haud pateretur: hinc discedere coactus ad gravissimas res Constantinopoli pertractandas, cœnobii mode ratorem enixe rogavit, ut Josephum itineris socium adjungeret, et tandem obtinuit. Constantinopolim appulsus Josephus, Gregorium continuo intuens, omnem vitæ suæ rationem in se fideliter transferre curabat, ac vitam potius angelicam quam humanam traducebat. Cum autem Leo (non Isauricus, ut habet Vita S. Josephi apud Octavium Caetanum, tom. II Sanctor. Siculor. p. 46, sed Armenus, ut juxta temporis epochas recte advertunt Godefridus Henschenius et Daniel Papebro chius in Actis SS. 3 Aprilis, in comment. prævio ad Vitam S.Josephi, § 1,p. 266, et in annotat. p.273) immanissimus Constantinopolitanus imperator, vesana rabie in sacras imagines earumque cultores sæ viret, S. Gregorius, imperatoris furori se opponens, publice catholicam fidem propugnavit: hinc non nulli viri religiosi ad Gregorium, tanquam ad fidei athletam confugientes, sæpius institerunt, ut Ro mam ad summum Pontificem S. Josephum mitteret, cui Ecclesiæ calamitates ac fidelium pericula expo meret, ideoque noster Josephus Gregorii jussu Romam velificavit at in itinere a piratis aggressus, ca; ptivus in Cretam insulam adductus est, ubi in vincula conjectus, obscuro carceri mancipatur. Sed inter catenas gestiens, sociorum languores mellita eloquentiæ vi emolliebat, ac in fidei constantia confirmabat. Episcopum animi infirmitate laborantem, qui ut se a laboribus eriperet ad imaginum contemptum jáni propendebat, ita roboravit, ut pro Christi fide ac imaginum cultu sanguinem profundere paratum red diderit. Innumeros e diaboli laqueis solvit, ac in fide fluctuantes firmavit, quorum nonnulli martyrii pal mam assecuti sunt. Dum autem ita fructuose vitam, etsi catenis vinctus, traducebat, in natalitii Dominici nocte, spiritualibus canticis producta usque ad galli cantum, D. Nicolaus Myrensis sese spectabilem fecit, ac Josepho nuntiavit, iconomachum imperatoren jam defunctum; se autem Constantinopolim regredi opus esse, ut cœlesti sapientia Christi fideles confirmaret: inde libelli folium in os ejus immisit, in quo hæc legebantur verba: • Accelera tanquam misericors, et festina tanquam miserator in adjutorium no strum, potes enim si vis. › Hæc cum suavissime decantasset, se cœlesti dulcedine perfusum sensit, ác compedibus solutum, et per aerem raptum; station a D. Nicolao Constantinopolim translatus est. Cum ibi Gregorium jam defunctum deplorasset, in ecclesiam S. Joannis Chrysostomi secessit, ubi populos ad ecclesiam confluentes cœlesti sapientia crudivit, et ad omnium commodum cœnobium exstruxit, quod statim numerosus religiosorum cœtus explevit. Accepta autem ex dono S. Bartholomæi reliquia, ad ejus cultum ecclesiam excitavit, ibique pluries S. apostolus spectabilem Josepho dormienti se exhibuit, eique abdita nonnulla mysteria, ac difficillima sacrarum litterarum loca explanavit; cœlestibus benedic ționibus et charismatibus cumulavit, ut terrarum orbem cantionum suavitate demulceret, Josephum superna benedictione beavit, et in ejus linguam supernæ sapientiæ latices largiter influit. Ex tunc car mina panxit uberrime eo nectare referta, leporibusque concinnata, ut auditorum ac legentium animos mira dulcedine perfundant, et quocumque velint facillime flectant: adeo ut ex iisdem cœlicolarum can torum melos effluere ad animarum solatium putet. Hinc merito ejus hymni ab Ecclesia Græca in sacris divinæ psalmodiæ locis translati, ad cœlitum lauden decantantur. Multos in hæresim lapsos ad catho licam filem revocavit, multosque a sæculi illecebris ereptos, monasticæ vitæ addixit. At dum in his sedulus insudabat, inclyti viri labores exturbavit Theophilus imperator (non Con stantinus Copronymus, ut ex citata Henschenii et Papebrochii correctione) qui et ipse sacris imaginibus infensus, Josephum evangelica libertate concionantem, in exsilium ejicit, in quo forti animo exsilii ærumnas perpessus est, usquedum a Michaele imperatore Constantinopolim revocatur. Inde spretis digni tatibus ultro sibi oblatis, ecclesiasticae supellectilis custodiam accepit, ut Ignatio Patriarchæ obtempera ret hic enim Josephi sanctimoniam doctrinamque pèrpendens, in pertractandis Ecclesiæ negotiis ipsum adhibere cupiebat, quod ex collato munere obtinuit: ideoque in rebus difficillimis sæpius Josephum consulebat, et ab ejus ore dulciter pendebat. Acceptissimus etiam Photio successori fuit, qui Josephum ea prosequebatur æstimatione, ut ipsum appellaret Patrem Patrum, et hominem Dei: tanquam angelum venerabatur, cui et Ecclesiæ negotia demandabat, omnesque Ecclesiæ primates hortabatur, ut eumdem veluti sanctissimum Patrem recolerent, et ipsi mentis arcana detegerent; quod libentius perpetrabant prophetica euim luce perfusum experti sunt, quo cordium penetralia rimabat: Josephus autem omnes al rectam Domini viam dirigebat. Tandem undique celeberrimus virtutibus, ac sanctimonia clarissimus, ab angelo commonitus est, sibi instare mortis diem; ideoque omnibus rejectis curis, ad ipsam ferventius se paravit, ac tandem ad cœlum evolavit, in quo Deipara cœlitesque omnes, quorum elogia decantave rat, summo honore excepere, 3 Aprilis anno 883. Si plura tauti viri cupis, consule ejus Vitam a Joanne Diacono scriptam, apud Octavium Caetanum, in Vitis SS. Siculorum, tom. II, p.43, ab eo primum sub anonymi scriptoris nomine editam, ex ms. codice Græco monasterii S. Salvatoris Messanæ, ab Augustino Florito soc. jesu Latinitate donatam; exinde sub Joannis Diaconi nomine eamdem in lucem emisere Henschenius et Papebrochius, in Actis SS. 3 Aprilis, p 269; (bi etiam Vitam 8. Josephi ex Synaxariis mss. edidere p. 266;) eamdem etiam ex perantiquo co dice Bibliothecæ Vaticanæ in Latinum translatam a Ludovico Marraccio e congregatione Cleric. regul. Ma Iris Dei, edidit Hippolytus Marraccius frater, ejusdem Congregationis sacerdos in Mariali ipsius S. Jose phi, qui et ea quæ in Græcorum Menæis ac Menologiis de Josepho habentur, lectoribus exhibuit. De en etiam Josephus Perdicarus, in Vitis. SS. Siculorum, p. 282; Hieronymus Bascape Ephemerid. Sacr. 3 Apri

lis a pag. 31; Simon Wangnereckius in Prolegomenis ad Pietatem Marianam Græcorum, n. 22; qui duos distinguit Josephos hymnographos, quorum unus, S. Theodori Studitæ frater, episcopus Thessalonicen sis, alter noster Siculus; et huic ascribendos putat canones qui in Græcorum Menæis nudum Josephi no men præferunt; ejusque sententiæ adhærent Henschenius et Papebrochius, in comm. prævio ad Vitam 82, n. 10 et 44. Vide etiam Jacobum Goar in Glossario ad Rituale Græcorum, Marraccium citatum in Biblioth. Mariana, part. I. p. 822, Joannem Nadasi in Anno cœlesti 5 aprilis; Leonem Allatium De libris ecclesiasticis Græcorum diss. 4.; Franciscum carreram in Panth. Siculo p. 75., Rocchum Pirrum in notit. Eccles. Syracusanæ, p. 139; Thomam Strotism in Controvérsia Concept. part. 1, lib. II, cap. 19, p. 163, et cap. 20. p. 165; Michaelem Angelum Mancharusum in Kalendario Syracusano; Caetanum citatum in Isagog. ad hist. Sicul. c. 36, n. 24, 25, alio-que. Scripsit Josephus Hymnos innumeros, ex quibus Hymnographi nomen accepit. In ecclesiasticis Græcorum libris CCCV hym nos (quos etiam canones vocant) per dies dispositos, ac per anni ambitum ab Ecclesia Græca decantari solitos contineri testatur Caetanus cit. in animad. Tom.! SS. Siculor. p. 18, n. 20, et Perdicarus loc. cit. p. 291, nempe Canones XCVI in Paracletico. Liber est Græcorum, qui quotidie aliquod recitandum in choro exhibet ad aliorum librorum differentiam, quibus statutis temporibus utuntur, ex Leone Allatio De libris Græco Tam, dissert. 1, p. 68. Canones' XXXV in Triodio. Liber hic recitanda in choro a Septuagesima usque ad Sabbatum Majoris Ilebdomadæ complectitur, ex Allatio cit. dissert. 1, p. 69; et Marraccius in Mariali XXXVI a p. 301 ad 322, ex eodem libro exhibet. Canones V in Pentecostario. Liber est Græcorum qui recitanda in choro a Pascha usque ad octavam Pentecostes continet, ex Allatio cit. p. 77 et 78. Canonem I in Horologio, quod idem est ac Latine diurnum, ex eodem Allatio cit. Canones CLA VIII in Menæis. Codices sunt duodecim, juxta duodecim anni merses distincti, in quibus quotidie decantanda horis canonicis ad Dei, Deiparæ ac sanctorum laudens continentur, ex Allatio cit. p. 78. Sed haud prætermittendum puto ex eodem p. 81, S. Josephi hymnos, omnibus aliorum Græcorum, qui in ipsis Menais comperiuntur, anteponendos. Imo ejus Vitae scriptores tradunt, poetas scriptoresque omnes post ipsum florentes, quæ venustatis et concinnitatis babent, omnia ex Josephi hymnis, tanquam ex cœlesti aurifodina eruisse, Ex his omnibus libris, aliisque mss.codicibus celeberrimus vir, et{Deiparæ cultor inclytus Hippolytus Marracius Lucensis bymnos collegit omnes Græcos, quos S. Josephus in Deiparæ laudem cecinit, et Latinitate donatós fere omnes a Ludovico Marraccio ejus fratre, edidit, notisque illustra it boc apposito titulo: S. Josephi hymnographi, Siculi, Syracusani, Ordinis D. Basilii monachi, Mariale, quo ejusdem S. Josephi de augustissima cœli terræque Regina Deipara virgine Maria, opera omnia quæ repe riri potuerunt, ex Græcis mss. codicibus collecta, Latine reddita, notisque illustruta, nunc primo publi cantur, studio ac labore P. Hippolyti Marraccii, Lucensiɛ, e congregatione cler. regul. Matris Dei, Roma, typis Ignatii de Lazaris, 1661, in 8. Addit et ipse Marraccius, in notis p.423, byinnos multos reperiri in mss. codicibus bibliothecæ Barberinæ, qui in editis Græcorum Menæis desiderantur; et pag. 488 et 494 ait, quod in Triodio ms. Græco ejusdem biblioth. n. 118, hymni exstant nonnulli, qui in impresso Triodio non reperiuntur. Apud Octavium Caetanum in Vitis SS. Siculorum, hæc in Latinum versa ab Augustino Florito soc. Jesu habentur, nempe Antiquæ odes fragmentum in S. Marcianum episcopum Syracusanum. Tom. 1, p. 7. In S. pontificem Pancratium hymnus, ib. p. 15. In S. Niconem martyrem hymnus, ibid. p. 45. In S. Euplium hymnus, ibid. p. 110. Hymnus secundus in S. Euplium, ibid.p. 112. Hymnus in S. Fantinum ex ms. Græco codice monasterii S. Philippi_Fragalatis, ibid. p.164. In S. Gregorium Agrigentinum episcopum hymnus. Ibid. p. 218. In S. Leonein episcopum Catanensem, hymnus toin.l!, p. 26. Denique apud Laurentium Surium in Vitis SS. 24 Augusti p. 254,Jet Aloysium Lipomanum in Vitis SS. 24 Augusti p. 891, ex Simone Metaphraste exstat sermo inscriptus: Josephi humilis et minimi laudatio in sanctum apostolum Bartholomæum. Hunc nostri Josephi fetum putant Octavius Caetanus in animady, ad tom. 1. SS. Sicul. p. 134, n. 6; et in animadv. ad tom. II, p.18; Josephus Perdicarus in Vitis SS. Siculor. p. 294; Henschenius et Papebrochius in annotat, ad Vit. S. Josephi p. 274. Hi vero in comment, prævio ad eamdem Vitam, § 2, n. 11, ex Allatio in dissert. de Græc.libris p. 11, Josephi nostri putant. Canones de S. Nicolao, servantur Græce mss. Romæ in bibliotheca. Barberina.

vidi autem quidam cum eum calumniati essent de et apud Rɔcchum Pyrrhum in notitia Ecclesiæ Sy iis, quæ adversus Bardam Cæsarem dicta fuerant, in Chersonem relegarunt, unde post aliquod tem pus Constantinopolim regressus, sacrorum Magnæ Dei ecclesiæ vasorum custos factus est, Ignatio patriarcha. ▸ racusanæ impressa. Qui idem Pyrrhus interim as serit et Basiliani ordinis monachum et Syracusa num fuisse Josephum; istud ex sua, hoc ex Caje tani conjectura persuasus: additque illius festum Syracusis celebrari 3 Aprilis, utique postquam Cajetanus incepit sanctos Siculos ex GræcoruAI Menæis conquirere, et suis insulanis venerandes proponere: neque enim existimamus cultum eum Syracusis esse antiquum, aut in ulla majorum de Josepho traditione fundatum. § 11. Vitæ scriptores. Canones compositi, tempus mortis. 8. Quod § superiori diximus de Barda, et circum 6. Graviora aliorum Synaxariorum errata hic non attingimus, tantum dicimus in eorum nullo notari nomen Leonis Isaurici, quod in Actis reper tum ita torsit Octavium Cajetanum nostrum, ja suis ad ea annotationibus, ut cum videret conse quens esse, quod anuis ut minimum 170 vixis set Josephus, ingenne fassus sit, tam longinquam ætatem, inter tot rerum turbines, totque ærumnas et exercitationes asceticæ vitæ, negotium sibi fa cere.» Omnia nihilominus, quæ deinceps in Vita stantiæ quædam aliæ, in Synaxariis expressius dicuntur, ita digessit, ut pessimum, de quo supra, imperatoren, sub quo in exsilium ejectus est Joseph, haud dubie notet fuisse Constantinum Copronymum, Leonis Isaurici Glium, et imperii perinde atque impietatis successorem; et ortho doxos imperatores, sub quibus est Constantino polim revocatus, Constantinum et Irenem interpre tetur. Utque hæc concordet cum Menæis occasione Barda ejectum dicentibus; concludit ‹ rursus, sub Michaele Balbo pulsum Josephum, atque a S. Theo dora restitutum videri. › Dubitat etiam ‹an Leo 1-auricus, quem xiv Kal. Julii mortuum Theopha nes scribit, potius dicendus sit in Natalitiis Do mini obiisse, an vero post menses sex et totidem dies de ejus morte fuerit sancto Josepho nuntia tum. Quæ omnia facile potuisset discernere, si ex indicato mortis die, scivisset Leonem Armenuın, Isaurico tanto posteriorem, intelligere; et illud, ty tη: 'Isauplaç, insertum Actis, suspectum ha bere, propter aliorum omnium silentium et enor mem distantiam temporis. quam in Vita notatæ (ut quod decimo quinto ætatis anno attonsus in monachum sanctus Joseph sit, quod invasa a Saracenis patria cum matre ac fratribus servatus, quod extemporaneam pene habuerit ca nonum condendorum facultatem, quod locus exsi lii Chersona fuerit, quod ante exsilium injecta sint, saneto vincula et verbera, quod denique glorios 1. illius in cœlum deductionis visio, occasione fugitivi requisiti in templo sancti Theodori Phanerote scu Manifestatoris, obtigerit probo illi viro, qui ejus ad alios meruit testis exsistere), hæ, inquam, circum stantiæ, in prolixioribus Actis præteritæ, credibile nobis faciunt, Vitæ epitomen (quam supra ex Cla romontano dedimus, quamque alia miss. fere se quuntur ) ipsam esse, quam, discipulo sancti Jo sephi-Theophane scriptam, Joannes Magnæ Dei ecclesiæ diaconus et orator, præ oculis habuit, ple nius ornatiusque exponendam, additis quæ deside rabantur multis. Ilanc sic auctam ornatamque ex parte, ex parte vero, pradictarum circumstantiarum minutiis prætermissis, descriptam liberius, accepi inus ex codice Græco Bibliothecæ Vaticanæ, aucto ris nomen quale diximus præferente: contulianusque cum ecgrapho alterius codicis, a Daniele monachio et sacrista in monasterio sancti Salvatoris Messauæ absque auctoris nomine descripti, ex pluteo 20, num. 52. 9. Ea prinum, Latine reddita a P. Augustino 7. Simili ratione non difficulter potuisset idem Cajetanus videre illius conjecturæ vanitatem, qua Syracusas fuisse Josephi patriam propterea asseve ravit, quia in Actis dicitur Josephi patria, gloriosior reddita a Beati parentibus tam felici,germine, quam a Dionysio, qui olim in ea summis in deliciis regnavit. › Esto enim quod regiam Syracusis ha buerit Dionysius, toti tamen imperitavit insulæ de Florito societatis nostræ, prodiit inter Vitas saneto qua, non de peculiari aliqua ejus urbe loquuntur Acta. Non potest sane verosimile videri in tanto historicorum omnium silentio, quod Irene et Con stantino regnantibus, potiti sint piratæ barbari, ea tempestate non admodum validi, munitissima urbe quam iidem, Siciliæ reliquæ dominatum adepti sub Michaele Balbo, non potuerunt, uti nec Tauromenium, per annos 55 sui juris facere; usque dum veniret annus 878, quando die 21 Maii, victoria ipsis de eadem obtigit, et totius in sulæ possessionem confirmavit, magna cum Eccle siæ afflictissimæ calamitate: quam describit is qui interfunt Theodosius monachus, in epistola ad Leo nem archidiaconum, ex ms. Græco Latine reddita rum Siculorum an. 1657; aliam deinde ejusdem Vita versionem adornavit Ludovicus Maraccius Lu censis, e Congregatione Clericorum Matris Dei, una cum Canonibus in omnia Beatæ Virginis Mariæ festa, et Theotociis per omnes Græcorum eccle siasticos libros sparsis, et sancti Josephi nomen ut auctoris præseferentibus; quæ omnia prænomi nati Ludovici conjunctione sanguinis et relig.onis professione frater, Hippolytus Moraccius, commen tariis eruditis illustravit, vocans illa Huriale sancti Josephi Hymnographi, et publicavit Romæ auno 1661. Hanc versionem, Græci contextus verbis pressius inhærentem, prætuleramus tum priori illi, tum alteri a quodam hujus nostro provinciæ ph.l

SICULI, SYRACUSANI, ORDINIS D. BASILII MONACHI Quo ejusdem S. Josephi de augustissima coeli terræque Regina Deipara Virgine Maria opera quæ reperiri potuerunt omnia ex Græcis mss. codicibus collecta, Latine reddita * notisque illustrata, nunc primum publicantur studio ac labore P. HIPPOLYTI MARRACCII, Lucensis, ex congregatione Clericorum Regularium Matris Dei. (Roma, typis Ignatii de Lazaris MDCLXI.) D. BENEDICTO ODESCALCO, SANCTÆ ROMANÆ ECCLESIÆ CARDINALI AMPLISSIMO S. Josephi Hymnographi, Ecclesiæ Græcæ luminaris omnino clarissimi, Mariale, quo ejusdem S. Josephi, de augustissima cœli terræque Regina Deipara Virgine Maria, opera omnia, quæ reperiri potuerunt, ex Græcis manuscriptis codicibus collecta, Latine reddita, notisque illustrata continentur, in publicam mundi facem, splendoremque deducturus, votis omnibus, ac toto cordis conatu, tuæ illud curæ ac patrocinio com mendo, Princeps eminentissime; ut ipsum satis per se clarum, tui quoque nominis ac protectionis fulgen tissimo jubare illustratum, Christianæ reipublicæ utilitati possit dignius, ac nobilius inservire. Non tibi. offero vilem tenuemque ingenii mei opellam, tuæ purpure majestate ac dignitatis fastigio indignam; sed opus omnino eximium, ac prorsus egregium venerandæ antiquitatis monumentum, quod e latebris, in qui bus per septem et amplius sæcula, alta oblivione sepultum jacuit, prodiens in apertum, sub tui turissimi patrocinii ac clarissimi nominis auspiciis haud indecure sese asseret in lucem. Desint ei licet offerentis dignitas et meritum, opus est Josephi Hymuographi qui cum non solum a terræ regibus, sed a cœti civibus, miro modo fuerit honoratus: imo cum ab ipsa augustisima Dei Matre, ex indulgentissima pietate, suo fuerit amplexu dignatus: quis, quamvis magnus, sibi ducere potest inglorium, tanti riri operi in lucem publicam prodeunti, sui nominis, ac dignitatis auctoritate, tutelæ suæ gratiam, ac patrocinii favorem im partiri? Insuper opus est de Deipara Virgine, quæ cum sit Dei altissimi Mater, et creaturarum omnium Domina, quis, quamvis eximia dignitate refulgens, in summa felicitate, maximaque beatitatis parte reposi tum non arbitretur, rebus, quæ ad ipsam pertinent, et quæ ipsius cultum ac honorem tangunt, posse aliquod patrocinii genus impendere, ac servitutis specimen exhibere? præsertim cum certum omnino sit, ad summi Dei gloriam pertinere, quidquid Genitrici suæ fuerit impensum: atque augustissimam Dei hominis Paren tem, patrocinium sibi exhibitum, munifica semper patrocinii sui exhibitione vicissim compensare. Nihil igitur dubito, Princeps eminentissime, te huic Josephino, simulque Mariano operi, quod tibi humiliter offero, tui suffragii ac patrocinii gratiam promptissime ac libentissime præstiturum; nam licet, prout est a me, mor talium infimo, summæ tuæ benignitatis argumentum ducat, si tu illud vel solum respicere digneris; attamen, prout est Josephi, qui talis ac tamtus est, ut sil tuo favore atque honore dignissimus: et prout est de Deipara, quæ innumeris gratiis in te collatis, jam totum tuum ad se pertraxit affectum; totum, velut jure suo tuum sibi vindicat patrocinium. Pietatem erga Deiparam a majoribus tuis, Mariano cultui semper addictissimis, velut præclaram hæreditatem in te transfusam tætanter accepisti: et ab ipso inditæ rationis usu, tanto studio, el bene volentia augustissimam Dei Matrem amplexus es, ut in ejus obsequiis supra multos, etiam obsequentissimos, entinueris. Equidem quamvis in familia tua Odescalca, quæ in Germanorum oris antiquitus nata est, et postmodum in Italia fuit splendide propagata, avitæ nobilitatis tesseram, atque inclyti generis claritatem non parum suspiciam, magis tamen suspicio obsequentissimum studium, ac ardentissimum pietatis affectum, quo majores tui se totos Deiparæ Virgini addictos atque emancipatos declararunt. Quoniam vero epistolæ dedicatoriæ brevitati inserviendum, et volumen integrum non sufficeret, si omnes essent tuæ prosapiæ recen * Græca ex Menæis et Menologiis aliisque liturgicis Græcorum libris acklidimus. Quæ vero Marraccius ex eadi cibus russ. expresserat, deficiente Græco, Latine et nos damus. EDIT PATR.