JOANNIS EUBEENSIS + Η | Tos leati, Joachime et Anna, quia rationalen & Μακάριοι ὑμεῖς. Ἰωακεὶμ καὶ 'Αννα, ότι ταφές paradisum genuistis. Ipsa enim non ab hominibus δεισον λογικὸν ἐκυήσατε. Αὐτὴ γὰρ οὐ μόνον ὑπὸ modo, verum etiam ab Angelis, ab Archangelis, a ἀνθρώπων μακαρίζεται, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ ᾿Αγγέλων, Cherubim atque a Seraphim beatissima prædica- καὶ τῶν Χερουβὶμ καὶ τῶν Σεραφίμ· αὐτὴ γὰρ τὰς tur, quippe quæ impollutis suis visceribus creaφυτουργὸν τῆς κτίσεως καὶ” τοῦ παραδείσου ἐξ turarum omnium et paradisi auctorem gestavit. ἀχράντων αὐτῆς λαγόνων ἐκυοφόρησεν. XIII. Et ecce ut Anna ab Angelo audivit prorsus immaculatam puellam se concepturain ac parituram esse, gaudio gestire coepit. Nondum aulem is aderat, quem exspectabat, dilectus nempe eonjux. Cum itaque justus quoque Joachimus lætum accepisset nuntium futuri de lumbis suis conceptus, laetitiae apparatus in duplum ac triplu:m instituit adornare, ac decuplo gaudio et exsultatione efferobatur. Cumque, uti consueveral, jam plene doua et sacri (kia obtulisset, sterilis concepit; et exspeclabant ambo fructum generationis, qualis nempe foret proles nascitura. Porro instante jam tempore augustissimæ nativitatis plane immaculatæ puellæ ac Genitricis Dei, propheticum impletum est oraculum, quod locintus est Isaias: Latare, sterilis quæ non paris e. Læ - tata est enim et exsultavit maxime beata Anna; et dixit obstetrici: Quid peperi? et respondit ob- • Isa. Lxiv. 1, ser. LXX, & ΙΓ΄. Καὶ ἰδοὺ ῎Αννα ἀκούσασα παρὰ τοῦ Ἀγγέλου τὴν σύλληψιν καὶ γέννησιν τῆς παναμώμου κόρης, Έρξατο μὲν χαίρειν· οὕτω δὲ παρών ἦν ὁ προσδο χώμενος, ἤτοι ὁ ἀγαπητός σύνευνος. Δεξάμενος τοιγαροῦν καὶ ὁ δίκαιος Ἰωακεὶμ τὰ τῆς συλλήψεως τῆς ἐξ ὀσφύος αὐτοῦ εὐαγγέλια, τρ ξατο ἑτοιμάζειν τὰ τῆς χαρᾶς διπλᾶ καὶ τριπλά, καὶ δεκαπλασιάζων ἔχαιρε καὶ ἠγαλλιᾶτο· καὶ δὴ πλη ρύσας πάντα καθὼς ἦν αὐτῷ εἰθισμένο, τε, τὰ δῶρα καὶ τὰς θυσίας προσφέρειν, συνέλαβεν ἡ στείρα· καὶ ἀνέμενον ἀμφότεροι τὸν καρπὸν τῆς γεννήσεως, τὸ τ' ἂν εἴη * τὸ ἀποβησόμενον. Καὶ ἐγγίσαντο; τοῦ καιροῦ τῆς πανσέπτου γεν νήσεως τῆς παναμώμου κόρης καὶ θεοτόπου, ἐπλη ρώθη ὁ προφητικός λόγος, ὃν ἔφησεν Ησαΐας· Εὐα φράνθητι, στείρα ἢ οὐ τίκτουσα. Καὶ ηὐφράνθη, καὶ ἠγαλλιάσατο ή μακαρία "Αννα σφόδρα, καὶ εξω πεν τῇ μαία· Τί ἐγέννησα; καὶ εἶπεν ἡ μαία· θῆλτο Η Verba τῆς κτίσεως και, quæ a Barb. absunt, desumpta sunt ex lies. A. ** Barb. ἠθισμένον, Caes. Α. ἠθισμένω, το Εἴη ἀποβησόμενον cum Caes. A., Barl. ἡ τὸ ἀποκτισόμενον. ΝΟΤΑ. cetur; sed (quod probe notabis) dum hoc ipsum efficitur, ipsa non cœlestis dicitur. sed absolute catum vocatur: nempe si celestis diceretur, aliquid habere comtuune cum iis forte videretur qui coelestes fieri ibidem dicuntur, antea terreni cum fuerint: dum vero absolute appellatur calum, haud obscure innuitur, hanc (donorum suorum in eam cumulum conferente Deo pro singulari, ad quam electa fuerat, dignitate) suam veluti sibique propriam exstitisse conditionem. Id vero luculenter ex co confirmatur, quod Mariæ concepte conditionem ope hujus imaginis exhibere familiarissimum in Orientis Ecclesia fuisse novimus. Ita Georgius Nicomediensis (ut hoc saltem hic immutans) celebrans Virginis conceptionem, co Jum nobis datum gratia fulgidum proclamat (orat. 3, in Concept. et Nat. Deip. Auct. Combefis. tom. I, rol. 1043): Calum sublimius (terra) ercipit hodie genitum. cœlum lucidius prorsus et spatiosius, cœlum.... quod non visibilibus astris, sed multiplicis snirutialis lucis fulgore nitescil. Τὴν ὑπέρτερον οὐρανὸν ἀποτικτόμενον δέχεται, τὸν ὑπέρφωτον ὄντως καὶ εὐρυχωρότερον τὸν οὐκ ἄστροις όρωμένοις, ταῖς νοηταῖς δὲ ποικιλλόμενον δαδουχίαις. Ιd ipsun tota Græca Ecclesia in sacris Deiparæ conceptæ Oiciis sic repetit (Men. die is Dec. ad init. Ma tutin.): Deo omnium conditore afflante, novum in sinu Annæ cœlum fabricatur; e quo ille, qui solus sincerus est hominum amator, propter suæ charitatis excessum tanquam sol occasum nesciens effulgebit, ut divinitatis suæ radiis universum mundum illuminet: ('Ο) νέος οὐρανὸς ἐν κοιλίᾳ τῆς ᾿Αννης τεκταίνεται Θεοῦ παντουργοῦ ἐπινεύσει, ἐξ οὗ..... Neque vero absonum videatur, præfato sensu terram terrenosque vocari Joachimum et Annam, alioη qui justissimos: ibi enim quod conditionis erat, non quod reparationis, exprimitur. Rursus autem id maximopere vim dictis addit: si enim illi atut justissimi terra ac terreni appellati sunt, hoc non terrenæ eorum conversationi, sed vitiatæ conditioni tribuendum est. Ergo, si et Deipara semel eodem originis vitio infecta fuisset, æquo jure et ipsa terra el terrena audivisset, non autem sua veluti conditione cœlum, per quam et parentes ejus cœlestes evaderent quemadmodum et Joaunes noster indicat, et sic eleganter prosequitur etiam Isidorus Thessalonicensis episc. Orat. de Nativ. Deip. n. 9: Anna vero cum generaret, filia sua indigebat ut generaretur... Neque ipsa solum, quæ per preces mater ei fuit, sed ejusdem etiam progenitor opus habuit, ut ipsam veluti matrem nanciscerentur. Av δὲ ἀναγεννηθῆναι τῆς παιδὸς ἐδεῖτο γεννώσα... καὶ οὐχ ἡ προσευχῆς αὕτη μήτηρ μόνον, ἀλλὰ καὶ τῷ προπάτηρ ταύτης ἐδέησεν, ὅσαπερ οἱονεὶ μητρί χρήσασθαι. Auctor hic tanquam exploratum supponit, Annai de plane immaculata puella concipienda jam ab angelo monitam fuisse. Atqui in eo, qui przmittitur, angeli sermone nihil habes quod hue spectet, nisi quod Maria cœlum dicatur in oppositione ad reliquos omnes, qui terreni proclamantur; et quod paulo post Joachimus et Anna dicantur genituri paradisum rationalem (§ præc.). Ut ergo verbis auctoris sua stet veritas, dicendum est appellationes illas tum cœli tum paradisi rationalis, quas angelus concipiendæ proli tribui se perhibetur, ex mente auctoris ipsius omnimodam illam significare puritatem, cujus gratia puella prorsos iuunaculata (πανάμωμος) proclamatur.

SERMO IN CONCEPTIONEM DEIPARÆ. καὶ εἶπεν 'Αννα- Προσάξω αὐτὴν δῶρον Κυρίῳ τῷ stetrix: Filiam. Et subdidit Anna: Aferam illam θεῷ. donum Domino Deo. ΙΔ'. Ιδε οὖν σαφῶς λειτουργοῦντας τῇ Τριάδι Μαρίαν, καὶ ᾿Ανναν, καὶ Ἰωακείμ τεχθείσης γὰρ τῆς παιδὸς, καὶ προκοπτούσης ἡλικίᾳ, οὐ προσήγαγον αὐτὴν διετῆ, οὐδὲ πάλιν τετραετῆ, ἀλλὰ τριετή ὡς Τριάδος ἀχωρίστου νύμφην, καὶ παστάδα ἁμίαν τον· καὶ κοινῶς " προσήγαγον αὐτὴν, ὡς μελλούσης αὐτῆς ἀμφότερα εἶναι· καὶ πρῶτον μὲν δῶρον τῷ Θεῷ προσηνέχθη, ἔπειτα δὲ καὶ ναὸς καὶ θρόνος. Προφητικῶς οὖν προσήγαγον τὴν Παρθένον ἐν τῷ ναῷ τοῦ Κυρίου. Ο τοῦ θαύματος! Ὁ ἔμψυχος ναὸς καὶ θρόνος χερουβικὸς εἰς ναὸν ἐκ λίθων κατεσκευασμένον προσο φέρεται. Πρὸ γὰρ πολλῶν γενεῶν ὁ Δαυτό περὶ αὐτῆς ἐβόα λέγων· "Ακουσον, φησί, Θεοῦ θύγατερ, καὶ ἴδε, καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου, καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου, καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου· καὶ ἐπιθυμήσει ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου. Καὶ πάλιν· Απενεχθήσονται τῷ βασιλεῖ παρθένοι ὀπίσω αὐτῆς. Πῶς ἀπενεχθήσονται; δηλονότι ἐν εὐφροσύνῃ καὶ ἀγαλλιάσει. Ποία αὐτή, ὦ προφῆτα; Ἐπειδὴ οὐκ ἔδει τὴν βασιλίδα 70 μόνην εἰς τὸν ναὸν τοῦ βασιλέως ἀπενεχθῆναι, τοῦτο πόῤῥωθεν διὰ Πνεύματος ἀγίου ἀδόμενον εἴρηται. Καὶ πάλιν· Αἱ πλησίον αὐτῆς ἀπενεχθήσονταί σοι. Απο ηνέχθησαν τοίνυν το σὺν τῇ ἁγίᾳ Παρθένῳ καὶ ἄλλαι παρθένοι· πρόδηλον ὅτι καὶ αὐταὶ μετέσχον άγιασμοῦ. Τίς γὰρ ἐψιωμένων ο βασιλέα, ή βασιλίδα δε δῶρα καὶ ὀψώνια παρ' αὐτῶν οὐκ ἀμείψεται; Εἰσὶν δὲ καὶ ἄλλαι παρθένοι· ἀλλ᾽ ἵνα τὸν λόγον μή μακρύνωμεν, ὀλίγα καὶ περὶ ἐκείνων λαλήσω. Αὐται εἰσιν αἱ τὴν παρθενίαν ὥσπερ θησαυρὸν βασιλικόν φυλάξασαι 88, προσέχουσαι ἑαυταῖς διαπαντός, ἵνα μὴ ταῖς πέντε μωραῖς ὁμοιωθήσονται, ἀλλ' ἀεὶ τὸν βασιλικὸν σηκὸν φυλάττουσαι καὶ μόνῳ τῷ νυμφίῳ αὐτῶν δὲ ἀρέσκουσαι. Αὐτὸς γὰρ ἐνετείλατο λέγων· Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν. Καὶ πολ λαὶ μὲν διὰ τοῦ μαρτυρίου τὸ μακάριον τέλος ἔσχον· ἄλλαι δὲ καὶ δι᾿ ἀσκήσεως καὶ διὰ τῶν σαρκικῶν πειρατηρίων ἐστεφανώθησαν, καὶ ἔτι στεφανοῦνται. XIV. En palam igitur sacrificlum Triadi offerentes Mariam, Annam, et Joachimum. Cum enim edita in lucem fuisset puella, atque ætate progrederetur, obtulerunt eam non quidem bimulam, nec item quatrimam, sed trimulam tanquam indivisæ Trinitatis sponsam, et thalamum immaculatum. Communi præterea volo ipsum adduxerunt, 191quam quæ utrumque futura erat, ac primo quidem donum oblata Deo est, deinde vero et (tanquam) templum et thronus. Prophetico igitur spiritu Vir-. ginem in templo Domini obtulerunt. O rem plane miram! In templum lapidibus exædificatum affertur animatum templum et thronus Cherubicus. Et sane jam a multis ante generationibus David de ipsa palam vaticinatus est?: Audi, inquit, Dei filia, et vide, et inclina aurem tuam, et obliviscere populum tuum, et domum patris tui; et concupiscet rex pulchritudinem tuam 1. Et rursus: Adducentur regi virgines post eam ɛ. Quomodo adducentur? in lætitia scilicet et exsultatione h. Qualis et quanta hæc est, o Propheta! Quoniam nequaquam decebat ut in templum regis sola sine comitatu regina adduceretur; jam et hic comitatus diu ante per Spiritum sanctum prænuntiatus est! Et rursus: Proximæ ejus afferentur tibi 1. Cum sancta igitur Virgine aliæ quoque virgines adductæ; atque, ut manifestum est, et ipsæ sanctificationis participes fuerunt. Ecquis enim eorum qui sunt in comitatu regis vel reginæ, munera ab ipsis præmiaque non referat? Cæterum et aliæ sunt virgines, de quibus ne sermonem longius protraham, pauca tantum attingam. Hæ sunt quæ virginitatem tanquam regium thesaurum cum servaverint, sollicitam sui curam nunquam non adhibent, ut quinque fatuis nequaquam similes efficiantur, sed jugiter vigiles domum regiam custodiant, et unico suo ipsarum sponso placeant. Ita enim ipse præcepit, inquiens: Nemo potest duobus dominis servire 1. Et multa quidem facto martyrio ad beatum exitum pervenerunt. Aliæ autem per sanctas exercitationes et carnis tentationes coronatæ fuerunt, ac porro coronantur. f Psal. xLiv, 11. s ibid. 15. hibid 16. 1 Psal. xLIV, 15. i Matth. νι, 24. * Barb. πῶς, cum Cas. A. prætuli κοινῶς. 78 Barb. mend. βασιλεῖδα. " Quæ deinceps ad finem usque sequuntur desunt in mutilo cod. Cæs. Β. 80 Caes. Α. ὁ ψιχεύων, nec minus mendose Barb. αψικεύων. Tres porro habemus voces, quæ et aliquam similitudinem cum bis mendis, et sensum contextui congruum habeant, videlicet ὀπαδεύων ab ὀπαδεύω, ὀψικέλευθος, quod est sero seu post veniens, et εψιωμένων ab έψιάομαι, quod, teste Henr. Stephano, idem etiam valet ac ἀκολουθέω. Postremam præferendam duxi. si Barb. mend. βασιλεῖδα. es Barb. φυλάξαι, Gas. Α. φυλάξασαι. οι Barb. αὐταῖς. ΝΟΤΑ. Smo marte Joannes hic addit vocem Dei; neque enim in Psalmo legitur Dei filia, sed mere Alia. Verum jam alias notavimus, solemnne ac familiare SS. Patribus fuisse, ut singulari laude PATROL. GR. XCVI. Deiparam ceu Dei filiam celebrarent. Nil proinde mirum, si ultro ex ore et calamo Joannis id excidit.

JOANNIS EUBŒENSIS XV. Quare et in alio loco filias Judæ exsultare dicit de sanctissima igitur Matre Domini nostri Jesu Christi hoc etiam dictum est, quia ipsa nempe ad Sancta sanctorum itura erat filiabus Judææ stipata. Nondum enim mulieres viderant puellulam in templo fuisse enutritam, atque adeo eum nova ac præter opinionem res perageretur, filiæ Judææ secundum prophetæ vocem exsultaverunt, cum Mariam puellulam sanctissimam veluti immaculatam columbam, ad Sancta sanctorum euntem intuerentur, et parentes ejus Joachimum et Anuam ineffabili gaudio ipsam pro munere offerentes, et præter omnium exspectationem summum sacerdotem os aperientem, atque ei bene precantem, reliquos autem sacerdotes altisona voce cum senioribus et universo populo clamantes et dicentes: Fiat, fiat, amen, fiat. Dum itaque hac ita, ut dixi, peragerentur, Judae filiæ secundum prophetæ oraculum exsultaverunt, utique triumphales lymnos concinentes Exsultate et gaudio jubilate, Judææ filiæ, neque vos solum, sed universæ patriæ gentium. Nata est enim Maria, nec amplius pudore Eva suffunditur Maria ad templum adducitur, et nova puella novum templum, templum scilicet Dei capax consurgit; neque vero proles ista Davidica constituetur tantummodo Dei templum, sed et thronus cherubicus: Judæorum autem tem - plum destruetur; quemadmodum revera et in Evangelio Dominus pronuntiat: Amen dico vobis, non relinquetur lapis super lapidem qui non de. struatur k. Semper enim et ubique idem mulierum genus: sive futura portendat, sive regem laudibus ederat, sive contra vituperet, et contuneliose excipiat; nihil cum iis, utpote infirmioris pavidique sexus, expostules. Ecce enim mibi veritæ, clamant 1 de ipso Saule in millibus, de XVI. Vere l@tatus est mons Sion, et exsullate runt fliæ Judaa ". Quando, inquit? Hoc ipso tempore, quando Dei Templum oblatum Deo est in templo; quando immaculata puellula inaudito exemplo in Sancta sanctorum propero pergens gradu contendit, ut inibi sedem defigal. Tunc vir gines latitia gestientes simul cum Angelis spirik Mtath. ¹ | Reg. xviit, ΙΕ'. Διὸ καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει ἀγαλλιᾶσθαι τὰς θυγα τέρας τῆς Ἰουδαίας· περὶ οὖν τῆς παναγίας Μητρὶς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦτο εἴρηται, ὡς μελλούσης αὐτῆς σὺν ταῖς θυγατράσιν τῆς Ἰου δαίας εἰς τὰ ἅγια τῶν ἁγίων βαδίζειν· οὐδέπω γάρ εἶδον αἱ γυναῖκες κόρην ο ἐν ἁγιάσματι ἀνατραφεῖσαν· καὶ προφητικῶς ὡς παραδόξων πραγμάτων ἐπιτελουμένων, ἠγαλλιάσαντο αἱ θυγατέρες να τῆς Ἰουδαίας ὁρῶσαι τὴν παναγίαν παῖδα Μαρίαν, ὡς ἄσπιλον περιστεράν, εἰς τὰ ῾Αγια τῶν ἁγίων βαδίζου σαν, καὶ τοὺς αὐτῆς γονεῖς Ἰωακεὶμ καὶ ῎Ανναν χαρά ἀνεκλαλήτῳ γεραίροντας, καὶ τὸν ἀρχιερέα παραδόξως στόμα το ανοίγοντα, καὶ εὐλογοῦντα αὐτήν· τοὺς δὲ λοιποὺς ἱερεῖς μεγαλοφώνως σὺν τῇ γερου σίᾳ καὶ παντὶ τῷ λαῷ βοῶντας, καὶ λέγοντας· Γέ νοιτο, γένοιτο, ἀμήν, γένοιτο. Τούτων οὕτως ἐπιτελουμένων ὡς ἔφην, προφητικῶς ἀγαλλιάσαντο αλ θυγατέρες οι τῆς Ἰουδαίας πάντως μελωδούσει ἐπινικίους ᾠδάς· Σκιρτήσατε, καὶ ἀγαλλιᾶσθε, οὐ μόνον αἱ τῆς Ἰουδαίας θυγατέρες, ἀλλὰ καὶ πᾶσαι αἱ πατριαὶ τῶν ἐθνῶν· Μαρία γὰρ ἐγεννήθη, καὶ Ενα οὐκέτι αἰσχύνεται. Μαρία τῷ ναῷ προσφέρεται, καὶ νέος ναὸς ἡ νέα κόρη ἀνίσταται θεοδόχος ναός· καὶ οὐ μόνον ναὸς, ἀλλὰ καὶ θρόνος χερουβικὸς ἡ ἐπ Δαυΐδ βλαστήσασα ἀναδειχθήσεται καὶ ὁ ναὸς τῶν Ἰουδαίων καταλυθήσεται, καθὼς καὶ ἐν Εὐαγγελίας ἔφη ὁ Κύριος· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν· οὐ μὴ μενῇ κα λίθος ἐπὶ λίθον, ὃς οὐ καταλυθήσεται. Πάντη " γὰρ πάντοτε τὸ τῶν γυναικῶν φύλον, είτε προφη τεύσειεν οι εἴτε βασιλέα εὐφημίσειεν, είτε πάλιν στηλιτεύσειεν καὶ ὀνειδίσειεν, οὐδὲν ἐκζητητέον δε ἐν αὐταῖς ὡς ἀσθενοῦς μέρους ὑπαρχούσαις αὐταῖς. Ιδε μοι γὰρ ἐπὶ Σαούλ τὰς παρθένους τὸν θυμόν τοῦ βασιλέως μὴ δεδιώσας, ἀλλὰ κραζούσας ἐπὶ Σαούλ ἐν χιλιάσι, ἐπὶ δὲ Δαυΐδ ἐν μυριάσι. virgines, quæ Saulis tempore, regis iram nihil Davidę autem in decem millibus. ο οι 1Ϛ'. Οντως ευφράνθη σε τὸ ὄρος Σιών, καὶ ήγαλλιάσαντο αἱ θυγατέρες τῆς Ἰουδαίας. Πότε; φησί. Τότε, νῦν ὅτι ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ ἐν ναῷ προσηνέχθη, ότε παραδόξως κόρη ἀμίαντος * εἰς τὰ Αγια τῶν ἁγίων ὠκυτάτοις ποσί βαδίζουσα σε ανα στρέφεσθαι ἔνθα πορεύεται. Τότε αἱ παρθένοι ἀγαλ λιώμενα, ο σὺν ἀγγέλοις τὴν πνευματικὴν εὐωχίαν Psal. XLVII, 12. & Barb. pro κόρην legit χωρείν. & Barb. unenıl. θυγατέραις. Παραδόξως στόμα ex Cas. A.: nam Barb. παραδόξῳ στόματι. & Barb. θυγατέραις, quod mendum paulo infra recurrit. et Barb. μείνη. 8 Barb. πάντι. • Cod. Barb. προφητεύει, Cas. A. προφητέβει. • Mendose Barb. ἐκζητηταῖον, absurdius Caes. Α. εκζήτιον. * Δεδιώσας cum Cas. A., Barb. δεδειώσας videlicet pro δεδοικυίας aut Aulic. δεδινίας... os Barb. εὐφρανθήτω. * Gas. ἀμόλυντος. " Ex Ges. Α. βαδίζουσα αναστρέφεσθαι, nam mend. Barb. βαδίζεσθαι ἀναστέφων. οι Barb. mend. άγαλλιωμένοι. ΝΟΤΑ. virginum Deiparam comitantium prolata. Certe et hic et in sequentibus orationis nexus paulo obscurior videri potest. Psal. xLvul, 12. Quod filias Judaa potius gelio petitur, videntur accipi posse tanquam a choro quam filias Jude Joannes posuerit, in causa est versio LXX, quæ hic legit: Αγαλλιάσθωσαν αἱ θυγατέρες τῆς Ἰουδαίας. Et Psal. xcvι, 8, ἠγαλλιάσαντο αἱ θυγατέρες τῆς Ἰουδαίας. Quæ infra sequuntur usque dum ad sententiam confirmandamı testimoniuin ex Matthæi EvanQuia scilicet per Gliam reparatur ruins per matrem illata.

SERMO IN CONCEPTIONEM DEIPARÆ. ἐπετέλουν. Πῶς; πάντως ἐν εὐφροσύνῃ καὶ ἀγαλ- tale agebant tripudium. Quomodo? prorsus in las titia et exsultatione in templum regis adducendæ. Quo, et quorsum, et ad quem? Videlicet ad immaculatam ad Virginem Mariam. Ipsa enim magni regis est templum. Et quoniam virgines, utpote impollutas, ad sui decus et gloriam ipsa regina in templum Regis erat adductura; propterea clamabat propheta inquiens: Adducentur virgines post eam P. Tnnc adductæ sunt; sed et aliæ rursus virgines adducendæ erant, cum ex ipsa Sponsus processisset in gloria sua λιάσει ἀχθησόμεναι εἰς ναὸν βασιλέως. Ποῦ καὶ διὰ τί καὶ πρὸς τίνα 8: Δηλονότι πρὸς τὴν ἀμόλυντον, πρὸς τὴν Παρθένου Μαρίαν. Αὐτὴ γάρ ἐστιν ὁ ναὸς τοῦ μεγάλου βασιλέως· ἐπειδὴ ἡμελλεν ἡ βασίλισσα 90 τὰς παρθένους ὡς ἁμιάντους εἰς ναὸν βασιλέως πρὸς τιμὴν καὶ δόξαν αὐτῆς ἀγαγεῖν, διὰ τοῦτο ὁ προφήτης ἐβόα λέγων· Ἀπενεχθήσονται αἱ παρθένοι ὀπίσω αὐτῆς. Τότε ἀπηνέχθησαν· ἀλλὰ καὶ πόλιν ἄλλαι παρθένοι ἀπενεχθήσονται, ὅτε ἐξ αὐτῆς ὁ Νυμ οῖος ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ. Ιδετε, ἴδετε, οἱ ἀπόγονοι Ρουβὶμ καὶ υἱοὶ αὐτοῦ, ὅτι ὁ μὲν Ἰωσὴφ ὃν ὑμεῖς ζηλώσαντες ἐν Αἰγύπτῳ ἀπέδοσθε, πρόσκαιρον βασιλείαν λαβὼν οὐκ ἐμνησικάκησεν τὴν τῶν πατέρων ὑμῶν πονηρίαν, ἀλλὰ μᾶλλον τηκομένους " λιμῷ διέθρεψε· ὁ δὲ τῆς δικαιο σύνης ἥλιος ἐξ Ἰούδα ἀνατείλα; βασιλεὺς αἰώνιος, Θεὸς ἐνδοξαζόμενος ἐν βουλῇ ἁγίων, μέγας καὶ φοβερός ἐστιν ἐπὶ πάντας τοὺς περικύκλῳ αὐτοῦ· αὐτὸς Κύριος, κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ· αὐτὸς ὁ Δημιουργὸς ἐκ τῆς παλαιωθείσης γῆς ἐποίησεν οὐρανὸν καινὸν καὶ θρόναν ἀκατάφλεκτον, καὶ τὸν παλαιωθέντα χοϊκὸν εἰς ἐπουράνιον παστάδα 1 μετέβαλεν. Ασατε τῷ Κυρίῳ ᾆσμα καινόν· ᾄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ ᾄσατε τῷ Κυρίῳ, ευλογήσατε τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ὅτι κόρη παρθένος ναῷ προσφέρεται, ἵνα ὁ τὸν ναὸν ἁγιάζων ἐν αὐτῇ κατοικήσῃ, καὶ κατοικήσας τὴν ταύτης γαστέρα μὴ καταφλέξῃ· ἀλλ᾿ ὥσπερ ἐπὶ Μωσέως τῷ πυρὶ τὴν βάτον ἤρδευσεν, οὕτως καὶ ὁ ἐν ταύτῃ κατασκηνώσας Θεὸς σώσει τὸν κόσμον. δ ΙΖ'. Οὗτος ὁ αἶνος καὶ τὰ ᾄσματα τῶν ἀγαλλομέ νων θυγατέρων τῆς Ἰουδαίας· "Ασατε καὶ ἀγαλ λιᾶσθε, καὶ ψήλατε". Ἰδοὺ γὰρ νενίκηται ὁ τὴν ἡμετέραν φύσιν τυραννήσας διάβολος. Ἰδοὺ θρόνος θαυμαστότερος τοῦ Χερουβικοῦ ἐπὶ γῆς ἑτοιμάζεται, περὶ ἧς γέγραπται· 'Θεὸς ἐν μέσῳ αὐτῆς, καὶ οὐ σαλευθήσεται. Αὕτη γὰρ θρόνος, καὶ χωρίον, καὶ Psal. XLIV, Videte, videte, o Rubenis posteri et filii ejus: Josephus quidem, quem vos per invidiam in Ægypto vendidistis regnum opportune nactus, non modo accepta patrum vestrorum improbitate injuriæ memoriam delevit, sed præterea faine consumptos aluit; at Sol justitiæ ortus ex Juda, Rex æternus, Deus glorificatus in consilio sanctorum, magnus et terribilis super omnes qui in circuitu ejus sunt °; ipse Dominus, fortis et polens, Dominus potens in pralior, ipse rerum opiſex e terra vetustate corrupta novum cœlum ac thronum incombustibilem creavit, ac limum inveteratum in thalamum cœlestem commutavit. Cantate Domino canticum novum, cantate 'Domino, omnis terra, cantate Domino benedícite nomini ejus 4; quia virgo puella ad templum adducitur, ut in ipsa is inhabitet qui templum sancti ficat, neque tamen in ea inhabitans uterum ejusdem comburat. Sed quemadmodum tempore Moysis rubum igne irroravit, sic etiam tabernaculum in hac Deus defigens, salutem mundo afferet. XVII. Hæ sunt laudes, hæc exsultantium filiarum Judææ sunt cantica. Cantate, et exsultate, et Psallite r. Ecce enim devictus est diabolus, qui naturam nostram tyrannide sua premebat. Ecce solium Cherubico mirabilius in terra paratur (virgo) de qua scriptum est: Deus in medio ejus, et non commovebitur Ipsa enim solium, et 15. • Psal. LXXXVIII, 8. P Psal. It!!!, 8. q Psal. xcv, 1, • Psal. xcv¡I, 5. 1 Abest παστάδα a cod. • Barb. παρὰ τίνι. • Barb. mend. βασιλείσσα. • Barb. mend. τικομένους. Barb.; hanc tamen vocem præfert Cæs. A., et adoptari posse censuimus. • Barb. ψάλατε, Gas. Δ. ψάλλατε. NOTÆ. Vide usu receptum, ut κατ' ἐξοχὴν Deipara appellaretur immaculata. Psal. xviii, 6. Cas. addit σαρκωθείς, incare natus; sed hic sensus per se manifestus est. Auctor hoc in loco lapsus memoria videtur. Nam, ut legimus in libro Geneseos (cap. xXXVII, ν. 29), Ruben haud particeps fuit iniqui illius adversus Josephum consilii. Auctor legit φοβερός ἐστιν, terribilis est, prouti habent etiam cod. Alex. et Ald. Verum contextui consonare magis videtur communis LXX lectio, quæ illud ἐστιν omittit. Cum LXX omitt. τὸ et, quod hic habet Vulgatus. Hic rursus per aliam imaginem nobis significatur quid ea ætate de conceptione Deiparæe ratum exploratumque esset. Primo enim Deipara Cherubico solio comparatur; cujus quidem comparationis ratio perspicua est, cum sapius in prophetis Deus describatur sedens super Cherubim Psal. LXXIX, 2; XCVIII, 4; Isa. xxxvii, 16; Ezech. x, 1 seq.; Dan. 111, 55). Deinde vero comparatio ita instituitur, ut Virgo beata non quidem Cherubim æquiparetur, sed throno Cherubico longe dignior ac præstantior thronus exhibeatur. Ergo nisi affirmare quis velit, thronum peccati inquinamento sordidum throno Cherubico præstantiorem esse ac digniorem in quo Deus sedeat, fateatur oportet ab ipsa Virginis conceptione quodvis peccati inquinamentum longe abfuisse. Cur hoc? quia scilicet in ipsa Virginis conceptione thronus ille præstantissimus divinæ majestati dicitur instructus ac præparatus. Psal. xLv, 6. Conjunct. et præferunt etiam editiones Aldina et Complutensis. Conf. Lanıb. Bos in h. c.

JOANNIS EUBŒENSIS sedes, et domicilum Emmanuelis et summi regis οἰκητήριον τοῦ Ἐμμανουὴλ καὶ παμβασιλέως Χρι. Christi. Ecce sine mauibus hominum construitur palatium celestis regis, et hoc palatium in Eden ad orientem portam habet, et nemo per eam portam ingredietur nisi solus Dominus Deus; et erit porta clausa. Palatium prorsus admirandum, adeo ut ipsæ quoque coelorum Virtutes illud demirentur. Atque omnem sane cogitationem opus superexcedit. Palatium enim istud sine ullius humani architecti opera exædificatum, cœlis sublimius, et creatura omni latius ostensum est, et nemo in ipso præterquam architectus ille, et opifex et coelestium rerum omnium ac terrestrium Creator habitabit. Ecquis tandem iste est, quod solus condiderit, et solus inhabitaverit? Nunquam auditum hoc est, quod porta mirabilis illius domus nemini alii unquam aperietur. Quis iste est rex? non habet exercitum, et στοῦ. Ἰδοὺ παλάτιον τοῦ ἐπουρανίου βασιλέως έναν χειρῶν ἀνθρώπων * κατασκευάζεται, καὶ τοῦτο τ παλάτιον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς τὴν πύλην ἔχον καὶ δι' αὐτῆς τῆς πύλης οὐδεὶς εἰσελεύσεται, εἰ μὴ Κύριος ὁ Θεὸς μόνος· καὶ ἔσται ἡ πύλη κεκλεισμένη. Οντως θαυμαστὸν παλάτιον, ὥστε καὶ τὰς Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν εἰς αὐτὸ ξενίζεσθαι. Ὑπερβαίνει γὰρ πᾶσαν ἔννοιαν τὸ πρᾶγμα. Τοῦτο γὰρ τὸ ἄνευ τεχν τῶν γηγενῶν ἑτοιμασθὲν παλάτιον, υψηλότερον των οὐρανῶν καὶ πλατύτερον πάσης τῆς κτίσεως άν εδείχθη, καὶ ἐν τούτῳ οὐδεὶς κατώκησεν εἰ μὴ ὁ τεχνί της καὶ Δημιουργὸς καὶ Κτίστης * τῶν οὐρανίων καὶ ἐπιγείων. Καὶ τίς οὗτος ὅτι μόνος ἔκτισεν, καὶ μόνος κατῴκησεν; Οὐδέποτε τοῦτο ἠκούσθη, ὅτι ἡ πύλη τοῦ θαυμαστοῦ οἴκου ἐκείνου οὐδενὶ ἑτέρῳ ἀνοιγήσεται πώποτε 4. Τίς οὗτος ὁ βασιλεύς; οὐκ ἔχει στρατόπε δον, καὶ στρατοπεδάρχας; οὐκ ἔχει δορυφόρου * Cod. Barb., ut fieri de hac voce solet, contracte habet &vwy. Codd. mend. Eywy. C. Barb. zz κτίσεως τῶν οὐρανίων καὶ ἐπιγείων. Cas. Α. καὶ κτίστης τῶν ἁπάντων τῶν τε ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. • Barb. mend. лónotat, hanc autem vocem prorsus omittit Cæs. A. NOTÆ. Animadversione dignissimus est hic locus, tum quia eamdem de Virginis conceptione fidem prodii, tum vero multo magis quia occurrit ca. villis illorum qui, ubi hæc controversia agitur, vel meridianos solis radios uti tenebras habent, tenebras proclamant. Dixi eamdem de conceptione Virginis filem hic proponi; nam Virgo comparatur coelestis Regis palatio, cujus magnificentia cogitationem omnem excedat, atque mentes ipsas angelieas in stuporem rapiat. At vero eritne qui ejusmodi palatium Deo dignissimum in homine peccati sordibus foedo demiretur? Ergo vel negandum erit id, quod tenebat Ecclesia, hoc palatium tune constructum fuisse quando concipiebatur Maria; vel faten lum est nullas peccati sordes in Deiparæ conceptione locum habuisse. At occurritur hic præterea morosorum cavillis. Nam hinc quidem certissimum est agi de Deiparæ conceptione; inde vero disertissime affirmatur, palatium non fuisse constructum manibus hominum; sed (ut paulo infra dicitur) solus Deus illud condidit, quemadmodum et solus inhabitavit. Atqui hoc de Virginis corpusculo dici non potest, tum quia Christi Domini Dei nostri privilegium fuit ut sine humano opere conciperetur, tum quia auctor noster boc discrimen Evam inter ac Deiparam ipse statuit (infr. § 31), quod Eva quidem manu Dei ædificata fuerit, Maria vero ab Joachimo et Anna fuerit progenita. Ergo hæc de beatissima Deiparæ anima ne. cessario sunt intelligenda. Ergo constructio palatii nibil est aliud nisi animæ creatio atque in corpusculum infusio. Atqui per hanc constructionem dicitur productum opus Dei dignissimum, et supernis ipsis virtutibus maxime admirandum. Ergo vel negandum id est, quod auctor facto ipso prodit, in Ecclesia nempe hæc dici de Virginis conceptione consuevisse; vel concedendum est, Ecclesiæ fidem hanc fuisse, Mariæ animam in gratia fuisse creatam, atque adeo ad Mariam transferendum esse quod Augustinus de angelis pronuntiavit (De civit. Dei, lib. xır, cap. 9): Eos cum bona voluntate, id est Cum amore casio, quo illi adhærerent, creavit, simul in eis et condens naturam, et largiens gratiam; grauam vero (quod ad Deiparam spectat) non qualemcunque, sed quæ par esset magnificentissimo operi ædificando: quod et cordatissimi theologi in scholis docere consueverunt, gratiam Virgini in ipsa ejus creatione collatam ejusmodi fuisse, cui nulla alia comparari possit. Alluditur ad Gen. 11, 8, sec. LXX: Kal ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατ᾿ ἀναtodas. Familiarissimum fuit antiquis Patribus, ut Eden atque ad Eden pertinentia, cujusmodi sant terra non maledicta, arbor vitæ, fontes saluberrimi, etc., haberent ceu totidem Deiparæ symbola. Hinc intelliges cur auctor superius quidem (§ 12) dixerit 0 vos beatos, Joachime et Anna, quia spiritualem paradisum genuistis! nunc vero huc revocans locum illum Geneseos, prouti in Græca LXX versione legitur, sanctam Virginem sub palatii symbolo dicatin Eden fuisse constructam cum porta ad orientem respiciente, quo deinde accersat et Ezechielis oraculum (Ezech. XLIV, 1-3) de porta soli Deo pervia. Porro hujus symboli usum co spectare, ut quod venit in comparationem, æquiparetur felicissimo statui qui lapsum miserrimum præcessit, res ipsa per se loquitur; hinc usitatissimum est, lapsi hominis reparationem significare per reditum in Eden. Sic Græcorum sacra officia in festo S. Philemonis (Men. die xxn Nov. Ode n'): Vere sinus tuus, o innocens Deipara, novus nobis apparuit paradisus, qui fert lignum vitæ, alque eus qui ob ligni fructum mortui erant, vitæ redditos rarsus in paradisum introducit. Νέος παράδεισος ἡμῖν ή γαστήρ σου ἀληθῶς, ἁγνή, ὡράθη ζωής ξύλον βλαστάνων, καὶ τοὺς θανόντας καρπῷ τοῦ ξύλου, πάλιν πρὸς παράδεισον ζωοποιηθέντας εἰσάγων, Baotóxe. Illud unum itaque inquirendum superest in rem nostram, an ad felicissimam Eden conditio nem Maria vel in ipsa sui conceptione pertinere dicenda sit. At ea de re satis nunc sint quæ ab auctore habemus affirmante, 1° Annam et Joachim genuisse spiritualem paradisum; 2° Virginem palatium esse magnificentissimum in ipso Eden ædif catum. Reliqua plura in Commentario. Cæs. A. addit et egredietur. Manifeste autem hæc ad Ezech. XLIV, 1 seqq. spectant.

SERMO IN CONCEPTIONEM DEIPARÆ. τρόμῳ καὶ φόβῳ τὴν λειτουργίαν ἐπιτελοῦντας; οὐκ exercitus duces? non habet satellites, qui cum εἰσὶν αὐτῷ βασιλικοί; ναι, φησί, πᾶσα ἡ κτίσις αὐτοῦ ἐστιν· Χίλιαι χιλιάδες ἐν οὐρανοῖς αὐτῷ παρίστανται, καὶ μύριαι μυριάδες • λειτουργοῦ σιν αὐτῷ. ΙΗ'. Ταῦτα οὕτως ἔχει τὸν τρόπον τῆς Θεοτόκου Μαρίας αναστρεφομένης εἰς τὰ Αγία τῶν ἁγίων· αὐτὴν δὲ πάσης δικαιοσύνης ἀνωτέραν δειχθῆναι. Ο τῆς Ἰουδαίων πωρώσεως *! ὢ τῆς ἐκείνων ἀνοίας! Ὢ τῆς αἱρετικῶν βλασφημίας, ὦ τῆς ἐσχοτισμένης αὐτῶν καρδίας. Οὐδὲν γὰρ οἱ ἔξιδι καὶ ζήλῳ προσκρούοντες, ὡς χύτρα λέβητι, ἥττω τοῦ φρονήματος τῶν Ἰουδαίων εἰσίν. Αὐτοὶ γὰρ προσο κρούονται, καὶ αὐτοὶ συντρίβονται. Η οὐκ ἦσαν 10 οἱ προφῆται ἐξ αὐτῶν; Νῦν δὲ τοὺς ὁμοφύλους προφήτας ὁμολογοῦσιν, τοῖς δὲ λόγοις αὐτῶν οὐ πείθον ται. Ποῦ οὖν εἶδεν εἰς πάσας γενεὰς κόρην " εἰς τὰ Αγια τῶν ἁγίων ἀνατραφεῖσαν, ἢ πάλιν παρθένον μετὰ τόχον; Οὐχὶ αὐτοί, ὅτε ἀρχιερεὺς ὁ Κύριος ἐγένετο, ἰδίαις χερσὶν ἐξ αὐτῶν τινες γράφοντες ὡμολόγησαν 19 Παρθένον τὴν ἁγίαν Μαρίαν; Ψηφισάντων γάρ τινων τὸν Κύριον ἐξ αὐτῶν εἰς ἀρχιερέα, ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος· Σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ· ὅτι ὁ σοφίᾳ παρὰ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων ἦν προκόψας· καὶ 18 ἐκ φυλῆς βασιλικῆς, καὶ ἀρχιερατικῆς ἦν Μαρία ἡ ἁγία Θεοτόκος· κατὰ τὸ εἰθισμένον " οὖν αὐτοῖς ἐποίησαν. Τῶν γὰρ προβαινόντων ἱερέων ἐξεζήτουν τὸν πατέρα, καὶ τὴν μητέρα, καὶ ἔγραφον τὰ ὀνόματα αὐτῶν εἰς τὴν 18 ψήφον τῆς ἱερωσύνης καὶ ἐπηρώτησαν 10 τὴν ἁγίαν 47 Παρθένον λέγοντες· Υἱός σου ἐστιν ὁ Ἰησοῦς; Ἡ δὲ ἔφησεν· Ναί. Οἱ δὲ εἶπον· Καὶ τίς ἐστιν ὁ πατὴρ αὐτοῦ; Ἡ δὲ παν άμωμος ἀπεκρίθη· Πατέρα μὲν ἐπὶ γῆς οὐκ ἔχει· ἐγὼ δὲ ἐγέννησα αὐτὸν ὡς οἶδεν αὐτός. Πατήρ γὰρ αὐτοῦ ὁ Θεός ἐστιν. Οἱ δὲ εἶπον· καὶ γράφωμεν αὐτὸν εἰς τὴν γραφὴν τοῦ τόμου υἱὸν 16 τοῦ Θεοῦ; Ἡ δὲ εἶπεν· Γράψατε. Καὶ ἔγραψαν εἰς τὸν τόμον οὕτως• Ἰησοῦς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ υἱὸς Μαρίας τῇ ἄνωθεν ψήφῳ εἰς τὸν αἰῶνα ἱερεύσεται 10· καὶ ἐπληρώθη τὸ γεγραμμένον ὡς ἀνωτέρω δεδήλωται· Σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. Μετὰ γὰρ τοῦ ὑποστρέψαι τὸν Κύριον ἐκ τῆς ἐρήμου, ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ, οὗ ἦν ἀνατεθραμμένος· καὶ εἰσῆλθεν κατὰ τὸ εἰωθὸς τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Σαββάτου εἰς τὴν συναγωγὴν, καὶ ἀνέστη ἀναγνῶναι καὶ ἐπεδόθη αὐτῷ βιβλίον Ἡσαΐου τοῦ προφήτου, καὶ ἀνοίξας • Dan. vil, 10. ↑ Lue. 11, 52. η timore et tremore astantes officium explent? non habet regios præfectos? habet sane, omnis quippe creatura ipsius est: Millia millium astant ei in cœlis, et decies centena millia ipsi ministrant *. XVIII. Hæc ita se habent quoad modum quo Dei genitrix Maria in Sanctis sanctorum conversabatur, et quo omni justitia (caterarum creaturarum) sublimior ostensa est. Ο Judzorum duritie! O eorumidem amentiam! Sed o hæreticorum quoque blasphemiam! O ipsorum quoque corda obcæeata! Quippe qui contentione et æmulatione impingentes, tanquam testa in lebetem, nihil distant a Judæorum pervicacia. Ipsi enim colliduntur, et ipsi conteruntur. An non erant ex illis propheta? Etiam nunc confitentur (Judai), prophetas ex ipsorum ortos propagine fuisse; at oraculis eorum cedere abnuunt increduli. Quandonam igitur per omnium generationum decursum viderunt puellulam in Sanctis sanctorum innutritam? vel rursus, ubinam viderunt virginem post partum? Nonne, cum Dominus declaratus est summus sacerdos, propriis manibus ex ipsis quidam scribentes confessi sunt sanctam Mariam fuisse virginem? Cum enim quidam ex ipsis Dominum decernerent summum sacerdotem (ut impleretur sermo qui scriptus est Tu es sacerdos in æternum secundum ordis nem Melchisedech ), propterea quod ipse profciebat sapientia coram Deo et hominibus ', et Maria sancta Dei Mater erat ex stirpe regia et sacerdotali, proinde secundum morem ipsis faciebant. Proinde astantibus sacerdotibus interrogaverunt patrem et matrem, et scripserunt eorum nomina in censu sacerdotii; et interrogarunt sanctam Dei Matrem dicentes: Estne filius tuus Jesus? Maria vero respondit: Ulique. Ipsi autem addiderunt: Ecquisnam est pater ejus? Respondit purissima: In terra quidem non habet patrein; ego ipsum genui ut novit ipse. Deus enim est pater ejus. Illi vero dixerunt: Scribemusne in elencho codicis, quod ipse sit filius Dei? Atque ipsa reposuit: (Sic) scribite. Et sic retulerunt in codicem: Jesus filius Dei et filius Maria, suffragio e culis lato, sacerdotio fungetur in æternum. Et sicut superius declaratum est, implementum accepit Scriptura inquiens: Tu (es) sacerdos in æternum secundum ordinem MelchiseVARIE LECTIONES. • Cas. A. addit τῶν ἀγγέλων. * Cas. A. addit τῶν ἀρχαγγέλων. • Barb. πορθώσεως, Cas. Α. πωρ φώσεως. 10 Barb. εξ οὐκ εἶσαν. • Barb. mend. κόριν. το Barb. ὁμολόγησαν. is Tum particula και, ium paulo post καὶ ἀρχιερατικῆς, quæ a Barb. absunt, ex Cæs. A. supplentur. • Tum Barb. lum Cas. A. ἠθισμένον. i Barb. et Cas. Α. τόν. 1. Mendose codices, Barb. quidem επερώτησαν, Cas. Α. vero ἐπιρώτισαν. 19 Cas, παναγίαν. 18 Cum C.æs. A. υἱόν, nam Barb. niend. υἱῶν. "Codicis Barb. lectioni adhaesi, quanquam incerium num ιερεύσεται, an ἱερώσεται ibi legatur. Cæs. A. habet: ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα ἔσται, sacerdos erit in alernum. NOTE. Psal. cix, 4; a Græco textu abest verb. substant. secundum LXX

JOANNIS EUBŒEENSIS dech. Et sane cum Dominus rediisset e deserto, η τὸ βιβλίον εὗρεν τὸν τόπον οὗ ἦν γεγραμμένον· venit in Nazareth, ubi fuerat nutritus, et intravit Πνεῦμα Κυρίου ἐπ' ἐμὲ, οὗ είνεκεν έχρισέν με secundum consuetudinem suam die Sabbati in syn- Καὶ τὰ ἑξῆς. agogam, et surrexit legere. Et traditus est illi liber Isaiæ prophetæ, et ut revolvil librum, invenit locum ubi scriptum erat: Spiritus Domini super me, propter quod unxit me ▾. Et cætera. Hic itaque liber apud ipsos asservatur usque ad hodiernam diem; et in secundo ejus adventu, idem liber legetur ad Judæorum confusionem. Etenim neque prophetis ipsi crediderunt, neque ipsum Dominum audierunt; verum ex ipsis Scripturis sacerdotum suorum manu exaratis convincentur. Ipsi enim perpetuo et decipientes et decepti, veritatem quidem proclamant esse errorem; errorem autem (quasi veritatem) amplectuntur, cum quo etiam in supplicium sempiternum abibunt. Ad eos namque dixit Dominus: Ego veni in nomine Patris mei, et non recipilis me; si vero alius venerit in nomine suo, illum recipietis *. XIX. Sed repones mihi, ο Judæe: Quomodo homo est filius Dei, et Deus? Audi. Quandoquidem Deus hominem creavit ad imaginem et similitudinem suam, hunc diabolus fraude subvertens morti subjecit. Propterea primo quidem (Deus) misit prophetas, qui adventum suum prænuntiarent. Ubi autem venit plenitudo temporum, misit unigenitum ac dilectum Filium suum, qui carnem Adami induit, ut eum qui per voluntatem carnis in tyrannidem suam redegerat naturam, per carnem everteret, et diabolum hominis interfectorem interficeret. Ὁ τόμος οὖν οὗτος ἐστὶ πεφυλαγμένος παρ' αὐτά; μέχρι τῆς σήμερον· καὶ αὐτὸς ἐν τῇ δευτέρᾳ αὐτῷ παρουσίᾳ ὁ τόμος αναγνωσθήσεται εἰς ἔλεγχον τῶν Ἰουδαίων. Προφῆται γὰρ αὐτοὺς οὐκ ἔπεισαν, οὐδὲ αὐτ τοῦ τοῦ Κυρίου ὑπήκουσαν· ἀλλ᾽ ἐξ αὐτῶν τῶν Γραφών τῶν γραφέντων ὑπὸ τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων αὐτῶν ἐλεγχθήσονται. Αὐτοὶ γὰρ ἀεὶ πλανῶντες καὶ πλανώ μενοι τὴν μὲν ἀλήθειαν πλάνον ἔκραξον εἶναι, τὸν δὲ πλάνον ἀπεκδέχονται, μεθ' οὗ καὶ ἀπελεύσονται εἰς κα λασιν αιώνιον. Εἶπεν γὰρ πρὸς αὐτοὺς ὁ Κύριος Ἐγὼ ἐλήλυθα ο ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με, ἐὰν δὲ ἔλθῃ ἄλλος ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε. 10. Αλλ' ἐρεῖς μοι, ὦ Ἰουδαῖε, πῶς υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸς ἄνθρωπός ἐστιν; "Ακουσον. Επειδήπερ τὰ ἄνθρωπον ὁ Θεὸς ἔπλασεν κατ' εἰκόνα αὑτοῦ καὶ ὁμοίωσιν, τοῦτον δόλῳ τροπωσάμενος 33 ὁ διάβολ θανάτῳ ὑπέθηκε. Τούτου ἕνεκεν πρῶτον μὲν προτί τας ἀπέστειλεν προκηρύττοντας τὴν αὐτοῦ παρο σίαν. Καὶ ὅτε ἦλθεν τὸ πλήρωμα τῶν καιρῶν, ἀπέστειλε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν Μονογενῆ καὶ ἀγα πητόν· καὶ περιεβάλετο την σάρκα τὴν τοῦ ᾿Αδάμ, ἵνα διὰ τῆς σαρκὸς τροπώσηται " τὸν τὴν φύσιν τῇ θελήσει τῆς σαρκὸς τυραννήσαντα, καὶ νεκρώσῃ τὸν ἀνθρωποκτόνον διάβολον. Ως 3 γὰρ βασιλεὺς ἀποστείλας εἰς χώραν, ἢ εἰς πόλιν, καὶ μὴ δυνηθέντων τῶν ἀποστελλομένων τὸν ἐχθρὸν χειρώσασθαι, αὐτὸς τὸ σχῆμα τὸ τῆς χώρα; ἐκείνης ἀναλαβὼν, πορεύεται ἀνελεῖν τὸν ἐχθρῶν· ὁ δὲ ἐχθρὸς προσδοκῶν ὅτι καὶ τούτου κατισχύσει, ἐπιδραμὼν ἐπὶ τὸν ἰσχυρότερον αλωθήσεται· οὕτως εἶν ὁ πάλαι τραχηλιάτας, καὶ καυχησάμενος τιθεῖν τὸν θρόνον ἀνὰ μέσον τοῦ οὐρανοῦ, καταλιμπάνειν σε τὴν κόσμον, ὡς ᾤετο. Οὕτως γὰρ εἶπεν ὁ ἀναιδὴς ὁ ἐπ τοῦ οὐρανοῦ πεσὼν ὡς ἀστραπὴ, ὅτι τοῦτο ποιήσας ἔσομαι ὅμοιος τῷ 'Υψίστῳ. Ενεκαυχάτο γάρ, ὡς ᾤετο, ὡς δυνατός. Ἵνα οὖν νεκρὰ δείξῃ τε τὰ ἐλέθρια αὐτοῦ τεχνάσματα ὁ Σωτὴρ, καὶ ἵνα δελεάσῃ, " αὐτὸν ὥσπερ δράκοντα αἱμοβόρον, τῷθεϊκῷ ἀγκίστρῳ, και ταβάλλει 28 τὰ γὰρ αὐτοῦ μηχανήματα 19 ἡ τοῦ Θεοῦ Quemadmodum enim rex postquam in regionem quampiain vel urbem expeditionem jusserit, siquidem illi qui missi sunt, hostem debellare non potuerint, tunc ipse habitu incolentium illam regionem assumpto, ad hostem delendum proficiscitur, hostis vero duin huic quoque se prævaliturum præfidit, in fortiorem incurrens, ipse capitur: sic prorsus ei accidit, qui cervicem erexerat, seque in medio cœlo solium suum locare, atque super mundanam, ut putabat, conditionem sublimari gloriabatur. Sic enim hic e cœlo (dein) lapsus ut fulgur, y impudens (tunc) aiebat: Si hoc obtinuero, similis ero Altissimo s. Quippe tanquam potens, ut sibi videbatur, se extulit jactabundus. Salvator itaque ut emortuas redderet exitiales ejus fraudes, ipsunique βουλὴ ὥσπερ ἱστὸν ἀράχνης διέσπασεν. velut esca alliceret, tanquam draconen sanguinis appetentem divino hamo captum perimit Ita Dei consilium machinamenta illius tanquam telam araneæ dissipavit. ■ Psal. cıx, 4. ▼ Luc. iv, 16, 17, * Joan. v, 43. Luc. x, 18. z Isa. χιν, 14. • Mendose tum Barb. tum Gas. Α. ἔχρησεν. 8. Barb. ἐλύλυθα. Α. λήψεσθαι. 9 Codices mend. τροποσάμενος. • Barb. τροπόσηται. dices habent πᾶς, at et rei natura, et quod in contextu consequitur ὡς. s Mendose Barb. δείξει, Caes. Α. δείξη. " Codices mend. δελεάσας. Cæs. A., quam καταβαλεῖ cum Barb. • Barb. μηχανίματα. ΝΟΤΑ. Cas. A. addit: τοῦτ' ἔστιν ἀγρευθήσεται, id est, quasi venatu capietur. Placet hic nonnulla decerpere ex S. Sophronii sermone, per E. Angelum Mai Græce cum Mend. tum Barb. tum Cæs. _Barb. quidem et Ges. Ca οὕτως postulant ut legamus 16 Melius καταβάλλει cum antiqua Bonifacii versione edito, in laudem SS. Cyri et Joannis: quippe quæ hanc imaginem draconis hamo allecti perpulchre illustrant (Spic. Rom. tom. 111, pag. 39): "Πέδη σωτηρίαν ἐν μέσῳ τῆς γῆς

SERMO IN CONCEPTIONEM DEIPARÆ. Τὸν γὰρ δόλον αὐτοῦ γινώσκων ὁ Δαυΐδ, νύκτωρ τε καὶ μεθ' ἡμέραν οὐκ ἐπαύετο δυσωπῶν ὡς ἐκ προσώπου 80 πάντων, δεήσεις καὶ ἱκεσίας προσφέρων τῷ Θεῷ καὶ λέγων· Κύριε, κλίνον οὐρανούς σου καὶ κατάβηθι· καὶ πάλιν· Κύριε, ἐξέγειρον την δυναστείαν σου καὶ ἐλθὲ εἰς τὸ σῶσαι ἡμᾶς· καὶ πάλιν· Κύριε, τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου μὴ παρ· ίδης. Κ'. Τῇ βουλήσει οὖν αὐτοῦ τῇ εἰς τὸν αἰῶνα με· νούσῃ, καὶ τοῖς λογισμοῖς τῆς καρδίας αὐτοῦ τοῖς εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν, οὐκ ἐπελάθετο τῶν πενήτων αὐτοῦ, ἀλλ' ἐμνήσθη τῶν οἰκτιρμῶν 13 αὐτοῦ, καὶ τοῦ ἐλέους αὐτοῦ τοῦ ἀπὸ τῶν αἰώνων· καὶ ἐξελέξατο τὴν φυλὴν Ἰούδα, ἵνα ἀναστήσῃ τὸν θρόνον Δαυΐδ τοῦ δούλου αὐτοῦ. Πρὸ γὰρ διαθήτης νόμου καὶ κηρύγματος προφητῶν, τὸν Ἰωσὴφ ὁ Ἰούδας ἐκ πικροῦ θανάτου ἐλυτρώσατο καὶ ἀντάμειψιν τοῦ ἀγαθοῦ μυριονταπλασίονα ἐκομίσατο· ἵνα ἐκ σπέρματος αὐτοῦ, οἱ πεφυτευμένοι ἐν οἴκῳ Κυρίου ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ, τὴν πανύμνητον Θεοτόκον τὴν ἁγίαν Μαρίαν Ἰωακεὶμ καὶ ᾿Αννα ἐξανθήσουσι· εὐφράνθητε οὖν Ἰωακεὶμ καὶ ᾿Αννα ἐν τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐξομολογεῖσθε 3 τῇ μνήμῃ τῆς ἁγιωσύνης αὐτοῦ. Hujus sane arles cum bene perspectas liaberet David, nunquam cessabat interdiu noctuque exorare, quasi gerens personam omnium, preces supplicationesque ad Deum intendens, ac dicens: Domine, inclina cœlos tuos et descende ª. Et rursus: Excita, Domine, potentiam tuam, et veni, ut salvos facias nos b. Et rursus: Domine, opera manuum tuarum ne despicias c. XX. Suo igitur consilio, qucd in sæculum permanet, el cogitationibus cordis sui quæ in generationem et generationem perseverantª,nequaquam (Deus) oblitus est pauperum suorum sed recordatus est miserationum suarum, et misericordiæ suæ, qua a seculo est e, et elegit tribum Judæ f, ut erigeret solium Davidis servi sui. Etenim vel antequam lex daretur atque prophetæ prædicarent, Judas ex crudeli morte Josephum liberavit, et benefacti sui immensam hanc retributionem reportavit, ut ex semine ejus Joachimus et Anna, plantati in domo Domini, in atriis Dei 8, omni laude dignissimam et sanctam Dei Mafrem ceu florem emitterent. Exsultate igitur, Joachime et Amma, et conftenini memoria sanctitatis ejus h "Ηκουσε γὰρ καὶ εὐφράνθη Σιών, καὶ ἡγαλ λιάσαντο αἱ θυγατέρες τῆς Ἰουδαίας υπερίσχυσεν γὰρ τὰς ἕνδεκα φυλὰς ὁ Ἰούδας ε, καὶ οὐδεὶς ἐκ τῶν λοιπῶν ἀδελφῶν εὐλογημένος, ὡς ὁ βλαστήσας τὴν σωτηρίαν ἡμῶν. Α' γὰρ τῶν λοιπῶν προσωνυμίαι εἰς τὸν Ἰούδαν μετήλθοσαν 88· οὐ γὰρ καλοῦνται ἑτέρας φυλῆς ἡ Ῥουβιαμίται, ἢ Βενιαμῖται, ἢ Ισαχαρῖται, ἢ Ζωβουλονῖται, ἢ εἰς ἑτέραν φυλήν, ἀλλ' Ἰουδαῖοι. Ω ἔθνους πονηροῦ! Ὢ γενεά σκολιά, καὶ διεστραμμένη! " πωρώσεως, καὶ καρδιῶν καλύμα ματι περικειμένων! Πασῶν τῶν φυλῶν αὐτῶν τὰ ὀνόματα εἰς τὸν Ἰούδα μετῆλθεν, καὶ πάντες οἱ Ιουδαῖοι λέγονται, καὶ εἰς τὸν ἐξ Ἰούδα ἀνατείλαντα Κύριον 10 οὐκ ἐπίστευσαν. Καὶ μαρτυρεῖ " τῷ λόγῳ * Psal. CXLII, 5. b Psal. LXXVI♥, 3. c Psal. cxxxvil, 8. a Psal xxxi, 11. • Paal. XXIV, LxxvII, 68. ₺ Psal. xcı, 14. b Psal. xxix, 5. i Psal. xcvi, 8, sec. LXX. Audivit enim et lætata est Sion, et exsultaverunt filia Judææ 1, propterea quod Judas undecim tribubus prævaluit, et nemo e reliquis fratribus benedictus est quemadmodum hic, qui nostram salutem germinavit. Et sane reliquorum appellationes transierunt in Judam; neque ab alia tribu nomen habent vel Rubenitæ, vel Benjamitæ, vel Issachariæ, vel Zabulonitæ, nec secundum aliam tribum computantur, sed appellantur Judæi. O pessimum genus!o progeniem pravam atque perversam! o stupiditatem, et corda velamine obvoluta! Omnium tribuum ipsorum nomina in Judam desierunt (omnes enim appellantur Judæi), et tamen in Dominum e Juda exortum non crediderunt. 6. f Psal. 80 Cum Caes. Δ. ἐκ προσώπου, nam Barb. ἐκ προσώπῳ. & Barb. pro οὐρανούς σου mendose οὖν οὕς: Cas. A. hanc pericopen omittit. 38 Ita cum Cas. A., nam Barb. οἰκτιρμῶν. ss Barb. mend. έξομολογεῖσθαι. • Verba υπερίσχυσεν γὰρ τὰς ἕνδεκα φυλὰς ὁ Ἰούδας, exciderant a cod. Barb., quæ propterea a Giæs. Α. mutuali sumus. Omissionis autem causam manifestam habemus in ὁμοιοτελεύτοῖς Ἰουδαίας et Ιούδας. ** Codex uterque Barb. et Caes. A. habent μετηλθώσαν, forte μετήλθοσαν, uti sape el apud LXX, et passim in dialecto Alexandrina occurrit pro μετῆλθον. " Cod. Barb. hic addit και: omisimus, quod redundare videatur, et quod etiam a Cæs. absit. 37 Cius. Α. καὶ μαρτυρεῖ μοι τῷ λόγω (sc. τῷ λόγῳ) αὐτὸς ὁ Σωτὴρ καὶ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς λέγων. Εt Salvator ipse uc Dominus noster Jesus Christus testimonio suo sermonem meum confirmat, diceus. ΝΟΤΑ. confregisset, hamoque inde draconem illum qui erat multorum capitum, eduxisset.... cumque iterum Christus jam capistrum circa draconis nasum imposuissel, et circulum in naribus alligasset, et ar- 'milla labia perforasset: cumque apostatam et fuņitivum factum, servum sempiternum accepisset, atque nubis vinctum quasi passerem puero, populo scilicet, qui in ipso Christo parvulus est, tribuisset.... πρυτανεύσαντος, καὶ τὴν σαλευομένην κραταιώσαν- tur frmasset; et draconum qui in eo erant capita τος θάλατταν, καὶ τῶν ἐν αὐτῇ δρακόντων τὰς κεφα λας καταθλάσαντος, καὶ ἀγκιστρωτον πολυκέφαλον ἄξαντος δράκοντα..... ἤδη δὲ πάλιν περιθέντος Χρι στοῦ φορβεὰν ἐπὶ ῥῖνα τοῦ δράκοντος, καὶ κρίκον τοῖς μυκτήρσι προσδήσαντος, καὶ τὰ χείλη ψελλίω τρυπήσαντος, είληφότος τε αὐτὸν τὸν ἀποστάτην καὶ φυγάδα δοῦλον γενόμενον, καὶ δεδεμένον ἡμῖν ὥσπερ στρουθίον παιδίῳ λαῷ τῷ τοῦ Χριστοῦ νηπιάζοντι νείμαντος. Rursusque cum (Christus) salutem in medio terræ dispensassel, el mare quod commovebaPsal. x, 12. αὐτοῦ, quod abest a Barb. suppletum ex Cas. A.

JOANNIS EUBŒENSIS Quin et ipse Salvator testimonio suo sermonem ἡ αὐτὸς ὁ Σωτὴρ λέγων· "Οτι ἡ σωτηρία 3 ἐκ τῶν confirmat, dicens: Quia salus ex Judæis est i, quæ salus ego ipse sum, qui loquor tecum *, prout dixit Dominus ad mulierem Samaritanam. XXI. Cæterum jam tempus est inchoandæ lætitiæ, et congratulandi justis omnibus ab Adamo usque ad Zachariam, quem inter templum et altare occiderunt 1. Exsulta itaque, o Adam, propter Mariam Dei matrem. Quoniam per mulierem a serpente deceptus fuisti, et per mulierem serpentem conculcabis. Venit enim tempus ut sagittæ potentis aculæ ex eadem illa natura proveniant, unde inimicus nocendi sumpsit instrumenta. Lignum etenim et mulier origo fuerunt in paradiso tui exsilii; nunc autem lignum et mulier tibi sunt restitutio. Mulier quidem manu Dei ædificata te decepit; at mulier e lumbis Joachim et Annæ utero progenita, sine semine gignet mortis victorem, debellatoremque illius qui nos captivos abduxit. Et lignum quidem bonum ad vescendum et pulchrum oculis aspectuque delectabile nobis mortem attulit; lignum autem aridum et infructuosum tum draconem perimet, tum terrigenis universis æternam vitam conciliabit. Tu quoque mater matrum, Eva, gaude; quoniam filii tui non amplius ad corruptionem nascentur, sed incorruptione potientur. Vos etiam, Abel et Seth, in cantica erumpite, quoniam Altissimus labernaculum suum præparat, et venit ad benedicendum terræ, cui maledixerat. Et tu, Noe, hilaritatem explica, quoniam adest Domilus: congrega dispersos filios tuos, ut eum adorent, qui vos in diluvio servavit. Deus enin, ullionum Dominus 5, Adamum indutus, in terras advenit, ut Adamum ipsum renovet, vinclosque omnes ex inferis educat. Abraham, et Isaac et Jacob cum legislatore Moyse atque prophetis omnibus, utrique exsultate, libros vestros evolvite, quoniam adest jam exspectatio vestra. Hæ sunt exsultationes filiarum Judææ, quoniam justi Joachim et Anna plane immaculatam Dei matrem in Sancta sanctorum detulerunt. Lætatus est enim mons Sion, et exsullaverunt filive j Joan. 1, 22. - ibid. 26. 1 Matth. xx111, 35. Ἰουδαίων ἐστίν· ὃς εἰμὶ ἐγὼ αὐτὸς ὁ λαλῶν σα, ὁ Κύριος πρὸς τὴν Σαμαρείτιδά φησι ταῦτα. ΚΑ'. Καιρός λοιπὸν ἀπάρξασθαι τῆς χαρμοσύνης καὶ συγχαίρειν πᾶσι τοῖς δικαίοις ἀπὸ 'Αδὰμ καὶ ν μέχρι Ζαχαρίου, ὃν ἐφόνευσαν μεταξὺ τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ θυσιαστηρίου. Διὰ οὖν τὴν θεομήτορα Μαρίαν εὐφράνθητι 'Αδάμ, ὅτι διὰ γυναικὸς ἠπατήθης ὑπὸ τοῦ όφεως, καὶ διὰ γυναικὸς πατήσεις αὐτόν. Ηκει γὰρ ὁ καιρὸς, ένα ὅθεν τὸ ὅπλον ἐχρήσατο ὁ ἐχθρὸς, ἐξ αὐτῆς τῆς φύσεως τὰ βέλη τοῦ δυνατοῦ τὰ ἠκονημένα ἔλθῃ. Ξύλον γὰρ καὶ γυνὴ ἐγένοντο ἀφορμὴ τῆς ἐξορίας σου ἐν παραδείσῳ, νῦν δὲ γυνὴ καὶ ξύλον γίνεται σα ἀνάκλησις. Γυνὴ μὲν χειρὶ Θεοῦ οἰκοδομηθεῖσα ἐπέ τησέν σε· γυνὴ δὲ ἐξ ὀσφύος Ἰωακεὶμ, καὶ γαστρός *Αννης κυφορηθεῖσα, ἄνευ σποράς γεννήσει τὴν νικητὴν τοῦ θανάτου, καὶ καθαιρέτην τοῦ ὑμᾶς αἰχμαλωτίσαντος. Καὶ ξύλον μὲν καλὸν εἰς βρῶσιν, καὶ ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς, καὶ ὡραῖον τοῦ κατα νοῆσαι, θάνατον ὑμῖν ἐπήγαγεν ξύλον δὲ ξηρὸν καὶ ἄκαρπον τὸν μὲν δράκοντα ἀνελεῖ, πᾶσι δὲ τοῖς γης γενέσι το πρόξενον ζωῆς αἰωνίου γενήσεται. Αγάλλου καὶ σὺ μῆτερ μητέρων Εὔα, ὅτι τὰ τέκνα σου οὐκέτι εἰς φθοράν, ἀλλ' ἐν ἀφθαρσίᾳ ἔσονται " 1 *Αβελ καὶ Σηθ καὶ ὑμεῖς ὑμνήσατε, ὅτι ἑτοιμάζει δ Ύψιστος σκήνωμα αὐτοῦ, καὶ ἔρχεται εὐλογῆσαι τὴν γῆν, ἣν κατηράσατο. Καὶ σὺ Νῶς εὐχαρίστησον ὅτι ἔρχεται Κύριος· ἐπισυνάγαγε τὰ τέκνα σου τὰ διεσκορπισμένα να προσκυνήσωσιν 44 τὸν διασώσαντα ὑμᾶς ἐπὶ τοῦ κατακλυσμοῦ. Θεὸς γὰρ ἐκδικήσεων, Κύριος ἐπὶ γῆς παραγίνεται τὸν ᾿Αδάμ καινουργή σαι 48, τοῦτον ἐνδυσάμενος, καὶ πάντας τοὺς δεσμίους ἐκ τοῦ ᾅδου ἀναγαγεῖν “. ᾿Αβραάμ, καὶ Ἰσαάκ, καὶ Ἰακὼβ σὺν τῷ νομοθέτη Μωϋσῃ καὶ πᾶσι τοῖς προ φήταις, ἀμφότεροι γεραίροντες, τὰς βίβλους ὑμῶν ἀναπτύξαντες, ὅτι ἡ προσδοκία ὑμῶν πάρεστι. Ταῦτα εἰσι τὰ σκιρτήματα τῶν θυγατέρων τῆς Ἰουδαίας, ὅτι προσήνεγκαν οἱ δίκαιοι Ἰωακεὶμ καὶ *Αννα τὴν πανάμωμον Θεοτόκον εἰς τὰ ῾Αγια τῶν ἁγίων· Εὐφράνθη γὰρ ὄρος Σιών, καὶ ἠγαλλιά m Psal. CXIX, 4. ¤ Psal. xlvii, 12. ss Barb. repetit hic λέγων. "Particula xal, quam habet et Cæs. A., redundare hic videtur. • Mend. tum Barb. γηγενεῦσι, tum Cas. Α. γηγενέσιν. "Hanc periodum, quæ a cod. Barber. abest, dedimus ex Cas. A., qui more suo sic habet corruptam: ἄγαλου καὶ σὺ μήτερ μιτέρων ἐδα· ὅτι τὰ τέκνα σου οὐκέτι εἰς φθοράν, ἀλλ' ἐν ἀφθαρσίᾳ ἔσονται. is Mendi. Barb. προσκυνήσουσιν, cum Cas. Α. προσκυ νήσωσιν. Καινουργῆσαι ex Cas. A., Barb. nendose κενουργῆσαι. σε Αναγαγεῖν cum Cass. A., Barb. μένει ἀναγαγεῖ, quam lectionem si sequamur, sensus erit: et vinctos omnes ex inferis reducel. ΝΟΤΑ. Gen. 1, 6, sec. LXX ὡραῖον τοῦ κατανοῆσαι, optabile ad intelligendum: quem sensum admittit etiam veritas Hebraica. ΠΙ ΤΟΠΟΥ concupiscibilis arbor ad intelligendum: adeo ut sensus esse possit, ideo etiam fructum desiderabilem visum ſuisse, quod Eva diaboli fallacibus verbis credens, existimaret eum idoneum ad promissam boni ac mali scientiam acquirendam. Maria sapissime apud Patres comparatur tabernaculo, in quo Deus residebat. At bic habes, præparationem hujus tabernaculi ipsam fuisse Marie conceptionem, quam deinde auctor cooperante Spiritu sancto vivificante factam affirmabal

SERMO IN CONCEPTIONEM DEIPARÆ. καντο θυγατέρες τῆς Ἰουδαίας ἕνεκα τῶν κριμά- Juda propter judicia tua, Domine Virgines των σου, Κύριε. Οὐδὲν γὰρ εἶχον εἰπεῖν ἑτέρων ή αἰσχρολογιῶν αἱ παρθένοι αἱ συναπελθοῦσαι 4 μετά τῆς ἁγίας Παρθένου Μαρίας τῆς Θεοτόκου, ἀλλ᾽ μόνον πνευματικά, καὶ Θεῷ ἀρέσκοντα, ἅπερ αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐδωρήσατο τὸ Πνεῦμα ἅγιον. Τί γὰρ ἦν αὐταῖς σε ἑτέρων σ' ῥημάτων χρεία, ἀλλ᾽ ἢ πάντως τὴν βασιλίδα πρεπόντως ἂν εὐφημῆσαι καὶ τῷ ἐξ αὐτῆς μέλλοντι ἀσπόρως τίκτεσθαι βασιλεῖ τῶν αἰώνων ἐπινικίους ὕμνους καὶ ἀναφωνεῖν, καὶ ᾄδειν, καθὼς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐδίδου ἀποφθέγγεσθαι αὐταῖς; ΚΒ'. Εορτάσωμεν καὶ ἡμεῖς ἅπαντες, ἀγαπητοί, τὰς τῆς Θεοτόκου Μαρίας πανηγύρεις, πνευματ τικῶς εὐφραινόμενοι, καὶ κατανοοῦντες τὸ τοῦ προ φήτου λόγιον· Εόρταζε γάρ, φησὶν, Ἰούδα, τὰς ἑορτάς σου· ἀνέβη γὰρ ὁ ἐμφυσῶν εἰς τὸ πρόσωπόν σου, καὶ ἐξαιρούμενός σε ἐκ θλίψεων. Αὐτὴ γὰρ ἐ ἐξ Ιούδα, καὶ ὁ Κύριος ἐξ αὐτῆς τὸ κατὰ σάρκα. Δεῖ οὖν ἐν ταῖς θείαις και μεγάλαις ἑορταῖς καὶ τὰς τῆς Θεοτόκου τῆς ἐλπίδος ἡμῶν πανηγυρίζειν. Ἐκτὸς οὖν τοῦ πληρώματος τῶν δέκα ἑορτῶν πανηγυρίζομεν καὶ τὴν ζωηφόρον αὐτῆς κοίμησιν. Αὐτὴ μετὰ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἄνοδον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. καὶ τὴν τοῦ παναγίου καὶ ζωοποιοῦ Πνεύματος ἐπὶ τοὺς μακαρίους ἀποστόλους κάθοδον, τὴν καὶ ἐσχάτην και μεγάλην ὀνομαζομένην ἑορτήν, πλήρωμα τῆς χρηστότητος ἐν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν οἰκονομίας, καὶ πάσης ὕστερον τὴν πάνσεπτον αὐτῆς κοίμησιν πανηγυρίζομεν. Τὰς δὲ ἀνωτέρω, καὶ προμνημονευομένας κατὰ τὸν Δεκάλογον τῆς τε Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Τρεῖς γὰρ διαδοχαί εἰσι τῶν δέκα 50 λόγων, ὥσπερ οι ἐδιδάχθημεν ὑπὸ τῆς παναγίας, ὁμοουσίου, καὶ ζωοποιοῦ, καὶ προσκυνητῆς Τριάδος. Η πρώτη εκ τοῦ νόμου· 'Αγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ μετέπειτα ἐν τῇ Νέᾳ οἱ μαχα- ° enim, quæ simul post sanctam Virginem Mariam Dei matrem incedebant, nihil, quod inclamarent, habebant aut alienum aut indecorum, sed spiritualia duntaxat ac Deo placentia, quæ Spiritus sanctus in ea hora (ipsis) donabat. Ecquid enim aliis vocibus opus iis erat quam ut ratione prorsus convenienti Reginam collaudarent, et Regi sæculorum ex ipsa sine semine nascituro triumphales hymnos alla clamantes voce canerent, prout Spiritus sanctus dabat eloqui illis p? XXII. Et nos igitur, dilictissimi, mente volventes illud propheta oraculum, quo inquit: Age, o Juda, solemnitates tuas, ascendit enim qui afflut in faciem tuam, te e tribulatione eripiens 4, omnes spiritali laetitia gestientes Dei Genitricis Mariæ sacra solemnia celebremus. Ipsa enim ex Juda est, et Dominus ex ea secundum carnem. Quocirca inter divinos solemnesque dies, Deipara quoque, quæ spes est omnium nostrum, merito festa celebranda sunt. Ideoque extra decem solemnitatum numerum, vividcam quoque illius dormitionem celebramus. Qued quidem veneranda illius dormitionis festum agimus et nos post ascensum Domini nostri Jesu Christi in cœlum et descensum sanctissimi et vivificantis Spiritus in beatos apostolos, quod postremum magnumque festum appellatur, tanquam quod fuerit bonitatis Domini et divinæ dispensationis omnisque justitiæ complementum. Quas vero superius commemoravimus, celebritates agimus secundum Veteris et Novi Testamenti Decalogum. Tres enim sunt Decalogorum series, quas a sanctissima, consubstantiali, vivificante atque adoranda Trinitate edocti sumus. Prima continetur in lege, Diliges Dominum Deum tuum, el cætera. Et in Novo deinde Testamento Psal. xculi, 1. P Act. II, 4. q Nalum. 1, 15; 11, 1. • Cod. Barb. habet: οὐδὲν γὰρ εἶχον εἰπεῖν ἕτερον ἡ αἰσχρολογίαν, αἱ συναπελθοῦσαι... at sensus prorsus absurdus esset. Cas. A. vero habet: καὶ γὰρ εἶχον εἰπεῖν ἑτέρων αἰσχρολογιῶν αἱ παρθένοι· καὶ συναπελθούσαι.... quæ sensum pariter absurdum habent. 4 Cas. A. mendose hic habet αὐτή, et mendose pariter Barb. αὐτοῖς. Contextus exigit αὐταῖς, ut reipsa Cas. A. habet paulo infra, ubi rursus Barb. mendose repetit αὐτοῖς. * Ετέρων, quod abest a Barb., suppletum ex Cas. A. Γάρ cum Cæs. A., nam Barb. οὖν. 4 Barb. mend. χριστότητος. το Mend. Barb. δωδέκα (sic). οι Leo Allatius habet ἅπερ, cod. Cas. Α. ὥσπερ. NOTÆ. nius, habent duodecim, δώδεκα: at Cæs. A. habet decem, δέκα, et prorsus congruentius. Nam auctor festivitates superius enumerans, eas decem dixerat, non autem duodecim. Id ipsum exigunt et quæ deinde subduntur de Decalogo. Paulo aliter Ces. Α. Δή (scilicet δεῖ οὖν ἐν Allatius in fragmento, cujus in Monito meminiταῖς θείαις καὶ μεγάλαις ἑορταῖς καὶ τὰς τῆς παναγίας καὶ πανυμνήτου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, τῆς ἐλπίδος ἡμῶν, πανηγυρίζειν· αὐτὴ γάρ ἐστιν ἡ σωτηρία ἡμῶν καὶ ἀντίληψις ὡς γεννήσασα τὸν Κύριον καὶ ποιητὴν τοῦ παντός. Quamobrem in magnis solemnibusque diebus oportet habere etiam festivitates sanctissimæ atque omni laude dignissimæ reginæ nostræ, Dei Matris, ac nostræ spei. Etenim ipsa est salus nostra el opitulatio, quippe quæ Dominum et opificem rerum omnium genuit. Barb. Cod., et ex ipso (ut videtur) Leo Ex Cas. Α. supplevimus vocem δικαιοσύνης, quæ a Barb. exciderat. Hoc codice, ut alias diximus, usus Leo Allatius, ad rem componendam conjunxit πάσης cum οικονομίας, at ninus feliciter, quia dum retinet conjunctionem xal, haud exiguam vim infert syntaxi.

JOANNIS EUBCEENSIS beatitudines et ipsæ sunt decem, similiter et ρισμοὶ καὶ αὐτοὶ σε δέκα· ὁμοίως καὶ τὸ Πάτερ Paler noster decem complectitur sermones Has itaque decem solemnitates festiva cum lætitia agimus. XXIII. Ac primam quidem, licet ea non ab omnibus agnoscatur in qua beati Joachimus et Anna generationis Mariæ semper virginis ac Dei matris nuntium acceperunt, die nono mensis Decembris celebramus. Atque attente adverte, dilectissime, non præter fidem esse, ac inane, quod apud nos scripto traditur. Si enim ecclesiaruin dedicationes merito celebrantur, quanto magis citra ullam comparationis rationem debemus cum studio, et pietate, ac Dei timore hanc peragere solemnitatem? in qua non ex lapidibus jacta sunt fundamenta, neque manibus hominum Dei templum exædificatum est: videlicet in utero concepta est Deipara ac sancta Maria, sed Dei Patris beneplacito, et cooperatione sanctissimi ac vivificantis Spiritus, Christus Dei Filius, qui lapis est angularis, ipse cam adificavit, et ipse in ea inhabitavit, ut legem ac prophetas, cum ad salvandos nos veniret, impleret. Ipsi gloria et honor et adoratio una cum æterno Patre, et cum sanctissimo ac vivificante Spiritu nunc, et semper, et in sæcula sæculorum. Amen. ἡμῶν, δέκα λόγοι εἰσίν. Ταύτας οὖν ἐς τὰς δέκα πανηγύρεις γεραίροντες ἑορτάζομεν ΚΓ'. Τὴν μὲν πρώτην, εἰ καὶ μὴ παρὰ τοῖς πᾶσιν γνωρίζεται, ἐν ᾗ ἐδέξαντο οἱ μακάριοι Ἰωακεὶμ καὶ *Αννα τὰ εὐαγγέλια τῆς γεννήσεως τῆς ἀειπαρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας τῇ ἐννάτῃ τοῦ Δεκεμβρίου μηνός. Σημειοῦ νουνεχῶς, ἀγαπητέ, ὅτι οὐκ ἄσπονδον, οὐδὲ ἀνωφελὲς τὸ παρ' ἡμῖν γραφῇ παραδιδόμενον. Εἰ γὰρ καὶ ἐγκαινισμοὶ ἐκκλησιῶν ἐπαξίως επιτε· λοῦνται, πόσῳ μᾶλλον ἡμεῖς ὀφείλομεν μυριονταπλα σίονα μετά σπουδής, εὐλαβείας τε καὶ φόβου Θεού ἐπιτελεῖν τὴν πανήγυριν ταύτην; ἐν ᾗ οὐκ ἐκ λίθων ο θεμέλιος ἐτέθη, οὐδὲ ἐκ χειρῶν ἀνθρώπων τι ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ ᾠκοδομήθη, τουτέστιν, ἐν κοιλίᾳ συνελήφθη ἡ ἁγία Μαρία ἡ Θεοτόκος, ἀλλ᾽ εὐδοκίᾳ το Πατρὸς καὶ συνεργίᾳ τοῦ Παναγίου καὶ ζωοποιοῦ Πνεύματος, Χριστὸς ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λίθος ὁ ἀκρογωνιαίος, αὐτὸς ᾠκοδόμησεν, καὶ αὐτὸς ἐν αὐτῇ κατεσκήνωσεν, ἵνα νόμον καὶ προφήτας πληρώσῃ, ἐλθὼν εἰς τὸ σῶσαι ἡμᾶς κ. Αὐτῷ ἡ δόξα, καὶ ἡ τιμὴ, καὶ ἡ προσκύνησις σὺν τῷ ἀνάρχῳ Πατρὶ, καὶ τῷ παν αγίῳ καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. σε Allatius legit: δέκα ὁμοίως· καὶ τὸν Πάτερ. Bruentius contextui οὖν cum Cas. A., quam δέ cum halent ἀνθρώπων, at forte legendum ἀνθρωπίνων. εὐδοκία. s. Cas. A. hic addit: ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός 83 Conmelius Caes. Α. δέκα· ὁμοίως καὶ τὸ. Barb. et Allatio. "Uterque codex Cæs. A. et Barb. ** Barb. et ex eo Allatius ἀλλ᾽ εὐδοκίᾳ, Caes. Δ. καὶ σου, Κύριε· propter nomen tuum, Domine. tum vetustioribus tum recentioribus ætatibus usuvenisse ac porro usuvenire. Quod decem sint sermones Oralionis Douni- paulatim per Ecclesias recipi consuevisse, idque nicæ, non unius Joannis Eubœensis fuit singularis sententia. ld ipsum enim legimus apud S. Sophronium Hierosolymitanum in Præfatione ad Miracula SS. Cyri et Joannis (Mai Spicil. Rom. tom. 111, pag. 14): Εντολαὶ δὲ δέκα θεόγραπτοι ταῖς πλαξὶν τῆς Διαθήκης ἐνήστραπτον· δέκα δὲ καὶ ὁ Κύριος τὰ τῆς εὐχῆς παραδέδωκε ῥήματα· Mandala etiam decem a Deo in Testamenti tabulis fulserunt. Decem etiam Dominus orationis tradidit verba. Hinc apparet Joannis nostri ætate nondumn universim ac ubique per Ecclesias invaluisse morem Deiparæ Conceptionem solemni festo cele. brandi, quemadmodum etiam de festo Dormitionis ejusdem Deiparæ affirmat Joannes Thessalonicensis in oratione, quam penes me ineditam servo. Neque id mirum accidit consideranti, non Deiparæ modo, sed etiam Salvatoris ac Domini nostri solemnia Patel hic ex professo tradi rationem solemnitatis celebrandæ. Atqui hæc ratio nulla est alia, quam Deiparæ Conceptio, conceptio autem non qualiscunque, sed ejusmodi, ut Mariam ipse Dei Filius ex beneplacito Dei Patris et cooperatione Dei Spiritus sanctissimi et vivificantis ædificaverit. Ad quam ædificationem propterea pertinet quod in suis precibus habet Ecclesia: Omnipotens sempiterne Dexs, qui gloriosæ Virginis Matris Mariæ corpus et animam ut dignum Filii tui habitaculum effici mereretur, Spiritu sancto cooperaule prep rasti. Et reipsa præparationis nomine plus semel in hac ipsa oratione indicatam Virginis conceptionem vidimus.

SERMO IN SANCTOS INNOCENTES. ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΕΥΒΟΙΑΣ ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΝΗΠΙΑ ΤΑ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΑΝΑΙΡΕΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΑΧΙΑ. JOANNIS MONACHI ET PRESBYTERI EUBOENSIS SERMO IN SS. INNOCENTES IN BETHLEEM INTERFECTOS ET IN RACHEL. (Ang. Mai, Cl. Auct. t. X, p. 570.) α'. [Cod. p. 21 6.] Πάλιν ὁ τάλας ἐγὼ τὸν νοῦν ἐπὶ τὴν Βηθλεὲμ ἐκπετάσαι βούλομαι, καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἐπὶ Ηρώδου τοῦ παιδοκτόνου παρανόμως έκτελεσθέντα τῇ ἐννοίᾳ τῆς θεωρίας στηλιτεύσομαι δόγ ματα. Φόβου γὰρ καὶ δακρύων ή τοιαύτη ἔρευνα γέμει· οὐχ ἡμετέρῳ φόβῳ, ἀλλὰ τῶν τότε μητέρων, τῶν μακαρίων ἐκείνων παίδων, ὧν ὁ Ἡρώδης ζητῶν τὸν γεννηθέντα βασιλέα, τοὺς μηδὲν ἠδικηκότας παῖδας, ἄωρος ἀδίκως δρεπάνη ἐξεθέρησεν. Τοῦτο γάρ μου τὸν νοῦν προετρέψατο, καὶ ὡς ἐν ὀφθαλμοῖς ἀρτίως ὁρῶ τὸν παράνομον Ηρώδην μεμηνύτα καὶ σκυθρωπὸν, ἐπὶ τοῦ ἀδίκου αὐτοῦ θρόνου καθεζόμε νον, καὶ πλείονος ξίφους τὴν τούτου καρδίαν ήχο νημένην, καὶ πρὸς ἀνταρσίαν εὐτρεπιζόμενον τοῦ Βασιλέως τῶν βασιλευόντων καὶ Κυρίου τῶν κυριευόντων, δι' οὗ βασιλεῖς βασιλεύουσιν, καὶ τύραννοι κρατοῦσι γῆς. Ἡ διαβολὴ γὰρ τῶν παρανόμων Ιουδαίων, καὶ ὁ θυμὸς τοῦ ἐχθίστου καὶ ἀποστάτου Ἡρώδου, οὐ μόνον τὴν Βηθλεέμ, ἀλλὰ καὶ τὴν Ιερουσαλὴμ ἐμόχλευσεν. Οτι οὖν ἡ δείλαιος ἐκεῖνος ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν σοφῶν Μάγων, ιλιγγια και ἀλλοιοῦται, ταράττεται τῇ μορφῇ, καὶ τῇ καρδίᾳ δειλιᾷ· ῥητορεύει πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς, καὶ φρατριάζει μετὰ τῶν Φαρισαίων· νόμον ἀναγινώσκεσθαι ἐπιτρέπει, καὶ προφήτας ἑρμηνεύεσθαι προστάττει. "Αφρων, καὶ κακοῦργε, καὶ ῥᾳδιουργέ, εἰ νόμος καὶ προφῆται τὸν γεννηθέντα Βασιλέα ἄνωθεν ἔρχεσθαι προεκήρυξαν, σὺ τί μάτην ταράττῃ; Ταράττη μὲν, οὐκ ἰσχύεις δέ. Ταράττῃ, ἀλλ᾽ εἰς ἑαυτὸν συντριβήσεις. Οὐκ ἤκουσας ἐν τῇ βίβλῳ τῶν Ψαλμῶν, ὅτι ο μάτην ταράσσεται πᾶς ἄνθρωπος ζῶν; Καὶ τί τούτου ματαιότερον ἔτι διώκεις τὸν ἀκατάληπτον; Ανομε καὶ παράφρων, εἰ καὶ τοὺς παῖδας ἐκκόψεις, τὸν Βασιλέα οὐ καταλήψῃ. Εἰ ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆ ται ἐν Βηθλεὲμ Βασιλέα ἀθάνατον γεννᾶσθαι χρηματ τίζουσιν, σὺ τοὺς ἀνευθύνους παῖδας τί ἀνελεῖς; Καὶ ἡ μὲν σὴ διάνοια προγέγραπται διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου λέγοντος· Φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος, καὶ κλαυθμὸς, καὶ ὀδυρμός πολύς· Ραχήλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελεν παρ ρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν. Μὴ ἐὰν ἀποκτείνη τοὺς παῖδας ὁ Βασιλεὺς στρατόπεδον οὐχ ἕξει; Η ἐν τῇ παρανόμῳ σου καρδίᾳ λεγίζεις, ὅτι πάντως ἐκ τῶν ἀποκτεινομένων παίδων εἷς ἐστιν ὁ Βασιλεύς; Εἰ παντὸς τοῦ κόσμου τοὺς παῖδας ἀποκτείνεις, τοῦ In Bethleem iterum ego miser animum intendere volo, ibique edicta ab infantium interfectore Herode impie lata vivida expositione notare. Timore etenim et lacrymis plena est talis indagatio, timore non nostro, sed illorum beatorum infantium, matrum quarum innocentes pueros gladius injuste messuit, cum natum regem quæreret Ilerodes. Iloc etenim animum meum provocavit, et quasi oculis meis video impium Ilerodem insanientem vultuque tetrico, iniquo thirono insidentem, et multis gladiis corde exagitato, festinantemque contra insurrectionem Regis regum et Domini dominantium, per quem reges regnant et principes terræ dominantur. Non Bethleem modo, sed et Jerusalem turbaverunt impiorum calumnia Judzorum, et inimicissimi prævaricatorisque Herodis furor. Postquam igitur timidus ille princeps a sapientibus Magis illusus est, vertigine laborat, immutatur, turbatur et in corde timet. Summis sacerdotibus causam dicit, init cum Pharisæis societateni; legem legi permittit, prophetasque interpretari jubet. Insipiens, improbe et maleficentissime, si lex et prophetæ nati regis adventum prædixerunt, cur frustra turbaris? Turbaris quidem, sed nihil vales. Turbaris, sed in teipsum contereris. Nonne audisti in libro Psalmerum quod in vanum conturbatur omnis homo vivens? Et quid magis vanum quam persequi eum qui comprehendi nequit. Inique et insipiens, etiamsi infantes occideris, regem non comprehendes. Si lex et prophetæ regem immortalem in Bethleem nasciturum prædicant, tu quare insontes pueros interimis? Intentionem tuam jam ante scripsit Jeremias propheta dicens: Vot in Rama audila est, ploratus et ululatus multus; Rachel plorans filios suos, et noluit consolari quia non sunt. Num si pueros interfeceris exercitum non habebit rex? Vel in impio corde tuo cogitasti quod ad summum unus ex pueris interfectis erit rex? Nec si orbis universi pueros occideris, nati regis imperium finem habebit. Ο amentiam! Ο iniqui regis inhumanam sententiam! O regis impietatem! Ad quem confugient si ab eo vim patiantur a quo justumn judicium accipere deberent injustitia affecti? * Jerem. xxx1, 15; Matth. 1, 18.

JOANNIS EUBŒENSIS τεχθέντος Βασιλέως ἡ βασιλεία τέλος οὐκ ἔχει. Ο τῆς ἀνοίας! ὦ παραδίκου βασιλέως ἀνήσεως κρίσις ὦ παρανομία βασιλέως! παρ' οὗ ἔμελλον ἀδικούμενοι κρίσιν δικαίαν λαμβάνειν, τυραννούμενοι που ἀπελεύσονται; O Bethleem sancta, non per Regis nativitatem β'. ΤΟ Βηθλεὲμ ἁγία, ὅτι οὐ μόνον ὑπὸ τοῦ τεχ tantum es sanctificata, sed etiam per sanguinem θέντος Βασιλέως ἡγιάσθης, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοῦ αἷμα puerorum injuste interemptorum duplicem repor- τος τῶν ἀδίκως ἐκκοπέντων παίδων, διπλοῦν τὸν tasti sanctificationem. Recogito enim Herodem, ἁγιασμὸν ἐκομίσω· κατανοῷ γὰρ τὸν Ηρώδην, τὰ copias mittentem, militum duces caventes ne ullus στρατεύματα αποστέλλοντα, τοὺς στρατοπαιδάρχες infans ipsos celetur, matres exspectantes dum cer- μηχανωμένους μή πως πώποτε παῖς ἀποκρυβῇ αὐτοὺς, nerent infantium crudelissimam necem, portas τὰς μητέρας ἐκδεχομένας θεωρῆσαι τῶν νηπίων τὸν urbium occlusas, vicos a militibus circumventos, ἔχθιστον θάνατον, πύλας τῶν πόλεων αποκλειομένας, exitusque platearum occupatos, milites gladiis τὰς κώμας ὑπὸ τῶν στρατευμάτων κυκλουμένας, districtis, ut canes, rabie percitos circumcurrentes, τὰς δὲ ἐξόδους τῶν πλατειῶν φρουρουμένας, τους privatos cives inclusos, et unumquemque interro- στρατιώτας ξιφήρεις ὥσπερ κύνας λυττῶντας καὶ gatum quonam loco essent, cui eorum, et ubi tunc περιτρέχοντας, ιδιώτας εναποκλείστους γενομένους, temporis puer natus esset; parentes inscriptos, καὶ ἑκάστους αὐτῶν ἐπερωτωμένους περὶ τῶν τόπων ne mas e conspectu subriperetur; irruerunt enim ὅπου ἦσαν, τίς καὶ ποῦ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ut aquila in prædam cadaveris, ne mas ab oculis παῖδα ἐγέννησε, τοὺς γονεῖς ἀπογραφομένους, με tolleretur: patresque metum regis reformidantes, πως ἄῤῥεν ἀποκρυβῇ ἐξ ὀφθαλμῶν αὐτῶν. Ἐξῆλθεν quasi ex vino temulenti ebriique, nesciebant quid γὰρ ὥσπερ ἀετὸς ἐπὶ βορὰν πτώματος, όπως τε μή agerent; matres autem suum quæque infantem ἀποκρυβῇ ἐξ ὀφθαλμῶν ἄῤῥεν. Καὶ οἱ μὲν πατέρες suscipientes, iram iniqui regis fugere festinabant, τὸν φόβον τοῦ βασιλέως δεδιότες, ὥσπερ ἐξ οίνου ἐκ multæque inter eas, veluti passerculum suum uni- παντὸς τρόμου μεμεθυσμένοι, οὐκ ᾔδεισαν τὸ τί cum puerum inter ulnas tenentes, aliæ vero duos, διαπράξονται· αἱ δὲ μητέρες λαβοῦσαι ἑκάστη τὸ ut agnellos gementes vagientesque, bajulantes ἴδιον νήπιον, τὸν θυμὸν τοῦ παρανόμου βασιλέως fugitabant, enses aspicientes coruscos, istum fugie- ἀποδράσαι ἔσπευδον· καὶ πολλαὶ μὲν ἐξ αὐτῶν, bant, aliique occurrebant. Aliquando vero tentant ὥσπερ στρουθίον ἀπὸ ἑνὸς παιδὸς ἐν ταῖς ἀγκάλαις offerre militibus pecuniam; lamentantes sic dice- κατέχουσαι, ἄλλαι δὲ καὶ ἀπὸ δύο, ὥσπερ ἀρνία bant: Adjuro te per legem Mosis, commiseratio- ἀποδυρώμενα καὶ κλαυθμυρίζοντα, βαστάζουσαι nem induere, quia etiam te mater genuit, forsan- ἀποτρέχειν ἔσπευδον καὶ ὁρῶσαι τὰ ξίφη ἀπὸ que uxorem et liberos habes. Nulla alia mihi est αστράπτοντα, τοῦτον διέφευγον, καὶ εἰς ἄλλον περιspes vel res, hiç est solus mihi infans, aco ἐπιπτον. Εσθ' ὅτε δὲ καὶ χρήματα πειρώνται διδό cipito aureum ornamentum parcitoque meo puero. και πρὸς τοὺς στρατιώτας· ἀποδυρώμενοι ταῦτα ἔλεγον· Ορκίζω σε κατὰ τοῦ νόμου Μωϋσέως, κτῆσαι σπλάγχνα οἰκτιρμῶν, ὅτι καὶ σὲ μήτηρ ἐγέν νησεν· ἔσθ' ὅτε δὲ καὶ γυναῖκα καὶ παῖδας ἔχεις· οὐκ ἔστιν μοι ἄλλη ἐλπὶς ἢ ὑπόστασις, ἢ μόνον τὸ νήπιον τοῦτο· λάβε ὁλκὴν χρυσίου καὶ φεῖσαί μου τοῦ Quibus non ea ferentibus, sed instar accipitris immisericorditer irrumpentibus in turtures vel teneras columbas, aut veluti lupis agnos diripientibus, velutive leonibus teneros vitulos ex uberibus juvencarum rapientibus et non parcentibus, necesse est matres circumplecti manibus et ulnis cervices puerorum, istosque sævos satellites adjurare: Adjuro te, vir, per eum qui ex incunabilis eduxit te adolescentem; trucida me primum, dein hunc inſantem in uluis meis. Ille vero iniquus invidia meLuque impotens princeps speculatores pone mittens, jubebat quærere utrum, pecunia accepta, alicui pepercissent; ne parentes nati regis donis allicientes milites impellant ad insurrectionem. li vero ex mandatis excitabant illos interfectores qui, bis auditis, magis ac magis studio ebulliebant. Licet autem isto spectaculo non adfuerim, abhinc enim septingenti quadraginta et quatuor anni elapsi sunt, ex ortu Christi septingenti anni et quatuor; ab infantium autem cæde septingenti quadraginta duo anni; quasi vero buc assistens, sic ista in mentem subeunt, et videre mihi videor istum cruπαιδός. γ. Τῶν δὲ μὴ ἀνεχομένων, ἀλλ᾿ ὥσπερ ἱεράχων ἀνηλεῶς ἑπταμένων κατὰ νεοττῶν περιστερών ή τρυ γόνων, ἢ ὥσπερ λύκων άρνας διαρπαζόντων, ἢ ὡσ περ λεόντων ἁπαλὰ μοσχάρια ἐκ μασθῶν μητέρων διαρπαζόντων καὶ μὴ φειδομένων, ἀνάγκη τὰς μητέρας περιπλέκειν, ἅμα χειρῶν τὰς ὠλένας αὐτῶν τοῖς αὐχέσι τῶν νηπίων, καὶ κατορκίζειν τοὺς ἀνάμους ἐκείνους στρατιώτας. Ορκίζω σε, ἄνθρωπε, εἰς τὸν αὐξήσαντά σε ἐκ βρέφους ἄνδρα τέλειον· ἀπό κτεινον δὴ ἐμὲ πρῶτον, καὶ τότε τὸ νήπιον ἐν ταῖς ἀγκάλαις μου. Εχθρὸς τῆς δικαιοσύνης ἐκεῖνος τῷ ζήλῳ καὶ δειλία υπερμεθύσας, σκοπευτὰς κατώπι σθεν ἀποστέλλων, παρήγγελλεν ἆρα μή τι χρήματα λαβόντες τινὶ ἐφείσαντο· μὴ οἱ γονεῖς τοῦ γεννηθέν τος Βασιλέως δώροις ἐκμειλίξαντες τοὺς ἐμοὺς στρα τιώτας, καὶ πρὸς ἀνταρσίαν ἐμοὶ αἱρεθήσουσιν. Οι δὲ ἀποστελλόμενοι τὰ αὐτὰ παρενόχλουν τοῖς φονευ ταῖς ἐκείνοις· κακείνοι ταῦτα ἀκούοντες ὑπὲρ περ ρισσοῦ τῷ ζήλῳ κατεμέθυσαν. Καὶ νῦν εἰ καὶ οὐκ ήμην περιών, ἐστὶν γὰρ ἀπὸ τότε ἔτη ἤδη τέσσαρα καὶ τεσσαράκοντα καὶ ἑπτακόσια, ἀπὸ μὲν τῆς παρουσίας Χριστοῦ ἔτη ἑπτακόσια τεσσαράκοντα

SERMO IN SANCTOS INNOCENTES. res consiliarios, interfectores lacrymas patrum non miserantes, nec pueris parcentes, sed aliorum colla credentes, aliorum matribus resistentibus, negantibusque abire, cum viderent infantes in ulnis casos gladiis. Alii milites discerpebant eos sub oculis parentum; alii, pede eos corripientes, in petras allidebant, sicque temporibus eorum humi dispersis, nulla erat matribus solatio; quodnam enim solatium afferri potuisset illis necem continuam cernentibus? Vestimenta cruore in pectoribus aspersa; pectoraque contusione mammarum læsa; inatres lacte vestimenta puerorum tingentes; quarum aljæ pueros biennes lugebant, aliæ vero anniculos, aut dimidii temporis, denique adhuc minoris; biennio enim proficiscebatur decretum diri et iniqui Herodis, et ab istis qui unum ante diem erant nati ante horrendum istum decretum. τέσσαρα ἀπὸ δὲ τῆς παιδοκτονίας ἔτη ἑπτακόσια delem regem Herodem stimulantem sui ipsius proceτεσσαράκοντα δύο· ἀλλ' ὡς παρὼν ἐκεῖ, οὕτως ταῦτά μοι κατὰ νοῦν πάρεισιν, καὶ ὡς θεωρῶν εἰμι τὸν ἔχθιστον βασιλέα Ἡρώδην τῷ θυμῷ ζέοντα, τοὺς μετ γιστάνας αὐτοῦ παραμυθουμένους αὐτὸν, τοὺς φονεῖς τὰ δάκρυα τῶν πατέρων μὴ ἐλεοῦντας, τὰ νήπια μὴ οἰκτείροντας, ἀλλὰ τῶν μὲν τὰς κεφαλὰς ἀπο τέμνοντας, τῶν δὲ ταῖς μητράσιν κατεχουσῶν, καὶ μὴ βουλομένων ἀφιέναι ἐν ταῖς ἀγκάλαις αὐτῶν ταῖς μαχαίραις ἀναλίσκοντας αὐτῶν τὰ νήπια. Αλλοι δὲ κατεμέριζον αὐτὰ ἔμπροσθεν τοῖς γεννήσασιν, καὶ ἕτεροι κρατοῦντες τοῖς ποσὶ ἐν ταῖς πέτραις ἐξεδάτιζον, καὶ οὕτως τῶν κροτάφων αὐτῶν τῇ γῇ σκορπιο ζομένων, ταῖς ἐλεειναῖς μητράσιν οὐκ ἦν παράκλη σις· ποῖαν γὰρ καὶ παραμυθίαν εἶχον ἔχειν ἐν ἑαυταῖς ὁρῶσαι ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτῶν τὸν ἄωρον θάνατον; τὰ ἱμάτια αὐταῖς τοῖς αἷμασιν καταβαφέντα στήθει διανοίας, τὰ στέρνα τῷ πόνῳ τῶν γα λακτοροίων τρυχώμενα, ταῖς θηλαῖς τὰ ἱμάτια αὐτοῖς καταβρέχουσαι· καὶ αἱ μὲν ἐξ αὐτῶν διετείς παῖδας ἐθρήνουν, καὶ ἄλλαι ἐνιαυσιαίους, καὶ ἄλλαι καιροῦ καὶ ἡμίσεως, καὶ λοιπὸν κατωτέρω· ἀπὸ διετοὺς γὰρ ἦν τὸ πρόσταγμα τοῦ δειλαίου καὶ παρανόμου Ηρώδου, καὶ ὅσοι ἐγεννήθησαν πρό μιᾶς ἡμέρας τοῦ ἐναγοῦς ἐκείνου προστάγματος. O sententia lacrymis plena! o infantes prorsus innocentes, utque barbari hostes trucidati! o sanguis super terra profusus, et sicut pluvia în ca pinguefactus! o funestam falcem quæ ante tempus messis mediis choris arva occupastil o matrum luctus et suspiria multusque plangor, in quibus nullum erat solatium! Harum enim omnium maδ. ἡ ἐννοίας δακρύων πεπληρωμένης! Ο μαθ καρίων παίδων μηδὲν ἠδικηκότων, καὶ ὡς πολεμίων βαρβάρων κατασφαζομένων! ὢ αἱμάτων ἀδίκως ἐπὶ τῆς γῆς ἐκχεομένων, καὶ ὥσπερ ὄμβρων ἐν αὐτῇ πιανθέντων! ὦ δρεπάνης ἐλεθρίου πρὸ καιροῦ τοῦ θέρους ἐν ἀκμῇ τοῦ χοροῦ τὰς ἀρούρας αἰχμαλωτη σάσης! ὦ μητέρων θρήνος καὶ στεναγμὸς καὶ ὀδυρ μὸς πολὺς, ἐν ᾧ οὐκ ἦν παράκλησις οὐδεμία. Τούτων trum, in unius lamentatione propheta obscure γὰρ πασῶν τῶν μητέρων, εἰς μιᾶς ὀδυρμόν προφήτης " prædisit; dicit enim: Ploratus et ululatus multus: αἰνιγματοδὼς προεφήτευσεν. Θρήνος γάρ, φησιν, Rachel plorans flios suos et noluit consolari quia καὶ κλαυθμὸς, καὶ ὀδυρμός πολύς· Ραχήλ non sunt; el, ne unius tantum nomine hoc pueri κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελεν πα- occiderentur, minime; imo multæ fuerunt matres ρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσιν· καὶ μὴ μιᾶς μόνον τῷ Rachel nominate; sed quandoquidem maler maὀνόματι τούτῳ τὰ τέκνα κατεσφάγησαν, οὐχί· ἀλλὰ trum erat Jacob Rachel, ideo propheta nomen πολλαὶ Ῥαχὴλ ἐκαλοῦντο· ἀλλ᾽ ἐπειδὴ μήτηρ τῶν veteris Rachel ob puerorum futuram messem μητέρων ἦν ἡ τοῦ Ἰακώβ Ραχήλ, διὰ τοῦτο ὁ προ- obque de illis lamentationes, antea proclamavit. φήτης τὸ ὄνομα τῆς πάλαι Ραχήλ διὰ τὸ μέλλον Planctibus igitur suspiriisque plena erat mens. θέρος τῶν νηπίων, καὶ τὴν περὶ τούτων θλίψιν, Quis enim non feat una cum illis matribus? πόῤῥωθεν ἀνήγγειλεν. Κοπετῶν τοίνυν καὶ στεναγ- quodve cor num in ejulatus erumpat pro talibus iniμῶν πλήρης ἡ ἔννοια· τίς γὰρ μὴ θρηνήσειεν μετὰ quis ictibus? vel quis de balbutie illorum beatorum τῶν μητέρων ἐκείνων; ἢ τίς σπλάγχνα οικτειρμῶν infantium cogitans non lacrymabitur? Videntes οὐκ ἐκτήσατο ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ἀδίκῳ πληγῇ; ἢ τίς enim enses contra ipsos vibratos, utque a feris e τοῦ ψελλισμοῦ τῶν μακαρίων ἐκείνων ἐνθυμούμενος η sinu matrum arrepti ad istos clamabant dicebantque: Dimnitte me, vir; quo me abducis? non te cognosco; ignoro quis sis; non tu mihi es pa ter, aut frater, aut avunculus, aut patruus; nondum cognoverunt cur e terra surgat eorum vita. O scelus aquatilis serpentis, innocentium puerorum carnem devorantis, ac non satiati! Cum enim cœdes infantium peracta fuisset sine commiseratione, metu atque insania quærebat adhuc genitum regem, ac indesinenter suspirabat ac tremescebat, dum anima ejus ab ipso ablata esset. οὐ πληρωθήσεται δακρύων; ὁρῶντα γὰρ τὰ ξίφη κατ' αὐτῶν ἀκοντιζόμενα, καὶ ὡς ὑπὸ θηρίων ἁγρίων ἐκ τῶν κόλπων τῶν μητέρων ἀποσπώμενα προς αὐτοὺς ἀπεφθέγγοντο καὶ ἔλεγον· "Αφες με, ἄν θρωπε, ποῦ με ἀπάγεις; οὐ γνωρίζω σε· οὐκ οἶδα τίς εἶ· οὐκ εἶ σὺ οὔτε πατήρ μου, οὔτε ἀδελφὸς, οὔτε μητράδελφος, οὐ πατράδελφος, καὶ οὐκ ἔγνωσαν ὅπως, οὐδὲ διὰ τί ἐκ τῆς γῆς ἐπαίρεται ἡ ζωὴ αὐτ τῶν. Ο παρανομία τοῦ βυθίου δράκοντος, τὰς σάρ κας τῶν ἀναιτίων παίδων βεβρωκότος, καὶ μὴ ἐμπλησθέντος. Ετι γὰρ καὶ τῆς παιδοκτονίας ἀνηλεῶς γενομένης, δειλίᾳ καὶ ἀπονοίᾳ ἔτι ζητῶν ἦν τὸν τεχθέντα βασιλέα· καὶ οὐκ ἐπαύσατο στένων καὶ τρέμων, ἕως οὗ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἀφαιρέθη ἀπ' αὐτοῦ. NOTÆ. Hic docet auctor se vixisse medio sæculo Christi octavo.

Ilic igitur Dominus in Evangeliis notans Judæorum insaniam, Jerusalem dixit: O Jerusalem qua oce cidis prophetas; ego vero dico sanctæ Bethleem, non incriminans, sed glorificans: Bethleem, Bethleem ubi genitus est Christus rex magnus, tu quæ ultra purpuram regian et byssum, recepisti beatorum puerorum sanguinem, primum sanctificata fuisti Christo in finibus tui uato, imo in tuis finibus, sed in teipso venientem ut mundum salvet,ė Virginis ilibus excuntem prima recepisti Primogenitum omnium creaturarum, et omnium Coklitorem; posterioremque sanctificationem recepisti sanguinem innocentjum ac beatorum puerorum. Illi enim sunt vere innocentes, quorum, ut agnorum simplicium sanguis pro nostro Creatore est effusus. O beatos innocentes legis Dominicæ haud iuscios, et in lege G illius ad eum pergentes! o pullos rationales prudentium turturum ac simplicium columbarum, non secundum legem Deo oblatos! Sed gratia Christi, pro eo innocenti illorum sanguis elusus erat. Ο vitulos secundum prophetas, e vinculis solutos in quibus erant victuri, et præ laetitia exsultantes, quibuscum Christus noster Deus partem et haereditatem nobis concedet, quia ad eum pertinet decus, gloria, et adoratio et honor nunc, semper et per omnia secula sæculorum. Amen. ε'. Ἐκεῖ μὲν οὖν ὁ Κύριος ἐν Εὐαγγελίοις στην τεύων τὴν τῶν Ἰουδαίων ἄνοιαν, τῇ Ἱερουσαλὴμ ἔφη· Ιερουσαλὴμ ἡ ἀποκτείνουσα τοὺς προφήτας ἐγὼ δέ φημι τῇ ἁγία Βηθλεέμ, οὐχὶ στηλιτεύων, αλλά δοξάζων· Βηθλεέμ, Βηθλεέμ, ἐν ᾗ ἐγεννήθη ὁ Χρισ στὸς ὁ μέγας Βασιλεὺς, ἡ ὑπὲρ πορφύραν βασιλικήν καὶ βύσσον, δεξαμένη τὰ τῶν μακαρίων νηπίων αἵματα, πρῶτον μὲν ἡγιάσθης ἐν τοῖς ὁρίοις σο τεχθέντος, καὶ οὐκ ἐν τοῖς ὁρίοις σου, ἀλλ᾽ ἐν σοὶ αὐτ τῇ, τὸν ἐλθόντα ἵνα σώσῃ τὸν κόσμον, ἐκ παρθενικῶν λαγόνων προελθόντα πρώτη δεξαμένη τὸν πρωτότοκον πάσης τῆς κτίσεως, καὶ Δημιουργὸν τῶν ἁπάντων· καὶ δεύτερον ἁγιασμὸν ἐδέξω τὰ αἵματα τῶν ἀμώμων καὶ μακαρίων παίδων· αὐτοὶ γάρ εἰσιν ἀληθῶς ἄμω μοι· ὧν τινων ὡς ἀρνίων ἀκάκων τὸ αἷμα ὑπὲρ τοῦ ποιήσαντος ἡμᾶς ἐξεχύθη. "Ω μακαρίων ἀμώμων τῶν τὸν νόμον Κυρίου μὴ ἀναγνωσάντων, καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ πρὸς αὐτὸν πορευθέντων! Ο νεοσσῶν λογικῶν σοφῶν τρυγόνων καὶ ἀκεραίων περιστερῶν, τῶν οὐχὶ νομικῶς προσενεχθέντων τῷ Θεῷ, ἀλλὰ χάριτι Χρισ στοῦ, ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ ἀμωμήτου τοῦ αἵματος αὐτῶν ἐκχυθέντος! Ο μοσχαρίων προφητικῶς ἐκ τῶν δε σμῶν ὧν ἔμελλον πράττειν ἀνεθέντων, καὶ ἐν ἀγαλ λιάσει σκιρτούντων· μεθ᾽ ὧν Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν μερίδα καὶ κλῆρον δώσει ἡμῖν· ὅτι αὐτῷ πρέπει δόξα, τιμή, προσκύνησις καὶ μεγαλοπρέπεια, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς σύμπαντας αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. QUÆ IN DISSERTATIONIBUS DAMASCENICIS ET VITA S. JOANNIS DAMASCENI CONTINENTUR. Revocatur Lector ad litteras numerales inter uncos positas in textu. Quæ astericis notantur, ad Vitam S. Joannis Damasceni spectant. Abdelmelichus Chalipha, vit, ann. Acmeis monachi Nestorio addicti, Lver. Suppositorum variis auctoribus operum conditores suspecti, li, Ægyptii orthodoxi azymos panes obtulisse feruntur, Alexander auctor orationis de S. Barnaba, quo ævo scripserit, Lix. Alexander Hierapolitanus Nestorii fautor, L. Alcuini ætate Romana Ecclesia azyma offerebat, LXXXVI. Amphilochius Sidensis Chalcedonensi synodo refractarius, xLv. Ammonius Alexandrina schola magister, XLVIII. Julianum Halicarnassensem assumpta Panii Samosateni persona enecat, ibid. Ejus ætas ostenditur, ibid. Anastasius II Antiochenus homiliarum in Hexaemeron auctor, XLVII. "Anastasius Petri Damasceni successor, xxIII, ann. Anathematismi Gregorio Thaumaturgo suppositi, Apollinaristis reddendi sunt, xxXVII. Anselmi Cantuariensis de Spiritus sancti processione tractatus, v, ΣΙΣ. Anselmus Havelbergensis cum Græcis solemne colloquium habuit, XX, LXXXV. Apollinarii operum index ab ejus discipulo Timotheo conscriptus, xxxiv, seqq. Εjus familiares locutiones, xxxv, et seqq. Ejusdem epistola ad Dionysium Corinthi episcopum, χχχιν. Apollinarius auctor illius dicti, Unam Dei Verbi naluram incarnatam, xxxi, et seqq. Id Cyrillus ab Albanasio profectum putavit, ibid. Articuli ad sarciendam unionem utriusque Ecclesiæ ab Innocentio IV et Alexandro IV probati, xxI. Athanasii non est expositio fidei de incarnatione ad Jovianum, xxxu. Est Apollinarii, xxxı. Athanasio suppositum opus, Quod unus sit Christus, XLI. Apollinarista fetus est, ibid. Item opus aliud de incarnatione Dei Verbi, contra Paulum Samosalenum, ibid. Cur præfixum his libris Athanasii nomen, conjectatio, XLIV. Auctor orationis De iis qui in fide dormierunt, non existimavit gentiles idololatria et aliis sceleribus addictos, fuisse liberatos a Domino dum descendit ad inferos, XLV. Auctor sermonis De Philocosmis accurate Don scripsit de Joanne Damasceno, II, ann.