Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
Nuncupatory LetterEpistola nuncupatoria
col. 979–980page 1 of 32
endi, qui incredibili erga Dei Matrem ardore æstuarunt, et tenerrima prorsus erga eamdem pietate eni uerunt; duơs solum e tuis, levi tantum calamo delibabo, erga augustissimam Dei Matrem flagrantissimo 'ffectu conspicuos, a probæ notæ scriptoribus recensitos, ac summis etiam laudibus celebratos; nempe 'aulum Odescalcum, utriusque signaturæ referendarium, episcopum Pennensem, et Adriensem; qui auditor 'eneralis cameræ apostolicæ, et apud multos principes Christianos (nominatim apud Hispaniarum vegem) redis apostolicæ nuntius, et gubernator provinciarum, et totius ecclesiasticæ ditionis visitator generalis, vost multos pro Romana Ecclesia sumptos labores, et operam egregie navatam, obiit anno Domini 1585, Idus Februarii. Et Petrum Georgium Odescalcu, protonotarium apostolicum, utriusque signaturæ refe sendarium, majoris præsidentiæ abbreviatorem, brevium justitiæ præfectum, Alexandriæ primum, deinde Vigevani episcopum, alque apud Helvetios sedis apostolica uuntium, virum omnino eximium, et complurt bus litterarum monumentis æternitati meritissime consecratum; qui majores honorum gradus meritus, quam adeptus, cursum vitæ consummavit anno post natum de Virgine Salvatorem 1620, die 6 Maii. Porro Paulus Odescalcus, cum esset augustissimæ cælorum Reginæ constantissima pietate, atque immutabili devotione devinctus (a), jussu Gregorii XIII Pontif. Max. electus est, ut Joannam Austriacam, Ferdinandi Cæsaris filia:n, eamdemque Francisci, magni Etruriæ ducis, uxorem, Lauretum euntem, tota pontificia ditione, regio cuttu exciperet, et ad optatissimam Virginis ædem deduceret: cum congruum omnino esset, heroinam præstantissimam, summa benevolentia, summoque erga Deiparam Virginem animi affectu prædicandam, a viro excipi, deđacique, qui esset augustissimæ Dei Matris Virginis Mariæ cliens omnino eximius, ejusque cultui obsequioque penitissime addictus. Idem quoque Paulus, cum Rosarium B. Virginis a pueritia ipsa in amoribus habuisset, a Pio V Pontif. Max. ad Joannem Austriacum, Caroli V Cæsaris filium (b), et Ca thotici exercitus contra Turcas imperatorem, jure merito fuit Nuntius destinatus, ut inter alia pia munera, in classiarios omnes cum fausta victoriæ apprecatione distribuenda, ipsi Austriaco ejusdem B. Virginis Rosarium deferret. Quod porro Rosarium, dum de ejusdem pontificis mandato in tanti principis manus consignaret, his dictis, ex cordis penetrali intimo, ac e totius fiducia soliditate expromptis, usus est: ‹ In hoc signo vinces. Hæc autem verba, ut Constantino olim, ita tunc Austrio fuisse certam e cœlo futuræ victoriæ sponsionem, rei postea demonstravit eventus. Nam Austrius, cum Rosarium ab Odescalco accepisset, divina quadam virtute et rubore confortatus, Deo et beatissimæ Virgini confidens, omnes triremes et naves visitans, milites, duces et principes, qui ibi aderant, confirmavit, simulque ad pugnam strenue excitavit, et postmodum, ejusdem præsertim Rosarii virtute, de potentissima Turcarum classe ad Echinadas insulas glv riosissimam victoriam reportavit. Petrus vero Georgius Odescalcus, vir ab eximia in Mariam Deiparam Virginem pietate et religione æternum prædicandus, inter alia plane innumera, quibus ardentissimum erga magnam Dei Matrem studium declaravit (c), litterarum monumentis åd posteros transmisit opus plane egregium, et ab omnibus Mariano cultui mancipatis assidue legendum, sub titulo (d): Institutum devotionis ad honorem beatissimæ Virginis Mariæ; atque insuper extra urbis Alexandrinæ mœnia, in ejusdem beatissimæ Virginis Mariæ honorem tria templa construenda dicandaque curavit. Hæc autem de tuis solummodo delibasse contentus (nam ut oratione de sua in presbyterum designatione verissime dixit Chrysostomus: «In pretiosis unguentis, non tantum si quis effundat lecythum, verum etiam si quis vel summis digitis superficiem attingat, et aerem novo odore linxit, et quotquot adsunt fragrantiæ suavitate replevit. › Quid de te dicam, princeps eminen tissime, qui omnium majorum tuorum pietatem erga Deiparam, una cum aliis præstantissimarum virtutum ornamentis, non solum æquare, sed etiam superare studuisti? Dicerem te Ecclesiæ S. Mariæ de Montibus, ob patentissima miraculorum signa, quæ ibi quotidie in Matris suæ gratiam demonstrat Deus, in urbe famigeratissimæ, non sine speciali divinæ providentiæ consilio, protectorem fuisse meritissime constitulum; cum eo exsistas erga Deiparam Virginem affectu, ut in omnia, quæ tantæ Matris honorem ac reverentiam tangunt, magis prono ac incenso animo rapiaris, quam ad magnetem ferrum, atque ad solis rotam rapiatur heliotropium. Prædicarem propensum voluntatis tuæ studium, ac cordi tuo insitam teneritatem erga augu stissimum Lauretanæ Virginis sacrarium, in quo Deipura genita, et educata, et in quo Verbum caro factum est; cum illud non solum religiosissime inviseris, sed etiam in beneficiorum Lauretanæ Virginis ergu te signum (ipsa enim votis tuis benigne annuente, fuisti a gravi gulturalis suppurationis ægritudine persanatus) aureis donis, tua pietate et magnificentia dignis, honestaveris. Celebrarem te, adjutum præser tim ope Deiparæ, quam singularibus obsequiorum generibus, magnisque devotissimi affectus significationi bus tibi assidue demereri procurasti; Novariensem episcopatum, legationem Ferrariensem,, atque alia mu nera a sede apostolica tua curæ commissa, summa semper cum prudentia, atque integritate administrasse ac ejusdem Deiparæ tibi patrocinio favente, te in omnibus fuisse semper in judicio rectum, in moribus inculpatum, in gratiis et beneficiis promptum, erga subditos benignam, in pauperes munificum, animo can didum, corde sincerum, vita purum, et ut verbo dicam, in omnibus virum tui nominis benedictum: nisi hæc, et complura alia devotissimæ mentis tuæ erga Dei Matrem testimonia, et splendida ejusdem Dei Matris erga te Clementiæ monumenta, quæ solo veritatis affectu urgente, sine ulla assentationis nota scribere possem, a) Tursell. in Hist. Lauret. lib. v, cap. 25, (b) Hyacinthus Choquettus in Triumpho Rosar. cap. 9. (c) Ughellus in Italia sacra, tom. IV. (d) Hieronymus Ghilinus in Theatro Virorum lii teratorum, et alii.
col. 981–982page 2 of 32
tacitus præterire omnino cogerer, ob singularem tui animi modestiam, quæ magnis tuis laudibus hanc adjunxit, laudis odium. Implere enim gloriose satagis inclytam tui cognominis Odescalci appellationem, quæ a calcatione odarum, id est laudum, non incongrue derivatur: atque ideo odas, id est laudes, quamvis tuæ virtuti omnino debitas, atque 'a sincera confessione laudantium tibi exhibitas, generoso humilitatis pede calcare non desinis. Omnia igitur tuæ modestiæ concedens, et ea, quibus de te meus calamus, a sola veritate impulsus, non unam paginam posset ornare, in intimo mentis recessu, ibidem æternatura, recondens solum mihi a te concedi enixe peto, mihique nullo pacto denegari ardentissime desidero, posse scilicet in fine hujus epistolæ huic S. Josephi Hymnographi operi Mariano, ac tibi etiam ipsi, ex cordis intimo saltem breviter gratuluri. Gratulor igitur huic operi, Princeps eminentissime, eo quod in mundi conspectum pro diens, ex providentissima Dei benignitate te sortitum sit patronum, quo in Deiparæ cultu, el cæteris e‘iam omnibus Christianarum virtutum ornamentis, vix majorem melioremque optare potuisset; et gratulor etiam tibi, quia Joseph meus (ut firmum apud me est) tuum suo operi exhibitum patrocinii honorem, grata sit semper memoria, et sollicita apud Deum prece, prosecuturus: atque augustissima cœlorum Regina, dum operi quod ejus laudes el encomia continet, protectionis tuæ favorem impendis, hoc valīda vicissim protectio nis suæ erga te exhibitione, et dignis e cœlo muneribus sit affluentissime compensaturi Vale interim publico bono magnæ Dei Matris cliens amantissime, et me famulum tibi deditissimum, lolam que congregationem meam, tuis obsequiis addictissimam, solita benignitate prosequere. Romæ, ex ædibus S. Mariæ in Campitello, anno sa'utis 1661, die 6 Januarii. Pauca, amice Lector, de auctore hujus operis, ac de opere ipso tecum præfabor, audire si libuerit. Quis ac quantus fuerit S. Josephus Hymnographus, cujus Mariana monumenta nunc primo spectanda tuis oculis objicio, ex iis quæ de ipso in principio hujus operis appono (ne in hoc vestibulo te longius morer) erit, ut spero, tibi satis superque manifestum. Josephi Vita, per Joannem Magnæ Dei Ecclesiæ Constantinopolitame diaconum ac oratorem composita, quam exhibeo, exstat Græce ms. in perantiquo codice amplissimæ bibliothecæ Vaticană™, et inde excerpta, per P. Ludovicum Marraccium, meum con junctione sanguinis, ac religionis professione, fratrem germanum Latine reddita est. Exstat eadem in Græco ms. codice monasterii S. Salvatoris apud Messanam, atque a Patre Augustino Floritio Soc. Jesa in Latinuin translata, edita est Panormi, superiori anno 1657, una cum tomo secundo operis De Vitis SS. Siculorum P. Octavii Cajetani ejusdem Societatis. Vita Josephi, quam ex Menæis produco, per eumdem P. Ludovicum Marraccium est Latio illata (a). De opere autem ipso quid dicam? Dico illud ex Menæis, ex Horologio, ex Paracletico, ex Triodio, ex Pentecostario, ex Rituali, aliisque Græcorum voluminibus, in quibus Josephi Canones hinc inde sparsi reperiuntur, fuisse collectum: et fere totum studio ac diligentia jam dicti P. Ludovici Marracci e Græco in Latinum sermonem fuisse translatum. Dico esse totum aureum, totum gemmeum, totum ex pictatis saccharo, ac devotionis melle compactum, ex quo, quam affectuosus fuerit auctoris in Mariam genius, quam ingeniosus affectus, et quain purus ac fervens amor luculentissime elucet. Dico esse omnium semper immaculatæ Virginis studiosorum manibus terendum, judiciisque probandum, cum in omnium animis pietatem erga semper et omnibus modis immaculatissimam Virginem Deiparam, non solum fovere sed augere non parum valeat; cum duri prorsus ac lapidei cordis sit, qui eo lecto non emollia tur, et ad Magnam Dei Matrem ardentius amandam non excitetur. Dico esse ditissimum Gazopbylacium, Innumeris Marianarum laudum et præconiorum talentis refertissimum: pretiossimam Aurifodinam sacris Deiparæ pro concione declamatoribus uberem virginalium encomiorum materiam ministrantem ● atque incomparabilem Thesaurum, non ex magna auri vel argenti vi, rerumque pretiosarum copia. sed ex amplis summisque Deiparæ Virginis opibus affluentissime congestum. De quo quidem opere jure merito in ipsius Josephi Vita Joannes Magnæ Dei ecclesie diaconus et orator in hunc modum scripsit Est quispiam rigidus, ac durus, atque ad lacrymas effundendas ineptus? Suavissimas melodias a Josepho scriplas in Virginem ac Dei Matrem, quæ ineffabiliter Verbum concepit, assidue legens, et decantans, la crymaram maria plenis ocu'is effundet, et mente collique factus immateriali sensu spiritualibus compun ctionis deliciis perfruetur. Hæ autem melodiæ sexcentæ sunt, quæ ab eo variis commutationibus et souorum concisionibus, variisque rhythmorum differentiis compositæ, dulcedinem quodammado atque odorem suavi tatis aromatizant. Sic ille. Certe, amice Lector, si ad ea quæ a S. Josepho Hywnographo tibi in hoc opere exhibentur, legenda animum oculosque adjicies, certus omnino sum de tua post degustatam ibi latentem dulcedinem in legendo perseverantia, nec dubito te bujusmodi lectione in cultu amoreque Virginis augustissimæ Deiparentis pristinæ pietatis magnitudini semper aliquid additurum. Interim pro hoc S. Josephi opere, quod tibi in præsentia exhibeo, et pro aliis etiam SS. Patrum in laudem Deiparæ Virginis præclarissimis monumentis, quæ, si Deus vitam vires, atque otium dare pergat, tibi quantocius exhibiturus sum, preces tuas apud Deum et sanctissimam ejus Parentem Virginem Mariam, modestissime, sed instantissime requiro. Vale. (a) Vide supra col. 951.
Reader ILector Primus
col. 983–984page 3 of 32
Epistola nuncupatoriaMonitum Lectori
PG 105:983β Εν προεορτίᾳ τῆς Γεννήσεως τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, Κανὼν Α', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστι «Γέννησιν ὑμνῶ τῆς Θεόπαιδος κόρης Ιωσήφ. Ὠδὴ α'. Γηθόμενοι σήμερον μετ᾿ εὐφροσύνης ὑμνήσωμεν τὸ θεῖον γενέθλιον τῆς Θεομήτορος· καὶ γὰρ τέτοχε χαρὰν τῇ οἰκουμένῃ, λύπην τῆς πρωτομήτερος ἐξαφανίζουσαν. Ἐκ στείρας προσέρχεται τῆς ἁμαρτίας ἡ στείρωσις, ἣν νόμος προέγραψε, καὶ τὰ κηρύγματα πρι εδήλωσαν τῶν θείων θεηγόρων, ἡ πάναγνος Δέσποινα καὶ παναμώμητος. Ναὸς καὶ παλάτιον τοῦ Βασιλέως γεγένησαι, ἐν ᾧ τὴν κατοίκησιν αὐτοῦ ποιούμενος, οἰκητήριον τῆς ἁγίας Τριάδος πιστοὺς ἀπεργάσηται ὁ ὑπερούσιος. Νυμφών ὡραιότατος, θρόνος Θεοῦ ὑψηλότατος,
MARIALE
In pervigilio Nativitatis SS. Deiparæ Canon I
cujus acrostichis hæc est: ‹ Ortum puellæ
Numinis natæ cano Joseph.
Ode 1
11. Ovantes hodie cum lætitia hymnis canamus
divinam Dei Matris nativitatem: gaudium enim peperit universo mundo, quod mcstitiam primæ
parentis exterminavit.
· Regina castissima, atque ab omni labe mundissima, nascitur ex sterili, futura ipsa peccati sterilitas, quam lex prædescripsit, et divinorum theoloram voces præmonstraverunt.
Templum et palatium Regis facta es, in quo
faciens habitationem suam ille supersubstantialis, β
efficiat fideles domicilium sanctissimæ Trinitatis.
Unicæ pulchritudinis thalamus, Dei thronus altis-
Ilic S. Josephi canon in pervigilio nativitatis
sanctissimæ Deiparæ, qui Græce exstat in Menæis
Græcorum sub die 7 Septembris, et in codice ms.
bibliothecæ Vaticanæ n. 779, pag. 137, una cum
aliis ejusdem S. Josephi de Deipara canonibus,
præter canones de obdormitione et zona B. Virginis, Latine redditus est a P. Ludovico Marraccio
nostræ congregationis Matris Dei. Quid sit canon apud Græcos, exponit Zonaras in Commentario ad S. Joannis Damasceni Canones anastasimos, sive de Resurrectione, conscriptos, qui
Commentarius exstat ms. in bibliotheca Bavarica.
Canon autem sive hymnus, quem in divinis officiis
canunt Græci, complectitur odas numero novem,
quia scilicet ecclesiasticus cantus imitatur novem
ordines angelorum laudes divinas in cœlo canentium vel etiam novenarius iste odarum ex triplici
Jernario constans, symbolice ter maximain Trinitatern designat, ad cujus laudem dirigitur omnis
Ecclesiæ cantus. Forte canones S. Josephi inter
alios Græcorum scriptorum canones insignem laudem merentur, adeoque excellunt ut nullam fere
comparationem admittant: sunt enim venustissimi,
ingeniosissimi, et sacris conceptionibus pleni, nec
non teneroram erga Deiparam affectuum copia redundantissimi. Unde in Typico Græcorum cap. 7 hæc
habentur, ut refert Leo Allatius De libris eccles.
Græcor. dissert. I, pag. 81: Sciendum est, si Menæum habet in memoriam alicujus sancti canones
variorum poetarum, si canon aderit domini Cosmi,
eum aliis anteponendum); si domini Joannis, et
aliorum, eum qui Joannis est, anteponi; si domini
Theophanis, et aliorum, domini Theophanis anteponi; ille enim ante alios honorandus est: si domini Josephi, eum reliquis poetis præponi; si cæteri defuerint, domini Joannis; si hi quoque defuerint, domini Theophanis; si hi etiam, domini dosephi cæteris omnibus præponi. Hæc in Typico
de Josephi nostri canonibus.
I nostri Josephi canticis, seu canonibus,
p
A'.
Εν προεορτίᾳ τῆς Γεννήσεως τῆς ὑπεραγίας
Θεοτόκου, Κανὼν Α', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστι·
«Γέννησιν ὑμνῶ τῆς Θεόπαιδος κόρης Ιωσήφ.
Ὠδὴ α'.
Γηθόμενοι σήμερον μετ᾿ εὐφροσύνης ὑμνήσωμεν
τὸ θεῖον γενέθλιον τῆς Θεομήτορος· καὶ γὰρ τέτοχε
χαρὰν τῇ οἰκουμένῃ, λύπην τῆς πρωτομήτερος εξα
φανίζουσαν.
Ἐκ στείρας προσέρχεται τῆς ἁμαρτίας ἡ στείρω
σις, ἣν νόμος προέγραψε, καὶ τὰ κηρύγματα πρι
εδήλωσαν τῶν θείων θεηγόρων, ἡ πάναγνος Δέσποινα
καὶ παναμώμητος.
Ναὸς καὶ παλάτιον τοῦ Βασιλέως γεγένησαι, ἐν ᾧ
τὴν κατοίκησιν αὐτοῦ ποιούμενος, οἰκητήριον τῆς
ἁγίας Τριάδος πιστοὺς ἀπεργάσηται ὁ ὑπερούσιος.
Νυμφών ὡραιότατος, θρόνος Θεοῦ ὑψηλότατος,
illud omnino notabile est, quod sæpe nomen suum
omissum in titulo, per acrostichidem, sive primas
stropharum litteras, circa ultimana semper odam
sui musici canonis accurate signarit: quod ejus
factum alii quoque Græcorum melodi sunt imitati.
Id quod vel ideo monitum velim, ne aliquis in indagandis odarum auctoribus solos inspiciendos canonum titulos credat. Certe cum fateantur Menæs
Josepho nostro hymnorum extemporalium gratiam
divinitus datam fuisse, ut taceant de subitanearum
acrostichidum dono (quas nemo nescit operosissimas esse), credit vir doctissimus P. Simon Vusgnereck in Mariana Pietate Græcorum in Prolegomenis n. 22, extemporalem hanc gratiam ad illos
Josephianos in Menicis hymnos non trahendam,
qui scatent acrostichidibus, quanquam asserat dici
forte non incommode posse, ob id ipsum divinam
hanc gratiam in eodem Josepho pro miraculo habitam esse, quod extemporaneas quoque acrostichides funderet.
Scire forsan non nemo cuperet, an liæ Josephi odæ, et aliæ odæ etiam Menæorum, et librorum Græcorum ecclesiasticorum, constent certo
genere carminum, an oratione soluta? Cui aliul
cum Simone Vuagnerek in Mariana pietate Græcorum in Prolegomenis n. 31, respondendum non
habeo, quam ideo vocari odas a Græcis, quod in
strophas dividantur imitatione odarum, cum præsertim ex usu vulgari significet oda quidquid cantatur. Cæterum ex nullo ipsas metro constare nisi
aliquando quoad senarios iambicos, quod raro contingit, deprehendere est. Unde Suidas scribit
S. Joannem Damascenum, uti et ejus collegain
S. Cosmam Hierosolymitanum, condidisse camiones
musicos, tum.carmine iambico scriptos, tum oratione soluta. Quapropter ambigendum non est, Menææorum innumeras odas, in quibus nullum iambi
vestigium lucet, in suis omnibus strophis ex mera
omnino prosa constare.
col. 985–986page 4 of 32
PG 105:985καθίσας σαρκὶ ἡ ὑπερούσιος τοὺς καθημένους ἐν ο σκότει ἀπωλείας, ἐγερεῖς πρὸς γνώσεως φῶς ἀγα θότητι. δή γ'. Ἡ γῆ ἡ κατάκαρπος ἐκ γῆς ἀκάρπου γεννᾶται, Στις καρπογονήσει τὸν γεωργὸν τῶν ἀγαθῶν, καὶ ζωηφόρον άσταχυν τὸν τρέφοντα πάντας θείῳ νεύ ματι. Σήμερον ἐβλάστησε τῆς παρθενίας ἡ ῥάβδος, ἐξ ἧς ἀνθήσει ἄνθος ὁ φυτουργὸς ἡμῶν Θεός, τὰ πονηρὰ βλαστήματα ἀποτέμνων ἄκρᾳ ἀγαθότητι. Ιδὲ τὸ ἀλάξευτον ὄρος ἐκ πέτρας ἀγόνου ἀποτεχθὲν τὴν λίθον καρπογονεί νοητόν, ὃς συντριβὴν ἐργάσεται τῶν ξοάνων πάντων τοῦ ἀλάστορος. Νόμου προχαράγματά σε προεδήλωσαν, Κόρη· τὸν Νομοδότην σὺ γὰρ νομίμων δίχα ἐν γαστρὶ κυοφο ρεῖς, τηροῦντά σε ὑπὲρ λόγον ἄφθορον, αμίαντον. ᾠδὴ δ'. Υπερτέρα τῶν ἀγγέλων ἐπὶ γῆς κόρη τίκτεται, ἐν ἁγιωσύνῃ οὖσα καὶ καθάρσει ἀσύγκριτος, ἥτις τὴν κάθαρσιν πάντων Χριστὸν τέξεται, ἁγιότητα, καὶ παντελῆ ἀπολύτρωσιν. Μακαρία ἡ κοιλίᾳ ἡ τῆς ᾿Αννης γεγένηται· τὴν γὰρ ἐν κοιλίᾳ μέλλουσαν χωρεῖν τὸν μακάριον καὶ μὴ χωρούμενον Λόγον ἀπεγέννησεν, ἀναγέννησιν πᾶσι πιστοῖς παρεχόμενον. Νῦν ὁ ζόφος τῆς κακίας ἐκμειοῦσθαι ἀπάρχεται ἡ γὰρ τοῦ ἡλίου ἔμψυχος νεφέλη ἀνέτειλε στειρωτι κῶν ἐκ λαγόνων ἡ πανάμωμος, ἧς τὴν γέννησιν τὴν φωταυγή ἑορτάσωμεν. Ως κατάκαρπος ἐλαία, ἡ ἐκ ρίζης βλαστήσασα Ιεσσαί, Παρθένε, 'Αννα σὲ βλαστάνει βλαστάνουσαν τὸν ἐλεήμονα Λόγον, οὗ τὸ ἔλεος καὶ ἡ ἀλήθεια διά παντὸς προπορεύεται. Qδή ε'. Τὸ ἐσφραγισμένον νῦν βιβλίον ἀποτίκτεται, ὅπερ ἀναγνώσεται οὐδόλως φύσεως νόμῳ βροτός, τηρούμενον λόγου εἰς κατοίκησιν, καθώς βίβλοι προεδήλωσαν θεηγόρων ἐν Πνεύματι. Η άμπελος σήμερον ἐτέχθη ἡ σωτήριος, ἥτις τὸν ἀκήρατον ἀνθήσει βότρυν τὸν θεῖον γλεύκος προ χέοντα, ἐξ οὗ πᾶς ὁ πίνων μυστικῶς θείαν καὶ σω τήριον εὐφροσύνην καρπώσεται. Σκιρτήσατε, ἄγγελοι, ἀνθρώποις συγχορεύοντες σήμερον ἐκ στείρας ἡ Παρθένος ἀποτεχθεῖσα τὴν λύπην ἔπαυσε, καὶ προοιμιάζεται χαρὰν τοῖς πανηγυρίζουσι τὴν αὐτῆς θείαν γέννησιν. Θείος προδιέγραψε προφήτης προδηλότατα τόμον σε καινόν, ἐν ᾧ δακτύλῳ Λόγος πατρῴῳ, Κόρη, ο
MARIALE.
καθίσας σαρκὶ ἡ ὑπερούσιος τοὺς καθημένους ἐν simus est, ο Virgo; in quo ille sedens secundum
σκότει ἀπωλείας, ἐγερεῖς πρὸς γνώσεως φῶς ἀγαθότητι.
δή γ'.
Ἡ γῆ ἡ κατάκαρπος ἐκ γῆς ἀκάρπου γεννᾶται,
Στις καρπογονήσει τὸν γεωργὸν τῶν ἀγαθῶν, καὶ
ζωηφόρον άσταχυν τὸν τρέφοντα πάντας θείῳ νεύ
ματι.
Σήμερον ἐβλάστησε τῆς παρθενίας ἡ ῥάβδος, ἐξ
ἧς ἀνθήσει ἄνθος ὁ φυτουργὸς ἡμῶν Θεός, τὰ πονηρὰ
βλαστήματα ἀποτέμνων ἄκρᾳ ἀγαθότητι.
Ιδὲ τὸ ἀλάξευτον ὄρος ἐκ πέτρας ἀγόνου ἀποτεχθὲν
τὴν λίθον καρπογονεί νοητόν, ὃς συντριβὴν ἐργάσεται
τῶν ξοάνων πάντων τοῦ ἀλάστορος.
Νόμου προχαράγματά σε προεδήλωσαν, Κόρη· τὸν
Νομοδότην σὺ γὰρ νομίμων δίχα ἐν γαστρὶ κυοφο
ρεῖς, τηροῦντά σε ὑπὲρ λόγον ἄφθορον, αμίαντον.
ᾠδὴ δ'.
Υπερτέρα τῶν ἀγγέλων ἐπὶ γῆς κόρη τίκτεται,
ἐν ἁγιωσύνῃ οὖσα καὶ καθάρσει ἀσύγκριτος, ἥτις
τὴν κάθαρσιν πάντων Χριστὸν τέξεται, ἁγιότητα,
καὶ παντελῆ ἀπολύτρωσιν.
Μακαρία ἡ κοιλίᾳ ἡ τῆς ᾿Αννης γεγένηται· τὴν
γὰρ ἐν κοιλίᾳ μέλλουσαν χωρεῖν τὸν μακάριον καὶ
μὴ χωρούμενον Λόγον ἀπεγέννησεν, ἀναγέννησιν
πᾶσι πιστοῖς παρεχόμενον.
Νῦν ὁ ζόφος τῆς κακίας ἐκμειοῦσθαι ἀπάρχεται
ἡ γὰρ τοῦ ἡλίου ἔμψυχος νεφέλη ἀνέτειλε στειρωτι
κῶν ἐκ λαγόνων ἡ πανάμωμος, ἧς τὴν γέννησιν τὴν
φωταυγή ἑορτάσωμεν.
Ως κατάκαρπος ἐλαία, ἡ ἐκ ρίζης βλαστήσασα
Ιεσσαί, Παρθένε, 'Αννα σὲ βλαστάνει βλαστάνουσαν
τὸν ἐλεήμονα Λόγον, οὗ τὸ ἔλεος καὶ ἡ ἀλήθεια διά
παντὸς προπορεύεται.
Qδή ε'.
Τὸ ἐσφραγισμένον νῦν βιβλίον ἀποτίκτεται, ὅπερ
ἀναγνώσεται οὐδόλως φύσεως νόμῳ βροτός, τηρού
μενον λόγου εἰς κατοίκησιν, καθώς βίβλοι προεδήλωσαν θεηγόρων ἐν Πνεύματι.
Η άμπελος σήμερον ἐτέχθη ἡ σωτήριος, ἥτις τὸν
ἀκήρατον ἀνθήσει βότρυν τὸν θεῖον γλεύκος προχέοντα, ἐξ οὗ πᾶς ὁ πίνων μυστικῶς θείαν καὶ σωτήριον εὐφροσύνην καρπώσεται.
Σκιρτήσατε, ἄγγελοι, ἀνθρώποις συγχορεύοντες -
σήμερον ἐκ στείρας ἡ Παρθένος ἀποτεχθεῖσα τὴν
λύπην ἔπαυσε, καὶ προοιμιάζεται χαρὰν τοῖς παν
ηγυρίζουσι τὴν αὐτῆς θείαν γέννησιν.
Θείος προδιέγραψε προφήτης προδηλότατα τόμον
σε καινόν, ἐν ᾧ δακτύλῳ Λόγος πατρῴῳ, Κόρη,
Hæc est veluti propria B. Virginis nota, qua
ipsa ab aliis Adæ filiis secernitur, scilicet quod sit
tota immaculata. Et cum de hac voce tota quasi in
proverbium abierit apud omnes: Qui totum dicit,
nihil ex. lulit, Josephus B. Virginem totam innaculatam appellans, in nulla vite parte cam fuisse
carnem 2 eos qui in perditionis tenebris sedent
excitabit ad lucem scientiæ propter bonitatem suam.
Ode 3
Mira fecunditate prædita terra ex terra nascitur
infecunda; et fecundissimum fructum gignet, agricolam scilicet bonorum; et spicam vitæ allatricem
quæ nutrit omnes divina voluntate.
Pullulavit hodie virga virginitatis, ex qua Nos eMorebit sator noster Deus, qui mala germina rescindit
propter summam bonitatem suam.
Vide quomodo mons a lapicida intactus, et a
petra sterili natus, intellectualem lapidem fructificat, qui universa superbissimi hostis simulacra
confringet.
Expresserunt te ante legis præsignationes, a
Puella: etenim præter consuetum morem Legislatorem in utero conceptum gestas, qui te supra rationis captum, incorruptam atque immaculatam conOde 4.
servat.
Longe angelis sublimior puella nascitur in terra;
quæ in sanctitate et puritate est incomparabilis,
et quæ Christum pariet, omnium purgationem,
sanctificationein, et perfectam redemptionem.
Lætus ac beatus Annæ uterus effectus est; etenim
illam generavit, quæ Verbum beatum, quod`a nulla
re capi potest, atque omnibus fidelibus regenerationem præstabit, in utero suo continebit.
Atra malitiæ caligo nunc incipit imminui; animata
enim solis nubes orta ex sterilibus lumbis illa scilicet tota immaculata; cujus fulgentem nativitatem solemni ritu celebremus.
3 Es velut oliva fructifera, o Virgo, quæ ex radice
Jesse germinasti: Anna te protulit, mos producturam Verbum misericors, quod semper misericodia et veritas præcedunt.
Ode 5.
Nunc liber signatus paritur, quam nullo modo
secundum naturæ legem leget mortalis homo, cum
reservatur ad Verbi habitationem, quemadmodum
antea libri theologorum in Spiritu declaraverunt.
Vitis salutifera hodie data est, ex qua botrus ille
incorruptibilis efforebit, qui divinum mustum
profundit, de quo quisquis mystice bibit, divinæ ac
salubris lætitiæ fructus percipiet.
Movete choreas, o angeli exsultantes simul cum
hominibus. Hodie ex sterili Virgo nata, mærorem
eliminavit, et principium dedit kætitiæ iis qui divi·
nam illius Nativitatem concelebrant.
Indicavit te ante divinus propheta manifestissime,
volumen novum te appellans, ο Puella: in quo pamaculatam profecto voluit. Macule enim nibil
inesse debet illi, qui non in parte, sed in toto immaculatus est. Cum igitur B. Virgo sit tota immaculata, quoad totum vitæ suæ tempus, atque adeo
etiam in ipso conceptu, qui est cujusque prima
pars, debuit esse immaculata.
col. 987–988page 5 of 32
PG 105:987γραφήσεται, βίβλω καταγράφων τῆς ζωῆς πάντα; ο ᾠδή ς. Ετέχθης σήμερον γέφυρα μετάγουσα πρὸς φῶς τὰ ἀνθρώπινον, κλίμαξ οὐράνιος, ὄρος Θεοῦ ἐμφα νέστατον, ἡ Θεοτόκος κόρη, ἣν μακαρίζωμεν Ο κόχλος Αννα προήγαγε πορφύραν, τὴν τὸ Έριον βάψασαν τῆς σωματώσεως τοῦ Βασιλέως εἰς ὕστερον, ἣν ἐπαξίως πάντες ὑμνολογήσωμεν. Πηγὴ νῦν προελήλυθε ρανίδος ἐκ μικρᾶς ἡ παν ἄμωμος, ἥτις τὴν ἄβυσσον τῆς σωτηρίας κυήσασα πολυθείας παύσει άπειρα ρεύματα. Ακάρπου. ρίζης βλάστησας, καὶ πρόῤῥιζον και β χίας τὴν ἄκανθαν τῷ ὑπὲρ φύσιν σου θείῳ βλαστῷ έναπέτεμες, Θεογεννήτορ κόρη, ἀειμακάριστε. Ἰωακείμ τε καὶ ᾿Αννα μακαρίζονται ἀποκνήσαντες τὴν μακαρίαν σαφῶς ἁγνὴν Θεομήτορα, την τὴν μακάριον Λόγον τέξασαν, τὸν μακαρίους ἅπαν τας τοὺς πιστοὺς ἀποτελοῦντα. Δῶρον τίμιον ἐκτήσαντό σε, πάναγνε, οἱ σου
terno digito scribetur Verbum, quod in libro vitæ & γραφήσεται, βίβλω καταγράφων τῆς ζωῆς πάντα;
ascribit ex sua bonitate omnes obtemperantes imperio suo.
Ode 6.
Natus est hodie pons transferens ad lucem genus
humanum: Scala coelestis, mons Dei clarissimus,
videlicet Deipara puella, quam beatificemus.
Instar conchæ Auna protulit purpuram, quæ lanam incarnationis Regis tinctura est in posterum:
quam omnes pro dignitate hymnis celebremus.
Scaturiit nunc tanquam fons ex parva gutta, illa
tota immaculata quæ abyssumn salutis pariens,
Immensa 4 idololatriæ fluenta desiccabit.
Nata es velut germen ex radice infecunda, et malitiae spinas divino germine tuo quod supra naturam
pullulavit, radicitus excidisti, ο Puella Dei genitrix
semper beatissima.
Ode 7.
Anna, et Joacim beatificantur, quia pepererunt
beatam revera ac puram Dei Matrem, quæ beatum
Verbum paritura est, quod universos fideles efficit
beatos.
Tui genitores, donum pretiosum te, o castissima,
àɣäðótŋt: toùç aútų neiðapyhoavtaç.
ᾠδή ς.
Ετέχθης σήμερον γέφυρα μετάγουσα πρὸς φῶς
τὰ ἀνθρώπινον, κλίμαξ οὐράνιος, ὄρος Θεοῦ ἐμφα
νέστατον, ἡ Θεοτόκος κόρη, ἣν μακαρίζωμεν
Ο κόχλος Αννα προήγαγε πορφύραν, τὴν τὸ
Έριον βάψασαν τῆς σωματώσεως τοῦ Βασιλέως εἰς
ὕστερον, ἣν ἐπαξίως πάντες ὑμνολογήσωμεν.
Πηγὴ νῦν προελήλυθε ρανίδος ἐκ μικρᾶς ἡ παν
ἄμωμος, ἥτις τὴν ἄβυσσον τῆς σωτηρίας κυήσασα
πολυθείας παύσει άπειρα ρεύματα.
Ακάρπου. ρίζης βλάστησας, καὶ πρόῤῥιζον και
β χίας τὴν ἄκανθαν τῷ ὑπὲρ φύσιν σου θείῳ βλαστῷ
έναπέτεμες, Θεογεννήτορ κόρη, ἀειμακάριστε.
Denominatio immaculate absque alio addito
restringente omnino fert, ut ipsa absolute, et simpliciter, atque adeo per totam vitam omni macula
caruerit: quia videlicet vox immaculata non potest in Deiparam in universum cadere, si ipsi pro
primo instanti non quadraverit. Nam ut opportune
dixit Paschasius libro De corpore et sanguine Domini: Non est ergo immaculata, quam nævi
obscuritas dedecorat: quippe attributum immaculate profert velut virginitatem animæ, per elongationem sive abscessum ab omni mortali peccato,
quod animæ stuprum, et vim affert, ut proinde Chrysostomus homil. 24 in Epist. ad Ephesios peccatum
appellaverit animæ devirginationem. Ergo sicut virginitas corporea sonat omnimodam corporis virgiuitatem nullo impuro commercio violatain, ita ut
nullus virginem dixerit feminam, cujus corporis
nitor non sit omnino illibatus, etiam si post carptum
aliquando florem illum, omnimodam sanctitateni
colat; et corporis munditiem accurato studio servet,
quod nimirum virginitas omnia temporis spatia,
'Qsh 5.
Ἰωακείμ τε καὶ ᾿Αννα μακαρίζονται ἀποκνήσαντες τὴν μακαρίαν σαφῶς ἁγνὴν Θεομήτορα, την
τὴν μακάριον Λόγον τέξασαν, τὸν μακαρίους ἅπαν
τας τοὺς πιστοὺς ἀποτελοῦντα.
Δῶρον τίμιον ἐκτήσαντό σε, πάναγνε, οἱ σου
epitheta, secundum personas quibus dantur, fore
accipienda et aliter dici Christus immaculatus ut
ad Hebr. 9, Semetipsum obtulit immaculatum Deo;
et 1 Petri 11. Sed pretioso sanguine quasi Agni immaculati Christi: aliter B. Virgo immaculata, aliter homines immaculati. Ut enim Christus Dominus in divina persona subsistens natura sua
immaculatus est, ita B. Virgini ex singulari privi..
legio immaculatam esse competit, ut Matrem Dei
decet, ac proinde undequaque immaculatam justa
propriam vocis significationem per negationem cujuscunque maculæ pro quocunque instanti dici debere. Quod quidem, ut hominibus non competit,
ita cum eos immaculatos dicimus, minime volumus
significare, sed eam puritatem illis subesse, quæ
humanæ naturæ peccato originali subditæ propria
est. Sicut cum oves et aricies dicuntur immaculati, ea tantum extrinseca innuitur munditia, quæ
in pecoribus desideratur. Ex quibus plane evincitur ex S. Josephi mente Deiparam eo sensu immaculatan dici, quod tota pulchra et sine macula
lium auribus tinnire Mariam esse immaculatam,
quam ipsius etiam conceptionem, immaculatam
fuisse. Nonne appellatio Theotocos sive Matris Dei
adeo B. Virginis Mariæ est propria, ut non sine
insano errore alteri præter ipsam attribui possit,
quod sola ipsa proprie et vere dicenda sit Mater
Dei? Attamen plures ab officio sunt matres Dei,
ipsomet Dei ac Mariæ Filio affirmante: Qui fecerit.
voluntatem Patris mei qui in cœlis est, ipse meus
frater, el soror, et mater est. (Matth. xi). Ecce
ergo qua ratione et justi dici possint, ac sint immaculati, et Maria dicatur immaculata. Illi quideni
ad eum modum, quo per vocabuli et significationis
ejus extensionem matres Dei etiam appellantur.
Maria proprie unice et juxta nativam ac germanam
significationem tum Mater Dei, tum immaculata
appelletur ac sit, fide jubente divino Spiritu Cantic. vi. Una est columba mea, perfecta mea, seu ex
Hebræo, immaculata mea: ubi cum dixit xxa, on)-
mino expressit soli Marie convenire proprie immaculatam esse. Vide Velasquez de Maria immaCH-
'ate concepta libr. Iv. Dissertat. 3, Annot. unica
sivi momenta complectatur; et in indivisibili fut actuali vel originali sit: nec aliud omnium fidesic dixerim) consistat; ita prorsus non potest dici
per antonomasiam immaculata (quemadmodum
B. Virgo dicitur) quæ fuit aliquando maculata,
quantumcunque postea niteat, emaculetur, atque
sanctificetur quod vox immaculata negationem
alicujus contractæ maculæ singillatim denotet.
Quod si aliquis objiciat infirmain ab hac voce immaculata pro Mariæ immunitate desumi argumentationem, cum in Scriptura sæpius dicantur immaculati, qui maculæ originali sunt obnoxii, ut
pealm. xxxvi: Novit Dominus dies immaculatorum;
psalm. xvm: Tunc immaculatus ero; psalm. xvII:
Et ero immaculatus cum eo; et alibi. Imo vero
Exodi xxix et Levitici 1v, arietes, vituli, oves et
agni dicuntur immaculati. Respondeo, nihil valere
objectionem, cum eadem ratione bomines Dii dici
possint, quod in psalm. vII (ipsomet Dei Filio locutionem firmante apud Joan. cap. ✗) dicatur:
Ego dixi: Dii estis; cum tamen vox quæ se ipsa diVinitatem præ se fert, cum hominibus tribuitur,
divinitatem minime significet, quod ipsis addicta,
aliam a divinitáte, a qua ipsi longe eunt, significationem habeat. Gui euiai sit dubium nomiaa el
col. 989–990page 6 of 32
PG 105:989γεννήτορες, τὴν συλλαβοῦσαν Θεὸν, τὸν καταπλου τήσαντα δωρεαῖς κρείττοσι τοὺς κραυγάζοντας· Ο τῶν πατέρων Κύριος καὶ Θεὸς, εὐλογητὸς εἶ. Οἱ μασθοί σου ὑπὲρ οἶνον ἀγαθώτατον, Αννα θεόκλητε, ὅτι μασθοῖς ἀγαθοῖς τὴν τὸν ἀγαθώτατον Λό γον θηλάσασαν σὺ ἐθήλασας, τὸν χορηγόν τοῦ γάλα κτος καὶ πνοῆς τροφέα πάσης. Σκίρτα, κρούε τὴν κινύραν σου, θεόπνευστε Δα βίδ, καὶ χόρευε· ἡ κιβωτὸς γὰρ ἰδοὺ ἦν πάλαι προήγγειλας, ἐκ στειρευούσης γαστρός προελήλυθε, τῷ Βασιλεῖ τῆς κτίσεως καὶ Θεῷ τετηρημένη. ᾠδή η΄. Κινήσωμεν γλώτταν ὑμνῳδίας, τὸ θεῖον γενέθλιον γεραίροντες τῆς τὸν ὑπερύμνητον Λόγον καὶ ὑπέρ ο θεον σωματωσάσης Πνεύματι, καὶ ἀνακράζωμεν· η Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Οἱ θεῖοι, σκιρτήσατε, προφῆται, τιμώντες παρθένου τὸ γενέθλιον· αὐτὴ γὰρ ἐπλήρωσε πάντα τὰ κηρύγματα, τὸν ὑφ᾽ ἡμῶν δηλούμενον ἀποκυήσασα Χριστόν, τὸν τοῦ παντὸς Βασιλέα, ὃν ὑπερυψοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ρήξατε, τὰ ὄρη, εὐφροσύνην, ἀπόστολοι, μάρτυρες, χορεύσατε, ὅσιοι καὶ δίκαιοι νῦν ἀγαλλιάσθητε τῷ γενεθλίῳ σήμερον τῆς τοῦ Κυριομήτορος, καὶ Κύριον ὑμνεῖτε βοῶντες καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς τοὺς αἰῶνας. Ηνθησε τὸ μῆλον τὸ εὐῶδες, τὸ ῥόδον τὸ θεῖον πεφανέρωται, καὶ κατευωδίᾳ ἐπλήρωσε σήμερον τὰ πέρατα, καὶ τὸ δυσῶδες ἔπαυσε τῆς ἁμαρτίας ἡμῶν ἡ πάναγνος καὶ μήτηρ τοῦ Λόγου, ἣν ὑπερυψοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Στειρεύουσα φύσις τῶν ἀνθρώπων, σεπτῶν χαρι σμάτων τῶν θείου Πνεύματος, σήμερον εὐφράνθητι στείρα, τὴν θεόπαιδα ἀποτεχθεῖσαν βλέπουσα, καὶ ἀναβόησεν· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, τὰ ἔργα, καὶ ὑπερ υψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ωδή θ'. Ἰδὲ τοῦ Θεοῦ ὁ τόπος ὁ ἅγιος προφανώς δέδεικται, πόλις ή περίδοξος τοῦ Βασιλέως ἀνῳκοδόμηται, ὁ φωταυγής παράδεισος φαιδρῶς ἐξήνθησε, παρα δείσου πρόξενος ὑπάρχουσα, πρὸς Χριστόν τε ἀν θρώπων οἰκείωσιν. Ωφθη ἡ λαμπάς λυχνία τε σήμερον, ἡ χρυσαυγί ζουσα φῶς τὸ προαιώνιον, ἐν ᾗ οἰκῆσαν τοὺς ἐν νυκτὶ τῶν δεινῶν καταφωτίσει, παύσει τε τῆς ἀθεΐας ἀχλύν, καὶ ἡμέρας πάντας απεργάσεται κοινωνούς ἀληθῶς διὰ πίστεως. Σήμερον ἡ γῆ χορεύει· τὸν νέον γὰρ οὐρανὸν ο
MARIALE.
γεννήτορες, τὴν συλλαβοῦσαν Θεὸν, τὸν καταπλου- acquisierunt, quæ concepisti Deum dilantem meτήσαντα δωρεαῖς κρείττοσι τοὺς κραυγάζοντας· Ο
τῶν πατέρων Κύριος καὶ Θεὸς, εὐλογητὸς εἶ.
Οἱ μασθοί σου ὑπὲρ οἶνον ἀγαθώτατον, Αννα
θεόκλητε, ὅτι μασθοῖς ἀγαθοῖς τὴν τὸν ἀγαθώτατον Λό
γον θηλάσασαν σὺ ἐθήλασας, τὸν χορηγόν τοῦ γάλακτος καὶ πνοῆς τροφέα πάσης.
Σκίρτα, κρούε τὴν κινύραν σου, θεόπνευστε Δα
βίδ, καὶ χόρευε· ἡ κιβωτὸς γὰρ ἰδοὺ ἦν πάλαι
προήγγειλας, ἐκ στειρευούσης γαστρός προελήλυθε,
τῷ Βασιλεῖ τῆς κτίσεως καὶ Θεῷ τετηρημένη.
ᾠδή η΄.
Κινήσωμεν γλώτταν ὑμνῳδίας, τὸ θεῖον γενέθλιον
γεραίροντες τῆς τὸν ὑπερύμνητον Λόγον καὶ ὑπέρ
lioribus donis eos qui clamant: Deus ac Dominus
patrum, benedictus es.
Deo vocata Anna, meliora sunt ubera tua vino;
tu enim illam lactasti, quæ bonis uberitus lactavit
optimum Verbum, auctorem lactis, et omnis spiritus
nutritorem.
Exsulla, ο David a Deo inspirate; percute cythiaram tuam, et tripudia; ecce enim Arca, quam olim
prænuntiasti, ex utero sterili processit, Regi creaturarum omnium ac Deo reservata.
Ode 8.
Cum hymnorum canticis linguam moveamus,
illius nativitatem divinamn venerantes, quæ Verbum
θεον σωματωσάσης Πνεύματι, καὶ ἀνακράζωμεν· η superlaudatum, ac superdivinum per Spiritumn corΤὸν Κύριον ὑμνεῖτε, τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς
πάντας τοὺς αἰῶνας.
Οἱ θεῖοι, σκιρτήσατε, προφῆται, τιμώντες Παρθέ
νου τὸ γενέθλιον· αὐτὴ γὰρ ἐπλήρωσε πάντα τὰ
κηρύγματα, τὸν ὑφ᾽ ἡμῶν δηλούμενον ἀποκυήσασα
Χριστόν, τὸν τοῦ παντὸς Βασιλέα, ὃν ὑπερυψοῦμεν
εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ρήξατε, τὰ ὄρη, εὐφροσύνην, ἀπόστολοι, μάρτυρες,
χορεύσατε, ὅσιοι καὶ δίκαιοι νῦν ἀγαλλιάσθητε τῷ
γενεθλίῳ σήμερον τῆς τοῦ Κυριομήτορος, καὶ Κύριον
ὑμνεῖτε βοῶντες καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ηνθησε τὸ μῆλον τὸ εὐῶδες, τὸ ῥόδον τὸ θεῖον πεφανέρωται, καὶ κατευωδίᾳ ἐπλήρωσε σήμερον τὰ
πέρατα, καὶ τὸ δυσῶδες ἔπαυσε τῆς ἁμαρτίας ἡμῶν
ἡ πάναγνος καὶ μήτηρ τοῦ Λόγου, ἣν ὑπερυψοῦμεν
εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Στειρεύουσα φύσις τῶν ἀνθρώπων, σεπτῶν χαρισμάτων τῶν θείου Πνεύματος, σήμερον εὐφράνθητι
στείρα, τὴν θεόπαιδα ἀποτεχθεῖσαν βλέπουσα, καὶ
ἀναβόησεν· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ωδή θ'.
Ἰδὲ τοῦ Θεοῦ ὁ τόπος ὁ ἅγιος προφανώς δέδεικται,
πόλις ή περίδοξος τοῦ Βασιλέως ἀνῳκοδόμηται, ὁ
φωταυγής παράδεισος φαιδρῶς ἐξήνθησε, παραδείσου πρόξενος ὑπάρχουσα, πρὸς Χριστόν τε ἀν
θρώπων οἰκείωσιν.
Ωφθη ἡ λαμπάς λυχνία τε σήμερον, ἡ χρυσαυγί
ζουσα φῶς τὸ προαιώνιον, ἐν ᾗ οἰκῆσαν τοὺς ἐν
νυκτὶ τῶν δεινῶν καταφωτίσει, παύσει τε τῆς ἀθεΐας
ἀχλύν, καὶ ἡμέρας πάντας απεργάσεται κοινωνούς
ἀληθῶς διὰ πίστεως.
Σήμερον ἡ γῆ χορεύει· τὸν νέον γὰρ οὐρανὸν
Bernardinus de Busto in Mariali serm. 5. de
Concept. parte ut, probans Mariam in rosa fuisse
figuratam Eccles. xxiv, ubi in persona Virginis dicitur Et quasi plantatio rosæ in Jericho, all
inter alia: c Rosa de spinis nascitur, et tamen spinam non habet; sic Virgo Maria quamvis de Juda, quæ utique peccatis spinosa erat, nata sit,
nullum tamen spine, id est peccati, aculeum sensit
Unde de ipsa Virgine canit Ecclesia in Officio Assumptionis ejusalem: Et sicut dies perni circumdabant eam flores rosarum. In Missali etiam
poravit,et exclamemus: Benedicite, opera, Dominum,
et superexaltate in omnia sæcula.
Adeste exsultantes, o prophetæ divini, alque
honorate natalem Virginis diem: ipsa cnim omnes
adimplevit prædictiones, pariens Christum pro nobis
manifestatuin, universi legem, quein supereraltanitis in omnia sæcula.
5 Nunc erumpite, montes, laetitiam; apostoli a
martyres, choreas ducite; sancti et juɛti, exsultate
hodie in Natali Matris Domini, et Dominum laudate
clamantes, et superexaltate in sæcula.
Odoris suavissimi pomum floruit; rosa divina
apparuit et universos terræ fines hodie replevit
suaveolentia, ac peccati nostri fetorem eliminavit,
castissima scilicet Verbi maler, quam superexaltamus in omnia sæcula.
Infecunda venerandorum charismatum divini Spiritus, lætare hodie, ο hominum uatura, videns
divinam puellam ex sterili nascentem, et exclama:
I.audate opera Dominum, et superexaltale in omnis
sæcula.
Oile 9.
Ornatus sanctitate Dei locus ecce hodie manifeste
monstratus est; civitas gloriosa Regis adilicata
est; Paradisus refulgens splendide efloruit; et hominibus paradisum, et cum Christo reconciliationem
acquisivit.
Splendida lampas, et lucerna ho:lic apparuit, qu
aureo æternæ lucis fulgore coruscat: in qua cadem
lux inhabitans, eos qui in nocte malorum morantur
illuminabit, et impietatis nebulam dissolvet, e
omnes per fidem participes diei vere eflìciet.
Exsultat hodie terra novum cœlum Deo jucunRomano antiquo, ut refert Balinghen in Parnasse
Mariano, pag. 23, olim canebatur de B. Virgine:
Hæc concepta miro modo
est, ul rosa cum nitore
et ut candens lilium.
Ut fructus exit a flore
est producta cum puaore
præventa per Filium.
Quia non fuit a terrenis pristini lagitii contagiis coinquinatum, sed a conceptionis initio i
Reader IILector II
col. 991–992page 7 of 32
PG 105:991ἔβλεψε Θεοῦ τὸν τερπνότατον ἀποτεχθέντα, ἐν ᾧ ο Π. ο οἰκήσας σαρκί, τῶν οὐρανῶν ἀναβιβάσει βροτούς. καὶ θεώσει πάντας ἀγαθότητι, ὃν ὑμνοῦντες πιστῶς μεγαλύνομεν. Η περικαλλής δυὰς ἀνεβλάστησεν 'Αννα καὶ Ιωα κεὶμ δάμαλιν τὴν ἄσπιλον, ἐξ οὗ ὁ μόσχος ὁ σιτευτὸς προελθὼν ὑπὲρ τοῦ κόσμου τέθυται αἴρων τὰ πταίσματα τῶν ἀνθρώπων, τὰς προσαγομένας τε καταπαύων θυσίας τοῖς δαίμοσι. Φώτισον ἡμᾶς, τὸ φῶς ἡ κυήσασα, τοὺς τὴν Φωστ φόρου σου γέννησιν ἐν πνεύματι, Θεογεννήτορ, πανηγυρίζοντας, καὶ τοῦ φωτὸς τοῦ μέλλοντος δεῖ ξον, ἁγνή, κοινωνούς, καὶ εἰρήνην βράβευσον, καὶ λύτρωσιν τῶν δεινῶν μητρικαῖς ἱκεσίαις σου. Ἐν προεορτίᾳ τῆς ἐν τῷ ναῷ εἰσόδου τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Κανὼν β', κατὰ ἀλφά. βητον. Ωδή α'. Αγίων εἰς "Αγια ἡ Παναγία καὶ ἄμωμος οἰκῆσαι προέρχεται, ὑπεραγίου Θεοῦ ὅπως γένηται ναὸς ἡγιασμένος, καὶ ταύτῃ προτρέχουσι κόραι νεάνιδες. Βουλή προαιώνιος τοῦ πρὸ αἰώνων Θεοῦ ἡμῶν εἰς πέρας προσέρχεται, προσερχομένης σου ανα τραφῆναι εἰς Αγια ἁγίων εἰς Λόγου κατοίκησιν, κόρη πανάμωμε. Γεννήτορες ἔνθεοί σε τοῦ Θεοῦ τὴν γεννήτριαν γενήσεσθαι μέλλουσαν ἀνατιθέασιν εἰς τὰ "Αγια τρα φῆναι τῶν ἁγίων, εὐχὴν ἤνπερ ηύξαντο πληροῦντες, πάναγνε. Δυνάμωσον, Δέσποινα, τὸ ἀσθενὲς τῆς καρδίας μου, καὶ στήριξον πάθεσι περιτρεπόμενον, ὅπως πίστει σε καὶ πόθῳ μακαρίζω τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον. Ωδή γ'. Εξάρχουσαι κόραι τῆς Παρθένου, λαμπάδας
dissimum natum aspiciens; in quo inhabitans se- ἔβλεψε Θεοῦ τὸν τερπνότατον ἀποτεχθέντα, ἐν ᾧ
cundum carnem, supra eœlos attollet homines, et
deificabit omnes bonitate sua: quem laudantes
fideliter magnificamus
Pulcherrimum binarium Joacim, et Anna genuerunt juvencam immaculatam, ex qua prodiens vitulus saginatus, pro mundo sacrificatus est, tollens
peccata hominum, et cessare faciens hostias illas,
que dæmonibus offerebantur.
6 Honorantes solemni conventu in spiritu luciferam nativitatem tuam, illumina nos, ο Dei genitrix,
quæ lucem peperisti: et fac nos, casta, futurae
lucis participes, et pacem, et redemptionem a rebus
malis concede maternis intercessionibus tuis.
Π.
In pervigilio ingressus in templum sanctissimæ Deipara, Canon 11 ordine alphabetico.
Ode 1.
Ad Sancta sanctorum Sinctissima atque integerrima progreditur, ibidemn inhabitatura, ut sanctitate
omni majoris Dei fiat templum sanctificatum; et illi
accurrunt adolescentulæ puellæ.
Eternum consilium Dei nostri qui est ante sæcula ad finem devenit, dum tu, o puella, tota pura
in Sancta sanctorum, ibidem educanda, progrederis,
ut fias habitaeulum Verbi.
Bono Dei spiritu pleni genitores, te futuram Dei
genitricem obtulerunt in Sancta sanctorum, ut ibidem educareris, o castissima, votum quod olim voverrant, persolventes.
Corrobora, ο Domina, infirmitatem cordis mei,
et confirma me passionibus exagitatum, ut cum fide
et affectu beatificem te, semper beatissimam atque
immaculatissimam
7 Ode 3.
Deferentes lampadas puellæ Virginem præcedebant,
beatam Dei sedem erectum. Hinc Bernardinus de
Busto in Mariali serm. 2, de Concep., initio, ait:
Per cœlum intelligi potest anima Virginis, quam
Deus Pater, simul cum Filio, et Spiritu sancto,
absque ulla corruptione aut macula fabricavit. ›
Et Georgius Nicomediensis serin. 3 de concept.
Virginis in hunc modum scribit: Hodie terra illustrioribus supra cœlum gratiæ fulgoribus latam
faciem explicat, augustius cœlo spiritali claritate
splendet, majori supra mundi coelum decore pollet,
quippe natnm suscipit superius coelum. Coelum,
inquam, eximie lucidum ac spatiosissimum, quod
mundo non occidentem solem, sed eum prætendat,
qui nescit occasum, coelum plane non visibilibus
stellis, sed spiritualium luminum accensione variam.» Sic ille. • Quid luculentius (inquit in suis
Exceptionibus cap. 13, ubi ejus verba affert P. Joan.
Eusebius Nierembergius), cum vocet Virginem in
sua conceptione cœlum spiritualium luminum aecensione varium, scilicet cum lumine gratiæ et
virtutum? Nec enim hæc dixit propter solam nativitatem Deiparæ, sed potissime propter ejus conceptionem. Quamvis enim utramque celebret, id
Facit communibus utrique laudibus, et quidem
maxime Conceptionis, quam primo loco commendat. >
Magnus quoque Albertus in tractatu quem inscripsit: Biblia Mariana, comparans B. Virginem
οἰκήσας σαρκί, τῶν οὐρανῶν ἀναβιβάσει βροτούς.
καὶ θεώσει πάντας ἀγαθότητι, ὃν ὑμνοῦντες πιστῶς
μεγαλύνομεν.
Η περικαλλής δυὰς ἀνεβλάστησεν 'Αννα καὶ Ιωακεὶμ δάμαλιν τὴν ἄσπιλον, ἐξ οὗ ὁ μόσχος ὁ σιτευτὸς προελθὼν ὑπὲρ τοῦ κόσμου τέθυται αἴρων τὰ
πταίσματα τῶν ἀνθρώπων, τὰς προσαγομένας τε
καταπαύων θυσίας τοῖς δαίμοσι.
Φώτισον ἡμᾶς, τὸ φῶς ἡ κυήσασα, τοὺς τὴν Φωστ
φόρου σου γέννησιν ἐν πνεύματι, Θεογεννήτορ,
πανηγυρίζοντας, καὶ τοῦ φωτὸς τοῦ μέλλοντος δεῖξον, ἁγνή, κοινωνούς, καὶ εἰρήνην βράβευσον, καὶ
λύτρωσιν τῶν δεινῶν μητρικαῖς ἱκεσίαις σου.
B'
Ἐν προεορτίᾳ τῆς ἐν τῷ ναῷ εἰσόδου τῆς
ὑπεραγίας Θεοτόκου. Κανὼν β', κατὰ ἀλφά.
βητον.
Ωδή α'.
Αγίων εἰς "Αγια ἡ Παναγία καὶ ἄμωμος οἰκῆσαι
προέρχεται, ὑπεραγίου Θεοῦ ὅπως γένηται ναὸς
ἡγιασμένος, καὶ ταύτῃ προτρέχουσι κόραι νεάνιδες.
Βουλή προαιώνιος τοῦ πρὸ αἰώνων Θεοῦ ἡμῶν
εἰς πέρας προσέρχεται, προσερχομένης σου ανα
τραφῆναι εἰς Αγια ἁγίων εἰς Λόγου κατοίκησιν,
κόρη πανάμωμε.
Γεννήτορες ἔνθεοί σε τοῦ Θεοῦ τὴν γεννήτριαν
γενήσεσθαι μέλλουσαν ἀνατιθέασιν εἰς τὰ "Αγια τρα
φῆναι τῶν ἁγίων, εὐχὴν ἤνπερ ηύξαντο πληρούν
τες, πάναγνε.
Δυνάμωσον, Δέσποινα, τὸ ἀσθενὲς τῆς καρδίας
μου, καὶ στήριξον πάθεσι περιτρεπόμενον, ὅπως
πίστει σε καὶ πόθῳ μακαρίζω τὴν ἀειμακάριστον
καὶ παναμώμητον.
Ωδή γ'.
Εξάρχουσαι κόραι τῆς Παρθένου, λαμπάδας
caelo empyrao, in hunc modum loquitur: «Empyræum quam cito factum est, statim dispositum est,
ornatum est, quod non alii Coeli, sic ipsa in gratia
et sanctificatione.. Ubi supponit, conditam in
conceptione Virginem cum ornatu gratiæ et simultanea sanctificatione.
P. J. Eusebius Nierembergius in suis Exceptionibus cap. 8. cum dixisset B. Virginem a synodo
Francofordiensi sub Adriano papa 1. in epistola
quam scripsit ipsa synodus ad præsules Hispaniæ,
coelum fuisse appellatam, subdit: Vocavit cœlum
sancta Synodus carnem sanctissimæ Virginis ob
eximiam puritatem suam, et perpetuam Dei habitationem in illa. Coelum enim nunquam maledictum fuit, sicut terra, in eoque a principio creationis suæ Deus inhabitavit; sic sanctissima Virgo
nunquam fuit maledicta, sed purissimum Spiritus
sancti habitaculum ab ipsa origine sua. Idcirco natavit synodus Christum cœlestem hominem de
coelo, id est, de purissima et nunquam maculata
Matre. >
Hic canon in pervigilio ingressus in templum
sanctissimæ Deiparæ Græce habetur in Menæis
Grecorum sub die 20 Novembr. et Græce ms. in
codice Bibliothecæ Barberinæ n. 201, p. 125.
Non fuisset B. Virgo semper immaculatissima, si in primo instanti sui esse, peccato originali, quod macula est, inquinata fuisset.
col. 993–994page 8 of 32
PG 105:993κατέχουσαι φαιδρῶς τὸ μέλλον ἀπογράφουσαι, ἐκ ταύτης γὰρ τεχθήσεται ὁ φωτισμὸς τῆς γνώσεως λύων τῆς πλάνης τὴν ζόφωσιν. Ζηλοῦσα τὴν πάλαι θεοφρόνως ἡ ᾿Αννα εὐχὴν ἀποπληροί, και σε προσανατίθεται τῷ ἱερῷ, παντ όμωμε, ἱερωτάτην σύλληψιν μέλλουσαν ἔχειν καὶ γέννησιν. Ηλιος εφήπλωσεν ἀκτῖνας, ὁρῶν τὴν νεφέλην τοῦ φωτὸς ἐφαπλουμένην Πνεύματι Θεοῦ ἔνδον εἰς Αγια, ἐξ ἧς ὀμβρήσει ἄφεσιν τοῖς χερσωθεῖσιν ἐγε κλήμασιν. Θεοί με Θεὸς ἐν σοὶ σκηνώσας δι' οἶκτον, παν ἄχραντε ἁγνὴ, κλαπέντα βρώσει πρότερον ἀπάτῃ τῇ τοῦ ὄψεως, καὶ τῆς φθορᾶς τὴν ἄφθαρτον πάλιν τρυφὴν ἀντιδίδωσιν. ηδη δ. Ἱεραὶ προήγγειλαν γλῶσσαι, σεμνή, ἔσεσθαι χωρίον σε φύσεως τῆς ἀχωρήτου· διὰ τοῦτό σε χοροὶ παρθενικοί προπέμπουσι λαμπαδηφοροῦντες εἰς "Αγια. Κλέος ἀπηνέγκατο Ιωακείμ "Αννῃ συμβαδίζω», καὶ φέρων σε σὺν εὐωχίᾳ εἰς τὸν ἅγιον ναόν, ναὶ Θεοῦ πανάγιε, ἄχραντε πανάμωμε Δέσποινα. Λύεται ἀπόφασις προγονική - ήνθησεν ἰδοὺ γὰρ ἡ ἄμπελος, ἥτις τὸν βότρυν τὸν ἀκήρατον ἡμῖν καρ πογονήσει, φέροντα οἶνον εὐφροσύνης τοῖς πέ ρασιν. Μόνην σε πανάμωμον ὁ πλαστουργός Λόγο; εύ ρηκώς κατεσκήνωσεν σου ἐν νηδύϊ, εργαζόμενος ἡμῶν τὴν σωτηρίαν, ἄχραντε, χάριτι δι᾽ ἄφατον Έλεος. ᾠδή ε'. Νεφέλαι ῥανάτωσαν δικαιοσύνην σήμερον, ὡς ἐν οὐρανῷ γὰρ ἐφαπλοῦται θεία νεφέλη ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ, ἥτις ἀποστάξει γλυκασμόν, πᾶσαν· τῶν ψυχῶν ἡμῶν τὴν πικρίαν ἐξαίροντα. Ξένη σου ἡ σύλληψις, ξένη σου ή γέννησις, ξένη σοῦ ἡ πρόοδος, Παρθένε, ἡ ἔνδον τοῦ ἱεροῦ ἀγωγή ξένα καὶ παράδοξα τὰ σὰ λόγον ὑπερβαίνοντα καὶ διάνοιαν, ἄχραντε. Ολην σε ἡγίασε τὸ Πνεῦμα τὸ πανάγιον ἔνδον τοῦ ναοῦ διαιτωμένην καὶ τρεφομένην τροφὴν οὐρά γιον· νύμφη τοῦ Πατρὸς περικαλλής, ὅθεν ἐχρημάτ τισας καὶ τοῦ Λόγου γεννήτρια.
MARIALE.
κατέχουσαι φαιδρῶς τὸ μέλλον ἀπογράφουσαι, ἐκ manifesto id quod futurum erat subindicantes: ex
ταύτης γὰρ τεχθήσεται ὁ φωτισμὸς τῆς γνώσεως
λύων τῆς πλάνης τὴν ζόφωσιν.
Ζηλοῦσα τὴν πάλαι θεοφρόνως ἡ ᾿Αννα εὐχὴν
ἀποπληροί, και σε προσανατίθεται τῷ ἱερῷ, παντ
όμωμε, ἱερωτάτην σύλληψιν μέλλουσαν ἔχειν καὶ
γέννησιν.
Ηλιος εφήπλωσεν ἀκτῖνας, ὁρῶν τὴν νεφέλην
τοῦ φωτὸς ἐφαπλουμένην Πνεύματι Θεοῦ ἔνδον εἰς
Αγια, ἐξ ἧς ὀμβρήσει ἄφεσιν τοῖς χερσωθεῖσιν ἐγε
κλήμασιν.
Θεοί με Θεὸς ἐν σοὶ σκηνώσας δι' οἶκτον, πανἄχραντε ἁγνὴ, κλαπέντα βρώσει πρότερον ἀπάτῃ
τῇ τοῦ ὄψεως, καὶ τῆς φθορᾶς τὴν ἄφθαρτον πάλιν
τρυφὴν ἀντιδίδωσιν.
ηδη δ.
Ἱεραὶ προήγγειλαν γλῶσσαι, σεμνή, ἔσεσθαι
χωρίον σε φύσεως τῆς ἀχωρήτου· διὰ τοῦτό σε
χοροὶ παρθενικοί προπέμπουσι λαμπαδηφοροῦντες
εἰς "Αγια.
Κλέος ἀπηνέγκατο Ιωακείμ "Αννῃ συμβαδίζω»,
καὶ φέρων σε σὺν εὐωχίᾳ εἰς τὸν ἅγιον ναόν, ναὶ
Θεοῦ πανάγιε, ἄχραντε πανάμωμε Δέσποινα.
Λύεται ἀπόφασις προγονική - ήνθησεν ἰδοὺ γὰρ ἡ
ἄμπελος, ἥτις τὸν βότρυν τὸν ἀκήρατον ἡμῖν καρπογονήσει, φέροντα οἶνον εὐφροσύνης τοῖς πέρασιν.
Μόνην σε πανάμωμον ὁ πλαστουργός Λόγο; εύρηκώς κατεσκήνωσεν σου ἐν νηδύϊ, εργαζόμενος
ἡμῶν τὴν σωτηρίαν, ἄχραντε, χάριτι δι᾽ ἄφατον
Έλεος.
ᾠδή ε'.
Νεφέλαι ῥανάτωσαν δικαιοσύνην σήμερον, ὡς ἐν
οὐρανῷ γὰρ ἐφαπλοῦται θεία νεφέλη ἐν τῷ ναῷ
τοῦ Θεοῦ, ἥτις ἀποστάξει γλυκασμόν, πᾶσαν· τῶν
ψυχῶν ἡμῶν τὴν πικρίαν ἐξαίροντα.
Ξένη σου ἡ σύλληψις, ξένη σου ή γέννησις, ξένη
σοῦ ἡ πρόοδος, Παρθένε, ἡ ἔνδον τοῦ ἱεροῦ ἀγωγή •
ξένα καὶ παράδοξα τὰ σὰ λόγον ὑπερβαίνοντα καὶ
διάνοιαν, ἄχραντε.
ipsa enim nascitura erat illuminatio scientiæ quæ
erroris tenebras dissolveret.
Divina sapientia prædita Anna, ac zelo plena antiquum votum suum complet, teque, o immaculatissima, præsentat in templo, quæ sacerrimam conceptionem, et partum habitura eras.
Explicuit sol radios suos, lucis nubem aspiciens
expan-am impulsu divino intra Sancta sanctorum,
ex qua indulgentia desolatione plenis criminibus
pluitura erat.
Facit me Deitatis consortem Deus, qui in te habitavit, o tota pura, et casta, propter suam misericordiam cum prius deceptus essem per cibum
serpentis fraude: et pro corruptione, incorrupribiles iterum delicias rependit.
Ολην σε ἡγίασε τὸ Πνεῦμα τὸ πανάγιον ἔνδον
τοῦ ναοῦ διαιτωμένην καὶ τρεφομένην τροφὴν οὐρά
γιον· νύμφη τοῦ Πατρὸς περικαλλής, ὅθεν ἐχρημάτ
τισας καὶ τοῦ Λόγου γεννήτρια.
Ergo si tota pura et immaculata, in nulla sui
parte, nec in conceptione, quæ est uniuscujusque
vitæ pars prima, fuit impura et maculata: Qui
enim totum dicit, nihil excludit.
Potestne pro immaculata B. Virginis conceptione testimonium clarius et luculentius inveniri? Quomodo enim B. Virgo sola caruit omni
macula, si, cæterorum instar, originali macula in
suo conceptu sorduit? Universa terra Ægypti Pharaoni tributum persolvebat, excepta terra sacerdotali, quæ immunis ab hoc onere fuit; sic quoque,
licet homines reliqui noxam originalem contrabentes, quodammodo tributum dæmoni pendant,
Ode 4.
Genus sacrum prophetarum prænuntiaverunt, o
veneranda, fore receptaculum naturæ incomprehensibilis; propterea virginales chori te comitantur in
Sancta sanctorum cum lampadibus.
Gloriam retulit Joacim una cum Anna incedens,
et ferens te cum festivitate convivali in templum
o templum Dei sanctissimum, Regina
sanctum
tota pura, et immaculata
Hodie primis parentibus irrogata sententia aboletur: ecce enim floruit vitis, quæ fructificabit nobis
botrum incorruptibilem, afferentem vinum lætitiæ
universis finibus terræ.
8 Invenit te solam omni macula careutein
Verbum plasmator rerumn, et ideo in utero tuo habitavit operans salutem nostram propter ineffabilen
misericordiam suam.
Ode 5.
Large pluant hodie nubes justitiam; etenim tanquam in cœlo expanditur in templo Dei divina illa
nubes, quæ dulcedinem stillabit, universam animarum nostram amaritiem auferentem.
Labe omni carens Virgo, peregrina est conceptio
tua; peregrina est nativitas tua, peregrinus
ingressus, et vila acta in templo; peregrina et admiranda, et sermonem et cogitationem transcendentia omnia quæ tua sunt.
Morantem te in templo atque ibidem cœlestibus
escis vescentem, Spiritus sanctissimus totain sanctificavit: unde speciosissima sponsa Patris, et Verbi
Genitrix facta es.
sola tamen terra sacerdotalis Maria, propter sacerdotem Christum ex ea gignendum, immunis ab
hoc Stygii Pharaonis tributo permansit.
Peregrina est conceptio tua: peregrina est
nativitas tua! Non enim decebat sanctuarium Dei,
domum sapientiæ, reliquiarium Spiritus sancti,
urnam mannæ cœlestis, aliquain in se habere peccali labem, atque ideo labe omni carens Virgo dicitur a Josepho. Vocavit autem Josephus conceptionem passivam B. Virginis peregrinam, quia non
ut aliorum conceptiones in peccato, sed sola sine
peccato originali.
col. 995–996page 9 of 32
PG 105:995Λ ο Πρὸς σέ μου τὴν ἅπασαν ἐλπίδα, Κόρη, τίθημι, πρὸς τοὺς οἰκτιρμούς σου καταφεύγω βλάβης δαι μόνων δεῖξον ἀμέτοχον τὴν καταπτωθεῖσάν μου ψυ χήν, καὶ ἐξασθενήσασαν ἡδονῶν ἐπικλύσεσιν. δή 5. Σωθέντες τῇ θείᾳ χάριτι οἱ θεῖοι τῆς Παρθένου γεννήτορες, ταύτην ὡς ἄμωμον περιστερὰν εἰς τὰ Αγια ανατραφῆναι πόθῳ ἀνατιθέασιν. Τοῦ τῆς μελλούσης εισδέχεσθαι τὸ φῶς τὸ ἐκ φω τὸς προερχόμενον φῶτα ὑφαπτόμεναι κόραι σεμναί προπορεύονται φωτοειδῆ πρὸς θεῖον ναόν χορεύουσαι. Τὸ πλῆρες δόξης παλάτιον, τὸ μέγα προφητῶν περ ριήχημα, θρόνος ὁ ἅγιος ἔνδον εἰς Αγια τίθεται τῷ Βασιλεῖ τῶν ὅλων ἑτοιμαζόμενος. Υμνῶ σου, Κόρη, την σύλληψιν, ὑμνῶ σου τὴν ἀπόῤῥητον γέννησιν, ὑμνῶ τὴν σκέπην σου, δι' ἧς βλάβης πάσης φύομαι, ὁ πρὸς τὴν σὴν γαλήνην κατεπειγόμενος. ᾠδή ζ. Φωτοφόρου σε ὡς ἥλιον εἰσδέχεται ναὸς ὁ ἅγιος, ἔνδον ἀστράπτουσαν ἀκτίνας τοῖς πέρασι σωτηριώδεις, ἁγνὴ, ὑπεράγιον ναὸν γενέσθαι μέλλουσαν τοῦ Υἱοῦ Θεοῦ, Παρθένε. Χεῖρας ἅπαντες κροτήσατε λυτρώσεως σύμβολα φέρουσαν τὴν ἀπειρόγαμον ὁρῶντες· ἀγγέλου γάρ χερσὶν ἐκτρέφεται, τὸν οὐράνιον ἄρτον ἡμῖν ὡς μέλο λουσαν ἀποῤῥήτως ἀποτίκτειν. Ψυχαὶ ἅπασαι δικαίων υποχθόνιοι εὐαγγελίζεσθε περιστερὰ ἡ χρυσῆ κατάπαυσιν φέρουσα κατακλυσμοῦ νοητοῦ πεφανέρωται, καὶ εἰ; "Αγια ἁγίων εὐσεβῶς περιχορεύει. Ως ὡραία τὸν ὡραῖον ἀπεκύησας, τὴν ἀμορφίαν ἡμῶν προσεπανάγοντα εἰς πρώτην εμφέρειαν, Κόρη πανάμωμε· ᾧ καὶ ψάλλομεν· Ὁ τῶν πατέρων Κύριος καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ. ᾠδή η΄, κατὰ ἀλφάβητον. Ακους, σύνες, πρεσβύτα σοφέ, τῷ Ζαχαρία Αννα φησί. Βουλήσει θείᾳ ἣν ἔσχον παῖδα σεμνήν γενναία ψυχῇ ὑπόδεξαι. Δι' αὐτῆς γὰρ ἔσται λύτρωσις, καὶ εἰς ναὸν τὸν ἅγιον ἀνάθου ταύτην βοῶν· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον. Εὐλογητὸς μόνος Κύριος, εβόησεν ὁ ἱερεύς, Ζωῆς εἰσόδους νῦν ὑποφαίνεις σαφῶς.
Nunc omnem spem meam in te, o puella, repono; Λ
ad misericordias tuas confugio: fac liberam a dæmonum nocumento animam meam dejectam, et ad
languorem redactam a concupiscentiarumn infusibus.
Ode 6.
Obfirmati gratia divina divini Virginis genitores,
tanquam columbam immaculatam in Sancta sanctorum, ut ibidem educaretur, cum effectu illam obtulere.
Orientem ex luce lucem cum esses in te susceptura, venerandæ puellæ splendidam lucem accendentes et choreas ducentes, te ad divinum teinplum praecedebant.
Plenum gloriæ palatium, magna prophetarum circumsonatio, thronus sanctus in Sancta sanctorum
collocatur omnium Regi præparatus.
Quibus possum laudibus effero, ο Puella, conceptionem 9 tuam, et ineffabilem partum tuum: coinmendo profectionem tuam, per quam ab oməni læsione liber evado, ego, qui adducor ad luam sere
vitatem.
Ode 7.
Radiantem tanquam solem excipit te templum sanctum intra se, effundentem inde salutares
splendores in omnes diues terræ, o casta Virgo,
sanctissimum templum facturum esse Fili: Dei.
Sublatis manibus omnes plaudite videntes innuptam, quæ fert redemptionis signa; etenim per
manus angeli enutritur, quippe quæ paritura est
nobis ineffabiliter panem cœlestem.
Tenebricosum sub terra domicilium incolentes
animæ justorum universæ felix nuntium accipite:
columba aurea apparuit quæ spiritualis diluvii
cessationem adducit, et in Saneta sanctorum cum
religioso tripudio ingreditur.
Utpote speciosa speciosum peperisti, qui deform
mitatem nostram in pristinam restituit effigiem, o
Puella tota immaculata propterea illi canimus.
Patrum Dominus et Deus benedictus es, etc.
Ode 8. Alphabetum.
Audi, et intellige, veneraude senex, dixit Anna
Zachariæ:
Accepi voluntate divina Puellam venerandam.
Bono magnoque animo hanc tu suscipe.
Conceditur enim per illam redempt.o: et in Templo sancto offer illum, clamans: Benedicite, omnia
opera Domini, Domino.
Dominus solus benedictus, exclamavit sacerdos.
10 Dedisti nobis nunc aperte intueri ingressus
rile.
Bernardinue de Busto in Mariali serm. 5,
de concept. parte 3, probans Mariam in sole figuratam psal. 18, ubi dicitur:, In sole posuit labernaculum suum, ait inter cætera:: Per solem iutelligitur B. Virgo, quia sicut sol clarior est
omnibus sideribus, et est incorruptibilis: sic
B. Virgo in sua conceptione fuit clarior, et purior
omnibus creaturis, et fuit incorrupta ab omnibus
peccatis.» Idemque loco citato serm. 8, non longe
a principio, explicans de B. Virgine illud Eccles. 26,
Πρὸς σέ μου τὴν ἅπασαν ἐλπίδα, Κόρη, τίθημι,
πρὸς τοὺς οἰκτιρμούς σου καταφεύγω βλάβης δαι
μόνων δεῖξον ἀμέτοχον τὴν καταπτωθεῖσάν μου ψυ
χήν, καὶ ἐξασθενήσασαν ἡδονῶν ἐπικλύσεσιν.
δή 5.
Σωθέντες τῇ θείᾳ χάριτι οἱ θεῖοι τῆς Παρθένου
γεννήτορες, ταύτην ὡς ἄμωμον περιστερὰν εἰς τὰ
Αγια ανατραφῆναι πόθῳ ἀνατιθέασιν.
Τοῦ τῆς μελλούσης εισδέχεσθαι τὸ φῶς τὸ ἐκ φω
τὸς προερχόμενον φῶτα ὑφαπτόμεναι κόραι σεμναί
προπορεύονται φωτοειδῆ πρὸς θεῖον ναόν χορεύουσαι.
Τὸ πλῆρες δόξης παλάτιον, τὸ μέγα προφητῶν περ
ριήχημα, θρόνος ὁ ἅγιος ἔνδον εἰς Αγια τίθεται
τῷ Βασιλεῖ τῶν ὅλων ἑτοιμαζόμενος.
Υμνῶ σου, Κόρη, την σύλληψιν, ὑμνῶ σου τὴν
ἀπόῤῥητον γέννησιν, ὑμνῶ τὴν σκέπην σου, δι'
ἧς βλάβης πάσης φύομαι, ὁ πρὸς τὴν σὴν γαλήνην
κατεπειγόμενος.
ᾠδή ζ.
Φωτοφόρου σε ὡς ἥλιον εἰσδέχεται ναὸς ὁ ἅγιος,
ἔνδον ἀστράπτουσαν ἀκτίνας τοῖς πέρασι σωτηριώ
δεις, ἁγνὴ, ὑπεράγιον ναὸν γενέσθαι μέλλουσαν τοῦ
Υἱοῦ Θεοῦ, Παρθένε.
Χεῖρας ἅπαντες κροτήσατε λυτρώσεως σύμβολα
φέρουσαν τὴν ἀπειρόγαμον ὁρῶντες· ἀγγέλου γάρ
χερσὶν ἐκτρέφεται, τὸν οὐράνιον ἄρτον ἡμῖν ὡς μέλο
λουσαν ἀποῤῥήτως ἀποτίκτειν.
Ψυχαὶ ἅπασαι δικαίων υποχθόνιοι εὐαγγελίζεσθε·
περιστερὰ ἡ χρυσῆ κατάπαυσιν φέρουσα κατακλυσμοῦ νοητοῦ πεφανέρωται, καὶ εἰ; "Αγια ἁγίων
εὐσεβῶς περιχορεύει.
Ως ὡραία τὸν ὡραῖον ἀπεκύησας, τὴν ἀμορφίαν
ἡμῶν προσεπανάγοντα εἰς πρώτην εμφέρειαν, Κόρη
πανάμωμε· ᾧ καὶ ψάλλομεν· Ὁ τῶν πατέρων Κύριος
καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
ᾠδή η΄, κατὰ ἀλφάβητον.
Ακους, σύνες, πρεσβύτα σοφέ, τῷ Ζαχαρία Αννα
φησί.
Βουλήσει θείᾳ ἣν ἔσχον παῖδα σεμνήν γενναία
ψυχῇ ὑπόδεξαι.
Δι' αὐτῆς γὰρ ἔσται λύτρωσις, καὶ εἰς ναὸν τὸν
ἅγιον ἀνάθου ταύτην βοῶν· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ
ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον.
Εὐλογητὸς μόνος Κύριος, εβόησεν ὁ ἱερεύς, Ζωῆς
εἰσόδους νῦν ὑποφαίνεις σαφῶς.
Sicut sol oriens mundo, etc., inquit: e Sicut sol
creatus est plenus lumine, et sine ulla tenebra; ita
Mater Dei in conceptione sua procreata est fulgida
lumine divinæ gratiæ, et nunquam obscurata fuit
ulla peccati tenebra. ›
Quare tota immaculata, nisi quia, quoad omnem vitæ sue partem, sine ulla peccati macula tota
fuit? Non fuisset autem tota, si in prima vitæ suæ
parte, quæ conceptio est, originalis peccati macula
sordidata apparuisset.
col. 997–998page 10 of 32
PG 105:997Ημῖν φανερώσας ὅπερ μέλλει οἰκεῖν θεοχώρητον παλάτιον Χριστὸς ὁ Βασιλεὺς τοῦ παντὸς, πρὸς ὅν μοι πᾶσα γῆς Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον. Ιδού, πρεσβύτα σοφώτατε, ἡ ᾿Αννα ἔφησεν εύο λαβῶς. Καλλίστην παῖδα ἣν δέδωκέν μοι Θεὸς Λαμπρῶς ὑποδέχου καὶ προφήτευε. Μόνην μέλλουσαν εἰς πράγματα προφέρειν τὰ κη ρύγματα μεθ' ὧν βοῖς προφητῶν· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον. Νῦν ἔγνων, γύναι, σαφέστατα, προφρόνως ἔφη ὁ γηραιός, Ξύλον ἐν μέσῳ ὡς ἐκβλαστάνειν ἐκ σοῦ, υπερ ἐξανθήσει θεῖον όντως καρπόν. Παραδείσῳ εἰσοικίζοντι τους βροτοὺς ἐξωσθέντας φθορᾷ, ἀναδοῶντας χαρᾷ· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον. Ῥητῶν ἀῤῥήτων μυήσεων ἡ σὴ ψυχή, Κόρη σεμνή. Σαφῶς ὑπάρξει, ο πρέσβυς ἔφη τρανῶς. Τὸν θεῖον Ιδού, Παρθένε, οἰκεῖ ναόν. Ὑπ᾿ ἀγγέλου τρεφομένη γὰρ βουλῆς μεγάλης "Αγ γελον κυήσεις, ᾧ μελῳδεῖ, εὐλογοῦντα πάντα τὰ Έργα Κυρίου ὡς Κύριον. Φωνήν σου ᾄδομεν, Κόρη ἁγνή, περιχαρῶς τοῦ Γα βριήλ. Χαῖρε, τῆς πάντων αἰτία μόνη χαρᾶς. Ψυχῶν χαῖρε καθαρτήριον. Ως τέξασα τὴν λύτρωσιν ἡμῶν καὶ τὴν ἀνάπλασιν τῶν μελωδούντων αὐτῷ· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον. Ωδή θ'. Ἰδοὺ τοῦ Θεοῦ τὸ ὄρος τὸ ἅγιον μετὰ λαμπάδων φαιδρῶν ἔνδον εἰς τὰ "Αγια βαδίζει, λίθος ἐξ οὗ τμη θήσεται καὶ τοὺς βωμοὺς καὶ ξόανα δαιμονικά λε πτυνεῖ, τοὺς βροτούς δὲ τούτοις ἀπεργάσεται καὶ ναοὺς καὶ σεπτὰ καταγώγια. Ωμοσε Θεὸς καὶ νῦν ἐκπεπλήρωκε, φυλῆς Ἰούδα ἡμῖν δοὺς τὴν ᾿Αειπάρθενον, ἧς ἡ κοιλία ξύλον βλα στήσει ζωῆς, θανατηφόρου βρώσεως ἀπολυτρούμενον τοὺς τὴν πτῶσιν βρώσει ὑποκύψαντας, καὶ κλαπέντας ἀπάτῃ τοῦ ὄφεως. Στόματι λαμπρῷ ἡ ᾿Αννα ἐβόησεν ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ· Σοὶ προσανατίθημι ἦν μοι παρέσχου παῖδα, ὦ Δέσποτα, ἐξ ἧς δι᾽ οἶκτον ἄφατον σωματοφόρος όφ θεὶς, διασώσεις κόσμον ὅνπερ ἔπλασας, μεγαλύνων αὐτὴν ὡς Μητέρα σου. Ηὔγασεν ἰδοὺ ἡμέρα σωτήριος τοῖς ἐν νυκτὶ τῶν δεινῶν, πύλη ἐπουράνιος ναοῦ τὰς πύλας ἀναπετάσασα μετὰ λαμπάδων πρόεισιν ἔνδον εἰς ῞Αγια, ὑφ' ἁγίας τρέφεσθαι δυνάμεως εἰς ἁγίαν Θεοῦ κατασκήνωσιν. Φώτισον, ἁγνή, ψυχῆς μου τὰ ὄμματα, φῶς ἡ κυήσασα, μὴ καταλαβέτω με τῆς ἁμαρτίας σκότος βαθύτατον, μηδὲ βυθός καλύψῃ με τῆς ἀπογνώσεως η ο
MARIALE.
Ημῖν φανερώσας ὅπερ μέλλει οἰκεῖν θεοχώρητον
παλάτιον Χριστὸς ὁ Βασιλεὺς τοῦ παντὸς, πρὸς ὅν
μοι πᾶσα γῆς Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν
Κύριον.
Ιδού, πρεσβύτα σοφώτατε, ἡ ᾿Αννα ἔφησεν εύο
λαβῶς.
Καλλίστην παῖδα ἣν δέδωκέν μοι Θεὸς
Λαμπρῶς ὑποδέχου καὶ προφήτευε.
Μόνην μέλλουσαν εἰς πράγματα προφέρειν τὰ κη
ρύγματα μεθ' ὧν βοῖς προφητῶν· Εὐλογεῖτε, πάντα
τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον.
Νῦν ἔγνων, γύναι, σαφέστατα, προφρόνως ἔφη
ὁ γηραιός,
Ξύλον ἐν μέσῳ ὡς ἐκβλαστάνειν ἐκ σοῦ,
υπερ ἐξανθήσει θεῖον όντως καρπόν.
Παραδείσῳ εἰσοικίζοντι τους βροτοὺς ἐξωσθέντας
φθορᾷ, ἀναδοῶντας χαρᾷ· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα
Κυρίου, τὸν Κύριον.
Ῥητῶν ἀῤῥήτων μυήσεων ἡ σὴ ψυχή, Κόρη σεμνή.
Σαφῶς ὑπάρξει, ο πρέσβυς ἔφη τρανῶς.
Τὸν θεῖον Ιδού, Παρθένε, οἰκεῖ ναόν.
Ὑπ᾿ ἀγγέλου τρεφομένη γὰρ βουλῆς μεγάλης "Αγγελον κυήσεις, ᾧ μελῳδεῖ, εὐλογοῦντα πάντα τὰ
Έργα Κυρίου ὡς Κύριον.
Φωνήν σου ᾄδομεν, Κόρη ἁγνή, περιχαρῶς τοῦ Γα·
βριήλ.
Χαῖρε, τῆς πάντων αἰτία μόνη χαρᾶς.
Ψυχῶν χαῖρε καθαρτήριον.
Ως τέξασα τὴν λύτρωσιν ἡμῶν καὶ τὴν ἀνάπλασιν
τῶν μελωδούντων αὐτῷ· Εὐλογεῖτε, πάντα τὰ ἔργα
Κυρίου, τὸν Κύριον.
Ωδή θ'.
Ἰδοὺ τοῦ Θεοῦ τὸ ὄρος τὸ ἅγιον μετὰ λαμπάδων
φαιδρῶν ἔνδον εἰς τὰ "Αγια βαδίζει, λίθος ἐξ οὗ τμηθήσεται καὶ τοὺς βωμοὺς καὶ ξόανα δαιμονικά λεπτυνεῖ, τοὺς βροτούς δὲ τούτοις ἀπεργάσεται καὶ
ναοὺς καὶ σεπτὰ καταγώγια.
Ωμοσε Θεὸς καὶ νῦν ἐκπεπλήρωκε, φυλῆς Ἰούδα
ἡμῖν δοὺς τὴν ᾿Αειπάρθενον, ἧς ἡ κοιλία ξύλον βλαστήσει ζωῆς, θανατηφόρου βρώσεως ἀπολυτρούμενον
τοὺς τὴν πτῶσιν βρώσει ὑποκύψαντας, καὶ κλαπέντας
ἀπάτῃ τοῦ ὄφεως.
Στόματι λαμπρῷ ἡ ᾿Αννα ἐβόησεν ἐν τῷ ναῷ τοῦ
Θεοῦ· Σοὶ προσανατίθημι ἦν μοι παρέσχου παῖδα, ὦ
Δέσποτα, ἐξ ἧς δι᾽ οἶκτον ἄφατον σωματοφόρος όφ
θεὶς, διασώσεις κόσμον ὅνπερ ἔπλασας, μεγαλύνων
αὐτὴν ὡς Μητέρα σου.
Ηὔγασεν ἰδοὺ ἡμέρα σωτήριος τοῖς ἐν νυκτὶ τῶν
δεινῶν, πύλη ἐπουράνιος ναοῦ τὰς πύλας ἀναπετάσασα μετὰ λαμπάδων πρόεισιν ἔνδον εἰς ῞Αγια, ὑφ'
ἁγίας τρέφεσθαι δυνάμεως εἰς ἁγίαν Θεοῦ κατασκή
νωσιν.
Φώτισον, ἁγνή, ψυχῆς μου τὰ ὄμματα, φῶς ἡ
κυήσασα, μὴ καταλαβέτω με τῆς ἁμαρτίας σκότος
βαθύτατον, μηδὲ βυθός καλύψῃ με τῆς ἀπογνώσεως·
Etenim manifeste ostendisti palatium illud capax
Dei, quod futurus est ut inhabitet Christus Rex
universi: ad quem clamat universa terra: Benedicite,
omnia opera Domini, Domino.
Grande sapientiæ decus senex, inquit Anna religiose verecunda,
Gratiosissimam puellam quam dedit mihi Deus,
lilariter accipe, et vaticinare,
Illam solam futuram quæ opere completura est
oracula prophetarum, cum quibus exclamas: Benedicite, omnia opera Domini, Domino.
Liquido nunc cognovi, mulier, respondit senex
benevolo animo,
Lignum ex te germinasse, quod,
Medio veluti in paradiso, producturum est fructum vere divinum.
η
Nosque homines per corruptionem expulsos, reci -
piendos iterum ab illo paradiso, clamantes ob gau
dium: Benedicite, etc.
O puella veneranda, anima tua! manifeste, respondit clare senex.
Origo erit narrabilium, et inenarrabilium initiationum.
Perge nunc, habita, ο Virgo, in templo divino.
Quo in loco ab angelo nutrieris, magni consilii
Angelum paritura, cui suaviter cauunt, et benedicunt omnia opera Domini, tanquam Domino.
Resonamus tibi ketis canticis, o casta Puella, vocem Gabrielis.
Salve, o causa unica lætitiæ omnium.
Tibi salve dicimus, o animarum purificatorium.
Ut quæ redemptionem peperisti, et reformationem nostram, cui nos canimus suaviter: Benedicite,
omnia opera Domini, Domino.
11 Ode 9. Joseph.
Ingreditur in Sancta sanctorum cum splendidis
lampadibus mons Dei sanctus, ex quo excidelur
lapis, qui aras, et simulacrum dæmonum comminuet; homines autem templa et veneranda babitacula efficiet.
Olim juravit Deus, et nunc adimplevit, dans nobis de tribu Juda Virginem perpetuam, e cujus
ventre lignum vitæ germinabit, quod liberabit a
mortifero cibo eos, qui per escam subiere ruinam,
et fraude serpentis decepti sunt.
Sermone claro exclamavit Anna in templo Dei:
Offero tibi, Domine, puellam, quam mihi tradidisti,
ex qua propter ineffabilem misericordiam tuam corporatus apparens, salvabis mundum quem formasti
magnificans eam, tanquam Matrem tuam.
Ecce coruscavit dies salutaris commorantibus in
nocte malorum: 'porta cœlestis templi portas expandens, cum lampadibus, ingreditur in Sancta sallctorum a divina virtute nutrienda, ut sit Dei sancţi
habitaculum.
Purissima Virgo, illumina oculos animæ meæ,
tu quæ lucem peperisti, ne deprehendant me profundissimæ peccatorum tenebræ: neque despera-
Reader IIILector III
col. 999–1000page 11 of 32
PG 105:999ἀλλ' αὐτή με σῶσον καὶ κυβέρνησον προς λιμένα του θείου θελήματος. 2 ΙΙΙ. Γ'. Εν προεορτίᾳ τῆς κοιμήσεως τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, Κανών γ', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστι Αἰγῶ γεγηθώς τοῦ Θεοῦ τὴν Μητέρα Ιω σήφ. ᾠδὴ α'. Ασωμεν τῷ Κυρίῳ τῶν ἐν χώρᾳ ζώντων μετα στήσαντι τὴν ἑαυτοῦ κατὰ σάρκα παναγίαν Μητέρα τὴν ἄχραντον. Ἵνα τὸ κάλλος βλέπῃς καὶ καταπολαύῃς ὡραιότητ τος τοῦ Υἱοῦ σου, Παρθένε, πρὸς αὐτὸν μεταστάσα η ανέδραμες. Νεύρωσιν πως ὑπέστης, ἡ τὸν νεκρωτὴν ᾅδου κυήσασα, καὶ νεκροῖς τοῖς ἀνθρώποις διὰ σοῦ νῦν ζωὴν χαρισάμενον. Ωφθης καθαρωτέρα, πάντων τὸν καθαίροντα κυήσασα ἁμαρτίας, Παρθένε· διὰ τοῦτό σε πίστει δοξά ζομεν. ᾠδὴ γ. Γῆ καὶ τὰ οὐράνια τῇ μεταστάσει σου χαίρουσι, Μῆτερ Θεοῦ, διὰ σοῦ τυχόντα παραδόξου ενώσεως. Εχαιρον οὐράνιοι ὑποδεχόμενοι ἄγγελοι σὲ ἀπὸ γῆς ἀναφερομένην, Θεοτόκε πανύμνητε. Γέγονε παράδοξος ὥσπερ ή κύησις, ἄχραντε, σοῦ ἀληθῶς, οὕτω καὶ ἡ θεία και σεπτή σου μετά στασις. Ήρθης πρὸς σκηνώματα τὰ ἐπουράνια, Πάναγνε, οὖσα Θεοῦ, ἄχραντε Παρθένε, καθαρώτατον τέμε νος. ρδὴ δ. Θάμβος εἶχε καὶ ἔκστασις τοὺς τοῦ Λόγου μύστας ὁρῶντας, ἄχραντε, σὲ νεκρὰν οὖσαν καὶ ἄφωνον, τῆς ζωῆς μητέρα χρηματίζουσαν. Ο κηδείας! ὦ χάριτος! ὢ τῆς ὑπὲρ λόγον τότε ὑμῖ νήσεως, ἧς προῆγον οἱ θεόφρονες σε περιεστώτες, παμμακάριστε.
tionis abyssus cooperial me. Habeam per te salut· ἀλλ' αὐτή με σῶσον καὶ κυβέρνησον προς λιμένα του
tem: tu mibi gubernatrix esto ad portum divinæ θείου θελήματος.
voluntatis.
2 ΙΙΙ.
In profestivitate obdormitionis beatissimæ Virginis
Canon 111 (15', cujus acrostichis hac est: Lælus
dilaudo Genitricem Dei Joseph.
Ode 1.
Læti cantemus Domino, qui suam incontaminatam et omni sanctitate præditam in carne Matrem
transtulit ad terram viventium.
Γ'.
Εν προεορτίᾳ τῆς κοιμήσεως τῆς ὑπεραγίας
Θεοτόκου, Κανών γ', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστι·
• Αἰγῶ γεγηθώς τοῦ Θεοῦ τὴν Μητέρα Ιωσήφ.
ᾠδὴ α'.
Ασωμεν τῷ Κυρίῳ τῶν ἐν χώρᾳ ζώντων μεταστήσαντι τὴν ἑαυτοῦ κατὰ σάρκα παναγίαν Μητέρα
τὴν ἄχραντον.
Ἵνα τὸ κάλλος βλέπῃς καὶ καταπολαύῃς ὡραιότητ
τος τοῦ Υἱοῦ σου, Παρθένε, πρὸς αὐτὸν μεταστάσα
Accelerabas tu ipsa quoque profectionem istam
magnis gressibus, o Virgo, ut tanto citius gloriose
manc Filii pulchritudinem cerneres, atque mira ejus η ανέδραμες.
amœnitate fruereris.
Et vero mortem quodammodo sustinuisti, tu quæ
talis Filii Genitrix fuisti, qui mortem attulit inferno,
quique mortuis hominibus per te nunc vitam elargitur.
Tu, o Virgo, demonstrata es omnibus creaturis
purior quia peperisti eum qui tollit peccata; et
propter hanc sane causam te cum singulari fde
glorificamus.
Ode 3.
Utique cœlum et terra propter hunc tuum transitum lætantur, Mater Dei qui inexspectatum muLuæ conjunctionis vinculum, per tua in cœlis patrocinia consequuntur.
Νεύρωσιν πως ὑπέστης, ἡ τὸν νεκρωτὴν ᾅδου
κυήσασα, καὶ νεκροῖς τοῖς ἀνθρώποις διὰ σοῦ νῦν
ζωὴν χαρισάμενον.
Ωφθης καθαρωτέρα, πάντων τὸν καθαίροντα κυήσασα ἁμαρτίας, Παρθένε· διὰ τοῦτό σε πίστει δοξά
ζομεν.
ᾠδὴ γ.
Γῆ καὶ τὰ οὐράνια τῇ μεταστάσει σου χαίρουσι,
Μῆτερ Θεοῦ, διὰ σοῦ τυχόντα παραδόξου ενώσεως.
Suscipientes te a terris coelestes angeli hac tuiin Εχαιρον οὐράνιοι ὑποδεχόμενοι ἄγγελοι σὲ ἀπὸ γῆς
13 altum deportatione exsultabant, o cunctorum
ἀναφερομένην, Θεοτόκε πανύμνητε.
laudibus celebrata Dei Genitrix.
Divina et adoranda tua in cœlum transmigratio
non minus revera captum humanum superavit, o
Virgo intacta quam eumdem superavit tua fecunditas
in pariendo.
In cœlestia tabernacula fuisti tu sublata, o castissima et nullis subjecta Virgo maculis, quod eras
vimirum multo maxime purum Dei templum.
Ode 4.
Letho exstinctam et omni privatam voce ipsius
te vita Genitricem, duun aspiciunt Verbi divini mystæ
(id est apostoli), ingens eos admiratio et velut ecstasis
oppressit, o nunquam sordidata Virgo!
Ah funus! et simul o gratia! o item laus divina
omnem excedens intellectum, quam tunc apostoli,
nil nisi divinum sapientes, sunt auspicati, cum scilicet, o omni ex parte beatissima, te circumstareul.
Canonem hunc in profestivitate, seu in
vigilia Obdormitionis B. Virginis, qui Græce exstat
in Menæis tam impressis quam manuscriptis sub
die 14 Augusti, una cum canone de pretiosa zona
B. Virginis, Latinitate a we donatos, mihi Monachio Romam transmisit P. Simon Vuagnereck Soc.
Jesu theologus, amicus meus.
Purior omnibus creaturis non fuisset Deipara, si cum impuritate peccati originalis, ut cæteri omnes Adæ posteri, concepta fuisset. Igitur
ut purior omnibus creaturis vere sit et dici possit,
Γέγονε παράδοξος ὥσπερ ή κύησις, ἄχραντε, σοῦ
ἀληθῶς, οὕτω καὶ ἡ θεία και σεπτή σου μετά
στασις.
Ήρθης πρὸς σκηνώματα τὰ ἐπουράνια, Πάναγνε,
οὖσα Θεοῦ, ἄχραντε Παρθένε, καθαρώτατον τέμε
νος.
ρδὴ δ.
Θάμβος εἶχε καὶ ἔκστασις τοὺς τοῦ Λόγου μύστας
ὁρῶντας, ἄχραντε, σὲ νεκρὰν οὖσαν καὶ ἄφωνον, τῆς
ζωῆς μητέρα χρηματίζουσαν.
Ο κηδείας! ὦ χάριτος! ὢ τῆς ὑπὲρ λόγον τότε ὑμῖ
νήσεως, ἧς προῆγον οἱ θεόφρονες σε περιεστώτες,
παμμακάριστε.
ex S. Josepho, hujusmodi est ab ea impuritas
ableganda.
Ergo nec subjerla maculæ originali: si
enim huic aliquando subjecta fuisset, non nulli,
sed alicui macula subjecta dici posset, quod non
vult S. Josephus.
Fuisset autem aliquando sordidata, id est
in primo instanti sui, si contraxisset peccatum originale, quod animiam inquinat, et divinis oculis
abominabilem reddit.
col. 1001–1002page 12 of 32
PG 105:1001Σὺ χωριον εὐρύχωρον γέγονας τοῦ Λόγου, ὅθεν μετῆρέ σε πρὸς εὐρύχωρον καὶ ἅγιον, Θεοτόκε, λή ξιν καὶ αἰώνιον. Τὴν ἁγίαν σου κοίμησιν ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι μα χαρίζουσι, πάντων πέλεις γὰρ βασίλισσα, Βασιλέα πάντων, Κόρη, τέξασα. ᾠδή ε'. Ο τάφος σου κηρύττει, πανάμωμε, την ταφήν σου, καὶ τὴν μετὰ σώματος πρὸς οὐρανοὺς νῦν μετ τάστασιν. Υμνήσατε, παρθένοι, δοξάσατε, νεανίσκοι, πρε σούται καὶ ἄρχοντες, τῆς Θεοτόκου την κοίμησιν. Θανοῦσα ἀθανάτους μετέβης πρὸς κατοικίας έχε κ θρὸν θανατώσασα τῷ τοκετῷ σου, πανάμωμε. Ἐκύκλουν θεολήπτων ἀνδρῶν σε χοροστασίαι, ἐξοδίοις ρήμασιν ὑμνολογοῦντές σε, Δέσποινα. ρδή ς'. Ο οἶκος τὸν τοῦ παντὸς συνοχέα ὁ χωρήσας μετα βαίνει οἰκῆσαι πρὸς οὐρανούς, οὐρανὸς δεδειγμένος Χριστοῦ καὶ θρόνος καὶ μέγα παλάτιον, ἡ πάναγνος περιστερά, ἧς θείαν ὑμνήσωμεν κοίμησιν. Υπόπτεροι ἐν νεφέλαις ἀρθέντες ἀετοί, ὡς ὑψη πέται τοῦ Λόγου Γεθσημανῆ συνελθόντες, Παρθένε, καὶ ἐπιφθάνειν ἀπαιρεῖν σε μέλλοντες, πανύμνητε, πρὸς οὐρανὸν, οὓς ὡς τέκνα Υἱοῦ σου ηὐλόγησας. Τίς αὕτη ἡ ἀναβαίνουσα πέλει κοσμικῶν ἀπὸ κοι λάδων; τίς αὕτη ἡ προπομπὴ καὶ προπορευσις ξένη; τί τὸ ὁρώμενον μέγα μυστήριον; "Η πάντων ἐστὶ βα σιλίς, καὶ κυρία, καὶ δόξα, καὶ καύχημα. Πλάλαξεν ἀποστόλων ὁ δῆμος και δακρύων πλη ρώθη, ἡνίκα σου τὴν ψυχὴν τὴν ἁγίαν λιποῦσαν τὸ θεοδόχον τεθέατα: σκήνωμα, καὶ ὕμνησε θεοπρεπώς σου τὴν θείαν, πανάμωμε, κοίμησιν. αδή ζ'. Νόμους τῆς φύσεως λαθοῦσα τῇ κυήσει σου, τῷ ἀνομίμῳ νόμῳ θνήσκεις, μόνη ἁγνὴ ζωώσασα τοὺς πάλαι νενεκρωμένους, ἄχραντε, ζωηφόρῳ τοκετῷ σου. Μένει κενὸς ὁ θεῖος τάφος σου τοῦ σώματος, τῆς χάριτος δὲ πλήρης ποταμούς γὰρ ἡμῖν πηγάζει ἰαμάτων, καὶ ἀποπαύει ρεύματα, παναγία Θεοτόκε. Ήρθη τὸ σῶμα μὲν τοῦ τάφου, παραμένει δὲ ἡμῖν ο
MARIALE.
Σὺ χωριον εὐρύχωρον γέγονας τοῦ Λόγου, ὅθεν
μετῆρέ σε πρὸς εὐρύχωρον καὶ ἅγιον, Θεοτόκε, λήξιν καὶ αἰώνιον.
Τὴν ἁγίαν σου κοίμησιν ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι μα
χαρίζουσι, πάντων πέλεις γὰρ βασίλισσα, Βασιλέα
πάντων, Κόρη, τέξασα.
ᾠδή ε'.
Ο τάφος σου κηρύττει, πανάμωμε, την ταφήν
σου, καὶ τὴν μετὰ σώματος πρὸς οὐρανοὺς νῦν μετ
τάστασιν.
Υμνήσατε, παρθένοι, δοξάσατε, νεανίσκοι, πρεσούται καὶ ἄρχοντες, τῆς Θεοτόκου την κοίμησιν.
Θανοῦσα ἀθανάτους μετέβης πρὸς κατοικίας έχε κ
θρὸν θανατώσασα τῷ τοκετῷ σου, πανάμωμε.
Ἐκύκλουν θεολήπτων ἀνδρῶν σε χοροστασίαι,
ἐξοδίοις ρήμασιν ὑμνολογοῦντές σε, Δέσποινα.
ρδή ς'.
Ο οἶκος τὸν τοῦ παντὸς συνοχέα ὁ χωρήσας μεταβαίνει οἰκῆσαι πρὸς οὐρανούς, οὐρανὸς δεδειγμένος
Χριστοῦ καὶ θρόνος καὶ μέγα παλάτιον, ἡ πάναγνος
περιστερά, ἧς θείαν ὑμνήσωμεν κοίμησιν.
Υπόπτεροι ἐν νεφέλαις ἀρθέντες ἀετοί, ὡς ὑψη
πέται τοῦ Λόγου Γεθσημανῆ συνελθόντες, Παρθένε,
καὶ ἐπιφθάνειν ἀπαιρεῖν σε μέλλοντες, πανύμνητε,
πρὸς οὐρανὸν, οὓς ὡς τέκνα Υἱοῦ σου ηὐλόγησας.
Τίς αὕτη ἡ ἀναβαίνουσα πέλει κοσμικῶν ἀπὸ κοι
λάδων; τίς αὕτη ἡ προπομπὴ καὶ προπορευσις ξένη;
τί τὸ ὁρώμενον μέγα μυστήριον; "Η πάντων ἐστὶ βα
σιλίς, καὶ κυρία, καὶ δόξα, καὶ καύχημα.
Πλάλαξεν ἀποστόλων ὁ δῆμος και δακρύων πλη
ρώθη, ἡνίκα σου τὴν ψυχὴν τὴν ἁγίαν λιποῦσαν τὸ
θεοδόχον τεθέατα: σκήνωμα, καὶ ὕμνησε θεοπρεπώς
σου τὴν θείαν, πανάμωμε, κοίμησιν.
αδή ζ'.
Νόμους τῆς φύσεως λαθοῦσα τῇ κυήσει σου, τῷ
ἀνομίμῳ νόμῳ θνήσκεις, μόνη ἁγνὴ ζωώσασα τοὺς
πάλαι νενεκρωμένους, ἄχραντε, ζωηφόρῳ τοκετῷ
σου.
Μένει κενὸς ὁ θεῖος τάφος σου τοῦ σώματος, τῆς
χάριτος δὲ πλήρης ποταμούς γὰρ ἡμῖν πηγάζει
ἰαμάτων, καὶ ἀποπαύει ρεύματα, παναγία Θεοτόκε.
Ήρθη τὸ σῶμα μὲν τοῦ τάφου, παραμένει δὲ ἡμῖν
Verbi locus et sedes amplissima tu fuisti: unde
et ab illo ad latissime patentem et sanctam atque
nunquam desituram quietem translata es, o Deipara!
Dormitionem tuam sacrain angeli simul et homines beatam fuisse profitentur. Es enim istorum omnium regina, o Virgo, ut quæ Regem universorum
procreasti.
Ode 5.
Omnibus tumulus iste tuus declaravit, aliquando
te fuisse tumulatam: et is nunc quoque palam indicat corporis tui ad cœlos factam translationem.
Genitricis Dei obdormitionem hymnis celebrate,
virgines, glorificate item, o juvenes atque senes,
una cum principibus terræ.
14 Excedeus hac vita ad sedes transiisti immor
tales, quia per tuum partum, o undique intemerata,
mortem affecisti morte.
Numine aflatorum hominum chori te cingebant,
o Domina! collaudantes te hymnis, ſaustam tibi ad
cœlum profectionem gratulantibus.
Ode 6.
Ila domus qua comprehenditur omnia comprehendens jam modo ad cœlos facit transitum ut illos
inhabitet, ipsa quoque cœlum exsistens utpote Christi
thronus et ejusdem magnum palatium, illa, inquam,
castissima columba, cujus divinam celebramus
dormitionen.
Tanquain alarum remigio vecti in nubibus et ceu
Verbi divini quædam altivolantes aquilae in Gellscmane, uno repente cœlu abituræ ad column tibi, ο
Virgo ab omnibus laudata, supervenerunt, quos tu
ut filios Filii tui prosecuta es benedictione.
Rogo, quænam ista quæ ascendit de mundi convallibus? Quænam hæc tam nobis incognita pompa
deductio procedens a terra in cœlum usque? Quam
est immensum istud mysterium quod intuemur jam
nunc? Nimirum ascendit modo nostra omnium domina et regina, decus item et gloriatio nostra.
Jubilavit apostolorum cœtus et simul tamen lacrymis perfusus fuit quando vidit tui corporis tabernaculum, in quo Deum suscepisti, a sancta anima tua
derelinqui. Quare divinam hanc quietem tuam laudibus Dei majestate dignis prosecutus fuit, o omnibus omnino modis intemerata!
15 Ode 7.
Conceptione tua arcana legitimum quondam naturæ ordinem superasti, eadem nunc tamen lege rituque mortali, subis mortem: quantumvis partu tuo
vivifico homines inveterata jamdiu morte exanimatos ad vitam reduxeris, o quæ sola vere es casta
ac prorsus immaculata
Exstat divinus ille tumulus corpore quidem tuo
jam vacuus, sed is gratia tamen miraculorum scabel.
Nam medicinarum nobis fundit flumina, malorum
autem suffocat torrentes.'
Manet nobis benedictio saltem tua, licet corpus
Fuissetne B. Virgo prorsus immaculata, si turpi ac detestanda originalis peccati macula aliquando conspurcata apparuisset?
PATROL. GR. CV.
Reader IVLector IV
col. 1003–1004page 13 of 32
PG 105:1003ο ἡ εὐλογία σου, Παρθένε ἁγνή, τυφλούς φωταγωγοῦσα, καὶ σοῦ τὸ εὐσυμπάθητον υπεμφαίνουσα πλουσίως. β ο Τόμε καινέ, ἐν ᾧ Λόγος ἀναγέγραπται συνόδῳ ξενοτάτῃ, βίβλου πάντας ζωῆς ἱκέτευε γραφῆναι τοὺς τὴν σεπτήν σου κοίμησιν καὶ παράδοξον ὑμνοῦντας. Ὠδὴ η'. Ἐκ τῶν περάτων ἐλθόντες οἱ περάτων φωτοειδέστατοι στύλοι πρὸς τὴν Σιών παρεγένοντο, πέρας βίου λαβοῦσαν κηδεῦσαι σε, ἄχραντε. Ρητορευόντων οὐ σθένει πᾶσα γλώσσα οὐδὲ ἀγγέ λων ἀξίως ἀνευφημῆσαι σε στόματα· ἀσυγκρίτως γὰρ πάντων ὑπέρκεισαι, Δέσποινα. ᾿Αγαλλιάσθω ἡ κτίσις, αἱ νεφέλαι ἐν τῇ παρούσῃ ἡμέρᾳ δικαιοσύνην ῥανάτωσαν, τῆς Παρθένου τιμώ σαι τὴν θείαν μετάστασιν. Ιδε, ὁ θρόνος Κυρίου ὑπερέχων τὰ Χερουβείμ καὶ τοὺς θρόνους, γῆθεν ὑψοῦται τεθήσεσθαι εἰς βασίλεια θεῖα, ἡ μόνη πανάμωμος. Ωδή θ'. Ως πάντων φαιδροτέρα τῶν ἐπουρανίων τοὺς ὑμ νητὰς τῆς φαιδρᾶς σου κοιμήσεως τῶν σῶν χαρίτων τῷ φέγγει φαίδρυνον, φώτισον. Σκιρτήσατε, καρδίαι πάντων εὐσεβούντων, ἐν τῇ κοιμήσει τῆς μόνης θεόπαιδος, τῇ ἀκοιμήτῳ πρεσβεία ταύτης σωζόμεναι. Η γῆ πανηγυρίζει, ἄγγελοι σκιρτῶσιν, ἀγαλλιῶνται δὲ πάντες οἱ δίκαιοι, ἐν τῇ κοιμήσει σου, Κόρη, ὑμνολογοῦντές σε. Φιλάγαθε Παρθένε, ῥᾶνον ἐπὶ πάντας τὰ ἀγαθά σου ἐλέη, καὶ σῶσον ἡμᾶς, ἡ τὸν πανάγαθον Λόγον ἀποκυήσασα. Δ'. Εν καταθέσει τῆς τιμίας ἐσθῆτος τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν Βλαχέρναις, Κανών Δ', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστιν· Ἐσθῆτα τιμῶ τῆς παν άγνου Παρθένου.» Ιωσήφ. ηδη α'. Ἐσθῆτά σου σεπτήν, Θεοτόκε Παρθένε, τῷ τιμῶντί
tuum, ο Virgo inviolata, sullatum sit e tumulo: ἡ εὐλογία σου, Παρθένε ἁγνή, τυφλούς φωταγω
hæc autem tua benedictio cæcos ad lucem perfruen- γοῦσα, καὶ σοῦ τὸ εὐσυμπάθητον υπεμφαίνουσα
dam manuducit, ac divite simul fructu tuorum erga πλουσίως.
miseros humanitatem viscerum patefacit universis.
Dignatum est Verbum divinum in te conscribi,
o novum plane volumen, idque conjunctione tecum
facta, summe admiranda, roga, ut nos omnes
libro vitæ inseramur, quicunque tuum venerabilem et nostro captu superiorem obdormiscentis obitumi
bymnis celebramus.
Ode 8.
Ex finibus terræ convenerunt in Sion illustrissima finium orbis columina, ut tibi, o intemerata,
vita finem facienti, curam adhiberent exsequiarum.
In unum collectæ omnes hominum linguæ, angelorum item omnium ora, non te digna possunt β
prosequi prædicatione. Nam incomparabiliter creaturis omnibus, ο Domina, antecellis.
Igitur omnis exsultet creatura, et simul ad tanti
transitus 16 divinam prope dignitatem celebrandam, ipsæ quoque cœlorum nubes stillent rorem
justitia.
O vide! nunc Domini thronus qui eminet super
Cherubinos et Thronos, incipit de terra elevari, ut
in suprema Dei regia collocetur. Illa, inquam, creaturarum unica a nævis plane omnibus intacia
Ode 9.
Sicut coelitibus illustrior universis, laudatores
nos illustris tuae obdormitionis tuarum splendore
gratiarum illumina simul ac penitus illustra.
Exsullale, mentes omnium quotquot aliquid habent pietatis in celebranda ejus obdormitione, quæ
gala Deum genuit, utpote cuncta patrocinio ejus
nunquam obdormituro conservandæ.
Panegyrice tibi gratulatur terra, et simul angeli
tripudiant: aggaudent denique omnes qui sunt
justi, obdormiscentem te, o virgo, hymnis celebrantes.
Haurire fac effuse omnes, o amatrix Virgo benignitatis, de tuarum flumine misericordiarum; et
demum salutem nobis largire, tu, quæ Verbum
omni summa bonitate præditum genuisti
De depositione pretiosæ vestis sanctissimæ Deiparæ
in Blachernis. Canon IV cujus acrostichis
est: Vestem beatam Virginis diæ colo:» Joseph.
Ode 1.
Vestem tuam venerandam largita es, o Virgo,
Annon nævus originale peccatum, quod
animam quam tangit fœdat, polluit, contaminat,
ac macula turpissima aspergit? Ab hoc igitur nævo
plane libera Deipara, ut sit a nævis omnibus plane
intacta: non enim est, ut dixi alias, in Deipara
locus vulgari ac trito proverbio: Nulla facies absque navo.
Habes hunc canonejn Græce tantum in Menæis
Græcorum tam impressis quam manuscriptis sub die
2 Julii, et Græce nis. iu codice bibliotheca Barberinæ n. 110, pag. 74, et in antiquo Menologio ms. bibliothecæ monasterii Cryptæ Ferratæ. Die 2 Julii apud Constantinopolim in Blachernis celebrabatur
Τόμε καινέ, ἐν ᾧ Λόγος ἀναγέγραπται συνόδῳ
ξενοτάτῃ, βίβλου πάντας ζωῆς ἱκέτευε γραφῆναι τοὺς
τὴν σεπτήν σου κοίμησιν καὶ παράδοξον ὑμνοῦντας.
Ὠδὴ η'.
Ἐκ τῶν περάτων ἐλθόντες οἱ περάτων φωτοειδέστατοι στύλοι πρὸς τὴν Σιών παρεγένοντο, πέρας
βίου λαβοῦσαν κηδεῦσαι σε, ἄχραντε.
Ρητορευόντων οὐ σθένει πᾶσα γλώσσα οὐδὲ ἀγγέ
λων ἀξίως ἀνευφημῆσαι σε στόματα· ἀσυγκρίτως
γὰρ πάντων ὑπέρκεισαι, Δέσποινα.
᾿Αγαλλιάσθω ἡ κτίσις, αἱ νεφέλαι ἐν τῇ παρούσῃ
ἡμέρᾳ δικαιοσύνην ῥανάτωσαν, τῆς Παρθένου τιμώ
σαι τὴν θείαν μετάστασιν.
Ιδε, ὁ θρόνος Κυρίου ὑπερέχων τὰ Χερουβείμ καὶ
τοὺς θρόνους, γῆθεν ὑψοῦται τεθήσεσθαι εἰς βασίλεια
θεῖα, ἡ μόνη πανάμωμος.
Ωδή θ'.
Ως πάντων φαιδροτέρα τῶν ἐπουρανίων τοὺς ὑμνητὰς τῆς φαιδρᾶς σου κοιμήσεως τῶν σῶν χαρίτων
τῷ φέγγει φαίδρυνον, φώτισον.
Σκιρτήσατε, καρδίαι πάντων εὐσεβούντων, ἐν τῇ
κοιμήσει τῆς μόνης θεόπαιδος, τῇ ἀκοιμήτῳ πρεσβεία
ταύτης σωζόμεναι.
Η γῆ πανηγυρίζει, ἄγγελοι σκιρτῶσιν, ἀγαλλιῶν·
ται δὲ πάντες οἱ δίκαιοι, ἐν τῇ κοιμήσει σου, Κόρη,
ὑμνολογοῦντές σε.
Φιλάγαθε Παρθένε, ῥᾶνον ἐπὶ πάντας τὰ ἀγαθά
σου ἐλέη, καὶ σῶσον ἡμᾶς, ἡ τὸν πανάγαθον Λόγον
ἀποκυήσασα.
Δ'.
Εν καταθέσει τῆς τιμίας ἐσθῆτος τῆς ὑπεραγίας
Θεοτόκου ἐν Βλαχέρναις, Κανών Δ', οὗ ἡ
ἀκροστιχίς ἐστιν· Ἐσθῆτα τιμῶ τῆς παν
άγνου Παρθένου.» Ιωσήφ.
ηδη α'.
Ἐσθῆτά σου σεπτήν, Θεοτόκε Παρθένε, τῷ τιμῶντί
festum depositionis venerandæ vestis B. Mariæ
Virginis, ut patet non solum ex Menæis, sed ex
Kalendario Græcorum et Ruthenorum, ex Emmanuele Comneno imperatore in edicto de Feriis,
necnon ex Molano in Additionibus ad Usuardum.
Vocabatur autem ea solemuitas Depositio vestis;
quia eo die reposita fuerat vestis seu tunica
B. Virginis Mariæ in theca argentea in templo
quod Leo Magnus imperator in loco dicto Blachernis in suburbio Constantinopolitano construxerat.
Porro historia de veste B. Virginis a primo exordio,
ut eam ex Menæis Græcorum refert Matthæus Raderus in suo Viridario Sanctorum, parte 11, sub
col. 1005–1006page 14 of 32
PG 105:1005σε λαῷ δεδώρησαι ἀεὶ ἱερὸν περιτείχισμα, ἅπασαν τῶν ἐναντίων ἐπανάστασιν πάντοτε ἐκτρεπόμεθα σθέ. νει τοῦ πνεύματος. Σαρκὶ τοῦ δι᾿ ἡμᾶς ἐξ ἁγνῶν σου αἱμάτων γνωρισθέντος ἐπὶ γῆς, ἐσθῆτα ἱερὰν ἐπαφὴ καθηγίασας, σώματός σου τῇ προσψαύσει, δι' ἧς πάντας τοὺς δούλους σου αγιάζεις, Παρθένε, ὑμνοῦντάς σε. Θησαύρισμα σεπτὸν τοῖς πιστῶς σε τιμῶσι έδω ρήσω, ἀγαθὴ Παρθένε, ἀληθῶς τὴν τιμίαν ἐσθῆτά σου, ἅπαντας καταπλουτοῦσα δωρεαῖς θείου Πνεύμα τοῦ, καὶ θαυμάτων πολλαῖς ἐπιδείξεσιν. Ἡ ἄσπιλος ἀμνάς, τὸν Ἀμνὸν ἡ τεκοῦσα τοῦ Θεοῦ ὑπερφυῶς, δεδώρηται ἡμῖν τὴν τιμίαν ἐσθῆτά σου, σπίλον ὄντως καὶ ῥυτίδα ἐκκαθαίρουσαν πάντοτε τῶν αὐτὴν προσκυνούντων, πανάμωμε. Ωδή γ'. Τὸ τερπνὸν ἁγίασμα, τὴν ἐπουράνιον πύλην, την τοῦ Θεοῦ Μητέρα ὑμνήσωμεν, καὶ αὐτῆς ἐσθῆτα θεία βρύουσαν χαρίσματα, ἣν πίστει ἀνυμνήσω μεν. Αφθαρσίας Ενδυμα τοὺς τῇ φθορά γυμνωθέντας σου τῷ ἀφθόρῳ τάχῳ πάντα; ἐνέδυσας, σεμνή, οἷς τὴν σεπτὴν ἐσθῆτά σου δεδώρησαι όλβον ἀνα αφαίρετον. Ἰατρεῖον ἄμισθον τοῖς ἀσθενοῦσιν ὑπάρχει ὁ θεῖος οὗτος οἶκος· τὴν γὰρ ἐσθῆτά σου, ἁγνὴ, πηγὴν
MARIALE.
σε λαῷ δεδώρησαι ἀεὶ ἱερὸν περιτείχισμα, ἅπασαν populo te colenti, quæ semper sit sacra munitio,
τῶν ἐναντίων ἐπανάστασιν πάντοτε ἐκτρεπόμεθα σθέ.
νει τοῦ πνεύματος.
Σαρκὶ τοῦ δι᾿ ἡμᾶς ἐξ ἁγνῶν σου αἱμάτων γνωρισθέντος ἐπὶ γῆς, ἐσθῆτα ἱερὰν ἐπαφὴ καθηγίασας,
σώματός σου τῇ προσψαύσει, δι' ἧς πάντας τοὺς
δούλους σου αγιάζεις, Παρθένε, ὑμνοῦντάς σε.
Θησαύρισμα σεπτὸν τοῖς πιστῶς σε τιμῶσι έδω
ρήσω, ἀγαθὴ Παρθένε, ἀληθῶς τὴν τιμίαν ἐσθῆτά
σου, ἅπαντας καταπλουτοῦσα δωρεαῖς θείου Πνεύμα
τοῦ, καὶ θαυμάτων πολλαῖς ἐπιδείξεσιν.
Ἡ ἄσπιλος ἀμνάς, τὸν Ἀμνὸν ἡ τεκοῦσα τοῦ
Θεοῦ ὑπερφυῶς, δεδώρηται ἡμῖν τὴν τιμίαν ἐσθῆτά
σου, σπίλον ὄντως καὶ ῥυτίδα ἐκκαθαίρουσαν πάντοτε
τῶν αὐτὴν προσκυνούντων, πανάμωμε.
Ωδή γ'.
Τὸ τερπνὸν ἁγίασμα, τὴν ἐπουράνιον πύλην, την
τοῦ Θεοῦ Μητέρα ὑμνήσωμεν, καὶ αὐτῆς ἐσθῆτα
θεία βρύουσαν χαρίσματα, ἣν πίστει ἀνυμνήσωμεν.
Αφθαρσίας Ενδυμα τοὺς τῇ φθορά γυμνωθέντας
σου τῷ ἀφθόρῳ τάχῳ πάντα; ἐνέδυσας, σεμνή,
οἷς τὴν σεπτὴν ἐσθῆτά σου δεδώρησαι όλβον ἀνα
αφαίρετον.
per quam omnes adversariorum impētus spiritus
robore perpetuo declinamus,
Ejus, qui propter nos ex castis sanguinibus turs
in carne super terram cognitus est, vestem sacram
attactu sanctificasti, corporis scilicet tui contactu;
per quam omnes servos tuos, qui te laudant, o
Virgo, sanctificas.
Sicut thesaurum honorabilem, vestem tuam pretiosam donasti illis, qui te fideliter colunt, o Virgo
vere benignissima, ditaus omnes Spiritus saucti
donis, multisque miraculorum ostensionibus.
Tota pura agna, quæ Agnum Dei supra naturæ
modum peperit, largita est nobis pretiosam vestein suam, assidue emundantem omnes sordes
Bac maculas eorum, qui ipsam adorant; o immaculatissima.
18 Ode 5.
Eam, quæ est jucunda sanctificatio, porta cœlestis, Deique Mater, laudemus; vestemque illius,
ex qua divina charismata scaturiunt, hymnis cụm
fide celebremus.
Mediante partu tuo incorrupto, omnes per corruptionem nudatos, incorruptionis amictu induisti,
o augusta atque iisdem vestem tusnį veuorandam, stabiles ac perennes divitias largita es.
(22') Beatissima veste tua illum circumdedist), o immaculata qui nubibus cœlum induis universum: eam igitur adorantes cum Ade, te glorificamus, o patrocinium animarum nostrarum.
Ἰατρεῖον ἄμισθον τοῖς ἀσθενοῦσιν ὑπάρχει ὁ θεῖος
οὗτος οἶκος· τὴν γὰρ ἐσθῆτά σου, ἁγνὴ, πηγὴν
die 2 Julii, bujusmodi est: Galba et Candidus,
gemini patricii, germani ¡fratres, adorandi causa
Hierosolymam profecti, in Palæstinam venerunt,
quibusdamque Galilæis oris peragratis, apud
quamdam Hebræam matronam B. Virginis venerandam vestem repererunt: quam ut acquirerent,
bac arte usi sunt. Hierosolymam peregrinati omnia
illic loca sancta venerabundi adierant, arculamque
persimilem illi in qua Dei Matris multum honoranda vestis custodiebatur, fieri curarunt; reversique ad matronam suam illam vacuam ad speciem
reliquerunt, illam vero, in qua sacrosanctum illud
et divinum erat indumentumo, sublatam secum apportarunt, et Constantinopolim regressi, in suburbio suo, cui Blachernæ nomen, condiderunt.
Clam omnibus thesaurum servare conati cum
frustra fuissent, imperatori rem aperiunt, qui allatæ vestis nuntio incredibili gaudio affectus est,
dum eam exoscularetur, amplecteretur, temploque
in ipsis Blachernis excitato, arcam ibidem reposuit. Hactenus Mensa apud Raderum. Eamdem
historiam, et quidem uberiorem et prolixiorem
habes apud Nicephorum lib. xv Hist. Eccles.,
cap. 24; Metaphrastem in oratione de vita et obitu
sanctissimæ Deiparæ apud Surium die 18 Augusti;
Georgium Nicomedieusem oratione in Depositionem
pretiose vestis Deiparæ in Blachernis, aliosque.
In 1. Princeps, C. De legibus hæc habentur:
• Princeps legibus subditus non est: Augusta
vero, licet sit subdita, princeps tamen eadem privilegia illi concedit, quæ ipse habet, › Certe Patres arbitrati sunt, et vere, Christum solum fuisse
solutum a legibus peccati originalis per se, et ex
vi suæ natural, per hoc tamen non adimitur,
B. Virginem, tanquam Augustam, ab iisdem
exemptam fuisse per gratiam, et privilegium, et
Est hæc domus tua, medicaminum gratuita of.
ficina morbo laborantibus; possidet enim vestem
ex vi meritorum Christi. Quapropter 8. Ambrosius
in psalm. cxvii, quando Virginem attestatus est
integram ab omni labe peccati, addidit, per gratiam. Et Eusebius Emissenus, quando Christum
solummodo peccati originalis ærumnam declinasse
asseruit, verba per se protinus adjunxit, significare volens beatissimam Virginem tanquam Augustam, quæ principis privilegiis gaudet, fuisse
per Christum, ac ejus gratiam, ab ejusdem peccati inquinamento præservatam. Nam, ut luna a
sole recipit claritatem, ita Dei Mater omnia sua
privilegia, et præsertim hoc præservationis, recipit
a Filio. Vide Nieremberg. in exceptionibus,
cap. 4.
Deest strophe una in Menæis impressis, et
infra plures; quod semel monnisse sulfietat. EDIT.
Ut verificetur quod purpura regia sit nitida,
et omni prorsus sorde vacans, requiritur quod
nullo sit aspersa pulvere, aut olei sit conspurcata
labe, nec in aliqua etiam parte sui. Verumtamen,
si quid cum ejus nitore aut munditia consistere
posset, maxime modicus pulvis, qui facillime excutitur, non vero fœda proserpentis olei macula, ac
in vicinas partes se insinuantis, ut totum contactu
suo deturpet. Eodem modo dictio immaculain
nullius peccati aut maculæ consortium admittit,
et si cum aliquo cohærere pateretur, maxime cumu
modico venialium peccatorum nævulo, non vero
cum peccati originalis gravitate, quod turpius
omni labefactat oleo. Quapropter dum S. Josephus
B. Virginem toties absolute immaculatam nunchpavit; conceptioni immaculatæ non solum suffragaius est, sed eidem suo suffragio insigne auetoritatis pondus addidit. Vide Nieremberg. in Exceptionib., cap. 3.
col. 1007–1008page 15 of 32
PG 105:1007ἀπαύστως βρύουσαν ἰάματα κέκτηται, πανάμωμε. Ὠδὴ δ'. Μεγαλύνωμεν τὴν μόνην εὐλογημένην, καὶ τὴν αὐτ τῆς ἐσθῆτα προστησώμεθα πίστει, ὅπως ἀῤῥυσώμεθα τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος. Ως πολύτιμον θησαύρισμα κεκτημένη, ἡ σὲ τι μῶσα πόλις τὴν ἐσθῆτά σου, Κόρη, πίστει κατασπάζεται, καὶ χάριν κομίζεται. Η πανάμωμος καὶ μόνη εὐλογημένη τῶν Χερου διμ φανεῖσα, τὰς ψυχὰς ἡμῶν σῶσον πάσης περιστάσεως τῶν πίστει τιμώντων σε. ᾠδή ε'. Σύ, Δέσποινα ἁγνὴ, τοῖς σοῖς δούλοις δεδώρησαι κραταίωμα τὴν ἐσθῆτα, καὶ τιμίαν σου ζώνην, καὶ θεῖον περιτείχισμα. Παράδεισος τερπνὸς εὐωδίαν τοῦ Πνεύματος, παν άχραντε, ἀποπέμπων ὁ ναὸς ὁ κατέχων τὴν σὴν ἐσθῆτα δέδεικται. ο Ναοὺς ἡμᾶς Θεοῦ τοῦ ἐν σοὶ ἐνοικήσαντος ἀνά δειξον, Θεοτόκε, τοὺς τῷ θείῳ ναῷ σου πιστῶς σε μακαρίζοντας. ᾠδὴ ς'. Ανέδειξας τῇ πασῶν βασιλίδι τῶν πόλεων, ἡ τεκοῦσα Βασιλέα τῶν ὅλων καὶ Κύριον, ἀῤῥαγὲς ὡς τεῖχος τὴν σεπτὴν καὶ ἁγίαν ἐσθῆτά σου. Γηθόμενοι τῆς Παρθένου την χάριν δοξάσωμεν, καὶ τὴν ταύτης παναγίαν ἐσθῆτα τιμήσωμεν, ἐξ ἧ; πᾶσα ῥῶσις ἀσθενοῦσιν ἀπαύστως προέρχεται. Ο Κύριος μετὰ σοῦ, Θεοτόκε, γενόμενος τῶν ἀνθρώπων ἑαυτῷ τὴν οὐσίαν ᾠκείωσεν, καὶ τοῦ ἀλλο τρίου ἐξ αὐτῆς πᾶσαν βλάβην ἐξώρισεν. ᾠδὴ ζ'. Υψηλοτάτῳ νοῖ καὶ ταπεινῇ καρδίᾳ τοῦ βασιλέως υψηλότατον τὸν θρόνον δοξάσωμεν τὴν παναγίαν κόρην τὴν κεχαριτωμένην. Παστὰς Θεοῦ ἐκλεκτή, ἐν τῇ σεπτῇ σου ταύτῃ παστάδι πίστει τὴν ἐσθῆτά σου κειμένην σεβόμεθα, ὡς κιβωτὸν ἁγίαν καὶ εὐσεβούντων σκέπην. Ανακαινίζεται πᾶς ὁ προσιὼν ἐν πίστει, καὶ την ἁγίαν ἀσπαζόμενος σορὸν τὴν κατέχουσαν τὴν σὴν, ἁγνὴ Παρθένε, φωτοειδῆ ἐσθῆτα.
S. JOSEPH HYMNOGRAPHI
tual, o castissima, atque immaculatissima, fon- ἀπαύστως βρύουσαν ἰάματα κέκτηται, πανάμωμε.
tem ex quo medicamina indeficienter emanant.
Ode 4.
Adeste unicam benedictam magnificemus; et
all vestem illius cum fide accedamus, ut gratiam
Spiritus hauriamus.
Tanquam pretiosissimum thesaurum, hæc civitas quæ te honorat, possidens vestem tuam, o
puella, cum fide eam amplectitur atque osculatur,
et gratiam inde reportat.
Ὠδὴ δ'.
Μεγαλύνωμεν τὴν μόνην εὐλογημένην, καὶ τὴν αὐτ
τῆς ἐσθῆτα προστησώμεθα πίστει, ὅπως ἀῤῥυσώμεθα
τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος.
Ως πολύτιμον θησαύρισμα κεκτημένη, ἡ σὲ τιμῶσα πόλις τὴν ἐσθῆτά σου, Κόρη, πίστει κατασπά
ζεται, καὶ χάριν κομίζεται.
Adoranius vestem tuam, o laudabilissima, tanquam incorruptionis fontem, et gloriæ stolam exsistentem omnibus laudantibus te.
Munda ab omni labe et sola Irenedicta
quæ Cherubim sanctior apparuisti; animas nostras
ab omni adversitate custodi, dum te cum ſide honoramus.
19 Ode 5.
Undequaque purissima Domina tu donasti
servis tuis vestem ac pretiosam zonam tuam, ut
sit illis robur ac divinum munimentum.
Jucundissimum viridarium, suavem Spiritus odo
rein emittens factum est templum illud, o tota immaculata, in quo tua vestis conservatur.
Η πανάμωμος καὶ μόνη εὐλογημένη τῶν Χερου
διμ φανεῖσα, τὰς ψυχὰς ἡμῶν σῶσον πάσης περιστά
σεως τῶν πίστει τιμώντων σε.
ᾠδή ε'.
Σύ, Δέσποινα ἁγνὴ, τοῖς σοῖς δούλοις δεδώρησαι
κραταίωμα τὴν ἐσθῆτα, καὶ τιμίαν σου ζώνην, καὶ
θεῖον περιτείχισμα.
Παράδεισος τερπνὸς εὐωδίαν τοῦ Πνεύματος, πανάχραντε, ἀποπέμπων ὁ ναὸς ὁ κατέχων τὴν σὴν
ἐσθῆτα δέδεικται.
Repleta omni sanctitate, sanctifica animas et corpora nostra, dum vestem tuam sanctam honoramus, tanquam omni honore dignissimam.
Genitrix Dei, fac nos templa Dei qui habitavit
in te, dum te în templo tuo divino cum fide gloriß -
camus.
Ode 6.
Inexpugnabilem tanquam murum, ο Mater onnium Regis et Domini, dedisti civitatum omnium
reginæ vestem tuam sanctam ac venerabilem.
Nos gaudentes, Virginis gratiam glorificemus, ac
sanctissimam illius vestem veneremur, ex qua omnis sanitas ac robur morbo laborantibus incessanter promanat.
Ναοὺς ἡμᾶς Θεοῦ τοῦ ἐν σοὶ ἐνοικήσαντος ἀνά
δειξον, Θεοτόκε, τοὺς τῷ θείῳ ναῷ σου πιστῶς σε
μακαρίζοντας.
ᾠδὴ ς'.
Ανέδειξας τῇ πασῶν βασιλίδι τῶν πόλεων, ἡ
τεκοῦσα Βασιλέα τῶν ὅλων καὶ Κύριον, ἀῤῥαγὲς ὡς
τεῖχος τὴν σεπτὴν καὶ ἁγίαν ἐσθῆτά σου.
Γηθόμενοι τῆς Παρθένου την χάριν δοξάσωμεν,
καὶ τὴν ταύτης παναγίαν ἐσθῆτα τιμήσωμεν, ἐξ ἧ;
· πᾶσα ῥῶσις ἀσθενοῦσιν ἀπαύστως προέρχεται.
Inexhaustum aquarum vitalium fontem te novimus, o Deipara, tuamque divinam vestem veneramur, ex qua nos fideles quotidie medicamina haurimus.
Substantiam hominum sibi ipsi domesticam fecit
Dominus, habitans in te, o Deipara, omnemque
hostis læsionem ab eo exterminavit.
Ode 7.
Depresso atque humili corde, menteque sublimi,
altissimum Regis thronum gloridicemus; sanctissim
mam scilicet et plenam gratia puellam.
20 ln hoc thalamo tuo venerando asservatam vestem tuam cum fide honoramus, tanquam arcam
sanctam, et pietatem colentium protectionem, o
Dei thalame electe.
vetustate liberatur omnis qui cum fide accedit,
et sanctan capsulam osculatur, quæ splendidam
vestein tuam continet, o Virgo casta.
An hæc verba immaculatæ B. Virginis conceptioni faveant, judicet lector. Certe ego intelligere non possum, quomodo B. Virgo absolute dici
possit munda ab omni labe, et sola benedicta, si
labe originalis peccati fœdata aliquando apparuit,
et communi maledictioni, ut cæteri omnes Adæ
filii, subjecta fuit.
Ο Κύριος μετὰ σοῦ, Θεοτόκε, γενόμενος τῶν
ἀνθρώπων ἑαυτῷ τὴν οὐσίαν ᾠκείωσεν, καὶ τοῦ ἀλλο
τρίου ἐξ αὐτῆς πᾶσαν βλάβην ἐξώρισεν.
ᾠδὴ ζ'.
Υψηλοτάτῳ νοῖ καὶ ταπεινῇ καρδίᾳ τοῦ βασιλέως
υψηλότατον τὸν θρόνον δοξάσωμεν τὴν παναγίαν
κόρην τὴν κεχαριτωμένην.
Παστὰς Θεοῦ ἐκλεκτή, ἐν τῇ σεπτῇ σου ταύτῃ
παστάδι πίστει τὴν ἐσθῆτά σου κειμένην σεβόμεθα,
ὡς κιβωτὸν ἁγίαν καὶ εὐσεβούντων σκέπην.
Ανακαινίζεται πᾶς ὁ προσιὼν ἐν πίστει, καὶ την
ἁγίαν ἀσπαζόμενος σορὸν τὴν κατέχουσαν τὴν σὴν,
ἁγνὴ Παρθένε, φωτοειδῆ ἐσθῆτα.
Quid est esse undequaque purum, nisi ex
omni parte, atque ex omni genere carere impuritate? Nou fuisset igitur B. Virgo undequaque, id
· est ex omni parte, atque ex omni genere purissima,
si ex parte conceptionis originali fuisset impuritate
deturpata.
col. 1009–1010page 16 of 32
PG 105:1009ο Θεογεννήτορ ἀγνή, τὴν σὲ τιμῶσαν πόλιν λιμού, σεισμοῦ τε καὶ κακώσεως ἁπάσης περίσωζε, καὶ εθνικῆς ἐφόδου, καὶ ἐναντίας βλάβης. Ωδή η΄. Εὐχαρίστοις φωναῖς ἀνυμνοῦμέν σε τὴν παντοίων καλῶν ἡμῖν πρόξενον, καὶ τὴν σεπτὴν ἐσθῆτά σου ἀσπαζόμενοι, Κόρη, ἀναβοῶντες· Εὐλογεῖτε τὰ ἔργα, τὸν Κύριον. Νοητόν ώς λαμπάδιον ἔχοντες ἐν λυχνίᾳ τραπέζης προκείμενον τὸ ἱερὸν μαφόριον τῆς πανάγνου Παρθένου, τὰς τῆς καρδίας φωτιζόμεθα κόρας ἑκάστοτε. ο Οὐδαμῶς ἀμοιροῦντας κατέλιπες ἱερᾶς σου, Παρο θένε, προσψαύσεως τοὺς ἀναξίους δούλους σου· ἀντι σώματος γάρ σου τοῦ ζωηφόρου τὴν ἐσθῆτά σου πᾶσι δεδώρησαι. Υμνωδίαις ἐνθέοις τιμήσωμεν τοῦ Θεοῦ εὐρύχω τον σκήνωμα τὴν ἐν μητράσι πάναγνον τὴν οὐράνιον πύλην, δι' ἧς ἐκλείσθη ἡ πρὸς θάνατον πύλη εἰσά γουσα. ᾠδὴ θ'. Ιδού σε τὴν κλίνην Σολομῶν γεραίρομεν χαρμος σύνοις μελωδήμασι, καὶ τὴν τιμίαν σου ἐσθῆτα ὡς ἄλλην κιβωτὸν ἀγιάσματος κυκλοῦντες, τὰς ἰάσεις λαμβάνομεν τὰς σωτηρίους, ἀεὶ Παρθένε. Ωφθη νῦν ἡ θεία σου σορός κατέχουσα τὴν ἐσθῆτα τὴν τιμίαν σου, ὥσπερ πηγὴν φωτός, Παρθένε, ἀκτῖ νας ἰαμάτων εκπέμπουσα καὶ σκότος νοσημάτων διώκουσα, ἣν μετὰ πόθου ἀσπαζόμεθα. Σήμερον συγχαίρουσιν ἡμῖν, πανάμωμε, προσκυνήσει τῆς ἐσθῆτός σου πᾶσαι οὐράνιαι Δυνάμεις, ἀπόστολοι, προφῆται, καὶ μάρτυρες, καὶ ὅσιοι, καὶ δίκαιοι ἅπαντες, Δέσποινα μόνη ἀεὶ Παρθένε. Ηγίασται άπασα ἡ γῆ, πανάγιον τοῦ Δεσπότου καταγώγιον, τῇ καταθέσει τῆς ἐσθῆτος τῆς σῆς, καὶ ὁ Δαβὶδ ἐπαγάλλεται τῆς πάλαι κιβωτού προτυπούσης σε τῇ καταθέσει, ἀεὶ Παρθένε. Φαιδρὸν περιβόλαιον τὸ σὸν μαφόριον ἐδωρήσω καὶ προτείχισμα τῇ σε τιμώσῃ βασιλίδι τῶν πόλεων πασῶν, ὡς βασίλισσαν ἁπάντων ποιημάτων τυγχάνουσαν, Θεοκυήτορ μητροπάρθενε. Ε'. Περὶ τῆς τιμίας ζώνης τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου Κανὼν Ε', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστι· ο Ισχύν με τὴν σὴν ζῶσον, ἁγνὴ Παρθένε.» Ιωσήφ. δή α'. Ἰσχύν με θείαν εὐσεβῶς περίζωσον ὑμνολογοῦντα σου τὴν ἱερὰν ζώνην θεῖον χρηματίζουσαν τῇ πόλει σου περίζωσμα καὶ κραταίωμα, Κόρη, καὶ ἀῤῥαγὲς ο ο
MARIALE.
Emundat omnes auinæ sordes, ο Virgo mundissima, hæc arca, quæ continet vestem illam, qua
corpus tuum venerandum compertum fuit.
Θεογεννήτορ ἀγνή, τὴν σὲ τιμῶσαν πόλιν λιμού,
σεισμοῦ τε καὶ κακώσεως ἁπάσης περίσωζε, καὶ
εθνικῆς ἐφόδου, καὶ ἐναντίας βλάβης.
Ωδή η΄.
Εὐχαρίστοις φωναῖς ἀνυμνοῦμέν σε τὴν παντοίων
καλῶν ἡμῖν πρόξενον, καὶ τὴν σεπτὴν ἐσθῆτά σου
ἀσπαζόμενοι, Κόρη, ἀναβοῶντες· Εὐλογεῖτε τὰ ἔργα,
τὸν Κύριον.
Νοητόν ώς λαμπάδιον ἔχοντες ἐν λυχνίᾳ τραπέζης
προκείμενον τὸ ἱερὸν μαφόριον τῆς πανάγνου
Παρθένου, τὰς τῆς καρδίας φωτιζόμεθα κόρας
ἑκάστοτε.
Custodi, Dei Genitrix pura, lianc urbem quæ te
honorat, a fame, terræmotu, atque omni afflictione ab ethnicorum impetu, atque hostili
lesione.
Ode 8.
O omnium nobis bonorum conciliatrix, cum
gratiarum actione te laudamus: et vestein tuanı
venerabilem deosculantes, ο Puella, exclamamus:
Benedicite, opera, Dominum.
Lumine jugi fruuntur oculi cordis nostri, cum
habeamus tanquam lampadem in lucerna mensæ
prominenten, sacram vesler castissimæ Virginis.
O Virgo, licet indignos servos tuos, nullo modo
reliquisti expertes sacri contactus tui; etenim pro
Οὐδαμῶς ἀμοιροῦντας κατέλιπες ἱερᾶς σου, Παρο
θένε, προσψαύσεως τοὺς ἀναξίους δούλους σου· ἀντι
σώματος γάρ σου τοῦ ζωηφόρου τὴν ἐσθῆτά σου πᾶσι vitali corpore tuo, vestem tuan omnibus donasti.
δεδώρησαι.
Υμνωδίαις ἐνθέοις τιμήσωμεν τοῦ Θεοῦ εὐρύχω
τον σκήνωμα τὴν ἐν μητράσι πάναγνον τὴν οὐράνιον
πύλην, δι' ἧς ἐκλείσθη ἡ πρὸς θάνατον πύλη εἰσάγουσα.
ᾠδὴ θ'.
Ιδού σε τὴν κλίνην Σολομῶν γεραίρομεν χαρμος
σύνοις μελωδήμασι, καὶ τὴν τιμίαν σου ἐσθῆτα ὡς
ἄλλην κιβωτὸν ἀγιάσματος κυκλοῦντες, τὰς ἰάσεις
λαμβάνομεν τὰς σωτηρίους, ἀεὶ Παρθένε.
Ωφθη νῦν ἡ θεία σου σορός κατέχουσα τὴν ἐσθῆτα
τὴν τιμίαν σου, ὥσπερ πηγὴν φωτός, Παρθένε, ἀκτῖνας ἰαμάτων εκπέμπουσα καὶ σκότος νοσημάτων
διώκουσα, ἣν μετὰ πόθου ἀσπαζόμεθα.
Σήμερον συγχαίρουσιν ἡμῖν, πανάμωμε, προσκυνήσει τῆς ἐσθῆτός σου πᾶσαι οὐράνιαι Δυνάμεις,
ἀπόστολοι, προφῆται, καὶ μάρτυρες, καὶ ὅσιοι, καὶ
δίκαιοι ἅπαντες, Δέσποινα μόνη ἀεὶ Παρθένε.
Ηγίασται άπασα ἡ γῆ, πανάγιον τοῦ Δεσπότου
καταγώγιον, τῇ καταθέσει τῆς ἐσθῆτος τῆς σῆς, καὶ
ὁ Δαβὶδ ἐπαγάλλεται τῆς πάλαι κιβωτού προτυπούσης σε τῇ καταθέσει, ἀεὶ Παρθένε.
Φαιδρὸν περιβόλαιον τὸ σὸν μαφόριον ἐδωρήσω καὶ
προτείχισμα τῇ σε τιμώσῃ βασιλίδι τῶν πόλεων
πασῶν, ὡς βασίλισσαν ἁπάντων ποιημάτων τυγχάνουσαν, Θεοκυήτορ μητροπάρθενε.
Ε'.
Περὶ τῆς τιμίας ζώνης τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου
Κανὼν Ε', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστι· ο Ισχύν με
τὴν σὴν ζῶσον, ἁγνὴ Παρθένε.» Ιωσήφ.
δή α'.
Ἰσχύν με θείαν εὐσεβῶς περίζωσον ὑμνολογοῦντα
σου τὴν ἱερὰν ζώνην θεῖον χρηματίζουσαν τῇ πόλει
σου περίζωσμα καὶ κραταίωμα, Κόρη, καὶ ἀῤῥαγὲς
Exstat hic canon Græce in Menæis Græcorum, tam impressis, quam manuscriptis, sub die 31
Augusti, quo die olim Constantinopoli in Chalco -
prateio celebrabatur festum Depositionis pretiosæ
zonæ, sen cinguli sanctissimæ Dei Genitricis.
Praeter Josephum nostrum, sacratam Deiparæ zonam bymnis et laudibus celebravit S. GermaIllustremus divinis canticis amplissimum Dei
tabernaculum, castissimam inter matres, portani
cœlestem, per quam clausa est janua, quæ introducebat ad mortem.
Ode 9.
O Virgo perpetua, ingentis lætitiæ canticis ecce
veneramur te lectulum Salomonis: ac pretiosam
vestem tuam tanquam aliam sanctificationis arcam
circumdantes, salutares 21 medelas recipimus.
Sicut fons lucis visa est, ο Virgo, arca illa divina, quæ continet vestem tuam pretiosam, emittens radios curationum, ac tenebras morborum de
pellens; ideo illam cum affectu deosculamur.
Exsultant nobiscum hodie, o immaculatissima,
in adoratione vestis tuæ, Virtutes caelestes, apostoli, prophetæ et martyres; et sancti ac justi universi; o Domina sola Virgo perpetua.
Propositione vestis tuæ, sanctificata est universa
terra, o sanctissimum Doniini habitaculum: cl
exsullavit olim David in expositione arcæ, quæ le,
o Virgo perpetua, præfigurabat.
Hanc vestem tuam tanquam præclarum vallum
ac munimentum donasti reginæ omnium urbium,
quæ te colit, veluti Reginam omnium creaturarum, ο
Dei Genitrix Virgo mater.
De pretiosa zona B. Virginis Constantinopoli olim
asservata, Canon V cujus acrostichis est:
• Robore me accinge tuo, o castu Virgo.» Joseph.
Oile 1.
Robore divino clementer me circumda et acciuge, o intemerata Virgo! quando sacratam nunc
zouam tuam hymnis celebro quæ hanc civila -
nas patriarcha Constantinopolitanus, et Euthymius
monachus Zigabenus, uterque in Encomio in adorationem venerandæ zonæ sanctissimæ Deiparæ;
item Georgius Nicomediensis, canone de Depositione venerandæ zonæ sanctissimæ Virginis in
Blachernis, qui canon Græce exstat ms. in codice
Bibliothecæ monasterii Cryptæ Ferratæ: necnon
Reader VLector V
col. 1011–1012page 17 of 32
PG 105:101129 περιτείχισμα, ἄχραντε Παρθένε, τῇ ποίμνῃ σου. Σὺ τὸν Θεὸν τὸν δυνατὸν ἐκύησας περιζωννύοντα τοὺς εὐσεβεῖς πάντες δύναμιν, πανάμωμε· διό σε μακαρίζομεν, καὶ τὴν θείαν σου ζώνην περιχαρῶς ἀσπαζόμενοι χάριν ἀπαντλοῦμεν καὶ ἔλεος. Χαρμονικῶς τῇ καταθέσει σήμερον περιχορεύσω μεν τῆς ἱερᾶς ζώνης τῆς ἁγνῆς Θεόπαιδος, ἐξ ἧς ἡμῖν περίζωσμα ἀφθαρσίας ὑφάνθη, καὶ ἀδιάρρηκτον ἔνδυμα, καὶ περιβολὴ ἀδιάσπαστος. ο Ὑπὸ τὴν σὴν ὁ σὸς λαὸς, πανάμωμε, προστρέχει δύναμιν, ὑπὸ τὴν σὴν σκέπην καταφεύγει πάντοτε πᾶσι γενοῦ βοήθεια, καὶ τὰ πρὸς σωτηρίαν τοῖς πᾶσι δίδου αἰτήματα σώζουσα δεινῶν τὰς ψυχὰς ἡμῶν. ιδή γ'. Νεουργείται καρδία, πίστει θερμή ψαύουσα ζώνη ἱερᾷ τῆς Παρθένου, καὶ περιζώνονται δύναμιν ἅμα χον, κατὰ παθῶν ἀκαθάρτων, δυσμενῶν, ἀσάρχων τε άτρωτος μένουσα. Μένει ἄφθορος ἔτι ἡ ἱερὰ ζώνη σου, τις σου τὸ ἄχραντον σῶμα, Κόρη, διέζωσε, καθαγιάζουσα τοὺς εὐσεβῶς προσιόντας, καὶ φθορᾶς ἐξαίρουσα, νόσων καὶ θλίψεων. Εχρημάτισας οίκος περικαλλής, ἄχραντε, λόγου τοῦ ἐκ σοῦ σαρκωθέντος, καὶ ἐν ἁγίῳ σου οἴκῳ εὐδο κήσαντος ζώνην τὴν σὴν ἐντεθῆναι, ἣν κατασπαζόμενοι αγιαζόμεθα. ο Τὴν τιμίαν σου ζώνην τιμητικῶς ἅπαντες ἐν ἀγαλλιάσει καρδίας περιπτυσσόμεθα τιμὴν ὑπάρχου ψαύσασαν σώματι. σαν πάντων πιστῶν, Θεοτόκε, ὡς τῷ ὑπερτίμῳ σου ηδη δ'. Ηρθης πρὸς φῶς ἄδυτον μεταχωρήσασα, έλιπες δὲ τοῖς σε μακαρίζουσιν ἀντὶ τοῦ σώματός σου, ἁγνὴ, τὴν τιμίαν ζώνην, πηγὴν θαυμάτων ὑπάρχουσαν,
tem 29 tuam cingit ut vallum et forte quoddam περιτείχισμα, ἄχραντε Παρθένε, τῇ ποίμνῃ σου.
propugnaculum ab ipso nobis Nuinine concessum: quæ item tuorum clientum gregem
munit tanquam
muri quidam ambitus nulla unquam vi rumpendus.
Omnipotentem peperisti Deum, o incontaminata!
qui omnes pios accingit virtute: unde beatam te
nominantes, hanc cœlestem zonam tuam magna
animorum latitia deosculamur, ut ex qua tanquam
fonte gratiam haurimus et misericordiam.
Σὺ τὸν Θεὸν τὸν δυνατὸν ἐκύησας περιζωννύοντα
τοὺς εὐσεβεῖς πάντες δύναμιν, πανάμωμε· διό σε
μακαρίζομεν, καὶ τὴν θείαν σου ζώνην περιχαρῶς
ἀσπαζόμενοι χάριν ἀπαντλοῦμεν καὶ ἔλεος.
Χαρμονικῶς τῇ καταθέσει σήμερον περιχορεύσωμεν τῆς ἱερᾶς ζώνης τῆς ἁγνῆς Θεόπαιδος, ἐξ ἧς
ἡμῖν περίζωσμα ἀφθαρσίας ὑφάνθη, καὶ ἀδιάρρηκτον ἔνδυμα, καὶ περιβολὴ ἀδιάσπαστος.
Bona hodie luce exorta cum tripudio magno
exsultemus propter sacratæ zonæ, quæ castam Dei
Parentem ciuxit, apud nos hic depositæ solemnialem: ex qua nobis zona contextum est cingulum, quod non corrumpi, et indumentum, quod non
nobis potest.
O extra omnem reprehensionis aleam collocata
Virgo! populus tuus magno cursu ad tuam potentiam contendit, et in cunctis adversitatibus ad protectionem se tuam recipit. Esto igitur cunctis loco
prasidii, et quæcunque sibi ipsis postulant salutaria, ea illis omnia largire, tu quæ impertis animabus nostris liberationem a calamitatibus.
Ode 3.
Renovatur cor nostrum, et novo quasi vigore
hilarescit, dum sacram tuam, ο Virgo, zonam fide
ferventi apprehendit, qua item zona cor nostrum
vim induit inexpugnabilem impuris appetitionibus
debellandis, ac simul hinc perseverat idem cor
micis.
lacerari, et denique pallium, quod non avelli a
Ὑπὸ τὴν σὴν ὁ σὸς λαὸς, πανάμωμε, προστρέχει
δύναμιν, ὑπὸ τὴν σὴν σκέπην καταφεύγει πάντοτε·
πᾶσι γενοῦ βοήθεια, καὶ τὰ πρὸς σωτηρίαν τοῖς
πᾶσι δίδου αἰτήματα σώζουσα δεινῶν τὰς ψυχὰς
ἡμῶν.
ιδή γ'.
Νεουργείται καρδία, πίστει θερμή ψαύουσα ζώνη
ἱερᾷ τῆς Παρθένου, καὶ περιζώνονται δύναμιν ἅμαχον, κατὰ παθῶν ἀκαθάρτων, δυσμενῶν, ἀσάρχων τε
άτρωτος μένουσα.
nostrum penitus invulnerabile a spiritibus inįEliamnum manet incorrupta zona haec sacrata, Μένει ἄφθορος ἔτι ἡ ἱερὰ ζώνη σου, τις σου τὸ
quæ olim corpus tuum nullis unquam sordibus,
Virgo, inquinatum circumcinxit, et maguam inde
trahit hodieque efficaciam 23 ad hos omnes quoἄχραντον σῶμα, Κόρη, διέζωσε, καθαγιάζουσα τοὺς
εὐσεβῶς προσιόντας, καὶ φθορᾶς ἐξαίρουσα, νόσων
καὶ θλίψεων.
dammodo sanctificandos, qui se pie conferunt ad eam venerandam, ipsosque ab interitu per morbos
et alias calamitates imminentes liberat.
Εχρημάτισας οίκος περικαλλής, ἄχραντε, λόγου
τοῦ ἐκ σοῦ σαρκωθέντος, καὶ ἐν ἁγίῳ σου οἴκῳ εὐδο
κήσαντος ζώνην τὴν σὴν ἐντεθῆναι, ἣν κατασπαζόμενοι αγιαζόμεθα.
Maxima pulchritudinis domus exstitisti tu ipsa
quoque pro Verbo divino ex te incarnato, o Mater
immaculata! jamque sibi complacitum est item, ut
hæc zona tua in sancta domo ista, quæ nomini tuo
consecrata est, reponatur, quam et nos piis passim osculis frequentantes, inde fructum quemdam
sanctitatis obtinemus.
Eminentis pretii zonam tuam, ο Deipara, venerabundo cordis jubile, omnes circumcirca amplexaΤὴν τιμίαν σου ζώνην τιμητικῶς ἅπαντες ἐν
ἀγαλλιάσει καρδίας περιπτυσσόμεθα τιμὴν ὑπάρχου
ψαύσασαν σώματι.
mour, tanquam decus Christianitatis universe; σαν πάντων πιστῶν, Θεοτόκε, ὡς τῷ ὑπερτίμῳ σου
quandoquidem illa sanctum corpus tuum, quod
omne pretium et honorem superat, attingere digna
fuit.
Ode 4.
Tu quidem in altum assumpta ad inaccessibile
lumen accessisti: at cunctis interim beatam te dicentibus loco tui intemerali corporis, pretiosam
anonymus auctor antiquus Encomio in Depositionem zonæ S. Mariæ, quod ex Regio Græce ms.
rodice eruit, et Latine a se redditum anno 1648 una
cum Historia hæresis Monothelitarum Parisiis edidit P. Franciscus Combens, ordinis Prædicatoruni.
Sacrosanctam beatissimæ Dei Matris zonam
usque adeo Ecclesia Græca venerata est, ut in ejus
honorem festum quotannis die 31 mensis Augusti,
solemni ritu celebrandum instituerit in regia urbe
ηδη δ'.
Ηρθης πρὸς φῶς ἄδυτον μεταχωρήσασα, έλιπες
δὲ τοῖς σε μακαρίζουσιν ἀντὶ τοῦ σώματός σου, ἁγνὴ,
τὴν τιμίαν ζώνην, πηγὴν θαυμάτων ὑπάρχουσαν,
Constantinopolitana: ejusque festi non solum in
præsenti canone S. Josephus, sed et Germanus et
Euthymius supra relati, Emmanuel Comnenus imperator in suo edicto de feriis, et Kalendaria
Græcorum, Ruthenorum et Syrorum expressis ac
disertis verbis meininere. Vide Colvenerium in
Kalendario Mariano die 1 Augusti, et notas nostras
in Mariale S. Germani ad orationem de zona sanctissimæ Dei Matris.
col. 1013–1014page 18 of 32
PG 105:1013καὶ τόπον σωτηρίας, και χαράκωμα ταύτης τῆς τιμωσί σε πόλεως, ἄχραντε. Νέον ἡμεῖς ὡς οὐρανὸν ὑπερχόμεθά σου τὸν οἶκον, ἐν ᾧ τεθησαύρισται καθάπερ ἥλιος φωταυγής σου ἡ θεία ζώνη, βολὰς θαυμάτων ἐκπέμπουσα, καὶ πάν των τὰς καρδίας καταυγάζουσα, Κόρη, καὶ παθῶν τὴν ὁμίχλην διώκουσα. Σὺ κιβωτὸς τοῦ νοητοῦ ἁγιάσματος χρηματίζεις, ἄχραντε, πανύμνητε, καὶ τὴν τιμίαν ταύτην σορόν ἔχουσαν τὴν ζώνην ἣν περιοῦσα ἐφόρεσας, παρέχεις τῷ λαῷ σου καταφύγιον πᾶσι, καὶ πηγὴν ἰαμάτων ἀκένωτον. ο Ηκε τῇ σῇ πόλει πολύολβον δώρημα ή τιμία ζώνη σου, πανύμνητε, καὶ κατετέθη περιφανώς ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐν τούτῳ θείῳ οἴκῳ σου, καὶ γέγονε μετ γίστης ἑορτῆς, Θεοτόκε, τοῖς θερμῶς σε ποθοῦσιν ὑπόθεσις. Νόμου σκιαὶ καὶ προφητῶν τὰ αἰνίγματα προεδήλουν ἔσεσθαί σε, πάναγνε, Θεοῦ Μητέρα παναληθῆ, δι' ἧς ἡ κατάρα ἀπεστειρώθη καὶ ήνθησε τελεία εὐλογία, καὶ σωτήριος χάρις τοῖς ἐν πίστει καὶ πόθῳ ὀμνοῦσί σε. Ζώνης θείας τεθείσης σήμερον ἐν οἴκῳ σου, θεοχαρίτωτε, συνεπανετέθη ἀγαθῶν πᾶσα δόσις τοῖς χρήζουσι, καὶ πληρούται πᾶς τις ἁγιασμοῦ, ὁ προσ πελάζων τὰς αἰτήσεις πιστῶς κομιζόμενος. Ωραιώθης, Παρθένε, Λόγον ὡραιότατον ἀποκυήσασα, καὶ τῷ σῷ ὡραίῳ ἐπευδόκησας οἴκῳ τεθήσεσθαι τὴν ὡραίαν ζώνην, ἥτις τὸ σὸν ὡραῖον σῶμα, Θεοτόκε, ὡραίως διέζωσεν. Σοῦ ὁ ἅγιος οἶκος ἄλλος ὡς παράδεισος πᾶσι γνωρίζεται, μέσον κεκτημένος ὥσπερ εύοσμον ῥόδον τὴν ζώνην σου, εὐοδίας θείας ἀποπληροῦσαν τὰς καρδίας τῶν πιστῶς προσιόντων, πανάμωμε. Ομβρου θείου νεφέλη γέγονας, πανάμωμε, ένα ποστάζουσα σωτηρίας ὕδωρ, καὶ πηγὴ χερσω θεῖσιν ἐγκλήμασιν πρὸς καρποφορίαν μεταγαγοῦσα εὐσεβείας· διὰ τοῦτο πιστῶς σε δοξάζομεν.
MARIALE.
καὶ τόπον σωτηρίας, και χαράκωμα ταύτης τῆς tuam reliquisti zonam, tamquam scaturiginen miτιμωσί σε πόλεως, ἄχραντε.
Νέον ἡμεῖς ὡς οὐρανὸν ὑπερχόμεθά σου τὸν οἶκον,
ἐν ᾧ τεθησαύρισται καθάπερ ἥλιος φωταυγής σου
ἡ θεία ζώνη, βολὰς θαυμάτων ἐκπέμπουσα, καὶ πάν
των τὰς καρδίας καταυγάζουσα, Κόρη, καὶ παθῶν
τὴν ὁμίχλην διώκουσα.
Σὺ κιβωτὸς τοῦ νοητοῦ ἁγιάσματος χρηματίζεις,
ἄχραντε, πανύμνητε, καὶ τὴν τιμίαν ταύτην σορόν
ἔχουσαν τὴν ζώνην ἣν περιοῦσα ἐφόρεσας, παρέχεις
τῷ λαῷ σου καταφύγιον πᾶσι, καὶ πηγὴν ἰαμάτων
ἀκένωτον.
raculorum et ipsissimam salutis sedem, ac denique
ut vallum hujus civitatis, quæ amore flagrat bonoris tui.
Velut novum quoddam cœlum tuam domum ingredimur, ο Virgo, in quo colo tanquam thesaurus quidam tua divina servatur zona (utpote quæ
Deum olim ingse circumdedit ), illustres miraculorum radios emittens instar solis, nempe cordibus.
omnium illuminandis et effugandis inde malarum
cupiditatuni tenebris.
sordibus intacta, et omni laudum genere
certatim ab omnibus colenda! tu es arca sanctifcationis intimæ, intellectu potius quam externa
quodam sensu delibandæ, et simul hoc venerabile
conditorium, quo asservatur zona tibi adhuc in
terris vitam degenti usurpata, populo 24 tuo exhibes tanquam refugium omnibus paratum ac velut
prodigiorum fontem nullis unquam conatibus exhauriendum.
Ηκε τῇ σῇ πόλει πολύολβον δώρημα ή τιμία
ζώνη σου, πανύμνητε, καὶ κατετέθη περιφανώς ταύτῃ
τῇ ἡμέρᾳ ἐν τούτῳ θείῳ οἴκῳ σου, καὶ γέγονε μετ
γίστης ἑορτῆς, Θεοτόκε, τοῖς θερμῶς σε ποθοῦσιν
ὑπόθεσις.
Νόμου σκιαὶ καὶ προφητῶν τὰ αἰνίγματα προεδήλουν ἔσεσθαί σε, πάναγνε, Θεοῦ Μητέρα παναληθῆ,
δι' ἧς ἡ κατάρα ἀπεστειρώθη καὶ ήνθησε τελεία
εὐλογία, καὶ σωτήριος χάρις τοῖς ἐν πίστει καὶ πόθῳ
ὀμνοῦσί σε.
Advenit dono civitati huic tuæ multarum valde
felicitatum cumulus, tuum nempe cingulum
o præconiis universorum decantata Virgo
idque hodierna luce in hac divina ade tua illustrem in modum est collocatum, evasitque omnibus ferventi te amore prosequentibus multo festivitatis instituendæ argumentum.
Caligine scatentes legis umbræ ac simul ænigmata
prophetarum te aliquando verissimam Dei Matrem
futuram præsignificarunt, o castissima! sicque per
te et peccati maledictio ad quamdam quasi sterilitatem redacta est, et vicissim vera ac perfecta benedictio una cum salutari quadam gratia efflorescere incepit, ad singularem omnium, cupida
fde tibi servientium, utilitatem.
'Qsh e'.
Ode 5.
Ζώνης θείας τεθείσης σήμερον ἐν οἴκῳ σου, θεο
χαρίτωτε, συνεπανετέθη ἀγαθῶν πᾶσα δόσις τοῖς
χρήζουσι, καὶ πληρούται πᾶς τις ἁγιασμοῦ, ὁ προσ
πελάζων τὰς αἰτήσεις πιστῶς κομιζόμενος.
liberalissimam omnium gratiarum copiam, prout
serit, ille impletur copioso dono sanctimoniæ, si nimirum preces suas corde obtulerit sincero ac fideli
Ωραιώθης, Παρθένε, Λόγον ὡραιότατον ἀποκυή
σασα, καὶ τῷ σῷ ὡραίῳ ἐπευδόκησας οἴκῳ τεθήσε
σθαι τὴν ὡραίαν ζώνην, ἥτις τὸ σὸν ὡραῖον σῶμα,
Θεοτόκε, ὡραίως διέζωσεν.
Cingulum istud tuum divinum, cujus hodie in
hac domo tua depositionem celebramus, o singulari apud Deum gratia pollens Virgo! istud tuum,
inquam, cingulum in suum huc comitatum, traxit
cujusque postulat indigentia, et quicunque huc accesInclytam ob Verbi a te geniti pulchritudinem, tu
quoque inclyta es pulchritudine illustrata; simu!
et in hoc templo tuo inclyte specioso, tu placide
pati es dignata, ut reponeretur inclytæ item pulchritudinis zona tua, quæ et tuum inclyte pulchrum corpus, o Deipara, cinctu quodam inclyto
perornavit.
Σοῦ ὁ ἅγιος οἶκος ἄλλος ὡς παράδεισος πᾶσι
γνωρίζεται, μέσον κεκτημένος ὥσπερ εύοσμον
ῥόδον τὴν ζώνην σου, εὐοδίας θείας ἀποπληροῦσαν
τὰς καρδίας τῶν πιστῶς προσιόντων, πανάμωμε.
corda, qui ad te pia quadam confidentia accedunt,
bus intacta Virgo!
Ομβρου θείου νεφέλη γέγονας, πανάμωμε, έναποστάζουσα σωτηρίας ὕδωρ, καὶ πηγὴ χερσω
θεῖσιν ἐγκλήμασιν πρὸς καρποφορίαν μεταγαγοῦσα
εὐσεβείας· διὰ τοῦτο πιστῶς σε δοξάζομεν.
Culpa igitur, quæ ex Adam per originem
contrahitur, non fuit particeps B. Virgo, alioquin
Novus esse paradisus domus hæc tua creditur
palam 25 ab universis, in cujus paradisi medio
instar cujusdam fragrantis rosæ zona tua collocata
cernitur, per cujus fragrantiam divinam, eorum
voluptate plenissima iuundantur, o a nævis omniGuttatim salutarem pluviæ divinæ undam distillans nubes facta es, o culpæ omnis expers Vir80.(29)! animabusque nostris propter vitiorum
ariditatem penitus incultis exhibes te at quamdam
non absolute nec vere dici posset omnis culpa
expers, cum originalis expers non fuisset.
col. 1015–1016page 19 of 32
PG 105:1015ο Qδή ς'. Νέον τέτοκας ἡμῖν ὡς παιδίον τὸν πρὸ πάντων αἰώνων, καὶ καινουργείς καρδίας ἁμαρτίας παλαίωσιν δεξαμένας, καινισμῶν τῆς καταθέσεως τῆς τιμίας ζώνης σου, Κόρη ἀειπάρθενε. "Αγιός σου ὁ ναὸς θαυμαστὸς δικαιοσύνῃ ὑπάρχει, ὥς τις τὴν θαυμαστήν σου ζώνην θαύματα βρύουσα» κεκτημένος, τοῖς πιστοῖς πέλαγος δείκνυται ιαμάτων, Θεοκυήτορ μητροπάρθενε. Γέγηθε πᾶσα ψυχὴ συνιοῦσα ἐν ἁγίῳ ναῷ σου, καὶ ἐν αὐτῷ ὁρῶτα, Θεοτόκε, την ζώνην σου, ὥσπερ ήλιον φαιδρὸν φέγγος ἀστράπτουσαν χαρισμάτων τοῦ παντεργοῦ καὶ θείου Πνεύματος. Νεύρωσον ἡμῶν, ἁγνὴ, τὰς καρδίας παρεθείσας παντοίων ἁμαρτιῶν ἰδέαις, καὶ περίζωσαν δύναμιν τοὺς τὴν ζώνην σου πιστῶς ὡς πολυτίμητον κεκτημένους καὶ ἀναφαίρετον θησαύρισμα. Ωδή ζ'. Η πάντων βασίλισσα πρὸς οὐρανίους σκηνὰς ἀπαίρουσα καταλέλοιπεν ὄλβον τῇ βασιλίδι πασῶν τῶν πόλεων τὴν ταύτης ζώνην, δι' ἧς περιζώσεται ἐπιδρομῆς ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν. Πηγῇ νῦν προσέλθομεν ἀποσταζούσῃ χάριν καὶ ἔλεος τῇ σορῷ τῇ τιμίᾳ, τῇ κατεχούσῃ ζώνην τὴν πάντιμον τῆς τιμησάσης ἀνθρώπων τὸ φύραμα τις μίῳ τόκῳ αὐτῆς, Παρθένου τε καὶ Μητρός. Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, Δυνάμεις πᾶσαι αἱ ἐπουράνιαι τὴν τοῦτον τεκοῦσαν, ἀνθρώπων γλῶσσαι πᾶσαι, δοξά σατε, ὅτι τὴν ζώνην αὐτῆς ἐδωρήσατο καταφυγὴν ἀληθῆ καὶ σωτηρίαν πιστοῖς. Ῥανάτωσαν ἄνωθεν δικαιοσύνην νεφέλαι σήμερον καταθέσει τῆς ζώνης τῆς σῆς, νεφέλη Θεοχαρίτωτε, καὶ μελῳδείτω ψυχὴ πᾶσα χαίρουσα· Εὐλογητὸς ὁ Θεός. Ωδή γ'. Θρόνος καθάπερ ἅγιος ἡ σορὸς ἀνατίθεται ἔνδον ἐν ἀδύτοις ἱεροῖς φαιδρότατα τῆς μόνης θεόπαιδος καὶ βασιλίδος πάντων ἁγνῆς, ζώνην κεκτημένη επανα παυομένην, ἐξ ἧς τοῖς κοπιῶσιν ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις ἀνάπαυσις τελεία προέρχεται ἀφθόνως. Ἐπὶ τῆς γῆς τὸν Κύριον ἱερῶς ἐσωμάτωσας, καὶ χερσὶν ἁγίαις ἀληθῶς διέζωσας, τὸν περιζωννύοντα τοὺς εὐσεβοῦντας δύναμιν· νῦν δὲ ἀναβάτα οὐρανῶν
fontanam scaturiginem, qua nos irrigati ad faciendos fructus pietatis fecundamur, unde et singuiari te conatu fidei nostræ glorificamus.
Ode 6.
Eum qui est ante omnia sæcula, ut novum nobis
infantem progenuisti, et simul ad novum hunc tuæ
adventum festivitatis, qua pretiosi hodie cinguli
tui agitur depositio, innovas quoque corda nostra
vetustis jam culpis depravata.
0 virginea Dei Mater, sacrum hoc templum
tuum jure merito gignit admirationem omnibus,
utpote quod mirificam zonam tuam possidens,
omnibus fidei dono præditis pelagus quoddam repræsentat remediorum.
Cuncte exhilarantur animæ sanctum intrantes
templum tuum, quia zonæ hujus tuæ id loci positæ fruuntur contemplatione: ista enim solis quamdam sereni habens faciem, omnipotentis illum divinique Spiritus fulgorem donis atque gratiis refertum, ceu quosdam ex se radios vibrare solet.
Animarum nostrarum vires quadam multiplicium peccatorum paralysi dissolutas, quasi nervis
quibusdam corrobora, ο Virgo! et tibi illos praeo
terea virtute quadam singulari accingendos sume,
quicunque eximia religione zonam tuam, ut multi
manibus extorquendam.
26 Ode 7.
Sublimis ad cœlestia tabernacula proficiscens
rerum creatarum omnium regina, nostræ civitati
cùnctarum urbium reginæ magnas reliquit opes,
zonam nempe suam, per quam urbs hæc nostra
custoditur adversus incursiones hostium, tam qui
videntur, quam qui non videntur.
Tam nobili fonti, ex quo ebullivit gratia et misericordia divina, propius nunc accedamus, nempe
receptaculo huic venerando, in quo zona pretiosissima conservatur illius Matris simul ac Virginis, quæ massam generis humani adorando partu
suo ad magnum evexit decus.
Adorate hymnis Dominum, Virtutes cœlorum
` universæ, cujus et Genitricem, linguæ omnes mortalium, glorificate: vobis quippe dono dedit zonam
suam, in cujus vere tuto ac salutari ambitu, merito
possunt refugium quærere fideles.
Urgeant nubes hodie imbrem justitiæ de supernis,
quandoquidem nunc depositæ hic zonæ tuæ agitur
festivitas, o quæ ipsa es quoque nubes vere Deo
· gratissima! simul omne quidquid vivit exsultando cautet: Benedictus Deus!
Ode 8.
In sanctuario profanis et impiis inaccesso, instar
· throui cujusdam sacri reponitur summa cum pompa
et lætitia iste loculus, qui unicæ Dei Genitricis,
et intemeratæ omnium reginæ zonam in sese collocatam tenet; ex qua quidem iis qui multis sunt
peccatis fracti ac debilitati, plena tanti mali quies
ac medicina in promptu adest.
Revera per sanctas manus tuas, illum ex te incarnatum 27 in terris Dominum, tuo accinxisti
cingulo, qui omnes veræ pietati deditos quodam
Qδή ς'.
Νέον τέτοκας ἡμῖν ὡς παιδίον τὸν πρὸ πάντων
αἰώνων, καὶ καινουργείς καρδίας ἁμαρτίας παλαίω
σιν δεξαμένας, καινισμῶν τῆς καταθέσεως τῆς τιμίας
ζώνης σου, Κόρη ἀειπάρθενε.
"Αγιός σου ὁ ναὸς θαυμαστὸς δικαιοσύνῃ ὑπάρχει,
ὥς τις τὴν θαυμαστήν σου ζώνην θαύματα βρύουσα»
κεκτημένος, τοῖς πιστοῖς πέλαγος δείκνυται ιαμάτων,
Θεοκυήτορ μητροπάρθενε.
Γέγηθε πᾶσα ψυχὴ συνιοῦσα ἐν ἁγίῳ ναῷ σου,
καὶ ἐν αὐτῷ ὁρῶτα, Θεοτόκε, την ζώνην σου, ὥσπερ
ήλιον φαιδρὸν φέγγος ἀστράπτουσαν χαρισμάτων
τοῦ παντεργοῦ καὶ θείου Πνεύματος.
Νεύρωσον ἡμῶν, ἁγνὴ, τὰς καρδίας παρεθείσας
παντοίων ἁμαρτιῶν ἰδέαις, καὶ περίζωσαν δύναμιν
τοὺς τὴν ζώνην σου πιστῶς ὡς πολυτίμητον κεκτημένους καὶ ἀναφαίρετον θησαύρισμα.
gazam pretii asservant, nulla arte de piis eorum
Ωδή ζ'.
Η πάντων βασίλισσα πρὸς οὐρανίους σκηνὰς
ἀπαίρουσα καταλέλοιπεν ὄλβον τῇ βασιλίδι πασῶν
τῶν πόλεων τὴν ταύτης ζώνην, δι' ἧς περιζώσεται
ἐπιδρομῆς ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν.
Πηγῇ νῦν προσέλθομεν ἀποσταζούσῃ χάριν καὶ
ἔλεος τῇ σορῷ τῇ τιμίᾳ, τῇ κατεχούσῃ ζώνην τὴν
πάντιμον τῆς τιμησάσης ἀνθρώπων τὸ φύραμα τις
μίῳ τόκῳ αὐτῆς, Παρθένου τε καὶ Μητρός.
Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, Δυνάμεις πᾶσαι αἱ ἐπουράνιαι·
τὴν τοῦτον τεκοῦσαν, ἀνθρώπων γλῶσσαι πᾶσαι, δοξάσατε, ὅτι τὴν ζώνην αὐτῆς ἐδωρήσατο καταφυγὴν
ἀληθῆ καὶ σωτηρίαν πιστοῖς.
Ῥανάτωσαν ἄνωθεν δικαιοσύνην νεφέλαι σήμερον
καταθέσει τῆς ζώνης τῆς σῆς, νεφέλη Θεοχαρίτωτε,
καὶ μελῳδείτω ψυχὴ πᾶσα χαίρουσα· Εὐλογητὸς ὁ
Θεός.
Ωδή γ'.
Θρόνος καθάπερ ἅγιος ἡ σορὸς ἀνατίθεται ἔνδον ἐν
ἀδύτοις ἱεροῖς φαιδρότατα τῆς μόνης θεόπαιδος καὶ
βασιλίδος πάντων ἁγνῆς, ζώνην κεκτημένη επαναπαυομένην, ἐξ ἧς τοῖς κοπιῶσιν ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις
ἀνάπαυσις τελεία προέρχεται ἀφθόνως.
Ἐπὶ τῆς γῆς τὸν Κύριον ἱερῶς ἐσωμάτωσας, καὶ
χερσὶν ἁγίαις ἀληθῶς διέζωσας, τὸν περιζωννύοντα
τοὺς εὐσεβοῦντας δύναμιν· νῦν δὲ ἀναβάτα οὐρανῶν
col. 1017–1018page 20 of 32
PG 105:1017ὑπεράνω, κατέλιπες ἀνθρώποις τὴν τιμίαν ζώνην, Παρθένε Θεοτόκε, κραταίωμα καὶ σκέπην. Νενοσηκόσιν ίαμα, ολισθαίνουσι στήριγμα, καὶ τοῖς ῥᾳθυμοῦσιν εὐθυμία, ἔνθεος κυβέρνησις πλέουσι, πεπλανημένοις ἐπιστροφή, ἡ παρεπομένη τῇ τιμίᾳ σου ζώνῃ, ἁγνὴ Παρθένε, χάρις ἀληθῶς χρηματίζει, ἣν πίστει προσκυνοῦμεν εἰς πάντας αἰῶνας. Επιτελοῦντες σήμερον τὴν ἁγίαν κατάθεσιν ζώ νης σου τῆς θείας, ἱερὰν πανήγυριν οἱ δοῦλοι σου ἄγωμεν, καὶ ἐν χαρᾷ βοῶμεν· Χαῖρε, Θεοτόκε, ἡ χαρὰ τῶν ἀγγέλων, καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων τῶν πιστῶς μελωδούντων Λαός, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ωδή θ'. Ιδού ή θεία κλίνη τοῦ Σολομῶν, δυνατοί ήν κυκλοῦσιν ἑξήκοντα, βήσεις Γραφών, ο άπερ ἐν κλίνῃ βασι λικῇ σορῷ τιμίᾳ σήμερον ζώνην ἀνακλίνει τὴν ἑαυτῆς ἀνάκλισιν, εἰς πάντων τῶν τεταπεινωμένων καὶ εὐσε βούντων περιποίησιν. Ως πόλις βασιλέως τῶν οὐρανῶν, περὶ ἧς ἐλα λήθη παράδοξα· ἔθου τῇ σῇ πόλει δῶρον τίμιον καὶ σεπτὸν τὴν παναγίαν μνήμην σου πάντων εἰς κρατ ταίωμα τῶν πιστῶν, δι' ἧς οἱ στεφηφόροι τροπῶνται – 28 πολεμίους ὀρθοδοξία διαλάμποντες. Σταλάξατε, τὰ ὄρη, νῦν γλυκασμὸν, καὶ βουνοί, εὐφροσύνην αἰώνιον· πατριαρχῶν δῆμοι, καὶ μαρ τύρων πάντες χοροί, τῶν προφητῶν ὁ σύλλογος, θείων ἀποστόλων δῆμος σεπτός, εὐφράνθητε σύν πᾶσιν ἡμῖν, τῇ καταθέσει τῆς θείας ζώνης τῆς Θεό παιδος Ηγίασας τὰ πάντα διὰ τῆς σῆς, παναγία Παρθένε, κυήσεως, καὶ νῦν ἡμῖν δέδωκας ὡς πλείονα φωτι σμὸν τὴν παναγίαν ζώνην σου, ἧς τῇ καταθέσει πᾶσα ἡ γῆ χορεύει, καὶ γεραίρει σε τὴν χαρᾶς ἀῤῥήτου ἀποπληροῦσαν τὸ ἀνθρώπινον. Φιλίας δολίας τῆς τῶν παθῶν καὶ ἐχθροῦ καθ' ἑκάστην πειράζοντος ἁμαρτιῶν βάσει βαθυμίας τε χαλεπῆς ἀπαγωγής, πανάχραντε, και αιχμαλωσίας καὶ προνομῆς, τῷ σῷ προσπεφευγότα λέει διὰ τά χους, ὡς συμπαθής, ἁγνὴ, ἀπάλλαξον. ο
MARIALE.
ὑπεράνω, κατέλιπες ἀνθρώποις τὴν τιμίαν ζώνην, singulari accingit robore. At nunc, o virginea Dei
Παρθένε Θεοτόκε, κραταίωμα καὶ σκέπην.
Mater, posteaquam super omnes cœlos ascendisti,
tuum istud venerabile cingulum hominibus reliquisti tanquam potens quoddam munimentum quo
protegamur.
Νενοσηκόσιν ίαμα, ολισθαίνουσι στήριγμα, καὶ
τοῖς ῥᾳθυμοῦσιν εὐθυμία, ἔνθεος κυβέρνησις πλέουσι,
πεπλανημένοις ἐπιστροφή, ἡ παρεπομένη τῇ τιμίᾳ
σου ζώνῃ, ἁγνὴ Παρθένε, χάρις ἀληθῶς χρηματίζει,
ἣν πίστει προσκυνοῦμεν εἰς πάντας αἰῶνας.
Gratia illa divina, quæ in nos ex tuæ zonæ vcnerando cultu redundare cernitur, hæc, inquam,
gratia, o casta Virgo, est verissimna ægrotantibus
medela, jamjam item labentibus fulcimentum;
præterea male animatis divinæ quoddam alacritatis donum, ad hæc moderamen et gubernaculum navigantibus, ac denique iis qui aberrarunt, auxilium plane ac lumen ad resipiscendum. Unde et cultu fideli te adoremus in omnia sæcula.
Επιτελοῦντες σήμερον τὴν ἁγίαν κατάθεσιν ζώνης σου τῆς θείας, ἱερὰν πανήγυριν οἱ δοῦλοι σου
ἄγωμεν, καὶ ἐν χαρᾷ βοῶμεν· Χαῖρε, Θεοτόκε, ἡ
χαρὰ τῶν ἀγγέλων, καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων τῶν
πιστῶς μελωδούντων Λαός, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας
τοὺς αἰῶνας.
Ωδή θ'.
Ιδού ή θεία κλίνη τοῦ Σολομῶν, δυνατοί ήν κυκλούσιν ἑξήκοντα, βήσεις Γραφών, ο άπερ ἐν κλίνῃ βασιλικῇ σορῷ τιμίᾳ σήμερον ζώνην ἀνακλίνει τὴν ἑαυτῆς
ἀνάκλισιν, εἰς πάντων τῶν τεταπεινωμένων καὶ εὐσε
βούντων περιποίησιν.
Ob tue divinæ zonæ depositionem hic olim peractam, nos servi tui sacram hodie panegyrin sive
conventum celebramus, magnisque tibi vocibus
hunc in modum cum letitia gratulamur: Salve,
Deipara, gaudium es angelorum et corum praesertim
hominum, qui religiose nunc jugiter decantant:
Populus Domini, superexaltate Dominum in omnia
saecula!
Ode 9.
Intuere, obsecro, nam iste divinus Salomonis
lectulus, quem circumdant sexaginta fortes (ut
aiunt Scripturæ ), suam hodie zonam pretiosam in
loculo tanquam in lectica regia quodam molo reclinat, idque in solatium et reconciliationem omnium, qui ut abjecti contemnuntur, ad illorum item omnium conservationem ac tutelam, quicunque veram pietatem cordi habent.
Ως πόλις βασιλέως τῶν οὐρανῶν, περὶ ἧς ἐλα- O regis cœlorum civitas de qua dicta sunt gloλήθη παράδοξα· ἔθου τῇ σῇ πόλει δῶρον τίμιον καὶ riosa! Tu in hac tua civitate reposuisti augustum
σεπτὸν τὴν παναγίαν μνήμην σου πάντων εἰς κρατ et adorandum munus, tuam nenipe zonam sacraταίωμα τῶν πιστῶν, δι' ἧς οἱ στεφηφόροι τροπῶνται – tissimam, ut esset 28 omnibus vere credentibus
πολεμίους ὀρθοδοξία διαλάμποντες.
quoddam potens plane propugnaculum, qua zona
si se accingant quasi ac muniant nostra illustria principum orthodoxorum capita, hostilem ›mox
impetum facillime profligant.
Σταλάξατε, τὰ ὄρη, νῦν γλυκασμὸν, καὶ βουνοί,
εὐφροσύνην αἰώνιον· πατριαρχῶν δῆμοι, καὶ μαρτύρων πάντες χοροί, τῶν προφητῶν ὁ σύλλογος,
θείων ἀποστόλων δῆμος σεπτός, εὐφράνθητε σύν
πᾶσιν ἡμῖν, τῇ καταθέσει τῆς θείας ζώνης τῆς Θεόπαιδος
Ηγίασας τὰ πάντα διὰ τῆς σῆς, παναγία Παρθένε,
κυήσεως, καὶ νῦν ἡμῖν δέδωκας ὡς πλείονα φωτι
Stillate, montes, dulcedinem, et colles, lætitiam
sempiternam! Vos præterea, tribus patriarcharum,
et chori martyrum universi, ádhæc cœtus prophetarum, ac denique adoranda colors apostolorum,
vestram nobiscum omnes lætitiam cœlestem communicate ad divini hujus cínguli quo se olim Dei
Genitrix accinxit, dignis hodie modis celebrandam
festivitatem.
Exhilarasti omnia omnino quadam benedictione
sancta per tuum sanetissimum, o Virgo, puerpeσμὸν τὴν παναγίαν ζώνην σου, ἧς τῇ καταθέσει πᾶσα rium, et nunc quoque nobis, ut ope tua magis
ἡ γῆ χορεύει, καὶ γεραίρει σε τὴν χαρᾶς ἀῤῥήτου
ἀποπληροῦσαν τὸ ἀνθρώπινον.
semper ac magis illustremur, zonam dedisti tuain
sacratissimam, in cujus hic depositionis festivitate
universa nobiscum exsultat terra teque summis animorum studiis honorat, ut quæ humanum gentis
totum ineffabili quodam gaudio complevisti.
Φιλίας δολίας τῆς τῶν παθῶν καὶ ἐχθροῦ καθ'
ἑκάστην πειράζοντος ἁμαρτιῶν βάσει βαθυμίας τε
χαλεπῆς ἀπαγωγής, πανάχραντε, και αιχμαλωσίας
καὶ προνομῆς, τῷ σῷ προσπεφευγότα λέει διὰ τά
χους, ὡς συμπαθής, ἁγνὴ, ἀπάλλαξον.
Præripe me ac libera, o summe intacta Virgo,
ab omni insidiantium mihi cupiditatum amicitia,
ab inimici item tentationibus quotidianis, quibus
ille me, per peccata gravia vitæque dissolutionem
maximam, abripere violenter in captivitatem prædamque suam nititur, ad tuam quippe nunc confugio misericordiam, ο Virgo miseratrix!
Reader VILector VI
col. 1019–1020page 21 of 32
PG 105:1019Εἰς τὸν ὕμνον ἀκάθιστον τῆς ὑπεραγίας θεοτόκου Κανών Γ', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστι· ο Χαρᾶς δοχεῖον, σοὶ πρέπει χαίρειν μόνη. Ιωσήφ.» Χριστοῦ βίβλον ἔμψυχον ἐσφραγισμένην σε Πνεύ ματι ὁ μέγας ἀρχάγγελος [Γαβριήλ, ἀγνή, θεώμενος, ἐπεφώνει σοι· Χαῖρε, χαρᾶς δοχεῖον, δι' ἧς τῆς Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις, χαῖρε, Παρθένε θεόνυμφε, τοῦ ᾅδου ἡ νέκρωσις, χαῖρε, πανάμωμε, τὸ παλάτιον τοῦ μόνου Βασιλέως, χαῖρε, θρόνε Πύρινε τοῦ παντοκράτορος. Ρόδον τὸ ἀμάραντον, χαῖρε, ἡ μόνη βλαστήσασα τὸ μῆλον τὸ εὔοσμον· χαῖρε, ἡ τέξασα τὸ ὀσφράδιον τοῦ πάντων Βασιλέως· χαῖρε, ἀπειρόγαμε, κόσμου διάσωσμα. 'Αγνείας θησαύρισμα, χαῖρε, δι' ἧς ἐκ τοῦ πτώ ματος ἡμεῖς ἐξανέστημεν· χαῖρε, ἡδύπνοον κρῖνον, Δέσποινα, πιστοὺς εὐωδιάζον, θυμίαμα εύοσμον, μῦρον πολύτιμον, Οδη γ'. Στάχυν ἡ βλαστήσασα τὸν θεῖον, ὡς χώρα ἀνήρου τος σαφῶς, χαῖρε· ἔμψυχε τράπεζα· ἄρτον ζωῆς χωρήσασα, χαῖρε· τοῦ ζῶντος ὕδατος πηγὴ ἀκένωτος, Δέσποινα. Δάμαλις τὸν μόσχον ἡ τεκοῦσα τὸν ἄμωμον, χαῖρε, τοῖς πιστοῖς· χαῖρε, ἀμνάς κυήσασα Θεοῦ Ἀμνὸν τὸν αίροντα κόσμου παντὸς τὰ πταίσματα· χαῖρε, θερμὸν ἱλαστήριον. Ορθρος φαεινός, χαῖρε, ἡ μόνη τὸν ἥλιον φέρουσα Χριστόν· φωτός κατοικητήριον, χαῖρε, τὸ σκότο; λύσασα, καὶ τοὺς ζοφώδεις δαίμονας ὁλοτελῶς ἐκμειώ σασα. Χαῖρε, πύλη μόνη ἣν ὁ Λόγος διώδευσε μόνος, ή
Gaudere
Ad hymnum Acathiston. In sanctissimam Deiparam
Canon VI cujus acrostichis est:
te unam convenit, gaudii domus. Joseph. ›
Ode 1.
Gabriel magnus archangelus, cum te, o casta, librum Christi animatum, et Spiritu sancta sigillatum vidisset, exclamavit ad te: Gaude, o gaudii
domus, per quam primæ parentis maledictio abolila est.
Adæ correctio, gaude, o Virgo Dei spɔnsa, quæ
infernum interemisti: gaude, tota immaculata, palacium solius regis; gaude, throne ignee Omnipotentis.
Vigens semper rosa, gaude quæ sola pomum
suavissimi oloris protulisti: gaude, tu quæ peperisti olfactorium Regis omnium; gaude, nuptialis
thalami ignara, mundi salvatio.
Domina, castitatis thesaurus, gaude, per quam a
casu nostro erecti sumus; gaude, suave redolens liliam, fideles odore recreans: thymiama suavissimum, unguentum pretiosissimum.
30 Ode 3.
Expers omnino araturæ ager, ex quo divina
spica germinavit, gaude: mensa animata, quæ panem vitæ recepisti: gaude, Domina, fous aquæ viventis inexhaustus.
Remotum ab omni labe vitulum enixa fidelibus
juvenca, gaude: gaude, agna, quæ peperisti Agnum
Dei, qui totius mundi tollit peccata: gaude, fervens
propitiatorium.
Emicans aurora, quæ sola solem Christum atlulisti, gaude: lucis habitatio, gaude, quæ tenebras
dissolvisti, et tenebricosos dæmonas omnino imminuisti.
Tu, Domina, porta unica, per quam Verbum so-
Exstat hic canon Græce tantum in Horologio Græcorum Venetiis impresso fol. 537, in Triodio
Græcorum Sabbato quintæ hebdomadæ in Quadragesima, in codice Græce ms. bibliothecæ Barberinæ n. 118, pag. 116, necnon in aliis pluribus
Græcorum voluminibus manuscriptis in bibliotheca
Vaticana ac Cryptaferratensi asservatis. Propter
insigne miraculum a castissima Dei Genitrice sub
Heraclio imperatore patratum, de quo vide, si libet, Cæsares nostros Marianos in Heraclio impera,
tore cap. 6, § 7, celebrabatur quotannis Consiantinopoli dies festus, Acathistus nuncupatus, quo Dei
amantissimus populus Constantinopolitanus totam
poctem absque ulla intermissione hymnum pro
gratiarum actione Deiparenti decantabat, tanquam
illi, quæ pro omnium salute excubias egisset, et
coelesti sua virtute tam insigne tropæum contra
hostes erexisset. Acathistum vero nominavit, quod
tunc populus ac clerus universus eodem ardore
idem facerent, nemine cessante, nemine a divinis
laudibus conquiescente. Unde in Rituali Græcorum
libro, apud Gretserum libr. 11 Commentarior. in
cap. 12 Codini legitur: Acathistos, quasi carens
sessione dictus est, quod totus populus tota nocte
stando hymnum Deiparæ concinuerit: quodque
cum omnibus aliis in ædibus ex more sedere liceat,
in istis divinæ Matris erecti omnes stantes auscultamus. Precibus propugnatricis et invicte Matris
G.
Εἰς τὸν ὕμνον ἀκάθιστον τῆς ὑπεραγίας Θεοτό
κου Κανών Γ', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστι· ο Χαρᾶς
δοχεῖον, σοὶ πρέπει χαίρειν μόνη. Ιωσήφ.»
'Qish a'.
Χριστοῦ βίβλον ἔμψυχον ἐσφραγισμένην σε Πνεύ
ματι ὁ μέγας ἀρχάγγελος [Γαβριήλ, ἀγνή, θεώμε
νος, ἐπεφώνει σοι· Χαῖρε, χαρᾶς δοχεῖον, δι' ἧς τῆς
poµhropos áp± lufoetal.
Ἀδὰμ ἐπανόρθωσις, χαῖρε, Παρθένε θεόνυμφε,
τοῦ ᾅδου ἡ νέκρωσις, χαῖρε, πανάμωμε, τὸ παλάτιον
τοῦ μόνου Βασιλέως, χαῖρε, θρόνε Πύρινε τοῦ παντο
κράτορος.
Ρόδον τὸ ἀμάραντον, χαῖρε, ἡ μόνη βλαστήσασα
τὸ μῆλον τὸ εὔοσμον· χαῖρε, ἡ τέξασα τὸ ὀσφράδιον
τοῦ πάντων Βασιλέως· χαῖρε, ἀπειρόγαμε, κόσμου
διάσωσμα.
'Αγνείας θησαύρισμα, χαῖρε, δι' ἧς ἐκ τοῦ πτώματος ἡμεῖς ἐξανέστημεν· χαῖρε, ἡδύπνοον κρῖνον,
Δέσποινα, πιστοὺς εὐωδιάζον, θυμίαμα εύοσμον,
μῦρον πολύτιμον,
Οδη γ'.
Στάχυν ἡ βλαστήσασα τὸν θεῖον, ὡς χώρα ἀνήρου
τος σαφῶς, χαῖρε· ἔμψυχε τράπεζα· ἄρτον ζωῆς
χωρήσασα, χαῖρε· τοῦ ζῶντος ὕδατος πηγὴ ἀκένω
τος, Δέσποινα.
Δάμαλις τὸν μόσχον ἡ τεκοῦσα τὸν ἄμωμον, χαῖρε,
τοῖς πιστοῖς· χαῖρε, ἀμνάς κυήσασα Θεοῦ Ἀμνὸν τὸν
αίροντα κόσμου παντὸς τὰ πταίσματα· χαῖρε, θερμὸν
ἱλαστήριον.
Ορθρος φαεινός, χαῖρε, ἡ μόνη τὸν ἥλιον φέρουσα
Χριστόν· φωτός κατοικητήριον, χαῖρε, τὸ σκότο;
λύσασα, καὶ τοὺς ζοφώδεις δαίμονας ὁλοτελῶς ἐκμειώ
σασα.
Χαῖρε, πύλη μόνη ἣν ὁ Λόγος διώδευσε μόνος, ή
tuæ, Christe Deus, ab omnibus nos libera calamitatibus, et miserere nobis tanquam solus clemens
et humanus. Sic ibi. Atque in bibliotheca Bava·
rica exstat de die Acathisto oratio hoc titulo:
● Narratio utilis ex veteri historia collecta, et in
memoriam revorans_inexspectatum illud miraculum, factum quando Persæ et barbari regiam hane
civitatem obsederunt, qui perierunt divinam ultionem experti: civitas vero illæsa permanens intercessione Deiparæ quotannis ex illo tempore
hymnum gratiarum agendarum causa concinit,
diem illum Acathiston, quasi sessionis expertem
nominans. ▸
En pulchrum S. Josephi pro immaculata
B. Virginis conceptione testimonium. Si enim ex
Josepho B. Virgo fuit rosa semper vigens, ergo
nunquam sine vigore divinæ gratiæ fuit, sed semper exstitit divina gratia vernans. Quid est enim
semper vigens, nisi omnibus omnino temporibus
vigeus, etiam illo momento, quo sanctissima ejus
anima creata fuit? Nam si sine vigore divinæ gratiæ aliquando, id est in primo suæ conceptionis
instanti fuisset, quomodo tunc, malæ originis æstu
arida cum esset, rosa semper vigens vere dici posset? Vide Velasquez De Maria immaculate concepta,
libr. v, Dissert. 2, annot. 2, ubi quod B. Virgo in
sua conceptione fuerit rosa fragrantissima.
col. 1021–1022page 22 of 32
PG 105:1021μοχλοὺς καὶ πύλας ᾅδου, Δέσποινα, τῷ τόκῳ σου συντρίψασα· χαῖρε, ἡ θεία εἴσοδος τῶν σωζομένων, πανύμνητε. Ὠδή δ. Ἐν φωναῖς ᾀσμάτων πίστει σοι βοῶμεν, πανύ μ ητε· χαῖρε, πιον ὄρος καὶ τετυρωμένον ἐν πνεύματι χαῖρε, λυχνία καὶ στάμνε μάννα φέρουσα, τὸ γλυκαῖνον τὰ τῶν εὐσεβῶν αἰσθητήρια. Ιλαστήριον τοῦ κόσμου, χαῖρε, ἄχραντε Δέσποινα χαῖρε, κλίμαξ γῆθεν πάντας ἀνυψώσασα χάριτι χαῖρε, ἡ γέφυρα όντως ή μετάγουσα ἐκ θανάτου πάντας πρὸς ζωὴν τοὺς ὑμνοῦντάς σε. Οὐρανῶν ὑψηλοτέρα, χαῖρε, τῆς τὸ θεμέλιον ἐν τῇ σῇ νηδύν, ἄχραντε, ακόπως βαστάσασα· χαῖρε, κογχύλη πορφύραν θείαν βάψασα ἐξ αἱμάτων σου τῷ βασιλεῖ τῶν δυνάμεων. Νομοθέτην ἡ τεκοῦσα ἀληθῶς, χαῖρε, Δέσποινα, τὸν τὰς ἀνομίας πάντων δωρεὰν ἐξαλείφοντα, ἀκατανόη τον βάθος, ύψος ἄρρητον, ἀπειρόγαμε, δι' ἧς ἡμεῖς εθεώθημεν. Σὲ τὴν πλέξασαν τῷ κόσμῳ ἀχειρόπλοκον στέφανον ἀνυμνολογοῦμεν, Χαῖρε, σοι, Παρθένε, κραυγάζοντες, τὸ φυλακτήριον πάντων, καὶ χαράκωμα, καὶ κραταίωμα, καὶ ἱερὸν καταφύγιον. ᾠδὴ '. Οδόν ή κυήσασα ζωῆς, χαῖρε, πανάμωμε, ή και τακλυσμοῦ τῆς ἁμαρτίας σώσασα κόσμον· χαῖρε, θεόνυμφε, ἄκουσμα καὶ λάλημα φρικτόν· χαῖρε, ένα διαίτημα τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως. ἐν Ἰσχὺς καὶ ὀχύρωμα ἀνθρώπων, χαῖρε, ἄχραντε τόπε ἁγιάσματος τῆς δόξης, νέκρωσις ᾅδου, νυμφών ὁλόφωτο, χαῖρε, τῶν ἀγγέλων χαρμονή· χαῖρε, ἡ βοήθεια τῶν πιστῶν δεομένων σου. Πυρίμορφον όχημα τοῦ Λόγου, χαῖρε, Δέσποινα, έμψυχο παράδεισε, τὸ ξύλον ἐν μέσῳ ἔχον ζωῆς τὸν Κύριον, οὗ ὁ γλυκασμὸς ζωοποιεῖ πίστει τοὺς μετέ χοντας καὶ φθορᾷ ὑποκύψαντας. Ῥωννύμενοι σθένει σου πιστῶς ἀναβοῶμέν σοι Χαῖρε, πόλις τοῦ Παμβασιλέως, δεδοξασμένα και ἀξιάκουστα περὶ ἧς λελάληνται σαφῶς· ὄρος ἀλατόμητον, χαῖρε, βάθος ἀμέτρητον. Ευρύχωρον σκήνωμα τοῦ Λόγου, χαῖρε, ἄχραντε, κόχλος ἡ τὸν θείον μαργαρίτην προαγαγοῦσα· χαῖρε, πανθαύμαστε, πάντων πρὸς Θεὸν καταλλαγὴ τῶν μακαριζόντων σε, Θεοτόκε, ἑκάστοτε. ιδή σ'. Παστὰς τοῦ Λόγου ἀμόλυντε, αἰτία τῆς τῶν πάν ο
MARIALE.
μοχλοὺς καὶ πύλας ᾅδου, Δέσποινα, τῷ τόκῳ σου lum pertransivit; quæ vectes et portas inferni partu
συντρίψασα· χαῖρε, ἡ θεία εἴσοδος τῶν σωζομένων,
πανύμνητε.
Ὠδή δ.
Ἐν φωναῖς ᾀσμάτων πίστει σοι βοῶμεν, πανύμ ητε· χαῖρε, πιον ὄρος καὶ τετυρωμένον ἐν πνεύματι
χαῖρε, λυχνία καὶ στάμνε μάννα φέρουσα, τὸ γλυκαίνον τὰ τῶν εὐσεβῶν αἰσθητήρια.
Ιλαστήριον τοῦ κόσμου, χαῖρε, ἄχραντε Δέσποινα
χαῖρε, κλίμαξ γῆθεν πάντας ἀνυψώσασα χάριτι·
χαῖρε, ἡ γέφυρα όντως ή μετάγουσα ἐκ θανάτου
πάντας πρὸς ζωὴν τοὺς ὑμνοῦντάς σε.
Οὐρανῶν ὑψηλοτέρα, χαῖρε, τῆς τὸ θεμέλιον ἐν
τῇ σῇ νηδύν, ἄχραντε, ακόπως βαστάσασα· χαῖρε,
κογχύλη πορφύραν θείαν βάψασα ἐξ αἱμάτων σου τῷ
βασιλεῖ τῶν δυνάμεων.
Νομοθέτην ἡ τεκοῦσα ἀληθῶς, χαῖρε, Δέσποινα, τὸν
τὰς ἀνομίας πάντων δωρεὰν ἐξαλείφοντα, ἀκατανόητον βάθος, ύψος ἄρρητον, ἀπειρόγαμε, δι' ἧς ἡμεῖς
εθεώθημεν.
Σὲ τὴν πλέξασαν τῷ κόσμῳ ἀχειρόπλοκον στέφα
νον ἀνυμνολογοῦμεν, Χαῖρε, σοι, Παρθένε, κραυγά
ζοντες, τὸ φυλακτήριον πάντων, καὶ χαράκωμα, καὶ
κραταίωμα, καὶ ἱερὸν καταφύγιον.
ᾠδὴ '.
Οδόν ή κυήσασα ζωῆς, χαῖρε, πανάμωμε, ή και
τακλυσμοῦ τῆς ἁμαρτίας σώσασα κόσμον· χαῖρε,
θεόνυμφε, ἄκουσμα καὶ λάλημα φρικτόν· χαῖρε, ένα
διαίτημα τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως.
ἐν
Ἰσχὺς καὶ ὀχύρωμα ἀνθρώπων, χαῖρε, ἄχραντε·
τόπε ἁγιάσματος τῆς δόξης, νέκρωσις ᾅδου, νυμφών
ὁλόφωτο, χαῖρε, τῶν ἀγγέλων χαρμονή· χαῖρε, ἡ
βοήθεια τῶν πιστῶν δεομένων σου.
Πυρίμορφον όχημα τοῦ Λόγου, χαῖρε, Δέσποινα,
έμψυχο παράδεισε, τὸ ξύλον ἐν μέσῳ ἔχον ζωῆς τὸν
Κύριον, οὗ ὁ γλυκασμὸς ζωοποιεῖ πίστει τοὺς μετέχοντας καὶ φθορᾷ ὑποκύψαντας.
Ῥωννύμενοι σθένει σου πιστῶς ἀναβοῶμέν σοι·
Χαῖρε, πόλις τοῦ Παμβασιλέως, δεδοξασμένα και
ἀξιάκουστα περὶ ἧς λελάληνται σαφῶς· ὄρος αλατό
μητον, χαῖρε, βάθος ἀμέτρητον.
Ευρύχωρον σκήνωμα τοῦ Λόγου, χαῖρε, ἄχραντε,
κόχλος ἡ τὸν θείον μαργαρίτην προαγαγοῦσα· χαῖρε,
πανθαύμαστε, πάντων πρὸς Θεὸν καταλλαγὴ τῶν
μακαριζόντων σε, Θεοτόκε, ἑκάστοτε.
ιδή σ'.
Παστὰς τοῦ Λόγου ἀμόλυντε, αἰτία τῆς τῶν πάν
Cun B. Virgo ex mente S. Josephi caruerit
omni macula, non solum caruit maculis peccatorum actualium, sed etiam macula peccati nobis ab
ortu congeniti, cum hæc sit vere macula turpis et
deformis, ut animam inquinet, Deoque reddai omnino odiosam, alioquin non caruisset omni macula et particula universalis omnis non omnem
maculam comprehenderet, cum non comprehende-
tuo contrivisti, gaude: gaude, divinus introitus
eorum qui salvantur, o omni laude dignissima.
Ode 4.
Exclamamus ad te fideliter cum vocibus canticorum, o cunctis laudibus celebranda: gaude, mons
pinguis et coagulatus spiritu: gaude, lucerna, et
urna fereus manna, quod piorum sensus dulcedine
perfundit.
Universi propitiatorium, gaude, o Domina immaculata: gaude, scala, quæ omnes per gratiam in
altumn extollis a terra: gaude, pons, qui vere transmittis a morte ad vitam omnes laudantes te.
Nobilior coelis sublimitate, gaude, quæ sine ullo
labore in tuo utero terræ fundamentum portasti, o
immaculata: gaude, purpura, quæ virtutum Regi
purpureis floribus contextam vestem tuis sanguinibus tinxisti.
Auctorem legis enixa vere, qui omnium iniquitates gratuito delet, gaude, Domina, inintelligibilis
profunditas, 31 ineffabilis sublimitas; nuptialis
tori ignara, per quam nos deificati sumus.
Mundo coronam non manu factain contexuisti,
ideo te hymnis celebramus, tibi, Gaude, exclamantes, o omnium custodia, et valluın, et robur, et
sacrum subsidium.
Ode 5.
Carens omni macula, qua viam vita peperisti, gaude: gaude, quæ mundum a diluvio peccati
liberasti, ο Dei sponsa: auditio et locutio horrore
plena gaude, mansio Domini omnium creaturarum.
O immaculata, fortitudo et munitio hominum,
gaude: locus sanctificationis gloriæ, interitus inferni, thalamus totus lucidus, gaude, angelorum
laetitia; gaude, auxilium eorum, qui te cum fide deprecantur.
Nitens ignea luce currus Verbi, gaude, Domina,
paradise animate, in cujus medio est arbor vitæ
Dominus, qui dulcedine sua vivificat omnes sui
participes et corruptioni obnoxios.
Virtute tua roborati, cum fide clamamus ad te:
Gaude, civitas omnium Regis, de qua manifeste gloriosa et digna auditu dicta sunt: mons a lapicida
Intactus: gaude, profunditas immensa.
Expers macula, gaude, amplissimum Verbi tabernaculum: concha, quæ divinam margaritam protulisti; gaude, tota admirabilis; cum Deo reconciliatio omnium illorum qui te, o Deipara, assiduą
beatificant.
Ode 6.
Nullam habens maculam, thalamo Verbi,
ret maculam originalem. Certe cum nemo dubitet
Dei. Matrem actualis peccati venialis macula nunquam fuisse vel levissime afflatam, intelligere non
possum, quomodo nihilominus aliquis contendat
foedatam macula longe turpiori, nempe originali.
En quot. modis. S. Josephus immaculatæ
B. Virginis conceptioni suffragetur Omnem absolute maculam a B. Virgine, quæ fuit divini Verbi
col. 1023–1024page 23 of 32
PG 105:1023των θεώσεως, χαῖρε, πανάχραντε· τῶν προφητῶν 32 περιήχημα, χαῖρε, τῶν ἀποστόλων τὸ ἐγκαλλ᾽ πισμα. Εκ σοῦ ἡ δρόσος απέσταξε φλογμὸν πολυθείας ἡ λύσασα, ὅθεν βοῶμέν σοι· Χαῖρε, ὁ πόκος ὁ ἔνδροσος, ὃν Γεδεών, Παρθένε, προεθεάσατο. Ιδού σοι Χαῖρε κραυγάζομεν· λιμὴν ἡμῖν γενοῦ θαλαττεύουσι, καὶ ὁρμητήριον ἐν τῷ πελάγει τῶν θλίψεων, καὶ τῶν σκανδάλων πάντων του πολεμήτορος. Χαράς αἰτία, χαρίτωσον ἡμῶν τὸν λογισμὸν τοῦ κραυγάζειν σοι· Χαῖρε, ἡ ἄφλεκτος βάτος, νεφέλη ὀλόφωτε, ἡ τοὺς πιστοὺς ἀπαύστως ἐπισκιάζουσα. αδή 5. Ανυμνοῦμέν σε βοῶντες· Χαῖρε, όχημα ηλίου τοῦ νοητοῦ, ἄμπελος ἀληθινὴ τὸν βότρυν τὸν πέπειρον ἡ γεωργήσασα, οἶνον στάζοντα τὸν τὰς ψυχὰς εὐφραίνοντα τῶν πιστῶς σε δοξαζόντων. Ιατῆρα τῶν ἀνθρώπων ή κυήσασα, χαῖρε, θεόνυμφε ἡ ῥάβδος ἡ μυστική, ἄνθος τὸ ἀμάραντον, ἡ ἐξαν
S. JOSEPHI HYMNOGRAPIII
Causa deificationis omnium, gaude, o tota purissi- των θεώσεως, χαῖρε, πανάχραντε· τῶν προφητῶν
ma gaude, prophetarum 32 circumsonatio, et περιήχημα, χαῖρε, τῶν ἀποστόλων τὸ ἐγκαλλ᾽
apostolorum exsultatio.
file ros ex te distillavit, qui idololatriæ incendium exstinxit: quamobrem ad te clamamns:
Gande, vellus roscidum, o Virgo, quod Gedeon prævidit.
Tibi ecce clamamus, Gaude: esto nobis in mari
versantibus portus, et propugnaculum in pelago
tribulationum, et omnium scandalorum hostis.
Gaudii causa, reple gratia mentem nostram, ut
clamare possimus ad te: Gaude, rubus incombustus,
nubes tota lucida, quæ assidue fideles obumbrat.
Ode 7.
'
Ad te cum vocibus laudis clamamus: Gaude, currus solis spiritalis, vitis vera, quæ botrum maturum protulisti, ex quo effluit vinum laetificans animas eorum, qui te cum fide glorificant.
Universorum hominum medicum enixa,
gaude, o sponsa Dei; virga mystica, ex qua flos
thalamus, et causa deificationis omnium, eliminavit, ut ab ea etiam originale peccatum, quod ex
Thoma 3 p. q. 87 et 89, proprie maculæ nomen
meretur, eliminatum intelligeremus. Quis etenim
cum S. Josephus diserte scribat B. Virginem nulIam habuisse maculam, ex ejus verbis recte inferat
aliquain in ea fuisse maculam, scilicet, culpæ originalis, qua filii Adæ constituti sunt filii iræ, mancipia
diaboli, servi gehennæ?
Dicitur B. Virgo vellus, quia sicut vellus licet
sit de corpore, nescit tamen corporis passionem,
ita B. Virgo licet fuerit de corpore peccati, id est
de massa peccatrice, fuit tamen a passione hujus
corporis, in peccati præsertim originalis contraclione immunis. Favet D. Hieronymus in serm. de
Assumpt, dum de Maria loquens ait: Cæteris per
partes præstatur, Mariæ vero se to: am infudit plenitudo gratiæ, quæ est in Christo, quamquam aliter.
Hoc quippe est quod David canit: Descendit sicut
pluvia in vellus: namque vellus cum sit de corpore,
nescit corporis passionem. Hæc ille. Cujus verba
afferens Catharinus in suo Tract. de concept. ad
Synod. Trident. parte 11: ‹ Adverte, inquit, quam
egregie velleri comparatur, quod cum sit de corpore, nescit tamen corporis passionem. Quid est hoc,
nisi quod licet Maria esset de corpore peccati, id
est de massa peccatrice, tamen quasi vellus ignoravit corporis passionem? Tale erat Gedeonis vellus etiam antequain descenderet in illud pluvia, et
ros æternæ nubis, id est Altissimi Filius, ne forte
dicas hoc intelligi post Filii conceptionem: nam
et angelus salutando, jam gratia plenam antea illam enuntiat. › Sic Catharinus.
Favet etiam Gulielmus Filiatrus episcopus Tullensis in Officio ordinis Velleris Aurei sive beatissimæ Virginis sub figura Velleris Roris et Victoriæ
Gedeonis edito anno 1458, et in comitiis ejusdem
Valentinianensibus, in Hannonia approbato, dum
in hymno ad Vesperas, sic de beatissima Virgine
canit:
Alba lana sanctitate, carens peccati macula,
Clarissima castitate, humiliatis regula
Joc vellus absque læsura, repletum divo semine,
Tingitur, et fit purpura cruoris Nati flumine.
Et dum ibidem lect. v, sic loquitur: «Descendit
ergo sicut pluvia in vellus, puram Virginem reddens puriorem, assumendo ab ea carnem purissiπισμα.
Εκ σοῦ ἡ δρόσος απέσταξε φλογμὸν πολυθείας ἡ
λύσασα, ὅθεν βοῶμέν σοι· Χαῖρε, ὁ πόκος ὁ ἔνδροσος,
ὃν Γεδεών, Παρθένε, προεθεάσατο.
Ιδού σοι Χαῖρε κραυγάζομεν· λιμὴν ἡμῖν γενοῦ
θαλαττεύουσι, καὶ ὁρμητήριον ἐν τῷ πελάγει τῶν
θλίψεων, καὶ τῶν σκανδάλων πάντων του πολεμή
τόρος.
Χαράς αἰτία, χαρίτωσον ἡμῶν τὸν λογισμὸν τοῦ
κραυγάζειν σοι· Χαῖρε, ἡ ἄφλεκτος βάτος, νεφέλη
ὀλόφωτε, ἡ τοὺς πιστοὺς ἀπαύστως ἐπισκιάζουσα.
αδή 5.
Ανυμνοῦμέν σε βοῶντες· Χαῖρε, όχημα ηλίου τοῦ
νοητοῦ, ἄμπελος ἀληθινὴ τὸν βότρυν τὸν πέπειρον ἡ
γεωργήσασα, οἶνον στάζοντα τὸν τὰς ψυχὰς εὐφραί
νοντα τῶν πιστῶς σε δοξαζόντων.
Ιατῆρα τῶν ἀνθρώπων ή κυήσασα, χαῖρε, θεόνυμφε
ἡ ῥάβδος ἡ μυστική, ἄνθος τὸ ἀμάραντον, ἡ ἐξαν
mam, licet peccatrici similem. ›
Quid igitur mirum si hunc medicum enixa,
ab eo fuit præservata, ne ca:leret in infirmitatem
peccati originalis? Cui enim congruentius hanc
præservationis medicinam exhibere poterat quòm
Matri? Hinc Bernardinus de Busto serm. 6 de conceptione, parte 1, ait in rem nostram: «Inquit Constantinus Africanus in prima Pratica Pantegni de
regimine sanitatis, c. de Disputatione regendorum
sanorum, intentio medicorum non est nisi de sanitate custodienda, secundum Galenum in initio sui
libri De diversa intentione medicorum, qui ait: Medicorum intentio ac voluntas non est nisi in sanitate regenda. Monstravit enim quod ultimitas
medicinæ nihil sit aliud, quam sanitatis custodia.
Antiqui enim dixerunt, quod melius est custodire
sanitatem, quam morbis repugnare: quia sanitas
in sanis reperitur, ab infirmis vero est absens. Et
melius est rem inventam custodire, quam non inventam quærere. Sanitatis enim custodia prior est,
quam infirinitatis curatio, quoniam homo naturaliter est sanus, et sanitas est temperamentum corporis. Hæc ille. Quibus præsuppositis, sic infero:
Christus tanquam bonus medicus venit in mundum
ad procuranium hominum salutem, et ideo Samaritanus vulnera originalis et actualis peccati curans
appellatur a Magistro Sententiar. in princip. 4 libri.
Sed boni medici triplici_utuntur medicina, secundum Philosophum, in Ethic., scilicet, præservativa, conservativa et curativa, quarum excellentior
est præservativa, scilicet, impedire, ne quis in infirmitatem labatur. Ergo debuit Matri suæ hanc
medicinam exhibere, eam præservando, ne caderet
in infirmitatem peccati originalis, quod quidem facere potuit, quia quidquid potest Deus ab aliquo
removere, potest etiain illud infundi prohibere,
quia facilius quid suspenditur, sive præservatur,
quam inductum tollitur. 1. Patre furioso, ff. De his
qui sunt, etc. Sed peccatum originale multipliciter potest removeri, maxime per baptismum fluminis, aut flaminis, vel sanguinis, ut declarat
Magister in 4, d. 4, et per suam gratiam remittitur, juxta illud ad Rom. 11: Justificati gratis per
gratiam ipsius. Ergo etiam potuit prohibere, ne in
Matre sua benedicta infunderetur, quod et fecit, et
sic ille digniorem exhibuit medicinam salutis. ›
Hactenus Bustus I. c.
col. 1025–1026page 24 of 32
PG 105:1025θήσασα, χαῖρε, Δέσποινα, δι' ης χαρᾶς πληρούμεθα, καὶ ζωὴν κληρονομούμεν. Ρητορεύουσα οὐ σθένει γλῶσσα, Δέσποινα, ὑμνολογῆσαι σε· ὑπὲρ γὰρ τὰ Σεραφίμ ὑψώθης, κυήσασα τὸν βασιλέα Χριστὸν, ὃν ἱκέτευε πάσης νῦν βλάβης ῥύσασθαι τοὺς πιστῶς σε προσκυνοῦντας. Εὐφημεί σε μακαρίζοντα τὰ πέρατα καὶ ἀνακράζει σοι· Χαῖρε, ὁ τόμος ἐν ᾧ δακτύλῳ ἐγγέγραπται Πατρὸς ὁ Λόγος, ἁγνὴ, ὃν ἱκέτευε βίβλῳ ζωῆς τοὺς δούλους σου καταγράψαι, Θεοτόκε. Ικετεύομεν οἱ δοῦλοί σου καὶ κλίνομεν γόνυ καρδίας ἡμῶν· κλῖνον τὸ οὖς σου, ἁγνὴ, καὶ σῶσον τοὺς θλί ψεσι βυθιζομένους ἡμᾶς, καὶ συντήρησον πάσης ἐχε θρῶν ἁλώσεως τὴν σὴν πόλιν, Θεοτόκε. ᾠδή η΄. Νηδύϊ τὸν Λόγον ὑπεδέξω, τὸν πάντα βαστάζοντα εδάστασας, γάλακτι ἐξέθρεψας νεύματι τὸν τρέφοντα τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ἁγνὴ, ᾧ ψάλλομεν· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Μωϋσῆς κατενόησεν ἐν βάτῳ τὸ μέγα μυστήριον τοῦ τόκου σου· παίδες προεικόνησαν τοῦτο ἐμφανέστατα μέσον πυρὸς ἱστάμενοι, καὶ μὴ φλεγόμενοι, ἀκήρατε ἁγία Παρθένε· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν εἰς πάντας τους αιώνας. Οἱ πρώην ἀπάτῃ γυμνωθέντες στολὴν ἀφθαρσίας ἐνεδύθημεν τῇ κυοφορίᾳ σου, καὶ οἱ καθεζόμενοι ἐν σκότει παριπτώσεων φῶς κατωπτεύσαμεν, φωτός κατοικητήριον, Κόρη· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Νεκροὶ διὰ σοῦ ζωοποιοῦνται· ζωὴν γὰρ τὴν ἐν υπόστατον ἐκύησας· εὔλαλοι οἱ ἄλαλοι πρώην χρηματίζοντες, λεπροὶ ἀποκαθαίρονται, νήσοι διώκονται, πνευμάτων ἀερίων τὰ πλήθη ἥττηνται, Παρθένε βρο τῶν ἡ σωτηρία. Η κόσμῳ τεκοῦσα σωτηρίαν, δι' ἧς ἀπὸ γῆς εἰς ὕψος ἤρθημεν, χαίροις, παντευλόγητε, σκέπη καὶ κρατ ταίωμα, τεῖχος καὶ ὀχύρωμα τῶν μελωδούντων, ἀγνή· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. ᾠδή θ'. Ινα σοι πιστοὶ τὸ Χαῖρε κραυγάζωμεν οἱ διὰ σοῦ τῆς χαρᾶς μέτοχοι γενόμενοι τῆς ἀϊδίου, ῥῦσαι ἡμᾶς πειρασμού, βαρβαρικῆς ἁλώσεως, καὶ πάσης ἄλλης πληγῆς διὰ πλῆθος, Κόρη, παραπτώσεων ἐπιούσης βροτοῖς ἁμαρτάνουσιν. Ωφθης φωτισμός ἡμῶν καὶ βεβαίωσις, ὅθεν βοῶ μέν σοι· Χαῖρε, ἄστρον ἄδυτον εἰσάγον κόσμῳ τὸν μέγαν ἥλιον· χαῖρε, Ἐδὲμ ἀνοίξασα τὴν κεκλεισμένην, ἁγνή· χαῖρε, στύλο πύρινε εἰσάγουσα εἰς τὴν ἄνω ζωὴν τὸ ἀνθρώπινον γένος. Στῶμεν εὐλαβῶς ἐν οἴκῳ Θεοῦ ἡμῶν καὶ ἐκβοή σωμεν· Χαῖρε,κόσμου Δέσποινα· χαῖρε, Μαρία, Κυ Ο
MARIALE.
θήσασα, χαῖρε, Δέσποινα, δι' ης χαρᾶς πληρούμεθα, immarcescibilis efloruit: gaude, Domina, per quam
καὶ ζωὴν κληρονομούμεν.
Ρητορεύουσα οὐ σθένει γλῶσσα, Δέσποινα, ὑμνολογῆσαι σε· ὑπὲρ γὰρ τὰ Σεραφίμ ὑψώθης, κυήσασα
τὸν βασιλέα Χριστὸν, ὃν ἱκέτευε πάσης νῦν βλάβης
ῥύσασθαι τοὺς πιστῶς σε προσκυνοῦντας.
Εὐφημεί σε μακαρίζοντα τὰ πέρατα καὶ ἀνακρά
ζει σοι· Χαῖρε, ὁ τόμος ἐν ᾧ δακτύλῳ ἐγγέγραπται
Πατρὸς ὁ Λόγος, ἁγνὴ, ὃν ἱκέτευε βίβλῳ ζωῆς τοὺς
δούλους σου καταγράψαι, Θεοτόκε.
Ικετεύομεν οἱ δοῦλοί σου καὶ κλίνομεν γόνυ καρδίας
ἡμῶν· κλῖνον τὸ οὖς σου, ἁγνὴ, καὶ σῶσον τοὺς θλί
ψεσι βυθιζομένους ἡμᾶς, καὶ συντήρησον πάσης ἐχε
θρῶν ἁλώσεως τὴν σὴν πόλιν, Θεοτόκε.
ᾠδή η΄.
Νηδύϊ τὸν Λόγον ὑπεδέξω, τὸν πάντα βαστάζοντα
εδάστασας, γάλακτι ἐξέθρεψας νεύματι τὸν τρέφοντα
τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, ἁγνὴ, ᾧ ψάλλομεν· Τὸν
Κύριον ὑμνεῖτε, τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας
τοὺς αἰῶνας.
Μωϋσῆς κατενόησεν ἐν βάτῳ τὸ μέγα μυστήριον
τοῦ τόκου σου· παίδες προεικόνησαν τοῦτο ἐμφανέ·
στατα μέσον πυρὸς ἱστάμενοι, καὶ μὴ φλεγόμενοι,
ἀκήρατε ἁγία Παρθένε· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν εἰς πάντας
τους αιώνας.
Οἱ πρώην ἀπάτῃ γυμνωθέντες στολὴν ἀφθαρσίας
ἐνεδύθημεν τῇ κυοφορίᾳ σου, καὶ οἱ καθεζόμενοι ἐν
σκότει παριπτώσεων φῶς κατωπτεύσαμεν, φωτός
κατοικητήριον, Κόρη· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν εἰς πάντας
τοὺς αἰῶνας.
Νεκροὶ διὰ σοῦ ζωοποιοῦνται· ζωὴν γὰρ τὴν ἐν
υπόστατον ἐκύησας· εὔλαλοι οἱ ἄλαλοι πρώην χρηματίζοντες, λεπροὶ ἀποκαθαίρονται, νήσοι διώκονται,
πνευμάτων ἀερίων τὰ πλήθη ἥττηνται, Παρθένε βροτῶν ἡ σωτηρία.
Η κόσμῳ τεκοῦσα σωτηρίαν, δι' ἧς ἀπὸ γῆς εἰς ὕψος
ἤρθημεν, χαίροις, παντευλόγητε, σκέπη καὶ κρατ
ταίωμα, τεῖχος καὶ ὀχύρωμα τῶν μελωδούντων,
ἀγνή· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε
εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
ᾠδή θ'.
Ινα σοι πιστοὶ τὸ Χαῖρε κραυγάζωμεν οἱ διὰ σοῦ
τῆς χαρᾶς μέτοχοι γενόμενοι τῆς ἀϊδίου, ῥῦσαι ἡμᾶς
πειρασμού, βαρβαρικῆς ἁλώσεως, καὶ πάσης ἄλλης
πληγῆς διὰ πλῆθος, Κόρη, παραπτώσεων ἐπιούσης
βροτοῖς ἁμαρτάνουσιν.
Ωφθης φωτισμός ἡμῶν καὶ βεβαίωσις, ὅθεν βοῶ
μέν σοι· Χαῖρε, ἄστρον ἄδυτον εἰσάγον κόσμῳ τὸν
μέγαν ἥλιον· χαῖρε, Ἐδὲμ ἀνοίξασα τὴν κεκλεισμένην,
ἁγνή· χαῖρε, στύλο πύρινε εἰσάγουσα εἰς τὴν ἄνω
ζωὴν τὸ ἀνθρώπινον γένος.
Στῶμεν εὐλαβῶς ἐν οἴκῳ Θεοῦ ἡμῶν καὶ ἐκβοή
σωμεν· Χαῖρε,κόσμου Δέσποινα· χαῖρε, Μαρία, Κυimplemur gaudio, et accipimus hæreditatem vitæ.
Deficit lingua, dum de te loquitur, o Domina, in
laudibus tuis: etenim supra Cherubim exaltata es
pariens regem Christum, quem deprecare, ut ab
omni lesione liberet nunc omnes qui te cum omni
Hide adorant.
Insigni laude te celebrant ac beatificant omnes
fines terram, clamantes ad te: Gaude, volumen, in
quo scriptum est digito Patris Verbum; quod
deprecare, o casta Deipara, ut in libro vitæ describat servos tuos.
Deprecamur te servi tui, et inclinamus genu cordis nostri: inclina tu, o purissima, aurem tuam,
et salva nos, qui in profundo tribulationum demerginĵur; custodi, o Deipara, civitatem tuam ab omni
inimicorum expugnatione.
33 Ode 8.
Ο casta, Verbum in utero suscepisti: portanten
omnia portasti, nutristi nutrientem nutu suo universum terrarum orbem; cui psallimus: Dominum
laudale, opera, et superexaltate in omnia sacula.
Moyses intellexit in rudo magnum mysterium
partus tui: pueri præfigurarunt illud apertissime
stantes in medio ignis sine ulla læsione; unde te,
o Virgo inviolata ac sancta, laudamus in omnia
sacula.
Versutia hostis antea nudati, stola immortalitatis
induti sumus partu tuo: et cum sederemus in tenebris peccatorum, lumen aspeximus, o puella,
luminis habitaculum: quare te laudamus in omnia saecula.
Suscitantur per te ad vitam mortui‘; vitam enim
subsistentem peperisti: facundi funt ac diserti, ii
qui paulo ante loqui nesciebant: leprosi mundantur,
morbi depelluntur, aereorum spirituum multipl. ces
turbæ devictæ sunt, o Virgo salus hominum.
Innumeris benedictionibus cumulata, quæ mundo
salutem peperisti, per quam a terra in sublime
elevati sumus, gaude, o casta protectio, et robur,
murus et munimen canèntium: Dominum laudate,
opera, et superexaltate in omnia sæcula.
Ode 9.
O Puella, ut tibi Gaude clamemus nos fideles,
qui per te gaudii participes facti sumus, libera
nos a perenni tentatione, a barbarorum expugnatione, et ab omni alia plaga, quæ propter multitudineni peccatorum, mortalibus peccantibus advenire solet.
Stabilimentum et illuminatio nostra facta es:
quare ad 34 te clananius: Gaude, astrum inocci -
duum, quod mundo magnum solem attulisti;
gaude, o casla, quæ paradisum Edem clausum apcruisti; gaude, columna ignea, quæ humanum genus in supernam vitam introduxisti.
Et religiose stemus in domo Dei nostri, et clamemnus: Gaude, mundi regina; gaude, Maria orn-
Reader VIILector VII
col. 1027–1028page 25 of 32
PG 105:1027ρία πάντων ἡμῶν· χαῖρε, ἡ μόνη ἄμωμος εν για ναιξὶ καὶ καλή· χαῖρε, σκεῦος μύρον τὸ ἀκένωτον ἐπὶ σὲ κενωθὲν εἰσδεξάμενον. ο Η περιστερὰ ἡ τὸν Ἐλεήμονα ἀποκυήσασα, χαῖρε, Ἀειπάρθενε· ὁσίων πάντων, χαῖρε, τὸ καύχημα τῶν ἀθλητῶν στεφάνωμα, χαῖρε, ἀπάντων τε τῶν δικαίων θεῖον ἐγκαλλώπισμα, καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν τὸ διά σωσμα. Φεῖσαι, ὁ Θεὸς, τῆς κληρονομίας σου τὰς ἁμαρ τίας ἡμῶν πάσας, παραβλέπων νῦν εἰς τοῦτο, ἔχων ἐκδυσωποῦσαν σε τὴν ἐπὶ γῆς ἀσπόρως σε κυοφορήσ σασαν διὰ μέγα ἔλεος θελήσαντα μορφωθήναι, Χρι στὰ, τὸ ἀλλότριον. Εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, Κανών ζ', οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐστι· Εκτον προσάξω τῇ Θεοτόκῳ μέλος, ο Ἰωσήφ Ὠδὴ α'. Ἐκ πονηρᾶς συμβουλίας τοῦ δυσμενούς ἡ προμήτωρ θάνατον ἐπεισῆξεν· ἀλλ' αὐτὴ τὴν ζωὴν κυήσασα, ἁγνή, νεκρωθέντας τῇ φθορᾷ ἡμᾶς ἐξώφσας. Καὶ λογισμοῖς ὀλισθαίνων καὶ μωλυσμοῖς σαρχι κοῖς σπιλούμενος, ἐπὶ σὲ τὴν καθαρὰν ἀληθῶς καὶ ἄσπιλον, ἁγνὴν καταφεύγω, βοηθός γενοῦ τῷ δούλῳ σου. Τὰ τῆς καρδίας μου πάθη τὰ χαλεπά, Θεοτόκε, ἴα σαι, τῶν ἀστάτων λογισμῶν τὸ δεινὸν κλυδώνιον τῇ σῇ μεσιτεία πρὸς Θεὸν ἔκσπασον, Δέσποινα. δὴ γ'. Ο μόνος φύσει συμπαθής, ὁ τὸ α.μά σου, Λέγε, διὰ σπλάγχνα ελέους δι᾿ ἐμὲ ἐπὶ σταυροῦ κενώσας, διὰ τῆς σε κνησάσης οίκτειρον καὶ σῶσόν με. Ναὸς γενόμενος Θεοῦ τῇ θεογγννησίᾳ, ἑκουσίως εἰς
nium nostrum Domina; gaude, sola immaculata ρία πάντων ἡμῶν· χαῖρε, ἡ μόνη ἄμωμος εν για
et pulchra inter mulieres: gaude, vas quod ναιξὶ καὶ καλή· χαῖρε, σκεῦος μύρον τὸ ἀκένωτον
unguentum inexhaustum in te evacuatum susce- ἐπὶ σὲ κενωθὲν εἰσδεξάμενον.
pisti
Perpetua Virgo, columba quæ Misericordem peperisti gaude; gaude, confessorum omnium gloriatio; gaude, athletarum corona, omniumque justorum divina exsultatio, nostrumque fidelium salus.
Hæreditatis tuæ, quæ nos' sumus, peccatis omnibus ignosce, Christe Deus, non respiciens nunc ad
illa, cum habeas deprecantem te eam, quæ sina
semine genuit te super terram, quippe qui propter
magnam misericordiam tuam voluisti formam alienam suscipere.
In sanctissimam Deiparam canon VII cujus
acrostichis hæc est: Deipara, senis te modis ego
cano.» Joseph.
Ode 1.
Decepta pravo hostis consilio, prima mater mortem adduxit in mundum: tu vero, o purissima,
vitam enixa nos corruptione peremptos vivificasti.
35 Et cogitationibus prolabens, et maculis carnalibus sordescens, ad te vere puram, immaculatam et castam confugio: esto adjutrix servo
tuo.
Infestas cordis mei passiones, o Deipara, tuis
medicaminibus cura; gravissimam cogitationum
inconstantium tempestatem seda intercessionę tua
apud Deum, ο Domina.
Ode 5.
Per illam quæ peperit te, miserere mihi, et salva
me, o Verbum, tu qui solus natura compatiens
propter viscera misericordiæ tuæ effudisti pro me
totum sanguinem tuum.
Addictum Deo templum per diviñam generatioΗ περιστερὰ ἡ τὸν Ἐλεήμονα ἀποκυήσασα, χαῖρε,
Ἀειπάρθενε· ὁσίων πάντων, χαῖρε, τὸ καύχημα τῶν
ἀθλητῶν στεφάνωμα, χαῖρε, ἀπάντων τε τῶν δικαίων
θεῖον ἐγκαλλώπισμα, καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν τὸ διάσωσμα.
Φεῖσαι, ὁ Θεὸς, τῆς κληρονομίας σου τὰς ἁμαρ
τίας ἡμῶν πάσας, παραβλέπων νῦν εἰς τοῦτο, ἔχων
ἐκδυσωποῦσαν σε τὴν ἐπὶ γῆς ἀσπόρως σε κυοφορήσ
σασαν διὰ μέγα ἔλεος θελήσαντα μορφωθήναι, Χρι
στὰ, τὸ ἀλλότριον.
Εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, Κανών ζ', οὗ ἡ
ἀκροστιχίς ἐστι· Εκτον προσάξω τῇ Θεοτόκῳ
μέλος, ο Ἰωσήφ
Non potuit S. Josephus immaculatum B. Virginis conceptum verbis clarioribus deprædicare.
Quid enim est dicere B. Virginem solam inter_inu¬
lieres fuisse immaculatam, nisi cum omnes mulieres
post Adæ lapsum fuerint cum originali macula
conceptæ, eam solam inter illas ab hac macula in
suo conceptu liberam exstitisse, atque adeo solam
inter omnes immaculatam fuisse?
Ob puritatem originalem maxime appellatur
Virgo nomine columbæ, quæ sine felle est, et
typus puritatis: Una est columba mea. Cantic.
cap. 11. Nam sexaginta sunt reginæ, et multo plures concubinæ; adolescentularum autem non est
numerus, sed primaria Sponsa et omnibus longo
intervallo anteposita, una est Maria, hoc est sola,
quam singularitatein maxime habet in puritate justitiæ originalis. Est quippe amor nunditiæ et
puritatis velot nativus columbæ, ut propterea
aquam, unde bibere et se lavare possit, mundam
et purain esse admoueat Varro libr. ui, c. 7: Sunt
enim, inquit, permundæ hæ volucres. Itaque apte
consentit cum summo Virginis nitore nomen columbæ. Et nomen quidem Hebræum columbæ, a
radice impurum quid et graveolens ferente deductum est, quia indidem derivatur unde cœnum et
lutum, ut Saucius in cap. 11 Cantic., n. 58, ratioὨδὴ α'.
Ἐκ πονηρᾶς συμβουλίας τοῦ δυσμενούς ἡ προμή
τωρ θάνατον ἐπεισῆξεν· ἀλλ' αὐτὴ τὴν ζωὴν κυή
σασα, ἁγνή, νεκρωθέντας τῇ φθορᾷ ἡμᾶς ἐξώφσας.
Καὶ λογισμοῖς ὀλισθαίνων καὶ μωλυσμοῖς σαρχικοῖς σπιλούμενος, ἐπὶ σὲ τὴν καθαρὰν ἀληθῶς καὶ
ἄσπιλον, ἁγνὴν καταφεύγω, βοηθός γενοῦ τῷ δούλῳ
σου.
Τὰ τῆς καρδίας μου πάθη τὰ χαλεπά, Θεοτόκε, ἴασαι, τῶν ἀστάτων λογισμῶν τὸ δεινὸν κλυδώνιον τῇ
σῇ μεσιτεία πρὸς Θεὸν ἔκσπασον, Δέσποινα.
δὴ γ'.
Ο μόνος φύσει συμπαθής, ὁ τὸ α.μά σου, Λέγε,
διὰ σπλάγχνα ελέους δι᾿ ἐμὲ ἐπὶ σταυροῦ κενώσας,
διὰ τῆς σε κνησάσης οίκτειρον καὶ σῶσόν με.
Ναὸς γενόμενος Θεοῦ τῇ θεογγννησίᾳ, ἑκουσίως εἰς
cinatur; ipsum tamen columbæ nomen nihil nisi
purum et illime præ se fert, quod in rem nostram
apposite cadis. Nam B. Virgo, quamvis de ccnoss
et fœda radico parentum generiš nostri procreala,
nihil tamen continet nisi sanctum et purum, ita ut
etiam ipsum ejus primum initium fuerit intemeratissimum et omni prorsus labe carens, quod GalaLinus libr. vult, De arcanis, cap. 5, expressum putat
eo Spiritus sancti oraculo Cantic. 1: Columba mea
in foraminibus petræ. Nam petram ad principium
generationis pertinere putat ex Isaiæ Lv, ubi Hebræi
jubentur attendere ad petram unde excisi erant,
id est, ad suæ generationis principium. In ipsis
ergo petræ foraminibus, inque ipso primo ortus ad
vitam principio puritas Virginis commendatur.
Vide Nieremberg. in Exceptionib. c. 13.
Exstat hic canon Grace tantum in Paracletica Græcorum, Feria iv, sexti tomi seu secundi.
Ne aliquis putaret B. Virginem false, inaniter
et ficte dici puram et immaculatam, addidit
Josephus, vere, significans ipsam in veritate puram fuisse atque immaculatai. Revera autein non
fuisset pura, nec dici posset vere immaculata, si in
primo instanti sui esse impuritate ac macula originalis criminis sordidata apparuisset.
col. 1029–1030page 26 of 32
PG 105:1029πάθη ὠλίσθητα χαλεπά διό σε, Θεοῦ ναὶ, ἱκετεύω, Δέσποινα, βοήθει μοι. Παστὰς Κυρίου ἐκλεκτή, οὐρανίου παστάδας ποίη σόν με κληρονόμον τὸν τῇ θείᾳ σου σκέπῃ, ὡς ἐν παστάδι σεπτῇ καθ᾿ ἑκάστην πόθῳ σε γεραίροντα. αδή δ'. Ρανίσιν, ἄχραντε, πλευρᾶς τοῦ τόπου σου τῶν πα θῶν μου τὸν ῥῦπον καὶ τοὺς δεινούς σπίλους τῆς καρ δίας μου εναποκάθαραν, ἁγνὴ, καὶ φωτί σου κατα λάμπρυνον. Οδός εὐθεῖά μοι, ὁδὸς εἰσάγουσα σωτηρίας πρὸς τρίβους ἢ τὴν ὁδὸν τέξασα γενήθητι, ἀποπλανήσει πονηρῷ καθ᾿ ἑκάστην ολισθαίνοντι. Σταγόνα ὄμβρισον ἐν τῇ καρδίᾳ μου κατανύξεως, Κόρη, ἡ τὴν πηγὴν τῆς ζωῆς κυήσασα, τὰς διεκχύ σεις τῶν ἐμῶν παθημάτων ἀναστέλλουσα. Αγία Δέσποινα, τὸν ὑπεράγιον ἡ κυήσασα Λόγον, ἁγιασμὸν τῇ ψυχῇ μου δώρησαι, καὶ τρικυμίας πει ρασμῶν τὴν ζωήν μου ἐλευθέρωσον. δή ε'. Ξένον ὡς ἔσχηκας τοκετόν, ξένον με γενόμενον Θεοῦ δι' ἁμαρτίας οἰκείωσον, ξένωσον ἐκ ταύτης, καὶ τῷ οἰκτίρμονι οἰκείωσον, Παρθένε, τῇ μεσιτείᾳ σου. Ως όρος πάλαι σε Δανιήλ βλέπει, τηλαυγώς μπρο μαρυγαῖς τῆς παρθενίας ἐκλάμπουσαν, ἐξ οὗ ἐτμήθη λάθος συντρίβων, πάναγνε, τὰ εἴδωλα τῆς πλάνης σθένει θεότητος. ο Ὠδὴ δ'. Η ράβδος ἡ ἔντιμος ἡ βλαστήσασα ἡμῖν ξύλον ζωῆς τὸν Κύριον, την ταπεινήν ψυχήν μου φθοροποιοὺς ἐννοίας βλαστάνουσαν τῷ σταυρῷ τοῦ Υἱοῦ σου ἀποκάθαρον θηρὸς ἁμαρτίας με, ὡς κυτώας ἐκ γαστρὸς τὸν Ἰωνᾶν, ἐξάγαγε σαῖς ἱκεσίαις, Λόγε, τῆς ἐν γα στρὶ ἁγνῶς χωρησάσης σε τὸν ἀχώρητον φύσει, πλο λυέλεε. Ἐπλήθυναν, Δέσποτα, ὑπὲρ ἄμμον θαλασσῶν τὰ πονηρά μου πταίσματα· ὡς κεκτημένος πέλαγος ο Ο
MARIALE.
πάθη ὠλίσθητα χαλεπά· διό σε, Θεοῦ ναὶ, ἱκετεύω, nem effectus, voluntarie in molestissimas passionea
Δέσποινα, βοήθει μοι.
Παστὰς Κυρίου ἐκλεκτή, οὐρανίου παστάδας ποίησόν με κληρονόμον τὸν τῇ θείᾳ σου σκέπῃ, ὡς ἐν
παστάδι σεπτῇ καθ᾿ ἑκάστην πόθῳ σε γεραίροντα.
αδή δ'.
Ρανίσιν, ἄχραντε, πλευρᾶς τοῦ τόπου σου τῶν πα
θῶν μου τὸν ῥῦπον καὶ τοὺς δεινούς σπίλους τῆς καρ
δίας μου εναποκάθαραν, ἁγνὴ, καὶ φωτί σου καταλάμπρυνον.
Οδός εὐθεῖά μοι, ὁδὸς εἰσάγουσα σωτηρίας πρὸς
τρίβους ἢ τὴν ὁδὸν τέξασα γενήθητι, ἀποπλανήσει
πονηρῷ καθ᾿ ἑκάστην ολισθαίνοντι.
Σταγόνα ὄμβρισον ἐν τῇ καρδίᾳ μου κατανύξεως,
Κόρη, ἡ τὴν πηγὴν τῆς ζωῆς κυήσασα, τὰς διεκχύσεις τῶν ἐμῶν παθημάτων ἀναστέλλουσα.
Αγία Δέσποινα, τὸν ὑπεράγιον ἡ κυήσασα Λόγον,
ἁγιασμὸν τῇ ψυχῇ μου δώρησαι, καὶ τρικυμίας πειρασμῶν τὴν ζωήν μου ἐλευθέρωσον.
δή ε'.
Ξένον ὡς ἔσχηκας τοκετόν, ξένον με γενόμενον
Θεοῦ δι' ἁμαρτίας οἰκείωσον, ξένωσον ἐκ ταύτης, καὶ
τῷ οἰκτίρμονι οἰκείωσον, Παρθένε, τῇ μεσιτείᾳ σου.
Ως όρος πάλαι σε Δανιήλ βλέπει, τηλαυγώς μπρο
μαρυγαῖς τῆς παρθενίας ἐκλάμπουσαν, ἐξ οὗ ἐτμήθη
λάθος συντρίβων, πάναγνε, τὰ εἴδωλα τῆς πλάνης
σθένει θεότητος.
prolapsus sum. Propterea supplex rogo te, ο Donina, quæ es templum Dei, adjuva me.
Regis Domini thalamus electus, fac me cœlestis
thalami consortem divina protectione tua; ego
quippe in augusto thalamo quotidie cum affectu te
honoro.
Ode 4.
Absterge, o immaculata et pura, guttis e
latere Filii tui manantibus, sordes affectionum
mearum, et pessimas maculas cordis mei; et luce
tua illustra me.
Sis mihi, tu, quæ viam ipsam peperisti, via reeta; via quæ deducat me in semitas salutares; nain
quotidie errore malo prolabor.
Effunde stillas compunctionis in corde meo, o
Puella, quæ fontem vitæ peperisti, et passionum
mearum effusiones compesce.
Nulli sanctitate secunda Domina quæ omni
sanctitate superius Verbum peperiști, sanctificationew largire 36 animæ meæ, et a tentationum
procellis libera vitam meam,
Ode 5.
Ipsa, quæ partum peregrinum habuisti, me a Deo
peregrinum effectum, eo quod peccati domesticus
fuerim, ab eodem peccato peregrinum redde; et
misericordi me domesticum eflice, o Virgo, mediatione tra.
Sicut montem vidit te olim Daniel, virginitatis
radiis splendide coruscantem, o tota immaculata:
ex quo abscissus est lapis, qui robore divinitatis,
erroris simulacra contrivit.
Truculentorum latronum invasionibus sauciatum in anima, et semimortuum in via bujus vitæ, gravique in discrimine positum, visita me, o Verbum, per eam quæ peperit la.
Ὠδὴ δ'.
Η ράβδος ἡ ἔντιμος ἡ βλαστήσασα ἡμῖν ξύλον
ζωῆς τὸν Κύριον, την ταπεινήν ψυχήν μου φθοροποιοὺς ἐννοίας βλαστάνουσαν τῷ σταυρῷ τοῦ Υἱοῦ σου
ἀποκάθαρον
θηρὸς ἁμαρτίας με, ὡς κυτώας ἐκ γαστρὸς τὸν
Ἰωνᾶν, ἐξάγαγε σαῖς ἱκεσίαις, Λόγε, τῆς ἐν γα
στρὶ ἁγνῶς χωρησάσης σε τὸν ἀχώρητον φύσει, πλο
λυέλεε.
Ἐπλήθυναν, Δέσποτα, ὑπὲρ ἄμμον θαλασσῶν τὰ
πονηρά μου πταίσματα· ὡς κεκτημένος πέλαγος
Quando Patres, ut Origenes Homil. 1 de
diversis in Matthæum; S. Bernardus serm. 13, de
Coena Domini; S. Leo papa epist. 38, S. Joan.
Chrysostomus in cap. xi Epist. ad Hebræos, et
alii, Christum vocant immaculatum, non solum a
Christo peccatum actuale excludunt, verum etiam
et originale, id quod expresse docuit Odo Cameracensis in Expositione Canonis, dist, 3, dicens: Hom
stiam immaculatan, id est, sine omni macula culpa,
utpote concepta et nata sine peccato. Eodem prorsus
modo de Virgine censendum: nam quemadmodum
Christus non diceretur revera immaculatus absolute
et simpliciter, si aliquod admisisset peccatum actuale aut originale, æque minus Virgo immaculata
nuncuparetur, si aliquod agnovisset. Meritoque
Odo Cameracensis loco citato eodem modo copulavit Jesum Christum et Matrem ejus in Elogio nomiOde 6
Emunda cruce Filii tui infelicem animam meam,
cogitationes noxias pullulantem, o virga venerabilis, ex qua nobis lignum vitæ Dominus germinavil.
Me a fera peccati, tanquam Jonam a ventre ceti
educ, ο Verbum, multa præditum misericordia,
per intercessionem illius, quæ te incomprehensiþilem natura, in suo utero castissimo comprehendit.
Ο Domine, multiplicata sunt super arenam maris pessima peccata mea: tu, tanquatn possidens
nis immaculati dum dixit: ab immaculata Matre
sumptam esse hostiam immaculatam. Vide NieremLergium, in Exceptionibus cap. 2.
Hoc Elogio Deiparam Virginem omnes
omnino tam homines quam angelos in sanctitate
excessisse proclamavit" Josephus, quod verificari
nullatenus posset contracto peccato originali; ex
hac enim parte angeli et protoplasti in paradiso
essent. Virgine sauctiores. Nam si primos parentes,
quod essent humanum genus propagaturi, visum
est Deo sanctimonia ornatos in lucem educere (ex
communiori sententia), an videriipsi aliter potuit de
bac altera Eva reparandæ salutis adjutrice, sociaque
amplificandæ sanctitatis, et aliis insigni gloriis,
quæ primigeniæ labis probrum aut excludant oportet, aut in dubium revocentur? Si angeli in sarctitate a Deo creati, cur non similiter eorum Regina?
Reader VIIILector VIII
col. 1031–1032page 27 of 32
PG 105:1031ο οἰκτιρμῶν, ἐπίστρεψον, σῶσόν με παρακλήσεσι, Λόγε, τῆς Τεκούσης σε ο ορθή ζ'. Ἡ τὴν φύσιν τοῦ προπάτορος θεώσασα τῷ ὑπὲρ φύσιν τόκῳ σου, ἁμαρτῶντά με ὑπὲρ φύσιν, καὶ τὸν ἀγαθὸν τῇ φύσει πικράναντα Θεόν, καταλλαγαίς σου μητρικαῖς αὐτῷ οἰκείωσον. Τὴν πηγάζουσαν ἑκάστοτε καρδίαν μου ἁμαρτημάτων ρεύματα, ἡ πηγάσασα σωτηρίας ὕδωρ τοῖς πιστοῖς, καθάρισον μέλπειν ἐμμελῶς· Εὐλογημένη ἡ Θεὸν σαρκὶ κυήσασα. Οὐρανὸς ἐπὶ τῆς γῆς σὺ ἐχρημάτισας τοῦ οὐρανοῦ καὶ γῆς Ποιητοῦ, ὃν ἱκέτευε τῶν τῆς γῆς με ῥύσασθαι κακῶν, καὶ μέτοχον τῶν ἐν οὐρανοῖς καταξιώσαι ἀγαθῶν, Θεογεννήτρια. ᾠδή η'. Καὶ μὴ θέλων, ὦ τάλας, πράττω τὰ ἄτοπα συνη θείᾳ δουλεύων καταδουλούση με δούλοις πονηροῖς, ἐκ Θεοῦ ὀλισθήσασι· Δέσποινα Παρθένε, ελεύθερόν με δείξον. Ως τὸν βότρυν τεκοῦσα τὸν ἀγεώργητον, τὸν πηγάζοντα οἶνον πᾶσι σωτήριον, μέθη με πικράς ἁμαρτίας σκοτούμενον, Δέσποινα Παρθένε, σωφρόνησον καὶ σῶσον, Μή με στήσῃς ἐν ὥρᾳ, Δέσποτα, κρίσεως μετὰ τῶν κατακρίτων ὄντα κατάκριτον, ἀλλὰ τὸν μικρὸν στεναγμὸν μου δεξάμενος, σώσόν με πρεσβείαις τῆς σῆς Μητρός, οικτίρμο. Ωδή θ'. Εμὲ τὸν μόνον καταπατήσαντα φρενοβλαβῶς τὸν νόμον σου, Χριστέ, τὸν σωτήριον, καὶ δεινῇ παραβάσει δουλεύσαντα, καὶ κατακεκριμένον σῶσον, οἰκτείρησον διὰ τῆς τεκούσης σε ἁγνῆς, ὡς ὑπεράγαθος. Διμὴν ἐν ζάλῃ μοι κινδυνεύσαντι τῶν πειρασμών γι νοῦ, θεοχαρίτωτε Δέσποινα, καὶ παθῶν μου τὸν σά λον πράϋνον, τὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου ξήρανον πέλαγος, ὅπως κατὰ χρέος σε ὑμνῶ τὴν πολυύμνητον. Οδὸν εὐθεῖαν μοι καθυπόδειξον, δι' ἧς εὑρεῖν δυνήσωμαι τὴν πύλην τὴν φόρουσαν πρὸς τὰ ἄνω, Παρθένε, βασίλεια, πρὸς τὰ τοῦ παραδείσου θεῖα σκη Ο νώματα, πρὸς τὴν δι᾿ αἰῶνος ἀληθῆ μακαριότητα. .... στρατὸς μαρτύρων, ὁσίων σύλλογος, Ιεραρχών, δικαίων, προφητῶν, ἀποστόλων τε, τῶν ἀγγέλων τὰ τάγματα, μετὰ τῆς σε τεκούσης ἐκδυσωποῦσί σε Σῶσον ἡμᾶς, οἴκτειρον, Χριστέ, ὡς πολυέλεος. Εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, Κανὼν η', οὗ ἡ κροστιχίς ἐστι· «Δέησίς ἐστιν ὀγδόη τῇ Παρ θένῳ.» Ιωσήφ. Qδή α. Δεδοξασμένα περὶ σοῦ λελάληται, δεδοξασμένη,
pelagum misericordiarum, converte, et salva me, ο οἰκτιρμῶν, ἐπίστρεψον, σῶσόν με παρακλήσεσι, Λόγε,
Verbum, advocationibus Genitricis tuæ.
τῆς Τεκούσης σε
37* Ode 7.
Deificasti partu tuo, qui fuit supra naturam,
naturam primi parentis. Me igitur qui supra naturam pecco, et Deum natura bonum ad iram provoco, maternis tuis reconciliationibus eidem domesticum redde.
Jugiter emanant a corde meo peccatorum flumina: tu ex qua aqua salutis fidelibus scaturivit,
emunda illud, ut canere possim dulcisonis modis:
Benedicta, quæ Deum in carne peperisti.
Supra terram tu fuisti cœlum Factoris cœli et
tɩrræ, quem supplex precare ut liberet me a terrenis
malis, et dignum me faciat ut particeps sim bonorum ccelestium, o Dei Genitrix.
Ode 8.
Ego miser, quantumvis nolimn, turpia perpetor,
consuetudini deserviens, quæ me subjicit pessimis dominis, qui a Deo exciderunt; o Domina
Virgo, libera me.
Genuisti, ο Domina Virgo, votrum nullius manu
agricola cultum, ex quo viuum salutiferum produit
universis; me peccati ebrietate obtenebratum, 80brietati ac saluti restitue.
O Domine, licet damnationis reus sim, ne statuas me cum damnatis, in hora judicii: sed exiguum suspirium meum suscipiens, salvuni me fac,
o miserator, intercessionibus Matris tuæ.
'Ode 9.
Conculcavi ego solus per summam amentiam
legem tuam salutiferam, o Christe; et gravissime
transgressioni 38 deservio, jamque damnationis
reus factus sum: salva me, et miserere mei, per
castam illam, quæ peperit te, tu quippe es omni
bonitate superior.
tempestate tentationum mihi graviter periclitanti esto portus, o Deo charissima Domina: et passionum mearum fluctus mitigans, peccatorum
meorum pelagum desicca, ut pro debito laudem te
omni laude dignissimam.
Notifica mihi viam rectam, o Virgo, per quam
invenire possim portam ad regna supèrna ferentem,
ad divina paradisi tabernacula, ad veram ac sempiternam beatitudinem.
Ordines angelorum sanctorum, exercitus martyrum, confessorum, hierarcharum, justorum, prophetarum atque apostolorum cœtus, una cum Genitrice tua, te, Christe, precantur: Tu tanquam mulla
præditus misericordia, salva uos, et miserere nostri.
In sanctissimam Deiparam Canon VIII cujus
acrostichis est: • Octava do tibi, Maria, cantica.
Joseph.»
Ode 1.
O gloriosa et casta, quæ sola fidelium gloria
Exstat hic Canon Græce tantum iu Paracletico Græcorum edito feria iv octavi toni seu
ορθή ζ'.
Ἡ τὴν φύσιν τοῦ προπάτορος θεώσασα τῷ ὑπὲρ
φύσιν τόκῳ σου, ἁμαρτῶντά με ὑπὲρ φύσιν, καὶ τὸν
ἀγαθὸν τῇ φύσει πικράναντα Θεόν, καταλλαγαίς σου
μητρικαῖς αὐτῷ οἰκείωσον.
Τὴν πηγάζουσαν ἑκάστοτε καρδίαν μου ἁμαρτημάτων ρεύματα, ἡ πηγάσασα σωτηρίας ὕδωρ τοῖς
πιστοῖς, καθάρισον μέλπειν ἐμμελῶς· Εὐλογημένη
ἡ Θεὸν σαρκὶ κυήσασα.
Οὐρανὸς ἐπὶ τῆς γῆς σὺ ἐχρημάτισας τοῦ οὐρανοῦ
καὶ γῆς Ποιητοῦ, ὃν ἱκέτευε τῶν τῆς γῆς με ῥύσασθαι
κακῶν, καὶ μέτοχον τῶν ἐν οὐρανοῖς καταξιώσαι
ἀγαθῶν, Θεογεννήτρια.
ᾠδή η'.
Καὶ μὴ θέλων, ὦ τάλας, πράττω τὰ ἄτοπα συνηθείᾳ δουλεύων καταδουλούση με δούλοις πονηροῖς, ἐκ
Θεοῦ ὀλισθήσασι· Δέσποινα Παρθένε, ελεύθερόν με
δείξον.
Ως τὸν βότρυν τεκοῦσα τὸν ἀγεώργητον, τὸν
πηγάζοντα οἶνον πᾶσι σωτήριον, μέθη με πικράς
ἁμαρτίας σκοτούμενον, Δέσποινα Παρθένε, σωφρόνησον καὶ σῶσον,
Μή με στήσῃς ἐν ὥρᾳ, Δέσποτα, κρίσεως μετὰ τῶν
κατακρίτων ὄντα κατάκριτον, ἀλλὰ τὸν μικρὸν στε
ναγμόν μου δεξάμενος, σώσόν με πρεσβείαις τῆς σῆς
Μητρός, οικτίρμο.
Ωδή θ'.
Εμὲ τὸν μόνον καταπατήσαντα φρενοβλαβῶς τὸν
νόμον σου, Χριστέ, τὸν σωτήριον, καὶ δεινῇ παραβά
σει δουλεύσαντα, καὶ κατακεκριμένον σῶσον, οἰκτείρησον διὰ τῆς τεκούσης σε ἁγνῆς, ὡς ὑπεράγαθος.
Διμὴν ἐν ζάλῃ μοι κινδυνεύσαντι τῶν πειρασμών γι
νοῦ, θεοχαρίτωτε Δέσποινα, καὶ παθῶν μου τὸν σάλον πράϋνον, τὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου ξήρανον πέλαγος,
ὅπως κατὰ χρέος σε ὑμνῶ τὴν πολυύμνητον.
Οδὸν εὐθεῖαν μοι καθυπόδειξον, δι' ἧς εὑρεῖν δυ
νήσωμαι τὴν πύλην τὴν φόρουσαν πρὸς τὰ ἄνω,
Παρθένε, βασίλεια, πρὸς τὰ τοῦ παραδείσου θεῖα σκηΟ νώματα, πρὸς τὴν δι᾿ αἰῶνος ἀληθῆ μακαριότητα.
.... στρατὸς μαρτύρων, ὁσίων σύλλογος, Ιεραρχών,
δικαίων, προφητῶν, ἀποστόλων τε, τῶν ἀγγέλων τὰ
τάγματα, μετὰ τῆς σε τεκούσης ἐκδυσωποῦσί σε
Σῶσον ἡμᾶς, οἴκτειρον, Χριστέ, ὡς πολυέλεος.
H'.
Εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, Κανὼν η', οὗ ἡ -
κροστιχίς ἐστι· «Δέησίς ἐστιν ὀγδόη τῇ Παρθένῳ.» Ιωσήφ.
Qδή α.
Δεδοξασμένα περὶ σοῦ λελάληται, δεδοξασμένη,
quarti plagii, et in Paracletico ms. Bibliothecæ monasterii Cryptæferratæ feria vi.
col. 1033–1034page 28 of 32
PG 105:1033ἁγνὴ, ἡ τῶν πιστῶν δόξα μόνη χρηματίσασα· διὸ μελλούσης δόξης με κοινωνόν σαῖς πρεσβείαις δοξά ζοντά σε ἀνάδειξον, ἄχραντε πανάμωμε Δέσποινα. Εὐλογημένος ὁ καρπός, πανάμωμε, ὁ τῆς κοιλίας σου, δι' οὗ βροτοὶ πάντες τῆς ἀρᾶς ἐλύθημεν, εὐλογημένη πάναγνε, ἀνερμήνευτον θαῦμα, ἀκατανόητον δραμα, πάντων τε βροτῶν τὸ διάσωσμα. Η τῶν ἀγγέλων δυσωπεί σε, Κύριε, πλήθος κα στοτε, μαρτύρων καὶ ὁσίων σου· διὰ τῆς Θεοτόκου, ἀμαρ τημάτων συγχώρησιν δώρησαι ἡμῖν, ὡς φιλάνθρωπος. Σὲ τὴν ἐν σπλάγχνοις δεξαμένην, ἄχραντε, τὸ φῶς τὸ ἄστεκτον έκδυσωπῶ πίστει· τῆς γεέννης ῥῦσαι με, καὶ τῆς ἀποκειμένης μοι διὰ πλῆθος πταισμάτων κολάσεως ἐλευθέρωσον, σοῦ ταῖς εὐπρόσδεκτοις δεή Ἱερᾶς πολιτείας ἀποπεσών, ἄχραντε, Παρασυνεβλήθην τοῖς κτήνεσι καὶ κατάκριτος όλος γεγένημαι ἡ τὸν Κριτὴν τετοκυία πάσης, κατακρίσεως ῥῦσαι καὶ σῶσόν με. Στεναγμοὺς ἀνενδότους, καὶ ψυχικὸν δάκρυον, καὶ διηνεκή μου παράσχου, κόρη, κατάνυξιν, ὅπως πεν θήσω μου τὰ συμφυέντα μοι πάθη ἐξ ἀπροσεξίας μου, Θεοχαρίτωτε. Επουράνιαι τάξεις, λειτουργικά πνεύματα, δημός προφητῶν, ἀποστόλων σου, καὶ μαρτύρων σου, σὺν τῇ τεκούσῃ σε, ἐκδυσωποῦσιν, οἰκτίρμον, τῷ λαῷ σου δώρησαι πταισμάτων ἄφεσιν. Συμπαθείας με θείας, ώς συμπαθής, ἄχραντε, νῦν καταξιῶται δυσώπει τὸν εὐσυμπάθητον, τρόπους ἀσπλάγχνους καὶ ἀσυμπαθεῖς κεκτημένον, μετανοίας τρόπους με νῦν ἀνακάλεσαι.
MARIALE.
ἁγνὴ, ἡ τῶν πιστῶν δόξα μόνη χρηματίσασα· διὸ facta es: gloriosa dicta sunt de te: propterea, dum
μελλούσης δόξης με κοινωνόν σαῖς πρεσβείαις δοξάζοντά σε ἀνάδειξον, ἄχραντε πανάμωμε Δέσποινα.
Εὐλογημένος ὁ καρπός, πανάμωμε, ὁ τῆς κοιλίας
σου, δι' οὗ βροτοὶ πάντες τῆς ἀρᾶς ἐλύθημεν, εύλογη
μένη πάναγνε, ἀνερμήνευτον θαῦμα, ἀκατανόητον
δραμα, πάντων τε βροτῶν τὸ διάσωσμα.
Η τῶν ἀγγέλων δυσωπεί σε, Κύριε, πλήθος κα
στοτε, twv µabytŵv dñpos, rpopytāv & cúlloyos,
μαρτύρων καὶ ὁσίων σου· διὰ τῆς Θεοτόκου, ἀμαρτημάτων συγχώρησιν δώρησαι ἡμῖν, ὡς φιλάνθρωπος.
Σὲ τὴν ἐν σπλάγχνοις δεξαμένην, ἄχραντε, τὸ φῶς
τὸ ἄστεκτον έκδυσωπῶ πίστει· τῆς γεέννης ῥῦσαι με,
καὶ τῆς ἀποκειμένης μοι διὰ πλῆθος πταισμάτων
κολάσεως ἐλευθέρωσον, σοῦ ταῖς εὐπρόσδεκτοις δεή
JEJ19.
'potY.
Ἱερᾶς πολιτείας ἀποπεσών, ἄχραντε, Παρασυνεβλήθην τοῖς κτήνεσι καὶ κατάκριτος όλος γεγένημαι
ἡ τὸν Κριτὴν τετοκυία πάσης, κατακρίσεως ῥῦσαι
καὶ σῶσόν με.
Στεναγμοὺς ἀνενδότους, καὶ ψυχικὸν δάκρυον, καὶ
διηνεκή μου παράσχου, κόρη, κατάνυξιν, ὅπως πενθήσω μου τὰ συμφυέντα μοι πάθη ἐξ ἀπροσεξίας
μου, Θεοχαρίτωτε.
Επουράνιαι τάξεις, λειτουργικά πνεύματα, δημός
προφητῶν, ἀποστόλων σου, καὶ μαρτύρων σου, σὺν
τῇ τεκούσῃ σε, ἐκδυσωποῦσιν, οἰκτίρμον, τῷ λαῷ
σου δώρησαι πταισμάτων ἄφεσιν.
Συμπαθείας με θείας, ώς συμπαθής, ἄχραντε, νῦν
καταξιῶται δυσώπει τὸν εὐσυμπάθητον, τρόπους
ἀσπλάγχνους καὶ ἀσυμπαθεῖς κεκτημένον, μετανοίας
τρόπους με νῦν ἀνακάλεσαι.
suas
&
Hec vox immaculata, adjuncta Dominæ nostræ Virgini Deiparæ, exserit omnes vires
et plenitudinem paritatis significat, excludens
ominem inaculam sive actualem, sive originalem;
nobilius significans exclusionem niaculæ originalis
in conceptione conjuncta Virgini, quam si conceptioni ipsi jungatur. Indicat enim originem et fontem, unde conceptioni provenit quod sit immaculata et ab omni labe aliena, nempe gratiam, quæ
animæ Virginis inhæret. Virgo enim non est immaculata ex vi suæ conceptionis, sed ex beneficio Dei
infundentis illi gratiam, in ipso conceptionis momento. Quare (ut more scholastico loquar) hæc causalis est vera: quia anima Virginis est immaculata
in momento conceptionis, conceptio ipsa est imma
culata non e contra. Ad hæc, Virgo est iminaculata
intrinsece per gratiam, et carentiam maculæ ipsi
inhærentem; conceptio vero est immaculata soluin
extrinsece per denominationem a puritate quæ est in
Virgine. Conceptio enim neque intrinsece potest
habere gratiam, neque culpam, sed sancta dicitur
a sanctitate animæ, maculata vero tum ab infectione seminis ex debito et quasi radicaliter, tum
formaliter a macula inhærente animæ, quæ omnia
conceptioni ipsi extrinseca sunt. Nobilius ergo significatur puritas conceptionis conjungendo cum
PATROL. GR. CV.
te glorifico, fac me participem futuræ gloriæ intercèssionibus tuis, o Domina immaculata, et ab omni
labe aliena
39 Carens omni macula Virgo tota casta ac
bénédicta, inexplicabile miraculum, incomprehen
sibile spectaculum, omnium mortalium salus, benedictus sit fructus ventris tui, per quam nos hómines universi a maledictione liberati snmus.
Turba angelorum copiosa, discipulorum conventus, prophetarum, martyrum et confessorum
tiorum cœtus, tt, Domine, semper precatur: pēr
Deiparam largire nobis peccatorum veniam, utpote
hominum amátor.
Ad te, o immaculata, quæ ignem intolerabilem
intra viscéra snscépisti, supplices cam fide preces
ferd: a gelremna eripe me, et a supplicio, quod
propter multitudinem peccatorum meorum paratum est mihi, libera me acceptissimis precibus tuis.
Ode 3.
Ut à sacris vitæ institutis éxcidi, o immaculata,
comparatus sum jumentis, et damnatus totus factus
suni; in qua Judicem peperisti, ab omni damnatione libera me, et salva me.
Assiduam compunctionem, veros gemitus, ac
lacrymas ex animo emanantes concede mihi, o
puella, ut passiones quæ mimi ex mea negligentia
inhæserint, deflere possim, o Déo gratissima.
Digesta per cœlum angelorum acies, administratorii spiritus, turba prophetarum, apostolorum,
ac martyrum tuorum, una cum Genitrice tua, te
suppliciter exorant, o misericors, ut populo tuo
peccatorum indulgentiam largiaris.
0 immaculata, tanquam compatiens precare
Mium qui maxime omnibus compatitur, ut me divina compassione dignum efficiat: et cum mores
immites, et compatiendi ignaros induerim, tu me
nunc ad pœnitentiæ mores revoca.
Virginę epithetum immaculatæ, quam si cum conceptione ipsa conjungeretur. Vide Calderon,
Pro titulo immaculata conceptionis, cap. 5, n. 197.
Potaithe Virgo omni carere macula, si originalis peccati macula non caruit? Nonne mirum
apparet, quod cum dubitet nemo Dei Matrem actuali peccato nunquam fuisse vel leviter afflatam,
esse nihilominus qui velint fœdatain macula longe
turpiori? Is sanctus, impollutus, segregatus a peccatoribus tam procul, ni sanctitatis notas populo
sacrificiis et templo, sacerdotibus, throno, ac reliquis olim fabricandi sibi palatii nudis imaginibus
atque umbris ab orbe condito impresserit, hoc
ipsum palatium, nempe Matrem divinitatis corporandæ, æternum angustale, cum facile posset, non
exemit, scilicet, a labe detestanda peccati nobis ab
ortu congeniti? Et in illis ab sese plurimum remotis, fumique instar defecturis, ad se tamen utcunque spectantibus, puritatis summa: curiosus, copulandam sibi arctissimo omnium ac maxime intimo
ac sempiterno vinculo neglexit? Passus exsecrandarum sordium contumeliis patere quam sibi Matrem delegerat? Passus dæmoni carnem semel manchpari, quam deinde secum esset in perpetuum juncturus? Vide Ludovic. Janinum Soc. Jesus in Corona augustissimæ Virginis Matris Dei, tract. 1, excellent. 7.
col. 1035–1036page 29 of 32
PG 105:1035Η Ὠδὴ.'. Τὸ πονηρὸν ἁμαρτιῶν μου χειρόγραφον θεία λόγω χῃ, πάναγνε, διάρρηξαν τῇ κεντησάσῃ θείαν πλευρὰν τοῦ ἐνανθρωπίσαι ἐκ σοῦ, Παρθένε, θελήσαντος, καὶ βίβλω με γραφῆναι σωζομένον δυσώπει, τὸν ἀφρόνως Θεοῦ μακρυνόμενον. Ινα φωναῖς χαριστηρίοις δοξάζω σε, ἵνα θείῳ όθῳ μεγαλύνω σε, τὴν τῷ μεγίστῳ σου τοκετῷ πάντας σμικρυνθέντας, πανάμωμε, μεγαλύνασαν, μεγάλως ἁμαρτῶντα καὶ δεινῶς συμπτωθέντα συγχωρήσεως, κόρη, ἀξίωσον. Νόμοι ἐν σοὶ κεκαινοτόμηνται φύσεως· ὑπὲρ φύσιν Λόγον γὰρ ἐκύησας· διό σε πίστει ἐκδυσωπῶ τὸν ὑπὲρ τὴν φύσιν τὴν ἀνθρωπίνην, πανάμωμε, πολλὰ ἡμαρ τηκότα,καὶ Θεοῦ μακρυνθέντα, ἐπιστρέψαντα σῶσον πρεσβείαις σου. Ο δυσμενὴς τῆς ἁμαρτίας· τοῖς βέλεσι τὴν ψυχήν μου ὅλην ετραυμάτισε, καὶ κατεμόλυνεν ἡδοναῖς τὴν ἐμὴν καρδίαν, καὶ τῆς ὁδοῦ ἀπεπλάνησε, Παρθένε, τῆς εὐθείας· διὰ τοῦτο βοῶ σοι, Επιστρέφοντα δέξαι καὶ σῶσόν με. Ωδή ε'. τοῦ πεσόντος Αδάμ ἡ ἀνάκλησις. Γενεαὶ γενεῶν σε τὴν ἀειμακάριστον νῦν μακαρίζουσιν· οὐρανῶν δυνάμεις, ὡς τὰ κάτω τοῖς ἄνω συν άψασαν, εὐφημοῦσι μόνην, ἐν γυναιξὶν εὐλογημένη, ο Διαμένειν με σῶον, μὴ περιτρεπόμενον στάσεως κρείττονος, ἀλλ᾽ εὐθυποροῦντα,καὶ Θεῷ τὰ εὐάρεστα πράττοντα, ἐνδυνάμωσόν με, τὸν ἀγαθὸν τεκοῦσα Λόγον τὸν ἡμᾶς ἀνοίας φυσάμενον. Ο τὸ αἷμά σου, Λόγε, διὰ ὑπερβάλλουσαν ἐλέους ἄβυσσον ἐν σταυρῷ κενώσας, τῶν παθῶν μου τὴν ἄβυσσον ξήρανον, καὶ ἐγκαταρύξει σοι τῷ Θεῷ εὐαρεστῆσαι διὰ τῆς Θεοτόκου ἀξίωσον. ᾠδὴ δ'. Ἠλέηται διὰ σοῦ ἡ φύσις τῆς ἀνθρωπότητος· τὸν ἐλεήμονα γὰρ ἐκύησας Κύριον, ἐλεῆμον πάναγνε ὅθεν δυσωπῶ σε, τὴν ἐμὴν ψυχὴν ἐλέησον. Τῶν ἀσωμάτων, Χριστέ, τὰ τάγματα δυσωποῦσι σε, μαρτύρων τε, προφητῶν, καὶ τῶν ἀποστόλων σου· διὰ τῆς τεκούσης σε, τὸν λαόν σου τῶζε ἀπὸ πά σης περιστάσεως. Ἡ ἀγεώργητος γῆ τὸν γεωργὸν ἡ κυήσασα, καὶ πάντων Δημιουργὸν, τὴν ὑλομανήσασαν ψυχήν μου τοῖς πάθεσι, δείξον καρποφόρον διὰ τῆς θείας ἐπιγνώσεως. Παρέβην τὰς ἐντολὰς τὰς πρὸς Θεὸν οδηγούσας με, καὶ θέλων τοῖς πονηροῖς δεδούλωμαι πάθεσι· διδ
40 Ode 4.
S. JOSEPIII HYMNOGRAPHI
Tola pura, discinde pessimum peccatorum meorum chirographum divina lancea, quæ pupugit divinum latus illius, qui ex te, o Virgo, homo fieri alque inter homines versari voluit, et precare, ut
ego a Deo per meam insipientiam elongatus, salvandorum libro ascribar.
Indulgentia dignum me fac, o puella, qui vehementer pecco, et in gravia delicta prolapsus sum,
ut cum vocibus plenis gratiarum actione te glori⚫
ficem et cum divino affectu glorificem te, quæ excellentissimo partu tuo universos viles atque abjectos, o purissima, magnificasti.
Beatissima illibata puritate Virgo, in te naturæ
eges innovantur; etenim supra naturam Verbum
peperisti: propterea te cum fide precor, ut mae qui
supra humanam naturam multa peccavi, et a Deo
clongatus sum, convertas, et salvum facias intercessionibus tuis.
Inimicus ferox, peccati jaculis totam animam
meam consauciavit meumque cor fœdis concupiscentiis commaculavit, atque a via recta seduxit me.
Propterea clamo ad te, ut revertentem suscipias, et
salves ine.
Ode 5. Η
S
Ὠδὴ.'.
Τὸ πονηρὸν ἁμαρτιῶν μου χειρόγραφον θεία λόγω
χῃ, πάναγνε, διάρρηξαν τῇ κεντησάσῃ θείαν πλευρὰν
τοῦ ἐνανθρωπίσαι ἐκ σοῦ, Παρθένε, θελήσαντος, καὶ
βίβλω με γραφῆναι σωζομένον δυσώπει, τὸν ἀφρόνως
Θεοῦ μακρυνόμενον.
Ινα φωναῖς χαριστηρίοις δοξάζω σε, ἵνα θείῳ
όθῳ μεγαλύνω σε, τὴν τῷ μεγίστῳ σου τοκετῷ
πάντας σμικρυνθέντας, πανάμωμε, μεγαλύνασαν,
μεγάλως ἁμαρτῶντα καὶ δεινῶς συμπτωθέντα συγχωρήσεως, κόρη, ἀξίωσον.
Νόμοι ἐν σοὶ κεκαινοτόμηνται φύσεως· ὑπὲρ φύσιν
Λόγον γὰρ ἐκύησας· διό σε πίστει ἐκδυσωπῶ τὸν ὑπὲρ
τὴν φύσιν τὴν ἀνθρωπίνην, πανάμωμε, πολλὰ ἡμαρ
τηκότα,καὶ Θεοῦ μακρυνθέντα, ἐπιστρέψαντα σῶσον
πρεσβείαις σου.
Ο δυσμενὴς τῆς ἁμαρτίας· τοῖς βέλεσι τὴν ψυχήν
μου ὅλην ετραυμάτισε, καὶ κατεμόλυνεν ἡδοναῖς τὴν
ἐμὴν καρδίαν, καὶ τῆς ὁδοῦ ἀπεπλάνησε, Παρθένε,
τῆς εὐθείας· διὰ τοῦτο βοῶ σοι, Επιστρέφοντα δέξαι
καὶ σῶσόν με.
Ωδή ε'.
Maxima te semper beatitudine fruentem, beatificant nunc generationes generationum: et cœlestes virtutes solam te concelebrant, o benedicta
iuter mulieres, atque Adami collapsi revocatio; τοῦ πεσόντος Αδάμ ἡ ἀνάκλησις.
quippe quæ inferiora cum superioribus copulaveris.
Γενεαὶ γενεῶν σε τὴν ἀειμακάριστον νῦν μακαρίζουσιν· οὐρανῶν δυνάμεις, ὡς τὰ κάτω τοῖς ἄνω συνάψασαν, εὐφημοῦσι μόνην, ἐν γυναιξὶν εὐλογημένη,
Ad hoc ut integer sanusque perseverem, nec
ullo modo a meliori statu dimovear, sed recto tramite incedam, Deoque placita faciam, tu me virtute corrobora, qua 41 Verbum bonum peperisti
quod nos ab irrationalitate liberavit.
Redundantem ob misericordiæ abyssum sanguinem tuum, ο Verbum, in cruce totum effudisti:
ideo exsicca passionum mearum abyssum, et dignum me fac mediante Deipara, ut cum compunctione tibi Deo placere et gratus esse possim.
Ode 6.
Invenit per te misericordiam humana natura;
etenim misericordem Dominum peperisti, o miseratrix ac tota pura: unde tibi supplico, miscrere
animæ meæ.
Acies incorporeorum spirituum exorant te, o
Christe, simulque martyrum, prophetarum, et apostolorum cœtus: per Genitricem tuam salvum fac
popułam tuum ab omni circumstante calamilale.
Cultoris nescia terra, quæ agricolam peperisti,
omniumque Creatorem, sylvescentem passionibus
animam meam, fructiferám redde, mediante divina
scientia.
Ad Deum me deducentia præcepta transgressos
s.um, et sponte pessimis passionibus servus factus
Διαμένειν με σῶον, μὴ περιτρεπόμενον στάσεως
κρείττονος, ἀλλ᾽ εὐθυποροῦντα,καὶ Θεῷ τὰ εὐάρεστα
πράττοντα, ἐνδυνάμωσόν με, τὸν ἀγαθὸν τεκοῦσα
Λόγον τὸν ἡμᾶς ἀνοίας φυσάμενον.
Ο τὸ αἷμά σου, Λόγε, διὰ ὑπερβάλλουσαν ἐλέους
ἄβυσσον ἐν σταυρῷ κενώσας, τῶν παθῶν μου τὴν
ἄβυσσον ξήρανον, καὶ ἐγκαταρύξει σοι τῷ Θεῷ εὐ
αρεστῆσαι διὰ τῆς Θεοτόκου ἀξίωσον.
ᾠδὴ δ'.
Ἠλέηται διὰ σοῦ ἡ φύσις τῆς ἀνθρωπότητος· τὸν
ἐλεήμονα γὰρ ἐκύησας Κύριον, ἐλεῆμον πάναγνε
ὅθεν δυσωπῶ σε, τὴν ἐμὴν ψυχὴν ἐλέησον.
Τῶν ἀσωμάτων, Χριστέ, τὰ τάγματα δυσωποῦσι
σε, μαρτύρων τε, προφητῶν, καὶ τῶν ἀποστόλων
σου· διὰ τῆς τεκούσης σε, τὸν λαόν σου τῶζε ἀπὸ πάσης περιστάσεως.
Ἡ ἀγεώργητος γῆ τὸν γεωργὸν ἡ κυήσασα, καὶ
πάντων Δημιουργὸν, τὴν ὑλομανήσασαν ψυχήν μου
τοῖς πάθεσι, δείξον καρποφόρον διὰ τῆς θείας
ἐπιγνώσεως.
Παρέβην τὰς ἐντολὰς τὰς πρὸς Θεὸν οδηγούσας
με, καὶ θέλων τοῖς πονηροῖς δεδούλωμαι πάθεσι· διδ
col. 1037–1038page 30 of 32
PG 105:1037ἱκετεύω σε τῆς αὐτῶν με ῥῦσαι δεσποτείας, 'Αει πάρθενε. Ωδή ζ'. Αῤῥήτῳ κυήσει σου, φρικτῶν ἀῤῥήτων ἡμᾶς ἠξίωσας, Θεοτόκε, πραγμάτων· διὸ φρικτῆς με 5 σαι κολάσεως, καὶ τῆς ἀῤῥήτου χαρᾶς καταξίωσον, ἵνα ὑμνῶ σε ἀεὶ τὴν πολυύμνητον. Ῥᾳθύμως τὸν βίον μου ἐκδαπανήσας, ἄκαρπος ἔμεινα, καὶ πτοοῦμαι τὴν δίκην καὶ τῆς γεέννης τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον· ἡ πῦρ τεκοῦσα, Παρθένε, τὸ ἄστε κτον, πρόστηθι ῥῦσαί με πυρὸς τῇ μεσιτείᾳ σου. Θαυμάτων ἐπέκεινα τὸ μέγα θαῦμα τῆς σῆς κυήσεως· διὰ τοῦτο βοῶ σοι· Αγνή Παρθένε, θεογεννήτρια, τὰ σὰ ἐλέη ἐπ' ἐμοὶ θαυμάστωσον, καὶ τῆς μελλούσης ὀργῆς ῥῦσαι καὶ σῶσόν με. Ἐμὲ τὸν βιώσαντα ἐν ἀμελείᾳ καὶ παραβλέψαντα τοὺς ἁγίους σου νόμους, καὶ τὰ σεπτά σου, Σώτερ, ἐντάλματα, οίκτειρον, σῶσον διὰ τῆς τεκούσης σε ὡς εὐεργέτης Θεὸς καὶ πολυέλεος. ᾠδή η'. Νενεκρωμένην ζώωσον, συμπτωθεῖσαν ἀνάστησον, τετραυματισμένην τὴν ψυχήν μου ἴασαι, τὸν νοῦν μου εἰρήνευσον, τῶν πειρασμῶν τὰ κύματα πράϋνον, Παρθένε, καὶ βοῶντά με σῶτον· Οἱ παῖδες, εὐλογεῖτε ἱερεῖς, ἀνυμνεῖτε· λαός, ὑπερυψοῦτε Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας. Ὡς ὁ λῃστὴς κραυγάζω σοι· Μνήσθητί μου, φιλ άνθρωπε· κλαίω ὡς ἡ πόρνη, καὶ βοῶ σοι· "Ημαρ τον, ὡς πάλαι ὁ ἄσωτος. Μετανοοῦντα δέξαι με τον ἀπεγνωσμένον, διὰ τῆς Θεοτόκου, προθύμως ἵνα μέλπω· Ἱερεῖ;, εὐλογεῖτε· λαός, ὑπερυψοῦτε Χριστόν εἰς τοὺς αἰῶνας. Ικετικῶς βοῶμέν σοι, Θεοτόκε πανύμνητε, μετά τῶν ἀπείρων νοερών δυνάμεων, μαρτύρων, ὁσίων τε, καὶ ἀποστόλων, καὶ προφητῶν· ποίησον πρε σβείαν ὑπὲρ πάντων τῶν πίστει ἐνθεῷ μελιωδούντων Ἱερεῖς, εὐλογεῖτε· λαός, ὑπερυψοῦτε Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας. Ωδή θ'. Η θεία κλίνη Σολομώντος, ἣν κυκλοῦσι δυνατοί νῦν ἑξήκοντα, ῥήσεις τῆς θείας Γραφῆς· ἐν ᾗ ὁ Λόγος επανεπαύσατο· ταῖς μυριάσι με ἀεὶ δαιμόνων κλονούμενον, άτρωτον φύλαξον τῇ δυνάμει σου, ἁγνὴ ἀειπάρθενε. Στάζουσα θεῖον γλυκασμόν, τὸν ἁπάντων γλυκασμὸν ἡ κυήσασα, ἰῷ τοῦ ὄψεως τήν φαρμαχθεῖσαν ψυχήν μου γλύκανον· ἀλλοτριοῦσά με πικρᾶς ἁμαρ τίας πάντοτε τῇ μεσιτείᾳ σου, προστασία τῶν πιστῶν ἀκαταίσχυντε. Ηλιε δόξης, Ἰησοῦ, τὴν ἀθλίαν μου ψυχήν φωτ αγώγησον ταῖς, παρακλήσεσι τῆς σε τεκούσης ἁγνῆς θεόπαιδος, τῶν ἀσωμάτων λειτουργῶν. σεπτῶν
MARIALE.
ἱκετεύω σε τῆς αὐτῶν με ῥῦσαι δεσποτείας, 'Αει- sum: propterea te supplex oro, o Virgo perpetua,
πάρθενε.
ut me ab earum imperio liberare digneris.
Ode 7.
Ωδή ζ'.
Αῤῥήτῳ κυήσει σου, φρικτῶν ἀῤῥήτων ἡμᾶς
ἠξίωσας, Θεοτόκε, πραγμάτων· διὸ φρικτῆς με 5σαι κολάσεως, καὶ τῆς ἀῤῥήτου χαρᾶς καταξίωσον,
ἵνα ὑμνῶ σε ἀεὶ τὴν πολυύμνητον.
Ῥᾳθύμως τὸν βίον μου ἐκδαπανήσας, ἄκαρπος
ἔμεινα, καὶ πτοοῦμαι τὴν δίκην καὶ τῆς γεέννης τὸ
πῦρ τὸ ἄσβεστον· ἡ πῦρ τεκοῦσα, Παρθένε, τὸ ἄστε
κτον, πρόστηθι ῥῦσαί με πυρὸς τῇ μεσιτείᾳ σου.
Θαυμάτων ἐπέκεινα τὸ μέγα θαῦμα τῆς σῆς κυή
σεως· διὰ τοῦτο βοῶ σοι· Αγνή Παρθένε, Θεογεννή
τρια, τὰ σὰ ἐλέη ἐπ' ἐμοὶ θαυμάστωσον, καὶ τῆς
μελλούσης ὀργῆς ῥῦσαι καὶ σῶσόν με.
Ἐμὲ τὸν βιώσαντα ἐν ἀμελείᾳ καὶ παραβλέψαντα
τοὺς ἁγίους σου νόμους, καὶ τὰ σεπτά σου, Σώτερ,
ἐντάλματα, οίκτειρον, σῶσον διὰ τῆς τεκούσης σε
ὡς εὐεργέτης Θεὸς καὶ πολυέλεος.
ᾠδή η'.
Νενεκρωμένην ζώωσον, συμπτωθεῖσαν ἀνάστησον,
τετραυματισμένην τὴν ψυχήν μου ἴασαι, τὸν νοῦν μου
εἰρήνευσον, τῶν πειρασμῶν τὰ κύματα πράϋνον,
Παρθένε, καὶ βοῶντά με σῶτον· Οἱ παῖδες, εὐλογεῖτε·
ἱερεῖς, ἀνυμνεῖτε· λαός, ὑπερυψοῦτε Χριστὸν εἰς τοὺς
αἰῶνας.
Ὡς ὁ λῃστὴς κραυγάζω σοι· Μνήσθητί μου, φιλάνθρωπε· κλαίω ὡς ἡ πόρνη, καὶ βοῶ σοι· "Ημαρ
τον, ὡς πάλαι ὁ ἄσωτος. Μετανοοῦντα δέξαι με τον
ἀπεγνωσμένον, διὰ τῆς Θεοτόκου, προθύμως ἵνα
μέλπω· Ἱερεῖ;, εὐλογεῖτε· λαός, ὑπερυψοῦτε Χριστόν
εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ικετικῶς βοῶμέν σοι, Θεοτόκε πανύμνητε, μετά
τῶν ἀπείρων νοερών δυνάμεων, μαρτύρων, ὁσίων
τε, καὶ ἀποστόλων, καὶ προφητῶν· ποίησον πρε
σβείαν ὑπὲρ πάντων τῶν πίστει ἐνθεῷ μελιωδούντων·
Ἱερεῖς, εὐλογεῖτε· λαός, ὑπερυψοῦτε Χριστὸν εἰς τοὺς
αἰῶνας.
Ωδή θ'.
Η θεία κλίνη Σολομώντος, ἣν κυκλοῦσι δυνατοί
νῦν ἑξήκοντα, ῥήσεις τῆς θείας Γραφῆς· ἐν ᾗ ὁ
Λόγος επανεπαύσατο· ταῖς μυριάσι με ἀεὶ δαιμόνων
κλονούμενον, άτρωτον φύλαξον τῇ δυνάμει σου, ἁγνὴ
ἀειπάρθενε.
Στάζουσα θεῖον γλυκασμόν, τὸν ἁπάντων γλυκα
σμὸν ἡ κυήσασα, ἰῷ τοῦ ὄψεως τήν φαρμαχθεῖσαν
ψυχήν μου γλύκανον· ἀλλοτριοῦσά με πικρᾶς ἁμαρ
τίας πάντοτε τῇ μεσιτείᾳ σου, προστασία τῶν πιστῶν
ἀκαταίσχυντε.
Ηλιε δόξης, Ἰησοῦ, τὴν ἀθλίαν μου ψυχήν φωτ
αγώγησον ταῖς, παρακλήσεσι τῆς σε τεκούσης
ἁγνῆς θεόπαιδος, τῶν ἀσωμάτων λειτουργῶν. σεπτῶν
fnenarrabili partu tuo, o Deipara, dignos fe
cisti nos rebus ineffabilibus atque horrore et reverentia plenis: quamobrem ab horribili supplicio libera me; atque ineffabili gaudio dignum ine
fac, ut laudem te semper plurimis laudibus dignam.
Totam vitam meam per summam socordiam absumpsi, atque sine ullo fructu permansi, et judicium
formido, ac gehennæ 42 ignem inexstinguibilem, o
Virgo, quæ ignem intolerabilem peperisti, patrona
mihi adesto ut liberes me ab igne, intercessione
tua.
Ingens miraculum partus tui, miracula universa
transcendit: ideo clamo ad te: O casta Virgo ac Dei
mater, mirifica in me misericordias tuas, et ab ira
futura libera, et salva me.
Cum vitam meam in incuria ac negligentia transegerim, sanctasque leges tuas, et veneranda præcepla tua transgressns fuerim, miscrere mei ac salva
me, o Salvator, per Genitricem tuan, tanquam
Deus beneficus, ac multæ misericordiæ plenus.
Ode 8.
Animam meam peremptam, vivifica, o Virgo:
prolapsam erige, sauciatam cura; mentem meam
pacifica; tentationum fuctus concitatos tranquilla,
et salvum me fac clamantem: Benedicite, pueri;
– sacerdotes, laudate; populi, superexaltate Christun
in saecula,
Instar latronis clamo ad te: Memento mei, o
amator hominum; tanquam meretrix fleo; et tanquam antiquus ille prodigus luxuriosus exclamo:
Peccavi. Tu me pœnitentem ac desperatum suscipe per Deiparam, ut alacri promptoque animo
canam: Benedicite, sacerdotes; populi, superexaltate Christum in sæcula.
O Deipara omni laude dignissima, suppliciter ad
te clamamus cum innumeris intellectualibus potestatibus, cum martyrilus, confessoribus, apostolis ac prophetis; intercede pro omnibus qui cum
fde divinitus canunt: Benedicite, sacerdotes; populi, superexaltate Christum in sæcula.
43 Oule 9.
Salomonis divine lectule, quem nunc sexaginta
potentes ambiunt, id est divinarum Scripturarum
verba; in quo Verbum requievit: me a dæmonum
myriadibus assidue exagitatum, conserva sine vulnere, virtute tua, o castissima semper Virgo.
Effundens divinam dulcedinem, quæ omnium
dulcedinem peperisti, animam meam serpentis
veneno infectam dulcore tuo perſunde; semper me
ab amaritudine peccati alienum efficiens médiatione
tua, o patrocinium fidelium, quod pudore on
suffunditur.
Perfunde lumine tuo infelicem animam meam, o
Jesu sol gloriæ, intercessionibus illius castissimæ
divinæ puella. quæ pepcrit te: itemque incorporeo-
Reader IXLector IX
col. 1039–1040page 31 of 32
PG 105:1039αποστόλων του, ἱεραρχῶν, προφητῶν, καὶ μαρτύρων εὐκλεῶν, καὶ ὁσίων σου. Φρίττω του, μόνε βασιλεῦ, τὴν δευτέραν παρουσίαν καὶ δέδοικα, ὅλος κατάκριτος ἀπορημένος ὑπάρ χων, Κύριε· διὸ πρὸ τέλους σοι βοῶ· Διὰ τῆς τεκούσης σε, φεῖσαι καὶ σῶσόν με, ἐλεῆμον, ἀγαθὲ, καὶ φιλάνθρωπε.
S. JOSEPHI HYMNOGRAPHII
rum ministrorum, venerandorum apostolorum tuo- αποστόλων του, ἱεραρχῶν, προφητῶν, καὶ μαρτύρων
rum, hierarcharum, prophetaruin, et martyrum εὐκλεῶν, καὶ ὁσίων σου.
gloriosissimorum, confessorumque tuorum.
Horresco, o sole rex, ac vehementer formido secundum adventum tuum, cum sim totus damnatus,
et auxilio consilioque destitutus; propterea antequam finis adveniat, ad te clamo, o Domine: Per
mieam quæ te genuit, parce mihi, et salva me,
sericors, bone et amator hominum.
Φρίττω του, μόνε βασιλεῦ, τὴν δευτέραν παρουσίαν καὶ δέδοικα, ὅλος κατάκριτος ἀπορημένος ὑπάρ
χων, Κύριε· διὸ πρὸ τέλους σοι βοῶ· Διὰ τῆς τεκού
σης σε, φεῖσαι καὶ σῶσόν με, ἐλεῆμον, ἀγαθὲ, καὶ
φιλάνθρωπε.
In sanctissimam Deiparam Canon IX Paracleticus.
Ode 1.
O'sanctissima, tota immaculata(46) et pura, quæ
Verbum Dei omni sanctitate superius, supra naturæ
Ode 5.
Ab horrenda disquisitione, ac damnatione, ab hominibus iniquis, qui gratis conturbant me, atque
modum genuisti, omnes sanctifica, et guberna, at- ab omni an gustia quæ me invadit, libera me servum
que a passionibus emunda, et ab ingruenti periculo tuum inutilem, tibi, o castissima, ferventi affectu
quantocius libera.
supplicantem.
Theotocion.
O patrocinium omnium ſidelium, assiste, et auxiliare mihi a molestiis vitæ circumvento, neque
permittas me fluctibus illius immodicis agitari, ac
couteri; sed extende auxilii tui manum, te precor,
o puella.
Ode 3.
O fons pure, ex quo Christus emanavit, irriga
animam meam, quæ omnium passionum æstu aduritur,et abingruentibus molestiis salva me.
Theotocion.
O Virgo pura, patrocinium omnium, quod non
confunditur, protege me, et libera me ab operibus
confusionis, te precor, et ab hominibus qui semper
student inferre malum mihi.
45 Ode 4.
Deprecor, o Domina, bonitatem tuam, auxiliare
mihi, dum tribulationes, et tentationes invadunt
me, et gravissima tempestate exagitant cor meum.
Theolocion.
Ne despicias me tempestate jactatum; ne derelinquas me calamitatibus circumdatum et assidue
attritum, a Deipara, auxilium fidelium.
in eo
Græca desunt. Edit. Ilic Josephi canon
non solum est in S. Deiparam, sed etiam in Michaelem principem cœlestis militiæ, et sanctos Acyndinos sanctumque Nicolaum. Quæ vero
erant non pertinentia ad B. Virginem, cum huc non
facerent, consulto omissa sunt. Desumptus est autem ex quodam ms. bibliothecæ Cryptæ Ferrata sub
numero 93, cujus titulus est: Canones Anastasimi
et Stauroanastasimi et Anabuthmi Octachorum
Echus primus, in quo libro sunt plures alii canones
ejusdem Josephi, ex quibus Theotocia superius
adduxi.
Totalis B. Virginis immaculatio non potest
cum aliqua macula bene cohærere, quocunque instanti vel tempore sit hæc macula contracta, alque
ideo obnixe et necessario tenendum S. Josephum,
dum Deiparam totam immaculatam salutavit, illam
nullius peccati macula, etiam in primo instanti,
fuisse deturpatam credidisse.
Quid est Deiparam esse immaculatissimam,
Theotocion.
Concede mihi, Domina, imbres lacrymarum quibus abluantur sordes miseri cordis mei, et ab ingruentibus periculis libera me, ut semper te magnificem cum lætitia, o Deo charissima.
Ode 8.
Tanquam ea quæ divinam pluviam suscepisti, desicca intercessionibus tuis Qumina delictorum meorum, et tentationum imbres imminue, et salva me.
Theolocion.
O Domina pura, quæ cœlos excedis amplitudine,
libera 46 nos supplices tuos ab omni angustia; et
in tribulatione consolare omnes dilatatione bona, ut
te debitis laudibus beatificemus.
Ode 9.1
O Domina Virgo, eripe me a luto peccati, in eodem infixum; et periclitantem libera a tentationibus adversariorum ac malorum hominum, qui gratis conturbant me, et graviter me invadunt.
Theotocion.
Tu quæ lucis es habitaculum, o immaculatissima animæ meæ tenebras et tentationum nebulos celeriter expelle, et a malis ingruentibus salva
me, precor, dum te fideliter collaudo.
nisi ipsam privilegio singularissimo ac prærogativa
omnes per generationem naturalem ab Adamo descendentes in munditia, puritate, et carentia cujuscunque macula superasse? Admissa autem in
B. Virgine macula peccati originalis, plures ex posteris Adæ, quoad peccati carentiam in muuditia, et pnritate, a B. Virgine non superarentur: nam omnes
infantes innocentes, qui post baptismum moriuntur, antequam ad usum rationis perveniant, quotquot etiam adulti perfecti judicii ac rationis expertés, totum vitæ suæ stadium percurrerunt, mode a
peccato originali lavacro regenerationis mundentur,
essent æque immaculati ac Virgo beatissima; sunt
enim pares quoad peccati actualis carentiam, nec
beatissima Virgo ab ipsis in immunitate a labe originali dissideret. Unde deducitur B. Virginem
quoad peccati impuritatem reliquis ab Adamo descendentibus speciali privilegio non præstare, nec
vere a S. Josepho et aliis passim Patribus salutari
immaculatissimam.
col. 1041–1042page 32 of 32
PG 105:1041ΘΕΟΤΟΚΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΣΤΡΟΦΑΙ Ἐκ τῶν Μηναίων τῆς Ἑλληνικῆς ᾿Εκκλησίας. ΜΗΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ. Ἐκ τοῦ Κανόνος ἐν προεορτίᾳ τῶν Φώτων, καὶ μνήμη του Σιλβέστρου, πάπα Ρώμης, ἡμέρᾳ β'. Ἵνα τους κάτω τοῖς ἄνω συνάψειεν, ὁ μόνος πάν των Θεὸς μήτραν ἀπειρόγαμον υπέδυ, καὶ σαρκὸς φανεὶς ἐν ὁμοιώματι, τῆς ἔχθρας τὸ μεσότοιχον
MARIALE.
ΘΕΟΤΟΚΙΑ
H
ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΣΤΡΟΦΑΙ
Ἐκ τῶν Μηναίων τῆς Ἑλληνικῆς ᾿Εκκλησίας.
THEOTOCIA,
SEU
DEIPARE STROPHÆ
Ex Menais Græcorum
ΜΗΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ.
Ἐκ τοῦ Κανόνος ἐν προεορτίᾳ τῶν Φώτων, καὶ
μνήμη του Σιλβέστρου, πάπα Ρώμης, ἡμέρᾳ β'.
Ἵνα τους κάτω τοῖς ἄνω συνάψειεν, ὁ μόνος πάντων Θεὸς μήτραν ἀπειρόγαμον υπέδυ, καὶ σαρκὸς
φανεὶς ἐν ὁμοιώματι, τῆς ἔχθρας τὸ μεσότοιχον
Hæc S. Josephi de Deipara Virgine Theotocia
ex Mænæis Græcorum impressis, ex Menæis mss.
bibliothecæ monastoril Cryptæ Ferratæ, et ex pluribus Græce manuscriptis codicibus celeberrimæ bibliothecae Barberinæ, in quibus multi exstant sub nostri Josephi nomine canones qui in Menæis Græce tantum impressis desiderantur; decerpsit, ace Græco in
Latinum sermonem transtulit P. Ludovicus Marracius, frater meus. Scire debet lector fere
omnes Græcorum canones, hymnos et odas, de sanctis quibuslibet scriptos,'cum insigni aliqua ad Deiparaṁ apostrophe claudi. Has Græci clausulas
hymnorum suorum, Theotocia nominant, quasi
dicas Deiparæ strophas. Alii scribunt Theolochia
non recte, cum apud Græcos non fit X, sed K. Cum
autem Josephus noster innumeros fere de sanctis
canones, hymnos et odas composuerit, infinita
prope virginearum inde laudum seges excrescit,
quam per omnes pene Menæorum paginas sparsam,
ad ingerendos fovendosque teneros erga magnam Dei
Matrem affectus, hoc loco collectam lectori exhibeo.
Menaa nihil aliud sunt quam duodecim non
exigui codices Ecclesiæ Græcæ quibus continentur
per singulos singulorum mensiuin dies variæ Dei,
Deiparæ, ac sanctorum laudes, in templis Græcorum
sub divinis Officiis decantari consuetæ; ct in lingua
Romana hos duodecim Menæorum tomos non incommode libros menstruales appellandos censet
P. Simon Vuagnereck in Mariana Pietate Græcorum
in Prolegomenis, n. 9, velut et Plautus in Captivis,
· menstruates epulas dixit. Hi autem duodecim tomi,
manuscripti a Græcis Venetias missi, ante annos
circiter quinquaginta ibidem Græce solum excusi
sunt, ad commodiorem temploruin Græciæ usum:
tam tum enim ipsis etiam Græcis pervetustus ille
manuscriptorum codicmn squalor esse tædio cœperat: plus undique blandientibus Latinæ Eccleske
libris arte typographica cultis. De his Menæis lo.
quens Leo Allatius in suo opere De libris Eccles.
Ex canone in pervigilia Epiphaniæ, et sanctum Sy!-
vestrum, papam Romanum, die 2.
Ut inferiores superioribus ae cœlestibus conjungeret solus omnium Deus, virginalem uterum
ingressus est, cumque in similitudine carnis appaGræc. Dissert. 1, pag. 78, ait inter alia: Menses singuli singula explent volumina, singulis diebus unius
vel plurium sanetorum Officium, quorum solemnitas eo die celebratur, digeritur. Troparia scilicet
in primis et secundis Vesperis, Missa et Canones in
Matutino, aliisque divinis Officiis recitandis, inter
quos Synaxaria, rerum nempe gestarum ab illis
sanctis, quorum dies agitur, succincta oratio: aliorum item sanctorum, licet eorum Officium peculiare non habeatur, eaque vel prosa vel carmine
commemoratio, sic a mense Menæa appellantur.
Ea plerique in rebus ecclesiasticis minus accurati
cum Menologiis confundunt, quæ omnino diversa
esse manifestum est. Menologia enim (ut idem Leo
infra subdit) non alia sunt, quam quæ Latinus
Martyrologia vel Kalendaria dixerit, nec aliud in
illis habetur, nisi vel sanctorum Vitæ, quolibet die
per totum annum summatim expositæ, vel quorum
vitæ non habetur, commemoratio, nullaque ibi aut
Officii ordinandi aut recitandi series contimetar.
Veruin est tamen sæpissime Menologiorum horum
partem, eamque non minimam in Menæis inter
canones post odam sextam esse digestam, ut sine
alterius libri ope, qui officium in ecclesia aut domi
recitat, habeat unde celebrandorum sanctorum
historiotas, et commemorationes legat. Hoe Menologium apud Græcos non unum est, sed pro opportunitate temporis variam quoque facient induit aliud quippe est quod nobis Latine tantum
ex versione cardinalis Sirleti Canisius in Antiquis
Lectionibus repræsentavit: aliud quod separatini
hinc inde manuscriptum adhuc in bibliothecis, et
Barberina potissimum, quod et antiquissimum
est, asservatur, quæ nec omnia sibi invicem repondent: alind quod in Menæis Græcorum insertum est aliud quod post divinas lloras, Evan-:
gelium, Apostolum, aliosque libros legitur. MenoJogium ex Menæis Græcorum erutum, et in linguam
Græcorum vernaculam versum a Maximo Margunio,
Continue reading PG 105: Theotocia seu Deiparae strophae, ex Menaeis Graecorum →≣ entire volume