bat docens Dominus, cum, justa quod Scriptura σκων ἔλεγεν ὁ Δεσπότης, ὡς ἐπέστη τῷ ἱερῷ, καθώς habet, mediante jam legali festivitate, in tem- γέγραπται, μεσούσης τῆς νομικῆς ἑορτῆς. plum venisset. Nolite, Judaei, secundum facien judicare: quipp venit Christus, quem prophetæ e Sion venturum ac instauraturum mundum, votis expetebant. Etsi minus, Judæi,,sermonibus creditis, vel Domini operibus credite: utquid erratis Sanctum spernentes, quem Moses scripsit in lege b? Siquidem plane, Judzi, venturus est Mussias; venit vero Messias Christus; quorsum erratis Justum spernentes, quem Moses in lege scripsit? Gloria. Te, Pater, adoramus, substantia æterne; tuum devote laudamus æternum Filium, sanctissimumque Spiritum; ut tria, unurn natura Deum. In Deipar. Unus ipse de Trinitate, caro factus visus es; non mutata, Domine, substantia, autve Genitricis incorrupto adusto utero, qui totus Deus ac ignis es. Sess., ton. obliq. 4. Verbi sapientiam. Stans, festo mediante, templo medio, divine clamasti: • Qui sitit veniat ad me, et bibat i. Si quis enim e divino hoc meo latice biberit, fluent de ventre ejus flumina doctrinæ meæ: si quis autem in me credit missum a Genitore, mecum gloriam et habiturus. Quamobrem tibi clamamus: Gloria tibi, Christe Deus, quod large servis tuis tuæ clementiæ flumina effuderis. Gloria. Sicut erat. Simile. Qui sapientiæ vitæque mundo scaturias flumina, omnes, Salvator, invitas ad haurienda salutis fluenta. Si quis enim divinam tuam susceperit legem, erroris carbones in seipso exstinxerit: unde nunquam non est saliandus, tua, Domine Rex cœlestis, dulcedine: quamobrem tuam, Christe Deus, glorificamus potentiam; rogantes ut servis tuis, diviti largitione, veniam delictorum de cœlis mittas. Ode 4. Propheta Habacuc. Μὴ τὴν κατ' όψιν κρίσιν κρίνατε Ἰουδαίο:· Χριστὸς γὰρ ἦλθεν, ὅνπερ ἐκάλουν οἱ προφῆται να Σιὼν ἐλευσόμενον, καὶ κόσμον ἀνακαλούμενον. Εἰ καὶ τοῖς λόγοι; οὐ πιστεύετε, Ἰουδαῖοι, τες ἔργοις πείσθητε τοῦ Δεσπότου· τί πλανᾶσθε ἀθε τοῦντες τὸν ἅγιον, ὃν ἔγραψεν ἐν τῷ νόμῳ Μωσής; Εἰ τὸν Μεσσίαν πάντως δεῖ ἐλθεῖν, Ἰουδαίο Χριστὸς δὲ ἦλθε νῦν ὁ Μεσσίας· τί πλανάσθε ἀθε· τοῦντες τὸν δίκαιον, ὃν ἔγραψεν ἐν τῷ νόμῳ Μωσής; Δόξα. Σὲ προσκυνοῦμεν, Πάτερ ἄναρχε τῇ ουσίᾳ· ὑμνοῦ μεν ἄναρχον τὸν Υἱόν σου, καὶ τὸ Πνεῦμα εὐσεβῶ; τὸ πανάγιον, ὡς ἕνα τὰ τρία φύσει Θεόν. Θεοτόκ. Εἰς τῆς Τριάδος ων, γενόμενος σὰρξ ὡράθης, το τρέψας, Κύριε, τὴν οὐσίαν, οὐδὲ φλέξας τῆς τεκού σης τὴν ἄφθορον γαστέρα, Θεὸς ὢν ὅλος καὶ πύρ Καθ., ἦχ. πλ. δ'. Τὴν σοφίαν τοῦ Λόγου. Εστηκὼς ἐν τῷ μέσῳ τοῦ ἱεροῦ μεσαζούσης ἐν θέως τῆς ἑορτῆς· Ὁ διψῶν, ἀνέκραζες, ἐρχέσθω προς με, καὶ πινέτω. • Ο γὰρ πίνων ἐκ τούτου τοῦ θείου μου νάματος, ποταμούς ἐκ κοιλίας ἐκρεύσει δογμάτ των μου· ὅστις δὲ πιστεύει εἰς ἐμὲ τὸν σταλέντα ἐκ θείου Γεννήτορος, μετ᾿ ἐμοῦ δοξασθήσεται. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεὸς, ὅτι πλουσίως ἐξέχεας τὰ νάματα τῆς σῆς φιλανθρωπίας τοῖς δού λοις σου. Siquidem venturus est Messias, Christus autem, scelesti, Messias est, quare non creditis ei? Ecce advenit, snntque argumento quæ ipse facit: aquam vinum fecit i; sermone paralytici membra astrinxit k. Erratis omnes vos, Hebræci, non intelligentes • Scripturas: vere enim venit Christus, et omnes illuminavit; multaque in vobis signa et prodigia ostendit; ac frustra veranı vitam negatis. Unum vobis opus exhibui, jamque omnes miramini, clamat Christus Judris. Vos, inquit, vel in Sabbato hominem circumcilitis; quid me deinceps in crimen vocatis, quod sermone paralyticum ercxerin 19 Δόξα. Καὶ νῦν. "Ομοιον. Τῆς σοφίας τὸ ὕδωρ, καὶ τῆς ζωῆς ἀναβλύζων τῷ κόσμῳ, πάντα;, Σῶτερ, καλεῖς, τοῦ ἀρύσασθαι σε τηρίας τὰ νάματα. Τὸν γὰρ θείον νόμον σου δεχή. μενος ἄνθρωπος, ἐν αὐτῷ σβεννύει τῆς πλάνης τους ἄνθρακας· ἔθεν εἰς αἰῶνας οὐ λήξει τοῦ κόρου σου, Δέσποτα, βασιλεῦ ἐπουράνιε. Διὰ τοῦτο δοξάζομεν τὸ κράτος σου, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν αιτούμενοι, καταπέμψαι πλουσίως τοῖς δού λοις σου. Ωδή δ'. 'Ο προφήτης 'Αμβακούμ. Εἰ Μεσσίαν δεῖ ἐλθεῖν, ὁ δὲ Μεσσίας Χριστός ἐστι, παράνομοι, τί ἀπιστεῖτε αὐτῷ; Ἰδοὺ παραγέγονε, καὶ μαρτυρεῖ ὁ αὐτὸς ποιεῖ· τὸ ὕδωρ οἶνον ἐποίησε παράλυτον λόγῳ συνέσφιγξε. Μὴ συνιέντες τὰς Γραφὰς πλανᾶσθε πάντες ὑμεῖς, Ἑβραῖοι ἄνομο:· ὄντως γὰρ ἦλθε Χριστὸς, καὶ πάντας ἐφώτισε· καὶ ἐν ὑμῖν ἔδειξε πολλὰ σημεῖα καὶ τερά στια, καὶ μάτην ἀρνεῖσθε τὴν ὄντως ζωήν. Εν ἔργον ἔδειξα ὑμῖν, καὶ πάντες ἤδη θαυμά ζετε, ἀνέκραζε τοῖς Ἰουδαίοις Χριστός. Ὑμεῖς περιτέμνετε καὶ ἐν Σαββάτῳ ἄνθρωπον, φησίν· ἐμοὶ δὲ τί ἐγκαλεῖτε λοιπόν, ἐγείραντι λόγῳ παράλυτον, 4 Joan. sui, 24. h Deut. xvm, 45. 1 Joan. VII, 37. i Joan. 11, 8. k Joan. v, 1 Jɔen. vii, 22,

CANON IN MEDIAM PENT. Ἔργα ἐποίησα πολλά· καὶ διὰ ποῖον ἔργον λιθάζετέ με, τοῖς Ἰουδαίοις Χριστὸς ἐλέγχων ἀνέκρα· ζεν· ὅτι ἄνθρωπον ὑγιῆ ὅλον λόγῳ ἐποίησα. Μὴ κρίνετε κατ' όψιν, ἄνθρωποι. Ἐν ἀποστόλοις ἐνεργῶν, καὶ ἐν προφήταις αὐτὸς ἀναπαυόμενος μετὰ τοῦ Πνεύματος, τὸ ἄχραντον γέννημα τῆς Πατρικῆς φύσεως, Χριστέ, τὰ ἔθνη πρὸς τὴν ἐπίγνωσιν ἀνῆγες διὰ τῶν σημείων σου. Δόξα. Τριὰς ἀμεριστέ, μονάς ἄναρχε, Πάτερ, Υιέ, καὶ Πνεῦμα ἅγιον, ἡ ἐν μονάδι Τριάς, ὁμότιμε, σύνθρονε, ζωοποιέ, ἄκτιστε Θεέ, σῶζε τοὺς ἀνυμνοῦντάς σε, καὶ ῥῦσαι κινδύνων καὶ θλίψεων. Θεοτόκο Ἡ ἐν γαστρί σου τὸν Θεὸν ἀπεριγράπτως χωρήσασα. Θεόνυμφε Παρθενομῆτερ ἁγνὴ, μή παύσῃ πρεσβεύουσα ὑπὲρ ἡμῶν, ὅπως διὰ σοῦ ῥυσθῶμεν τῶν περιστάσεων· πρὸς σὲ γὰρ ἀεὶ καταφεύγομεν. δὴ δ. Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν. Θαύμασι κατεκόσμησας τοὺς ἀποστόλους σου· τέρασιν ἐμεγάλυνας τοὺς μαθητάς, ἐν παντὶ τῷ κόσμῳ δοξάσας, Σώτερ ἡμῶν, καὶ δοὺς αὐτοῖς τὴν βασιλείαν σου. "Απαντα κατεφώτισαν τῆς γῆς τὰ πέρατα, θαύμασι καὶ διδάγμασιν οἱ μαθηταὶ, καὶ ποικίλοις τρό ποις τὸν λόγον κηρύξαντες, Χριστὲ Σώτερ, τῆς βασι λείας σου. Αἴνεσιν ἀναπέμπομεν τῇ βασιλείᾳ σου· ὕμνον σοι δὲ προσάγομεν, τῷ δι' ἡμᾶς ἐπὶ γῆς ὀφθέντι, καὶ κόσμον φωτίσαντι, καὶ τὸν Ἀδὰμ ἀνακαλέσαντι. Δόξα. Δόξα σοι, Πάτερ ἅγιε, Θεὲ ἀγέννητε· δόξα σοι, Λόγε ἄχρονε μονογενές· δόξα σοι, τὸ Πνεῦμα τὸ θεῖον, καὶ σύνθρονον, καὶ ὁμοούσιον Πατρὶ καὶ Υἱῷ. Θεοτόκ. Γέγονε, ἡ κοιλία σου ἁγία τράπεζα, ἔχουσα τὸν οὐράνιον ἄρτον, ἐξ οὗ πᾶς ὁ τρώγων οὐ θνήσκει, ὡς ἔφησεν, ὁ παντός, Θεογεννήτορ, τροφεύς. Ὠδὴ ς'. Ως ὕδατα. Ο πάντα περιέπων τὰ πέρατα, ἀνῆλθες, Ἰησοῦς, καὶ ἐδίδασκες ἐν τῷ ἱερῷ τοὺς ὄχλους τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, τῆς ἑορτῆς μεσούσης, ὡς Ιωάννης βοᾷ. Ανέπτυξας τὰ χείλη σου, Δέσποτα· ἐκήρυξας τῷ κόσμῳ τὸν ἄχρονον Πατέρα, καὶ τὸ πανάγιον Πνεῦμα, τὸ συγγενὲς ἀμφοτέρων φυλάττων καὶ μετὰ σάρο χωσιν. Τὸ ἔργον τοῦ Πατρὸς ἐτελείωσας· τοῖς ἔργοις ἐπιστώσω τοὺς λόγους σου, ἰάσεις τελῶν, Σῶτερ, καὶ σημεῖα, παράλυτον ἀνορθῶν, λεπρούς καθαίρων, καὶ τοὺς νεκροὺς ἀνιστῶν. Ο άναρχος Υἱὸς ἀρχὴ γέγονε λαβὼν τὸ καθ' ἡμᾶς· ἐνηνθρώπησε, καὶ μέσον τῆς ἑορτῆς ἐδί m Joan. x, 32. n Joan. si, &0. • Joan. vn, 14. COMBEFISHI Principium crea!us est Ο άναρχος τ'; ἀρχὴ γέγονε, λαβὼν τὸ καθ' ἡμᾶς. Palau respect ilad Multa opera operatus sum; propter quod opus me lapidatis? clamavit Judæos arguens Christus m. Νimirum, quia totum hominem sanum feci. Ne homines secundum faciem judicate. Qui in apostolis opereris, ipseque cum Spiritu pariter requiescas in prophetis, incontaminata, Christe, naturæ paternæ proles, siguis tuis ad tuam gentes agnitionem reduxisti. Gloria. Individua Trinitas, xterna unitas; Pater, Fili, sancteque Spiritus; Trinitas in unitate, eodem Deus sublimis honore ac sede, vivifice, increate, salvos fac laudantes te, atque a periculis afflictionibusque erue. In Deipar. Quæ Deum in tuo utero meruisti, Dei sponsa virβοque Mater intemerata, capere, ne pro nobis intercedere desinas, ut per te, velut qui semper ad te confugimus, a calamitatibus efficiamur liberi. Ode 5. Domine Deus noster. Perornasti miraculis apostolos tuos; prodigiis magnificasti discipulos, toto glorificans mundo, Salvator noster, eisque regnum coelorum tribuens. Terra fines omnes illuminarunt discipuli; mira- - culis, doctrinaque, ac modis variis regui tui, Christe Salvator, verbum prædicantes. Laudem submittimus tuo regno; tibi vero offerimus canticum qui nostri ergo in terra visus illumi nasti mundum, ac Adam instaurasti. Gloria. Gloria tibi, Pater sancte, Deus ingenite; gloria tibi, æternum Verbum unigenitum; tibi gloria, Spiritus divine, eadem cum Patre Filioque adorande majestate, consubstantialisque. In Deipar. Factus est tuus uterus mensa sacra, cœlesti instructa pane, ex quo si quis manducat, non moritur, quemadmodum locutusest ŋ, Dei Genitrix, qui universum alit. Ode 6. Sicut aquæ. Qui fines omnes moderaris, ascendisti, Jesu, clamat Joannes °, festo jam mediante, turbasqu in templo verbum veritatis docuisti. Aperuisti, Domine, tua labia; Patrem æternum, sanctissimumque Spiritum mundo praedicasti: cui etiam assumpta carne, pristina cum utroque cognatio consistat. Patris consummasti opus: sermones tuos operibus confirmasti, sanationes signaque, Salvator, perficiens, paralyticum erigens, mundans leprosos, morarisque ad vitam revocalis. Qui æternus ac principii exprs Filias esset, hitmana assumpta natura principium creatus est Prov, vin: Do minus crearit me initium v'arn a suarum ad opera sus, quomodo hat cut LAX kuit

factusque homo, festo mediante docuit dicens: δασκε, λέγων. Προσδράμετε τῇ πήγῃ τῇ ἀεντάι· Accurrite ad fontem perennem; vitam haurite. Gloria. Unam in Trinitate Deitatem omnes laudamus, substantiam trine subsistentem, increatam, individuam; Patrem, Filiumque, ac Spiritum sanctum; velut tria unumque exsistentem. In Deipar. Te laudamus post partum virginem; te solam, Gasta Deo sponsa puella, virginen glorificamus ac matrem: vere enim ex te Deus carnem assumpsit, vitam mortalibus largiens. Synaxarium. Ver. Docet Messias Christus, ut celebritas Fit medía: stans palam magistrorum choro. Quarta feria a Doninica Paralytici, celebramus festum Media Pentecostes, ob duarum præcipuarum solemnitatum honorem ac reverentiam; Paschalis, inquam, et Pentecostes; velut ambas uniat atque conserat. Sic porro res habuit. Ubi Christus insigne illud miraculum in paralyticum operatus essel, scandalizati Judæi, propter nimirum Sabbati diem; quippe Sabbato editum est: «Quærebant eum occidere. › Fugit itaque in Galilæam, ubi moratus in montibus, prodigium illud operatur quinque panum et duorum piscium. Postmodum vero, ubi Scenopegia advenisset, est autem etiam haec magna apud Judæos solemnitas, ascendit Hierosolymam, et ambulabat in occulto. Circa autem ejus medium ascendens in templum docebat, omnesque ejus stupebant doctrinam. (Post non pauca, ac ubi de Sabbato tribusque solemnitatibus, Paschate, Pentecoste ac Scenopegia nonnulla disseruit.) In âne hufus solemnitatis (nempe Scenopegia) stans Jesus, clamavit voce magna: • Si quis sitit, veniat ad me, et bibat P.» Quia ergo hac se doctrina Christus Messiam ostendit, factus mediator noster ac consiliator, Patrisque ipsius æterni, idcirco præsentem colentes solemnitatem, titulo Mediæ Pentecostes, Christum laudamus Messiam, ac utrinque duarum præcipuarum solemnitatum exhibenus praestantiam. Ejus rei puto gratia, mox etiamn Smaritanæ colimus celebritatem, quod et illic multa Christus de Messia disserat, deque aqua et sili, quemadmodum hoc loco. Ode7. Caminus Chaldæorum. Carne fessus fuisti P', requies universorum: sponte sitisti, fons miraculorum; quæsivisti aquam, o Jesu, qui viventem aquam promisisti. P Joan. vii, 37. P' Joan. tv, 6. 10 Ισ. Χριστός. ζωὴν ἀρύσασθε. Δόξα. Τὴν μίαν ἐν Τριάδι θεότητα, οὐσίαν τρισυπόστα τον, ἄκτιστον, ἀμέριστον, πάντες δοξολογούμεν Πατέρα, καὶ τὸν Υἱὸν, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ως τρία οὖσαν καὶ ἐν. Θεοτόκ. Παρθένον μετὰ τόκον ὑμνοῦμέν σε παρθένον και μητέρα δοξάζομέν σε μόνην, ἁγνὴ Θεόνυμφε κόρη ἐκ σοῦ γὰρ ὄντως Θεὸς ἐσαρκώθη ζωοποιήσας ἡμᾶς. Συναξάριον. Στίχ. Εστώς διδάσκει τῆς ἑορτῆς ἐν μέσῳ, Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον. Τῇ τετάρτῃ τοῦ Παραλύτου, τὴν τῆς Μεσοπεντηκοστῆς ἑορτάζομεν ἑορτὴν, διὰ τὴν τιμὴν τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν· τοῦ Πάσχα λέγω, καὶ τῆς Πεντη κοστῆς, ὡς ἑκατέρας ἐνοῦσαν καὶ συνδέουσαν. Γέο γονε δὲ αὕτη οὕτω. Μετὰ τὸ ἐνεργῆσαι τὸν Χριστὸν τὸ εἰς τὸν παράλυτον θαῦμα ὑπερφυές, οἱ Ἰουδαίοι δῆθεν ὑπὲρ τοῦ Σαββάτου σκανδαλιζόμενοι, καὶ γὰρ ἐν Σαββάτῳ πέπρακται, ο Εζήτουν αὐτὸν ἀποκτεί ναι.» Φεύγει τοίνυν εἰς Γαλιλαίαν, καὶ τοῖς ἐκεῖσε δρεσι διατρίβων, τὸ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ἰχθύων τεράστιον ἐνεργεῖ. Μετέπειτα δὲ, τῆς σκηνοπηγίας ενστάσης, (μεγάλη δὲ καὶ αὕτη ἑορτὴ παρά Ἰουδαίοις,) εἰς Ἱεροσόλυμα ἀναβαίνει, καὶ περιεπάτει κρύφια. Περὶ δὲ τὸ μέσον αὐτῆς εἰς τὸν ἱερὸν ἀνιών, ἐδίδασκε καὶ πάντες τῇ αὐτοῦ διδαχῇ ἐξεπλήττοντο. (Μετ' οὐκ ὀλίγα, καὶ διάλεξιν περὶ Σαββάτου, τριῶν τε ἑορτῶν, Πάσχα, Πεντηκοστῆς, καὶ Σκη νοπηγίας.) Τελουμένης ταύτης τῆς ἑορτῆς (σκηνοπηγίας,] στὰς ὁ Ἰησοῦς, μεγάλη φωνῇ ἔκραξεν • Εἴ τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με, καὶ πινέτω. ὁ Ἐπεὶ οὖν ἐν τῇ διδασκαλία ταύτῃ ὁ Χριστός Μεσσίαν επι τὸν ἀπέδειξε, μεσίτης καὶ διαλλάκτης ἡμῶν γενόμε νος, καὶ τοῦ αἰωνίου αὐτοῦ Πατρός, διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν τὴν παροῦσαν ἑορτὴν ἑορτάζοντες, καὶ Μεσο πεντηκοστὴν ὀνομάζοντες, τὸν Μεσσίαν ἀνυμνοῦμεν Χριστὸν, καὶ τὸ τιμίον τῶν παρ' ἑκάτερα δύο μεγάλων ἑορτῶν παριστάνομεν. Τούτου δὲ οἶμαι χάριν, καὶ ἡ τῆς Σαμαρείτιδος μετ' αὐτὴν ἑορτὴ ἑορτάζεται, ὅτι κἀκεῖτε πολλὰ περὶ τοῦ Μεσσίου Χριστοῦ 30 διέξεισι, καὶ περὶ ὕδατος καὶ δίψης, ὡς ἐνταῦθα. Ὠδὴ ζ. Τῶν Χαλδαίων ή κάμινος. Σαρκικῶς ἐκοπίασας, ἡ ἀνάπαυσις πάντων· ἐγὼ ουσίως εδίψησας, ἡ πηγὴ τῶν θαυμάτων· τὸ ὕδωρ ἐζήτησας, ὕδωρ τὸ ζῶν, Ἰησοῦ, ἐπαγγειλάμε νος. ergo, juxta illos ac nostrum Andream, creatus et factus principium Dei Filius, nostra hominum assumpta natura, in quo simus ipsi creati in ope ribus bonis, (Ephes. iii, 10), instauratis ac ccu in principio recapitulatis in co omnibus (Ephes, 1, 10). V dendus etiam Methodius ad eum locum, el anæ diximus apud ipsum.

CANON IN MEDIAM PENT. Σαμαρείτιδι, Κύριε, γυναικὶ προσωμίλεις, δ:- ελέγχων τὴν ἄνοιαν τῶν ἀνόμων Εβραίων. Η μὲν γὰρ ἐπίστευσεν Υιόν σε εἶναι Θεοῦ, οἱ δὲ ἡρνήσατο. Υδωρ ζῶν τὸ ἀλλόμενον ὕδωρ ἀθανασίας, ἡ πηγή ἡ ἀείζωος παρέχειν ἐπηγγείλω, τοῖς πίστει τὸ Πνεῦμά σου προσδεχομένοις, Σώτερ, τὸ προϊόν ἐκ Πατρός. Πέντε ἄρτοις ἐξέθρεψας χιλιάδας πεινώντων· καὶ τοῦ κόρου τὰ λείψανα, εἰς ἄλλας μυριάδας έπε ρίσσευσας, δεικνὺς τὴν δόξαν σου τοῖς ἱεροῖς μαθη• ταῖς. Ὁ ἐσθίων τὸν ἄρτον σου, ζήσεται αἰωνίως· καὶ ὁ πίνων τὸ αἷμά σου, ἐν σοὶ μένει, Σῶτέρ μου, καὶ σὺ ἐν αὐτῷ μένεις, καὶ ἀναστήσεις αὐτὸν, ἐν τῇ ἐστ χάτῃ ροπῇ. Εθαυμάστωσας, Δέσποτα, τὴν σὴν οἰκονομίαν, πιστωτάμενος θαύμασι τὴν θείαν ἐξουσίαν. Τὰς νόσους ἀπήλασας· νεκροὺς ἀνέστησας· τυφλούς ἐφώ τισας ὡς Θεός. Τοὺς λεπροὺς ἐκαθάρισας, τοὺς χωλοὺς ἀνωρθώσω· παραλύτους συνέσφιγξας· αἱμόρξουν θεραπεύσας, ἐπέζευσας πέλαγος, δεικνὺς τὴν δόξαν σου τοῖς ἱεροῖς μαθηταῖς. Δόξα. Προσκυνοῦμεν σου, Κύριε, τὸν ἄχραντον Πατέρα, καὶ τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος, ἣν τοῖς σοῖς ἀποστήσ λοις Θεὸς ὢν διένειμας, ἐξαποστέλλων αὐτοὺς ἐπὶ τὸ κήρυγμα. Θεοτόκ. Ἐν γαστρί σου ἐχώρησας τὸν ἀχώρητον Λόγον ἐκ μαζῶν σου ἐθήλασας τοῦ κόσμου τὸν τροφέα· ἀγκάλαις ἐδάστασας τὸν παροχές ἡμῶν, Θεογεννήτορ ἁγνή. Ωδή ή. "Αγγελοι καὶ οὐρανοί. Δεῦτε, ἴδετε, λαοὶ, τὸν ἐπὶ θρόνον δόξης ἀνυμνούμενον, ὑπὸ λαῶν ἀνόμων βλασφημούμενον· καὶ ἰδόντες, ὑμνεῖτε τὸν ἐν προφήταις Μεσσίαν προῤῥη θέντα. Ξὺ εἶ ὄντως ὁ Χριστὸς ὁ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον προερχόμενος, ἐξ οὗ ἡ σωτηρία, καὶ ἡ ἄφεσις τῶν πατρῴων σφαλμάτων· σὺ ἡ ὄντως ζωὴ τῶν σο! πεπιστευκότων. Colloquebaris, Domine, cum muliere Samaritana, arguens in proborum Hebræorum insaniam. Quippe credidit illa esse te Filium Dei; illi negarunt. Vitæ fons perpetuæ, viventem aquam 9, salientem, inquam, pollicitus es exhibiturum, Salvator, immortalitatis aquam, tuum illum fide exspectantibus Spiritum, qui a Patre procedit r. Esurientium millia panibus quinque pavisti, superantesque saturatis reliquias *, in millia alia, tuam sacris tuis discipulis gloriam exhibens, abundare fecisti. Qui manducat tuum panem, vivet in æternum; ac qui tuum bibit sanguinem, in te manet t: tuque in eo, in supremo momento resuscitaturus, manes. Mirabilem, Domine, reddidisti assumptæ carnis dispensationem, astruens miraculis divinam poten tiam. Morbos abegisti; suscilasti mortuos; cacos. ut Deus illuminasti. Mundasti leprosos; erexisti claudos; paralysi solutos astrinxisti: curasti fluentem sanguine "; tuam sacris tuis discipulis gloriam exhibens, mare pedes ambulasti v. Gloria. Tuum, Domine, adoramus intemeratum Patren: quamque, velut Deus exsistens, iis quos emitteres ad prædicandum, Spiritus gratiam distribuisti. In Deipar. Tuo utero Verbum, quod capi nequit, capere meruisti; lactasti tuis uberibus eum qui mundum alit. Nostrum prabitorem casta Dei Genitrix, gestasti ulnis. Ode 8. Angeli atque cœli. Venite, populi, eum videte scelesto Judæorum ore blasphemiis appeti, qui in throno gloriæ lau - dibus celebratur; videntes vero, prædictum in prophetis Messiam laudibus celebrate. Tu es vere Christus, qui in mundum hunc processisti, a quo est salus, noxæque paternæ remissio Tu vere vita tuorum fidelium. q Joan. vi, 58. • Joan. xv, 26. • Joan. vi, 11. t Joan. v, 55, 57. - Matth. ix, 20. ▼ Matth. xiv, 23. Nostrum prabitorem. Παροχέα, ἀντὶ τοῦ libus suis Ecclesiis, tum quos vertex ille summe παρόχου, in quam vocem, tum qua ab έχω, uti loc loco, tum qua ab όχος derivatur, multa Thesaurus relato Budeo. Retinent quandoque Latini voc-m Græcam, ut Horat. serm. 1. Jamique olim usu ecclesiastico obtinet, pro minori sub episcopo pastore, cujus sit velut in subsidium majoris et summi sacerdotis ἐπισκοποῦντος, ac præcipua cura subditorum saluti invigilantis, πάροχον agere, suggerendo singulis bic et nunc opportuna, qua sacramenta, qua verbi pabula, ut ne dicam tempo - ranea subsidia, in quibus nec deesse omnino sacerdotis ejusmodi opera debet. Ut sicut episcopi, plane et parochi, ubi præsertim auctiores sunt plebes; subsidiaria sacerdotum aliorum habeant necessaria officia; tum quos annuente episcopo, sib: ipsi asciscant, ae velut incardinent parochiarum sacerdotum Pontifex Romanus, liberos sub monachatus religiosique instituti jugo, eidem ipsi probatos episcopo, agnitosque idoneos, provide destinet. Certe est etiamnum copiosa messis, si modo vere cum Paulo non quæramus quæ sunt hominum Christiane instituendorum, sed ipsos. Non desunt vel in Gallia, quos in America ac remotioribus partibus, etiam Galli nostri, quam glorioso, utinam constanti conatu, quæritant neglectos_manipulos; ubi maxime in monte suhrigens, aliave ratione editus opima terra ridensque, asperius haLet incolas. Non intet quanta illic sollicitudine, utcunque gregis amantes episcopi, vel regulares operarios aubiant. Neraque paternæ remissio. Αμεσις τῶν πα τρώων σφαλμάτων. Multitudin s numero, propter

Dei sapientia, festo jam, prout scriptum est, mediante, in templum venit; ac se vere Christum Messiam, per quem salus sit, docuit. Christus Sabbatis, ac dies totos, signorum exhiDens opera, iis qui morbis variis detinerentur sanitatem impertiebat: cæterum errans populus, ira veteri, animo æstuabat. Hicce, jam olim jacentem hune paralyticum, Sabbato currans, legem transgressus est; aspere, inquit, improperabant Judæi Christo. Nonne qui vobis dedit legem Moses, jubet circumcidi? virumque Sabbato circumciditis, ut ne lex Patrum solvatur, ait Christus Judæis *. Qui semper improbi, in deserto accolæ exstiterunt, præ livore incessebant beneficum, blasphemantes, moventes linguas iniquas, inania meditantes. Gloria. Trinitas Deus unus est; ut Pater minime in filietatem excesserit; aut Filius sit mutatus in processionem: seorsim vero ac junctim lumen tria, Deum glorifico in sæcula. In Deipar. Qui, roge, eum genuişti qui oliin a Patre æterrum eluxit, pariterque cum sancto Spiritu lauda tur? Plane qua ratione is solus novit, ο Deipara, cui ex te nasci placuit. Ode 8. Alienum est a matribus. Mediante jam festo Judæorum, ascenders, Salvator meus, in templum tuum, docebas omnes 7: mirantes Judai: Unde hic, inquiebant, scit litteras, cum non didicerit? Manans Redemptor meus gratias sanationum, prodigia signaque faciebat, morbos fugans, ac inArmis medens. Enimvero agebantur in furorem Judæi a tot ejus miraculis. Judicos contumaces arguens Redemptor meus clamabat: Nolite secundum faciem judicare; sed judicate justum judicium 2.Quippe jubet lex virum omnem Sabbato etiam circumcidi. Majora, Salvator, miracula, juxta quod proni-D sisses, discipulis edenda præbuisti, mittens præ- × Joan. vii, 23. y Joan. vii, 14. * ibid. 24. COMBEFISH utriusque primi parentis lapsum et offensum, quanquam peccatum originale traducitur a solo Adam, ceu a capite humani generis, ac eo quocum Deus pactum iniisset propagandæ in posteros originalis justitiæ: nonnisi numero singulari exprimi solet sic exponunt quidam illud Joan. 1: Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccatum mundi; nimirum singulare Mlud, unius voluntate commissum, inficiens tamen naturam totam, quod fuit potissima ratio, unaque sufficiens, juxta veriorem theologiam, Dominicæ incarnationis. Ac junctim lumen. Ιδίᾳ καὶ ἄμφω φῶς. Νοι Ecuit το, άμφω, reddere aubios, aut simili duoru Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, τῆς ἑορτῆς μεσούσης, καθώς γέγραπται, τῷ ἱερῷ ἐπέστη, καὶ ἐδίδασκε ὅτι δν τως αὐτὸς ἦν ὁ Μεσσίας Χριστός, δι᾿ οὗ ἡ σωτη ρία. Ἐν τοῖς Σάββασι Χριστὸς, καὶ ἐν ἡμέραις ὅλες ἀπεδείκνυτο τὰ τῶν σημείων ἔργα, ἐξιώμενος τοὺς ἐν νόσοις ποικίλαις· ἀλλ' ὁ πλᾶνος λαός θυμῷ ἐνα σκοτεῖτο. Τὸν παράλυτον, φησί, τόνος, χρόνοις πλείστοις κατακείμενον, ἐν τῷ Σαββάτῳ οὗτος ἐθεράπευσε, καὶ παρέβη τὸν νόμον, Ἰουδαῖοι Χριστῷ πικρώς ελα δοροῦντο. Οὐ Μωσῆς ὑμῖν, φησί, τὸν νόμον δούς, κελεύει περιτέμνεσθαι; καὶ ἐν Σαββάτῳ ἄνδρα περιτέμνετα, ἵνα μή πως ὁ νόμος τῶν Πατέρων λυθῇ, Χριστὸς τοῖς Ἰουδαίοις. Οἱ ἀγνώμονες πάντη, οἱ ἐν ἐρήμῳ παροικήσαν τες, τὸν εὐεργέτην φθόνῳ κατενέσκηπτον, βλασφη μοῦντες, κινοῦντες τὰς ἀδίκους γλώσσας, κενά μετ λετῶντες. Δόξα. Εἷς Θεός ἡ Τριάς· τοῦ Πατρὸς μὴ ἐκστάντος εἰς υἱότητα· οὐδὲ Υἱοῦ τραπέντος εἰς ἐκπόρευσιν· ἀλλο ιδίᾳ καὶ ἄμφω φῶς, Θεὸν τὰ τρία δοξάζω εἰς αἰῶ νας. Θεοτόκ. Πῶς ἐγέννησας, εἰπέ, τὸν ἐκ Πατρὸς ἀχρόνως προεκλάμψαντα, καὶ σὺν ἁγίῳ Πνεύματι ἀνυμνούμε νον, ἢ ὡς οἶδεν ὁ μόνος εὐδοκήσας ἐκ τοῦ τεχθῆναι, Θεοτόκε; Ωδή θ'. 'Αλλότριον τῶν μητέρων. Τῆς ἑορτῆς μεσαζούσης τῶν Ἰουδαίων, ἀνῆλθες, ὦ Σωτέρ μου, ἐπὶ τὸ ἱερόν σου, καὶ ἐδίδασκες πάν τας· ἐθαύμαζον οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ, Πόθεν οὗτος οἵδε γράμματα, μὴ μεμαθηκώς; ἔλεγον. Ἰάματα χαρισμάτων, ὁ Λυτρωτής μου πηγάζων ἐπετέλει τέρατα καὶ σημεῖα, φυγαδεύων τὰς νόσου;, ἰώμενος τοὺς ἀσθενοῦντας. Αλλ' Ἰουδαῖοι ἐξεμαίο νοντο τῷ πλήθει τῶν θαυμάτων αὐτοῦ. Τοὺς ἀπειθεῖς Ἰουδαίους ὁ Λυτρωτής μου ελέγ χων, ἀνεβία·. Μη κρίνετε κατ' όψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνετε. Καὶ γὰρ ὁ νόμος, και ἐν Σαββάτῳ περιτέμνεσθαι κελεύει πάντα άνθρω που. Τα μείζονα τῶν θαυμάτων τοῖς μαθηταῖς σου, Σῶτερ, ὡς ἐπηγγείλω, παρέσχες, ἀποστείλα; εἰς τὰ nata, quod sit sermo de tota Trinitate, de qua statim, Θεὸν τὰ τρία δοξάζω. Velut eamdem ve hit rationem utriusque nominis Θεὸς καὶ φως. [ scorsim applicentur unicuique personæ, quæ sint vere et dicantur singulæ, Deus et lumen: non lamen ut junctum ac collectione plures sint dii aut lumina, velut una individua in tribus deitate et luce: quod ut verum sit, ac commuui Patrum consensu de priori receptum, haud tamen iidem ita videntur in secundo rigidi: qua de re nonnulla diximus in nova Basilii Catechesi apud Amphilochium. d by Google

IDIOMELA. ἔθνη κηρύξαι τὴν δόξαν σου. Οἱ δὲ τῷ κόσμῳ ἐκή- dicare genlibus tuam gloriam a. li porro luan ρυττόν σου τὴν ἀνάστασιν, τὴν χάριν, καὶ τὴν σάρ χωσιν. Εἰ ἄνθρωπον περιτέμνετε ἐν Σαββάτῳ, μή πως λυθῇ ὁ νόμος, νῦν ἐμοὶ τί χολᾶτε, ὅτι ἄνθρωπον ὅλον ἐποίησα ὑγιῆ λόγῳ; «Κατὰ τὴν σάρκα ὑμεῖς κρίνετε, ο φησὶ τοῖς Ἰουδαίοις Χριστός. Ο τὴν ξηράν θεραπεύσας χεῖρα τῷ λόγῳ, τὴν ξηρανθεῖσαν πάλαι γῆν τῆς ἐμῆς καρδίας Ιασάμε νος, Λόγε, ἀνάδειξόν με κα υποφόρον, ἵνα ἐργάσωμαι καγώ, Σώτερ, καρποὺς ἐν μετανοίᾳ θερμῇ. Λεπροῦσαν μου τὴν καρδίαν ἀποκαθάρας, καὶ τῆς ψυχῆς μου, Λόγε. τὰ ὄμματα φωτίσας, ἐπὶ κλίνης οδύνης με κείμενον ἀνόρθωσον, ὡς τὸν παράλυτον ἀνέστησας ἐν κλίνῃ κατακείμενον. Δόξα. Αλλότριον τοῖς ἀνόμοις ἐστὶ τὸ σέβειν τὴν ἄνε αρχον Τριάδα, Πατέρα, καὶ τὸν Υἱόν τε, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα· τὴν ἄκτιστον παντοκρατορίαν, δι' ἧς ὁ σύμπας κόσμος δρασται, τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. Θεοτόκ. Εχώρησας ἐν γαστρί σου, Παρθενομήτορ, τὸν ἕνα τῆς Τριάδος, Χριστὸν τὸν ζωοδότην, ὃν ὑμνεῖ πᾶσα κτίσις, καὶ τρεμοῦσιν οἱ ἄνω θρόνοι· αὐ τὸν δυσώπει, παμμακάριστε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Εξαποστειλάριον. ῾Ο οὐρανὸν τοῖς ἄστροις. Ὁ τὸν κρατήρα ἔχων τῶν ἀκενώτων δωρεῶν, δός μοι ἀρύσασθαι ὕδωρ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὅτι - συνέχομαι δίψει, εὐσπλαγχνε μόνε οἰκτίρμων. Δεκεμβ. κδ'. Εἰς τὸ Χριστοῦ Γενέσιον. Ανο δρέου Ἱεροσολυμίτου Ιδιόμελον. Ἦχ. δ'. Εὐφραίνεσθε, δίκαιοι· οὐρανοὶ, ἀγαλλιάσθε· σκιρτήσατε, τὰ ὄρη, τοῦ Χριστοῦ γεννηθέντος. Παρθένος καθέζεται τὰ Χερουβίμ μιμουμένη, βαστάζουσα ἐν κολποῖ;, Θεὸν Λόγον σαρκωθέντα· ποιμένες τεχθέντα δοξάζουσι· Μάγοι τῷ Δεσπότῃ δῶρα προσφέρουσιν· ἄγγελοι ἀνυμνοῦντες λέγουσιν· ἀκατάληπτε Κύριε, δόξα σοι. Ο Πατὴρ εὐδόκησεν· ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο, καὶ ἡ Παρθένο; ἔτεκε Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα· ἀστὴρ μηνύει· Μάγοι προσκυνοῦσιν· ποιμένες θαυμάζουσι, καὶ ἡ κτίσις ἀγάλλεται. Θεοτόκε Παρθένε, ἡ τεκοῦσα τὸν Σωτῆρα, ἀνέτρεψας τὴν πρώτην κατάραν τῆς Εὔας, ὅτι μήτηρ γέγονας τῇ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρός, βαστάζουσι ἐν κόλποις Θεὸν λόγον σαρκωθέντα. Οὐ φέρει τὸ μυστή ριον ἔρευναν· πίστει μόνῃ τοῦτο πάντες δοξάζομεν, κράζοντες μετὰ σοῦ, καὶ λέγοντες· ανερμήνευτε, Κύριε, δόξα σοι. • Joan. XIV, mundo̟ prædicaverunt resurrectionem, gratiam ac assumptain carnem. Si hominem circumciditis in Sabbato, ut ne lex solvatur, quid in me jam succensetis, quod sermone bominem totum Sabbato sanum fecerim? ‹ Vos, inquit Judæis Christus, secundum carnein judicatis b. > Qui sermone curasti manum aridam c, tu, Sermo, cordis terram olim arefactam sanans me exhibe fertilem, ut et ipse, Salvator, calenti fructus μαςnitentia faciam. Cor meum a lepra mundans, ac animi oculos tu, Sermo, illuminans, qua ratione excitasti paralyticum lecto decumbentem, me erige in lecto doloris jacentem. 12. b Juan. vin, 15. c Matth. xn, 13. Gloria. Alienum ab improbis ut venerentur æternam Trinitatem, Patrem, Filiumque, ac Spiritum sanclum, increatam omnipotentiam qua mune dus totus, robore virtutis ejus, fundatus ac firmatus est. In Deipar. Meruisti, Virgo mater, utero capere unum illum de Trinitate, Christum vitae auctorem, quem laudant omnia creata, tremuntque superni Throni. Ipsum, beatissima, ut animorum salutem consequa mur, exora. Exapostilarium. Qui cœlum astris. Qui craterem habes inexhauribilium donorum, tribue hauriam aquam in remissionem peccatorum; quippe, o solus misericors, siti teneor. Vicesima quarta Decembr. in Christi Natale. Idiomelon Andreæ Hierosolymitani, Ton. 3. Lætamini, justi; cœli, exsultate; salize, montes, nato Christo. Sedet Virgo, instar Cherubin, Deum Verbum indutum carnem sinu gestans; natum Pastores glorificant; offerunt Magi munera Όπω mino; canunt angeli dicentes: Tibi, Domine, gloria, qui incomprehensibilis es. Complacuit Pater; Verbum caro factumn est; peperitque Virgo Deum factum hominem: stella nuntiat; Magi adorant: pastores mirantur, exsuitaique natura. Virgo Deipara, quae pepereris Salvatorem, primam Evæ evertisti mal dictionem; quippe, Patris beneplacito, Deum Verbum indutum carnem sinu portas. Non fert sacramentum ut quis scrutetor: fide sola omnes glorificamus, tecum clamantes atque dicentes: Tibi gloria, imperscretabilis Dumine. Increatam omnipo:entiam. Τὴν ἄκτιστον παν τοκρατορίας. Μinus esprimit vox Latina: est enis virtus illa et potentia qua Dus omata con.int et conservat, velut omnium ipse robur et vis qua consistant et manent: quà de re obiter ad Memor dum. Etiam videri potest. Dionysius.

Secunda Februar. In Hypapantem, seu Domini oc· Λ cursum. Idiomelon. Ton. 4. Hodie sacra Mater, temploque ac sacrario celsior, in templum ac Dei sacram ædem venit, ostensura mundo mundi provisorem, ac factorem legis; quem et Symeon senex in ulnas suscipiens, honore exclamavit: «Nunc dimittis servum tuum, quia viderunt oculi mei salutare tuum ª¸ ' Ton. 4 obliq. Scrutamini Scripturas, sicut Christus Deus noster in Evangeliis dixit. Quippe in eis natum invenimus, ac pannis involutum: nutritum et lactentem; circuncisum, atque a Symeone gestatum, qui non inani specie ac visione, sed veritate mundo se conspicuum fecerit: ad quem clamnemus: Tibi, Deus, sit gloria, qui sæcula antecedis. Ton. 4 oblig. Qui sedet super Cherubim, quique a Seraphim Jaudatur, in templum hodie oblatus, juxta legis scitum, senilibus ulnis ceu throno locatur, proque deitatis ratione, munera ipse a Josepho suscipit; tanquam nimirum par turturum, impollutạm Ecclesiam, novumque eleetum gentilem populum: duos autem columbarum pullos, velut ipse testamenti veteris pariter novique auctor et præses. Cæterum responsi ac divini ad ipsuın oraculi fine accepto, hen. dicens Symeon Mariam virginem Deiparam, nati ex ipsa passionis symbola prædixit; petensque ab eo dimitti clamat: Nunc me, Domine, dimittis, sicut mihi prænuntiasti: quia vidi te, Lumen prææternum, ac populi Salvatorem, qui ex te Christianus dictus sit. Decima quarta Septemb. Die festo Exaltationis sancte crucis. Ad processionem liomelon Andrea Hierosolymi. tani, Ton. 1. Plane finem hodie accepit sacra Davidis prædictio ac oraculum. Nam ecce palam incontaminatorum tuorum pedum adoran:us scabellum; alque in alarum tuarum umbra sperantes, totius misericordie Deus, tibi clamamus: c Signetur super nos lumen vultus tue;» tu, Christe, multum misericors, lui populi orthodoxi Crucis Exaltatione exalta cornu. Φεβρουαρ. β'. Εἰς τὴν Ὑπαπαντής. Ιδιόμελον. Ἦχ. δ'. Σήμερον ἡ ἱερὰ Μήτηρ, καὶ τοῦ ἱεροῦ ὑψηλοτέρα, ἐπὶ τὸ ἱερὸν παραγέγονεν, ἐμφανίζοντα τῷ κόσμῳ τὸν τοῦ κόσμου πάροχον, καὶ τοῦ νόμου ποιητήν· ἦν καὶ ἐν ἀγκάλαις ὑποδεξάμενος ὁ πρεσβύτης Συ μεών, γεραίρων ἐκραύγαζε· «Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦ λόν σου, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου. Δ. ῏Ηχ. πλ. α'. Ἐρευνᾶτε τὰς Γραφές, καθὼς εἶπεν ἐν Εὐαγγε λίοις Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν. Ἐν αὐταῖς γὰρ εὑρι σκομεν αὐτὸν τικτόμενον καὶ σπαργανούμενον τιθη νούμενον καὶ γαλακτοτροφούμενον περιτομήν δεχθ μενον, καὶ ὑπὸ Συμεών βασταχθέντα, οὐ δοκήσει οὐδὲ φαντασίᾳ, ἀλλ᾽ ἀληθείᾳ κόσμῳ φανέντα πρὸς δν βοήσωμεν· Ο πρὸ αἰώνων Θεός, δόξα σοι. Ἦχ. πλ. δ'. Ο τοῖς Χερουβὶμ ἐποχούμενος, καὶ ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφίμ, σήμερον τῷ θείῳ ἱερῷ κατά τ μου προσφερόμενος, πρεσβυτικαῖς ἐνθρονίζεται ἀγκάλαις, καὶ ὑπὸ Ἰωσὴφ εἰσδέχεται δώρα θεοπρε πῶς· ὡς ζεῦγος τρυγόνων, τὴν ἀμίαντον Εκκλησίαν, καὶ τῶν ἐθνῶν τὸν νεύλεκτον λαόν περιστερών θ δύο νεοσσούς, ὡς ἀρχηγὸς παλαιᾶς τε καὶ καινής. Τοῦ πρὸς αὐτὸν δὲ χρησμοῦ ὁ Συμεὼν τὸ πέρας δεξάμενος, εὐλογῶν τὴν παρθένον Θεοτόκον Με ρίαμ, τὰ τοῦ πάθους σύμβολα τοῦ ἐξ αὐτῆς προ ηγόρευσε, καὶ παρ' αὐτοῦ ἐξαιτεῖται τὴν ἀπόλυσιν βοῶν· Νῦν ἀπολύεις με, Δέσποτα, καθώς πρώτη γείλω μοι· ὅτι εἶούν σε τὸ προαιών:ον Φῶς, καὶ Σωτήρα Κύριον τοῦ Χριστωνύμου λαοῦ. Σεπτεμβ. ιδ'. Υψώσει τοῦ σταυροῦ. Εἰς τὴν λιτὴν Ἰδιόμελον Ανδρέου Ἱεροσολυμί του. 'Ηχ. α'. Σήμερον ὡς ἀληθῶς, ἡ ἁγιόφθογγος ῥῆσις τοῦ Δαβὶδ πέρας ήλειφεν. Ἰδοὺ γὰρ ἐμφανῶς τὸ τῶν ἀχράντων ποδῶν σου προσκυνοῦμεν ὑποπόδιον, καὶ ἐν τῇ τῶν πτερύγων σου ἐλπίζοντες σκιᾷ, πανοκτίρμων, βοῶμέν σοι· • Σημειωθήτω ἐφ' ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου. • Τοῦ ὀρθοδόξου λαού του τὸ κέρας ἀνύψου τῇ τοῦ τιμίου σταυροῦ σου Άναψα σει, Χριστὲ πολυέλεε. In Natale pretiosi gloriosique propheta Prucur- Εἰς τὸ γενέσιον τοῦ τιμίου ἐνδόξου προφήτου suris. Idiomelon. Ton. 4. Apparuit hodie magnus Præcursor, ex Elisabethæ procedens lumbis sterilibus: ille, inquam, propheta omnibus major prophetis; ac quo nec est ulius major, autve surrexit. Quippe Præcursori, qui sit lucerna, luinen splendidissimum proxime comes est: vocique, verbum: ac sponsus, paranympho. Gloriosorum perquam celebratorum apostolorum, primorumque principum Petri et Pauli, ad prucessionem Stich. Idiomelon. Modie venite, populi: fidelium præclara fama * Luc. 11, 29. e Psal. IV, Προδρόμου. Ιδιόμελον. Ἦχος δ'. Ἐπεφάνη σήμερον ὁ μέγας Πρόδρομος. ἐξ ἀγόνων λαγόνων τῇ Ἐλισάβετ προελθών, ὁ μείζων πάντων τῶν προφητῶν προφητὴς, καὶ ἕτερος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἐγήγερται· ὅτι τῷ Προδρόμῳ λύχνῳ τὸ φῶς ἀκολουθεῖ ὑπέρλαμπρον, καὶ τῇ φωνῇ ὁ Λόγος, καὶ τῷ νυμφαγωγῷ ὁ νυμφίος. Τῶν ἐνδόξων πανευφήμων ἀποστόλων καὶ προ το κορυφαίων Πέτρου καὶ Παύλου, εἰς τὴν λιτὴν Στίχ. Ιδιόμελον. Δεύρο, δήμοι, σήμερον· τὸ τῶν πιστῶν εἰρήνης

IAMBI AD AGATHONEM. 98' καλλιέρημα· τοὺς τῆς χάριτος ὑφάντας '', Πέτρον και victimam, gratia interpretes Petrum et Paulum, Παῦλον πρέπουσιν ἐγκωμίοις στεφανώσωμεν, ὅτι ἀφθόνως πᾶσι τὸν λόγον κατασπείραντες, σὺν τούτοῖς τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος κατεπλούτησαν, καὶ τῆς ἀληθινῆς ἀμπέλου ὑπάρχοντες κλήματα, βότρυν ἡμῖν πέπειρον ἐδωρήσαντο, εὐφραίνοντα τὰς καρ δίας ἡμῶν. Πρὸς οὓς βοήσωμεν ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ, καὶ καθαρῷ συνειδότι, λέγοντες· Χαίρετε, πορθμευταὶ τῶν ἀλόγων, καὶ ὑπουργοὶ τῶν ἐν λόγῳ χαίρετε, τοῦ παντὸς ποιητοῦ καὶ κηδεμόνος εκλόγια τερπνά· χαίρετε πρόξενοι τῶν ἀγαθῶν, καὶ διωκταὶ τῶν δολερῶν. Οὓς ἱκετεύσωμεν πρεσβεύειν ἀεὶ εἰρήνην σταθηρὰν τῷ κόσμῳ δωρήσασθαι, πρὸς τὸν Κτίστην καὶ διδάσκαλον, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος. Ἐκ τοῦ εἰς τὸν ἐν ἁγίοις Ιγνάτιον κ' Δεκεμβ. ᾠδὴ γ'. Όντως φερωνύμως κέκλησαι Θεοφόρος, Πάτερο νήπιος γὰρ ἔτι κομιδὴ ὑπάρχων, εἰς χεῖρας τοῦ Κυρίου φερόμενος ἵστασο, ἀναφωνοῦντος πρὸς ἡμᾶς· Γίνεσθέ μοι ὡς τὸ παιδίον τοῦτο. Κοντάκιον ἦχ. γ'. Ἡ Παρθένος. Τῶν λαμπρῶν ἀγώνων σου, ἡ φωτοφόρος ἡμέρα προκηρύττει ἅπασι τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα. Τοῦτον γὰρ διψῶν ἐκ πόθου κατατρυφῆσαι, ἔσπευσας ὑπὸ θηρίων ἀναλωθῆναι. Διὰ τοῦτο καὶ Θεοφόρος προσηγορεύθης, Ἰγνάτιε ἔνδοξε. ΑΝΔΡΕΟΥ Τοῦ ἁγιωτάτου ἀρχιεπισκόπου Κρήτης "Ιαμβοι, γραφέντες πρὸς τὸν ὁσιώτατον ᾿Αγάθωνα ἀρχιδιάκονον καὶ χαρτοφύλακα τῆς ἐνταῦθα αγιωτάτης τοῦ Θεοῦ μεγάλης Εκκλησίας, ότε λαβὼν τὴν παροῦσαν βίβλον, μετέβαλε καὶ πάλιν ἀπέστειλε. congruis laudibus coronemus. Quippe ubi verbum large omnibus seminassent, cum iis quos docuissent Spiritus gratiam magnifice consecuti sunt, ac vitis vere palmites, maturum nobis donarunt bo. trum, qui corda exhilaret bominum. Ad quosrevelata facie, mundaque conscientia clamemus, dicentes: Gaudete. portitores alienorum a ratione, ac ratione viventium ministri; gaudete, omnium Auctoris curatorisque let selecta; gaudete, bonorum conciliatores, persecutoresque dolo agentium. Iis supplicemus ut, sua apud Deum Creatorem ac præceptorem intercessione, pacem mundo stabilem, copiosamque nostris animabus misericordiam obtineant. Ex Can. in S. Ignatium 20 Decembris. Ode 3. Merito Pater, pro ratione nominis, Θεοφόρος, ceu Deum gestans, Deoque afflatus, vocatus es: quippe adhuc admodum puer in manibus Domini, gestante eo, stetisti atque ad nos clamante: Mibi sicut iste parvulus efficiamini f. Contacium, ton. 3. Virgo. Certaminum quæ præclare gessisti luminosa illustrisque dies, eumn omnibus prædical qui est natus de Virgine. Ejus quippe delicias desiderio sitiens, festin. sti a bestiis confici ac devorari. Quamobrem etiam fuisti cognominatus Θεοφόρος, ac Deo plenus et ceu Deifer, gloriose Ignati. (*) ANDREÆ Sanctissimi archiepiscopi Cretensis lambi, scripti ad sanctissimum Agathonem archidiaconum et chartophylacem istius sanctissimæ Dei magnæ Ecclesiæ, quando accepto hoc libro descripsit, et rursus remisit. (GALLAND., I. XIII, p. 167.) Ἐγὼ μὲν εἰσῄτησα βίβλου την χάριν. Ὣς τὐξάμην, ἔγραψα πᾶσαν εἰς τάχος. Κάλλους γὰρ ἡμῖν γραμμάτων οὐδεὶς λόγος, Διαστολῆς τε καὶ σαφηνείας μόνης, Ης σχηματισμὸς ὀξυρύχων γραμμάτων, Φίλων ἐμοὶ κράτιστε καὶ διδασκάλων. Ιν οἶδεν, ἣν πέφυκεν ἀξίως νέμειν Καὶ τοῖς καθ᾽ ὑμᾶς τῶν φίλων εὐεργέταις - 18. Ισ. ὑποφήτας. Ego quidem postulavi libri gratiam: Ui optaveram, descripsi totum celeriter: Pulchritudinis enim nobis litterarum nulla est Iratio, Sed distinctionis et claritatis solius, Cujus est figuratio nitentium litterarum; O amicorum mihi optime, et magistrorum. Quem librum noverunt, quemve comparati suNE [digne suppeditare Etiam vestrum similibus benefactoribus amico- [rum, f Matth. xv, 3. (*) Pro Combefisiana nostram planiorem interpretationem adjecimus. Prima ratiominus solida videtur, aut nixa veritate dicente Chrysostomo, non vidisse Ignatium Dominum in carne, ullamve cum eo habuisse consuetudinem: homilia in ipsum: ipsoque ad Polycarpum, ut et Hieronymus refert, dicente, vidisse post Resurrectionem: velut nimirum tam adultioris etatis quique vis ipulis accenseretur. Nostri Aquitani id referunt pia traditione in apostolum suum Martialem, cujus etiam cranio exstare ferunt vestigia Dominicarum palmarum leuius olim sancto" puero adblandientium; quomodo servat repellentis ejusdem Christi vestigia, cute integra, plenum illud majestate, mihique aliquando gestatum Mariæ” caput, in regia conventus nostri regii gaza, seu mavis divina cœlestique cœlitum locupletibusexuviis, apud S. Maximini in Provincia oppidum.

Ut quidem mihi facile quoque persuadeo, Vel publici petentibus plutei, Tanquam sint divitiæ spirantes abunde exhaustæ, Atque collectanea recentia et utilia: Ac testis est prompta libri gratia. Jucundissime rebus tuis oblector jugiter, Quibus ceu maxime etiam alioquens te, cerno Copiosam Scripturæ supellectilem, Religiosam mentem, blandunique cor, Optimamque morum concinnitatem: Ex qua cunctos comiter excipis amicos, Digerisque ut par est ipsasmet res, Labrans lance pulcherrima. Idcirco ergo te alloquor: et respicio Conciliatorem mihi divinorum eloquiorum: Quippe accepi a vobis ea, quibus ut fas est hono- [ras amicos. Quantum assequi valebat scriptor libelli. At enim secundum tempus et prosodiam Ipsos scribere, maxime decorat magis. Ipse autem hanc vicissim accipies gratiam guperna Dei providentia, Proque tuis gnavis assistentibus. Benefacere enim nostis amicis maxime, Cunctisque expositas, et utiles esse velle Res etiam olim repostas longo intervallo, Sudoribus multis, laborioso ingénio: Quo consequeris cito quod desideras Laboribus, o præstantissime scr:bentium libros! Quique ob oculos ponis et stylo et corde Uberem torrentem divinitus aequisitorum laborum. Dulcedines etiam verborum quæ stillas, Vitæ puritas annuntiet mage: Quodve loquar's omnino cum libertate, Et miscens et distinguens congruenti positione, Quidquid morosius dictum gestumve fuit, lisque sententiis depingens semper, In quibus sinceritas veracium dogmatum, Ceu in loquentibus tabulis, constabilita est: Et quod novitatem conficias tanquam vulgi seduVerba ctiam sagittant magistrorum, [ctricem. Sic ut totum ejus recens enatum germen In pulverem versum fuerit cineremque friatilem Ubique terrarum, ac fulguris celeriter ad instar, Enutritorum in orthodoxia sermonibus. Non rerum inest confusio, non supercilium ma- [gnum Non tumor celsitudinis imperitantis potestatis. Absunt enim ab eis omnes cæcitatis tenebræ, Mentemque communientes sunt omne genus arLuis. Lumen insitum vel a prima ætate tu nutriens, Donec invenisti Christum, quomodo invenire par [est, Facemque illuminantem dogmatum jubar, Parum ergo distabat auctoria 6 synodo ann. 680 coacta. Ὡς δ' οὖν ἐμαυτὸν ῥᾷστα καὶ πείθειν ἔχω Καὶ κοινὰ τοῖς χρήζουσι θησαυρίσματα, Ὡς πλοῦτος ἔμπνους ἀφθόνως κενούμενος, Καὶ συλλεγέντα προσφάτως καὶ προσφόρως. Καὶ μάρτυς ἡ φθάσασα τῆς βίβλου χάρις. Ο Ηδιστα τοῖς σοῖς ἐντρυφῶ καθ' ἡμέραν, Οἷς ὡς μάλιστα καὶ λαλῶν σοι, προσβλέπω, Σὴν εὐπόριστον τῆς Γραφῆς παγκτησίαν· Τὸν εὐσεβὴ νοῦν, τὴν προσηνή καρδίαν, Καὶ τὴν ἀρίστην τῶν τρόπων εὐρυθμίαν, Καθ' ήν ἅπαντας ἀσμενίζῃ τοὺς φίλους, Καὶ συμβιβάζεις ὡς θέμις τὰ πράγματα; Ζυγοστατῶν τε τῇ ροπῇ τῇ παγκάλψ. Οὕτω μὲν οὖν σοι καὶ λαλῶ, καὶ προσβλέπω Τὸν πρόξενόν μοι τῶν θεηγόρων λόγων, Λαβὼν πρὸς ὑμῶν οἷς θέμις τιμᾶς φίλους, Ὡς ἦν ἐφικτὸν τῷ γραφεῖ τοῦ πυκτίου. Πλὴν καταχρόνον τε καὶ προσῳδίαν Αὐτοὺς γράφειν, μάλιστα σεμνύνει πλέον. Αὐτὸς δὲ ταύτην ἀντιδέξῃ τὴν χάριν Πρὸς τὴν ἄνωθεν τοῦ Θεοῦ προθυμίας, Τοῖς τε ἑαυτοῦ δεξιοῖς παραστάταις. Εὐεργετεῖν γὰρ ἴστε τοὺς φίλους μάλα, Πᾶσι προκεῖσθαι καὶ προκιχρᾶσθαι θέλειν, Τὰ καὶ πάλαι τιθέντα τῷ μακρῷ χρόνῳ, Ιδρῶσι πολλοῖς τῇ φιλεργούσῃ φύσει, Καθ᾿ ἣν λελοχὼς προίκα του ποθουμένου Πόνοις, ἀριστοῦ τῶν γραφόντων βιβλία! Ανιστορῶν τε καὶ γραφῇ καὶ καρδίᾳ Τὸν ἄφθονον ῥοῦν τῶν θεοκτήτων πόνων. Τοὺς γὰρ γλυκασμοὺς ὧν ἀποστάζεις λόγων, Ἡ τοῦ βίου κάθαρσις ἀγγελεῖ πλέον. Λαλεῖν δὲ παντάπασιν ἐν παῤῥησία, Καὶ κιρνῶν τῇ καταλλήλῳ θέσει *Απαν πρόσαντες καὶ λόγου καὶ πράγματος. Καὶ τοῖς λογισμοίς ζωγραφων καθ' ἡμέραν, Ἐν οἷς τὸ κῦρος τῶν ἀληθῶν δογμάτων, Ὡς ἐν λάλοις πίναξιν ἐστηλωμένον. Καὶ τὴν νέαν συῤῥίζειν ὡς λαοπλάνον. Λόγοι τε τοξεύουσι τῶν διδασκάλων, ὺς πᾶσαν αὐτῆς τὴν νεόσπαρτον χλοήν, Εἰς νοῦν τετράφθαι καὶ σποδόν τεθρασμένη Απανταχού γῆς, κἀστραπὴς τάχους δίκην, Τῶν ἐντραφέντων ὀρθοδοξίαις λόγοις. Οὐ πραγμάτων κύκησις, οὐκ ἀφοὺς μέγας, Οὐκ ὄγκος ὕψους ἀρχικῆς ἐξουσίας. Απὴν γὰρ αὐτῶν πᾶς ἀβλεψίας σκότος Τὸν νοῦν τε συμφράττοντες ἐν παντευχία. Τὸ φῶς ἔναυλον καὶ πρὸ τῆς ἤδης τρέφων, "Εως ἂν εὗρες Χριστὸν, ὡς εὑρεῖν θέμις, Καὶ πυρσὸν αὐγάζοντα δογμάτων σέλας· Accentus igitur jamdudum in usu erant in ter scribendum.

IAMBI AD AGATHONEM. Ἡ μᾶλλον ἄνθρωπόν τε καὶ Θεὸν λέγειν. Πλὴν οὐ μεριστῶς, οὐδὲ μὴν πεφυρμένως. Οὐκ ἂν διδάξῃς. ἀσφαλὲς ὧν ἐν λόγοις. "Οτ᾽ αὖ διαιρεῖν εἰς δυοῖν ὑποστάσεις Πατρὸς μὲν Υἱὸν, καὶ βρέφος της Παρθένου. Τῆς δ' οὗ γ' ἐπεσχάτων τε καὶ σπορᾶς ἄνευ, 11 συνδραμούσα τῷ λόγῳ σαρχουμένῳ. Εντεῦθεν ὥσπερ κυρίως Θεητόκος Κηρύττεται τε καὶ σεβάζεται μόνη. Χριστὴν γεραίρειν ἴσμεν, ἀλλ' οὐχ ὡς δύο, Κἂν ἐν δύο πέφηνεν ὥσπερ ἐν δύο, Συρμού τε χωρίς καὶ τροπῆς πάσης δίχα. Ούκουν μεριστὸς ὡς ἐκόμβουν οι πάλαι, Δίχα τε τούτον συντεμεῖν ᾑρημένοι. Εἰς προϋπτον αὐτὴν ἐξελέγξεις την πλάνην, ἂν σφενδονᾷ μὲν ἡ Γραφή κατακράτης. Βελῶν δίκη, είπτοντες ἄνθρακα, λάλους, Καὶ τὰς νεωστί λυστοδήκτους τεθρίας. Χριστοῦ δὲ τὴν σάρκωσιν ἡλίου πλέον Διαδραμεῖν τε καὶ διαυγάσει φρένας, Ο; οὐδὲν ἡμαύρωσεν· οὐ καιροῦ ζάλη, Φυσᾷν δοκοῦσα καὶ κτυπῶν ὑπειγμένη, Οὐ πιοῦτο; ἀδρος, οὐ σεβοῦσα κομψότης, Φωτός καταστράπτοντος αὐτοὺς ἀσμίου, ῶν εἰς πέφηνας ἐκ βρέφους καὶ σπαργάνων, Καὶ πᾶν νόημα τῆς Γραφῆς ἐπιξέων. Ως φῶς ἀναστράπτοντος τῇ σῇ καρδίᾳ, Δὲ ὧν τὸν αὐτὸν σάρκα καὶ Θεὸν φύσιν, Οριστικῶς μὲν ἐκδιδάσκεις, οἷς γράφει; φύσεις. Τὸ μὲν γὰρ ἡ σύμφυρσιν, ἢ τροπῆς ἴχνος. Καὶ δογματίζων ἀκριβῶς εἰθισμένος, Τὸν συντεθέντα Χριστόν. Εἰς γὰρ οὐ δύο. Τοῦ μὲν πρὸ αἰώνων τε καὶ μητρὸ; δίχα, Τοῦ δ' αὖ μεταξὺ τῶν χρόνων Πατρὸς δίχα] Σπορὰν γὰρ ἔχε την χύσιν τοῦ Πνεύματος Επεσκίασεν ἐνθέως τῇ Παρθένῳ, 0; αὐτὸν γεννήσασα τὸν Θεὸν Λόγου, Ἐντεῦθεν αὐτῆς καὶ τὸν Υἱόν, ὡς ἕνα. Τομὴν γὰρ εἶχεν οὐδαμῶς τὴν εἰς δύο. Καὶ σαρξ πεφηνώς, εἷς μετ' αὐτῆς ἐκράθη, Ο τὴν καθ' ἡμᾶς οὐσιωθεὶς οὐσίαν. Τέμνοντες αὐτοῦ τὰς συνημμένας φύσεις, Ιν' εἰς ψιλὲν ἄνθρωπον ἐλπίζειν μόνον, Καὶ γυμνὸν εἶναι τὸν Θεὸν δοῖεν Λόγον. Αλλ' οὐδὲ συντιθέντας εἰς μίαν φύσιν, Τὸ προσλαβόν τε καὶ τὸ προσληφθὲν λέγω, ' Τοὺς Συγχυτὰς ἔλοιο συγχωρεῖν ὅλως. Η σύνθεσις πέφηνεν ἡ κατ' ουσίαν. Atque adeo hominemque Deumque: Sed enim non usurpando divisionem nec confu- [sionem Docueris, quippe tutus in sermonibus; Nec etiam dispescere in duas bypostases Patris quidem Fnium, et natum Virginis: Hujus namque in finibus sæculorum et sine se- [mine est, Quæ coit natura cum Verbo incarnato. Hinc veluti proprie Deipara Præ ficaturque et colitur sola. Christum venerari novimus, at non ut duos; Quamvis in duobus apparuit tanquam in duobus, Confusione tamen absque, et absque mutatione Non divisus, ut blaterarunt quidam olim, Bifariamque hunc secare volebant, (Manifeste istum redargueris errorem, Lulla. Quem funda dejiest quidem Scriptura potenter): Telorum instar projiciendo carbones loquaces, Et rabida nuper agrestia germina. Christi autem novimus incarnationem magis quam Pervadere et illustrare animos, [solemn Quos nihil obscuravit; non temporis æstus, Qui tumefacere videtur et obstrepere sollicitatus: Non divitiæ uberes: non metum incutiens tumor, Lumine illustrante illos laudabili. Horum unus visus es a puero et fasciis; Et omnem sensum Scripture expoliens, Tanquam lumen ejus qui fulget in tuo corde. Per quæ eumdemmet et carnem et Deum natura Definiendo quidem doces, quatenus scribis na- [luras; Alioqui enim confusio, vel mutationis vestigium [fuerit; Atque dogmatizare accurate assuetus es Coalescentem Christum. Unus enim est, non duo: Ex eo quod ante sæculaque et sine matre est, [Atque ex eo rursus quod in temporibus sine Pa- [tre est.] Pro semine enim habuit infusionem Spiritus, Qui obumbravit divinitus Virgini, Ut ipsum met generans Deum Verbum, Inde suum etiam Filium generaret, quippe unum. Sectionem namque nullo modo habuit in duos. Atque caro apparens, unus cum illa attemperatus [est, Qui nostram substantialiter induit substantiam. Qui secant ejus coaptatas naturas, Ut in parum hominem speremus duntaxat, Et nudus Deus sit concedant Verbum. At neque eos qui componunt in unam naturam, Quodque assumpsit et quod assumptum est, in- [quam, Synchytas volueris perferre omnino. Coalitio facta est secundum substantiam. lunc versum interseruit de suo Combefisius ad explendum hiatum.

Ergo tanquam divina loquendi facultate Illain etiam dic, quæ in ipso naturaliter intelli- [gitur: At non disgregans vel partiens seorsim. Secundum hanc coalitionem mens valet subtiliter [prospicere, Quæ convenerunt in unionis rationem. Sic cogito quidem operationes duas Filiique Christi et personæ coalescentis, Tanquam ex uno fonte et proportione Totius universim nostræ essentiæ, Concurrentes in hypostasin unam: Naturas vero Christi istas manifeste duas. Confusionis alioqui, non unionis modus esset, Ut ipse nosti, atque doces scite. Christi cogitare operationes duas, Duplicemque voluntatem dogmatizas cohærenter; Horumve quamlibet (sed enim contemplatione Discernere incomparabilibus legibus. [sola) Non vero versas in seipsas substantias. Quæ ut unius, atque ex uno derivantur, Secundum aliud atque aliud congruenti natura Communiter procedentes et unitæ. Librum exaravi quem vides, amice, labore. NOTITIA. * Εντεῦθεν ὥσπερ ἐνθέω παρρησία, Καὶ τὴν ἐν αὐτῷ προσφυῶς νοουμένην Αλλ' οὐ διιστῶν ἢ μερίζων ἰδίως. Καθ' ἣν ὁ νοῦς πέφυκεν ἰσχνῶς προσβλέπειν Τὰς συμβαθεῖσας εἰς ἑνώσεως λόγον. Οὕτως νοῦ μὲν τὰς ἐνεργίας δύο, Υἱοῦ τε Χριστοῦ καὶ προσώπου συνθέτου, Ὡς ἐκ μιᾶς πηγῆς τε (καί) συναυλίας Ολης διαμπαξ τῆς καθ' ἡμᾶς οὐσίας, Τα συνδραμούσας εἰς ὑπόστασιν μίαν· Φύσεις δὲ Χριστοῦ ταύτας προδήλως δύο. Συμφύρσεως γάρ, οὐχ ενώσεως τρόπος, Ὡς αὐτὸς οἶσθα, καὶ διδάσκεις ἐμφρόνων. Χριστοῦ νοεῖσθαι τὰς ἐνεργείας δύο, Διπλὴν θέλησιν δογματίζεις συνδέως· Τούτων ἑκάστην, πλὴν θεωρίς μόνῃ, Διακρίνειν τε τοῖς ἀσυγκρίτοις νόμοις, Αλλ' οὐ τραπείσας εἰς ἑαυτὰς οὐσίας, Τὰς ὡς ἑνός τε καί ἑνὸς παρηγμένας - Κατ' ἄλλο κάλλο τῇ καταλλήλῳ φύσει Κοινῶς προϊούσας καὶ συνημμένας. Βίβλον ἐξῆλθον, ἣν ὁρᾷς, φίλος, πάνω. ANNO DOMINI DCCLXXXVII. ELIAS CRETENSIS METROPOLITA. 1H1 NOTITIA. (FABRIC. Biblioth. Græc. t. VIII, p. 430.) Elias, Cretensis metropolita, qui concilio Nicæno II a. C. 787 interfuit, Commentariis illu stravit orationes Nazianzeni 1, 3, 4, 10, 11, 19, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 33, 34, 35, 36, 37, 51, 52. Latine tantum edidit Billius, partim versa a se, partim excerpta. Græcus codex exstat ms. Basilea in bibliotheca publica in codice eximio, de quo Carolus Patinus in epistolis de itinere suo Amst. 1696, 12, pag. 132: Les OEuvres de Grégoire de Nazianze sont écrites en caractères rouges, et les Commentaires d'Elias Cretensis en caractères noirs, qui n'ont encore été imprimés qu'en latin. Ce manuscrit grec est parfaitement net, et enrichi même aux chapitres, de fort belles miniatures. On y voit souvent S. Grégoire en chaire, qui préche et qui semble disputer contre les hérétiques, qui sont en bas à sa gauche, ayant à sa droite les orthodoxes, principalement en son sermon El; Edvoutavo spodou. FABRIC. Com mentarii in Greg. Naz. orat. 1 de Filio, quæ est tertia de theologia, pars in cod. Cæsar. 16. n. 1, de quo V. Kollarium in Supplem. pag. 145 seqq. et pag. 213 seqq. de cod. 25, D. 2, in quo sunt, illo opinante, etiam excerpta ex Eliæ Cretens. Commentariis in Gregorii Naz. Orat. HARL. (FABRIC. loc. cit. t. IX, p. 525.) Hujus commentarius vægrandis in Joannem Climacum (*) in tria volumina distinctus, et ferme Eustathii napex6ásets in Homerum mole æquans, integer in bibliotheca Bessarionis Vene tiis, [in tribus codd. bibl. Marc. V. Cat. codd. Gr. p. 74] ac Parisiis in Coisliniana et Romæ in () Vide hujus Patrolog. t. LXXXVIII, col. 617 seq.