθῆναι, 105 150 131 ὑπερεύφημος, 104 κα υπερθετικός, 257 ὑπερίπταμαι, 151 ὑπερκύπτω, 241 φιλοζωία, 240 2. φιλοθεία, 217 φιλόθεος, 136 180 φιλοπονέω, 116 φιλοσώματος, 134 φιλοῦλος, 142 2. φίλυλος, 104 5. 134 2. φοιτητής, 145 φοιτητές, 184 φορυτός, 240 φραγγέλλιον, 181 2. φριχτός, 201 φρουρητικός, 238 φυλακτικός, 180 φυρμός, 167 φύρω, 186 250 φωταγωγέω, 161 φωτιστικός, 197 φωτοειδής, 160 χαμερπῶς, 460 2. χαρακτηριστικός, 110 114 2. χειραγωγέω, 105 2. χειραγωνικός, 194 148 χθαμαλός, 202 2. χοϊκός, 138 219 χορηγικές, 165 χρηματίζω, 106 178 207. 2. χριστοειδής, 219 π. χριστοπρεπής, 116 χυδαίος, 117 2. χύσις, 104 214 χωρητικός, 107 ψηλαφητικός, 240 ψυχέω, 106 110 114 Ο ὑπερούσιος, 105 110 111 ώμολογημένως, 180 1
σύμβαμα, 200.
σύμβασις, 115 b. 176 b.
συμβολικῶς, 163 a.
συμμεταβάλλω. 175 a.
INDEX VERBORUM.
συνοπτικῶς, 219 a.
συνουλάω, 252 a.
συνευτιάω, 110 b.
συντελεστής, 141 b.
ouvenpśw, 144 b. 158 b. 159 a.
συντηρητικός, 148 b.
συντομία, 144 b.
συμπαραλαμβάνω, 184 a. 203 b. συνύπαρξις, 250 a.
συμμετακεράννυμι, 134 b.
συμμετρέω, 104 Β.
συμπαραδέχομαι, 204 a.
συμπαρενύλησις, 238 b.
συμπαχύνω, 196 b.
συμπέρασμα, 206 a.
συμπεριλαμβάνω, 234 8.
συμπεριφέρω, 192 a.
συμπεριφορά, 263 a.
συμπεριφορικώς, 200 b.
σύμπηξις, 258 2.
συμποδίζω, 159 b.
συμπροσκυνέω, 204 b.
συμφεύγω; 219 a.
συνυπάρχω. 120 a. 171 b. 13
συνυφίστημι. 115 b. 234 b.
συνυψω, 255 a.
συστατικός. 110 a. 111 b. 112 a.
127 a. 168 a. 206 a.
συσταυρόω, 14:6 b.
συστροφή, 240 b.
σφαδάζω, 182 2.
συμπληρωτικός, 201 b. 206 a. σχέσις, 137 b. 141 a. 153 a. 155.
226 a.
συμφιλοσοφέω: 499 b.
συμφόρησις, 242 b.
σύμφυρσις, 115 2.
συναγωγός, 124 b. 150 a.
συναισθάνομαι 230 b.
συναμφότερος, 229 b.
συναναβαίνω, 145 π.
συνανακεράννυμι, 107 2.
συναναφαίνω. 100 1.
συνάνει με 252 b. 253 a.
συναποδείκνυμι 109 a.
συναποκλείω, 152 b.
157 a. 169 b. 171 b. 178 a.
186 a. 190 a.
σχετικός, 149 b. 17 a. 174 b.
176 a. 194 b. 208 a. 221 1.
256 b.
σχηματίζω, 189 b.
σωματόω, 104 b. 214 a.
σωμάτωσις, 125 b.
σωστικός, (σωστικώτερος) 109 a.
149 a. 226 b.
σωφρονισμός, 134 b.
ταπεινόω, 116 b.
T
112 b. 124 a. 124 b. 172 b.
188 a. 263 a
ὑπερουσιάτης, 110 Δ.
ὑπερουσίως, 202 π.
υπεροχικός, 155 b.
ὑπέρτητος, 174 3.
υπερτελής, 118 b.
ὑπερφυής, 155 2.
. ὑπερώνυμος, 172 b.
ὑπίχνιος, 140 h.
ὑποκείμενον, τό, 148 b. 205 h..
927 b.
υποστατικός, 107 a.
ὑποστατικῶς, 192 a.
ὑποσύρων, 180 a. 220 a.
ὑπ'τυπάω, 152 b 259 a.
ὑποτύπωσις, 233 b. 244 b.
υπουργός, 250 a.
ὑφηγητής, 201 b.
ὑφιστάω, 147 b.
υψηλοφροσύνη, 240 b.
ὑψιτενής, 212 1.
φαντάζω, 110 b. 139 b. 178
193 a. 227 b.
φαντασία, 143 1
146 a. 184 b.
192 b. 211 a. 247 b
φαντασιόω, 1.10 b.
φανταστικός. 192 b.
φανταστός, 192 b. 193 a.
ταυτότης, 107 a. 108. a. 173 a. φθαρτικός, 180 2.241 2.
φιλαμαρτήμων, 109 b. 264 b.
224 b. et alibi.
συναπωθέω, 178 b.
τεκτονικός, 183 b.
· συναρμολογέω. 131 a.
131 b.
τελειοποιός, 221 a.
συνδιαιρέω, 208 a.
τελειωτής, 233 b.
συνδιακρίνω, 123 a.
φιλαπεχθήμων. 249 a.
φιλικῶς, 214 b.
φιλοδώρως, 227 b.
συνδιαῤῥήτσω, 252 b.
συνδιαστέλλω. 202 b.
συνδιατέμνω, 132 b. 165 b.
συνδιαφθείρω, 173 b.
συνεισκομίζω, 120 a.
συνείστοδος, 162 a.
συνεισφέρω, 204.
συνεισφορά, 205 a.
συνεκδοχικώς, 157 a. 184 a.
συνεκτείνω, 175 a.
συνεκτικής (συνεκτικώτερος, συνεκτικώτατος),. 124 b. 148 b.
149 b. 154 a. 206 a. 221 b.
συνεκφαίνω, 109 a. 111 a. 112 a.
458 a. 161 b.
συνεκφανίζω, 158 a.
συνεκφωνέω, 208 3.
συνεμπίπτω, 224 2.
συνένδειξις, 158 a.
συνεξαλλο:άω, 137 b.
συνεπαίρω, 110 b. 145 a. 2122.
συνεπιθεωρέω, 171 a. 258 a. 258 b.
συνεπικομίζω, 457 b.
συνεπινοέω, 169 a. 170 a. 171 b.
180 b. 214 b.
συνεπιπλέκω, 244 3.
συνεπιτείνω, 140 a.
συνεπιφέρω, 177 b.
συνεπτυγμένως, 242 3.
συνθεωρέω, 171 a. 217 b.
σύνθημα, 213. a.
συνιστάω, 197 a.
σύννευσις, 223 b.
σύννοια, 189 b.
σύννομος, 211 2.
σύνολος (οὐ τὴ σύνολον), 110 b.
124 b. 163 b. 165 a. 172 b.
487 b. 189 a. 196 b. 215 a.
συνομολογέω, 112 a. 204 a.
συνοπτικός, 113 a.
τελειωτικόν, το 183 b.
τελεστικός, 216 b.
τελεσφόρησις, 242 b.
τετραδικός, 257 2.
τετραχώς, 257 a. 259 b.
τιθασσεύω, 189 b.
τιμωρητικός, 257 b.
τμητικός, 115 2.
τοιουτότροπος, 154 b.
τομωτικός, 197 b.
τριαδικός, 172 b. 257 a.
τριαδικώς, 405 b. 258 α.
τρίδος, 160 a.
τρισσόω, 256 a.
τρισυπόστατος, 105 b. 258 a.
τροπολογικῶς, 246 2.
τυπικῶς, 156 a. 164 a.
τύπωσις, 184 Β.
υλικός, 111 a. 147 a. 166 2.
ὑλικῶς, 439 b. 160 a.
ὑμνῳδός, 140 1.
υπαγωγή, 222 a.
ὑπαλύσκως, 118 b.
ὑπαρκτικῶς 231 a.
ὕπαρξις, 110 a. 114 b et alibi.
ὑπεμφαίνω, 150 a.
ὑπενδίδωμι, 214 a.
ὑπεξαιρέω, 124 b.
!
ὑπεράγαθος, 150 a. 173 a.
ὑπεράγνωστος, 163 b.
ὑπερακοντίζω, 151 b.
ὑπεράπειρος, 105 D. 307 a. 113a.
ὑπεράῤῥητος, 154 a. 165 b.
ὑπερβαθῆναι, 105 a. 150 a. 131 a.
157 b.
ὑπερεύφημος, 104 κα
υπερθετικός, 257 b.
ὑπερίπταμαι, 151 a.
ὑπερκύπτω, 241 b.
φιλοζωία, 240 2.
φιλοθεία, 217 b.
φιλόθεος, 136 a. 180 a.
φιλοπονέω, 116 b.
φιλοσώματος, 134 a.
φιλοῦλος, 142 2.
φίλυλος, 104 5. 134 2.
φοιτητής, 145 b.
φοιτητές, 184 b.
φορυτός, 240 b.
φραγγέλλιον, 181 2.
φριχτός, 201 b.
φρουρητικός, 238 b.
φυλακτικός, 180 a.
· φυρμός, 167 b.
φύρω, 186 b. 250 a.
φωταγωγέω, 161 b.
φωτιστικός, 197 b.
φωτοειδής, 160 a.
χαμερπῶς, 460 2.
χαρακτηριστικός, 110 a. 114 2.
120 a. 240 b.
χειραγωγέω, 105 2.
χειραγωνικός, 194 b. 148 a.
χθαμαλός, 202 2.
χοϊκός, 138 b. 219 a.
χορηγικές, 165 b.
χρηματίζω, 106 a. 178 a. 207. 2.
χριστοειδής, 219 π.
χριστοπρεπής, 116 b.
χυδαίος, 117 2.
χύσις, 104 b. 214 b.
χωρητικός, 107 b.
ψηλαφητικός, 240 b.
ψυχέω, 106 b. 110 h. 114
201 b.
Ο
ὑπερούσιος, 105 b. 110 b. 111 a. ώμολογημένως, 180 1:
col. 1531–1532page 27 of 29
Diversæ definitiones. De natura i voluntate, sen appeti ione. De anima opusculum. De voluntate non simpliciter, sed alicujus rei hona Monitum ad Epistolas. vel mala. De consilio, seu consultatione. Monitum ad disputationem cum Purrho. EPISTOLE partim communes, partim dogmaticæ et polemice. De electione el proposito. De quibus consultamus ac deliberamus. De sententia, seu decreto. De potestate libera, seu de libertate voluntatis. De opinione. EPISTOLA PRIMA.- Sermo hortatorins formæ epi stolari, ad Dei servum clarissim:un præfectum Africa. Dominum Georgium. Ad Joannem culicularium, de chari late. EPIST. IN.· Ad eumdem. Ad eundem, de tristitia secundum De prudentia, seu intelligentia et sapientia. Non fore modis omnibus post resurrectionem, unam sanctorum inter se et cum Deo volunt tem, ut quidam dicunt, quamvis quod si volent, unum omin 'm” futu rum sit. Non posse diri in Christo unam voluntatem, sive illa voluntas naturalis dicatur, sive electionis, ut nonnullis placuit. Una Dei et sanctorum operatio, id est d'ificatio, quod supra naturam, Deoque auctore in robis est. 34 Ad eumdem Marinum. Ex tractatu de operationions et voluntatibus, cap. 50. Ejusdem Ex eodem tractatur, cap. 51, quod Patres qui duas in Christo volúntates dixerunt, natura es leges significarunt, non voluntates ex senten-ia. Hj Maximi cum Severianis episcopis in Creta insula dis putatio. Ejusdem, ad Georgiam presbyterum, qui per episto lam de Christi mysterio sciscitatus erat. Adversus eos qui dicunt dicendam unam Christi opera tionem secundum victoriam, eo quod divina operatio tan quam efficacior prævaleat humane, sic est responden dom. Adversus eos qui dicunt quod s'ent instrumen'i ot moventis una est operatio, sie quoque divinitatis et humanitatis una operatio est Deum. EPIST V. — Ad Constantinum. EPIST. VI. Ad sanctissimum archiepiscopam Joannem, qua animam esse incorpoream ostendit. $23 EPIST VII. Ad Joannem presbyterum, animama etiam a morte inteligere, nec. ullam ex facultatibus, quæ insunt a natura, amitiere. EPIST. VIll. Ad eumdem. EPIST. IX. Ad Thalassiam presbyterum et hegume num. EPIST. X. Ad Joannem cubicularium. EPIST. XU - Ad præpositam, de monia i quæ mona sterio exierat, ac quam farti poenituerat. EPIST. XII. Ad Joannem cubicularium, de rectis Ecclesie decretis; et adversus Severum hæreticum. 1:19 EPIST. XIII. Ad Petrum illustrein, oratio brevis seu liber, adversus dogmata Severi. EPIST. XIV. Ad eumdem, epistola dogmatica. 531 EPIST. XV. Ad Cosmam diaconum Alexandrinum, de commuui et proprio, hoc est, de essentia-et hypo stasi, seu persona. EPIST. XVI. Ad cumtem. EPIST. XVII. Ad Julianum scholasticum Alesən drinum, de ecclesiastico dogmate quod attinet ad Domi nica incarnationem. EPIST. XVII. Ad moniales qum Alexandrise a ca tholica fide discesserant, ex persona Georgii præfecti Ad Pyrrhum presbyterum et abba Adversus eos qui unam dicunt Christi operationem com positam. Ejusdem, de eo quod scriptum est, Pater, si fieri potes', trans. at a me cali.č. Tomus dogmaticus missus in Cyprum insulam ad Mari num diaconum. Africa Exemplum epistolæ missæ a S. Maximo ad sanctissimum. episcopum dominum Nicandrum, de duabus in Christo operationibus. lem. Ad Marinum monachum. Ad Catholicos per Siciliam constitutos. Exemplum epistolæ S. Maximi ad Marinum Cypri pres byterum. Bjusdem: Ex epistola Rome scripta. Ex epistola S. Maximi scripta að Petrum illustrem.142 De duabus Christi Daturis." tem. Ad Cydoni episcopum. Ad Auxentium. Ad Stephanuin presbyterum. Ad Constantinumi sacellariúm. Variæ definitiones. Tomus spiritualis ac dogmations quo ostenditur, quam Dovando Heraclius imperator, ex Sergii Constan inopo litani antistitis suggestione, erthesin subditi:iam e-tidit, sacris oraculis atq e Patribus longe dissonam esse, profanisque hæreticis, tuin qui confusionem, tum qui divisionen in Christi Dei nostri mysterio monstruose pugantur, censentire. De dushus unius Christi Dei nostri voluntatibus 183 Distinctionum quibus res dirimuntur definitiones. 211 Unionum defini iones. Ad Cononem presbyterum et abba Ad Thalassium presbyterum, cam ile queiisset qui flat ut nonnullis gentilium reķi bus, a Dei iram subditis ingruentem depeliendam, li heros atque afines immolantibus, ira cessaret, ut plures veterum conscripserunt. EPIST. XXVII. Ad Joannem cubicularium. Ad Cyrisicium episcopum. Ad eumdem. Ad Joannem episcopum. Ad eumdemi. Ad abbatem Polychronium. Ad eumdem. EPIST. XXXIV. - Ad comdem. EPIST. XXXV.-Ad eumdem. Tomus dogmaticus ad Marinum presbyterum. 227 Dequalitate, proprietate et differentia, seu distinctione, Then foro presbytero in Mazario. Ar cumiem. EPIST. XXXVII. Ad cunidem. EPIST. XXXVIII. — Ad eumdem. Capita de substantia seu essentia et natura, deque hy posiasi el persona. QRAQĪ szaggage Fieri non posse ut dicatur "na in Christo voluntas,267 Capita de em de duplici voluntate Domini ac Dei et salvatoris notri Jesu Chris:i. Ad eundem EPIST. XL. Ad Thalassium presbyterum et abbatem. Ad eumdem. EPIST. XLI.· Ad eumdem. EPIST. XLIII….. Ad Joannem cubicularium.
col. 1533–1534page 28 of 29
Ad eumdem Joannem, commenda titia. SERMO VIII. De beneficentia et gratia. SERMO [X.—De magistratu seu imperio, et poteslaře. EPIST. XLV. - Ad eumdem. (Memorantur tantum, ut jam editi inter Athanasii Opera edit. nostræ t. XXVIII, col. 1113.) Epistola prævice and Mystagogiam. Epistola Heschelii ad Maximum Margunium, Cythe rensem episcopum. Epistola Maximi Margunii, Cytherorum episcopi, ad Hoeschelium. ten'us est. SERMO X. De vituperatione et calumnia. SERMO XI. De adulatione. De divitiis, paupertate et avaritia. De virtute qua quis rebus suis con De oratione seu precibus ad Deum. Epistola ejusdem, his qui sacre philosophiæ ponunt operam, divine gratiae argumentum. SERMO XV. — De doctrina et Litteris, seu eloquentia et sermone. De correptione. Prommium. De discipua seu eruditione et phi Quomodo et quanam ratione Dei Imago atque figura sil sancta Dei Ecclesia. CAP. I. Quomodo et quanam ratione sancta Del Ecclesia sit imago mundi ex substantiis quæ sub aspe etum cadunt, et que inaspectabiles sunt, constituti at que conflati. CAP. III. Etiam solius mundi, qui in sensum cadit, imaginem esse sanctam Dei Ecclesiam. CAP. IV. Quomodo et qua ratione hominem symbo lica referat sancta Dei Ecclesia, ipsainque vicissim nt hominem bomo referat. CAP. V. Quomodo et quanam rursus ratione, aui ma seorsim separate, imago sit ac typus sancta Dei Ecclesia. CAP. VI. Quomodo ac quanam ratione etiain sacra Scriptura homo dicatur. tia. SERMO XX. De silentio et arcanis. SERMO XXI. - De curiositate negotiorumque solli citudine, et de quiete atque ab eis vacatione. 850 cupiditate. amore. SERMO XXVI. De peccato et confessione. SERMO XXVII. - De ciborum incontinentia et gu'a. SERMO XXVIII. De tristitia animique dolore ac nuestitia, losophia. De secundis rebus atque adversis SERMO XIX. - De ira et furore, seu excandescen De avaritia ac plus babendi injusta De honore parentum, et liberorum De timore. De iis qui cito mutantur, deque pre nitentia. CAP. VII. - Quomodo homo mundus dicatur, ac qua ¨atione etiam mundus homo. CAP. VIII. Quorum symbola sint, tum primus san etæ synaxeos introitus, tum quæ post ipsum peraguntur. CAP. IX. Quidnam populi quoque in sanctam Eccle siam ingressus significet. SERMO XXIX. De somno. SERMO XXX. De ebrietate. De libertate loquendi et reprehen denti CAP. X.-Quorumuam divinæ lectiones sint symbola. CAP. XII. Quid significent pacis acclamationes 690 CAP. XIII. Cujusnam in unoquoque proprie signuma sit sancti Evangelii lectio, el que eam consequuntur mystica. Quorum symbolum sint divina cantica. De laboris studio ac diligentia. 890 De jurejurando. De inani goria. De veritate et mendacio. CAP. XIV. - Cuiusnam generali significatione, divina saneti Evangelii lectio sit symbolum. CAP. XV. Cajusnam symbolum sit, quod sanctæ ecclesie fores clauduntur, post lectum sanctum Evan gelium. CAP. XVI. – Quid sanctorum mysteriorum introitus significet. RMO XXXVI. - De morte. De spe SERMO XXXIX.· De mulieribus. SERMO XL.· De contradictione et procacia et con tentione. De pace et bello, De laude. CAP. XVII. Cujusnam signum sit divinum oscu´uin ac salutatio. SERMO XLII. - De patientia et longanimitate. 919 SERMO XLV. De futuro judicio. De senectute et juventute. De pulchritudine. De gloria catio. CAP. XVIII. — Quid significet divinum fidei symbo Je in. Qui significet hymni Trisagii glorifi CAP. XX.. Cujna symbolum sit sancia precatio, Puter noster, qui es in cœlis." SERMO XLVII.- De loquacitate et linguæ incontinen tia. SERMO XLVII. De Providentia. SERMO XLIX. - De humilitate sensusque modestia. SERMO L. - De medicis. SERVO LI. De fide. De memoria. De anima. De invidia. tripsum. De voluntario et in oluntario. 963 De ilo quod scriptum est: Nosce De bonitate seu benignitate ac lent De lege. CAP. XXI.—Quid illorum canticorum, quæ inter rem sacram mystice peragendain exclamantur, finis significet, nempe: Unus Stoictus, unus Dominus, et quæ sequin tur. . CAP. XXII. Quomodo et qua ratione, animæ quoque seorsum ac secundum se consideratæ, in singulis pro srie, per ea quæ dicta sunt, deificus Conansque perfe atione status spiritaliter intelligatur. CAP. XXIII. Quas primas animæ virtutes primus sancte synaxeos introitus symbolo significet. CAP. XXIV. — Quorum operatrix atque effectrix my steriorum, per eos ritus ac cæremonias quæ in savela synaxi peraguntur, in fidelibus ac iis qui tide congregan tur, que assistit, Spiritus sancti gratia sit. tate. SERMO LIX. De parte rationis animique rationibus, ac cogitatione. SERMO LX. De insipientia, insipiente, et stolido et imperito, et stulto. SERMO LXI. De luxuria sen prodigalitato. SERMO LXII. De consuetudine ac more. SERMO LXIII. De nobilitate et ignobilitate. 991 De risu. De sommis. SERMO LXVI. Dc innocentia ot simplicitate, de Monitum ad Locos comunes. De ea quæ virtute, ac vitio transigatur, vita. que injuriarum memoria c! simu tate. De pudicitia el castitato. De fortitudine ac robore. De jus itia. puniendum. SEBNO VI. De amicis et fraterno amore. BERMO VII. - De elec:nos na. SERMO II. De prudentia et cousilio. De vit inæqualita'e. Honori habendam virtutem, vitium De cæco sui amore ac proprio. 1011 Vitium esse facile, non facile parari
col. 1535–1536page 29 of 29
virtutem. SERMO LXXI. Non semper majorem partem esse optimain. Præfatio Franc. Okhler ad librum sequentem. AMBIGUORUMLIBER, SIVE DE VARIIS DIFFICILIBUS LOCIS SS. Dioxysu et Gregoril. Notitia. Index analyticus. Notitia. Index in Ambigua.
Continue reading PG 91: Fragmenta (ap. Maximum Confessorem, Loci communes Sp. ) →≣ entire volume