ac benedicta, qua in carne peperisti Deum omni- ύμνητον ἐν σαρκὶ κυήσασα, τὸν μεγαλύναντα τους bus laudibus superiorem, qui triumphatores ac victores hostis magnificavit. Ut humanam deificaret naturam, Deus homo factus est ex te, o Virgo casta, modo ineffabili arque inexcogitabili: 247 propterea nos fideles coucordibus vocibus te beatam appellamus. Cum redempti fuerimus per partum tuum, o benedicta, ab antiqua maledictione, benedictionem, vitam ac redemptionem accepinus, nos qui te Deiparam glorificamus. Ut Deus cum supernis spiritibus conjungeret eos qui in magnum prævaricationis barathrum prola psi erant, uterum tuum inhabitavit, o inviolatissima, et caro factus est. Per virtutem Jesu, qui ex te incarnatus est, o Maria, permansisti vere virgo post partum, quemadmodum fueras ante partum. Ο miraculum, quod humanam fidein transcendit! Excelsior cœlis apparuisti, o tota sancta alque inviolata, dum Dominum ac Deum omnium peperisti, quem impense atque enixe deprecari ne cesses pro salute eorumn qui te cum fide ferventi glorifcant. Vidit te Ezechiel, o Virgo, portam clausam, per quam transivit Jesus, qui babitavit in utero luo, et carnem accepit ex sanguinibus tuis sine ulla permistione aut confusione. ἀθλοφόρους, καὶ τὸν ἐχθρὸν καταπαλαίσαντα. Ἵνα θεώσῃ τὸ ἀνθρώπινον, ὁ Θεὸς ἐγένετο άνθρωπος ἐκ σοῦ, Παρθένε, τῆς ἁγνῆς, ὑπὲρ λόγον καὶ ἔννοιαν διὰ τοῦτό σε συμφώνως οἱ πιστοὶ μακαρί ζομεν. Λυτρωθέντες τῷ τόκῳ σου, εὐλογημένη, τῆς πριν κατάρας εὐλογίαν ἀπειλήφαμεν, καὶ ζωὴν καὶ λύτρωσιν, οἱ σὲ Θεοτόκον δοξάζοντες. Ινα Θεὸς τοῖς ἄνω συνάψειε τοὺς ὀλισθήσαντας παραβάσεως εἰς μέγα βάραθρον, τὴν σὴν γαστέρα ᾤκησε, πανάχραντε, καὶ σὰρξ ἐχρημάτισεν. Μετὰ τόκον ἀληθῶς ως πρό τόκου, Μαρία, τῇ δυνάμει τοῦ ἐκ σοῦ σαρκωθέντος Ἰησοῦ, διέμεινας παρθένος ὄντως, θαῦμα παράδοξον. Υψηλοτέρα ὤφθης οὐρανῶν, κυήσασα πάντων τὸν Δεσπότην καὶ Θεὸν, ὃν ἐκτενῶς καθικετεύουσα μὴ παύσῃ, παναγία ἄχραντε, σῶσαι τοὺς πίστει θερμῇ δοξολογοῦντάς σε. Ἰεζεκιήλ πύλην βλέπει κεκλεισμένην, Παρθένε, δι' ἧς διώδευσεν Ἰησοῦς ὁ σκηνώσας ἐν μήτρα σου, καὶ σάρκα ἐκ τῶν σῶν αἱμάτων φορέσας ἀσυγχύ τως. O tota immaculata et casta, quæ lucem illam Φῶς ἡ τεκοῦσα τὸ θεῖον, τὸ ἐκ Πατρὸς ἀναλάμψαν divinam peperisti quæ ex Patre refulsit, animam τὴν σκοτισθεῖσάν μου ψυχὴν ταῖς ἀπάταις τοῦ βίου, meam erroribus vitæ obtenebratam, et hostiun καὶ γεγονυίαν τῶν ἐχθρῶν, πανάμωμε, παίγνιον, ludibrium factam, miserare, et salutaris poenitentiæ οἰκτείρησον, καὶ φωτὶ μετανοίας σωτηρίου καταξίω luce dignam fac illam. σον, ἁγνή. ΘΕΟΤΟΚΙΑ ΕΚ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΗΣ. THEOTOCIA. Ex Paracletica Græcorum Ex canone feriæ u, ad Malutinum. Toni I. 248 Ordines incorporeorum nobiscum tibi concigunt bymnos, o Virgo omnibus laudibus celeLiber Paracleticus (ut inquit Leo Allalius in suo opere be libris ecclesiasticis Græcorum.) differt ab aliis Græcorum libris ecclesiasticis, quod in aliis certa sunt certis diebus decreta officia, canones, seu troparia quæ recitari solent, quibus finitis reponuntur donec eadein tempora remeent, cum rursum ad recitandum suscipiuntur; ut Triodion, quod Quadragesimæ præcipue officio; Pentecostarium, quod a die Resurrectionis ad Pentecostem; Menæa, quae singulis mensibus: Paracleticus tantum semper præ manu est, et omnibus Ἐκ τοῦ κανόνος της δευτέρας εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Ηχος ά. Τάξεις ἀσωμάτων σὺν ἡμῖν σε ἀνυμνοῦσι, Παρθένε πανύμνητε τὸν γὰρ ἀπερίληπτον ἐν τῇ γαστρὶ σω diebus aliquid in eo invenitur, quod sive in Missa, sive in Vesperis sive in Matutino, sive in aliis officiis recitatur. Quando enim in aliis officiis propria desiderantur, quæ ad complementuin officii pertineant, ad hunc lector remittitur. Dicitur, utpote, Paracleticus, quasi consolatorius; videntur enim omnia, que in eo sunt, eo maxime spectare ut peccatorem consolentur, hortentur, et quasi vi quadam compellant ut de commissis pœnitentiam agat, et Deum, quem peccando offenderat, pœnitentia et precibus sibi propitium reddat. Hinc modo auge-

MARIALE. ματωθέντα τέτοκας, μείνασα παρθένος, ὡς πρὸ τοῦ branda etenim illum qui est incomprehensiτόκου, Θεόνυμφε. Αγία Θεόνυμφε ἁγνή, ἁγίων ἀπεκύησας τὸν ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενον, Υἱὸν καὶ Λόγον Πατρὶ συνάναρχον, τὸν καθαγιάζοντα ἐν ἁγίῳ Πνεύματι τοὺς αὐτὸν εὐσεβῶς ἁγιάζοντας. Ο πάλαι Πατρὸς ἐξ ἀγεννήτου Υἱὸς γεννηθεὶς γέννησιν ἔσχε χρονικὴν, ἐκ σοῦ, Παρθένε, γεννηθείς, τὸν χρόνιον πόλεμον τῶν γηγενῶν ἐξᾶραι θέλων ὡς εύσπλαγχνος, ὁ ἡμερῶν τε καὶ χρόνων ἐπέκεινα. Ρητορεῖον οὐ δυνήσεται στόμα τοῦ τόκου σου τὸ ἄῤῥητον διηγήσασθαι θαῦμα, Θεόνυμφε· τὸν γὰρ ἀνερμήνευτον τίκτεις καὶ φέρεις ἐν ἀγκάλαις χειρὶ κρατοῦντα τὰ σύμπαντα. Πυρίνων λειτουργῶν τὸ πῦρ κυήσασα ἐφάνης πανα μώμητος, καὶ τῆς κτίσεως ἁπάσης πρωτουργός, πάναγνε Παρθένε, ὑπερέχουσα, ἐν γυναιξὶν εὐλογη μένη θεοχαρίτωτε bilis, in utero tuo corporatum peperisti, permanens virgo qualis ante partum fueras, o sponsa Dei. O Dei spousa sancta et pura sancte genuisti eum qui in sanctis requiescit, Filium ac Verbum Patri coæternum, qui sanctificat in Spiritu sancto eos qui ipsum religiose pieque sanctificant. Filius qui olim ex Patre ingenito genitus fuit, generationem temporalem habuit, ex te, o Virgo, generatus, bellum terrigenarum diuturnum allevare volens, utpote intime misericors, cum ipse sit omnibus diebus ac temporibus antiquior. Os nullum, quantumvis eloquens ac disertum, potest ineffabile partus tui enarrare miraculum, Dei sponsɔ; illum enim peperisti qui nullis verbis potest demonstrari, atque illum tuis brachiis gestasti, qui manu continet ac regit universa. Ab omni labe ac nævo immunis ignem peperisti; unde inter igneos ministros primum locum tenens ac veluti antistes apparuisti, imo et illos et universas creaturas dignitate 249 superasti, o Virgo castissima, benedicta inter mulieres, divina gratia cumulatissima. lorum opem, modo apostolorum, modo martyrum, modo confessorum aliorumque sanctorum, prout diei, cujus officium recitatur, ratio exposcit. Unde etiam Paracleticus dici potuit, quasi invocatorius, sive imploratorius. Dividitur in octo partes, quas Græci Tonos appellant. Uno nanque tono officia unius hebdomadis implentur, altero subsequentis, et sic de singulis; quibus finitis, denuo ab initio exordiuntur, et sic perpetuo isto circulo materiam Deum laudandi perpetuam sibi et nunquam deficientem suppeditant. Licet autem Paracletica etiam nova Octoechus appelletur, differt tamen ab Octoocho, quod ille tantummodo a primis Vesperis ad Missam canones et troparia continet, Paracletica et illa et multo plura, cum et subsequentes Vesperas, et aliorum dierum inter hebdomadem officia integra exhibet. Ingens, sed apprime necessarium, et defectus aliorum supplens volumen. Quod forte a Josepho nostro compilatum ex acrostichide Sabbati octavi toni colligit vir eruditissimus Leo Allatius dissert 2, cum ibi habeatur: Octoechi novæ divinus finis, labores vero Josephi. Porro cum in hoc Paracleticæ volumine plures reperiantur canones sub Josephi nostri nomine, quæ in his exstant theotocia de Græco in Latinum translata, ut fructum ferant, et Marianæ gloriæ serviant, tibi, mi lector, exhibere curavi. Celebranda igitur (cum jure et merito celebrari possit) etiam laude ista, quod fuerit immaculate concepta. Hinc Petrus Montius libro 1 De unius legis veritate, cap. 77, ubi late defendit conceptionem B. Virginis immaculatam, ait inter alia: Quam plures auctoritates comperimus, quæ ab Ecclesia commemorantur in Virginis laudem, nec ullam in contrarium legimus. Quæ quidem auctoritates non infectam et maculatam assignant, imo et to am perfectam et ab omni labe semotam, quemadmodum habetur in Cantico | canticorum, ubi dicitur: Tota pulchra es, amica mea, dilecta mea, formosa, columba meu, speciosa mea, et mucula non est in te. Sic ille. An dubitas B. Virginein istius laudis, scilicet præservationis ab originali, fuisse capacen? Audi Bustum in Mariali serm. t, de Conceptione part. 111, his te verbis iustruentem: B. Virgo capacissima fuit gratiæ præservationis ab originali peccato. Cum enim fuerit capax ut esset Mater Dei, et virgo perfecta ante partum, in partu, et post partum, cumque meruerit elevari super omnes angelicas hierarchias et effici Regina colorum, quanto magis fuit capax hujus gratiæ ut sine peccato originali conciperetur? Certe multo plus: qui enim est capax majoris dignitatis, et excellentiæ, multo est capacior minoris: el cui conceditur quod est majus, videtur etiam concessum quod est minus.» Sic ille. Congruebat, inquit S. Bernardinus Senensis tom. 11, Serm. 51, cap. 3, ut illa, quæ placuit Altissimo ita ut fieret illius Sponsa, sic esset immaculata mente, sicut fuit intemerata carne. Non autem fuisset hæc Dei Sponsa, nec sancta, nec pura, nec immaculata, si peccati originalis foeditati, impuritati et maculæ subjecta fuisset. Et quamvis nomine Spousæ Ecclesiam ipsam intelligeremus, attamen, ut inquit Marsilius antiquus auctor in librum i Senten. q. 20, a. 3, Spousa in aliqua sui parte debet esse tota pulchra, et non esset hoc in aliqua parte, nisi Virgo ab originali fuisset præservata. Ergo minor patet: quia si fuisset aliquo tempore sub peccato originali, tune illo tempore fuisset maculata. Ergo non esset Sponsa tota pulchra in Virgine, nec in Christo: quia ille est Sponsus, et, licet sit candidus, et rubicundus, et totus desiderabilis (Cant. v), tamen hæc non est pulchritudo Sponse, sed Sponsi, nec in aliquo alio, quia omnes alii rei sunt peccati actualis vel originalis, et sic nusquam esset Spousa tota pulchra. Sic ille. Vide Nierembergium in Sacrosyllabo § V. Favet Petrus Apollinaris in carmine de Nativitate ita canens: Salve, Virgo Parens, labes quam nulla vetusti Per tot ducta gradus criminis implicuit. Anonymus etiam poeta apud Bernardinum de Bustia in Mariali Serm. 9 de Conceptione, parɩ. prima, in hunc modum loquens: Si decuit luctus sine labe effingere Matrem, Matrem lætitiæ plus decorare decet. Immunem Sponsam voluit si crimine levi, Sic illi voluit majus abesse nefas.

Natura legcs in te innovantur: nam legislatorem Christum, legibus carnalibus minime obnoxia pe peristi, o innocentissima: illum, inquam, qui redemptionis leges sancit omnibus iis, qui canunt: Laudabitis et supergloriosus, Deus patrum nostrorum, etc. Sacræ prophetarum voces multo ante tempore prænuntiaverunt te futuram esse Matrem Dei, qui universa creavit, cui caninus, o immaculata: Benedicite, etc. Hlum fers, qui fert universa: illum lacte nutris, qui cunctis cibum suppedital: magnum tremendumque mysterium, quod intellectum tuum excedit, o arca venerandæ sanctificationis, Virgo Deipara: quamobrem te cum ſide beatam appellamus - Εx canone feriæ ult, ad Matulinum. Tanquam thronus igneus fers Creatorem: tanquam animatus thalamus, ac jucundum palatium Regem contines factum similem nobis, sed sine mutatione aut perturbatione sui ipsius. O sanctissima Domina, quæ sola Filium carentem tempore in tempore incarnatum peperisti, medere omnibus passionibus miserrimæ animæ meæ ex diuturno tempore contractis. Illum paris, quem Pater genuit ante omnia sæcula: nutris uutritorem, nulla virilis copulæ facta experientia. Miraculum paradoxum! mysterium novum | propterea omnes fidelium animæ te glorificant, o Deo charissima. Totum Adam, tanquam vestem, assumpsit Verbum, ex te, o Deipara, totum carne amictum procedens. Ipsum ergo, ο Deipara, suppliciter exora, ut ab omni tentationum genere et ab igne æterno nos eripiat. 250 Stupore perculsæ mente excesserunt angelorum legiones, intuentes quomodo ille qui est invisibilis, in humana forma ex te assumpta visibilis appareret: quem tu, ο Virgo Dei Genitrix, supplex precare, ut omnes qui te fideliter glorificant salute dignos efficiat. Νόμοι ἐν σοὶ φύσεως καινίζονται. Τὸν νομοδότη γὰρ Χριστὸν δίχα νόμων τῶν σαρκικῶν τίκτεις, παν αμώμητε, πᾶσιν ἀπολύτρωσιν νομοθετοῦντα τοῖς μέλπουσιν· Ο αἰνετός τῶν πατέρων Θεὸς καὶ ὑπερ ένδοξος. Ἱεραί σε πόρρωθεν φωναί γενήσεσθαι μητέρα τοῦ πάντα ἐκτειναμένου προκατήγγειλαν Θεοῦ, ᾧ μέλο πομεν, ἄχραντε· Εὐλογεῖτε... Φέρεις τὸν τὰ πάντα φέροντα καὶ γαλουχεῖς τὸν πᾶσι τροφὴν παρέχοντα, μέγα καὶ φρικτὸν τὸ ὑπὲρ νοῦν σου μυστήριον, κιβωτὲ τοῦ σεπτοῦ ἁγιάσματος, Παρθένε Θεοτόκε, ὅθεν σε πίστει μακαρίζομεν. Ἐκ τοῦ διπλοῦ κανόνος τῆς τρίτης εἰς τὸν Ορθρον. Ως θρόνος πυρίμορφος φέρεις τὸν Κτίστην, ὡς έμψυχος θάλαμος καὶ τερπνὸν παλάτιον τὸν βασιλέα χωρεῖς, γενόμενον ὅπερ εσμέν, δίχα τροπῆς καὶ φυρμού. Ἡ μόνη τὸν ἄχρονον Υἱὸν ἐν χρόνῳ τεκοῦσα σαρκούμενον, παναγία Δέσποινα, πάντα τὰ χρόνια τῆς παναθλίας μου ψυχῆς πάθη θεράπευσον. Τίκτεις δν Πατὴρ ἐγέννησε πάντων προ αιώνων, τρέφεις τὸν τροφέα, πεῖραν ἀνδρὸς μὴ γνοῦσα, και ράδοξον τὸ θαῦμα, καινὸν τὸ μυστήριον, θεοχαρίτωτε· διὸ πᾶσα πιστῶν ψυχὴ δοξάζει σε. Ολον τὸν Ἀδὰμ ἐφόρεσεν ἐκ σοῦ, Θεοτόκε, ὅλος σαρκοφόρος προελθὼν ὁ Λόγος· αὐτὸν οὖν, Θεοτόκε, δυσώπει τοῦ ῥύσασθαι ἐκ πειρασμῶν παντοδαπών, καὶ τοῦ πυρὸς τοῦ αἰωνίζοντος. Ἐξέστησαν ὁρῶσαι ἀγγέλων στρατιαί, πῶς ὁ ἀθεώρητος μορφῇ τῇ καθ' ἡμᾶς ἐκ σοῦ ὡράθη, Παρθένε Θεοκυήτορ· ὃν ἐκδυσώπει σωτηρίας ἀξιῦσαι πάντας τοὺς πιστῶς σε δοξάζοντας. Templum sanctificatum Dei, qui in te habitavit, modo ineffabili, facta es, ο Virgo. Eumdem deprecare, ut nos a peccatorum sordibus emundet, ut domus et habitaculum Spiritus saucli esse agno- γνωρισθῶμεν καὶ κατοικητήριον Πνεύματος. Ναὸς ἡγιασμένος ἐδείχθης τοῦ Θεοῦ τοῦ ἐν σοὶ οἰκήσαντος, Παρθένε, ὑπὲρ νοῦν· αὐτὸν δυσώπει ἁμαρτιῶν ἡμᾶς ῥύπου ἀποκαθᾶραι, όπως οἶκος scaniur. Unum Trinitatis venerandæ in duabus voluntatibus unam bypostasin habentem peperisti, o ab omni macula immunis: quem enixe precare pro omnium nostrum salute. Optime Bernardinus de Busto in suo Mariali serm. 9, de Conceptioue parte iii, e Sicut, inquit, ignis nunquam fuit sine calore, nec aqua aliquando fuit sine humore, ita B. Dei Genitrix nunquam fit sine innocentia.» Sic ille. Et merito quidem cumn innocentia sit B. Virginis, quatenus harc est Dei Mater, quædam proprietas el forma, ut in sua Umbra virginea n. 213, observat P. Aloysius Novarinus. Jure proindle B. Virgo a Josepho nostro tanquam innocentissima agnoscitur, et salutatur: 0 innocentissima. Ἐν δύο ταῖς θελήσεσι ἕνα τῆς σεπτῆς τέτοκας Τριάδος, πανάχραντε, φέροντα μίαν τὴν ὑπόστασιν, ὃν ἐκτενῶς δυσώπει πάντας ἡμᾶς σωθῆναι. Per preservationem praesertim a macula originali. Unde Marsilius doctor inter scholasticos insignis in libr. 11 Sentent. q. 20, a. 2, ait inter alia: Magis decuit Deum Virginem Matrem præservare a macula mentis, quam a dolore corporis. Palet: quia anima hominis est praestantior corpore; item, quia anima est expressior imago Trinitatis: item, quia macula mentis sine proportione gravior est dolore carnis.. Sic ille. Hebræi hoc religiose servabant, ut Thephis lim in membrana scriberetur, quæ omni macula

MARIALE. Βασίλισσαν Παρθένον σε κηρύττει ὁ Δαβίδ, ἄχραντε ἁγνή· διὸ ἱκετεύω σε, τῆς οὐρανίου βασιλείας με ποίησον κληρονόμον, ἵνα σε μακαρίζω. Αγιάσματος σκηνή δεδειγμένη, Μαρία, μιαν θεῖσαν ἡδοναῖς τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν ἁγίασον, καὶ θείας δόξης μέτοχον ποίησον. Τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ καλὴν ἐν γυναιξὶ δυσ ωπῶ σε ἐκτενῶς, μὴ παρίδῃς με, ἀγνή, ἀλλ' οίκτειρον, καὶ πάσης βλάβης σῶον συντήρησον. Ἐκ γενεῶν πασῶν σε ὁ Χριστός, πανύμνητε, μέσ την ᾑρετίσατο αὐτῷ, οἷα σεμνὴν καὶ καθαρὰν, εἰς κατ οικίαν, καὶ ἐκ σοῦ ὡς ἥλιος ἐξανατείλας τὴν γῆν πᾶσαν ἐφώτισεν. Ικετηρίαν, ἄχραντε, Θεῷ προσάγαγε, όπως πα ραβλέψηται ἡμῶν τὰ πταίσματα, καὶ τὰς ἀμέτρους ἁμαρτίας, καὶ διαιωνίζοντος ἐλευθερῶσαι ἡμᾶς πυρὸς κολάζοντος. Ως κρίνον κοιλάδεσι τοῦ βίου εὑρηκὼς ἐν σοὶ κατο εσκήνωσεν ὁ πάντων φυτουργός· όδμαῖς ἐναρέτοις καὶ σεμνότητος νῦν κατευωδίασον ἡμᾶς, Θεογεννῆτορ. Ῥῦσαί με ἀτόπου ἁμαρτίας καὶ φλογὸς ἁμαρτίας, σκότους κολάζοντος, καὶ βρυγμοῦ τῶν ὁδόντων, καὶ σκώληκος, Παρθένε, μόνη προστασία τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Φωτιστικαῖς λαμπηδόσι τοῦ ἀνατείλαντος Λόγου ἐκ τῆς ἁγίας σου γαστρός, Θεοτόκε Παρθένε, καὶ καταυγάσαντος τῆς γῆς τὰ πέρατα, φώτισον τὴν ψυχήν μου, ἡδονῶν ἀμαυρώσει σκοτισθεῖσαν, ἀμελείᾳ τῶν παθῶν, Φέρεις τὸν φέροντα πάντα, χερουβικός ὥσπερ θρό νος, τρέφεις τὸν τρέφοντα ἡμᾶς, ὃν ἀπαύστως δυ σώπει, θεοχαρίτωτε, ἡμᾶς σεισμοῦ καταπτώσεως, ἁλώσεω;, καὶ παντοίας ἀνάγκης, σοῦ τὴν ποίμνην ἐκλυτρώσασθαι ἀεί. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς τετάρτης, εἰς τὸν Ὄρθρον. Ρομφαία, πάναγνε, τέτρωσαι, τὸ πάθος τοῦ Υἱοῦ σου, ὡς ἔβλεψας αὐτὸν τῇ λόγχῃ νυττόμενον, καὶ τὴν ἐν παραδείσῳ κωλυτικὴν εἰργοντα ῥομφαίαν, μὴ διδοῦσαν τοῖς πιστοῖς τὴν θείαν εἴσοδον. careret: quia scilicet in ea quædam divinæ legis verba exaranda erant. Ita inter alios tradit ex eorum ritibus Oleaster in cap. xii Exod. Quod si Hebræi tantam puritatem requirebant in membrana, in qua Dei verba scribenda erant, quomodo per misisset Deus turpissima originalis peccati macula conspurcari B. Virginem, in qua non nuda verba, sed Verbum ipsum, non hominum, sed Dei manu erat scribendum? Fuit igitur B. Virgo ab omni macula immunis, et talis quod Verbo responderit in illa exarando. Vide Novarinum in Umbra virginea, n. 95. De hoc habitaculo_locutus Bartholomæus de Pisis in opere De laud. Β. Virginis, libr. 1, fructu 7, ait: • Habitaculum Dei vivi, anima scilicet corpusque Mariæ, nullo peccati contagio maculatur; sed in infusione ipsius animæ corpori sic gratia prævenit divina, ut ejus sacer conceptus ab o:iginalis peccati macula (ut pie creditu¹) fuerit mili1232 Reginam Virginem prædicat te David, o immaculata et pura: propterea tibi supplico ut me cœlestis regni liareJem elicias, ut possim te beatam appellare. O Maria, quæ sanctificationis tabernaculum facta es, sanctifica miseram animam meam, passionum cupiditatibus inquinatam, et divinæ gloriæ participem effice. Te Dei Matrem, et pulcherrimam inter mulieres, obnixe deprecar, o Virgo, ne despicias me, sed misercre mei, et ab omni læsione incolumem conserva. Ex omnibus generationibus te unam Christus sibi in habitaculum elegit o laudabilissima, utpote venerandam ac purain; et ex te tanquam sol exortus, terram universaın illuminavit, Supplicationes Deo offer, o inviolata, ut nobis lapsus nostros ignoscat, et peccata, que sine numero perpetravimus, et ab ignis sempiterni supplicio liberet nos. Cum te tanquam lilium in hujus mundi vallibus Creator omnium invenisset, in te, o Dei Genitrix, habitavit: nunc igitur virtutis ac pietatis odoribus nos perfunde. Libera me a fœdissimis peccatis, et a flamma tenebrosa, 251 qua puniuntur eadem peccata, cl a stridore dentium, atque a verme, ο Virgo, unicum humani generis præsidium. Illuminativis splendoribus Verbi, quod ex utero tuo sancto exortum est, ο Virgo Deipara, atque universos terræ fines luce perfudit, illumina animam meam cupiditatum nigredine obtenebratam, eo quod passiones meas cohibere neglexerim. Ulum fers qui fert universa, tanquam thronus Cherubicus nutris, nutrientem nos; quem sine cessatione exora, o Deo charissima, ut nos gregem tuum a terræmotus ruina, ab hostėli oppugnatione, et ab omni necessitate semper liberos custodiat. Ex canone feriæ iv, ad Matutinum. Gladio vulnerata ea, o castissima, in passione Filii tui, ut illum vidisti lancea perfossum, atque removentem gladium illum qui fidelibus divinum ingressum in paradisum prohibebat. fice præservatus. › Et de eodem in suo Mariali serm. 6, de Concept. parte 1, hæc scripsit B. Bernardinus de Busto: Locus debet esse proportionatus focalo, ut ait Philosophus, et commentator in ut de Anima, et Phys. Facit ad hoc illust quot inquit Glossa in c. Dudum de deci. dicens: Qualia sunt prædicata, talia convenit esse subjecta. Sed Virgo gloriosa fuit habitatio Filii Dei: unde ipsa inquit, Eccles. xxiv: Et qui creavit me requievil in tabernaculo meo. Ergo debuit esse proportionata ipsi habitatori, qui fuit sine ulla peccati macula. Purissimo ergo Filio non debuit esse Mater nisi purissima, nec decuit Dei Sapientiam sordidatum a peccato et contaminatum sibi habitaculum depu tare: qui, ut dicitur Sup. n, In malevolam animam non intrabit Sapientia, nec habitabit in corpore subdito peccatis. Si igitur B. Virgo originali peccato deturpata fuisset, non fuisset conveniens habitaculuui Fili Dei.. Sic Bustus.

Cum, tempore passionis, speciosum illum forma Ωρᾳ τῇ τοῦ πάθους τὸν ὡραῖον ἐν κάλλει induereris, ο Virgo cast, non habentem speciem neque decorem, exclamabas amare ejulans: Hei mibi, quomodo pateris, o Fili, qui cupis omnes a passionibus liberari? njustam aspiciens mortem Genitrix tua, 0 Christe, cum dolore ad te clamabat: 0 Fili, judex juste, quomodo injuste judicaris, cum ipse velis justo judicio absolvere eos qui ob pristinam transgressionem condemnati fuerant et in corruptionem ceciderant? Stupore perculsa turbabatur immaculata, videns Christum voluntarie et sine querela in cruce exaltatum; et flens exclamabat: Fili mi, ac Deus: dolores in partu non perpessa, dolores nunc sustineo, dum tu ab iniquis injuste crucifigeris. Crucifixionem tuam aspiciens, castissima exclamabat: 252 Quid est hoc, Fili, quod video? Novum prorsusque inauditum spectaculum! Tu, qui infirmorum passionibus mederis, quomodo passionem prorsus novam atque inusitatam sustines? Quid tjbi inimici tui retribuerunt, o benefactor, pro beneficiis quæ a te acceperunt? Ille quem peperisti, o Virgo, mirando modo sæcula peperit, et exaltatus in cruce, eos qui cecide rant simul secum exaltavit, cœlique cives effecit, clamantes: Benedictus es, Deus patrum nostrorum, etc. Virgo innupta, cum qua creaturæ omnes te glorificant in sacula, cum videret te, Jesu Redemptor omnium, olim in cruce exaltatum, exclamabat: ubi populus insipiens, qui te ad iracundiam provocavit, suscepit te ut elevaret a terra: Absque liberis facta sum, et animo commoveor, maternusque dolor discruciat cor meum. Verbum amatorem hominum, quod ineffabiliter pepereras, cum pati pro hominibus voluntarie víderes, exclamabas, o Virgo: Quid est hoc? Deus impassibilis sustinet passionen, ut a passionibus liberet eos qui se fideliter adorant. Ex canone feria 5, ad Matutinum. Mentis meæ obscuritates aufer, o purissima, lunine tuo, et a tenebris aternis eripe me, ut perpetuis laudibus cantem magnalia tua. Libera me, o mundissima, ab omni adversitate, plurimisque serpentis scandalis, atque ab igne tenebrisque æternis, quæ hominibus lucem nunquam occidentem peperisti. Amatus propbeta Spiritu sancto, descripsit te olim montem umbrosum, o casta Deipara, quæ homines multorum peccatorum flamma liquefactos per tuas acceptissimas intercessiones nunc umbra gratiæ refocillas. 253 O Dei gratia plenissima puella, templum Christi fulgentissimum, intercessionibus tuis fac nos per bona opera nostra domos Patris, et Filii, et Spiritus sancti. Magnalia facit tibi Christus, o Virgo Deo gratisεἰσβλέψασα, εἶδος, Παρθένε, οὐδὲ κάλλος κεκτημέν νον, ἐδέας πικρῶς, ἁγνὴ, ἀλαλάζουσα· Οι μο!! πῶς πάσχεις, Υιέ, ἐκ παθῶν πάντας θέλων φύσασθαι! Τὴν ἄδικον βλέψασα σφαγήν, Χριστέ, ἡ σὲ κυήσασα ὀδυρομένη ἀνεβόα σοι· Δικαιοκρίτα Υιέ, πῶς ἀξι χως κέχρισαι, θέλων δικαιοῦν τοὺς παραβάσει και τακριθέντας τὸ πρὶν καὶ πρὸς τὴν φθορὰν ολισθή σαντας; Θαμβεῖται ἐν ξύλῳ ὁρῶσα Χριστὸν ὑψωθέντα βουλήσει καὶ ἀμέμπτως, καὶ κλαίουσα ἐκραύγαζεν· Υιέ μου καὶ Θεέ, ὠδῖνας ἐν τῷ τίκτειν μὴ λαβοῦσα, νῦν ὠδῖνας ὑπομένω, ἀδίκως ὑπὸ ἀνόμων σταυρου μένου σου. Σταύρωσιν τὴν σὴν ἡ πάναγνος βλέπουσα, ἐβόα· Υι, τί τὸ δρώμενον ξένον θέαμα; Ο τὰ πάθη κα σούντων ἰώμενος, πῶς τὸ πάθος ὑπομένεις τὸ και νότατον; τί σοι οἱ ἐχθροὶ ἀπέδωκαν, εὐεργέτα, ἀνθ' ὧν εὐηργέτηνται; Ο τόκος σου, Παρθένε, τοὺς αἰῶνας παραδόξως ἔτεξε, καὶ ὑψωθεὶς ἐν τῷ σταυρῷ τοὺς πεσόντας συνανύψωσε, καὶ βοῶντας οὐρανοῦ πολίτας ἔδειξεν· Ὁ τῶν πατέρων Θεός, εὐλογητὸς εἶ. Απειρόγαμο; Κόρη, μεθ' ἧς ἡ κτίσις πάσα δοξάζει σε, πάντων λυτρωτὰ Ἰησοῦ, εἰς τοὺς αἰῶνας, σταυρῷ ὁρῶσα σε ὑψωθέντα, ἐβόα, ἵνα σε παραπικραίνων ἄφρων δῆμος, ὡς ὑπέλαβεν, ἐκ γῆς ἐξᾶραι, Ατεκνος γεγένημαι, καὶ δονούμαι, καὶ μητρικώ; τὴν καρδίαν ὀδυνῶμαι. Φιλάνθρωπον Λόγον ἀῤῥήτως κυήσασα, ἂν ὁρῶσα πάσχοντα, Κόρη, ὑπὲρ ἀνθρώπων βουλήσει, Τί τοῦτο; ἐβόας. Θεὸς ἀπαθὴς πάθος ὑφίσταται, πλο θῶν ὅπως φύσηται τους πίστει προσκυνοῦντας αὐτόν. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς πέμπτης, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Νοός μου, πανάμωμε, τὰς ἀμαυρώσεις φωτί σου ἀπέλασον, καὶ τοῦ σκότους ῥῦσαί με τοῦ αἰωνίζον η τος, ὅπως ὑμνῶ διηνεκώς τὰ μεγαλεῖά σου. Ῥῦσαί με πάσης περιστάσεως, καὶ πολλῶν σκαν δάλων του όφεως, καὶ αἰωνίζοντος πυρὸς καὶ τοῦ σκότους, πανάμωμε, ἡ τὸ φῶς ἀποκυήσασα βροτοῖς τὸ ἀνέσπερον. Νοήσας ο προφήτης εν Πνεύματι Θεού, δρος σε προέγραψεν κατάσκιον, ἁγνὴ, ἡ τοὺς ἐκτακέν· τας φλογμῷ πολλῶν ἐγκλημάτων σαῖς εὐπροσδέκτοις μεσιτείαις Θεοτόκε, νῦν ἐπισκιάζουσε χάριτι. Φωτοειδές Χριστοῦ τέμενος, Κόρη Θεοχαρίτωτε, τοῦ Πατρὸς, Υἱοῦ καὶ Πνεύματος, ταῖς προσευχαίς σου, οἴκους ἡμᾶς ποίησον, τὰ ὅσια πράττοντας. Μεγαλειά σοι Χριστὸς ἐποιήσατο, ἁγνὴ, ὃν ἱκέτευε

MARIALE. ἀεὶ μεγαλῦναι ἐν ἐμοὶ τὰ πλούσια αὐτοῦ ἐλέη, sima; quem tu precare assidue, ut magnifcet in me Θεοχαρίτωτε. ΣΕ, παναγία, ἄχραντε, ἁγνὴ, οἱ δοῦλοί σου πάντοτε ἡμέρας καὶ νυκτὸς συντετριμμένη διανοία δυσωποῦμεν, λύτρωσιν ἁμαρτημάτων πολλῶν δίδου ἡμῖν, ἀγαθή. άτρευσον, δέομαι, τὰ πάθη τῆς ἐμῆς καρδίας, κυήσασα τὸν πάντων ἰατρὸν, καὶ τῆς τῶν δικαίων δεῖξον μέτοχον, Παρθένε, μερίδος, Χριστὸν ἐκδυσωπούσα. Φῶς ἡ τεκοῦσα τὸν Θεὸν, ἐσκοτισμένον με πάσαις ταῖς μεθοδείαις τοῦ ἐχθροῦ, καὶ βαθύμως βιοῦντα, καὶ παροργίζοντα Θεόν, πανάμωμε, φώτισον, ὁδη γοῦσα πρὸς καλὰς ἐργασίας, ὡς αἰτία οὗτα πάντων τῶν καλῶν. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς Παρασκευῆς, εἰς τὸν *Ορθρον. Ὥσπερ ἀμνὸν ἐπὶ σταυροῦ καθορῶσα ἡ ἀμνὸς ἀπαρτηθέντα τὸν Χριστὸν, ἀλαλάζει καὶ βοᾷ· Ποῦ σου ἔθου τὸ κάλλος, μακρόθυμε Υἱὲ προάναρχε; Εὐλογημένος τῆς κοιλίας σου ὁ καρπὸς, Παρθένε πανύμνητε, ὁ τοὺς φθαρέντας τῷ καρπῷ, διὰ ξύλου σταυροῦ αὐτοῦ ἀφθαρσίας καταστήσας κοινωνούς θεία χάριτι. Οι μοι, τέκνον! πῶς βλέψω σε ἐπὶ τοῦ ξύλου ἀνηρτημένον, καὶ ἀδίκως θανατούμενον, τὴν ζωὴν παρέχοντα; ἡ Παρθένος κλαίουσα ἔλεγεν. Ράβδος ἡ ἔντιμος ἡ βλαστήσασα κλάδον ἀμάραν τον, ἀνυψούμενον αὐτὸν ὡς ἔβλεπεν ἐπὶ τοῦ ξύλου, Δέσποτα ἐκραύγαζε, μὴ ἄτεχνον δείξῃς με. Μετὰ τόκον, πανάμωμε, ὡς πρὸ τόπου διέμεινας Θεὸν γὰρ ἐχύητας ξύλῳ τὸν ἄνθρωπον σώσαντα. Σταυρούμενον ὁρῶσα τὸν Κύριον ἡ ἄμεμπτος An B. Virginem omni laude dignissimain judicent, qui eam, totam pulchram et formosam, in suo conceptu maculosam constituunt; qui eam liberam, magistram, dæmonum victricem, dæmoni subjectam faciunt: qui benedictam per omnes generationes, ut reliquos Adæ posteros maledictam, sceleris purissimam, peccato originis temeratam, Matrem denique gratiæ, ipsi Auctori gratiæ exosain ingratamque pro illo primo instanti asserunt: tuum, mi lector, esto judicium. Certe homini tidelissimo fieret injuria, si de illo quis diceret: Iste est magnæ fidelitatis, quia nunquam, nisi semel, fuit proditor sui regis: vel si de sapientissimo viro diceretur: Hic est sapientissimus, quoniam tantum semel fuit stultus. Quomodo igitur B. Virgo laudabitur, si de illa dicatur: Laudetur B. Virgo, quæ nonnisi per instans fuit contaminata peccato: laudetur Mater Dei, quæ parvo tempore stetit serva diaboli? Vide Bustum in Mariali Serm. 9, de Concept: parte II. Vere ab omni macula immunis tam actuali, quam originali, quam Ecclesia in quodam Missali divitias misericordiæ suæ. O sanctissima Virgo Deipara, nos servi tui semper noctu diuque contrito corde te suppliciter exoramus, ut indulgentiam plurimorum peccatorum nostrorum nobis benigna impertiaris Medere, quæso, pravis affectionibus cordis mei, tu, o Virgo, quæ omnium medicum progenuisti, et partis justorum fac me consortem, placans pro me Christum orationibus tuis. O intemeratissima, quæ divinam lucem peperisti, illumina me propter omnigenas hostis insidias tenebris involutum, dum summam per ignaviam vitam traduco, et Deum ad iram provoco: et manuduc me ad honestas sanctasque operationes, utpote quæ bonorum omnium es causa. Ex canone Feriæ 6, ad Matutinum. Christum in cruce suspensum tanquam agnum cum Agna videret, cjulans clamabat: Ubi periit pulchritudo tua, o patientissime Fili, ante omnia saecula genite? Benedictus fructus ventris tui, o Virgo omni laude dignissima qui corruptos per fructum, liguo crucis suæ incorruptionis participes divina gratia effecit. Gemebunda Virgo has voces fundebat: Hei mihi, Fili! quomodo intueber in ligno pendentem, et injusta morte exstinctum te qui es vitæ largitor? Virga honorabilis ac pretiosa, quæ ramum incorruptibilem germinavit, videns eundem in ligno exaltatum, in has voces erumpelat: Domine, ne me absque liberis ac 254 veluti sterilem esso patiaris. O ab omni macula immunis post partum perseverasti qualis fueras ante partum: Deum enim genuisti, qui per lignum hominem salvum fecit. Deipara culpa penitus carens cernens Doantiquo apud Balinghem in Parnasso Mariano salutat bis verbis: Ave, o dulcis Maria, Christi Mater et Filia, Ulla sine macula, Tu a Deo fabricata In conceptu præservata Nulla trahis scelera, et quam S. Casimirus in suo hymno de B. Virgine part. u his verbis alloquitur: Pulchra tota sine nota Cujuscunque macula. Patres communi consensu dignitatem divinæ maternitatis ita extollunt, ut ex ea Deiparam caruisse omni culpa etiam veniali deducant, quia ex ipso quod ea in sacro textu Mater Dei declaratur, eam puram et liberam ab omni culpa etiam veniali inferunt. Cum autem culpa originalis turpior sit, et feminam Deum parituram magis dedeceat, igitur sicut prædicta prærogativa de immunitate a culpa originali in dignitate divinæ mater-

minum cruci afisum, aicbat: Hei mihi, Fili, quo- Θεοτόκος ἔλεγεν· Οἱ μοι, Υιέ! πῶς θνήσκεις, ἡ modo moreris, vita spesque fidelium? Illa quæ cœlis est sublimior, videns Christum, qui solus est altissimus, in ligno exaltatum, et inįmici altitudinem dejicientem, eumdem magna voce laudabat. Splendore illius, qui ex te secundum carnem exortus est, o Virgo, illustra mentem meam, et cor meum illumina, tenebras peccati dispellens, omnemque socordiæ meæ nebulam dissipans. Ex canone Sabbati ad Matutinum. ζωὴ καὶ ἐλπὶς τῶν πιστῶν Ἡ τῶν οὐρανῶν ὑψηλοτέρα, ὑψωθέντα ἐν ξύλῳ καὶ καταράσσοντα τὰς ὑψώσεις ἐχθροῦ θεωρή σατα τὸν μόνον ὕψιστον, ἀνυμνει Χριστόν μεγα λυγώνως. Φέγγει, Παρθένε, τοῦ ἐκ σοῦ ἀνατείλαντος σαρκί, τὸν νοῦν μου καταύγασον, καὶ τὴν καρδίαν φώτισον, καὶ σκότος διώκουσα τῆς ἁμαρτίας, καὶ τῆς - θυμίας μου ἅπασαν τὴν ἀχλὺν ἀπελαύνουσα. Ἐκ τοῦ κανόνος του Σαββάτου, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Γνώμῃ ὀλισθαίνοντα ἀεὶ καὶ λογισμοῖς πονηροῖς ἐξελκόμενον, καὶ δελεαζόμενον, φρενοβλαβῶς γάρ τοῖς ἐχθροῖς εὐχείρωτον ὅλον γεγονότα, μὴ ὑπερίδης Me semper proposito excidentein, menteque instabilem, pravisque cogitationibus abstractum, et illectum, et qui me ipsum per summam dementiam totum inimicis dedidi ut me facillime caperent, ne με, Δέσποινα. despicias, ο Domina. O tabernaculum coelis ipsis angustius, populum tuum in hoc tuo tabernaculo ad tuas laudes concinendas convenientem, cœlestium tabernaculorum fac participem, ferventibus precibus tuis apud Christum, quem genuisti, omnium Dominum ac dominatorem. Scientes te esse templum gloriæ, o immaculata, in templo tuo venerande congregati, devotissime imploramus auxilium tuum, quatenus per venerabilem intercessionem tuam salutem consequamur, o casta Virgo. Agnoscentes te matrem illius, qui voluntate sua universa creavit, ad divinum templum tuum, 0 Σκηνὴ πλατυτέρα οὐρανῶν, λαόν σου συνερχόμεν νον ἐν τῇ σκηνῇ σου ταύτῃ ὑμνῆσαι σε σκηνῶν ἀθε λων μέτοχον ποίησον τῇ θερμῇ δεήσει σου πρὸς Χρισ τὸν ἄν ἔτεκες, τὸν Δεσπότην ἀπάντων καὶ Κύριον. Ναόν σε τῆς δόξης επιστάμενοι, ἄχραντε, ἐν τῷ σεπτῷ συναθροιζόμενοι πιστῶς, τὴν σὴν ἐξαιτούμεθα θεοπρεπώς, ἁγνὴ Παρθένε, βοήθειαν, καὶ τῇ σεπτῇ σου πρεσβεία σωζόμεθα. Μητέρα σε τοῦ τὰ πάντα βουλήσει ποιήσαντος γινώσκοντες τῷ ναῷ σου τῷ θείῳ προστρέχομεν, ἐν Virgo, accurrimus, atque in eo precamur, ut erro- αὐτῷ αἰτούμενοι τῇ μεσιτείᾳ σου, Παρθένε, λύσιν rum nostrorum venia per tuam mediationem nobis concedatur. 255 Ο Maria, purissimum Verbi tabernaculum, purifica a pravis affectionibus cor meum, divinique Spiritus vas mundum illud effice, ut laudem et magnificem te omni laude dignissimam. Esto mihi mediatrix, o benignissima, apud Dominum qui ex te natus est, ut a gehennæ flammis eripiat me, ac cœlesti regno dignum facial, clamantem: Laudabilis et supergloriosus Deus Patrum, etc. O Virgo tota lucida, quæ lucis datorem Deum in luteem elidisti, illumina oculos cordis mei lumine diving cognitionis, ut cantem: Ounnia opera, laudate Dominum, etc Horrescunt coelestes exercitus, videntes divinum Patris splendorem ineffabiliter in manibus tuis contineri, o Virgo mater purissima, similitudinem atque imaginem tuam habentem, ut homines Deo similes elliciat. Ex canone feria 2, ad Matulinum. Toni II. () unica Deo clarissima puella, quæ fontem imnitatis virtualiter includitur, ita immunitatem ejusdem ab originali in ea denotari necesse est. Vide Nierembergium in Sacrosyllabo § 7, ubi plures σφαλμάτων κομίσασθαι. Μαρία, καθαρὸν τοῦ Λόγου σκήνωμα, παθῶν εναποκάθαρον τὴν καρδίαν μου, καὶ σκεῦος καθαρόν Πνεύματος τοῦ θείου ἀποτέλεσον, ἵνα ὑμνῶ καὶ μετ γαλύνω σε τήν πανύμνητον Πρὸς τὸν ἐκ σοῦ γεννηθέντα Κύριον γενοῦ μεσίτις ἀγαθὴ, τῆς γεέννης καὶ τοῦ πυρὸς ὅπως με λυ τρώσῃ, καὶ καταξιώσῃ με τῆς βασιλείας κραυγά ζοντα· Ὁ αἰνετὸς τῶν πατέρων Θεὸς καὶ ὑπερέν δοξος. Φωτοδότην τέξασα Θεὸν, ὀλέφωτε Παρθένε, τὰ όμματα τῆς καρδίας μου καταύγασον φωτὶ Θεοῦ ἐπιγνώσεως, εἰς τὸ μέλπειν, Πάντα τὰ ἔργα, τὴν Κύριον ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Φρίττει νοερά στρατεύματα τὸ τοῦ Πατρὸς ὁρῶντα θεῖον ἀπαύγασμά σου ἐν ταῖς χερσὶν ἀνερμηνεύτως κρατούμενον, καὶ τὸ σὲν κεκτημένον ὁμοίωμα, ἵνα βροτούς θεώσῃ, Παρθενομήτορ πανάμωμε. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς δευτέρας, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. "Ηχος β'. Η τὴν πηγὴν τῆς ἀπαθείας κυήσασα, τραυματι affert Patres incontaminationem et omnimodam Virginis puritatem ab omni culpæ genere divinæ maternitati tribuentes.

MARIALE. σθέντα πάθεσι, Κόρη, θεράπευσον, και πυρός αιω- passibilitatis peperisti, animæ meæ passionibus , νέου ἐξάρπασόν με, μόνη Θεοχαρίτωτε. Αρχὴν ὑπὸ χρόνον ειληφώς πιστεύεται ἐκ σοῦ ὁ χρόνων Δημιουργός, Μῆτερ ἀειπάρθενε. Σαρκοῦται ἐξ ἁγνῶν αἱμάτων σου, καὶ ἀνθρώποις ἀνονται θέλων ὁ Κύριος, ἄχραντε, καὶ δέχεται μετ τανοοῦντας τοὺς πρὶν ὑπαχθέντας ἁμαρτήμασι, ταῖς σαῖς λιταῖς ἀεὶ κατακαμπτόμενος. Νέον ὡς βρέφος ἡμῖν τὸν προαιώνιον Υἱὸν τέτο μας, θελητικαῖς δυσὶν ἐνεργείαις ὑπάρχοντα διπλοῦν, ὡς ἄνθρωπον ἅμα Θεόν τε, πανάμωμε. Ἐκ πασῶν γενεῶν ἐξελέξατε σε τήν καλλονήν Ἰακώβ, ἣν ἠγάπησεν ὁ Ποιητής, πανάμωμε, καὶ ἐκ τοῦ ἀνατείλας ἐπέφανεν. Αύλου φωτὸς οἰκητήριον ἡ σὴ μήτρα γεγένηται τοῦ φρυκτωρίαις θείας γνώσεως τὴν ἀθείαν μειών σαντος, ἄχραντε Θεόνυμφε Κόρη, ὃν ὑμνοῦντες κραυγάζομεν· Εὐλογητὸς εἶ, ὁ Θεὸς ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν. Εξασθενήσασαν πολλαῖς προσβολαῖς τοῦ πονηροῦ, Θεογεννήτορ, τὴν ἀθλίαν ψυχήν μου ταῖς ῥωστικαῖς σου λιταίς, Παρθένε, ὑγιῆ ἀπέργασαι, ἵνα σε δοξάζω εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Φεῖσαί μου, Κύριε, φεῖσαι, ὅταν μέλλης με κρίναι, καὶ μὴ καταδικάσῃς με εἰς πῦρ, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξης με δυσωπεί σε Παρθένο; ἡ δὲ κυοφορήσασα, Χριστέ, τῶν ἀγγέλων τὰ πλήθη, καὶ τῶν μαρτύρων σύλλογος. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς τρίτης εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Φλογοφόρα λαβές, ἣν Ησαΐας ἔβλεψε ποτέ, τὰ ὑλώδη τῆς ἐμῆς καρδίας πάθη, Θεογεννήτορ, φλέξον καὶ εἰς τέλος ἀφάνισον. Γαλουχείς μητροπρεπῶς τὸν τροφέα τοῦ παντὸς καὶ φέρεις τοῦτον ἐν ἀγκάλαις, γνὴ, τὸν τὰ σύμπαντα χειρὶ φέροντα πάντοτε. Μεμνημένος ἐν Πνεύματι προφητών, Θεοτόκε, ὁ περίδοξος χορὸς τὸ ὑπὲρ νοῦν σου μυστήριον ποικιλοτρόπως τοῦτο προχαράττει ἱεροῖς ἐν συμβόλοις, ὧν τὸ πέρας καθορῶμεν τηλαυγώς. Δανιήλ σε δρος μέγα ἐν πνεύματι θεώρει, Θεοτόκε, ἐξ οὗ λίθος ἀποτμηθεὶς ἐκλεπτύνει τῶν δαιμόνων τὰ γλυπτά. Ως τράπεζα τὸν ἄρτον χωρεῖς τὸν μυστικὸν ἐξ οὗ φαγόντες οὐκ ἔτι λιμώττομεν, πανύμνητε, οἱ ἰδόντες σε Χριστοῦ τοῦ πάντων Θεοῦ γεννήτριαν καὶ τροφὸν ὡς ἀληθῶς. Pulchre Aloysius Novarinus in Umbra virginea, n. 207: «Nemo, inquit, tam parum virgineæ puritatis, virgineæ gloriæ amicus sit, qui maculam in ea fuisse asserat, per quam omnes erant macule auferenda, sordes omnes abstergendæ. Originis peccatum non habuit Quæ omnis boni ſons et origo. PATROL. GR. CV. sanciatæ medicam manum admove, et ab igno meterno eripe me. lile qui est auctor et conditor temporum, credi… tur acc-pisse ex te, o Mater et Virgo perpetua temporale principium. Incarnatur ex castis sanguinibus tuis, ac volunLarie hominibus unitur, ac suscipit ad pœnitentiam eos qui antea peccatis subjecti fuerant, assiduis precibus tuis exoratus Dominus, o immaculata Novum velut Infantem, nobis peperisti, o purissima, Filium qui est ante omnnia saecula: in duplici natura, duarumque voluntatum operatione, utpote Deum simul et hominem: 256 Creator elegit te speciem Jacob quam dilexit, ex omnibus generationibus, o immaculatissima: atque ex te velut sol exortus apparuit. Immaterialis lucis habitaculum factus est venter tuus, o immaculatissima puella Sponsa Dei; qui divinæ scientiæ splendoribus infidelitatem impietatemque imminuit: quem nos hymnis celebrantes, clamamus: Benedictus es, Deus patrum nostrorum, etc. Infelicem animam meam plurimis maligni hostis assultibus attenuatam, corroborativis precibus tuis, o Virgo Dei Mater, saluti restitue, ut te per universa sæcula glorificem. Parce mibi, Domine, parce cum veneris me judicare: neque ad ignem me damnes, neque in furore tuo arguas me. Precatur te Virgo, ο Christe, quu te concepit ac gestavit in utero: precatur te angelorum multitudo martyrumque collegium. Ex canone alio feriæ 11 ad Matutinum. O forceps flammifera, quam vidit olim Isaias, cordis nei inordinatos affectus combure, ο Dei Genitrix, atque omnino illos abole et extermina. Lacte nutris, prout matris est munus, omnium nutrilorem; et illum gestas in ulnis, o casta, qui universa semper manu fert ac sustentat. Gloriosus prophetarum chorus Spíritu sancti magisterio edoctus, incomprehensibile mysterium tum, o Deipara, multiformiter sacris symbolis ante descripsit, quorum nos eventum nunc maniſestissime intuemur. Te montem magnum Daniel vidit in spiritu, o Deipara, ex quo lapis abscissus, dæmonum sculptilia comminuit. Tanquam mensa, contines mysticum panem vitæ, ex quo 257 comedentes, non amplius esurimus nos, qui scimus te, o laudabilissima, Christi, qui est Deus omnium, esse Genitricem; et vere nutricem. Et infra n. Culpa Virgini non debetur, cui Òmnis debet, quod liberatur a culpa. Maculam peccati Virgo non habuit Per quam mundus emaculandus. Sordibus illa caruit cni, Justitiæ Nostræ comvaratæ sunt sordes.

Cherubim glorificant, Seraphim, Throni, Pote. stales, et Dominationes perpetuis laudibus extollunt incomprehensililem partum tuum, ο Maria omni laude celebranda: tu enim sola Deum incarnatum in utero tuo portasti; quem deprecare, o castissima, ut nos omnes salvos faciat, qui te devotissime honoramus. Ut nos deificaret, Deus incarnatus est ex purissimis sanguinibus tuis, atque homo factus est: cui semper supplices offer preces, o Virgo Deipara, pro iis qui te venerantur. Nitidissimis radiis solis illius, qui ex utero tuo nobis exortus est, et infidelitatis noctem eliminavit, illumina, ο Virgo Mater Maria, atque in hora judicii ab obscurissimis tartari tenebris libera cos omnes qui te cum fide honorant. Ex canone feriæ mad Matutinum. Ex canone in S. Præcursorem. Cognatus fuisti, o beate Præcursor, illius castæ Virginis, ex qua Deus corpus accepit: cum qua te etiam veneramur, atque in divino templo tuo nunc commorantes deprecamur, ut nos Spiritus sancti domos efficias. Exsultat Præcursor intra viscera materna constitutus, Dominumque adorat in utero tuo collocatun, o divina gratia plenissima: quem precamini, quæso, ut ab omni tribulatione eripiat me. Respice in me ægrotantem, o purissima; et dissolve passiones meas graves, curatuque difficiles, ut magnificem te, quæ universum genus humanum magnificasti. Insidiis ac fraudibus seductoris mortem incurri, o Domina 258 mundissima: vivifica me tu, o Deipara, quæ substantialem omnium vitan{peperisti; ut te ab omni macula immunem religiose collaudem Τα Χερουβὶμ δοξάζωσι, τὰ Σεραφίμ ἀνυμνοῦσι, Θρόνοι, καὶ Ἐξουσίαι, καὶ Κυριότητες ἀεὶ τὸν ὑπὲρ νοῦν σου Τόκον, Μαρία πανύμνητε, ὅτι μόνη θεὸν κυοφορεῖ; ἐν γαστρὶ, δν αἴτησαι, ἁγνὴ, πάντας ἡμᾶς owłñval toù zół de tipŵvraç. σωθῆναι τοὺς πόθῳ σε τιμώντας. Ἵνα θεώσῃ ἡμᾶς, ὁ Θεὸς ἐσαρκώθη ἐξ ἁγνῶν σου αἱμάτων, καὶ ἐγένετο βροτός, Παρθένε Θεοτόκε, εν ἐκδυσώπει ἀεὶ ὑπὲρ τῶν σε τιμώντων. Φωτιστικαῖς αὐγαῖς τοῦ ἐκ γαστρός σου ἐξανατεί λαντο; ἡμῖν, καὶ ἀθείας τὴν νύκτα ἐξαφανίσαντος, Παρθενομήτορ Μαρία, φώτισον πάντας τοὺς πίστει σε τιμῶντας καὶ ἀφεγγους λύτρωσαι σκότους ἐν ὥρα κατακρίσεως. Alexander III Pont. Max. adco egregie sensit de plenitudine gratiæ Marianæ ut in epistola ad Soldanum leonii dixerit: «Hinc migravit sine corruptione, juxta verbum angeli, ut plena, non semiplena gratiæ esse probaretur, ut Deus Filius ejus antiquum, quod prídem docuit, mandatum fideliter adimpleret, videlicet, Patrem et matrem honore prævenias, ut ne caro Christi virginea, quæ de carne Matris Virginis assumpta fuerat, et tola discreparet. Sic ille. Cujus verba afferens in suo Opusculo de nova moneta sanctissimi domini::ostri Alexandri VII, pro gloria Immaculate Conceptionis perpensa, edito Valentiæ anno 1656, P. Joan. Eusebius Nierembergius, sic ait: «Cum plenitudinem Marianæ gratiæ extendat tum ad incorruptionem carnis, tum ultra vitam; quanto magis in illa comprehendit incorruptionem animæ intra limites vitæ, scilicet in principio ipsius vitæ, Conceptione nimirum? > Certe Virgo Beatissima quam Josephus poster absolute divina gratia omnino vacua dici posset, si in originali peccato, quod divinam gratiam omnino excludit, concepta fuisset. Favet Seraphicus Pater sanctus Franciscus, Minorum Ordinis fundator inclytus, dum Tomo 1 Opusculorum in Salutatione ad Virginem Mariam hæc habet: Ave, Domina sancta, in qua est et fuit_omnis plenitudo gratiæ. Indeterminate enim d.xit, Fuit, ut intelligeremus in B. Virgine, quandiu hæc exstitit, 'Εκ τοῦ ἑτέρου κανόνος τῆς τρίτης, εἰς τὸν ἅγιον Πρόδρομον. Τῆς ἁγνῆς Παρθένου συγγενής, μακαρ, έχρημάτ τισας, τῆς τὸν Θεὸν σωματωσάσης, Πρόδρομε, μεθ' ἧς σε γεραίρομεν, καὶ δεόμεθα οἱ τῷ θείῳ τεμένει σου νῦν περιπολοῦντες. οἴκους ἡμᾶς ποίησον τοῦ Πνεύματος. Αγάλλεται ὁ Πρόδρομος ἐν νηδύϊ φερόμενος μητρώμ καὶ προσεκύνει τὸν Κύριον φερόμενον ἐν νηδύ, Θεοχαρίτωτε, δν καθικέτευε, ἀπὸ πάσης θλί ψεως λυτρωθῆναι με. Ἐπίβλεψον ἐπ' ἐμὲ τὸν νοσοῦντα, πανάμωμε, καὶ λῦσον τὰ πάθη μου τὰ χαλεπὰ καὶ δυσίατα, ὅπως μεγαλύνω σε τὴν μεγαλύνασαν ἅπαν τὸ ἀνθρώ πίνον. Ἐπιδουλαῖς καὶ ἐνέδραις τοῦ πλάνου ἐθανατών θην, Δέσποινα πανάμωμε, ζώωσόν με, ἡ τετοχνία τὴν ζωὴν τῶν ἁπάντων, Θεοτόκε, τὴν ἐνυπόστατον, ἵνα σε ὑμνῶ εὐσεβῶς τὴν πανάμωμον. sine limitatione temporis, horæ, aut instantis, alque adeo in ipso momento Conceptionis, nullam vacuitatem, sed semper fuisse gratiæ plenitudinem. Favet etiam sanctus Amedeus episcopus Lausannensis dum homil. 3 de B. Virgine in hunc modum scribit: ‹ Spiritus sanctus superveniet in te. In alios sanctos venit, in alios venit, sed in te superveniet, quia præ omnibus, et super omnes elegit ie, ut saperes universos qui ante te fuere, vel post te futuri sunt, plenitudine gratiæ. Supponit enim hisce verbis Virginem originali gratia præditam fuisse, sicut Angeli eam habuerunt, quia alioquin eos, quantum ad plenitudinem gratiæ, non superasset, si hac in sua Conceptione vacua exstitisset. Vide eumdem Nierembergium in Exceptionibus cap. 27. Haud desunt exempla eorum, quia Deo ope Deiparæ vivificati fuerunt, id est, a morte ad vitaın revocati, ut eamdem Deiparam ab originalis peccati macula immunem religiose collaudarent. Refert enim S. Anselmus in Epistola, quæ sub ejus nomine circumfertur, ad coepiscopos Angliæ; sacerdotem quemdam, a dæmonibus in pelago Sequanæ occisum, a Deipara vivificatum, in gratiarum actionem festum Inimaculate Conceptionis deinceps cele brasse. Et probati etiam Auctores scribunt, imo ipsi parietes collegiate Ecclesiæ Maresanæ repre sentant, anno Domini 1422, Franciscum Mulet in Ecclesia collegiata urbis Manresa in Barcino-

Negligentiae dormitatione laboro, somnus peccati occupat cor meum: tu, o castissima, semper vigili intercessione tua excita me, et salva me. MARIALE, Νυσταγμῷ ἀμελείας συνεχομαι, ύπνος ἁμαρτίας & βαρεῖ τὴν καρδίαν μου, τῇ σῇ ἀγρύπνῳ, πάναγνε, μεσιτείᾳ ἐξέγειρον, σῶσόν με. Στειρεύουσα φέρει σε νηδύς Παρθένον, ἐγγάστριον φέρουσαν τὸν Λόγον σωματούμενον, δν θείοις σκιρτήμασιν ὁ μέγας Πρόδρομος, στείρας ὁ πανάγιος καρπός, ἐπέγνω χαίρων, καὶ προσεκύνησε. Υψιστον Θεὸν σαρκὶ ἀποτελοῦσα, ἀπὸ κοπρίας με ἀνάστησον παθῶν τῶν θλιβόντων με, καὶ δεινῶς ὅλον πτωχεύσαντα ταῖς θείαις καταπλούτισον, πάν αγνε, ἀρεταῖς με, ὅπως ὑμνῶ σε σωζόμενος. Φερόμενον ἅπαντα τὸν φέροντα τῷ νεύματι ἐν γαστρὶ προσεκύνεις τῆς Θεομήτορος μεθ᾿ ἧς ἐκδυσε ώπει, προφῆτα, τὴν ταπεινὴν σώζεσθαι ψυχήν μου πολλοῖς περιπίπτουσαν καθ' ἡμέραν πλημμελή μασιν. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς τετάρτης εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Ἱερὸς ἐκάλει σε χορὸς πύλην ἀδιόδευτον, γῆν ἐκλεκτὴν, καὶ ὄρος αλατόμητον, παναγία Δέσποινα τὸν Δεσπότην γὰρ τῶν ἁπάντων ἐκύησας, τὸν ἐθε λουσίως σταύρωσιν σαρκὶ καταδεξάμενον. Υψούμενον ἐν ξύλῳ, τὸν ζωοδότην βλέπουσα, καὶ ἑκουσίω; θνήσκοντα, καὶ τοῖς πᾶσι ζωὴν παρέχοντα, ἐδονεῖτο τὰ σπλάγχνα ή πανάμωμος. Ανέτειλεν ἐκ γαστρός σου Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα Χριστὸς, καὶ ἐφώτισεν τὴν οἰκουμένην σταυρούμε νος, Κόρη ἀπειρόγαμε, καὶ τῶν δαιμόνων τὸ σκότος ἐξηφάνισεν. Πράξης, ἁγνή, μετὰ τόκον ἄφθορος Θεὸς γὰρ ἐκ σοῦ ἐτέχθη ὡς ἄνθρωπος, ὃν κατανοήσασα σταυρούμενον τὴν τῶν σπλάγχνων οδύνην μὴ φέρουσα ηλάλαζες. Υμνοῦμέν σε, πανύμνητε, ὡς Θεὸν κυήσασαν τὸν ὑπερύμνητον ἐν ξύλῳ τὸν ἀρχέκακον δυνάμει τῇ αὐτῇ ὀλέσαντα τύραννον, εἰς ἡμῶν σωτηρίαν καὶ καύχημα. Τὸν βότρυν τὸν πέπυρον ἀγεωργήτως, ἁγνή, δν ἐβλάστησας, ἐν ξύλῳ ὡς ἑώρακας κρεμάμενον, κραζες- Τέκνον μου γλυκύτατον, γλεύκος ἐναπόσταξον, δι᾽ οὗ παθῶν ἡ μέθη ἀνασταλήσεται. ( Σάρκα ἐκ τῆς σῆς γαστρός λαμβάνει θέλων, καὶ καθορᾶται ὁ ἀόρατος, καὶ σταύρωσιν δέχεται, καὶ κατάρα ὀνομάζεται κατάρας εξαιρούμενος ἅπαντας ὁ Υιός σου, Θεοχαρίτωτε. Φθαρεῖσαν ἐκαίνισας τὴν φύσιν τοῦ προπάτορος, ὑπὲρ φύσιν τεκοῦσα καὶ παρθενεύουσα, φύσεως mensi agro canonicum, et Immaculate Conceptionis cum pertinacia oppugnatorem, crudeliter ab inimico interemptum, post tres amplius horas jam mortuum ad vitam rediisse; et veritatem Conceptionis Immaculatæ his verbis confirmasse: ‹ Vita ad hoc solum mihi concessa, ut quam tenui contra piam sententiam, opinionem retractem: verum est beatissimam Virginem Mariam ab omni originali macula in sua conceptione fuisse immunem, cl 'divinitus præ-ervatam. Vide Armamentarium SeVenter sterilis portavit te Virginem, quæ in utero tuo Verbum corporatum portavisti; quod magnus Præcursor sanctissimus sterilis uteri fructus divinis saltibus agnovit lætabundus, et adoravit. Tu, quæ Altissimum in carne peperisti, erige me a stercore passionum tribulantium me: atque omni ex parte gravissima egestate laborantem, dita me, o castissima, divinis virtutibus, at salutem consecutus hymnos tibi decantem. Illum, qui nutu portat universa, in utero Deiparæ portatum adoras, o propheta; cum qua precare pro salute misellæ animæ meæ, quæ quotidie in plura peccata dilabitur. Ex canone fericœ \v ad Matutinum. Sacer chorus vocabat te, o Domina sanctissima, portam imperviam, terram electam, et montem quem lapicidæ manus non attigit nam Dominum universorum peperisti, qui voluntariam in carne crucifixionem suscepit. Virgo purissima; cum cerneret exaltatum in ligno datorem vitæ, eumdemque voluntarie morientem, atque omnibus vitam præbentem, intimo dolore viscera sua discruciari sentiebat. Exortus est ex utero tuo splendor Patris Christus, o puella maritalis tori ignara; atque universum terrarum 259 erbem cruci amisus illuminavit, denionumque tenebras dissipavit. Incorrupta inventa es post partum, o casta; ex le enim Deus, quatenus homo, natus est; quem in cruce pendentem animadvertens, dolorem cordis non sustinens, in flebiles voces erumpebas. Laudamus te, o omni laude celebranda, quippe quæ Deum omni laude superiorem peperisti, qui tyrannum principem malorum viriute sua perdidit in ligno, in nostram salutem et gloriam. Botrum illum maturum, quem sine viri cultura protuleras, ο Virgo, ut vidisti in cruce pendentem, has voces emisisti: Dulcissime fili, mustum illud distilla, per quod passionum ebrietas prohibeatur. Carnem ex utero tuo voluntarie suscepit Filius tuus, ο Domina Deo clarissima; et cum invisibilis esset, visibilis factus est, et crucis tormentum sus. cepit, et maledictum nominatus est, dum omnes liberat a maledicto. Corruptam primi parentis naturam renovasti; universæ naturæ Plasmatorem supernaturaliter raphicum in Regesto a pag. 563 et deinceps. El Monte hunc, quem non attigit manus hominis, attigit manus demonis! Neutiquam prefecto. Decebat enim eam, quæ universorum peperit Dominum, a manu hominis, et multo magis a manu daemonis esse penitus intactum. Hinc B. Laurentius Justinianus in libro de Gradibus perfectionis seripsit:: «Ab originali peccato nullus excipitur, prater illam, quae genuit mundi Salvatorem.

euixa, permanens virgo intacta post partum: quem ἁπάσης τὸν Πλάστην, ὃν ἐν σταυρῷ κρεμάμενον πά olim in cruce suspensum videns, o sauetissima Virgo Mater, in fletus gemitusque erumpebas. Ex canone feriæ vi ad Matutinum. Venerabilis prophetæ sermo impletus est: gladins enim cor tuum pertransivit, ο Domina, quando in ligno Filium tuum lancea vulneratum suspexisti. Honorant te ordines incorporeorum, nam onnium Dominum corpore vestitum peperisti, o Puella Dei Sponsa; qui per lignum omnes vinctos dissolvit, et fideles amore suo colligavit. Incarnatus est ex castis sanguinibus tuis Altissimus, o 260 purissima; quem cum intuereris in liguo injuste exaltatum, suspirabas cum lacrymis, et misericordiæ ejus viscera magnificabas. Ille, qui super humeros Cherubim in cœlis, prout Deo convenit, absque dubio portatur, in ulnis tuis gestatus est: et cruci alixus, omnes a corruptione salvavit. Ut hominem deificaret, ex te, o Virgo, Deus natus est; et crucifixus, mortem gustavit, occideus eum qui me prius occiderat. Palatium Regis animatum, et thronus igneus facta es, ο Virge; in quo ille residens, omnes ho. mines a primo lapsu erexit, et consessu Patris sui honoravit. η Agna immaculata prophetarumque et martyrum pulchritudo, ubi te Agnum in ligno suspensum vidit, coepit amare fere, atque ita dicere: Θα creaturæ omnes, quæ in rerum natura exsistitis, laudate Dominum, et superexaltate cum in omnia sascula. Solarium splendorum pulchritudo a consueto cursu destitit, cùm vidit te, o Sol justitiæ, in crucem voluntarie sublatum. At Virgo cum discipulo virgine, anmaro ejulatu verba intermiscens, chamabat: Quodnam spectaculum est hoc novum atque inusitatum? Ex canone Sabbati ad Matutinum. Venerandæ mulieres, quæ dura exercitatione decertaverant, at athletice hostem superaveraut, circumstantes te, ο Dei Genitrix, lælabantur. Cum omnibus prophetis sacrisque mulieribus obnixe precare, o Virgo, illum qui ex te patus est, ut misereatur nostri. Montem virtutibus umbrosum vidit te, e Deipa - ra, propheta Habacuc, ex quo inexplicabili ratione Deus apparuit, qui virtute sua operuit cœlos, atque homines 261 ab interitu salvavit. Sanctissima Virgo, martyrum, coufessorum, ca terorumque justorum gloria, ab omni tentationum tyrannide eripe nos. Agnam quoque immaculatam Deiparam vocant S. Andreas Cretensis canone in Mariæ Nativilalem, et Jacobus monachus Orat. in eandem Nati vitatem, quorum verba dedi in notis ad Mariale S. Germani patriarcha Construtinopolitani pag. 185. και ηλάλαζες βλέπουσα, παναγία Μητροπάρθενε. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς Παρασκευῆς εἰς τὸν ᾿Ορ θρον. Τῆσις σεπτοῦ προφήτου πεπλήρωται· ρομφαία γὰρ τὴν καρδίαν τὴν σὴν διῆλθεν, ὅτε ἐν σταυρῷ λογχευθέντα, Δέσποινα, τὸν σὸν Υἱὸν ἔβλεψας. Γεραίρουσι σε τάξεις τῶν ἀσωμάτων· τὸν πάν των γὰρ Δεσπότην σωματοφόρον εκύησας τὸν λύσαντα διὰ ξύλου δεσμίους ἅπαντας, Κόρη Θεόνυμφε, καὶ πιστοὺς συνδήσαντα τῇ στοργῇ αὐτοῦ. Σεσάρκωται ἐξ ἁγνῶν σου αἱμάτων ὁ Ὕψιστος ἐν βλέπουσα, πάναγνε, ξύλῳ ἀδίκως όψούμενον ἔστενες δακρύουσα, καὶ τὴν αὐτοῦ εὐσπλαγχνίαν ἔμεγάλυνες. Ο νώτοις Χερουβὶμ ἐν οὐρανοῖς θεοπρεπῶς ὡς ἀληθῶς ὀχούμενος, ταῖς ἀγκάλαις σου επιχεί, στην ρωθεὶς πάντας φθοράς διέσωσεν. Ἵνα θεώσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἐκ σοῦ, Παρθένε, τι κτεται Θεὸς, καὶ σταυροῦται, καὶ θανάτου γεύεται ἀποκτείνων τὸν ἐμὲ τὸ πρὶν ἀποκτείνοντα. Παλάτιον ἔμψυχον τοῦ βασιλέως, καὶ θράνος πυ ρίμορφος, Παρθένε, ἀναδέδειξαν, ἐν ᾧ καθεζόμενος πάντας ἐξήγειρε τοῦ προτέρου πτώματος βροτούς, καὶ συνεδρίᾳ Πατρὸς ἐτίμησας. Ἡ ἄμωμος ἀμνάς, προφητῶν τε καὶ μαρτύρων ἡ ώραιότης, ὥσπερ ἀμνόν σε ανηρτημένον ἐπὶ ξύλου θεασαμένη έκλαιε πικρῶς καὶ ἔλεγεν· Η οὐσιωθεῖσα ὑμνείτω τὸν Κύριον πᾶσα κτίσις καὶ ὑπερυψούτω εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Φωστήρων κάλλος δρόμου του συνήθους ἀπέστη, ὅτε σε είδεν, Ηλια τῆς δικαιοσύνης, ἐπηρμένον ἐπὶ τοῦ σταυροῦ θελήματι, ἡ δὲ Παρθένος σὺν μαθητῇ παρθένῳ ηλάλαζε πικρώς, οίμοι! ἀναβοῦσε, Τί τοῦτο τὸ ξένον θέαμα; Ἐκ τοῦ κανόνος τοῦ Σαββάτου εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Αἱ ἀσκήσει στέρξῶς ἡγωνισμέναι καὶ ἀθλητικῶς καθελοῦσαι τὸν ἐχθρὸν σεμναὶ γυναῖκες, Θεοκυήτορ, σὲ περιεστῶσαι εὐφραίνονται. Μετά πάντων προφητῶν καὶ γυναίων ἱερῶν θεόν, Παρθένε, τὸν τεχθέντα ἐκ σοῦ ἐκδυσώπει ἐκτενῶς τοῦ οἰκτειρῆσαι ἡμᾶς. Όρος κατάσκιον βλέπει σε ἀρεταῖς ὁ προφήτης, Θεοτόκε, ᾿Αββακούμ, ἐξ οὗ ἐπέφανε Θεὸς ἀγρά στως ἀρετῇ καλύψας οὐρανῶς, καὶ τὸ γένος ἀνθρώ πων διασώσας ἐκ φθορᾶς. Παναγία Παρθένε, τὸ καύχημα τῶν μαρτύρων, καὶ ὁσίων, καὶ δικαίων πάσης ἡμᾶς τυραννίδος ἐξελοῦ τῶν πειρασμῶν. Perspicuum autem apud me est B. Virginem falso dicendam absolute agnam Immaculatam, vi eam appellat Josephus, si in primo momento sai esse sorduisset macula, cujusmodi est peccatum originale.

O Sancta Deipara, santiaca cogitationes nostras, animique sensum corrobora, ct a maligni jaculis pos sine vulnere conserva, dum luam misericordiam, ο Virgo casta, glorificamus. MARIALE. Αγία Θεοτόκε, ἁγίασον ἡμῶν τοὺς λογισμούς, καὶ τὸ φρόνημα στήριξον, καὶ σῶσον ἐκ τῶν βελῶν τοῦ πονηροῦ ἀτρώτους ἡμᾶς δοξάζοντάς σου τὸ ἔλεος, ἁγνή. Μετά μαρτύρων, ἄχραντε, καὶ ὁσίων Πατέρων, καὶ προφητῶν, πασῶν τε καὶ τῶν ὁσίων γυναικών, τὸν ἐν ἁγίοις μόνον ἐπαναπαυόμενον ἐκδυσώπει ἡμᾶς καθαγιάσαι, ἁγνὴ, ἁγίαις ἐν φωναῖς τοὺς δου ξολογοῦντας αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας. Θεικνῆτερ ἁγνὴ, μετά πάντων μαρτύρων, προφη τῶν, καὶ ὁσίων, καὶ ἁγίων γυναικῶν καὶ ἱερομαρτύρων, κατοικτειρῆσαι ἡμᾶς τὸν Σωτῆρα δυσώπει. Φιλοικτίρμονα Θεὸν ἡ κυήσασα σαρκί, μετά πάν των ἁγίων καθικέτευε ἀεὶ κινδύνων ἡμᾶς σῶσαι, Μητροπάρθενε άγνή. ΗΧΟΣ Γ. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς δευτέρας εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Παναγία ἄχραντε, ἁμαρτωλῶν βοήθεια, πιπτόντων Επανόρθωσις, μετάνοιαν δίδου μοι κατανύξεως πολλὰ ἡμαρτηκότα. Μαρία κυριώνυμε πολλοῖς κυριευθέντα με πάθεσι ψυχοφθόροις ἐλευθέρωσον πρεσβείαις σου. Δίδου μοι, ἁγνὴ, ἀληθῆ μετάνοιαν, παῦσον τῶν παρ θῶν μου τὸν σάλον, ἁμαρτανόντων ἡ προστασία. Η μόνη διὰ λόγου ἐπὶ γῆς τὸν Λόγον τέξασα καὶ παρθενεύουσα, τῶν ἀλόγων με ῥῦσαι πράξεων λόγοις πεπτοῖς ὅπως ἀνυμνώ σε. Τὴν κιβωτὸν τῆς Διαθήκης, τὴν ἁγίαν ὄντως τρά πεζαν, τὸ ἱλαστήριον ἡμῶν, τὸν ναὸν Θεοῦ τὸν ἔμψυχον, τὴν πάγχρυσον λυχνίαν, τὴν ἀληθῆ Μητέρα τοῦ πλαστουργοῦ ἀνυμνοῦμεν. Ἡ κρήνη ἡ τὸ ὕδωρ τῆς ἀφέσεως βρύουσα, τὰς ἐκκλύσεις τῶν ἐμῶν πταισμάτων ξήρανον, παρεχομένη με όμβρους δακρύων, όπως σε ἀεὶ ὡς Θεοτό τον ὑμνῶ. Ὑπερβολῇ ἀσωτείας τῷ ᾅδῃ νυνί προσήγγισα ὑπερβάλλουσαν, Κόρη, εὐσπλαγχνίαν ἔχουσα, ὡς Θεὸν τὸν εὐσπλαγχνον ἀῤῥήτως τεκοῦσα, οικτείρασά με σῶσον. Φωκεινὸν τοῦ Δεσπότου παλάτιον, οἶκον δεῖξόν με φωτός· ἀδιόδευτα πύλη, ὑπάνοιξόν μοι μετανοίας ὁδούς - γῇ ἁγία, προς γῆν με πραέων οδήγησαν ο Δέσποινα, πάσης με δείξον δεσποτείας παθῶν ἀπὸ ελεύθερον. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς τρίτης εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Αθανασίας μάννα Χριστὸν φέρουσα, στάμνος λε γική, πικρίας ψυχοφθόρων παθῶν ἐκλύτρωσα! με, Παρθένε παναγία, όπως πίστει δοξολογώ σε εύσε βως. Παρθενομήτορ ἄχραντε, μετανοοῦντας ἡμᾶς καὶ τῷ Χριστῷ προστρέχοντας καὶ τῶν πταισμάτων λύσιν Una cum martyribus, sanctisque Patribus ac prophetis, omnibusque sanctis mulieribus suppliciter, o Virgo, ora illum qui solus in sanctis requiescit, ut sanctificet nos, qui sanctis vocibus illum glorificamus in sæcula. Dei Genitrix pura et casta; cum omnibus prophetis, martyribus, et confessoribus, sanctisque mulieribus ac hieromartyribus, precare Salvatorem, ut misereatur nostri. Ο Maler, Virgo purissima, quæ amatorem.misericordiæ Deum in carne peperisti: semper illum deprecare, una cum omnibus sanctis, ut nos a periculis salvos custodiat. TONUS III. Ex canone feriæ ut ad Matutinum. Virgo sanctissima ac purissima, auxilium peccatorum, lapsorum erectio, mihi, qui multa peccata perpetravi, compunctionis poenitentiam concede. O Maria, cujus nomen Dominam sonat, me sub multarum passionum, animam meam ad interitum pertrahentium, dominatu oppressum libera intercessionibus tuis. Veram mihi pœnitentiam concede; compesce passionum mearum tumultuantes fluctus; ο Virgo casta, praesidium peccatorum. 262 0 tu, quæ sola in terris per verbum Vero bum genuisti ac peperisti, et virgo permansisti, libera me ab actionibus brutalibus, ut verbis veneratione plenis te collaudem. Arcam Testamenti, mensam vere sanctam, nostrum propitiatorium, templum Dei animatum, lucernam totam auream, veram Matrem Creatoris collaudamus. O fons, qui aquam indulgentiæ ac remissionis scaturis, peccatorum meorum manantes aquas exsicca, lacrymarum imbres mihi concedens, ut te semper tanquam Deiparam laudibus extollam. Luxuriæ atque intemperantiæ excessu inferno nunc appropinquavi: tu, o Puella, quæ excedis in visceribus misericordiæ, utope quæ Deum misericordissimum ineffabiliter peperisti, miserere mei, ct salva me. O palatium Dei luminosum, fac ne domum lucis: o porta impervia, aperi nibi vias penitenti: o terra sancta, deduc me in terram mansuetorum: o Domina, libera me ab omni passionum dominio. Ex canone feriæ 111 ad Matutinum. ◊ urna rationalis, quæ Christum immortalitatis manna tulisti, libera me, Virgo sanctissima, a mortiferarum passienum amaritudine, ut cum fide, ac pietate te glorificem. Virgo Mater inviolata, tu quæ omnium es Domina, concede nobis omnibus qui pœnitentia ducti ad Chri-

πάντων Δέσποινα. stum recurrimus, et peccatorum absolutionem de- θέλοντας λαβεῖν, τοῦτον ἵλεον τοῖς πᾶσιν ἀπέργασαι, sideramus, ut illum propitium reperire possimus. Salve, o Puella multorum nominum appellatione conspicua, ex qua Verbum natum est, quod nos a folarum actionum irrationalitate liberat. Salve, nubes lucida, quæ nostræ pusillanimitatis ac socordiæ nubes dispellit. 263 Parta tuo, ο Puella, primi parentis maledictionem sustulisti, et nobis benedictionis flumina emanare fecisti, qui te benedicimus, et cum fide glorificamus. O janua eorum, qui per fidem salutem consequuntur: o porta per quam solus ille pertransivit, qui propter nos incarnatus est; aperi nobis portas justitiæ, qui te fideliter collaudamus. O casta Virgo perpetua, libera me ab ignorantiæ peccatique tenebris, quæ me undequaque circumdant et constringunt; quippe quæ illum peperisti qui universa et continet et astringit. Speciosus forma Dominus cum te speciem Jacob dilexisset, o immaculatissima, inhabitavit uteruin tuum; et coelestium donorum pulchritudine humanum genus decoravit. Te nubem lucidam propheta prævidit, ex qua sol magnus Christus Deus apparuit nobis, et ea quæ prius tenebris perfusa erant illuminavit. Eumdem ergo, o benignissima, precare, ut passionum mea - rum nubes dissipet, divinaque luce me illuminet. Ex canone feriæ 1v ad Matutinum. Supernis ordinibus sublimior apparuisti, Deum Verbum in terris enixa, o immaculata, qui nos passionibus suis, et cruce pretiosa propter suam bonitatem ad cœlestia regna reduxit ac recepit. Cum Christum in cruce suspensum videres, o innupta, cum dolore dicebas: Orcidis, ο Sol gloriæ, ab oculis meis, qui in tenebris versantes illuminas. Volumen te quondam, ο Puella immaculata, pro - pheta conspexit, in quo Patris digito, Verbum incarnatum descriptum fuit; et primi parentis chirographum lancea rescissum est. 264 Naturam nostram, quæ prius ob transgressionem deduxerat, tu reformasti, que Christum indefuenter peperisti, ο Domina sanctissima, præsidium animarum nostraruin. Cum Verbi ex tuis sanguinibus incarnati mortem videres, o Domina Virgo Mater immaculatissima; materna pietate commota ejulabas, et eum qui vite auctor erat, magnificabas. Stabas, o immaculata, aspiciens Christum, quem pepereras cruci affixum, et exclamabas: Ne me absque prole relinquas, quam post partum Virginem conservasti. Cum ante Christi tribunal tanquam reus judicandus constituar: ostende te mihi, o pura, ut liDeres me ab omni tormento ferventissima protectione tua. In tempore illum peperisti, o immaculata, qui est omnibus temporibus antiquior, et Adve proto Πολυώνυμε Κόρη, χαῖρε, ἐξ ἧς Λόγος ετέχθη, ἀλογίας ἡμᾶς λύων ἀτόπων πράξεων, χαῖρε, νεφέλη φωτεινὴ ἡ σκεδάζουσα τὰ νέφη τῆς ἡμῶν ἀθυμίας. Τῷ τόκῳ σου ἀπεστειρωσας, Κόρη, τὴν τοῦ προπάτορος ἀρὰν, καὶ ἐπήγασας ἡμῖν ευλογίας ποτα μούς, τοῖς εὐλογοῦσί σε καὶ δοξάζουσι πίστει. Ἡ θύρα τῶν πιστῶν σωζομένων, ή πύλη ήν δι ώδευσε μόνος ὁ σαρκωθεὶς δι' ἡμᾶς, πύλας ἡμῖν δι καιοσύνης ὑπάνοιξαν, τοῖς πιστῶς σε ὑμνοῦσιν. ὡς τὸν πάντων τεκούσα συνεχέα, τοῦ συνέχοντος ζόφου τῆς ἀγνοίας καὶ ἁμαρτίας ἀνάλλαξόν με, ἁγνὴ Αειπάρθενε. Τοῦ Ἰακὼβ τὴν καλλονήν ὁ ὡραῖος κάλλει Κύριος Αγαπηκώς, τὴν νηδύν, παναμώμητε, κατώκησεν ἀνθρώπων τὴν οὐσίαν ταῖς καλλοναῖς φαιδρύνοντα τῶν ὑπὲρ νοῦν δωρημάτων. Φωτοειδή νεφέλην σε ὁ προφήτης προορᾷ, ἐξ ἧς μέγας ήλιος επέφανεν ἡμῖν Χριστὸς ὁ Θεὸς, καὶ ἐφώ τισε τὰ πρὶν ἐσκοτισμένα. Αὐτὸν οὖν δυσώπει, ἀγαθὴ, τὰ τῶν παθῶν μου νέφη ἐκδιώξαι καὶ φωτὶ θεία φαιδρυνθῆναι. Εκ του κανόνος τῆς τετάρτης εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Υπερτέρα τῶν ἄνω ὤφθης ταγμάτων, τεκοῦσα ἐπὶ τῆς γῆς Θεὸν Λόγον, τὸν ἡμᾶς, ἄχραντε, πρὸς τὰ οὔτ ράνια, τούτου τοῖς παθήμασι καὶ τῷ σταυρῷ τῷ τι μίῳ, ἐπαναβιβάσαντα δι' ἀγαθότητα. Αναρτηθέντα ὁρῶσα ἐν τῷ σταυρῷ Χριστόν, ἀπειρόγαμε, όδυρομένη έλεγες• δυς, δόξης Ηλιε, ἐξ ὀφθαλμῶν μου, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει. Τόμον σέ ποτε ὁ προφήτης, Κόρη, τεθέαται, ἐν ᾧ τῷ δακτύλῳ τοῦ Πατρὸς ἐναπεγράφη Λόγος σαρ κούμενος, καὶ τὸ προπάτορος λόγχῃ σηγνύει, ἄχραντε, χειρόγραφον. Ῥεύσασαν πρὶν παραβάσει τὴν φύσιν, τὴν καθ' ἡμᾶς, ὡς ἀρρεύστως τεκοῦσα Χριστόν, ἀνέπλασας, παναγία Δέσποινα, προστασία τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Νέκρωσιν ὁρῶσα τοῦ ἐκ τῶν σῶν αἱμάτων λόγου σαρκωθέντος, πανάμωμε, μητρικῶς ἐλάλαζες, καὶ ζωῆς ὄντα αίτιον ἐμεγάλυνες, Μητροπάρθενε Δέσ σποινα. Ίστασο βλέπουσα Χριστὸν σταυρῷ ἀνυψούμενον, ὃν ἐκύησας, ἄχραντε, καὶ ἐβόας· Μὴ ἄτεχνον με δεί ξῃς ἐν ἐτήρησας ἁγνὴν καὶ μετὰ τόκον. Ἐπὶ τοῦ βήματος Χριστοῦ, ὅταν μέλλω κρίνεσθαι, ὡς ὑπεύθυνος, ἄχραντε, φάνηθι μοι ἐκ πάσης με βασάνου βυομένη τῇ θερμῇ σου προστασία. Ἐν χρόνῳ ἀπεκύησας τὸν χρόνον ἐπέκεινα, λύοντα τὰ χρόνια δεσμὰ τοῖς δεσμοῖς αὐτοῦ, ἄχραντε, Αδάμ

MARIALE. τοῦ πρωτοπλάστου, καὶ συνδεσμοῦντα αὐτὴν τοῖς plasti vincula, quibus diuturno tempore viuctus δεσμοῖς τῆς γλυκείας αὐτοῦ ἀγαπήσεως. Φέρον βρότειον μορφὴν τὸ ἀπαύγασμα τοῦ Πατρὸς, Παρθένε, τέτοκας, ὃν ὑψούμενον σταυρῷ ὁ ἥλιος μὴ φέρων ὁρᾷν ἐμελαίνετο, καὶ ζόφῳ ἐμειοῦτο τῆς εἰδω λολατρίας· διὸ σὺν ἐκείνῳ σε μεγαλύνομεν. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς πέμπτης εἰς τὸν Ὄρθρον. Τὴν κιβωτὸν τὴν θείαν τὴν χωρήσασαν τὸν τοῦ νόμου πάροχον, ἡμῶν τὰς ἀνομίας πάσας ἀφαιρού μενον δι' εὐσπλαγχνίας θείας, ἀδιήγητον πέλαγος, Μαριάμ τὴν πανάχραντον συμφώνως μακαρίσωμεν. Νοῦς ἐννοεῖν οὐ δύναται τὸν ὑπὲρ νοῦν τοκετὸν τῆς θαυμαστῆς Λοχείας σου, Θεογεννήτορ μητροπάρθενε, διδ, ἱκετεύω σε, τὸν νοῦν μου, χαρίτωσον, τοῦ ἀεὶ δοξάζειν σε. Σαρκωθέντα τὸν Λόγον ὑπερβολῇ εὐσπλαγχνίας ἀῤῥήτως ἀπεκύησας, αὐτὸν δυσώπει, ἄχραντε, τῶν σαρκικῶν πάντας μολυσμῶν ἐκλυτρώσασθαι, καὶ πάντων δυσχερῶν τῶν τοῦ βίου. Ως μόνη τῶν ἀγγέλων χαρμονὴ χαρᾶς μου πλήρωσον, Θεοχαρίτωτε, τὴν διάνοιαν σκυθρωπάζουσαν, καὶ ἀμελείᾳ βεβυθισμένην. Οἰκήσας ὁ Λόγος ἐν γαστρί σου, τὴν πάλαι ἐν ἀν θρώποις οἰκοῦσαν τῇ παραβάσει φθοράν, Μῆτερ ἁγνή, ὡς μόνος Θεὸς ἐξώκησε, διὰ σπλάγχνα ελέους. Ἐμὲ τὸν ἀμελείᾳ τὴν ψυχὴν σκοτιζόμενον φωτο αγώγησον, ἁγνὴ τὸν τῆς καρδίας μου προσεπανά πτουσα λύχνον, ἐν προθυμίᾳ ἀγαθῇ ὅπως δοξάζω σε. Ἰσχὺς καὶ ὕμνησις υπάρχει ὁ ἐκ σοῦ τεχθεὶς, πανάμωμε, ὃν ἐκδυσώπει ἐκτενῶς παρειμένον με τοῖς πάθεσι, Παρθένε, ἐνισχύσει τοῦ ἐκτελεῖν τὰς σωτηρίους αὐτοῦ διατάξεις. fuerat, dissolvit vinculis suis, atque eumdem dulcissimæ charitatis suæ vinculis colligavit. Peperisti, ο Virgo, splendorem Patris humana forma præditum; quem in cruce exaltatum sol videre non sustinens, obscuratus est, et tenebris idolomaniæ minoratus: propterea una cum illo te magnißcamus. Ex canone feriæ v ad Matutinum. Arcam divinam, continentem legis datorem, qui omnes iniquitates nostras propter viscera divinæ misericordiæ suæ aufert: pelagum inenarrabile, Mariam ab omni macula immunem, una omncs voce magnificemus Nequit cogitatio excogitare inexcogitabilem partum admirandæ Conceptionis tuæ, o Dei Genitrix Virgo Mater. Unde te deprecor ut cogitationes mentis meæ gratia repleas, ut te semper glorificem. 265 Verbum propter excessum pietatis incarnatus ineffabiliter peperisti: ipsum suppliciter exora, o immaculata, ut omnes a carnalibus inquinamentis et ab universis vitæ molestiis atque adversitatibus liberentur. Tu, quæ sola es angelorum lætitia, imple, o Dco charissima, gaudio mentem meam præ tristitia mœroreque dejectam, atque in socordiæ profunda voragine demersam. Cum Verbum in utero tuo habitasset, o Mater casta, corruptionem, quæ a diuturno tempore in hominibus propter transgressionem habitaverat, ejecit, tanquam solus Deus, propter viscera misericordiæ suæ. Illumina me, o casta, cujus anima negligentiæ tenebris offusa est, accendens lucernam cordis mei, ut te magna animi alacritate glorificem. Virtus et laus ille est, qui ex te natus est, o ab omni navo mundissinia Virgo quem tu cum affectu deprecar ut me passionibus fractum virtute corroboret, ut salutaria ipsius præcepta perficere possim. Esto salutaris illuminatio mea, tu quæ lucem peperisti; dispellens multas et graves nubes animæ meæ, ut precibus tuis efficiar filius diei, exercens Φωτισμός μου σωτήριος φάνηθι, ἡ κυήσασα τὸ φῶς, τῆς ψυχῆς μου τὰ νέφη διώκουσα τὰ πολλὰ καὶ χαλεπά, ὅπως υἱὸς ἡμέρας εὐχαῖς σου γεννήσομαι, πράττων τὰ ὅσια, καὶ ὑμνολογίαις ἀεὶ μακαρίζω σε. opera sancta, teque assiduis laudibus beatificans. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς Παρασκευῆς εἰς τὸν ᾿Ορο θρον. Ἡ περικαλλὴς καὶ Παρθένος Δέσποινα, ὃν ἐκύησ Jam hoc S. Josephi votum adimpletum videmus, dum Christiani orbis autistites, illustres academias, selectissim: reges, inclytos principes, forentissimas respublicas, integra regna, ac totum fere undique mundum, B. Virginem, ut ab omni macula immunem, una roce magnificare conspicimus. Paucos jam puto esse in Ecclesia, qui piæ de immunitate B. Virginis ab originali macula sententiæ refragentur; et etiamsi aliquis in scrinio sui pectoris arbitraretur Mariam originali macula fuisse infectam, hic comparatus his, qui animo, sensu, ac voce clamant purissimum Deiparæ conceptum, jam nullus videtur, cum ex veteri proverbio, unus sit nullus, nec paucorum habenda sit raEx canone feria vi ad Matutinum. Domina pulcherrina et Virgo, cum videret in tio, ut ait Joan. Damasc. orat. i de imaginibus. Quis autem negare possit inter Catholicos paucis maculatæ conceptionis opinatoribus plusquam centum mille purissimi conceptus assertores abvios nunc esse, et imposterum futuros? Perspicuum apud me est Β. Virginem, si hæc in primo instanti sui esse sorduisset originali peccato (quod non solum nævus, sed turpissima macula est), falso dici a S. Josepho absolute, ab omni nævo mundissimam: cum igitur falso non dicatur, sed vere, sequitur ipsam ex ejusdem S. Josephi mente originalis peccati nævo in sua conceptione vere mundissimam exstitisse.

ligno voluntarie exaltatum Filium quem pepererat, & σεν Υἱὸν θεωρήσασα ἐν ξύλῳ ὑψωθέντα βουλήσει, cum dolore ingemiscens exclamabat: O piissime ηλάλαζε βοῶσα ἐν ἐδύνῃ· Θεὲ τῶν ὅλων εύσπλαγχνε, Domine Deus omnium, quomodo, cum sis Dominus Κύριος ὢν τῆς δόξης, πῶς ταῦτα πάσχεις, Δέσποτα; gloria, ista pateris? Post partum virgo conservata es, o casta, quæ Doum incarnatum peperisti, qui cruci voluntaric afixus est. Velut forceps divinum carbonem suscepisti, o Virgo 266 Mater; qui non solum non combussit vel minima ex parte, sed potius rore respersit iucorruptum divinumque uterum tuum, quem cum videres in ligno voluntarie secundum carnem exaltatum, hymnis glorifcabas. Cum videres, o casta Virgo, in ligno crucis afisum, et lancea in latere confossum illum qui olim ex lateris costa Evam formavit: materno dolore tacta exclamabas: Quomodo moreris, o Fili mi, qui es vita ¡mmortalis! Non potest mens hominum, o Puella omni laude diguissina, miraculum partus tui: tu enim super omnem mentis capacitatem peperisti. Tu sola, o casta, conceptionem ineffabilem, et partum inenarrabilem habuisti, quæ corpore vestisti Dominum, qui secundum carnem crucifixus est, Eumdem nos laudantes clamamus: Benedictus es, Deus patrum nostrorum, etc. Te urnam auream, et candelabrum; mensam, et virgam; montem divinum et nubem, palatium Regis et thronum igniformem, fideles omnes nominamus, o Deipara, quæ post partum virgo conservata fuisti. Solares radii videntes crucifixionem tuam, Fili mi, defecerunt: et quomodo obstinatus Hebræorum populus non defecit, qui morti tradidit te vitæ auctorem? His vocibus Deipara utebatur; quam sine cessatione magnificamus. Ex canone Sabbaţi ad Matutinum. Te, o castissima, quæ Deum in carne peperisti, religiosa mente incessanter honoramus cum venerandis mulieribus, quæ exercitatione illustratæ in certamine, hostem dejecerunt. Nos, o castissima, per partum tuum venerabilem salvati; cum Gabrielis voce ad te fideliter clamaΣυντετήρησαι καὶ μετὰ τόκον παρθένος, ἡ Θεὸν, ἁγνὴ, τέξασα σεσαρκωμένον, τὴν σταυρῷ προσήλω θέντα βουλήματι. Τὸν ἄνθρακα ὡς λαβὶς τὸν θεῖον δέδεξαι, οὐ καταφλέγοντα ὅλως, δροσίζοντα δὲ μᾶλλον, Μητροπάρθενε τὴν ἄφθορον καὶ θείαν νηδύν σου, ὃν βλέπουσα σαρκὶ ὑψούμενον ἐθελουσίως ἐν ξύλῳ ὑμνοῖς ἐδόξαζες. Σταυρούμενον ἐν ξύλῳ καὶ τὴν πλευρὰν τῇ λόγχῃ ὀρυττόμενον τὸν ἐκ πλευράς πάλαι δημιουργήσαντα τὴν Εὔαν, ἁγνὴ Παρθένε, θεωροῦσα, ἀνεβόας μητρι κῶς· Πῶς θνήσκεις, Υιέ μου, ἡ ζωὴ ἡ ἀθάνατος; Νοεῖν οὐ σθένει τὸ ὑπὲρ φύσιν τοῦ τοκετοῦ σου, πανύμνητε, νοῦς ἀνθρώπων, Κόρη· ὑπὲρ νοῦν γὰρ σὺ τίκτεις. Κύησιν, ἁγνή, ἀσύγκριτον καὶ τόκον ἀνερμήνευτον μόνη ἔσχες, τὸν Δεσπότην σωματίσασα τον σαρκί σταυρωθέντα, ὃν ὑμνοῦντες βοῶμεν· Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν. Στάμνον σε χρυσῆν καὶ λυχνίαν, τράπεζαν και βά ίδον, θεῖον ὄρος καὶ νεφέλην, παλάτιον τοῦ Βασιλέως καὶ θρόνον πυρίμορφον, Θεοτόκε, πάντες πιστοὶ όνο μάζομεν, τὴν μετὰ τὸν τόκον παρθένον φυλαχθεῖσαν. Φωστήρες τὴν σὴν ὁρῶντες, Υιέ μου, σταύρωσιν ἔδυσαν, καὶ πῶς Εβραίων δῆμος οὐ κατέδυσεν ὁ ἀπαθεὶς, παραδιδούς σε θανάτῳ τὸν ἀρχηγὸν τῆς ζωῆς, ἡ Θεοτόκος ἐβόα, ἣν ἀπαύστως μεγαλύνομεν. Εκ του κανόνος του Σαββάτου εἰς τὸν ᾿Ορθρος. Ὣς Θεὸν τεκοῦσα σαρκί, πάναγνε, γνώμῃ εὐσεβεῖ τιμῶντες σε ἀπαύστως μετά σεμνῶν γυναίων ἀσκήσει λαμπρυνθέντων, καὶ ἀθλήσει καταβαλόντων τὸν ἐχθρόν. Οἱ σεσωσμένοι, πάναγνε, σοῦ τῷ σεπτῷ τοκετῷ, τοῦ Γαβριήλ βοῶμέν σοι πιστῶς τὸ Χαῖρε, καὶ δεόμεθα· mus, Ave: 267 leque precamur, ut inter- ταῖς σαῖς παρακλήσεσι πταισμάτων συγχώρησιν cessionibus tuis, omnibus nobis obtineas indulgentiam peccatorum. Per verbum Ave, quod componitur ex littera A, et VE, interjectione exsecrantis et maledicentis, et significat absque VE, seu maledictione, denotari B. Virginen sine Ve culpa originalis conceptamn, ex Joanne Viguerio, Alberto Magno, Bernardino Senensi, Ernesto Pragensi, et aliis late probat in suo Sacrasyllabo 4, P. Joannes Eusebius Nierewbergius. Hinc Joannes Vitalis in Defensorio B. Virginis libr. 4, cap. 5, Ave, inquit, sonat Sine væ, id est, sine labe, et per consequens ipsa (B. Virgo) fuit sine væ originalis culpæ. Petrus quoque de Alliaco S. R. E. Cardinalis in meditatione super salutationem angelicam, Audi, ait, O clemens Maria. tuam gratissimam salutationem Ave. Nulla tibi esse πάσιν αἴτησαι. potest gratior acceptabiliorque salutatio ea, quara Deus per angelum suum Gabrielem transmisit de coelo. Ave, inquit, ο Virgo salutifera, quæ Era maledictionem in benedictionem transferens, sola esse meruisti Sine væ. Meruisti quidem non lua justitia, sed diviua gratia, ut sola esses sine væ culpe venialis, et mortalis, et (ut pie creditur) etiam originalis. Sic ille. Vide Bustum in Mariali serin. 5 de concept. parte 1, ubi in reus postram scribit: Are idem est quod Sine vz, et ista ide finita æquipollet universali. Ideo exponitur Ave, id est, sine omni væ, id est, afflictione, quod verum naa esset, si originali aculeo afflicta fuisset.

MARIALE. Τῶν μαρτύρων τὴν δόξαν, ἱεραρχῶν καὶ ὁσίων τὸ θεῖον ἐγκαλλώπισμα, τῶν προφητῶν τὸ κήρυγμα, καὶ τῶν γυναίων σεμνολόγημα, ἀνυμνήσωμεν ἀξίως τοῦ Θεοῦ τὴν Μητέρα. Ἐκ σοῦ Θεὸς σεσάρχωται, ἁγνὴ, καὶ ἀνωτέραν σε νῦν ἀγγέλων ἀνέδειξεν, ποιημάτων σε υπερέχουσαν πάντων· διό σε ὑμνολογούμεν, Μαρτύρων, προφητῶν τε ἁγίων τῶν πάντων ἀπ' αἰῶνος δικαίων καύχημα σὺ εἶ, ἁγνή· ἔθεν φωναῖς σαφῶς ἱερεῖς τιμῶμέν σε σὺν αὐτοῖς εἰς αἰῶνας. Μαρτύρων, καὶ ὁσίων, προφητῶν τε, πανάμωμε, γυναικῶν καὶ πάντων τῶν Ἱεραρχῶν, τῶν ἱερῶς βιωσάντων σὺ εἶ τὸ κλέος ἀληθῶς, μεθ' ὧν τιμῶμέν σε. Η πολύμνητος Παρθένος, προφητῶν τὸ περιή χημα, ἱεραρχῶν καὶ ἀθλητῶν, καὶ ὁσίων ἐγκαλλώπισμα, γυναίων τε ἁγίων ή χαρμονή, ὑμνείσθω χρεω στικῶς εἰς αἰῶνας. Φοβερὸς οὗτος τόπος, ἐξόησεν όπηνίκα Ἰακώβ σου τὸν τύπον ἐν κλίμακι έβλεψε, Θεοτόκε, ἀψευδῶν, τῶν μαρτύρων ή δόξα, ὁσίων τὸ καύχημα, ἀγγέλων ἀγλάϊσμα, πάντων προφητῶν καὶ πιστῶν τὸ διάσωσμα. ΗΧΟΣ Δ'. Εκ του κανόνος τῆς δευτέρας εἰς τὸν “Ορ θρον. Υπέρφωνε λαμπὰς τοῦ Ἡλίου τῆς δόξης, τῆς ψυχῆς μου τὸν πυρσὸν σβεννύμενον ἀεὶ ῥαθυμία προτο άναψαν θείων έργων τῷ ἐλαίῳ, παναγία ἐπάρδουσα, ἵνα πίστει καὶ πόθῳ δοξάζω σε. Μαρία Κυρία, ὡς οὖσα του παντὸς τὸν Κύριον γεννήσασα, κυριευθέντα πάθεσι τὸν νοῦν μου καὶ και κέρ μελανωθέντα ἐλεύθερον ποίησον, καὶ καταλάμε πρυνον. Ἐπὶ σὲ καθάπερ όμβρος τῆς σοφίας ἡ ἄβυσσος Ἰησοῦς κατῆλθε, μόνην καθαράν σε εὑράμενος, Θεογεννήτορ Παρθένε, καὶ κατέκαυσεν ἁμαρτίας χειμάρρους δεινῆς θείᾳ χάριτι. Σοῦ τὰ θαυμάσια προφητικαὶ ἔφησαν φωναί, δρος καλοῦντές σε καὶ πύλην, ἄχραντε, καὶ λυχνίαν, φαε νὴν, ἐξ ἧς τὸ φέγγος ἀληθῶς τὸν θαυμαστόν φρυ κτωρεί, ἁγνὴ, κόσμον ἅπαντα. Τὴν ἀμαυρωθεῖσάν μου καρδίαν ταῖς σκοτειναῖς ἐφόδοις, θεονύμφευτε, τῆς ἁμαρτίας, τῷ φωτισμῷ τῷ ἐν σοὶ καταύγασον, ἡ τὸν "Ηλιον κυήσασα. Μόνη μένεις μετὰ τόκον, Δέσποινα, παρθενικῷ κάλλει διαλάμπουσα μόνη τὰς μητέρων διέδρας - Θεὸν γὰρ μόνη ἔτεκες Αυτρωτὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Favet Joan. Bromiarchis ord. Predic. in sna Sumina prelic. parte, 11, r. 3, dum ibi inter alia ait: Filius Dei volens in aliquo loco, et de aliqua mutiere naturam nostram assumere et nobiscum norari, a principio mundi nullam invenit pro hospitio dignam, quia omnes peccato originali, vel Merito Dei Matrem laudamus unquam martyrum gloriam; divinum hierarcharum. et confessorum ornamentum; prophetarum præconium· mulierum titulum honorilicum. Ex te Deus carnem assumpsit, o Virgo; teque nunc angelis sublimiorem effecit atque omnibus rebus creatis excellentiorem: idcirco te hymnis celebramus. Martyrum prophetarumque sanctorum, atque omnium a sæculo justorum tu gloria es, o Virgo casta: unde te manifeste, sacris vocibus una cum illis honoramus in sæcula. Martyrum et confessorum, prophetarum, mulierum, atque omnium hierarcharum qui sancte vitam traduxerunt, tu vere gloria es, o purissima, cum quibus te honore prosequimur, Virgo plurimis dignissima landibus, prophetarum preconium undique resonals: hierarcharum, martyrum, et confessorum ornamentum: sanctarum feminarum lætitia, debitis laudibus celebretur in æterpum Cum Jacob elata voce dixit: Terribilis est locus iste; vidit sine dubio te in illa scala ſigurari, o Dejpara, martyrum gloria, confessorum laetitia, angelorum splendor, omnium prophetarum atque Gdelium salus. TONUS IV. Ex canone feria 11 ad Matutinum. Splendidissima lampas Solis gloriæ, flammam animæ meæ, quæ socordia ac torpore semper exstinguitur, accende ac fove divinorum operum oleo, o sanctissima, ut cum fide et affectu glorificem te. O Maria Domina, omnium Dominum enixa; mentem 268 meam sub pravarum affectionum dominatu oppressam, et malitia denigratam, liber et illustra. Super te tanquam iiber descendit sapien tiæ abyssus Jesus, cum te solam puram invenisset, o Dei Genitrix Virgo, et vorticosos peceati torrentes divinæ gratiæ flammis exsiccavit. Mirabilia tua propheticæ voces prolocutæ sunt, o inviolata; appellantes te portam et lucernam splendentem, o casta: ex qua jubar vere admirabile universum mundum illuminat. Cor meum tencbris peccati invasionibus obacuratum, illumina, o Sponsa Dei, luce tua; nam tu solem ipsum peperisti. Tu sola, e Domina, post partum Virginalis decorts lucem conservasti: sola, quæ propria matrum sunt in partu ignorasti; sola enim Deum peperisti Redemptorem animarum nostrarum. actuali, vel utroque infectæ erant. Et tandem vero in fine mundi hanc mundissimam inveniens Virginem, in qua nullum erat peccatum, vel originale vel actuale, tanquam gaudens de fortuna vptala inventa, dicere potuit: Hæc requies mca, › etc.

Benedicunt omnes creature Filium tuum, qui nos benedictionibus coronavit, et sustulit maledictionem; o sola omnibus benedictionibus cumulatissima Virgo gloriosa, quæ genus nostrum gratia replevisti. Lucis tuæ radiis illumina, o Sponsa Dei, animam meam in perditionis voragine jacentem: exsurge; hostes proturba ac dejice, qui afligunt assidue cor meum, et ad sectandas passiones meas impellunt me. Ex canone duplici feriæ 11 ad Matutinum. Tabernaculum immaculatum Arcam, mensam, et montem, ex quo sine hominis manibus abscissus est lapis Christus omnium Dominus, Mariam Virginem hymnis honoremus. O nubes lucida animæ meæ nuhes multas et graves, Illuminativis intercessionibus tuis dissolve, ut radios 269 illius, qui ex te tanquam sol exortus est, videre possim, et ex tua luce lucem inocciduam acquiram. Primorum parentum tristitiam abstulisti, dum gaudium nobis peperisti, o sanctissima Deipara, vite scilicet datorem, ac Redemptorem, quem impenso affectu precare pro salute animarum nostrarum. Mundus per te veniam consecutus est, Virgo Mater, qui propter transgressionem inutilis factus fuerat: propterea canticorum odis te merito beatam appellat. Εὐλογεῖ πᾶσα κτίσις τὸν τόκον σου εὐλογίαις ἡμᾶς στεφανώσαντα, καὶ τὴν ἀρὰν ἐξάραντα, παντευλόγητε μόνη δεδοξασμένη, ἡ τὸ γένος ἡμῶν χαρι τώσασα. Φωτὸς τοῦ ἐν σοὶ μαρμαρυγαίς, Θεόνυμφε, την ψυχήν μου φωταγώγησον, κείμενον βόθρῳ ἀπωλείας ἀνάστησον ἐχθροὺς καταράσσουσα τοὺς θλίβοντας ἀεὶ τὴν καρδίαν μου, καὶ πρὸς τὰ πάθη συνωθούν τάς με. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς τρίτης εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Τὴν σκηνὴν τὴν ἄχραντον, καὶ κιβωτόν, καὶ τρά πεζαν, τὸ ὄρος οὗ ἐτμήθη ἄνευ χειρὸς ἀνθρώπου λέ θος, ὁ τοῦ παντὸς Κύριος, Μαριάμ τὴν Παρθένον ύμνοις τιμήσωμεν. Νεφέλη φωτεινή, τῆς ψυχῆς μου τα νέφη τὰ πολλὰ καὶ χαλεπά ταῖς σαῖς φωτιστικαῖς μεσιτεία:ς διάλυσον, ὅπως ἴδω τὰς ἀκτίνας τοῦ ἐκ σοῦ ἀνατεί λαντος, καὶ φωτὶ φῶς προσλάβωμαι ἄδυτον. των προπατόρων ἔλυσας την λύπην, χάριν ἡμῖν κυήσασα, τὸν ζωοδότην καὶ Λυτρωτήν, παναγία Θεο τόκε, ὃν ἐκτενῶς ἱκέτευε σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Κόσμος διὰ σοῦ ἠλέηται ὁ τῇ παραβάσει ἄχρειω θεὶς, Μητροπάρθενε· διὰ τοῦτο ᾠδαῖς ᾀσμάτων και Taxpéws μaxaplšɛı œɛ. Te salutem in omni loco et tempore invoco: nec Σωτηρίαν ἐν παντὶ καιρῷ καὶ τόπῳ, ἐπικαλούμας, despicias me, o purissima, quæ Deum Redempto· μὴ παρίδης με, πανάμωμε, ή Θεὸν κυήσασα τὸν Λυrem ac Salvatorem meum peperisti. Propitiatio ac redemptio nostra apparuit Filius tuus, ο Virgo; quem suppliciter exora pro salute eorum qui te cum anime compunctione beatificant. Hac igitur etiam benedictione cumulata, quod ipsa fuerit aurora divini Solis nulla originali caligine obscurata, arca semper coronata, et in nullo temporis momento, dæmoni per peccatum subjeeta; albedo splendidissima in nulla unquam vel minima peccati obscuritate deprehensa et amica Dei tota pulchra, a qua omnis macula non solum actualis, sed etiam originalis criminis semper exsulavit. Porro Christus (ut in suo opere De laud. B. Virginis libr.1, fruct.7, inquit Bartholomæus Pisanus) dedit majora dona, et ininus necessaria Virginí. Patet, quia eam suam Matrem fecit, ergo et minora dona dedit, scilicet præservationem a peccato originali. Item, præservavit Virginem a pœna Eve, ergo el a culpa, ¡ etc. Non aliam ob causam, nisi quia ab originalis peccati macula semper alienum. Hac enim nacula, etsi ad momentum fuisset inquinetum, nec vere, nec absolute immaculatum dici posset. Hine Bernardinus de Busto in Marial, serm. 2 de Concept. parte 3, ait: ‹ Deus, cujus perfecta sunt opera Deut. 22, sacratissimum tabernaculum B. Virginis omni puritate et innocentia repletissimum formavit, in cujus sacratissimo utero factus homo novem mensibus, Magister quoque Paulus de Luca in quodain excellentissimo sermone, in quo decem mediis probat Immaculatam B. Virginis conceptionem, inter alia inquit:. B. Virgo non fuit resoluta in polverem. Ergo nec concepta per originalem τρωτὴν ὁμοῦ καὶ Σωτῆρά μου. Πλασμὸς ἡμῖν καὶ λύτρωσις εγνωρίσθη ὁ σας Υιός, Παρθένε, ὃν ἱκέτευε σῶσαι τοὺς ἐν κατανύξει σε ψυχῆς μακαρίζοντας. culpam. Nam constat quod Tabernaculo Christi plus derogat peccati corruptio, quam in pulverem resolutio. Sic ille apud Bustum, serm. 6 de Concept. parte 2. Quia nullo unquam tempore alicujus peccati obscuritati subjecta. Hinc D. Hieronymus tractans versiculum illum Psalmi 77. Eduxit eos in nube diei, dixit: Ecce Deus venit in Ægyptum in nube levi; Nubem levem aut proprie corpus Salvatoris, quia leve fuit, et nullo peccato gravature, aut certe debemus accipere Mariam nullo semine humano prægravatam. Ecce Dominus venit in Ægyptum sæculi hujus per nubem levem Virginem, et eduxit eos in nube diei. Pulchre ‹ dixit in nube dici. › Nubes enim illa non fuit in tenebris, sed semper in luce. HPC Hieronymus. Quæ profecto (inquit Catharinus in suo Tract. de Concept. ad Synod. Trident. parte 1) nisi sophistice pervertantur, perpetuam Dominæ gratiam, et innocentiam comprobant. Appellant euim Virginem nubem nullo humano semine prægravatam. Quid, obsecro, est hoc nisi apertius dicere illam nullo peccati pondere, quod ex humano semine descendit, fuisse prægravatam? Et quid hoc est non fuisse illam nubem unquam in tenebris, sed semper in luce, nisi nunquam fuisse involutam peccato, per quod tenebræ significantur? Quid hic dicturi sunt quantumvis ingeniosi, ct ad commenta copiosi? Sic Catharinus.

MARIALE. Ανάτειλόν μοι, Δέσποινα, ἐκτίνα τοῦ ἐλέους σου, τῷ ἐν τῷ σκότει τῶν πταισμάτων ὑπάρχοντι, Παρ θένε, καὶ πρὸς φῶς ὁδήγησον μετανοίας, ἄχραντε ένα πίστει σε ὑμνῶ. Τὴν καλλονὴν ἡγάπησεν Θεός σε τοῦ Ἰακώβ, Παρθένε Κόρη, ἐπικαλλωπίζων πάντας διὰ σοῦ ἀμαυρωθέντας παραβάσει τὸ πρότερον. Παναγία Παρθένε, ἡ προστασία ὰ πάντων τῶν πιο στῶν, πρόστηθι, ῥῦσαί με ἀπειλῆς καὶ σκότους τοῦ φρικτοῦ κριτηρίου ἐν ὥρᾳ τῆς κρίσεως, ἵνα πίστει ἀεὶ ὑμνῶ σε. Νόμου διατράνωσαν εἰκόνες τὴν σὴν φρικτήν λου χείαν, Θεονύμφευτε, ὧν τὰς ἐκβάσεις ἡμεῖς νῦν καθο ορώντες, Δέσποινα, επαξίως σε δοξάζομεν. Τον Σωτῆρα καὶ Θεὸν, καὶ Λυτρωτήν, καὶ Δεσπό την σαρκὶ τεκοῦσα, πάναγνε Δέσποινα, τοῦτον ἀεὶ, ἄχραντε, δυσώπει, ὅπως λύσιν τῶν δεινῶν καὶ πολύ λῶν ἁμαρτιῶν τὴν ἄφεσιν λαβόντες ὑμνολογούμεν αὐτοῦ τοὺς ὑπὲρ νοῦν οἰκτιρμούς Απαγωγής πονηρᾶς, καὶ προνομῆς, Παρθένε, καὶ τῆς δουλείας τοῦ ἀλάστορος τοὺς δούλους σου φύλαττε, τούς σε ψυχῇ καὶ γλώσσῃ ἀεὶ δοξολογοῦντας. Η κοιλία σου, πανάμωμε, δημονία σεπτῆς ἅλω νος ἐδείχθη κόσμῳ σίτον φέρουσα ζωῆς τὸν τρέ φοντα τὰ πάντα· διό σε ὡς αἰτίαν ἁπάντων τῶν κατ λῶν οἱ πιστοὶ συμφώνως ἀνυμνοῦμεν. Ως πηγὴ τῆς ἡμῶν ἀναπλάσεως, συντριβέντα με ὅλον ἀνάπλασον ταῖς προσβολαῖς τοῦ ὄφεως, ὅπως πίστει καὶ πόθῳ σε μακαρίζω, Θεοτόκε Παρθένε παν ύμνητε. Φιλάγαθε Κόρη, τον φιλάγαθον Θεόν κυήσασα, ἀγάθυνον, βοῶ σοι, κεκακωμένην δεινῶς καὶ ἀθλίαν μου ψυχὴν τοῖς πάθεσι καὶ ταῖς πονηραῖς ἐπιβου λαῖς τοῦ πλάνου, ἵνα πίστει σε ύμνῶ τὴν ἐλπίδα πάντων. Φιλάγαθον τέξασα Θεόν, φιλάγαθε Θεοτόκε, τοῦτον αίτησαι πάσης με δύσασθαι κακίας, καὶ τοῦτον καρ Oriri fac, o Domina Virgo, radium misericordiæ tux, mihi, qui in peccatorum meorum tenebris jaceo; et ad lumen pœnitentiæ deduc me, o inviolata, ut cum fide collaudem to. Te speciem Jacob Deus dilexit, ο Virgo puella, qui exoruat pulchritudine ac fulgore per te omaDea qui prius peccati nigredine fuerant deformati. Virgo sanctissima, præsidium omnium fidelium: esto mihi præsidium ut liberes me a minis, et tonebris tremendi consessus in hora judicii, ut semper te cum fide collaudem. Legis imagines venerandum partum tuum manifeste expresserunt, o Sponsa Dei; quarum eventus nos aunc intuentes, pro merito te, Domina, glorificamus. Salvatorem ac Deum, Redemptorem ac Dominum cum in carne pepereris, o Domina purissima et castissima; eumdem assidue precare pro nobis, ut malorum cessatione, multorumque peccatorum indulgentia impetrata, ejusdem miserationes, quas nulla mens comprehendere 270 potest. laudibus efferamus. captivitate mala, a deprædatione ac servitute crudelissimi hostis custodi servos tuos, o Virgo, qui te corde et ore semper glorificant. Venter tuus, o mundissima, venerandæ arem acervus factus est mundo, afferens vitæ panem, quo nutriuntur universa: propterea te tanquam causam omnium bonorum nos fideles concordi voce laudamus. Optime in hane rem vir piissimus et doctismns Leonardus de Nogarolis in Epistola dedicatoria sui Officii de Immaculata Conceptione ad Sixtum IV Pontific. Max. dum ibidem inter alia: «Nullus in Mariæ lan les prorumpens, matrem eam dicet Dei simulque quondam filiam fuisse diaboli. Deformem profecto reddidit laudatam. Num Matrem dices gratiæ eam, quæ antea inimica largitoris gratiæ? Ingrati, non laudantis est officium. Numquid viam ad vitam affirmabis quæ et ipsa. quandoque ignoravit viam? Te sane confundis. Spemne peccantium, et medium ad omnia tollenda peccata, quæ peccatum gustaverit? Te ipsum a veritate alienum ostendis. Extollis et deprimis, magnificas et vilipendis, sanas et percutis, tripsum censura circumvenis, benedictam dicis cui maledicere non desinis. Vis igitur laudre B. Virginem orbem terraruin introeuntem? vis festum diem constituere? Eas laudes tribue quæ ignominiam non serveut. › Certe nulli dubium Tanquam fons reformationis nostræ, me totum serpentis ictibus contritum reforma ac redintegra, ut cum fide et affectu te beatificem, o Deipara Virgo omni laude dignissima O Puella bonorum amatrix, quæ amatorem honorum Deum peperisti; ad te clauno: bonam fic mlserabilem animam meam, passionibus, pravisque ac insiodiosis seductoris suggestionibus gravissimis malis infectam: ut te cum fide laudare possim, spem universorum. Ο Deipara, bonorum amica, et bonorum amicum Deum enixa, eumdem roga, ut me ab omni liberet est, concipi sine peccato originali esse magnam laudem; ergo Virgini non est deneganda, cui nec Ecclesia abstulisse videtur cum illam vocat sanctain in conceptione. Aliud est esse dignum, aliud est enne dignissimum laude. Laude dignus suficienter extollitur nonnullis laudibus illi tributis: qui vero dignissimus est laude, meretur in omnibus laudari, quæ illi non repugnant. Maria ergo cum sit laude dignissima, in omnibus el super omnes extollenda est, ac proinde etiam de conceptione. lloc porro, inquiebat Eumanuel Palæoingus imperator, evenire omnibus necesso est, qui aliquem de Maria sermonem habere voluerint, alteguin enim de duobus erit, omnino aut nihil dicere de Virgine, aut si dicas, laudare. Nulla enim ra, tione fieri potest ut loquaris de illa, et laus non sit, quod loqueris; quandoquidem et ipsa, et quidquid ad ipsam spectat celebratissimain habet gla riam. Sic ille.

malitia, et ut cor meum iins amore vulneretur, διῶσαι τῷ ἔρωτι σαρκὸς ἡδυπαθείας μισήσαντα, cum odio voluptuosarum carois passionum, ut le Laudabilissimam hymnis celebrare possim. Ex canone feriæ tv ad Matutinum. Post partum Virgo inviolata permansisti, illum inetabiliter enixa, qui in cruce fuit exaltatns: quamobrem nos fideles omnes te, o immaculata, magnis vocibus beatam nuncupamus. Agna immaculata, videns te, Domine, in cruce elevatarm, cum dolore debat, ac potentiam tuam laudabat. Ta quæ in tempore Dominum temporis expertem peperisti, atque unica virginitatem immaculatam peseedisti; videns eumdem in ligno suspensum, animnam tuam 271 doloribus dissecari ac dividi sentiebas. Ille qui solas bonus est, cum in uterum immaculatum ut carnem susciperet, ingressus fuisset, etiam crucifixus ostendi voluit, ut mos a perditione liberaret. Clavis te populus iniquos confixit; et nunc doloris gladius dilacerat cor meum, o Creator meus. Ita cum lacrymis Virgo clamabat. Cum Christum Deum, qui in camino ros apparuit, et nullo modo combussit uterum tuum; videres, o Puella, affixum ligno, inexcogitabilem illias demissionem, humilitateinque glorificabas. Cum Domina plurimis celebranda laudibus, viderel Christum morientem, et simul perimentem hostem iHum qui homines occidebat; tanquam Dominum cum lacrymis illum laudabat: ac longanimitatem illius et patientiam admirata, clamabat: Omnia opera, laudate Dominum. Illumina, Virgo casta, animam meam peccati te nebris involutam: dissolve nubila maloruin meorum, o nubes lucis, quæ olim solem obtenebratum vidisti dum crucifigeretur ille qui est immortalis. Ex canone ſeriæ v ad Matutinum. O Virgo, quæ semper vigilas intercedende pro nobis animæ nostræ passiones sopore opprime saeris precibus tuis, divinam et salutarem vigilantiam elargiens nobis, qua divina placita explere possimus. Te præsidium, Virgo sanctissima, possidemus: commuta in gaudium tristitiam nostram, et libera mos a tribulatione quæ generat mortem. Exercitus angelorum stupore percelluntur, o castissima, hymnis extollentes magnitudinem divini partus tui: cum quibus preces funde, ο Virgo, pro s.lute omnium» 272 illorum qui te cum fide sincera beatam appellant. Intellectualibus oculis intuens te Isaias, o Virgo, in has voces erupit: Ecce nasciturus est Jesus Dominus, ut homines renascantur. Populus et civitas tua supplex precatur te Dei Matrem. Libera nos ab omni necessitate, ο Dounina sanctissima, et ab aeterna futuri saeculi dammalione. Somno opprime insurgentes motus passionum όπως ὑμνω σε τὴν πανύμνητον. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς τετάρτης εἰς τὸν Ὄρθρος. Παρθένος μετὰ τὸν τόκον ἄφθορος διαμεμένηκας, τὸν ὑψωθέντα, ἄχραντε, σταυρῷ ὑπὲρ λόγων κυήὅθεν πιστοί σε ἅπαντες μεγαλοφώνως μασασα καρίζομεν. Ἡ ἄμωμος σε ἀμνὰς ἀναρτηθέντα ἐν σταυρῷ βλέπουσα, οδονηρῶς, Δέσποτα, ἔκλαιεν, ὑμνοῦσα τὸ κράτος σου. Ἡ τὸν ἄχρονον ἐν χρόνῳ ἀποτελοῦσα καὶ παρθε νίαν ἄμωμον ἢ μόνη κεκτημένη, ξύλῳ ἀναρτηθέντα ὡς ἔγνως τὸν Κύριον, πόνοις τὴν ψυχὴν κατεμέ ρίζες. Ὁ μόνος ἀγαθὸς ὑποδὺς μήτραν άφθορον σαρχού μενος καθωράθη, καὶ σταυρούμενος, όπως φθοράς ἡμᾶς λυτρώσηται. Ηλοις σε ὁ παράνομος δῆμος προσήλωσε, καὶ λύπης νῦν τῇ ῥομφαία τὴν ἐμὴν καρδίαν σπαράττομαι, Το Ποιητά μου, ἡ Παρθένος ἐβόα δακρύουσα. Τὸν ἐν καμένῳ δρόσον ὀφθέντα Χριστὸν τὸν Θεόν, Κόρη, μηδαμῶς δὲ φλέξαντα τὴν νηδύν την σήν βλέ πουσα γὰρ κρεμάμενον ξύλω εδόξαζες τὴν ὑπὲρ νοῦν αὐτοῦ συγκατάβασιν. Νεκρούμενον βλέπουσα Χριστόν, καὶ τὸν νεκρώ Δέσποινα ὡς Δεσπότην ὑμνεῖ κλαίουσα, καὶ τὸ μα. σαντα βροτούς νεκροῦντα ἐχθρῶν, ἡ πολύμνητος κράθυμον αὐτοῦ ἀποθαυμάζουσα ἀνεβόα - Πάντα τὰ ἔργα, ὑμνεῖτε τὸν Κύριον. Φώτισον, ἁγνή, την ψυχήν μου τῇ ἁμαρτία σκου τισθεῖσαν, λῦσον τῶν κακῶν μου τα νέφη, φωτός νεφέλη ή σκοτιζόμενον ἥλιον πάλαι βλέψασα, ἐν τῷ σταυροῦσθαι τὸν ἀθάνατον. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς πέμπτης εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Ακοίμητον, ἁγνὴ, κεκτημένη πρεσβείαν, κατα κοίμησον ἡμῶν τὰ πάθη τῆς ψυχῆς, ἱεραῖς μεσι τείαις σου, θείαν καὶ σωτηριώδη διορουμένη εγρή γορσιν πρὸς Θεοῦ θελημάτων ἐκπλήρωσιν. Σε προστασίαν, παναγία Παρθένε, κεκτήμεθα, μεταποίησον ἡμῶν εἰς χαρμονήν την κατήφειαν, καὶ θλίψεως λύτρωσαι γεννώσης θάνατον. Στρατηγίαι τῶν ἀγγέλων καταπλήττονται, πάναγνε, ἀνυμνολογοῦσαι μέγεθος τῆς θείας λοχείας του, μεθ' ὧν δυσώπει, Παρθένε, πάντας σώζεσθαι τοὺς ἐν πίστει σε ειλικρινεί μακαρίζοντας. Νοεροῖς τοῖς ὄμμασι, Παρθένε, σὲ ὁρῶν Ησαΐας ἀναβος Ἰδοὺ μέλλει τίκτεσθαι κόρης Θεόπαιδος Ἰησοῦς ὁ Κύριος εἰς ἀνθρώπων ἀναγέννησιν. Λαός σου καὶ ἡ πόλις δυσωπεί σε τὴν τοῦ Θεοῦ Μητέρα, ἐξελοῦ ἡμᾶς πάσης ἀνάγκης, καὶ τῆς ἐκεῖ, παναγία Δέσποινα, αιωνίου κατακρίσεως. Κοίμησον ἐπαναστάσεις παθῶν τῆς ἐμῆς ψυχῆς

MARIALE. ἀγρύπνῳ δεήσει σου, δίδου μου εγρήγορσιν, Κόρη, animae meae precibus tuae nunquam dormientibus. τῆς ῥαθυμίας πόρρω τὸν νυσταγμὸν ἀπελαύνουσα. Συμπαθείας τῆς σῆς με αξίωσον, συμπαθέστατον Λόγον αυήσασα, εὐλογημένη Παρθένε, καὶ ἐν ὥρα τῆς δίκης πρόστηθι ῥῦσαι τῆς ἐκεῖ με, ἁγνὴ, κατα· κρίσεως. Φωνήν σοι τοῦ θείου Γαβριήλ προσάγομεν χαρμοσύνως, καὶ κραυγάζομεν· Χαῖρε, Παράδεισε, τὸ ξύλον ἐν μέσῳ τῆς ζωῆς ἔχων πάντοτε περίδοξον τοῦ Λόγου παλάτιον· χαῖρε, Παρθένε παναμώμητε. Ἐκ τοῦ κανότος τῆς Παρασκευῆς εἰς τὸν 'Ορθρον. Da mibi vigilantiam, Puella, procul abigens st cordiæ ac torporis dormitationem. Compassionis tuæ dignum me fac, quæ Verbum summa compassione præditum peperisti, o benedicta Virgo castissima; et in hora judicii assiste mibi, ut a futuræ damnationis sententia eripias me. Ad te Divini Gabrielis vocem cum gaudio dirigimus, clamantes: Ave, Paradise, quæ vitæ lignum semper habes in medio tui. Ave, gleriosissima III Verbi palatium, Virgo omni laude dignissima. Ex canone feria vi ad Matutinam. Pertransivit gladius cor tuum, quemadmodum Ρομφαία, ὡς ἔφησεν ὁ Συμεών, τὴν καρδίαν σου διήλθεν, ὡς ἔβλεψας Χριστόν σταυρούμενον μόνον, η prædixerat Sineon, o Domina; cum Christum cruΔέσποινα, νυττόμενον τῇ λόγχῃ· ὅθεν ἀλαλάζουσα πόνους ὑπέφερες. Ἐκ σοῦ ἡ ἀνάπλασις τῆς Ενας ὡράθη, Παρθένε, ἀληθῶς Θεός, σαρκὶ τικτόμενος, καὶ ἐν σταυρῷ ὑψούμενος, καὶ καταράσσων δαίμονας, Θεοχαρίτωτε Δέσποινα. Ρήγνυται χειρόγραφον τὸ τοῦ Ἀδάμ, λόγχη αυτο τημένου σου, Δέσποτα, ἡ Θεοτόκος ἀνεβόα τῷ σταυ ρῷ παρισταμένη, Κύριε, καὶ ὀδυνηρῶς ἀλαλάζουσα. Σαρκὶ ἐν ἐκύησας Χριστόν, Θεοχαρίτωτε, ξύλῳ ἀναρτούμενον ὡς εἶδες, θρήνων ἐπλήσθης, καὶ τὸ μακρόθυμον τούτου κατεπλήττου ἀληθῶς· ὅθεν ἐμεγάλωνες τὴν αὐτοῦ συγκατάβασιν. Διμὴν γενοῦ μοι, πανάρκωμα, πελάγει τῶν δε νῶν θαλαττεύοντι, ή ναυαγήσασαν πᾶσαν τὴν φύσιν τῷ τόπῳ σου, Θεογεννήτορ Κόρη, νῦν διασώσασα. Νύμφη ἄμωμος, παλάτιον τοῦ Κτίσαντος, γῆ ἀγεώργητος, θρόνος πυρίμορφος ἐδείχθης, πανάμωμε· ὅθεν βοῶμέν σοι· Χαῖρε, Δέσποινα, ἢ τοὺς βροτούς θεώσατε θεϊκη κυοφορία. Ἰδοῦσα ὑπνώσαντα ἐν ξύλῳ τὸν πᾶσιν ἐγρήγορο σιν παρέχοντα θείαν καὶ σωτήριον, Μήτηρ ή παν άμωμος ἀλαλαγμῷ ὠδύρετο, καὶ ἀνεκραύγαζε· Τί τοῦτο καινότατον θαῦμα; ὁ ζωοποιήσας τὰ πάντα, θνήσκει θέλων. Φώτισον, ἁγνή, τοὺς πόθῳ ὑμνοῦντάς σε, καὶ μετ γαλύνοντας λύσον τῶν παθῶν ἡμῶν τὸ σκότος, Κόρη· παῦσον τὸν κλύδωνα· τοῦ πονηροῦ τὰ σκάν δαλα ἐκ μέσου ποίησον· τοὺς τῆς ᾿Αγαρ γόνους καθ υπόταξον βασιλεῖ εὐσεβεῖ ταῖς πρεσβείαις σου. Ἐκ τοῦ κανόνος του Σαββάτου εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Ρυόμενος ἡμᾶς καταδίκης ἀρχαίας ὁ Υἱὸς ὁ τοῦ Θεοῦ ηὐδόκησεν, ἁγνὴ, καὶ Υἱός χρηματίσαι σου Cum Christus caruerit originalis peccati maculis, decuit ut ejus mater eisdem careret, cssetque omnino immaculata, ne Filius Dei habuisset circa se in Matre maculam, et peccatum originis. Et se non decuit habuisse Matreni Dei sordes naturæ physicas, nimirum sordes ¿partus naturalis, quaneifixum vidisti solum lancea perfodi; quamobrens dolores sustinens in genitus erumpebas. Ex te reformatio Evæ revera facta est, o Virgo Domina Deo charissima: Deus scilicet in carne natus, et in cruce exaltatus, qui dæmones proturbans dejecit. Rescinditar chirographum Adæ, dum tu lancea perforaris, Dominator Domine. Ita Deipara assistens cruci cum dolore atque ejulatur exclamabat. Quando Christum quem incarnatum pepereras, liguo affirum vidisti, o divina gratia cumulatissima, lamentis 273 repleta es, et profecto illius longanimitatem ac patientiam cum stupore admirabaris, quamobrem ejusdem demissionem atque humiliationem magnificabas. Esto mihi portos, in pelago adversitatum fluetuanti, o purissima puella, quæ universam boinum naturamı naufragium paasam, partu tuo, Dei Genitrix, salvasti. Sponsa immaculata, palatium Creatoris, terra inarata, thronus igniformis facta es, o purissima: quare ad te clamamus: Ave, ο Domina, quæ divino conceptu tuo homines deificasti. Cum immaculatissima Mater videret illum dormientem in ligno, qui omnibus divinam salutaremque tribuit vigilantiam: cum dolore ejulans exclamabat: Quodnam miraculum novum, et nunquam antea auditum est hoc? lile qui omnia vivificat, moritur voluntarie? Illuinina, o casta, eos qui te cum affectu collaudant ac magnificant: dissolve passionum nostrarum tenebras, o puella: seda tempestates: tolle e medio scamlala maligni: subjice filios Agar piissimo imperatori intercessionibus tais. Ex canone Sabbati ad Matutinum. Filius Dei, ut nos ab antiqua damnatione liberaret, etiam Filius tuus, o Virgo, esse voluit; quant to magis debuit carere spiritualibus peccati. Item, si dolor partus dicitur contumelia naturæ, cum non sit culpa, sed pœna illius, ac proinde semota Dei Matre, quanto magis·ipsa culpa originalis, quæ est major contumelia humanæ naturæ, ab ea debuit excludi?

obrem per ipsum nos in fliorum adoptionem recepi, & ὅθεν υἱοτεθέντες δι' αὐτὸν τὸν οὐράνιον εὐλογοῦμεν cœlestem Patrem benedicimus; tibique laudes decantamus. Laudem Deo offeramus, qui ex Virgine voluntarie natus est, et choris angelorum mulierum choros adjunxit. Ille, qui te Virginem immaculatam post partum conservavit, virgines omnes quæ te circumstant, glorifieavit; cum quibus sine cessatione precare, ut animæ nostræ ab omni angustia ac tentatione serventur. Dominus, qui habitavit in te, o Virgo ab omni macula iinmunis, 274 fecit homines habitacula divinæ gloriæ suæ. Ore, lingua, et corde confiteor te, o puella, Πατέρα, ὑμνοῦντές σε. Αἶνον τῷ Θεῷ προσάξωμεν, τῷ ἐκ τῆς Παρθένου ἀποτεχθέντι βουλήματι, γυναικῶν τε χοροῖς ἀγω γέλων τοὺς χορούς επισυνάψαντι. Ο Παρθένον σε φυλάξας μετὰ τόπον ἀμώμητον, τὰς παρθένους πάσας σε περιεστώσας ἐδόξασεν, μεθ' ὧν ἀπαύστως δυσώπει διασώζεσθαι πάσης θλίψεως καὶ πειρασμῶν τὰς ψυχὰς ἡμῶν, Ὁ Κύριος ἐν σοὶ κατοικήσας, πανάχραντε, ειργά σατο τοὺς ἀνθρώπους τῆς αὐτοῦ θείας δόξης, Παρθένε, οἰκητήρια. Στόματι καὶ γλώσσῃ καὶ καρδίᾳ ὁμολογῶ σε, stam Matrem Dei nostri; at tu mediatione tua ab Κόρη, τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἁγνὴν Μητέρα· ἀλλὰ τῇ σῇ æternæ damnationis sententia libera me. Videns olim legislator flammam non conburentem rubum, didicit illam esse figuram partus tui, o Dei Genitrix sola benedicta. Compassione tua dignum me fac, o Dei Genitrix castissima, quæ piissimum Verbum peperisti; et salvum me fac clamantem: Benedicite, omnia opera, Domino; laudate, etc. Supernis Cherubinis superior apparuisti, o mundissima, quippe quæ illum portasti qui continet universa: fac quoque mentem meam passionibus carnis superiorem; tribuens mihi virtutem, qua Domini voluntatem exsequi possim. TONUS PLAGIUS. Ex canone feria 11 ad Matutinum. O porta diving gloriæ, pande mibi portas penitentiæ, et a portis inferi erue, precor, miserabilem animam meam. Virgo Mater, a qua Deus corpus assumpsit; suscipe voces clamantium ad te assidue, et a variis adversitatibus libera nos. Ex puris sanguinibus tuis incarnatus est Dominus, o omnibus hymnis celebranda, concedens per beniguissimam intercessionem tuam, pœnitentiæ locum honorantibus te, utpote piissimus, alque unice bominum amátor. Ο Virgo inter mulieres benedicla concede misericordias tuas populo tuo, quippe quæ misericordis Mater facta sis. Favet Richardus de S. Victore, dum tractans illud Cantic., Tola pulchra es, etc., in bunc modum scribit: • Nemo tam sanctus, qui maculam nou habuerit et defectum, præter ipsam B. Virginem. Luna enim quæ nocte splendet, et stellæ non sunt mundæ in ejus comparatione. Obtenebrantur enim stelle caligine humanæ culpæ, sed beatissima Maria, Virgo tota adeo pulchra est, quam totam illustravit et perfudit Sol justitiæ, ut nec maculas habuerit nec tenebras culpe. Hæc Richardus. Cujus verba afferens Catharinus in suo tractatu De concept. ad synodl. Trident. parte t, observat de originali macula loqui manifeste Richardum, tum quia indistinete ſoquitur, tum quia auctoritatem ex B. Job assumit, qua (ut exponit B. Gregorius et D. Thomas) ad peccatum originale refertur, ruin sit: Ουμεσιτεία ῥῦσαί με αἰωνίου κατακρίσεως. Φλόγα τὴν βάτον πάλαι μὴ πυρπολούσαν βλέπων, ὁ νομοθέτης ἐδιδάσκετο τὸν τύπον τοῦ τόχου σου, Θεοκυήτορ μόνη ἀεὶ εὐλογημένη. Συμπαθείας τῆς σῆς με ἀξίωσον, συμπαθέστατον Λόγον κυήσασα, Θεογεννήτορ πάναγνε, καὶ βοῶντα με σώσον· Πάντα τὰ ἔργα, εὐλογεῖτε, ὑμνεῖτε τὸν Κύριον. Φανεῖσα τῶν ἄνω Χερουβίμ, πανάμωμε, ἀνωτέρα, ὡς βαστάσασα τὸν συνοχέα τῶν ἁπάντων, ἀνώτερον τὸν νοῦν μου ἀπέργασαι παθῶν τῶν τῆς σαρκός, δυναμοῦσα με τὸ τοῦ Δεσπότου πράττειν θέλημα. ΗΧΟΣ ΠΛΑΓΙΟΣ Α΄. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς δευτέρας εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Πύλη τῆς θείας δόξης, μετανοίας μοι πύλας ανα πέτασον, καὶ ἐκ πυλῶν τοῦ ᾅδου ἐξάρπασον, δέομαι, τὴν ταπεινήν μου ψυχήν. Παρθενομήτορ, ή Θεὸν σωματώσασα, τὰς φωνὰς πρόσδεξαι βοώντων σοι πάντοτε, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς τῶν ποικίλων περιστάσεων. Σαρκοῦται ἐξ ἁγνῶν αἱμάτων σου Κύριος μετά νοιαν τοῖς τιμῶσι σε διδούς, πανύμνητε, τῇ σῇ χρησ στῇ μεσιτείᾳ, ὡς εὐσπλαγχνος καὶ μόνος φιλάν θρωπος. Παρθένε ἐν γυναιξὶν εὐλογημένη, τὰ σὰ ἐλέη και ράσχου τῷ λαῷ σου· τοῦ ἐλεήμονος γὰρ ἐδείχθης Ο Μήτηρ. tenebrentur tenebræ in caligine ejas. › Neque vero humanæ culpæ caligo proprie potest nisi að originale referri. Qui sola inter mulieres a communi maledictione et contractione originalis peccati libera. Hinc Armandus Richelius R. E. cardinalis in sue Catechismo, su Institutione Christiana, lect. 24, ait: «Beata Virgo dicitur benedicta in mulieribus, quia ¡nulla fuit nec unquam erit sine peccati macula concepta cum plenitudine gratia sicut ipsa.» Bartholomaus etiami Pisanus De laud. Β. Virg. lib. 1, fructu 7. • Maria, inquit, dicitur Benedicta in mulieribus, secundum Hieronymum et Augustinum, id est, super omnes mulieres. Ergo_puritas aliis concessa, Mariæ non debet negari. Ergo si Eva a Deo mundissima est facta, quare et Maria.»

MARIALE. Παρθένε, τῶν πιστῶν ἡ προστασία, ῥυσθῆναι ἀπὸ 1 0 Virgo praesidium fidelium, Dominum de πάσης ἁμαρτίας δυσώπει τὸν Κύριον τοὺς δούλους σου. Εὐλογητὸς εἶ, ὁ Θεὸς, ὁ μήτραν Παρθένου καθυποδὺς, καὶ σώσας τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὑπερύμνητος καὶ ὑπερένδοξος. Ἐκ σοῦ Θεὸς ἀνέτειλε, καὶ θεογνωσία κατελάμπρυνε τοὺς ἐσκοτισμένους, πανύμνητε Παρθένε. Φέρεις ὥσπερ θρόνος πύρινος νεύματι τὸν πάντα φέροντα, καὶ θηλάζεις, Παρθένε, τὸν πάντα διατρέφοντα. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς τρίτης εἰς τὸν Ὄρθρον. Ῥῦσαι συνηθείας με, ἁγνή Παρθένε, πονηρᾶς, στήριζον ἐπὶ πέτραν ἐντολῶν περιτρεπόμενον μετ Θοδείας, Δέσποινα, τοῦ παλαιοῦ πτερνιστοῦ, καὶ ἀξίωσον ἐμὲ Χριστῷ εὐαρεστήσαι καλῶς ᾄδοντα καὶ ψάλλοντα ἐπινίκιον ᾠδήν. Τέτοκας ἀποῤῥήτως ὠδίνων ανευθεν ἐν Πατὴρ πρὸ αἰώνων ἀῤῥεύστως απεγέννησε, πανύμνητε Δέσποινα, δν δυσώπει σώζεσθαι ἀπὸ πάσης βλάβης τους σοι προστρέχοντας. Τῆς μετανοίας πύλας νῦν μοι ὑπάνοιξον, πύλη φωτός, Παρθένε, καὶ εἰσόδους τῶν παθῶν ἀπόκλει σον τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς. 'Αγία Παρθενομήτορ, μόνη πανύμνητε, έγκλη μάτων μώμου ἡμᾶς ἀπάλλαξον, φώτισον ἡμῶν τὸν λογισμὸν, ἁγίασον καρδίαν, καὶ αἰωνίας ἡμᾶς πάντας λύτρωσαι καταδίκης δεόμεθα. Η πάναγνος Δέσποινα, ἁμαρτανόντων ή προστασία, τῶν πιπτόντων ἡ θεία επανόρθωσις, ὡς Θεὸν τεκοῦσα δοξάζεται. Ελέησόν με, μόνη πανύμνητε, τὸν ἐλεήμονα Θεὸν ὑπερβολῇ ἀγαθότητος ανερμηνεύτως τεκοῦσα, καὶ ῥῦσαι αἰωνίου κολάσεως. Πύλη ἀδιόδευτε τῆς δόξης, ἄχραντε, διάνοιξόν μοι τῆς μετανοίας πύλας, προξενήσας μοι τὰς θείας εἰσόδους καὶ τὴν ἐκεῖ κατάπαυσιν. Θεὸν ἀῤῥήτῳ λόγῳ, Παρθενομήτορ, ἐκύησας ἡμῖν πᾶσι μετάνοιαν δίδοντα τοῖς πολλὰ πταίουσι διὰ μεσιτεία; σου τῆς ἀγαθῆς, καταφυγὴ τῶν πιστῶν καὶ λιμήν. Θεοχαρίτωτε σκηνή, τοῦ ἁγιάσματος σεπτή κιβωτέ, λυχνία θείου φωτός, ἄρτου ζωῆς τράπεζα, Λόγου παλάτιον ἔμψυχον, οἶκον Πνεύματός με δείξον. Καταιγίς χείμαζί με ἁμαρτίας, ἄχραντε ἁγνὴ, σπεῦσον ἐξελέσθαι με εἰσάγουσα μετανοίας πρὸς τοὺς λιμένας, πανάμωμε. Λιμὴν σωτήριος ἐδείχθης πᾶσιν, ἁγνὴ, παθῶν τὸ κλυδώνιον καταπραΰνουσα, πρὸς γαλήνην τε πάντας μετάγουσα τῆς μετανοίας, σεμνή, τοὺς ἐν γῇ τα πεινούς. precare, ut ab omni peccato liberet servos tuos. 275 Benedictus es, Deus, qui uterum Virginis ingressus, bominibus salutem attulisti: superlaudabilis es, et supergloriosus Ex te, o Virgo celeberrima, tanquam sol exortus est Deus, et eos qui in tenebris versabantur, divinæ cognitionis luce illustravit. Gestas tanquam thronus igneus illum, qui nutu gestat universa; et lacte nutris, ο Virgo, illum qui omnibus dat alimentum. Ex canone duplici feriæ 111 ad Matutinum. Libera me, Virgo casta, a prava consuetudine: firma supra petram divinorum mandatorum, o Domina,me, qui circumvertor ac circumagitor insidiis supplantatoris antiqui: et dignum me fac, ut et ego Christo placere possim pulchre canendo, ac psallendo canticum victoriæ. Peperisti ineffabiliter sine doloribus illum quem Pater ante sæcula incorruptibiliter generavit; quem deprecare, ο Domina laudatissima, ut ab omni læsione serventur ii qui accurrunt ad te. Pœnitentiæ portas aperi nunc mihi, Virgo porta lucis, et claude ingressus passionum misellæ auimæ meæ. Sancta Virgo Mater, una omni laude dignissima, a delictorum maculis libera nos: illumina nientes nostras; sanctifica corda nostra; omnesque nos ab æternæ damnationis sententia eripe, te precamur. Castissima Domina; peccatorum patrocinium; cadentium erectio divina, quæ Deum peperit, glorificatur. Miserere mei, o sola ab universis laudanda; quæ misericordem Deum ob nimiam ipsius bonitatem, modo inenarrabili peperisti: et ab æternis suppliciis eripe ne. 0 immaculata, porta gloriæ per quam nulli transire 276 licet, pœnitentiæ portas aperi mihi, pandens mibi aditum ad divinos ingressus et ad requiem futuram. Verbo ineffabili Deum peperisti, ο Virgo Mater, qui penitentia spatium dat nobis omnibus multos rum lapsuum reis, per benignam intercessionem tuam, o refugium, et portus fideliumı. O Deo charissimum tabernaculum: arca veneranula sanctificationis; divinæ lucis candelabrum; mensa panis vitæ, palatium Verbi animatum: Spiritus sancti templum effice me. Peccatorum tempestate jactor, o Virgo summe pura, casta et immaculata; festina ut eripias me, ad pœnitentiæ portus deducito me. Portus salutaris facta es universis, o Virgo casta, quæ passionum tempestates Anctusque scdas ac serenas, atque omnes qui in terra sunt miserabiles, ad pœnitentiæ tranquillitatem, o veneranda, perducis.

Novum puerum peperisti, o purissima, Christum scilicet, qui nos antiqua transgressione inveteratus, In novam reformat creaturam. Angelorum gloria, hominumque salus, esto mihi fidejussoris loco, d mater Dei, ut convertar et resi piscam, et indulgentiam peccatorum præteritorum per scientiam castitatemque recipiam. Exaltasti nos sublimi partu tuo a barathro péccalorum; o divina gratia plenissima: quamobrem vocibus gratum animum demonstrantibus, te, puella, laudamus in omnia sæcula. O Deo gratissima, tu facta es nubes lucida, quæ præcessit novum populum ad terram veram promissionis; et porta, quæ aditum fecit ad vitam: propterea te, o Deipara, magnificamus. Vere tu facta es, o immaculala Virgo, luciferunt vehiculum Solis illius, qui ex visceribus tuis refulsit,277 et gravissimas fraudis tenebras dissolvit; unde te pro merito ac debito cum fide maguificamus. Ex canone feriæ ¡v ad Matutinum. Cuin Dominum ex utero tuo natum, in crucis ligno iwjuste exaltatum animadverteres, o Virgo, la - crymas fundebas, et illius prorsus infinitam humiliationem laudibus extollebas. Laudant te chori angelici, o omnibus laudibus celebranda, quæ illos incomparabiliter superas diguitate; Deum enim in carue peperisti, qui maledictionem per liguum illaam, ligno abolevil, eι benedictionis fontem profudit. Gladius, o benedicta Dei Mater, animam c tuam pertransivit, cum Filium tuumn crucifsum, el animam suam in manus Patris compendantem, vidisti. Te immaculatissimam Dei Genitricem appellamus per quam maledictio sublata est atque exstincta, et data est redemptio, et benedictio. Admirabilis est proles tua, o Deipara, quæ facit mirabilia magna, et in sanctis glorificatur, e sola omni ex parte admirabilis Domina. Nova ac peregrina est conceptio tua, o immaculatissima; Deum enim genuisti, qui ligno exstinxit flamınam malitiæ, et mundum luce perfudit. Astabas cruci, ο Domina puella, considerans Christum quem pepereras, in illa confixum: qua1330 Νέον ἀπεκύησας παιδίον, πανάμωμε, Χριστὸν τὴν ἀνάπλασιν ἡμῶν ἐργαζόμενον τῶν παπαλαίω μένων τῇ ἀρχαίᾳ παραβάσει. Αγγέλων καύχημα, βροτῶν διάσωσμα, έγγυητης μου γενοῦ, Μῆτερ Θεοῦ, ὅπως ἐπιστρέψω και κομίσωμαι λύσιν τῶν προημαρτημένων ἐν γνώσει καὶ ἀγνοίᾳ. Ὕψωσας ἡμᾶς τῷ ὑψηλῷ σου τόκῳ βαράθριν συμπτώσεως, Θεοχαρίτωτε, ἔθεν φωναῖς σε χαρι στηρίοις πίστει, Κόρη, ἀνυμνοῦμεν, εἰς πάντα; τοὺς αἰῶνας. Φωτοειδής νεφέλη, προηγουμένη νέου λαοῦ πρὸ; γῆν ἐπαγγελίας ἀληθῶς, Θεοχαρίτωτε, ἀνεδείχθης, καὶ πύλη εἰσάγουσα πρὸς ζωήν· διό σε, Θεοτόκε, μεγαλύνομεν. Φωτοφόρον όχημα τοῦ Ἡλίου ὤφθης ἀληθῶς τοῦ λάμψαντος ἐκ τῶν σῶν, ἄχραντε ἁγνή, λαγόνων, καὶ λύσαντος τῆς ἀπάτης σκότος χαλεπόν· ὅθεν ἐν πίσ στει σε καταχρέως μεγαλύνομεν. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς τετάρτης εἰς τὸν Ορθρον. Ὅτε τὸν ἐκ γαστρός σου τεχθέντα Κύριον κατ ενόησας ξύλον ἀδίκως ἀνυψούμενον, Παρθένε, ἐδάκρυ σας, καὶ τούτου ὕμνησας ὄντως τὴν ἄπειρον συγκα τάβασιν. Ὑμνοῦσιν ἀγγελικοί χοροί σε, πανύμνητε, ἀσυγ κρίτως τούτους τὴν ὑπερέχουσαν· τέτοκας γὰρ θεὸν ἐν σαρκί, τὸν ξύλῳ τὴν κατάραν τὴν διὰ ξύλου ἀφανίσαντα, καὶ τὴν εὐλογίαν πηγάσαντα. Ρομφαία, Θεομήτορ, διῆλθέ σου, εὐλογημένη, την ψυχήν, ηνίκα είδες σταυρούμενον τὸν σὸν Υἱὸν, καὶ εἰς χεῖρας ψυχὴν τὰς πατρικές παραθέμενον. Σὲ τὴν παναμώμητον Θεοῦ Δοχεύτριαν, δι' ἧς ἡ καταρὰ ἀπεστειρώθη, καὶ ἡ ἀπολύτρωσις καὶ ἡ εὐω λογία ἐδόθη, μακαρίζομεν. Θαυμαστὸς ὁ τόπος σου, ο μεγάλα θαύματα ποιών, καὶ ἐν τοῖς ἁγίοις δοξαζόμενος, Θεοτόκε, μόνη παν θαύμαστε Δέσποινα.. Ξένη σου ή γέννησις υπάρχει, πανάμωμε θεον γὰρ ἐκύησας τὸν ξύλῳ μαράναντα την φλόγα της κακίας, καὶ φωτίσαντα τὸν κόσμον. Ιστατο σταυρῷ, κατανοοῦσα, Κόρη, πηγνύμενον, Δέσποινα, Χριστὸν ἂν ἔτεκες· ὅθεν ἐβόας· Μὴ ἄτεχνόν propter exclamabas; Ne me prole carentem relin- με δείξῃς, ἄναρχε ἀνάρχου Πατρὸς Υἱὲ καὶ Λόγε. quas, o æterne æterni Patris Fili et Verbum. Plantatorem religiouis ac pictatis, ipsum seilicet Creatorem, peperisti, qui in terris veram scientiam plantavit, et maledictionem, quæ ex planta pullulaverat, dissolvit: quem 278 dum magnifica mus, te quoque, ο Virgo, beatam appellamus. Et quidem decens omnino fuit, ut Christus fabricator Matris suæ, eam faceret immaculatissi» mam, et tali decoraret puritate ut esset apla et digna de qua carnem assumeret, ne despiceretur ab infidelibus et hæreticis. Et hoc probat Augustin. in libr. v contra bæreses, dicens in persona Christi: • Hæc quamn despicis, Manichæe, Mater mea est, manu fabricata est mea. Ergo Matrem ex qua nascerer, feci: ego viam itineri meo præparavi, › etc. Φυτουργὸν ἐκύησας εὐσεβείας, τὸν Δημιουργόν φυτεύοντα ἐπὶ γῆς γνῶσιν ἀληθῆ καὶ τὴν ἐκβλαστή σασαν ἀπὸ φυτοῦ λύοντα ἀρὰν, ἐν μεγαλύνοντες, σε Παρθένε, μακαρίζομεν. In quibus verbis ostendit Augustinus, quod postquam Christus tanquam Deus, et sapiens archi tectus ad libitum fabricavit Matrem suam, taliter cam fabricavit sine aliquo defectu, ne ab aliqro despiceretur, et cum tanto decore, et perfectione, m esset apta, et digna, ut ex ea carnem assumeret, et ab omnibus veneraretur, ut in canticum B. Virginis Magnificat, observat Jacobus Christopolitarius.

MARIALE. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς πέμπτης, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Πάλαι τῶν προφητών σε χορὸς ἐκάλεσεν ὄρος θεῖο, Παρθένε, καὶ πύλην ἀδιόδευτον, ὅθεν, δυσωποῦμεν, μετανοίας πύλας, Παρθενομήτορ, ἡμῖν ὑπάνοιξον. Παρέστης ἐκ δεξιῶν Χριστοῦ, ὡς βασίλισσα προσσωτοῖς χρυσέοις, θεοχαρίτωτε, περιβεβλημένη άληθῶς, ἡμῖν τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν τῇ μεσιτεία σου, Κόρη, προξενοῦσα πρεσβείαις σου. Αγία Θεοτόκε, βοήθει μοι ταῖς ἡδοναῖς διηνεκώς βυθιζομένῳ τοῦ σώματος, καὶ ῥᾳθυμίας ἐν κλίνῃ ἀεὶ κατακειμένῳ καὶ στένοντι. Ὁ ἀπερινόητος, θεοχαρίτωτε, περιοχή σωματοφόρος γενόμενος, ἔχει με, βροτούς ἀπαλλάττων περιεχούσης θλίψεως. Κυοφόρος άνανδρος, Θεομήτορ, πέφηνας ἀγνή· διὰ τοῦτο πίστει ἱκετεύωσε, τῆς ψυχῆς μου τὴν ῥαθυμίαν ἀπέλασον. Ἐκ σοῦ ἡμῖν ἔλαμψεν ἀνέσπερος ήλιος, νεφέλη ἐλόφωτε, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει ἀγνωσίας, Θεοτόκε. Σάρκα δι' ἡμᾶς ἐκ σοῦ Θεὸς φορέσας, ἁγνήν σε πανάμωμον παντὸς τοῦ γένους ἡμῶν θείαν, Παρθένε, δεικνύει προστασίαν· ὅθεν, σὲ ὑμνοῦμεν πιστοί μεγα λοφώνως. Φαεινὴν λυχνίαν σε ὁ προφήτης ἔβλεψεν, ἁγνή, λαμπάδιον νοητὴν φέρουσαν Χριστὸν, δι' οὗ ἐφωτίσθημεν οἱ ἐν σκότει κείμενοι κακῶν, σε μακαρίζοντες, ο Θεοτόκε 'Αειπάρθενε. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς παρασκευῆς, εἰς τὸν ᾿Ορ θρον. Νέον βρέφος ἡμῖν τὸν παλαιὸν ἡμερῶν, ἁγνὴ Παρθένε, ἀπεκύησας παλαιωθεῖσαν τὴν φύσιν ἀνακαινίσαντα ἀνθρώπων, πανάμωμε, τῷ θείῳ πάθει αὐτοῦ. Ζωῆς ἡμῖν πρόξενος, ἁγνὴ, θανὼν ἐν ξύλῳ ἀναδέ δειχται ὁ σὸς Υιός τε καὶ Κύριος, ὁ δοξάζων τοὺς ὑμνοῦντάς σε. Ὡς ἑώρακας ἐν τῷ σταυρῷ Χριστὸν ὅν ἔτεκες, ἁγνὴ, ἀπεθαύμαζες τὴν ἄφατον αὐτοῦ μακροθυμίαν· ὅθεν σὺν αὐτῷ σε δοξάζομεν. Ἰδοῦσα ἐπὶ ξύλῳ ὑπνώσαντα τὸν Δεσπότην, θρη- 1 νοῦσα ἐλάλαζες, Παρθενομήτορ πανάμωμε. Ρομφαία τὴν καρδίαν σου διῆλθεν, ἡνίκα σταυρού μενον τὸν Κτίστην τεθέασαι, Παρθένε πανάμωμε, καὶ λόγχῃ θείαν πλευρὰν ἐξορυττόμενον. Favet Joan. Geometra hymno 3 de B. Virgine, dum ipsam B. Virginem sic salutat: Ave, primari libera labe Patris. Faret etiam hymnus cujusdam Missalis antiqui apud Bolingkem in Parnasso Mariano, ubi sic legitur. Are, Regina calorum. Omni laude dignissima; PATROL GR. CV. Ex Canone feria v, ad Matutinum. Olim prophetarum chorus vocavit te, o Virgo, montem divinum, et portam impenetrabilem; unde te supplices rogamus, o Virgo Mater, ut pœnitentiæ portas aperias nobis. Astitisti a dextris Christi tanquam Regina, o divina gratia cumulatissima Puella, vere circumdata fimbriis aureis; mediatione tua et intercessionibus tuis cœlorum regnum nobis acquirens. Ο Deipara sancta, adjuva me corporeis voluplatibus assidue immersum, atque in socordiæ lectulo semper jacentem atque suspirantem. Ille, qui nulla potest cogitatione comprehendi, intra corporis ambitum accepti a te, o divina gratia plenissima, sese conclusit, ut homines ab angustiis, quibus comprehendebantur, liberaret. O Dei Mater, cum sine viri opera concepisses. Virgo casta apparuisti: ideo te curn fide rogo, ut animæ meæ segnitiem depellas. Exte, o Deipara, nobis illuxit sol, qui ignorat occasum, o nubes undequaque lucida, Christus scilicet Deus noster ut cos, qui ignorantiæ tenebris detinebantur, illuminaret. Cum Deus ex te, o Virgo, carne indutus esset propter nos, universi generis nostri te purissimam atque castissimam, divinum præsidium constituit: quamobrem nos fideles te magna voce laudamus. Candelabrum refulgens vidit te propheta, o Virgo, quod spiritalem lucernam Christum ferebat, per quem 279 nos, qui in malorum tenebris jacebamus, illuminati sumus, et te, o semper Virgo Deipara, beatam vocamus. Ex Canone feriæ vi, ad Mallinum. Novum infantem peperisti nobis, antiquum dierum, o castissima atque purissimna Virgo, qui di vina passione sua, inveteratam hominum naturamı renovavit. Vitae nobis auctor, moriens in ligno, factus est Filius et Dominus tuus, o casta, qui glorificat landatores tuus. Cum videres'in cruce Christum, quem pepereras, o pura, ineffabilem illius patientiam admirabaris quare te cum illo glorificamus. Cum vidisses Dominum super crucis lignum ob dormisse; in lamenta et fletus erupisti, o Virge mater purissima. Gladius pertransivit cor tuum, o Virgo ab omni prorsus labe inmunis cum Creatorem cruci affixum, el divinum ejus latus lancea perfossum vidisti. ง Quæ concepta es vitiorum Sine labe purissima. Salve, Virgo singularis, Vere sacra margarita. Salve, quia stella maris, Et sine labe concepta. Sed et S. Gregorius papa, ut refert Jo. Vitalis in Defensario B. Virginis lib. & cap. 2, Deipara ul

Post partum virgo, qualis ante partum fueras, & Μετὰ τόκον, ἁγνὴ, ὡς πρὸ τόκου διαμένεις· Θεὸς perseverasti. Deus emim erat qui nascebatur, ut ho- γὰρ ἦν ὁ τεχθεῖς, ἵνα θεώσῃ βροτούς. mines Deos faceret. Gabriel divinarum nuptiarum conciliator ac pronubus ad te missus, ο Virgo, exclamavit dicens: Ave, lucidissimum palatium Christi omnium regis, in quo cum habitaverit, omnes homines deig cabit. Lux nobis ex te, ο Virgo, exorta est Jesus, qui crucifixus creaturas suas bilari luce perfudit, ac tartareas tenebras eliminavit. 280 Ex Canone Sabbati, ad Matutinum. Νυμφαγωγός σοι Γαβριήλ, Παρθένε, ἀποστελλό μενος, Χαῖρε, ἐβόησε λέγων, φωτεινότατον παλάτιον τοῦ παμβασιλέως Χριστοῦ, ἐν ᾧ οἰκήσας βροτοὺς θεώσει πάντας. Φῶς ἡμῖν ἐκ σοῦ, ἁγνὴ, ἀνατέταλκεν Ἰησοῦς, καὶ ἐφαίδρυνε τὴν κτίσιν σταυρούμενος, καὶ δαιμόνων τὸ σκότος ἀπεδίωξεν. Ἐκ τοῦ Κανόνος του Σαββάτου, εἰς τὸν Ὄρθρος. Χαῖρε, σοὶ κραυγάζομεν τῇ κυησάσῃ τὴν χαρὰν, πανύμνητε, φωταγώγησον ἡμῶν τὸν νοῦν καὶ τὴν Ad te, o omnibus digna laudibus, clamiamus: Gaude, que gaudium ipsum peperisti. Illumina mentem atque animam nostram, atque omnes manu- ψυχὴν, καὶ πρὸς τρίβους γνώσεως πάντας οδήγησον, duc ad semitas scientiæ: et precare Filium tuum ac Deum, ο Domina illibata, ut nobis omnibus concedat indulgentiam peccatorum. Ut te, o benedicta inter mulieres, vidit mulierum catus, certatim Filio tuo sese obtulit, ο Virgo Mater. Ille qui erat æternus, nunc ex te factus est sub tempore: eumdem nunc exora, o Virgo, ut peccata omnia animæ meæ ex longo tempore perpetrata aboleat. Te Laudamus, o Virgo, per quam apparuit Deus factus homo in terra. Salve terra fecundissima, quæ mysticam spicam fructifcasti omnes spiritus nutrientem. Tu, Domine, qui a principio Evam formasti; Virginis uterum ingressus, meam operaris reformationem, forma servi indutus, cum sis bominus omnium. Qui te orthodoxe Deiparam esse sentimus, ab igne, tenebrisque æternis intercessione tua liberemur, el ab hostibus invisibilibus, qui nos oppugnant, cruamur. Laudibus celebremus Virginem gratia plenam, tanquam portam, quæ fert ad divinum ingressum; tanquam scalam Dei, per quam feliciter ascenditur‍; tanquam certam ac securam eorum qui salvantur ductricem. καὶ πταισμάτων ἱλασμὸν δοθῆναι πᾶσιν αἴτησαι, Δέσποινα ἄχραντε, τὸν Υἱόν σου καὶ Θεόν. Ευλογημένη γυναικῶν, σὲ ὡς ἔβλεψε κατάλογος γυναικῶν, ἐνήθλησε καὶ τῷ σῷ Υἱῷ προσενέγκεναι, Παρθενομήτορ. ῾Ο ἄχρονος γέγονε νῦν ὑπὸ χρόνον ἐκ σοῦ, Παρθένε, τοῦτον αἴτησαι διαλῦσαι ἅπαντα τῆς ψυχῆς μου τὰ χρόνια πταίσματα. Ὑμνοῦμέν σε, Παρθένε, δι' ἧς ἐφάνη ὁ Θεὸς ἐπὶ γῆς, βροτός γενόμενος· Χαῖρε, γή εὔκαρπε, ἡ καρ ποφοροῦσα στάχυν μυστικὸν τὸν διατρέφοντα πᾶσαν πνοήν. Ο διαπλάσας κατ᾿ ἀρχὰς τὴν Εὔαν, Κύριε, παρ θένου νηδύν καθυποδὺς τὴν ἐμὴν ἐργάζῃ ἀνάπλασιν, δούλου σχῆμα ἐνδυσάμενος ὁ Δεσπότης τῶν ἁπάντων. Insania mentis incitatus peccata multa commisi, superest nunc ut me condigna pœna sequatur; a qua libera me, o Virgo, dum corde firmo ac stabili ad tuam divinam protectionem recurro, quæ est unicum præsidium fidelium. 281 TONUS PLAGIUS II. Ex Canone feriæ 11, ad Matutinum. Una cum martyribus, atque omnibus angelis supplica, o casta, omnium Domino pro salute corum qui te cum fide glorificant. Novus paradisus nobis facta es, o Virgo, babens Virginem ab omni prorsus labe liberam, agnoscelis eam allocutus est dicens: Salve, ave, sancta parens, Omni prorsus labe carens. Ως Θεοτόκον σε φρονοῦντες γνώμῃ εὐθεῖ, πυρὸς αἰωνίζοντος καὶ σκότους, Δέσποινα, βυσθείημεν τῇ μεσιτεία σου, μεσιτεία σου, καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν πολεμούντων ἡμᾶς. Ως πύλην φέρουσαν πρὸς θείαν εἴσοδον, ὡς εὐδιάβατον τὴν κλίμακα Θεοῦ, τῶν σωζομένων ἁπλανή ὁδηγίαν, τὴν κεχαριτωμένην ὑμνήσωμεν Παρθένον. Φρενοβλαβῶς, Παρθένε, ἁμαρτίας πράξας πολλάς, τὴν κόλασιν ἐκδέχομαι λοιπόν, ἀφ' ἧς με λύτρωσαι τὸν ἀδιστάκτῳ καρδίᾳ τῇ θείᾳ σκέπη σου προστρέ χοντα, τῆς μόνης προστασίας τῶν πιστῶν. ΗΧΟΣ ΠΛΑΓΙΟΣ Β. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς δευτέρας, εἰς τὸν Ὄρθρος. Μετὰ μαρτύρων, ἁγνή, μετὰ τῶν πάντων ἀγγέλων, τὸν κτίστην τῶν ἁπάντων ἐκδυσώπει σωθῆναι τοὺς πιστῶς σε δοξάζοντας. Νέος ἡμῖν παράδεισος ἐδείχθης ζωῆς, ἀγνή, τὸ Vide S. Ambros. Serm. 22 in psalm. 118, ubi deprædicat B. Virginem per gratiam ab omni integram labe pecati.

MARIALE. ξύλον μέσον ἔχων, ἐξ οὗ φαγών, ἄχραντε, τῆς νε- in medio tui lignum vitæ, ex quo comedens Adam, a mala morte liberatur. κρώσεως Αδάμ τῆς πονηρᾶς ἀπολύεται. Βαθύμως μου τὴν ζωὴν ἐκδαπανήσας, ἁγνή, πρὸς τὴν σὴν προστρέχω ἀντίληψιν, οίκτειρον, σῶτον με. Τὴν οὐράνιον πύλην ὑμνήσωμεν, δι ἧς πάντες εἰσ έρχονται ἁμαρτωλοὶ πρὸς ὁδοὺς συγχωρήσεως. Αγία μήτερ Θεοῦ, τήν βεβηλωθεῖσαν καρδίαν μου πράξεσιν ἐναγέσι συμπαθείᾳ σου ἁγίασον. Δούλου μορφὴν ὑποδύντα Δεσπότην, Κόρη, τίκτεις, ὃν ἱκέτευε τῶν παθῶν τῆς δουλείας, ἁγνὴ, ἐλευθε· ρῶσαι με. Ὑπάρχουσα ἀγγέλων τιμιωτέρα, Θεὸν τὸν ἅγιον τέτοκας ὑπερβαλλόντως ἁγιασθεῖσα, Θεοτόκε Παρ θένε· διό μου τὴν ψυχὴν καθοδήγησον. Φώτισόν με ἁμαρτίᾳ σκοτισθέντα, ἀπαθείας τὸ φῶς ἡ κυήσασα, ἵνα ὑμνῶ σε, ἁγνὴ 'Αειπάρθενε. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τρίτης, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Ωφθης πύλη τῆς ζωῆς, θανάτου πύλας τῷ τοκετῷ σου λύσασα, ἁγνή· ὤφθης γῆ ἐκλεκτή δι᾿ ἧς ἀνυψώθη ἀπὸ γῆς εἰς οὐρανοὺς τὸ τῶν ἀνθρώπων φύραμα. Δόλῳ ἀπαύστως ὁ ἐχθρὸς θηρεύει με ὁ πονηρός, τῆς αὐτοῦ μὲ ἐνέδρας, πανάμωμε, ἐξάρπασον, καὶ ποιεῖν τοῦ Δεσπότου, Θεοτόκε, εὐόδευσον τὸ θέλημα. G Συνέλαβες, ἄχραντε, τὸν συνοχέα παντὸς τοῦ κόσμου· διὰ τοῦτο, ἱκετεύω σε, λύτρωσαί με πάσης συνεχούσης κολάσεως. Θρόνος Θεοῦ ἐδείχθης, Θεοτόκε, ἐν ᾧ σαρκὶ καθἴσας τοῦ ἀρχαίου ἐξήγειρε πτώματος τοὺς ἀνθρώπου; ἐν φωναῖς χαριστηρίοις ὑμνοῦντάς σε. Επτάφωτόν σε λυχνίαν τὸ πῦρ τῆς θεογνωσίας φέρουσαν, Κόρη, ὁ προφήτης πάλαι προεώρακε, φαίνων τοῖς ἐν σκότει κινδυνεύουσι, πανάμωμε, τῆς ἀγνωσίας· διὸ βοῶ σοι, φώτισόν με, δέομαι. Μη κρίνῃς με, Κύριε, κατὰ τὰ ἔργα μου, δυσωπώ σε, ἀλλὰ ἴλεώς μοι φάνηθι, δυσωπεί σε σὺν τῷ Βαπτιστῇ ἡ τεκοῦσά σε. Πύλη ἀδιόδευτε, διάνοιξον πύλας μοι, δέομαι, μετανοίας ἀληθοῦς, καὶ δεῖξόν μοι τὴν τρίβον τῆς σωτη ρίας, ἁγνὴ, ἡ πάντων ὁδηγία. Πεποικιλμένη θείαις ἀγλαΐαις τὸν ὡραῖον ἐν κάλλει ἐκύησας, Παρθένε. Αὐτὸν οὖν ἀεὶ ἐκδυσώπει σωθῆναι Ab omni, scilicet, nevo tam actualis quam originalis culpæ, a quo per divinam gratiam præservata fuit. Hinc lvo Carnotensis iii Serm. de Nativit. Domini dixit, Dei Filium in Matre sua omncm nævum originalis culpæ delevisse, præservando, Cum ego, o casta Virgo, vitam meam in socordia otioque malo absumpserim ac dissipaverim, ad tuam protectione recurro: miserere mei, et salva me. Coelestem portam laudibus celebremus, per quam peccatoribus universis indulgentiæ aperiuntur ac patent ingressus. Mater Dei sancta, cor meum coinquinatum, ope ribus puris, pietate tua commota, sanctifica. Dominum servi forma indutum peperisti, o Puella castissima: quem precare ut me a servilibus passionibus liberet. Angelis honorabilior es, ο Virgo Deipara, que Deum sanctum peperisti, in excellentissimo sanclitatis gradu constituto: propterea dux esto ac directrix animæ meæ. O semper casta Virgo, quæ impassibilitatis lutcem peperisti, illumina me peccati tenebris involutum, ut cantemn laudes tuas. Ex Canone duplici feriæ 111, ad Matutinum. Vitæ janua facta es, o Virgo, quæ portas mortis partu tuo dejecisti: Terra electa facta es, per quam humani generis massa a terra in cœlum sublevata est. 282 Hostis malignus assidue me dolis ac fraudibus suis venatur; tu, o purissima, ab insidiis illius eripe me; et prospere dirige me, o Deipara, ut Domini voluntatem exsequi valeam. Concepisti, o inviolata, illum qui universum mundum capit et continet: propterea te deprecor, ut ab omni supplicio inferni carceris liberes me. Thronus Dei facta es, o Deipara, in quo ille sedens incarnatus, ab antiquo casu erexit homines, qui idcirco te gratis vocibus collaudant. Prævidit te olim propheta, o Puella ab omni nævo libera candelabrum septem luminibus ornatum, habens ignem divinæ scientiæ, qui lucem præbet iis, qui in ignorantiæ tenebris periclitantur: ideo ad te voces extollo, precorque, illumina me. Ο Domine, precor te, ne me judices secundum opera mea, sed propitius esto mihi; de quo precatur te cum Baptista, Genitrix tua. O porta, per quam nulli hominum conceditur via, aperi mihi, precor, veræ pœnitentiæ portas, et ostende mihi semitam salutis, o Virgo omnium dux et directio. Divinorum splendorum circunidata varietatibus, speciosum forma peperisti, ο Virgo. Eumdem igi scilicet, non auferendo, ut optime explicat Joannes A. S. M. doctor theologus Gallus in suo opere de conceptione edito Tolosæ anno 1649, sicut actuale delevit, hoc est, preservavit.

tur assiduis precibus interpella, ut ab interitu et ἡμᾶς ἐκ φθορᾶς, τοὺς ἐν πίστει καὶ πόθῳ σε δοξά corruptione liberet nos, qui te cum ſide et affectu glorificamus. Templum Dei facta es, o summe immaculata, in quo cum ille tanquam sacerdos inhabitasset, bumanam substantiam deificavit, et fideles templa sua Mirabiliter effecit. Hymnum gratiarum actionis offerimus tibi nunc, ο Virgo pura, per te ab antiqua maledictione liBerati, atque omnis benedictionis fructum consecuti. Germinasti illum sine sømine, quem Pater incorruptibiliter germinavit: et post partum virgo permansisti, 283 quemadmodum fueras ante partum: propterea beatitudinem, et gloriam concede mihi perpetuam, o Inviolata, quippe quæ es Dei Mater. Illum, cui cum tremore assistunt cœlestes acies, tu peperisti, o casta, hominibus unitum propter suam bonitatem: Eumdem impenso affectu precare, ut misereatur servorum tuorum. Novum nobis infautem peperisti Antiquum dierum, qui novas in terris semitas demonstravit, et vetustate confectam naturam nostram renovɔvit; o Virgo benedicta. Custodi, o Puella Deo charissima, in humilitate vitam meam, tu quæ dæmonum fastum ac superbiam partu tuo contrivisti, et exalta me a stercore passionum, et famelicum gratiæ tuæ satura me, dum concino: Laudate, opera, Dominum, etc. Voce angeli te salutamus, o benedicta Virgo cas issima: Ave, quæ Deum incomprehensibilem in te continuisti! Ave, maledictionis solutio, et benedictionis introductio! Ave, o unica, quæ paradisi portas aperuisti. O Virgo, quæ ipsis Cherubim sanctior apparuisti, quippe quæ Deum omni sanctitate superiorem pekristi, sanctifica nos omnes, qui noctu diuque vo- · cibus sanctis te sanctificamus. Ex Canone feriæ iv, ad Matulinum. Ut omnibus filiis Adam impassibilitatem acquireres, passionem sustines, Domine, super crucem: terra tremit et concutitur. Τu vero, ο Domina, maternis permota visceribus, in voces querulas ac ebiles erumpis. O Ali, cum te peperi, speciosum forma super onines filios hominum cognovi; et quomodo nunc, Christe, cruci 284 amixus pulchritudine cares? Ita cum lacıymis Virgo loquebatur. Gladio passionis filii tui vulnerata es, o Domina, cum eumdem crucifixum, ac latus ipsius purissimum propter nos lancea perfossum vidisti. Cum Christum, qui solus ab universo capi non potest, in utero meo cepissem, ac deinde sine doloribus peperissem; nunc dolores partus experior, dum eumdem in cruce sublatum video. Ita Deipara illacrymans aiebat, ζοντας. Ναὸς Θεοῦ ἐδείχθης, πανάμωμε, ἐν ᾧ οἰκήτας ἱερῶς τὴν βροτῶν οὐσίαν ἐθέωσεν, ποιήσας τοὺς πιστοὺς ναοὺς ἑαυτοῦ παραδόξως. Ὕμνον σοι, Παρθένε, εὐχαριστίας προσάγομεν νῦν, διὰ σοῦ, ἁγνὴ, οἱ σεσωσμένοι ἐκ τῆς ἀρχαίας κατάρας, καὶ πᾶσαν εὐλογίαν καρπούμενα. Ἐβλάστησας ἄνευ σπέρματος δν ἐγέννησε Πατήρ ἀῤῥεύστως, ἔμεινας μετὰ τόκον παρθένος ὡς πρὸ τόκου· διὸ μεμαχάρισαι καὶ δεδόξασαι, ἄχραντε, ἀπαύστως, ὡς Μήτηρ οὖσα Θεοῦ. Ο παρειστήκεισαν τρόμῳ τὰ ἐπουράνια τάγματα, τοῦτον τίκτεις, ἁγνή, ἐνωθέντα τοῖς βροτοῖς ἀγαθός τητι, ὃν ἐκτενῶς ἱκέτευε οἰκτειρῆσαι τοὺς δούλους σου. Νέον ἡμῖν βρέφος ἀπεκύησας τὸν Παλαιὸν ἡμερῶν νέας ἐπὶ γῆς τρίβους ὑποδεικνύντα, καὶ τὴν παλαιω θεῖσαν φύσιν καινουργοῦντα, ἀνύμφευτε εὐλογημένη. Συντήρησόν μου τὴν διάνοιαν ἐν ταπεινώσει, Κόσ ρη θεοχαρίτωτε, ἡ τῷ τόκῳ σου συντρίψασα, επάρσεις τῶν δαιμόνων, καὶ ὕψωσόν με ἀπὸ τῆς κοπρίας τῶν παθῶν, καὶ πεινώντα τὴν χάριν του χόρεσον μελ ῳδοῦντα· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε, τὰ ἔργα, καὶ ὑπερ υψούτε εις πάντας τοὺς αἰῶνας. Φωνήν σοι προσάγομεν τὴν τοῦ Γαβριὴλ ἀγγέ λου, πάναγνε, εὐλογημένη· Χαῖρε, ἡ χωρήσατα Θεὸν τὸν ἀχώρητον· χαῖρε, κατάρας λύσις, καὶ εὐλογίας εισαγωγή· χαῖρε, μόνη παραδείσου ἡ τὴν θύραν ἀνεῴξασα. Φανεῖσα τῶν Χερουβίμ ἁγιωτέρα, Παρθένε, ὡς τὸν Θεὸν τεκοῦσα τὸν ὑπεράγιον, πάντας ἡμᾶς καθ αγίασον, τοὺς ἐν φωναῖς ἁγίαις πίστει ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ σε ἁγιάζοντας. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τετάρτης, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. ἵνα ἀπάθειαν πᾶσι τοῖς ἐξ ᾿Αδάμ προξενήσης, Δέσποτα, πάθος φέρεις ἐν σταυρῷ, καὶ ὁρῶσα σείεται ἡ γῆ, θρηνωδούσα μητρικῶς ἐβόας, Δέσποινα. Ὡραῖον κάλλει σε, Υιέ, ὑπὲρ πάντας ἀνθρώπους ἐν τῷ τίκτειν ἐπέγνων, καὶ πῶς σταυρούμενος ναν κάλλος οὐκ ἔχεις, Χριστέ, ἡ Παρθένος έλεγε δακρύουσα. Ρομφαία τέτρωσαι τοῦ πάθους, Δέσποινα, τοῦ ἐκ σου σαρκωθέντος, ὅταν αὐτὸν ἔβλεψας σταυρούμενον καὶ λόγχῃ ἄχραντον πλευρὰν δι' ἡμᾶς ἐξορυττό μενον. Πατρί χωρήσασα Χριστὸν μόνον τὸν ἀχώρητου παντὶ ὠδίνων ἄνευθεν τέτοκας, νῦν δὲ ὀδυνῶμαι ἐν τῷ σταυροῦσθαί σε, Χριστέ, ἡ Θεοτόκος κλαίουσα έλεγεν.

MARIALE. Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα, πῶς ἐπήρθη ἐν σταυρῷ, φωταγωγῶν τὰ σύμπαντα, καὶ παταράσσων σκότους τὸν ἀρχηγόν; ἡ πάναγνος Δέσποινα μητρικώς θρηνῳδοῦσα ἀπεφθέγγετο. Ο ὑπάρχων ἀναλλοίωτος θεότητι ήλλοίωσας κρεμάμενος σταυρῷ κτίσιν ἅπασαν, ἡ Παρθένος έλεγεν, ΥΠ, καὶ βλέπουσα ταῦτα θρηνωδῶς ἐκπληττομένη τὴν φρικτὴν οἰκονομίαν σου. Ιακώβ σε προείδε, Παρθένε, κλίμακα πρὸς οὐ ράνιον ύψος ἡμᾶς ἀνάγουσαν; τοὺς εἰς τὸν βυθὸν τῶν κακῶν ὀλισθήσαντας· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν, ἁγνὴ, εἰς τοὺς αἰῶνας. Quomodo splendor Patris in crucem subiatus est, qui universa luce perfundit, et tenebrarum principem proturbal ac dejicit? Dicebat Domina sanctissima, tanquam mater ingemiscens ac plorans. Immutabilis secundum divinitatem, in cruce suspensus mutastik, ο Fili, omnes creaturas, aiebat Virgo; et hæc aspiciens, in lamenta erumpebat, com stupore considerans tremendam illius dispositionem. Prævidit te Jacob, o Virgo, scalam quæ nos in profundum malorum delapsos ac perditos ad cœJestem altitudinem eras sublevatura: quamobrem nos te, o pura, laudibus extollimus in sæeuta. Partum sacro horrore plenum, cum te in lucem mirabiliter edidi, sustinuisti: Nunc vero cum creaturæ omnes videant te sponte in ligno confixum, exhorrescam, o patientissime Fili. purissima filla, quam nunc magnificamus; Φρικτὴν λοχείαν ὑπέστης, Δέσποινα, ἐν τῷ φρι- Β' κτῶς σε τίκτειν, ἐν ἡ κτίσις σταυρούμενον ἐν ξύλῳ θελήσει, μακρόθυμε, έφριξε καθορῶσα, πάλαι ή άμεμπτος ἔκλαιε βοῶσα μητρικῶς ἣν μεγαλύνομεν. Ita exclamabat olim} maternum țin morem ingemiscens Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς πέμπτης, εἰς τὸν Ὄρθρον. Ο συνυπάρχων Πατρί, ὁ συναΐδιος Υἱὸς ἐπ' ἐσχά των βουληθείς κατῴκησε την μήτραν σου, Θεοτόκε, εἰς ἡμῶν τῶν πιστῶν ἀναγέννησιν, ὅθεν ὑμνοῦ. μέν σε. Λύσιν ἡμῖν, ἀγνή, ἁμαρτημάτων τὸν Λυτρωτὴν δοθῆναι ἐκδυσώπει, τὸν σκοτασμόν, ἄχραντε, τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἀεὶ ταῖς σαῖς πρεσβείαις σκεδάζουσα. Ανύμφευτε Δέσποινα, εὐλογημένη Θεοκυήτορ, τοὺς ὑμνοῦντάς σε περίσωζε πάσης βλάβης, μόνη τῶν ἀνθρώπων βοήθεια. Ὁ τὸ εἶναι ἡμῖν παρεχόμενος, σοῦ τὴν μήτραν κατῴκησε, Θεοτόκε, ὃν αἴτησαι σωθῆναι ἡμᾶς. Παρθένε μόνη αγνή, κεχαριτωμένη βοήθειά μοι ἀεὶ χειμαζομένῳ ταῖς τοῦ βίου περιστάσεσιν. Δέσποινα πάντων τῶν ἀνθρώπων, ἁγία Θεοτόκε, τῆς δουλείας με τῶν παθῶν σαῖς πρεσβείαις τελείως ἐλευθέρωσον. Υμνοῦμέν σε, Παρθένε Θεοκυήτορ, δι' ἧς ἀρὰ ἀπεστείρωται, καὶ εὐλογία πᾶσιν ἐπῆλθε τοῖς εἰδόσι σε μόνην Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἄνανδρον. Ecclesia in catechismo Clementis Vilt per quem iste pontifex jussit Ecclesiæ fideles erudiri in doctrina Christiana, illa verba Salutationis angelica Grasia plena, ita explicat: «Gratia plena, quia quod primum gratia: effectum, scilicet peccati deletio, Virgo sanctissima nunquam maculai habuit peccati originalis, aut actualis, mortalis vel venialis. Ludovicas etiam Granatensis ordinis Prædicatorum in catechismo Trigeshomiliario bomil. 27, eodem Salutationis angelica verba, Gratia plena, in hunc modum declarat: < Gratia plena, hoc est, singulariter electa ab æterno Deo omnipotenti, et annuntiata mirabiliter ab initio mundi per prophetarum revelationes atque in conceptione sua custodita admirando et singulari modo ab omni macula peccati, taun originali, quam suae ipsius personæ, denique complete adornaja omnibus graEx Canone feriœ ▼ ad Matutinum. Filius coæternus Patri, voluit in fine temporum in utero tuo habitare, o Deipara, ut nos fideles regeneraret: quam ob causam tibi bymnos decantamnus. 285 Deprecare, o casta et inviolata, Redemptorem, ut nobis peccatorum nostrorum absolutionenr concedat: atque assiduis intercessionibus tuis elimina tenebras animarum nostrarum. Ο Domina innupta, Dei genitrix benedicta, salva nos, qui te laudamus, ab omni malo: tu enim es unicum humani generis auxilium. Ile qui dedit nobis esse; uterum tuum inhabitavit, o Deipara. Eumdem pro nostra salute deprecare. ● Virgo sola pura et gratia plena, esto mihi auxilium, assiduis adversarum rerum; et vitae calamitatum fluctibus agitato: O Domina omnium hominum, sauctissima Deipara, a servitute passionum mearum tuis intercessionibus penitus libera me. Laudamus [te, o Virgo Dei genitrix, per quamı malelictio sublata est, et advenit benedictio iis omnibus qui te Dei nostri purissimam atque a viri admistione integerrimam Matrem agnoscunt. tiæ donis.» Vide S. Bonaventuram tom. Ili, serm. 2, de B. Virgine ubi inquit: • Domina nostra fuit plena gratia præveniente in sua sanctificatione, gratia scilicet præservativa contra fœditatem originalis culpa.» Vide etiam Joannem Vitalm Hispanain in Defensione B. Virginis lib. iv, c. 1, ubi ex plenitudine gratiæ, quam B. Virgini annuntiavid angelus, hanc elicit couseqnentiam: e Sancta Virgo habuit plenitudinem gratiæ, ut in quodam esse totali. Ergo ipsa fuit ab originali preservata. Vidle insuper Bartholomæum Pisanum in liber, de Laul. B. Virg. fructu 7, sic ibi inter alia fanleni: Μ:: ria vocatur Mater Gratiæ, igitur nulla gratia sibi de fuit quoad numerum, secundum Hieronymum, et sic quoad usum, igitur habuit gratiam præserva❤ tionis ab originali.»

Tu quæ lucem genuisti, cordis mei pupillas Φῶς τεκοῦσα, τῆς καρδίας μου τὰς κόρας άλλες excæcatas illumina, ut per te salutem consecu- πτούσας, πανύμνητε, φώτισον, ἵνα ὑμνῶ σε διὰ σοῦ tus, laudes tuas concinam, ο omni laude dignis- σωζόμενος. simna. Ex Canone feriæ vɩ, ad Matutinum. Cum te speciosum forma, nullam in passioue speciem aut decorem habere videret innupta puella, quæ `est fidelium decor et ornamentum: materna pietate commota ejulabat, teque cum affectu glori, ficabat Cum illum, qui ex te natus erat, lancea vulneratunı vidisti, vulneratum est cor tuum, o omnibus sanctis superior purissima Virgo et supore perculsa, dixisti: Quid tibi retribuit, o fili, populus divinæ legis violator. 286 Ego te sine doloris passione peperi; et quomodo nunc te video passionibus admistum? quomodo lias perfers, o Fili æterne? Glorifico longanimitatem tuam. Ita exclamans aiebat Virgo.} Ex radice Jesse, o Virgo, pullulasti, et tanquam florem protulisti satorem mundi, qui ejusdem mundi surculos arefecit divina crucis planta, quam secundum carnem suscepit, Cum pastorem ac Dominum vidisset agna in ligno elevatum, in lamenta, utpote mater, erumpens clamavit: Quodnam mysterium novum est hoc, o fili? Quomodo cum sis immortalis in essentia, morten suscepisti, volens a corruptione homines liberare? Crucifigeris voluntarie, o Fili æterne, exclamabat Deipara; et dum ego aspicio, nunc doloris marorisque baptismale immergitur anima mea: Moreris iu, Redemptor, qui præbes vitam canentibus: Benedictus es, Deus, etc. Ο Fili altissime et æterne; sputa, probra, crucean toleras; calamo per ludibrium perculeris, siebat Deipara; magnam patientiam tuam glori fico, Fili, quem pueri benedicunt, sacerdotes laudant, populi superexaltant in secula. Fers, o Domina inviolata, ferentem omnia, et tenes in manibus ut infantem, illum, qui nos de manu bellatoris hostis liberavit: et intueris in ligno Crucis exaltatum, illum, qui ex malitia nos profundissima voragine eripuit. Ex Canone Sabbati, ad Matutinum. Cherubim atque Seraphim sanctitate superior Favet Jacobus Christopolitanus dum in Comment. suo super Magnificat inter alia ait: ‹ Nulla fuit gratia data alicui creaturæ, quin fuerit data Virgini Mariæ. Sed primi parentes, et angeli fuerunt creati in gratia. Ergo hoc non defuit Virgini Mariæ. Sic ille. Bartholomæus etiam de Pisis in suo Opere de Laud. Β. Virg. lib. I, fructu 7, ait: • Non minus fuit digna Mater Christi, quam angelus, Adam et Eva; sed in sua factione nullam inaculam habuerunt. Igitur...» Item: «Non minus est digna Maria, quam aliquis qui in puris naturalibus crearetur. Sed ille non haberet peccatum. Igitur ner Maria habuit.» Bernardinus quoque Bustensis in suo MaἘκ τοῦ Κανόνος τῆς Παρασκευῆς, εἰς τὸν Ὅρο θρον.. Κάλλος ἐν τῷ πάσχειν ὡραῖον ἐν κάλλει οὐκ εἶδος ἔχοντα ἡ ἀπειρόγαμος κατανοοῦσά σε Κόρη, τῶν πι στῶν τὸ ἐγκαλλώπισμα, μητρικῶς ἐλάλαζε, καὶ πόθῳ σε ἐδόξαζεν. Σὺ τὸν ἐκ σοῦ τεχθέντα ὡς ἔβλεψας τιτρωσκόμε νον λόγχῃ, ἐτρώθης τὴν καρδίαν, ὑπεραγία παν άμωμε, καὶ θαμβουμένη ἔλεγες· Τί σοι ἀπέδωκε, τέτ κνον, δῆμος ὁ παράνομος; Εκτός σε πάθους ἀπεκύησα, καὶ πῶς βλέπω σε νῦν πάθει προσομιλοῦντα; πῶς φέρεις τοῦτο; ἔκραζεν, άναρχο Υιέ, ἡ Παρθένος, δοξάζω σου τὸ μακρόθυμον. Ἐκ ρίζης, Κόρη, Ἰεσσαὶ βλαστάνεις, καὶ ὡς ἄνθος προσφέρεις τὸν φυτουργὸν τοῦ κόσμου, παραφυάδας ξηράναντα θείῳ φυτῷ τοῦ σταυροῦ, εν σαρκί κατεδέξατο. Τὸν ποιμένα πρῶτον καὶ Δεσπότην ξύλῳ ὁρῶσα ἡ ἀμνὸς ἐναπωρημενον θρηνωδοῦσα μητρικῶς ἐδόπ Τί τοῦτο, τέκνον, τὸ καινὸν μυστήριον; πῶς ἀθάν νατος τὸ κατ' οὐσίαν ὑπάρχων, θάνατον δέδεξαι, τους βροτοὺς θέλων ἐκ φθορᾶς ἀπολυτρώσασθαι; Σταυροῦσαι θέλων, ἡ Θεοτόκος ἐκραύγαζε· καὶ ὁρῶσα, ἄναρχε Υιέ, λύπῃ τὴν ψυχὴν νῦν καταβαπτί ζομαι· θνήσκεις γὰρ παρέχων ζωὴν τοῖς μελῳδοῦσι· Λυτρωτὰ ὁ Θεὸς, εὐλογητὸς εἶ. Ύψιστε, ἄναρχε Υιέ, φέρεις ἐμπτύσματα, καὶ ἀνείδη, καὶ σταυρὸν, καλάμῳ παικτικῶς τυπτόμενος, ή Θεοτόκος ἐβόα· δοξάζω τὴν σὴν μακροθυμίαν, ἐν παῖδες εὐλογοῦσιν, ἱερεῖς ἀνυμνοῦσι, λαοὶ ύπερυψοῦσιν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Φέρεις τὸν φέροντα πάντα, καὶ κατέχεις ὡς βρέφος ἐν ταῖς χερσὶ τὸν ἐκ χειρὸς φυσάμενον ἡμᾶς πολεμίου ἐχθροῦ, ἄχραντε Δέσποινα, καὶ ὁρᾷς ἐπὶ ξύλου ὑψούμενον σταυροῦ τὸν ἐκ βόθρου κακίας ἡμᾶς φυΟ σάμενον. Ἐκ τοῦ κανόνος τοῦ Σαββάτου, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Ἱερωτέρα, ἁγνὴ, τῶν Χερουβὶμ καὶ Σεραφίμ riali serm. 5, de_conceptione parte 1, ita loquitur: ‹ Cum angelis Dominus dederit innocentíam in creatione illorum, ut habetur u Sent. d. 4, et per Augustin. in vult, De civil. Dei, et similiter primi parentes fuerint originali justitia decorati, ut habetur a Theologis in 2, d. 29 et ab Anselmo lib. 1 de conceptu Virginali, requiritur quod si dicta gratia data non fuisset B. Virgini, suis servis ipsa inferior exstitisset, quod est valde absonum. Et i leo est concludendum, quod etiam ipsa fuit in sua conceptione originali justitia insignita: quia non fuit minus chara Filio suo, quam angeli vel primi parentes. • Sic Bustus.

MARIALE. ἀνεδείχθης τεκοῦσα τὸν Ποιητὴν τῆς κτίσεως, ἂν fuisti, ο Virgo, quadoqui.lem creaturarum omnium ἀναπαύστως δυσώπει οίκτειρῆσαι τοὺς δούλους σου, τους σε δοξάζοντας. Δὲ τὸν Χριστὸν ποθήσασαι γυναῖκές σε τὴν αὐτὸν ἀποῤῥήτως τετοκυῖαν, πανάχραντε Δέσποινα, γεγηθότι λογισμῷ περιεστῶσαι χορεύουσιν. Ο Κύριος, ἄχραντε, ἐκ σοῦ ἀῤῥήτως σάρκα φορ ρέσας, τῶν γυναίων τὸν κατάλογον ἐν ἀνδρείᾳ διηγω νισμένον προσήκατο. Ρυομένη ἡμᾶς πάσης φάνηθι τοῦ ἐχθροῦ βλάβης, Δέσποινα, δυσωποῦσα Χριστὸν τὸν μόνον εὔσπλαγχνον. Σαρκὶ τεκοῦσα Χριστὸν τῆς σαρκός μου τὰ πάθη θανάτωσον, καὶ ζώωσον, Παρθένε, τὴν ψυχήν μου μεσιτεία σου. Ο σὲ παρθένον δείξας ἁγνὴν καὶ μετὰ τόκον, τῶν ἁγίων τε γυναικῶν τὰς χορείας ἀκολουθούσας ἔσχηκας. Ολην σε πλησίον Θεοῦ, Παρθένε, χορός γυναικῶν ἠγάπησεν, καὶ σοῦ ὀπίσω προσηνέχθη τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων συμφώνως μακαρίζων σε, ἄχραντε. Φῶς τεκοῦσα φωταγώγησον, Παρθένε, τῆς ψυχῆς μου το σκότος, διώκουσα τῆς ἁμαρτίας, ἁγνὴ, τὸ βαρύτατον. ΗΧΟΣ ΒΑΡΥΣ. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς δευτέρας, εἰς τὸν Ὄρθρον. Η προστασία τῶν πιστῶν, ἡ τῶν ἁμαρτανόντων ἐπιστροφὴ πρὸς Θεὸν, Παρθένε πανάμωμε, τῇ πρεσ σβεία σου, σῶσόν με. Μόνη τεκοῦσα τὸν οὐράνιον βασιλέα, Παρθένε, ἐν ἐμοὶ τὴν βασιλεύουσαν ἁμαρτίαν κατάβαλε, καὶ οἰκτείρασα σῶσόν με.. Παρθένε ἁγνὴ, θεοχαρίτωτε, χαριτώσασα τὸν νοῦν μου τοῦ σκοτασμοῦ τῆς ἀγνοίας τελείως ἐλευθέ ρωσον. Διὰ σοῦ, παναγία, σοὶ ποιήσας μεγαλεῖα ὁ Θεὸς ὑπὲρ λόγον ἐκ σοῦ ἐσωματώθη. Αὐτὸν οὖν ἱκέτευε ἐκτενῶς ὑπὲρ πάντων. Υμνοῦμέν σε, ὑπερύμνητε Κόρη, κυήσασαν ὑπερ ύμνητον Λόγον, ὃν πᾶσαι αἱ δυνάμεις ἀνυμνοῦσιν οὐρανῶν ἀσιγήτοις φωναῖς. Βάτος σε προεικόνιζεν, ἁγνή, μὴ φλεγομένη· τὸ πῦρ γὰρ ἀπεκύησας τὸ ἄστεκτον, Παρθένε, διὸ βοῶ σοι· Κατάφλεξόν μου τὰ ὑλώδη παθήματα. Ἐλύθη τῆς κατάρας τῷ τόκῳ σου, Παρθένε, τὸ ἀνθρώπινον φύραμα· τὸν γὰρ παντευλόγητον εύλογίαις τὰ πάντα κοσμοῦντα ἐκύησας. Φωτιστικαῖς φρυκτωρίαις τοῦ ἀνατείλαντος Λόγου ἐκ σοῦ, Παρθένε ἁγνή, καταύγασόν με ἁμαρτιῶν καὶ παθῶν ἐν τῷ σκότει καλυπτόμενον. Factorem peperisti; quem assiduis obsecrationibus ora ut misereatur 287 servorum tuorum, qui gloriam tuam decantant. Mulieres, quæ Christi amore ac desiderio flagrabant; circa te, o Domina immaculatissima, quæ eumdem ineſſabiliter pepereras, læto animo stabant ac tripudiabant. Dominus ille, qui ex te, ο inviolata, ineffabiliter carne amictus est, mulieres, quæ strenue decertaverunt, virorum fortium catalogo ascripsit. Libera nos, Domina, ab omni inimici læsione, tuis precibus apud Christum, qui solus habet viscera misericordia. Tu Virgo, quæ Christum in carne peperisti, carnis meæ passiones mortifica, et animam meam vivifica intercessione tua. Ille, qui te virginem etiam post partum servavit, fecit ut sanctarum mulierum chori tripudiantes te sequerentur. Te totam proximam Dei, o Virgo, mulierum» chorus dilexit; et post te oblatus est omnium Domino, concordi voce te beatam appellaus, intemerata. Ο Virgo casta, quæ lucem peperisti, illumina tenebras animæ meæ, gravissimam ac densissimanı peccati caliginem eliminans. TONUS GRAVIS. Ex Canone feriæ 11, ad Matutinum. O Virgo tota pura, patrocinium fidelium, peccatorum conversio ad Deum; salvum me fac intercessione tua. O Virgo, quæ singulari privilegio cœlestem regem peperisti; peccatum quod in me dominatur, dejice, et miserata salvum fac me. Ο Virgo casta, divina gratia plenissime, imple gratia mentem meam, et ab ignorantiæ tenebris perfecte libera me. Per te, o sanctissima, Dominus, qui fecit tibi magnalia, 288 supra rationis captum ex te corporalus est. Eumdem ergo pro universis obnixe precare, Laudamus te, ο Puella omni laude superior, qua Verbum superlaudabile peperisti, quod universe cœlorum potestates vocibus nunquam silentibus collaudant. Præfiguravitte, o casta, rnbus, qui non comburebatur; ignem quippe intolerabilem peperisti, o Virgo, propterea clamo ad te: Materiales passiones meas combure. Per partum tuum, o Virgo, humana massa a mafedictione soluta est: etenim illum totum benedictum peperisti, qui-universa benedictionibus exornat. Illuminativis splendoribus Verbi quod ex te velut sol exortum est, o Virgo casta, illuminə me, peccatorum ac passionum tenebris involu tum.

Ex Canone duplici feriæ us, ad Malutinum. Animam meam plurimis peccatis vitiatam maleque affectam, medica manu cura, Virgo Dei genitrix, ut in vocibus gratiarum actionis cum impenso affectu semper glorificem te. Peperisti, o sanctissima, incomprehensibile Verbum in carne secandum hypostasin nobiscum conversatum: quod tu precibus tuis assiduis precare pro salute eorum qui te semper beatam appellant. Dei portam prævidit te propheta, o Virgo invioLula, per quam ipse, mojo sibi tantum noto, transisit. Ideo tibi supplico, ut ipsa penitentiæ portas aparias mihi. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τρίτης, εἰς τὸν Ὄρθρος. Ο Domina pura ac benedicta, quæ Deum inex g plicabili modo peperisti; eumdem, una cum divino ejus Baptista, precare incessanter pro nobis hujus vitæ miseriis, in quas incidimus, circumdatis, peccalorumque nexibus detentis. 289 Ex puris sanguinibus tuis incarnatus est Dominus, qui pœnitentiam omnibus hominibus concedit intercessionibus tuis. Legis umbræ per multas figuras demonstraverunt te, o purissima, Deum esse parituram: quem exora ut me ab omni iniquitate, corporisque passionibus liberet. O solis nubes lucida, emitte mihi jubar luminis spiritalis veræ pœnitentiæ, et dispelle tenebras pravarum cogitationum: ut cum fide te laudem salutem fidelium. Occide terrenam carnis meæ prudentiam, ο Deipara casta et inviolata, quæ vitam peperisti, quæ mortem morte divina potentia penitus abolevit. Ex profundo negligentiæ et effrenatarum libidinum educ me, o benignissima, quæ profundum piissima misericordia abyssum peperisti; et lacrymarum fontem largire mibi. Velut pluvia in uterum tuum Verbum descendit, quod deprecare, te oro, o Virgo sanctissima, ut malorum meorum, quoruni nulla est mensura, fluxus exsiccet. Volumen novum vidit te propheta, in quo Verbum Patris scriptum fuit. Unde te suppliciter oro, o casta, ut] precibus tuis Jesum renovatorem universi roges ut scribat me in libro viventium. Animam babens gravissimarum passionum morbo peremptam, supplex te rogo,o Domina, quæ partu tuo infernum peremisti, per pœnitentiæ actus vivifica me. O Deipara firmissimum præsidium et spes Christianorum, in hora tremendi judicii esto advocata mihi, qui plura peccata perpetravi, et a gehenna formidabili libera me, inter oves quæ ad dexteram collocabuntur, annumeraus. Igne intolerabilis ardoris in visceribus suscepto, nullam, ο Virgo, experta es combustionem. Ideo Τὴν πολλαῖς κεκακωμένην ἁμαρτίαις τὴν ψυχήν, Θεογεννήτορ Παρθένε, θεράπευσον, ὅπως ἐν φωναίς εὐχαριστίας ἐκτενῶς ἀεὶ δοξάζω αι. Τέτοκας, παναγία, τὸν ἀπερίληπτου λόγου παρχί καθ' ὑπόστασιν ἡμῖν προσομιλήσαντα· τοῦτον πάντοτε δυσώπει σῶσαι τοὺς πιστῶς σε ἀεὶ μακαρίο ζοντας. Πύλην Θεοῦ προεἶδεν ὁ προφήτης, δι' ἧς αὐτὸς διῆλθε καθώς οἶδε, Παρθένε ἄχραντε διό σε έκδυσωπώ, μετανοίας πύλας αὐτή μοι ἄνοιξον. Εὐλογημένη, ἡ Θεὸν ἀνερμηνεύτως τεκοῦσα, σὺν τῷ θείῳ τούτου βαπτιστῇ δυσώπει, ἁγνὴ, ἀπαύστως, Δέσποινα, ὑπὲρ ἡμῶν τῶν συμφοραῖς περιπιπτόντων τοῦ βίου καὶ συνεχομένων αμαρτήμασιν. Σετάρχεται ἐξ αἱμάτων σου ἁγνῶν ὁ Κύριος τὴν μετάνοιαν βροτοῖς δωρούμενος πᾶσι μεσιτείαις του. Νόμου σκιαὶ πολυειδῶς τὴν τεξαμένην τὸν Θεὸν ἐδήλωσαν, ὃν ἱκέτευε, πανάμωμε, πάσης ἀνομίας με καὶ παθῶν ῥυσθῆναι τοῦ σώματος. Ἡ τοῦ ἡλίου νεφέλη φωτεινή, λάμψον μοι φῶς νοερὸν τῆς ἀληθοῦς μετανοίας, καὶ ἀπέλασον σκότος τῶν πονηρῶν λογισμῶν, ἵνα πίστει ὑμνῶ σε ὡς σω τηρίαν πιστῶν. Νέκρωσον τῆς σαρκός μου τὸ γεώδες φρόνημα, Θεοτόκε, ζωὴν ή κυήσασα, θανάτῳ τὸν θάνατον παντελῶς θείᾳ δυναστεία, ἄχραντε σεμνή, ἀφανίσασα. Βυθού με ῥαθυμίας τῶν ἀμετρήτων παθῶν, ἡ τὸν βυθὸν εὐσπλαγχνίας τεκοῦσα, ἀνάγαγε, ἀγαθὴ, καὶ δακρύων πηγήν μου δώρησαι. Ὡς ὑετὸς ἐν γαστρί σου ὁ Λόγος κατέβη, ὃν αίτη σαι, παναγία Παρθένε, τὰ ρεύματα ξηρᾶναι τῶν ἀμέτρων μου κακῶν, ἱκετεύω σε. Τόμον καινόν σε προφήτης έβλεψεν, ἐν ᾧ λόγος γέγραπται Πατρός· ὅθεν, ἁγνή, ἐκδυσωπώ, βίβλω με ζώντων γραφῆναι ἱκέτευε τὸν καινουργὸν τοῦ παντὸς ἐκδυσωπῶν Ἰησοῦν. Νενεκρωμένην ψυχήν κεκτημένος ταῖς χαλεπαῖς παραβάσεσι, σὲ τὴν νεκρώσασαν ᾄδην τῷ τόκῳ σου ἱκετεύω, Δέσποινα, μετανοίας τρόποις με ζώωσον. Θεοτόκε ή βεβαία προστασία καὶ ἐλπὶς Χριστια νῶν, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ φρικτῇ πρόστηθί μοι ἐπταικότι πολλὰ, καὶ ῥῦσαι τῆς γεέννης τῆς φοβεράς, προβά τοις με δεξιοῖς ἀριθμήσασα. Ὑπῆρξας ἄφλεκτος δεξαμένη ἐν σπλάγχνοις τὸ πῦρ τὸ ἄστεκτον, ὦ Παρθένε· διό με εξάρπασον τοῦ

MARIALE. πυρὸς τοῦ ἀσβέστου, δροσίζουσά με νῦν γνησίας & ab igne inexstinguibili eripe me, rorem spargens suμετανοίας περικαλλέσι τρόποις. Φορέσας με ὁ Κύριος ἐκ σοῦ προῆλθεν, ἁγνή. Αὐτὸν οὖν ἐκδυσώπησον στολὴν φεδρῦναι με φωτός, Παρθένε, ἐκδυθέντα τῶν παθῶν νῦν τὸν σάκκον τὸν βα ρύτατον. Φῶς ἡ τεκοῦσα τὸ θεῖον, θεοχαρίτωτε, τὴν σκο τισθεῖσαν ψυχήν μου ταῖς παραβάσεσι φώτισον, δέο μαι, καὶ σκότους αἰωνίου Ελεύθερόν, με δείξον, ὅπως σε μεγαλύνω καὶ δοξάζω, ἀειμακάριστε. per nie, verz 290 scilicet poenitentiæ actus, quibus decoretur anima mea. Veste carnis meæ indutus Dominus, ex te, o casta, prodivit. Eumdem ergo deprecare, ο Virgo, ut me stola lucis exornet, gravissimo passionum mearum nunc sacco spoliatum. ♥ divina gratia cumulatissima, quæ divinant lucem peperisti; illumina, quæso, animam meam transgressionibus obtenebratam, et al æternis tenebris libera me, ut magnificem atque glorificem te, o semper beatissima. Ex Canone feriæ 18, ad Malutinum. 0 Fili, exclamabat castissima Domina, scinditur Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τετάρτης, εἰς τὸν Ὄρθρον. Ρήγνυται γραμματεῖον τὸ τοῦ ᾿Αδάμ, ἀνεβόα ή πάναγνος Δέσποινα, λόγχῃ, Υιέ, τρωθέντος σου· ὅθεν Adæ chirographum, dum tu lancea vulneraris: ὑμνω σου τὸ πάθος πᾶσι τὸ πηγάσαν ἀπάθειαν, Δέσποτα. Τὸν ἐθελόθυτον ἀμνὸν ἐπὶ τὸ πάθος ἐλθόντα καθ ὁρῶσα, μήτηρ καὶ ἀμνάς, δακρύων πηγὰς προχέεις λέγουσα· Τί τοῦτο, τέκνον ἱερόν; πῶς θανατοῦται, ζῶσαι πάντας τους θανέντας προμηθούμενος; Ικετηρίαν ὑπὲρ ἡμῶν τῶν σε ὑμνούντων, Θεο τόκε, ποίησον, ὅπως εύρωμεν βοήθειαν καιρῷ περιστάσεως, οἱ αὐτοῦ τὸ πάθος δοξάζοντες. Ποίοις όμμασι βλέψω ὄμμα τὸ ξηραῖνον πάσας ἀδύσσους, Υιέ μου, σβεννύμενον, σταυρῷ κρεμαμένου quamobrem passionem tuam, Domine, laudibus extollo, ex qua impassibilitatis fons omnibus emanavil. Agnum, qui ad passionem venerat voluntarie sacrificandus, aspiciens mater et agna, lacrymarum fontes effundens, aiebat: Quodnam sacrificium est boc, o fili? quomodo mortem subis, qui omnes mortuos vivificare disponis? Offer supplices preces pro nobis, qui laudes tuas celebramus, o Deipara; ut tempore adversitatis inveniamus auxilium, dum nunc Filii tui passionem glorificamus. Virgo casta, lamentis sese aflictans, et discricians, has voces effundebat: Fili mi, quibus oculis σου; ἡ ἁγνὴ Παρθένος ἐβόα, θρήνοις ἑαυτὴν συντα- intueri possim exstinctum oculum illum, qui uuiράσσουσα. Νέον βρέφος τίκτεις τὸν πρὸ τῶν αἰώνων ἀχρόνως Πατρὶ συν[εν]ούμενον, Θεοτόκε, νεοποιοῦντα σταυρῷ τὸ ἀνθρώπινον πεπαλαιωμένον ἁμαρτίαις, τῇ τοῦ ἀρο χεκάκου συμβουλή, πανάμωμε. Πῶς οὐ πενθήσω, γλυκύτατον τέκνον, ἐπὶ σταυροῦ θεωροῦσά σε; πῶς οὐ θρηνήσω, ἀδίκως σου πάσχοντος, κριτὰ δικαιότατε; ἡ Παρθένος Μήτηρ ἐφθέγγετο. Νόμου σε πάλαι κιβωτός προδιετύπου, οὐ πλάκας ἔνδον φορέσατα, ἀλλὰ Χριστὸν τὸν νομοδότην, ἁγνή, ὃν ἄνομος ἐν σταυρῷ λαὸς προσήλωσεν, ἡμᾶς βοῶντας σώζοντα. Πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Φῶ; νοητὸν ἐν σταυρῷ ἀπήστραψεν ὁ σὸς, πανάχραντε, Υιός, καὶ ἀρχὰς τὰς τοῦ σκότους παρεδει γμάτισε, πανάμωμε, τοῦ ἡλίου ἡμαύρωσε φέγγος, καὶ πιστῶν τὸ πλήρωμα, ἁγνὴ, κατεφώτισεν. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς πέμπτης, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. *Αχραντε Θεοτόκε, σὺν ἀσωμάτοις ἀγγέλοις, προς φήταις, καὶ μάρτυρσι, καὶ ἀποστόλοις πρέσβευε, δίπως ἄφεσιν πταισμάτων λάβωμεν, Παρθένε, καὶ πλούσιον ἔλεος. Ο τοὺς ἀθλους λειτουργούς, Θεοτόκε, ποιήσας ἐκ σοῦ γεγέννηται δι᾿ ἔλεον ἄφατον ἀνθρώποις καθ ορώμενος. versas exsiccat abyssos, dum tu suspenderis in cruce? Novum infantem paris, o purissima Deipara, illum scilicet qui ante sæcula sine tempore simul cum Patre esse intelligitur, qui humanum genus principis malorum astu et confilio peccatis inveteratum, cruce sua novitati restituit. 291 Quomodo non lugebo, dulcissime fili, dum video te cruce pendentem? quomodo non conquerar, dum tu injuste pateris, o justissime judex? Hæc Virgo Mater loquebatur. Olim te legalis arca præfigurabat, o pura, quæ non duas tabulas, sed ipsum in te gessisti legislatorem Christum, quem populus legis violator cruci affixit, et qui salvat nos clamantes: Omnia opera Domini Dominum benedicite, etc. Luce spiritali in cruce fulguravit tuus Filius, ô intemeratissima Virgo: et tenebrarum principes palam traduxit: solis splendorem obscuravit, et fidelium multitudinem illuminavit. Ex Canone duplici feriæ v, ad Matutinum. Ο Deipara Virgo illibata, una cum angelis incorporeis, proplictis, martyribus, et apostolis intercele pro nobis, ut peccatorum remissionem et copiosam misericordiam consequamur. Ille qui immateriales spiritus ministros suos fecit, ex te o Deipara genitus est propter inedabilem misericordiam humanis oculis expositus.

Qui cœlestes potestates verbo creasti; qui pro· phetis, discipulis, atque omnibus martyribus gratiam largitus es, tu, Deus, eorumdem, et imınaculatæ matris tuæ intercessionibus, universis salutem, et misericordiam, utpote benignissimus ac piissimus concede. O forceps, quæ divinum carbonem in sacris visceribus tuis absque ulla prorsus combustione suscepisti, combure, o castissima, peccata nostra. Ο τὰς δυνάμεις οὐρανῶν καθυποστήσας τῷ λόγῳ, ὁ προφήταις χάριν παρασχών, καὶ τοῖς μαθη ταῖς, καὶ πᾶσι μάρτυρσι, τούτων πρεσβείαις, ὁ Θεὸς, καὶ τῆς ἀχράντου Μητρός σου, σῶσον πάντας, οίκτει ρον ὡς εὐσπλαγχνος. Ἡ λαβὶς ἡ τὸν θεῖον ἄνθρακα δεξαμένη ἐν τοῖς θείοις σου σπλάγχνοις, μηδ' όλως φλεχθεῖσα, κατά φλεξον ἡμῶν, πάναγνε, τὰ πταίσματα. O Dei Mater electa una cum sacris apostolis, martyribus et prophetis deprecare, ut a periculis, tribulationibus, 292 et peccatis liber esse possim. O immaculatissima, quæ carentem tempore in carne peperisti, eumdem roga ut a temporalibus passionibus liberet nos, qui laudes tuas hymnis celebramus. Domine Deus meus, qui ex innupta puella natus es, cjusdem et apostolorumn tuorum intercessionibus, propitiare peccatis meis; et a futuro supplicio libera me. O Maria Domina omnium creaturarum, et Dei genitrix, libera miserum cor meum ab inimico, qui impudenter quærit in illud exercere dominium. Illumina, o lucis genitrix, animam meam passio num tenebris obductam; et cum apostolis, prophetis, atque martyribus deprecare, ut omni peccato, ab omni læsione atque improbitate inimici server incolumis. Medere, o purissima, infelici animæ meæ incurabiliter ægrotanti, ex mundanæ hujus vitæ fraudihus, et multorum peccatorum profluvio. Cum angelis, apostolis, et martyribus, Filium tuum ac Dominum roga, o mundissima, ut a tentationibus, periculis, et angustiis eruantur servi tui. O casta Deipara undequaque laudabilis, omnis lingua cum fide glorificat te, quæ es gloria et decus generis nostri, et eorum qui errant, directio. Ignem peperisti, et incombusta mansisti, o Virgo maritalis tori nescia: propterea illum exora quem peperisti, una cum angelorum choris, atque apostolis, ut salvos faciat eos, psallunt fideliter: Omuia opera Domini, laudate Dominum, etc. Omnis lingua laudat et glorificat te; o Virgo Dei Opportune in hoc S. Josephi clogium B. Virgini tributumn Bartholomæus Pisanus De laud. Virg. lib. i fruct. 7, dum ait: Sapiens debet eligere quod est perfectius et melius: sed Christus est Sapientia increata, et cum melius sit, et eligibilius habere Matrem sine omni macula, quam cum macula, et potuit eam sic habere. Igitur, etc. Opportune etiam Bernardinus de Busto in Mariali serm. 1, de concept. parte iri, dum inquit: Cum Christus ab æterno elegerit B. Virginem in Matrem, juxta illud quod canitur, Elegit eam Deus, ac præelegit eam; concludendum est quod ipse, cui omnia futura erant præsentia, a cunctis malis, et damnis peccati originalis eam voluit præservare, ut boni filii debitum adimpleret.» Et ibidem serm. 2, parte m;. Quos Deus ad aliquod elegit, ita præparat, et disponit, ut ad illud Apostoli II ad Ἐκύησας ἐν σαρκὶ τὸν ἄχρονον, ὃν δυσώπει τῶν χρονίων παθῶν ἡμᾶς λυτρώσασθαι ὑμνοῦντάς σε, πανάμωμε. Κύριε ὁ Θεός μου, ὁ τεχθεὶς ἐκ κόρης άπειρο γάμου, ταύτης παρακλήσεσι καὶ τῶν ἀποστόλων σου, ἱλασμὸν πταισμάτων μοι δίδου, καὶ μελλούσης ῥῦσαι κολάσεως. Μαρία Κυρία πάσης κτίσεως, ἐχθροῦ ἀναιδώς κυριεύειν ζητοῦντος τὴν ταπεινὴν καρδίαν μου, Θεογεννήτορ, λύτρωσαι. Ἡ τὸ φῶς τεκοῦσα, φώτισον τὴν ἐσκοτισμένην ψυχήν μου τοῖς πάθεσι, καὶ δυσώπει σὺν ἀποστόλοις, προφήταις, καὶ μάρτυρσι, πάσης ἁμαρτίας, πάσης βλάβης, πάσης τῆς κακίας τοῦ ἐχθροῦ ῥυσθῆναι με. Ἰάτρευσαν ἀνιάτως νοσούσαν, πανάμωμε, την ἀθλίαν ψυχήν μου τοῦ βίου ταῖς ἀπάταις, καὶ πολ λῶν ἁμαρτιῶν ἐπικλύσεσιν. Μετά μαρτύρων ἀγγέλων, καὶ ἀποστόλων, παν άμωμε, τὸν σὸν Υἱὸν ἐκδυσώπει, καὶ Κύριον, σωθῆναι τοὺς δούλους σου πειρασμῶν, κινδύνων καὶ θλίψεων. Απασα γλώσσα πίστει δοξάζει σε, ἁγνή, δόξαν χρηματίζουσαν καὶ καύχημα τοῦ γένους ἡμῶν, καὶ ὁδηγίαν τῶν πλανωμένων, Θεοτόκε πανύμνητε. *Αφλεκτος τεκοῦσα τὸ πῦρ διεφυλάχθης, Παρο θένε ἀπειρόγαμε· διὸ ἱκέτευε ὃν ἔτεκες, σὺν ἀσω μάτων χοροῖς, σὺν ἀποστόλοις, τοὺς πιστῶς σωθῆναι ψάλλοντας· Πάντα τὰ ἔργα Κυρίου, τὸν Κύριον ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Υμνεί σε πᾶσα γλῶσσα δοξάζουσα, Θεὸν τὸν ὑπερCorinth. in: Idoneos nos fecit ministros Novi Testamenti. Sapiens enim regulator ea, quæ sunt ad aliquem finem debet regulare secundum ordinem ipsius finis, juxta dictum philosophi nt Metaph. Εt probatur per c. Prodest 23. q. quia princeps, assumendo aliquem ad officium suum, dicitur velle dispensare cum eo meliori modo, quo potest. Item: Qui vult consequens vult etiam omne necessarium antecedens et crimen est sacrilegii dubitare, an is dignus sit quem imperator elegerit? Sed gloriosa Virgo Maria fuit electà divinitus ab æterno ut esset Mater Dei, ipsa dicente illud Eccli. χχιν, 4b initis et ante secula creata sum. Et Proverb. viii. Ab clero no ordinata sum, et ex antiquis antequam terra fuerit, quæ omnia attribuit Ecclesia B. Virgini. Ergo Deus per gratiam suam eam ad tam mirabile opus idoneam prascrvavit.. Sic ille.

MARIALE. ύμνητον τέξασαν, Παρθένε θεόνυμφε, ἂν δυσώπει sponsa quæ Deum superlaudabilem peperisti; ἀπαύστως σῶσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. quem tu supplex roga incessabiliter pro salute aniΦωτεινοτάτην λαμπάδα μέσον σε ἔχουσαι χοροστασίαι μαρτύρων, καὶ ἀποστόλων, ἁγνή, φῶς ἀπαστράπτουσαν ἐνθέων χαρισμάτων φωτίζονται ἄλλως, καὶ πάντας τοὺς ἐν πίστει μεγαλύνοντάς σε φωτίζουσιν. Φέρεις τὸν φέροντα πάντα ἐν ταῖς ἁγίαις χερσί σου, ὃν ἐκδυσώπει, ἁγνὴ, τοῦ ἀλλοτρίου τῆς κακουρ γίας ἡμᾶς ἀχειρώτους περισώζεσθαι. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς παρασκευῆς, εἰς τὸν Ορο θρον. Τὸν ἀνατείλαντα ἐκ σοῦ ὑπερβολῇ εὐσπλαγχνίας ἐν σταυρῷ καθορῶσα θρηνῳδεῖς, Δέσποινα, τοῦτον δοξάζουσα. Λύσιν ἡμῖν ὀφλημάτων, ἁγνὴ Παρθένε, δίδου, ταῖς μητρικαῖς σου πρεσβείαις, ἡ τὸν σταυρῷ πα γέντα, ἄνθρωπον γενόμενον, Θεόν Λόγον κυήσασα. Απεκύησας ἄνευ σπορᾶς, Παρθένε, τον Λόγον, τὸν σταυρῷ ἐξαφανίσαντα τὴν φθορὰν ἀγαθότητι. Ἡγίασεν ὁ Θεὸς τὴν μήτραν σου, ἁγία σεμνή, κατοικήσας ἐν αὐτῇ, καὶ ἐν σταυρῷ ὑψούμενος τήν κτίσιν συνανύψωσεν. Ὑμνολογεῖς τὸν ἐκ σοῦ σαρκωθέντα, καὶ θρηνφθεῖς ἐν σταυρῷ ὑψωθέντα, αὐτὸν κατανοοῦσα, Μητροπάρθενε ἁγνή, παναμώμητε. Η παναγία πανάγιον Λόγον τὸν ἐξ αὐτῆς ἀνατεί λαντα, ἐν τῷ ἁγίῳ σταυρῷ ἀνυψούμενον, καὶ καθαγιάζοντα τους βροτοὺς ὁρῶσα, ὠδύρετο. Αγίων τάγματα λιτανεύουσι, Κόρη, τὸν ἐκ γαστρός σου προελθόντα Δεσπότην, τὸν δείξαντα ἐν σταυρῷ τούτοις τρίβον ἀθλήσεως, ἁγνὴ, καὶ δοξολο γοῦσιν ὡς πάντων βασιλίδα. Φιλάγαθε τῶν Χερουβὶμ ἁγιωτέρα, ἡ Θεοῦ Θεὸν Λόγον σαρκὶ ἀποτεκοῦσα, τὸν ἀνυψωθέντα σαρκί σταυρῷ ἐθελουσίως, ὑπὲρ πάντων ἐκτενῶς τοῦτον πρέσβευε. Ἐκ τοῦ κανόνος του Σαββάτου, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Ὑπεραγία ἡ Θεὸν ὑπεράγιον Λόγον ἀποκνήσασι, ἁγίασον ἅπαντας τους πίστει σε δοξάζοντας. Μὴ κενώσας τοὺς κόλπους τους πατρικοὺς ὁ Λόγος, Huic B. Virginis elogio splendorem affert Bernardlinus de Busto in Mariali serm. 2, de Concept. parte ill, dum ibidem ait: ‹ Indubitanter tenendum quod Deus dilectam Sponsam suam (B. Virginem) ante creationem mundi electam ab marum nostrarum. Martyrum atque apostolorum chori habentes te, ο Virgo, in medio, tanquam fulgentissimam lampadem, divinorum 293 charysmatum radios effundentem, spiritualiter illuminantur; ipsi vero eos omnes, a quibus tu magnificaris, illuminant. Portas eum, qui portat universa, in tuis manibus divinis, ο Virgo. Ipsum roga, ut ab alieni malignitate nos inutiles et nihil valentes lueatur. Ex Canone feriæ vi ad Matutinum. Cum videres, ο Domina, illum, qui ex te exortus fuerat, ob excessum misericordiæ suæ in cruce pendentem, in lamenta erumpens, eumdem glorificabas. Maternis tuis intercessionibus concede nobis debitorum remissionem, o Virgo, quæ Deum Verbum hominem factum et cruci affixum peperisti. Sine semine Verbum genuisti, o Virgo, qui per crucem ex sua benignitate corruptionem abolevit Sanctificavit Deus vulvam tuam habitans in illa, ο Virgo veneranda; et in cruce exaltatus, simul creaturas exaltavit. Hymnis collaudas illum qui ex te incarnatus est; et in cruce videns exaltatum, lamentis prosequeris; o mater Virgo casta, omni laude decoranda. Cum sanctissima videret sanctissimum Verbum, quod ex ipsa solis instar exortum fuerat, in sancta cruce exaltatum, atque homines sanctificantem; in lamenta etusque erumpebat. Sanctorum exercitus deprecantur, o castissima puella, Dominum illum,qui ex utero tuo processit; et qui in cruce ostendit illis viam strenuæ decertationis; teque ut omnium Reginam glorificant. O bonorum amica, sanctior Cherubim, quæ Deum Dei Verbum in carne progenuisti, qui et in cruce voluntarie 294 secundum carnem exaltatus est apud eumdem pro universis strenue intercede. Ex Canone Sabbati, ad Matutinum. O omnium sanctorum sanctissima, quæ Deum Verbum omni sanctitate sanctiorem peperisti, sanctifica omnes qui glorias tuas cum fide decanlant. Verbum e sinu Patris nunquam discedens omnis peccati turpitudine præservavit. Quis enim est hominum, qui, si posset sponsam suam facere, illam nen absque omni macula procrearet? Sic ille.

in sinu tuo ut infans receptum est, o immacw- Α' ἐν τοῖς κόλποις σου ὡς βρέφος κρατούμενος ὡράθη, bala: et ex te principium sumpsit, qui est sine ἀρχὴν ἐκ σοῦ λαβὼν, ἄχραντε, ὁ ἄναρχος. principio. Precare, o laudatissima, Deum quem peperisti, nt gregem tuum ab omni tentationum ac tribula- -tionum genere liberet. ● Virgo sanctissima, quæ Dei thalamus indissoJubilis facta es: eidem supplica, ut me thalani spiritalis faciat habitatorem. O Virgo sanctissima, quæ Verbum sanctissimum incarnatum peperisti, quod omnis spiritus laudat et sanctificat, sanctifica servos tuos. Tanquam angelis honorabiliorem Deiparam hymnis veneremur. Mulierum omnium cœtus, quæ sesc in virtute exercendo ac decertando, Dominum quæsiverunt, vultum tuum divinumn, ο parissima, assidue deprecantur. Cum peccandi sim cupidus, tribunal horrendum contremisco judicis qui ex te ortus est, o Virgo: in quo tu me, utpote benignissima, indemnatum conserva. TONUS PLAGIUS IV. Ex Canone feriæ 11, ad Matutinum. Medicam manum tuam adhibe mili, mortiferarum corporis atque animi passionum morbo graviter ægrotanti; 295 ut te, o casta, cum fide semper beatain appellem. Te, o sanctissima, custodem in tentationibus habeo: tu es, post Deum, prasidium meum semper vigilantissimum. Te, o castissima, in die judicii liberatricem ab omnis damnationis sententia inveniam. Te purissimum Domini receptaculum, cum fide precor, o Dei genitrix; ab omni macula puriſica'me, et purissimi Spiritus divini domum effice nie. Puella casta, occide passionum mearum motus, tu quæ partu tuo peccatum vivens primi parentis occidisti. Ut te, o ab omni labe purissima gratiarum actionis vocibus semper glorificem; animæ mex tenebras elimina; et luce pœnitentiæ me delictis obscuratum illumina. Deus Dei Verbum, cum în uteri tui tabernacule habitasset, o divina gratia plenissima; fecit te omnium qui in certamine superabantur, præsidium: quamobrem clamant: Benelitus es, Deus patrum, e.c. Tu, ο Virgo, eorum qui stant, es Armitas; coFavere videtur S. Thomas Aquinas dum in t Sent. d. 44, a. 3, in hunc modum scribit: Puritas intenditur per recessum a contrario, et ideo potest aliquid creatum inveniri, quo nihil purius esse potest in rebus creatis, si nulla contagione peccati inquinatum sit, et talis fuit puritas B. Virgiuis, que a peccato originali immunis fuit. Sic ille. Sanctus item Thomas a Villa Nova, serm. 5, de Ἱκέτευε ὃν ἐκύησας Θεόν, πανύμνητε, πειρασμῶν παντοδαπών καὶ θλίψεων βύσασθαι τὴν ποίμνην σου. Νυμφῶν ἀκατάλυτος ὀφθεῖσα Θεοῦ, δυσώπει αὐτ τόν, παναγία Παρθένε, νυμφῶνός με οικήτορα τοῦ νοητοῦ γενήσεσθαι. Αγίασον, παναγία Παρθένε, τοὺς δούλους σου, τὸν πανάγιον Αὐγον σαρκὶ ἀποτελοῦσα, ὃν ὑμνεῖ πᾶσα πνοὴ ἁγιάζουσα. Ως τῶν ἀγγέλων τιμιωτέραν τὴν Θεοτόκον ὑμνολογοῦμεν. Ὁ τῶν γυναίων ἁπάντων κατάλογος, ὁ ἀσκήσει καὶ ἀθλήσει, πανάμωμε, ζητήσας τὸν Κύριον, λιτο ἀνεύει ἀπαύστως τὸ θεῖόν σου πρόσωπον. Φιλαμαρτήμων ὑπάρχων, τὸ δικαστήριον τρέμω τὸ φοβερὸν τοῦ ἐκ σοῦ, ἁγνὴ, τεχθέντος, ἐν ᾧ με, ἀγαθή, ακατάκριτον συντήρησον. ΗΧΟΣ ΠΛΑΓΙΟΣ Δ'. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς δευτέρας, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Ιασαι νοσοῦντά με χαλεπῶς τῆς θανατηφόρου ἀσθενείας τῶν σαρκικῶν, ἁγνή, ψυχικῶν τε παθη μάτων, ὅπως ἐν πίστει ἀεὶ μακαρίζω σε. Σὲ φρουρόν, παναγία, ἐν πειρασμοῖς κέκτημαι, σὲ μετὰ Θεὸν προστασίαν ἔχω ἀκοίμητον, σὲ βυομένην με ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς δίκης πάσης κατακρίσεως εύροιμοι, πάναγνε. Σὲ τὸ καθαρὸν δοχεῖον τοῦ Δεσπότου πίστει δυσωπῶ, καθάρισόν με πάσης, Θεογεννήτορ, κηλίδος, καὶ οἶκον δείξον τοῦ καθαροῦ καὶ θείου Πνεύματος. Νέκρωσον, ἁγνή, τῶν παθῶν μου τὰ κινήματα, ἡ νεκρώσασα τῷ τόκῳ σου τὴν ζῶσαν, Κόρη, ἁμαρτίαν τοῦ προπάτορος. Ἵνα φωναῖς εὐχαρίστως πάντοτε, πανάμωμε, δοξάζω σε, ψυχῆς μου δίωξον τὸ σκότος, καὶ μετα νοίας φωτὶ τὰ ζοφερά λυσόν μου ἐγκλήματα. Ο Θεοῦ Θεὸς Λόγος ἐν γαστρί σου σκηνώσας, Θεοχαρίτωτε, ἁπάντων προστασίαν τῶν καταπονουμένων καὶ βοώντων δεικνύει σε· Ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶν Ἱσταμένων βεβαίωσις ὑπάρχεις, καὶ πεσόντων Nativit. Domini prope finem, dum ibidem bis utitur verbis: Decuit Matrem Dei esse purissimam sine labe, sine peccato, unde non solum quando puella, sed quando parvula, sanctissima, et in utero sanctissima, et in Conceptione sanctissima. Non enim decebat sanctuarium Dei, domum Sapientiæ, reliquiarium Spiritus sancti, urnam wannæ cœlestis aliquam in se habere fabein. ›

MARIALE. ἀνόρθωσις, Παρθένε· διὸ καταπτωθέντα με ἀνάστη- rum qui cadunt erectio: quamobrem me jam colσον, ίνα σε δοξάζω την κεχαριτωμένην. Φώτισον, πύλη τοῦ φωτός, τῆς καρδίας μου τὰ όμματα, δέσμαι, καὶ ἀπημαύρωσε τῆς ἁμαρτίας σκότος βαθύτατον, καὶ μετανοίας μου αὐγὴν κατά πέμψον, Δέσποινα, καὶ αἰωνίου πυρὸς μεσιτείαις σου, ἁγνὴ, ἐλευθέρωσον. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τρίτης, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Μετανοίας μοι, Παρθένε, καθυπόδειξον ὁδοὺς, καὶ τῆς ἀπαγούσης με πρὸς ἁμαρτίαν ἐπίστρεψον τρίτον, ἵνα σε ὑμνῶ τὴν πολυύμνητον καὶ παμμακά ριστον. Κατεῤῥαγμένων επανόρθωσις, Θεοτόκε, πτωθέντα ἔγειρον ἐκ βόθρου τῶν κακῶν μου, καὶ ἑδραίωσον, Δέσποινα, ἐν πέτρᾳ τῶν τοῦ Θεοῦ ἐντολῶν. Πανύμνητε, Δέσποινα, μεγαλοφώνως σε ἀνυμνοῦμεν, πλήρωσον πάσης χαρᾶς τὴν ἐμὴν διάνοιαν, παρεχομένη μοι πένθος ἀγαθὸν, καὶ μετανοίας ἀφορ μᾶς, καὶ γνῶσιν σωτήριον. Αγία Θεοτόκε, ἡ τὸν ἅγιον Λόγον ἀποτελοῦσα, σαρκὶ ἀναπαυόμενον μόνον ἐν πᾶσι τοῖς ἁγίοις, ἁγία σόν μου τὸν νοῦν ταῖς πονηραῖς ἐργασίαις ἀεὶ ἐπιμένοντα. Η μανναδόχος σε στάμνος, Θεοτόκε, ποτέ προει κόνιζε Χριστὸν γὰρ ἐβλάστησας τὸ μάννα της γνώσεως. ἐπομβρίζοντα πᾶσι τοῖς τιμῶσι σε. Ὑπὲρ αἰτίαν τίκτεις τοῦ παντὸς τὸν αἴτιον, ὑπερΚαλῇ χρηστότητας βροτόν γεγενημένον· ὅθεν συμφώνως σε, ἁγνή, μακαρίζομεν. Κυματούμενον σάλῳ με τῆς ἁμαρτίας, ἁγνὴ, τῇ σῇ μεσιτεία πρὸς σωτηρίαν μετανοίας, βοῶ, ίθυνον, Δέσποινα, παγγαλήνους λιμένας, όπως βλέψω φῶς τῆς σωτηρίας ὁ ἐσκοτισμένος ἀεὶ τῇ ῥᾳθυμίᾳ. Φωτιστικαῖς, πανάμωμε, ἀστραπαῖς τοῦ ἐκ τῆς σῆς προελθόντος μήτρας Υἱοῦ καὶ Θεοῦ, τοὺς πίστει ὑμνοῦντάς σε φαίδρυνον, καὶ σκότους ἡμᾶς τοῦ ἀφεγγοῦς καὶ τῆς αἰωνιζούσης ἐξελοῦ κολάσεως τῇ σῇ μεσιτεία. Japsum erige, ut te gratia plenam glorificem. lllumina, precor, porta lucis, oculos cordis mei, quos densissima peccali tenebra obscuravere; et emitte mihi, Domina, pœnitentiæ radium; et intercessionibus tuis, ο Virgo casta, ab igne perenui libera me. Ex Canone feriæ 111, ad Matutinum Poenitentiæ vias demonstra mihi, o Virgo, et a semita quæ me ad peccatum: deducit, averte me, ut laudem te onni laude dignissimam et omni beatitudine cumulatissimam. Prostratorum erectio, o Deipara, e barathro malorum meorum me collapsum erige; et in petra divinorum 296 mandatorum stabilem firma me, o Domina. · Laudabilissima Domina, magnis tuas laudes vocibus extollimus: imple omni gaudio mentem meam; luctum utilem, poenitentiam opportunam, et scientiam salutiferam concedens mihi. Deipara sancta, quæ Verbum sanctum, quod solum omnibus sanctis requiescit, incarnatum peperisti: sanctifica mentem meam, in pravis operibus semper immorantem. Urna illa, in qua manna continebatur, olim te, Deipara, præfiguravit: Christum enim germinasti, qui omnibus honorantibus te scientiæ manna velut imbrem demittit. Supra omnes causas ac rationes, causam atque auctorem universi peperisti, propter nimiam suan benignitatem, hominem factum. Unde te, o pura, consona voce beatam nuncupamus. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τετάρτης, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Παρισταμένη τῷ σταυρῷ σου, Κύριε, ἡ ἀπειρογαμος, καὶ τὰς ἐν σοὶ τρώσεις καθορῶσα, Δέσποτα, τιτρωσκομένη ἔλεγεν· Οίμοι, τέκνον! ὠδῖνας ἀπο φυγοῦσα τῷ τάχῳ σου, νῦν ὀδυνηρῶς κατατρύχομαι Η πολύμνητος ἀμνὰς τὸν ἄρνα θεασαμένη πρὸς ἑκούσιον ἑλκόμενον πάθος, καὶ σταυρούμενον σαρκί, ηλάλαζε δακρύουσα, καὶ τὴν μακροθυμίαν υμνει τὴν τούτου δοξάζουσα. Τὸν ἑαυτῆς μόσχον ἡ ἄμεμπτος δάμαλις κατιδοῦσα ξύλῳ ἀναρτώμενον, Τέχνον, ἐβόα ἀλαλαγμῷ, πως σε πανάμωμον δῆμος οὐδ' ὅλως ᾠχείρησεν αὐτὸν οἰ κτειρηκότα, ἀλλὰ σκέψει δολία θανατώσαι ἀδίκως προείλετο; Me in peccati salo fluctuantem, intercessione tua, o̟ casta, ad tranquillissimos salutaria pœnitentiæ portus, precor, Domina, deducito; ut perpetuis socordiæ tenebris involutus, tandem aliquando salutis lumen aspiciam. Fulgurantibus radiis Filii et Dei tui, qui ex utero tuo processit illumina et exhilara, o intemeratissima, eos qui te cum fide collaudant; et intercessione tua a tenebris obscurissimis Averni, et a pereuni tormento eripe nos. Ex Canone feria w ad Matutinum. Assistens Virgo innupta cruci tuæ, Dominator Domine, atque intueus vulnera tua, ipsa etiam vulnerabatur, ac dicebat: Hei mihi, fili! dolores partus, cum tu nascereris, effugi; et nunc doloribus premor ac discrucior. Agna illa, quæ plurimis ubique laudibus celebratur, 297 videns Agnum ad voluntariam passionem attractum, ac secundum caruem crucifxum, ejulabat cum lacrymis, et illius longanimitatem cum lau~ dibus glorificabat. Juvenca immaculata videns vitulum suum in cruce suspensum, cum gemitu clamabat: Ο Fili; quomodo populus prævaricator nullam tui miserationem habuit, qui illius misertus es? sed fraudulento consilio te injuste interficere decrevit.

Novum spectaculum, intucor (exclamabas, o omni laude dignissima): Quomodo tu, qui aspectu universam concutis terram, in cruce exaltatus obdormisti: cum tamen eos qui dormierunt a 838culo suscitaturus sis? Adoro, ο Fili, patientiam Luam. Te Dominum vitæ, et speciosum forma super ßlios hominum olim peperi (exclamabat Virgo), et quomodo moreris nunc, o fili, non habens speciem neque decorem in cruce suspensus, qui nutu omnia pulchritudine exornas. () Verbum, sol nesciens occasum (aiebat Virgo), quomodo nunc in ligno extensum occidisti; et sol videns, destitit a cursu suo, non ferens sese apparere ac lucere dum tu pateris, ο Domine; laudo et adoro divinam potentiam tuam. Cum dolore suspirans, cum materno adfectu eju: lans, et coarctationem atque angustiam cordis rep:imere non valens, oculis in cruce defixis ad eum qui ex utero tuo natus erat, exclamabas: Ο Fili, quodnamn spectaculum est hoc? quomodo pateris tu, qui natura es impassibilis, atque hominum genus omnino vis a corruptione liberare? Cum fugerim dolores matrum eo tempore quo te peperi, o mitissime Fili; nunc dum, te voluntarie passionem amplecti, et dolores subire video, viscera mea discruciantur, et anima mea repletur doloribus. Ita exclamabat castissima illa, quam nos pro merito magnificinus. 298 Ex Canone feria v, ad Malutinum. Præter naturæ leges, peperisti, o intemeratissima, legislatorem ac Deum, hominem factum: quem, utpote benignum, deprecare, ut ignoscat nobis ea quæ contra legem deliquimus, dum assidue clamamnus: Cantemus Domino, gloriose enim magnificatus est. Deprecare, ο Virgo, illum qui bonus est, ut peccatorum absolutionem, et a gravissimis vitæ hujus adversitatibus liberationem, mihi largiatur. Da mihi vires, o iuviolata, ut coelestes cogitationes in anima mea excolere possim, et illius motus ad vitæ ingressus dírige. Ξένον θέαμα βλέπω, έκραξες, πανύμνητε, πῶς ὁ τῷ βλέμματι πᾶσαν γῆν σαλεύων, ἐπὶ ξύλου ὑψούμενος ὕπνωσας, τοὺς ὑπνοῦντας μέλλων ἐκ τοῦ αἰῶνος ἀνυπνίζειν; προσκυνῶ σου, Υιέ, τὸ μακρό θυμον. Κύριόν σε τῆς ζωῆς καὶ ὡραῖον ἀπεκύησα κάλλει ὑπὲρ υἱοὺς ἀνθρώπων, ἡ Παρθένος ἐκραύγαζε, καὶ πῶς θνήσκεις νῦν, Υἱὲ, κάλλος οὐκ ἔχων ἐν τῷ σταυροῦσθαι, ὁ καλλωπίζων πάντα νεύματι; Ὁ ἄδυτος ἥλιος, πῶς ἔδυς ξύλῳ, Λόγε, τεινόμενο;; ἡ Παρθένος ἐβόα· καὶ βλέπων ἔστη τοῦ δρόμου ήλιος, φαίνειν μὴ σθένων, σοῦ πάσχοντος, Δέσποτα; Υμνος λογῶ, προσκυνῶ τὸ θεῖον κράτος σου. Οδυνηρῶς στενάζουσα, μητρικῶς ἀλαλάζουσα, καὶ τὴν ἐκ τῶν σπλάγχνων συνοχὴν μὴ φέρουσα, σταυρῷ ἐνητένιζες τῷ ἐκ τῆς σῆς τεχθέντι γαστρός, Τέκνον, ἐκβοῶσα, τί τὸ ὅραμα τοῦτο; πῶς πάσχεις, ὁ τῇ φύσει ἀπαθὴς, πᾶν ἔτε θέλων τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων φθορᾶς ἐλευθερῶσαι; Φυγοῦσα τὰς ὠδῖνας τὰς μητρικὰς τῷ καιρῷ τῆς λοχείας, μακρόθυμε, ἐν τῷ δὲ νῦν πάθει ἑκουσίως προσομιλεῖν, καὶ ἄλγος καθυφίστασθαι, ήλγησα τὰ σπλάγχνα, καὶ τὴν ψυχὴν ὀδύνης ἐπληρώθην, ή πάνω αγνος ἐβόα, ἣν ἐπαξίως μεγαλύνομεν. Οι Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς πέμπτης, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Aquarum vitæ fluentis plena cum sis, o Puella, potum nobis omnibus præbe, dum te pia ac religiosa mente laudamus. Palatium Regis altissimi, et thronus igniformis facta es, o Virgo, Cherubim et Seraphim modo ineſſabili sublimior: quamobrem omnis spiritus te tanquam Creatoris matrem laudibus extollit. Impetum mortis repressisti dum immortalem Deum peperisti; quem roga, o casta, ut passiones miserabilis corporis mei mortificet, et vita dignam ae facial. Offer Domino supplicationem, ut misereatur, et salutem tribuat iis qui ad te confugiunt, o sanctissima Deipara, hominum auxilium. Cum sis lucis domicilium, illumina, o Virgo, aniΝομίμων δίχα τῆς φύσεως τέτοκας τὸν νομοδότην καὶ Θεὸν ἄνθρωπον γενόμενον· αὐτὸν ὡς ἀγαθὸν ἱκέτευε, πανάμωμε, ἡμῶν τὰς ἀνομίας παριδεῖν τῶν βοώντων πάντοτε· Τῷ Κυρίῳ ᾄσωμεν· ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται. Λύσιν δωρηθῆναι μοι, ἄχραντε, ἁμαρτιῶν αἴτη σαι τὸν ἀγαθὸν, καὶ τῶν ἐν τῷ βίῳ χαλεπῶν περ ριστάσεων. Γεωργείν με νοήματα, ἄχραντε, οὐράνια ἐνδυνά μωσον, καὶ τῆς ψυχῆς μου κατεύθυνον πρὸς ζωῆς εἰσόδους τὰ κινήματα. Ναμάτων ζωηῤῥύτων ἀνάπλεος οὖσα, Κόρη, πάν τας ἡμᾶς πότισον εὐσεβοφρόνως ὑμνοῦντάς σε. Παλάτιον ὑψηλού βασιλέως, καὶ πυρίμορφος γε γένησαι θρόνος, τῶν Χερουβὶμ ανωτέρα, Παρθένε, καὶ Σεραφίμ ὑπὲρ νοῦν χρηματίσασα· ἐντεῦθεν σε πᾶσα πνοὴ ὡς Μητέρα δοξάζει τοῦ Κτίσαντος. Έστησας ῥύμην τοῦ θανάτου, τὸν ἀθάνατον Θεὸν ἀποκυήσασα· ὃν δυσώπει, ἁγνή, τὰ πάθη θανατώσες τοῦ ταπεινοῦ μου σώματος, καὶ ζωῆς με ἀξιῶσαι. Ικετηρίαν προσάγαγε Κυρίῳ κατοικτειρῆσαι καὶ σῶσαι τοὺς ἐπὶ τοὶ καταφεύγοντας, παναγία Παρθένε, ἀνθρώπων βοήθεια. Φωτὸς οὖσα δοχεῖον, φώτισον, Παρθένε, την σκου

MARIALE. τισθεῖσαν ψυχήν μου τοῖς πάθεσιν, ὅπως ἐν πίστει miam meam pravarum afectionum tenebris involuκαὶ πόθῳ ἀεὶ δοξάζω σε. tam, ut cum fide affectu semper cantem gloriam Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς Παρασκευῆς, εἰς τὸν Ορθρον. Ως ἔβλεψε σε σταυρῷ τὸν τὰ πάντα βλέποντα ἡλούμενον ἡ ἄμεμπτος, ὀδυρομένη ἔλεγε· Τί τοῦτο, τέκνον ἐμόν; Τί σοι ἀνταπέδωκαν οἱ ἀπολαύσαντες πολλῶν σου δωρημάτων; πῶς ὑποίσω τὸν πόνον; Δόξα τῇ σῇ, εὐσπλαγχνε καὶ μακρόθυμε, οἰκονομία φρικτῇ. Νομίμων δίχα τῶν ἀνθρωπίνων σε τέκνον έτεκον, καὶ πῶς ἄνομοι ὑψοῦσί σε ξύλῳ μέσον ἀνόμων, τὸν μόνον νόμους ζωῆς ἐκτιθέμενον; ἡ Θεοτόκος θρην ᾠδοῦσα ἀπεφθέγγετο. Νέον βρέφος ἐκύησας τὸν πρὸ τῶν αἰώνων ὄντα παντέλειον, καὶ σταυρῷ, Κόρη πανάμωμε, τελειοῦντα πάντα ἀγαθότητι. Νενοσηκότας, Παρθένε, τῇ ἁμαρτίᾳ ἡμᾶς ιάτρευ σας, κυήσασα τον Σωτῆρα Ιατρόν τε τῶν ὅλων, ἐν ξύλῳ τοῦ σταυροῦ τραυματισθέντα, ἄχραντε, τὸν παρέχοντα ἀφθαρσίαν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. Ρομφαία τὴν σὴν διῆλθε καρδίαν, καθορώσης σὲν Υιόν, ἄχραντε Κόρη, ἡλωμένον ἐν ξύλῳ, καὶ πάθη φέροντα, καὶ λόγχῃ θείαν πλευρὰν ἐξορυττόμενον θελήματι, καὶ κατασφάττοντα ἐν αὐτῇ τὸν πολέμιον δράκοντα· ὅθεν θρηνωδοῦσα μητρικῶς τοῦτον ἐμε γάλυνες. Λύπῃ πεπλήρωμαι, ὁρῶσά σε, Υἱὲ, ἀδίκως πά σχοντα, τέτρωμαι ψυχήν, λόγχῃ τρωθέντος σου τὴν πλευρὰν, ἡ Θεοτόκος ἐβόα κλαίουσα καὶ ὀδυρομένη, μόνη Δέσποινα - ἣν ἐπαξίως πάντες μακαρίζομεν, καὶ εὐσεβῶς κραυγάζομεν· Ὁ ὑπερύμνητος τῶν πατέρων καὶ ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶ. Νοητὴν νεφέλην, καὶ σκηνὴν ἁγιάσματος, θρόνον Θεοῦ καὶ πύλην, φωτὸς λυχνίαν, καὶ ἀνατολὴν τοῦ Λόγου οἱ πιστοί σε πάντες κατονομάζομεν, πάναγνε Παρθένε, τοῦ πάντα τεκτηναμένου Μήτηρ υπάρ χουσα εὐλογημένη. Φωτοειδής παστὰς ὡράθης, Παρθένε, τοῦ οἰκήσαν τός σου τὴν ἄφθορον νηδύν, καὶ πάθος μακάριον καθ υπομείναντος ἐθέλοντι, καὶ πᾶσι τὴν ἀπάθειαν παρασχόντος δι' ἄφατον ἔλεος, ἐν πίστει προσκυ νοῦντές σε εὐσεβῶς μεγαλύνομεν. Vos immaculata cum absolute omnis maculæ carentiam importet, nullam limitationem dicit, et ad omnia vitæ tempora atque momenta protenditur, sicut infinitum" simpliciter, et absolute prolatum ex neutro extremo finem admittit; neque immensum propric vocabis quod alicui mensuræ subesse potest. Quin potius si hæc nomina efferantur de re, quæ secum admittit aliquo modo formam, quæ per illas voces negatur, quilibet affirmabit Jocutionem esse hyperbolicam, et impropriam. Ad eumdem modum dictio immaculata, cum omnis maculæ carentiam dicat pro onmi temporis differentia, et apponatur B. Virgini in sensu proprio, non hyperbolico, ut admittit communis doctorumi tuam. 299 Ex Canone feriæ vi, ad Matulinum. Ubi immaculata vidit ridentem omnia in cruce sublatum, dolore perculsa, ita locuta est: Quid est hoc, fili mi? quid tibi retribuerunt, qui a te tot beneficia acceperunt? quomodo dolorem sustinebo! Gloria sit venerandæ dispositioni tua', o misericordissime ac patientissime. Te præter leges humanas peperi, o Fili; et quomodo legis violatores in lignum te sustulerunt in medio transgressorum legis, qui solus vitæ leges condidisti? Ita gemebunda Deipara loquebatur. Novum infantem peperisti, qui erat ante omnia sæeula perfectissimus, o Puella tota pura; et in signo crucis omnia perficit bonitate sua. Nos peccati morbo ægrotantes, curasti, o Virgo inviolata, dum omnium Salvatorem et medicum peperisti: qui in ligno crucis vulneratus, immortalitatem animabus nostris elargitur. Gladius cor tuum pertransivit, o intemerata Puella, cum Filium tuum in ligno extensum vidisti; passiones sponte tulerare; et divino latere lancea perfosso, in eodem inimicum draconem mactare ac jugulare: unde maternis querelis dolo. rem tuum divulgans, illum magnificabas. Tristitia plena sum, cum video te, o Fili, injuste patientem: vulneratur anima mea, dum latus tuum lancea perfoditur. Ita cum lacrymis, et dolore vociferabatur Deipara Domina unica, quam merito omnes beatam dicimus, et devote exclamamus. Benedictus es, Deus, etc. Nubein intellectualem, tabernaculum sanctificationis, thronum Dei et portam, lucis candelabrum, et Orientem 300 Verbi, universi te fideles nominamus, o Virgo castissima, et Mater benedicta illius qui universa fabricavit. Thalamus luce plenus facta es, o Virgo, illins qui immaculatum uterum tuum habitavit, ac beatam passionem voluntarie sustinuit, atque omnibus impassibilitatem concessit propter ineffabilem mi sericordiam suɔm, quem cum fide adorantes, te devole magnificamus. consensus, haud dubie ejus innocentiam pro omnibus vitæ suæ instantibus sinu suæ significationis coercet. Quam macular carentiam pro omni diffe rentia temporis acute sapientissimus attigit Idiota lil». De contemplat. B. Virg. locum illum Cantic. cap. iv, Τota pulchra es, anica mea, et macula non est in te, explanans: Tota pulchra es, ait: «Virgo gloriosissima, non in parte, sed in toto, et peccati macula, sive mortalis, sive venialis sive originalis non est in te nec unquam fuit, nec erit. Ex quo patet, quod vox immaculata innocentiam, et exceplionem ab omni peccato, pro omni temporis diffe rentia secum apportet. Vide Vegam in Theologia Mariana, Palæstra 4, Certamine 3, n. 510.

Ex Canone Sabbati, ad Matutinum. Chorus mulierum sciens te Domini esse genitricem, o Virgo; post te strenue decertaus, eidem Domino oblatus est. Dominus Jesus, qui nullibi capi potest, uterum tuum sanctificatum sine ulla arctationis angustia inhabitavit, o Virgo inviolata. Divinum legislatorem supra naturæ leges peperisti, o ab omni nævo immunis: qui perditam hominum naturam reformavit. Abolevisti primorum parentum damnationem, casta, dum omuium justificatorem atque unicum Dominum in carne peperisti. Habitavit in te, o pura, splendor Patris, et immaterialibus radiis divinitatis suæ idololatriæ tenebras dissipavit, et mundum illuminavit. Ut eras tota pura sic Verbum corporatum in utero tuo suscepisti. Illud ipsum Verbum deprecare, o castissima, ut corporis animæque peccatis purificet me ad te fide pura confugieutem. Ostende te mihi, o Virgo, et animæ meæ tenebiosissima nubila splendore tuo depelle, tu, quæ Justitiæ Solem peperisti. 301 Tu, o purissima, quæ in ulnis tuis hono - rum plenitudinem portasti, imple preces servorum tuorum, et semitas nostras ad Deum dirige, et da nobis facultatem ut cum virtute vitam traducamus. EX TRIODIO GRÆCORUM Ἐκ τοῦ κανόνος του Σαββάτου, εἰς τὸν Ὄρθρον. Κύριον τετοκυίαν γυναικῶν χορός σε επιστάμενος, σοῦ ὀπίσω, Παρθένε, ἀναθλήσας αὐτῷ προσενέγκεναι. Ο μηδαμοῦ χωρούμενος Ἰησοῦς ἀστενοχωρήτως τὴν σὴν κατῴκησεν ἡγιασμένην γαστέρα, ἄχραντε Παρθένε, καὶ Κύριος. Νόμου θεῖον τὸν πάροχον φύσεως νομίμως ἄνωθεν τέτοκας ἀναπλάττοντα, πανάμωμε, τῶν βροτῶν τὴν φύσιν ὀλισθήσασαν. Επαυσας, ἁγνή, προπατόρων τὸ κατάκριμα, τὸν τοὺς πάντας δικαιώσαντα σαρκὶ τεκοῦσα, Ἰησοῦν τὸν μόνον Κύριον. Ἐσκήνωσεν ἐπὶ σοὶ Πατρὸς, ἁγνὴ, τὸ ἀπαύγασμα, καὶ ταῖς ἀθλοις αὐγαῖς αὐτοῦ τῆς Θεότητος τὸ σκό. τος διέλυσε τῆς πολυθείας, καὶ τὸν κόσμον κατα εφώτισεν. Ολη ὡς καθαρὰ καθυπεδέξω ἐν μήτρα τὸν λόγον σωματούμενον· αὐτὸν ἐκδυσώπει καθάραι πταισμάτ των με, καὶ ψυχῆς καὶ σώματος, πάναγνε, τὸν ἐπὶ σοὶ καθαρᾷ πίστει προστρέχοντα. Επιφανεῖσα, Παρθένε, τῆς ψυχῆς μου τὰ σκοτει νότατα νέφη τῷ φωτισμῷ σου ἀπέλασον, ἡ τῆς δι καιοσύνης τεκοῦσα τὸν Ἥλιον. Φέρουσα τὸ πλήρωμα τῶν ἀγαθῶν ἐν ταῖς ἀγκάλαις, πλήρωσον ἡμῶν, πανάμωμε, τὰς ἐντεύξεις τῶν δούλων σου, καὶ τὰς πρὸς Θεὸν ἡμῶν πορείας 119εύθυνον ἐναρέτως, ἐνδυναμούσα πολιτεύεσθαι. ΕΚ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ. Ex Canone in Dominica in qua legitur Evangelium 'Εκ τοῦ Κανόνος τῆς Κυριακῆς ἐν ᾗ αναγνώ parabola filii prodigi. σκεται τὸ Εὐαγγέλιον τῆς παραβολῆς τοῦ ἀσώτου. Deus, in me omnem benignitatem demonstrans; ignosce mibi, utpote beneficus, multitudinem delictorum neorum, divinis Matris tuæ precibus permotus. Nam ut optime omnino, inquit vir doctissimus Antonius Navarrus ex Dominicana familia, tom. I, serm. 1, de Concept. B. Virginis: ‹ Ipsa sola est, cui ex filiis hominum donatum est ex virili semine procedere originalis labis immunem. Et juste quidem, nam si a lege communi quosdam excipi justis ex causis legimus, Assuerus enim inquit suæ conjugi Esther: Non pro te lex hæc est posita. Et livet statutum est hominibus semel et in brevi mori, Elias et Enoch adhuc vivunt præter taxatum communem annorum vitæ hominum numerum. Dies enim unnorum nostrorum in ipsis septuaginta sunt, si autem in potentatibus octoginta, et amplius eorum labor el dolor et hi duo quandiu plus vixerint, omnibus patet. Et qui tempore judicii ultimi in consummatione sæculi inventi fuerint, si Hieronymi sententiæ inhæremus, morientur omnes juxta illud Pauli: Deinde nos qui vivimus, qui residui sumus, rapiemur obviam Christo in aera. Cur ergo non castissima Virgo a lege tam dura peccati originalis excipienda erit? › Sic ille. Dixerunt quidam (ut in suo Tract. de Concept. ad synod. Trident. part. 1, inquit Ambrosius Catliarinus) quod, quando B. Virgo concipiebatur, non erat tum Mater Dei cui honor deberetur, et ideo non sine originali macula fuisse conceptam, nec fuisse totam puram dum conciperetur. Quasi vero tunc esset Dei Mater cum erat in utero, et tamen sanctificabatur, nec propter aliud, D. Thoma teste, uisi quia futura erat Dei Mater. Cur igitur et bane præservationem ab originali tantæ Matri non doient? Vere non erat tunc Mater Dei, sed electa erat ut esset, et a Filio suo electa. Te hic cum eodem Catharino convenio et obnixe rogo, ut paulisper semota omni affectione respondeas. Si datum tibi esset at Matrem posses eligere qualem velles, imo ut eam posses ipsemet fabricare, fabricaresne habentem maculam, crudelis videris. Quod si dicas: Justitia etiam hoc exigebat ut talis conciperetur, et nos objicimus Justitia: etiam exigebat ut talis nasceretur. Cur ergo non talis nata est? Hic te medianı teneo, et addo: Si justitia quæritur, et non justitia nitimur, quia Christus hanc præcelsam pro Matre sua meruit liberationem. Ita igitur de illo cogita qui juste poterat hoc privilegium suis meritis imputare et ab initio donare Matri suæ. Quid est enim tam grande quod passione sua non obtinuerit? Si igitur in hoc dono salva ſuit justitia, quomodo putas de fuisse misericordiam? Considera hæc, rogo te, qui stas ex adverso, el sedato animo recognosce non in contentione repositam esse veram gloriam, sed in veritatis agnitione et defensione. Triodium est liber Græcorum ecclesiasticus e Canticorum sive canonum ita dictorum, quibus abundat, ratione et modo ita appellatus. Cæteri canones, qui in officiis divinis in usu sunt, noveri odis seu strophis constant, at qui in isto volumine continentur, ut plurimum tribus tantum conflantur, licet interdum sint et canones novem odaruin, et canones quatuor odarum, qui tetraodi appellantur. Continet autem Triodium officium in

MARIALE. 0 pulcherrima inter mulieres; dita etiam me bonorum pulchra specie, qui ob multa peccata mea mendicus factus sum, ut glorificem te, o casta. O hominum auxilium; o spes firmissima omnium Christianorum;o refugium eo:um, qui salutem consequuntur: salva me, Virgo inviolata, maternis tuis advocationibus; et futuræ vitæ dignum me fac. Παναγία Παρθένε, κεχαριτωμένη, ἡ τὸν ἱλασμὸν Ο Virgo tota sancta, gratia plena (30-40), qure πάντων τέξασα, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων τὸ βαρύ omnium propitiatorium peperisti, gravissimum deφορτίον σοῦ ταῖς ἱκεσίαις ἐλάφρυνον. lictorum meorum pondus subleva precibus tuis. Σωτήρα καὶ Δεσπότην κυήσασα Χριστόν, τῆς σωτηρίας με, Κόρη, ἀξίωσον πτωχεύσαντα ἐκ πάντων ἀγαθῶν, Παρθένε ἁγνή, ἵνα ὑμνῶ τὰ σὰ μεγαλεῖα. Τῶν Χερουβὶμ φανεῖσα καὶ Σεραφίμ, Θεοτόκε, καὶ πάσης λαμπροτέρα ἐπουρανίου στρατιάς, σὺν τούτοις ἐκδυσώπει ὅνπερ ἐσωμάτωσας θεῖον Λόγον, πανάμωμε, ἀνάρχου Πατρός, όπως τῶν ἀγαθῶν τῶν αἰωνίων πάντες ἀξιωθῶμεν. Θεογεννήτορ ἁγνὴ, ἡ τῶν κατεῤῥαγμένων ἐπι ανόρθωσις μόνη, ἐπανόρθωσον κἀμὲ, παντοίαις ἁμαρτίαις συντετριμμένον ὅλον καὶ τεταπεινωμένον. Ecclesiis Græcorum recitari solitum a Septuagesima, quam illi vocant Dominicam Publicani et Pharisæi, ad Sabbatum sanctum. Vide plura de Triodio apud virum eruditissimum Leonem Allatium in opere De libris ecclesiasticis Græcorum, dissertat. 1, a pag. 69 et deinceps.Porro Theotocia. quæ ex Græcorum Triodio in hoc opere attuli, non solum excerpta sunt ex Triodio Græce Venetils impresso, sed ex Triodio Græce ms. quod exstat in perantiquo codice celeberrima bibliothecæ Barberinæ num. 118, in quo quædam_sub Josephi nostri nomine reperiuntur, quæ in Triodio impresso desiderantur. (39-40) Si Virgo tota sancta, ergo omnis peccati et maculæ semper expers. Sanctitas enim ex Dionysio Areopagita libro De divinis nominibus, cap. 12, est ab omni scelere libera, perfectaque, ac omni ex parte incontaminata,» sive, ut alii legunt, ‹ immaculata puritas.» Quan) definitionem probat S. Thomas in 3, d. 3. q. 5, 2, 1, in c. Perinde igitur est Deiparam a S. Josepho totam sanctam dici, ac ornnis labis expertem, et omni ex parte immaculatam. Vide Velasquez De Maria immaculate concepta libr. IV, dissert. 2, annot. 4, n. 6 et 7, ubi probat vocem sanctam, multo opportuniorem, et significantiorem esse ad Mariæ conceptionem puram, et illibatam, ac omnis culpæ nesciam exprimendam, quam vocem immaculatam, quod præter incontaminatam puritatem, sive com illa simul, tanquam consectariam proprietatem, aut effectum a causa subsecutum, etiam significet rem Deo, et Dei usibus mancipatain et consecratam, ac proinde adversus injuriam et vim profanam religione quadam munitam, et quæ sit omni observatione inviolata, ut tam jurisperiti quam Latinæ linguæ auctores observant. Ita jure consultus Marcianus in 1. 1. De rer. divisione dixit: ‹ Sanctum proprie dicitur, quod ab injuria hominum defensum alque munitum est: ut videatur definiisse B. Virginem totam sanctam, id est ab Adami injuria in suo conceptu divina gratia defensam atque munitam. Porro dum S. Josephus B. Virginein absolute appellavit totam sanciam, talem in amai differentia temporis fuisse, manifeste indicavit, ac proinde etiam in primo suæ conceptionis instanti, et qui eam originale peccatum tunc cuntraxisse opinantur, ipsam tunc non solum totam Hơn sanctam, sed totam peccato et macula infectamı fuisse asserere coguntur. P. Joan. Baptista Novatus in suo opere De eminentia Deiparæ, cap. 5, q. 5, quærens, utrum PATROL. GR. CV. 0 Puella, quæ Christum Dominum ac Salvatorem peperisti, dignum me fac salute, qui omnibus bonis spoliatus sum, ut magnalia tua, Virgo casta, collaudem (Deipara, quæ Cherubim et Seraphim, atque universo exercitu coelesti splendidior apparuisti una cum illis, 302 o purissima, divinum Verbum Patris principio carentis exora, ut omnes digni efficiamur bonis sempiternis. 0 casta Dei genitrix, unica erectio dejectorum, erige etiam me, qui totus ab omnibus peccatis contritus sum, et vilis effectus. magis laudent Virginem, qui ejus immaculatam conceptionem prædicant, quam qui alia ejus magnalia, privilegia, prærogativas et gratias gratis datas celebrant, ait, Magis laudari Deiparam, dum a peccato originali præservata prædicatur, quam duin aliæ ejus prærogativæ, aut gratiæ gratis datæ (ut sunt accelerato usus rationis, optima cor. poris temperies, forma venusta atque elegans, præservatio ab omni infirmitate et corruptione post mortem, celeris resurrectio, corporis glorificatio, virtutes infusæ, spiritus prophetiæ, etc.) recensentur. Probatur: quia quod B. Virgo neque per momentum privata fuerit gratia sanctificante, majus ipsius bonum, et u ajor excellentia est, quamı nıultæ prærogativa, et gratiæ gratis datæ, quæ in ipsa Virgine fuerunt; quia ponere Virgineni etiam per momentum peccato originali inaculatam, est illam constituere spiritualiter mortuam, Deo inimicam, servituti Satanæ obstrictam: hoc vero est majus nialum, quam carentia omnium prærogativarum et gratiarum gratis datarum: per hanc enim carentiam nunquam formaliter constituta fuisset mortua spiritualiter, inimica Deo, et Satanice servituti obstricta. Sed qui prædicat Virginem a peccato originali præservatam, affirinat illam neque per momentum caruisse gratia sanctificante. Ergo magis landatur virgo duin præservata a peccato originali prædicatur, quam dum aliæ ejus prærogativæ aut gratiæ gratis datæ recensentur, quia sic majus ejus bonum, et major excellentia commendatur. Cum Cherubim, et Seraphim, atque universi spiritus angelici a Deo fuerint in gratia creati, his certe B. Virgo splenditior non apparuisset, si quando primo apparuit, nempe in ipso suæ conceptionis instanti, non solum sine gratiæ luce, sed cum peccati obscuritate fuisset inventa. Et licet ad immunitatem Deiparæ ab originali labe exprimendum satis dixisset S. Josephus, si dixisset, ipsamı Deiparam, quando primo apparuit, tanquami Cherubim, et Seraphim, atque universos spiritus angelicos, in gratia splendidam apparuisse: attamen consulto dixit Deiparam apparuisse angelis splendidiorem, quia omnipotens Deus Spiritu sancto cooperante, pro sua sapientia, potentia, bonitate el benignitate Mariœ animam tali puritate, sanctitate et gratiæ splendore præparans, qualis Matri Unigen.ti sui conveniebat, necessaria ratione multo splen - didiorem, excellentorem ac sublimiorem coelestibus spiritibus effecit. Vide Velasquez De Maria immaculate concepta, libr. 1 Dissert. 2, aunot. 2.

Illuminantibus intercessionibus tuis, ο Virgo, intellectuales oculos meos, malitia obtenebratos, illumina, precor: et ad pœnitentiæ vias adduc me, ut debitis laudibus prosequar te, quæ Verbum ineffabile corpore induisti. Ex canone in Dominica Carnicpricii, Vespere. Nocte peccatorum obscuratus, ad te, quæ Solem justitiæ Christum, iis qui in tenebris versabantur, peperisti, nunc impenso affectu confugio; ο Domina, salva me. Victi sunt in te, o castissima Virgo, naturæ termini enixa enim absque virili copula Deum, immaculata post partum veluti ante partum, o casta, permansisti. O Virgo omni laude dignissima, quæ sola tide- 1 lium auxilium es,apud Deum firmissimum, libera me a tenebris, et a supplicio quod male viventibus est praparatum. Ne cesses pro nobis exorare Deum, qui bonus est, et solus conscius infirmitatis nostræ: ut a peste, fame, terræmotu, omnique adversitate liberetur civitas, quæ te honoras, o Deipara, spes terrigenarum. Ex canone in die tertia Tyrophagi. O Virgo, omni laude celebranda, esto nobis via pœnitentiæ, deducens nos ad portas salutis. Ο Puella, quæ massam nostram terrenam, coeles stem effecisti: animæ meæ sulcum terrenum et corruptum, tuarum 303 miserationum imbre foecunda virtutibus, dum clamat, et superexaltat Christuin in sæcula. Te forte propugnaculum, et spem firmam, pie religioseque collaudantes deprecamur. Exora, o Virgo, filium tuum pro nostra salute. Ex canone in die quarta, Diluculo. Compesce tumultum passionum mearum; medere vulneribus animæ meæ: a somno torporis excita me, intercessione ac protectione tua, o sanctissima reginą, Mater et Virgo. Aperi nobis, ο Virgo, pulsantibus, et misericordiam tuam invocantibus, o paratissimum hominum refugium, et firmſum in rebus omnibus auxilium, et fortissimum in necessitatibus præsidium. Velocissima intercessione tua, vigilantissima protectione tua, fortissimo auxilio tuo, o Domina casta, conserva nunc fideles famulos tuos ab omni impetu hostili; et a passionibus et peccatis, atque a tentationibus salva nos. Ex canone in die quarta, Vespere. Concepisti ineffabiliter, et peperisti supernaturaliter, ο Dei genitrix, Dominatorem creaturarum; quem incessanter deprecare ut nos, qui te beatam nuncupamus, ab omni ira liberemur. Tu, quæ omnium es Domina, supplicationes servorum tuorum suscipiens, o regina sancta Deipara, eripe me a tenebris, atque ab igne inextinguibili: abole multitudinem malorum meorum mediatione tua, atque unica intercessione tua. Φωτιστικαῖς πρεσβείαις σου, Παρθένε, τοὺς νοερούς μου ὀφθαλμοὺς ἐσκοτισμένους κακία φώτισον, δέομαι, καὶ πρὸς ὁδοὺς μετανοίας εἰσάγαγε, ὅπως χρεωστικώς σε ύμνολογῶ τὴν ὑπὲρ λόγον τὸν λόγον σωματώσασαν. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀποκρέω, ἑσπέρας. Νυκτί παραπτώσεων ἡμαυρωμένος, πρὸς σὲ τὴν κυήσασαν τοῖς ἐν σκότει Ἥλιον δικαιοσύνης Χριστὸν, νῦν καταφεύγω ἐκτενῶς, Δέσποινα, σῶσόν με. Νενίκηνται, Πάναγνε, ἐν σοὶ οἱ ὅροι, Παρθένε, τῆς φύσεως· μένεις γὰρ τέξασα ἄνευ ἀνδρὸς τὸν Θεόν, ὡς πρὸ τοῦ τόπου, σεμνή, πάλιν ἀπήμαντος. Παρθένε πανύμνητε, ἡ μόνη πρὸς Θεὸν πιστῶν ἐνυπάρχουσα βοήθεια στερρά, τοῦ σκότους με ῥῦσαι καὶ κολάσεως τῆς ἀποκειμένης τοῖς πονηρῶς βιοῦσιν. Ὑπὲρ ἡμῶν δυσωποῦσα τὸν ᾿Αγαθὸν μὴ ἐλλίπης τὸν τὴν ἀσθένειαν ἡμῶν ἐπιστάμενον μόνον, λοιμού, λιμοῦ τε, καὶ σεισμοῦ, καὶ πάσης κακώσεως λυτρώ σασθαι τὴν τιμῶσαν σε πόλιν, Θεοτόκε, ἡ ἐλπὶς τῶν γηγενών. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τρίτης τῆς Τυροφάγου. Παρθένε πανύμνητε, ὁδὸς ἡμῖν γενοῦ τῆς μετανοίας, σωτηρίας ὁδηγοῦσα πρὸς τὰς πύλας. Ἡ οὐρανώσασα ἡ ῶν τὸ γεώδες, Κόρη, τὸ φύραμα, τὴν γεωθεῖσαν καὶ καταφθαρεῖσαν τῆς ψυχῆς μου αὔλακα τῷ ὄμβρῳ τῶν οἰκτιρμῶν καρποφόρον ἀρε ταῖς ἀνάδειξον, βοῶσαν καὶ ὑπερυψοῦσαν Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας. Σὲ τὴν κραταιὰν προστασίαν καὶ βεβαίαν ἐλπίδα ἀνυμνοῦντες εὐσεβῶς ἐκδυσωποῦμεν· Τὸν Υἱόν σου δυσώπει, Παρθένε, τοῦ σωθῆναι ἡμᾶς. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τετάρτης, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Κατεύνασιν τὸν τάραχον τῶν παθῶν μου, θερά παυσον τὰ τραύματα τῆς ψυχῆς μου, ἐξέγειρον ἐξ ύπνου με βαθυμίας τῇ μεσιτείᾳ σου, τῇ προστασία σου, παναγία Δέσποινα, Μητροπάρθενε. Άνοιξον κρούουσιν ἡμῖν, καὶ τὸ ἔλεος τὸ σὸν προσκαλουμένοις, ταχινὴ τῶν ἀνθρώπων καταφυγή, καὶ στεριὰ ἐν πᾶσι βοήθεια, Παρθένε, καὶ τῶν ἐν ἀνάγκαις βεβαία προστασία. Τῇ ὀξυτάτη σου πρεσβείᾳ, τῇ ἀγρύπνῳ σου σκέπη, τῇ κραταιᾷ σου, Δέσποινα ἁγνὴ, νῦν βοηθεία συν τήρησον τους πιστούς σου οἰκέτας ἐκ πάσης έναν τίας προσβολῆς, καὶ παθῶν, καὶ πταισμάτων, καὶ πειρασμῶν διάσωσον. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τετάρτης, ἑσπέρας. Συνέλαβες ὑπὲρ λόγον καὶ ἔτεκες ὑπὲρ φύσιν, Θεογεννήτορ, τὸν Δεσπότην τῆς κτίσεως, ἂν ἀπαύ στων πρέσβευε ῥυσθῆναι ἡμᾶς ἐκ πάσης ὀργῆς τούς σε ἀεὶ μακαρίζοντας. Ἡ πάντων δεσπόζουσα τὰς ἱκεσίας δεχομένη, Δέσποινα, τῶν δούλων σου, ἁγία Θεοτόκε, τοῦ σκότους με λύτρωσαι, καὶ πυρὸς τοῦ ἀσβέστευ, τῶν κακῶν μου τὰ πλήθη ἐξαλείψασα τῇ ἐν τῇ μεσιτείᾳ, καὶ μόνο τῇ θείᾳ σου πρεσβεία.

MARIALE. Ότι ἀνέδειξε σε Θεός, Παρθένε ἁγνὴ, βοήθειαν τοῦ γένους τῶν βροτῶν, μὴ ἐλλίπης ἐκτενῶς καθικετεύουσα αὐτὸν ὑπὲρ ἡμῶν τῶν πιστῶν. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς πέμπτης, ἑσπέρας. Αγία Παρθένε, ἡ τῶν πιστῶν ἀντίληψις μόνη, τὴν πρεσβείαν σου συνεργὸν καιρῷ τῆς νηστείας πᾶσι δίδου τοῖς Θεοτόκον ἀγνήν σε γινώσκουσι. Ὡς αἰτίαν σε πάντων τῶν ἀγαθῶν, Δέσποινα, πάντες ἐκτενῶς δυσωποῦμεν συνεισελθεῖν ἡμᾶς τῇ μεσιτείᾳ σου τῷ τῆς νηστείας ἀγῶνι, καὶ πέρας δωρήσασθαι τούτου σωτήριον. Καθαρὸν ὑλαστήριον τῶν ἁμαρτανόντων, ἁγία Δέσποινα, μεσιτεία σου διάῤῥηξον τῶν ἁμαρτιῶν μου τὸ χειρόγραφον. Τῆς νηστείας πύλας μέλλοντες εἰσέρχεσθαι, έχου σωποῦμέν σε, τοῦ Θεοῦ τὴν πύλην, συνελθεῖν τοῖς εἰκέταις σου, Δέσποινα, καὶ πλατῦναι πάντως τοὺς λογισμούς, καὶ διανοίας τὰ σωτήρια πράττειν τὰ θελήματα. Ταῖς φωτοβόλοις σου ἀστραπαῖς, Δέσποινα τοῦ κόσμου ἀγαθὴ, τὸ τῆς ψυχῆς μου ἀπέλασον σκότος, καὶ τὴν νύκτα τῆς ἁμαρτίας μου, προθύμως ἵνα ψάλλω καὶ μακαρίζω σε. Η μόνη τὸ ἀσθενὲς τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως τῷ θείῳ σου τοκετῷ, ἀγνή, ἐπιῤῥώτατα, συνεργός μοι φάνηθι πρὸς τὸ τῆς νηστείας εἰσιόντι θεῖον στάδιον. Quandoquidem Deus constituit te linnani gener is auxilium; ne omittas, o Virgo casta, impense eumdem pro nobis fidelibus deprecari. Ex canone in die quinta, Vespere. 304 Ο Virgo sancta, unicum fidelium auxilium, concede adjutricem intercessionem tuam tempore jejunii, omnibus te Deiparam castam agnoscentibus. Te, ut omnium bonorum causam, Domina, universi obnixe deprecamur, ut te mediatrice, iu jejunii agonem simul descendumus, et ad salutarent ejusdem tinem deveniamus. Purum peccautium propitiatorium, o Domina sancta, intercessione tua effringe peccatorum nicorum chirographum. Μόνη βοήθεια ἀνθρώπων, βοηθὸς ἡμῖν καιρῷ τῆς ἐγκρατείας τοῖς σοῖς δούλοις γενοῦ, ὅπως ἐν μετανοίᾳ εὐαρεστοῦντες λάβωμεν οὐρανῶν τὴν βασιλείαν. Θεοκυήτορ πάναγνε, ἐπὶ σὲ καταφεύγομεν, οίκτει ρον ἡμᾶς τῇ ἀγαθῇ πρεσβείᾳ σου, καὶ δίδου εὐλατον τὸν Υἱόν σου καὶ Κύριον ἅπασιν ἡμῖν ἐν τῷ καιρῷ τῆς νηστείας, τῆς νῦν εἰσαγομένης εἰς πιστῶν σω τηρίαν τῶν σε ὑμνολογούντων εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Καταπιπτόντων ἐπανόρθωσις, ἁμαρτωλῶν μετ σίτις, ξένων ἀνάψυξις, λυπουμένων παράκλησις, παναγία Παρθένε, τὴν τῆς ψυχῆς μου λύπην διασκέδασον, ἁγνή, καὶ παράκλησιν ἄνωθεν ἐκ Θεοῦ μοι δοθῆναι δυσώπει, μελῳδοῦντι προθύμως, καὶ ὑπερυψοῦντι σε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Φιλάγαθε Παρθένε, τὸν ἀγαθὸν ἡ τεκοῦσα Σωτήρα, ἀγάθυνον πάντας ἡμᾶς, πάθεσιν ἀμέτροις καὶ λογι σμοῖς κεκακωμένους, Δέσποινα, καὶ βεβαρυμένους ἁμαρτιῶν φορτίοις δυσβαστάκτοις, ἵνα σε καταχρέως ὡς Θεοτόκον μεγαλύνωμεν. Η προστασία πάντων τῶν εἰς σὲ πεποιθότων, ἡ ἐν ἀνάγκαις ἄγρυπνος ὑπάρχουσα προστάτις, Θεο τόκε, τῆς αἰωνιζούσης λύτρωσαι ἡμᾶς γεέννη, καὶ τῶν ἀποκειμένων κολάσεων πικρών, όπως χρεωστι χῶς ὑμνοῦμεν τὰ μεγαλεῖά σου. Ἦχος β'. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς δευτέρας τῆς ἑβδομάδος α'. Ἡ τὴν πηγὴν τῆς ἀπαθείας κυήσασα τραυματισθέντα πάθεσι, Κόρη, θεράπευσον, καὶ πυ Jejunit portam ingressuri, te Dei portam deprecamur, o Domina, ut adjuves famulos tuos, atque penitus dilates mentes et cogitationes ad salutaria desideria perficienda: Lucidissimis splendoribus tuis, ● bona mundi Domina, discute tenebras animæ meæ, et noctem peccati mei, ut alacriter psallam, teque beatifcem. O casta, quæ sola divino partu tuo humanæ naturæ imbecillitatem corroborasti; esto mihi ausiliatrix, dum divinum jejunii stadium ingredior. Unicum bominum auxilium, esto nobis servis tuis adjutris tempore abstinentia; ut in peniten tia, Deo placite hilariterque servientes, recipiamus regnum calorum. 0 castissima Dei Genitrix, ad te confugimus: miserere nostri beuigna intercessione tua, et redile propitium Filium tuum ac Dominum uobis omnibus tempore jejunii nunc incipientis, in salutem fidelium: qui te hymnis celebrant per omnia sæcula. Labentium erectio; peccantium mediatrix; peregrinorum refrigerium; tristium consolatio, Virg sanctissima; animi mei mœrorem dispelle, o casta, et impetra 305 mihi precibus tuis a Deo desuper consolationem; dum hilariter cauo, teque stiperexalto per omnia sæcula. Anica bonorum Virgo, quæ bonum Salvatorem peperisti, bonos effice uos universos, ο Domina, immoderatis animi perturbationibus et cogitationibus malos effectos, et importabilibus peccatorum sarcinis gravalos, ut te, prout æquum est, tanquam Deiparam glorificemus. O omnium, qui in te confidunt, patrocinium, quæ vigilantissima in necessitatibus es protectrix; libera nos, o Deipara, a gchenna perenni, et ab amarissimis suppliciis jam præparatis, ut debite laudemus magnalia tua. TONUS II. Ex canone ſeriæ 11 primæ hebdomadæ Quadragesimæ. Impassibilitatis fontem enixa, me passionum vulneribus confectum medica manu cura, o Puella: et

ab igne aeterno eripe me, quae sola es Dei gratia & ρός αἰωνίου ἐξάρπασόν με, μόνη Θεοχαρίτωτε. plenissima Tu, o casta, quæ cœlifìcasti substantiam nostram terrenam et corruptibilem; ferventi intercessione tua fac ut dirigantur preces et supplicationes nostræ ad tuum atque on.nium Deum et Regem. Infirmatam omnibus pessimorum dæmonum invasionibus miseram animam meam, medica, Domina immaculata tu quæ medicum Christum redemptionem nostram peperisti: te enim, ο Puella, Virginem incorruptam agnovimus. TONUS II. Ex canone feria 111 ejusdem hebdomadæ. O terra, ab aratoris manu immunis, quæ universi Nutritorem produxisti, qui aperiens manum beneplacito 306 suo, implet omne animal divina virtute: fortifica pane vitali corda uostra debilitata ac fracta ex satietate gravissimorum peccatorum nostrorum. O Dei Genitrix casta, medicinam adhibe ulceribus animæ meæ, cordisque passionibus, ac mentis veJubilitati; quippe quæ sola peccatorum es auxiliatrix, et murus eorum qui hostium deprædationibus sunt expositi. Quis auditas faciet laudes tuas, o Virgo, quæ inexcogitabili modo peperisti laudabilem DominaLorem ac Dominum, quem primarii angelorum ordines collaudant. Eumdem tu deprecare, o Virgo innupta, pro populo, qui sese peceatis obstrinxit. TONUS I. Ex canone ſeriæ 1v ejusdem hebdomadæ. Tu quæ in omnes creaturas exerces imperium, • Domina; quippe quæ Dominum ipsum peperisti, libera me a servitute dolosi omnium hostis. Te refulgentem lampadem, et lucernam, in qua ignis Divinitatis conìmoratus illuminavit eos qui in «Plenum (inquit Pelbartus in Stellario libr. 1v, p. 1, q. 2, a. 3) est cujus nulla pars est vacua, Iv, Phys. Ergo, subdit idem, pars originis, id est, conceptionis Mariæ, non fuit a gratia vacua, quod fuisset, si in peccato originali concepta foret; › Sic Pelbartus. Dicitur porro B. Virgo a Josepho sola divina gratia plenissima: quia sola per singularem Dei in se benevolentiam, ab omni prorsus peccato, quod gratiam excindit, semper alienissima: vel quia sola a primo suæ conceptionis instanti, et per omne vitæ tempus, divinis oculis in omnibus grafiosissima vel quia cum ejus gratiæ plenitudo sit ex ejus dignitate mensuranda et maternitatis ejus dignitas ownem quamcunque hominibus possibilem dignitatem superet, plenitudo etiam gratiæ ipsius omnem puro Adæ filio communicabilem dignitatem excedet, et privilegium immunitatis ab originali peccato, quod gratiam excludit, in se includit. Hinc Paulus de Heredia in tract. De Concept. B. V., ad Innocent. VIII, in illa verba Ave Maria, gratia plena, e Plenitudini, inquit, convenit, ut sit per totam essentiam subjecti, quia si ita non esset, nunquam plena esset: essentia vero subjecti divisa est in principium, medium, et Ἡ οὐρανώσασα ἡμῶν τὴν γεώδη καὶ φθαρτην, ἁγνὴ, οὐσίαν, τῇ θερμῇ σου πρεσβεία κατευθυνθῆναι ἡμῶν ἐντεύξεις καὶ δεήσεις ποίησον πρὸς τὸν σὸν καὶ πάντων Θεὸν καὶ βασιλέα. Εξασθενήσασαν πάσαις προσβολαῖς τῶν κακίστων δαιμόνων τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν ἴασαι, ἄχραντε Δέσ σποινα, ἰατρὸν τετοκυῖα Χριστὸν τὴν ἀπολύτρωσιν ἡμῶν, τῶν εἰδότων σε κόρην Παρθένον ἀδιάφθορον. ΗΧΟΣ Β'. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τρίτης τῆς αὐτῆς ἑβδομάδος. Η αγεώργητος ἡ γῆ ἡ βλαστήσασα τὸν τοῦ παν τὸς Τροφία τὸν ὑπανοίγοντα χείρα, καὶ εὐδοκίᾳ τῇ αὐτοῦ ἐμπιπλοῦντα πᾶν ζῶον ἰσχύϊ θείκῃ, στήρι ξον ἄρτῳ ζωτικῷ παρειμένας καρδίας τῷ κύρῳ τῶν δυσχερῶν ἡμῶν παραπτώσεων. Θεογεννήτορ ἁγνή, τῆς ψυχῆς μου τὰ ἔλκη καὶ καρδίας τὰ πάθη, καὶ νοὸς τὰς ἐκτροπάς θεράπευ σον, ὡς μόνη ἁμαρτωλῶν βοηθὸς καὶ πορθουμένων τείχος. Τίς ἀκούσας ποιήσει τὰς αἰνέσεις σου τῆς τεκούσης ὑπὲρ νοῦν τὸν αἰνετὸν καὶ Δεσπότην, ἁγνὴ, καὶ Κύριον, ὃν ὑπεραινοῦσιν ἀγγέλων ταξιαρχίαι; Αὐτὸν οὖν ἐκδυσώπει ὑπὲρ λαοῦ ἡμαρτηκότος, Παρθένε ἀπειρόγαμε. ΗΧΟΣ Β'. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τετάρτης τῆς αὐτῆς ἑβδι μάδος. Δεσπόζουσα ἁπάντων τῶν ποιημάτων, Δέσποινα, ὡς τὸν Δεσπότην τέξασα, τῆς δουλείας με ελευθέ ρωσον τοῦ δολίου τοῦ μόνου πολεμήτορος. Σὲ τὴν φαεινὴν λαμπάδα καὶ λυχνίαν, ἐν ᾗ τὸ πῦρ τῆς Θεότητος οἰκήσαν ἐφώτισε τοὺς νυκτώδει finem; sequitur gloriosam Virginem plenam fuisse gratia in principio, medio, et fine; ergo concepta fuit absque peerato originali. Sic ille. Si diligenter evolvantur libri, disputationes, tractatus, et varia scripta eorum qui contra immaculatam conceptionem scripserunt vel eidem modeste subscribere recusarunt, nusquam legetur apud illos titulus immaculate, toties a Josepho nostro attributus Virgini: nihil enim disputatio nem sustinentes volebant dicere repugnans, ut ab Aristotele in Topicis didicerant, et probe callebant titulum immaculate quomodorunque enuntiaretur. æque esse opinionis Virginem a peccato originali eximentis protestativum, Hinc Hieronymus ab Angesto, exacti judicii theologus, lectura ὦ, sui Propugnaculi contra nolentes gloriosissimam Virginem Marian dici immaculatan, nullo alio pugnat argumento, quam probatione præservationis ipsius ab originali peccato, ratus non posse illi titulum immaculate competere, quain vel unius instantis macula fœdasset. Vide Armamentarium Seraphicum pro titulo immaculala Conceptionis pag. 153.

MARIALE. συσχεθέντας φθορά, ἄχραντε, γεραίρομεν ἅπαντες obscura corruptionis nocte detinebantur, te, μι εὐλογοῦντες, εὐλογημένη, τὸν τόκον σου. Κριτὴν δικαιότατον καὶ μόνον εὐδιάλλακτον ή τεκοῦσα, Παρθένε, Χριστὸν τὸν Κύριον, ῥῦσαι με τῆς κρίσεως, Κόρη, καὶ τοῦ πυρὸς καὶ τῆς τιμωρίας, ἦν μοι προξένησεν ἁμαρτίας ἡ ἀπόλαυσις. 'Εκ τοῦ Κανόνος τῆς πέμπτης, τῆς αὐτῆς ἑβδο μάδος. Κράξομαι ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ θλιβόμενος προς σέ, καὶ σωθήσομαι, καὶ ἡδονῶν ὑπερβήσομαι τείχος βοηθείᾳ καὶ τῇ σῇ, Παρθένε, δυνάμει τειχιζόμενος. Ανέμεινα, άφλεκτος τὸ πῦρ τεκοῦσα τῆς Θεότητος, Παρθένε, ἀλλὰ κατάφλεξαν πάθη ψυχῶν, τῶν πίστει βοώντων σοι τὴν φωνὴν τοῦ ἀγγέλου, χαρᾶς μόνη πρόξενε. Η οὐρανώσασα τὸ ἡμῶν γεῶδες φύραμα τῇ ἐν τοὶ τοῦ Θεοῦ, πανάμωμε, ἐνοικήσει, ῥῦσαι πάντας κινδύνων. 'Εκ τοῦ Κανόνος τῆς παρασκευῆς τῆς αὐτῆς ἑβδομάδος. Ο φωτισμὸς τῆς ἐμῆς ἀσθενείας, ἡ σωτηρία τῆς ἀμαυρωθείσης, ἁγνή, ψυχῆς μου, σῶσόν με, σῶσον ἀπολλύμενον, Κόρη, καὶ χιτῶνα τῆς ἀφθαρσίας με Ένδυσον φθαρέντα δεινοῖς πλημμελήμασι. Ἐν ἀμελείᾳ τὴν ζωὴν δαπανήσας, νυσταγμῷ τῆς ἁμαρτίας τὴν ψυχὴν ἐβαρύνθην τῇ δὲ ἀκοιμήτῳ σου πρεσβεία προστρέχω, μὴ δῴης με εἰς θάνατον, Κόρη πανάχραντε, ὑπνώσαι. quam, universi veneramur, o immaculata ac benedicta; prolem tuam laudibus celebrantes. Christum ac Dominum, judicem justissimum, et solum placabilissimum, enixa, ο Virgo puella, libera me a judicio, et ab igne, atque a supplicio, quod mihi peccati voluptas comparavit, Ex canone feria v ejusdem hebdomadæ. Clamabo die ac nocte tribulatus, ad te, et salvus ero, et voluptuosarum affectionum transgrediar murum auxilio tuo, o Virgo, virtute communitas. 307 Incombusta permansisti ignem Deilatis enixa, o Virgo, sed combure tu passiones animarum eorum qui cum fide clamant ad te, voce angeli utentes, o sola gaudii conciliatrix. Tu, quæ massam nostram terrenam cœlificasti per iubabitationem Dei in te, o purissima, omnes eripe a periculis. Ex canone feriæ vi ejusdem hebdomadæ. Ο casta, obscuratæ animæ meæ illuminatio, imbecillitatis meæ salus, salva me, o Puella, salva me pereuntem; et incorruptibilitatis tunica indue me, gravissimis peccatis corruptum. In negligentia ac socordia vitam meam absumpsi, et peceati sopore gravissimo anima mea immersa est. Nunc autem ad vigilantissimam intercessionem tuam recurro: ne permittas me in mortem obdormire, o Virgo Deipara. Me miserum, irrationabilium actionum sordibus animo et corpore inquinatum (te precor cum clamore et suspiriis, o Dei Mater, omni ex parte perditus), munda me abstorsiva intercessione tua; et miserere mei, ac salva me. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς δευτέρας τῆς ἑβδομάδος β'. Αμόλυντε σκηνή, παναγία Παρθένε, μολυνθέντα με δεινῶν παθῶν ἐπαγωγαῖς τῇ πηγῇ τοῦ ἐλέους σου κάθαρον, καὶ δός μοι όμβρους κατανύξεως, Δέσποινα, ἁμαρτίας βυθὸν ἀφανίζουσα. Ἐν γαστρί σου σκηνώσας ὁ Ὕψιστος, οὐρανῶν πλατυτέραν σε έδειξε, καὶ προστασίαν ἄμαχον τῶν βοώντων, Παρθένε· Πάντα τὰ ἔργα, εὐλογεῖτε, ὑμνεῖτε τὸν Κύριον. Μαρία Κυρία τοῦ παντὸς, παντοίοις με δουλωθέντα ἁμαρτήμασι σὺ ἐλευθέρωσον, Παρθένε· τὸν γὰρ ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν αὐτὴ ὑπὲρ λόγον ἐκύησας τὴν οὐσιώδη ἀγαθότητα. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τρίτης τῆς ἑβδομάδος β'. Η μόνη κυήσασα τὸν ἄναρχον Λόγον, πανάμωμε, Ut verificetur hoc elogium, quod absolute Josephus tribuit Virgini Deiparæe, nempe, quod ipsa dicatur tabernaculum immaculatum, requiritur, quod ipsa in nulla sui parte fuerit aliqua macula infecta; si enim aliquando maculata fuisset (quod sane accidisset si originalis peccati maculam contraxisset), non posset nec vere nec absolute dici tabernaculum immaculatum. Si beatissima Virgo in ultimo instanti suæ vitæ unum commisisset peccatum veniale, non posact dici absolute immaculata, idem etiam procul Ex canone in die secunda secundæ hebdomedis. O tabernaculum immaculatum sanctissima Virgo, emunda me maculatum gravissimarum passionum illecebris, fonte misericordiæ tuæ: et da mihi, Domine, imbres compunctiouis, profundum. peccati gurgitem exterminans. In utero tuo habitans Altissimus, te cœlis latiorem effecit, ο Virgo, et præsidium inexpugnabile clamantium: 308 Omnia opera, benedicite et laudate Dominum. Ο Virgo Maria Dumina universi, omnium pecca - torum me servum effectum vindica in libertatem; tu enim liberatorem animarum nostrarum essentialem bonitatem ineffabiliter genuisti. Ex canone in die tertia hebdomadis secundæ. O immaculata quæ sola æternum Verbum ex dubio dicendum esset, si in primo suæ conceptionis, ac esse instanti aliquod peccatum veniale committeret. Ex, quo evidenter sequitur illam a Josepho nostro absolute non posse vocari immaculatami si peccati originalis foedaretur turpitudine. Nam si exigua peccaul venialis macula impedimento foret in primo conceptionis instanti, quo minus immaculata nuncuparetur, quanto magis macula peccati originalis denominationen immaculate prohiberet? Vide P. Joan. Eusebium Nierembergium in Exceptionibus cap. 2.

136} te incarnatum absque ulla mutation, illius, pepe- ἐκ σοῦ σαρκωθέντα μή τραπέντη, και μείνασα risti, et post partum Virgo, virilis copula expers, permansisti, deprecare pro omnibus, ut a corruptione liberetur vita nostra. Virginem, montem lapicidæ manu non tactum; candelabrum luciferum, scalam per quam felicissime ascenditur; Dei sedem fideles beatikccinus. Vehiculum regale; nubem lucidam; montem pinguissimum; montém coagulatum, te deprecamur, o Virgo a toro maritali iminunis medere passionibus animarum nostrarum. Εx canone in die quarta ut hebd., ad Matul. Παρθένος, μετά τόκον, ἀνύμφευτε, ἱκέτευε ὑπὲρ πάντων λυτρωθῆναι ἐκ φθορᾶς τὴν ζωὴν ἡμῶν. Τὸ ἀλατόμητον δρος τὴν Παρθένον, τὴν φωτοφόρον λυχνίαν, τὴν εὐδιάβατον κλίμακα, τοῦ Θεοῦ χωρίον, πιστοί, μακαρίσωμεν. Το βασιλικὸν ὄχημα, τὴν φαιδρὰν νεφέλην, δρος τὸ πιότατον, δρος τετυρωμένον, ἀπειρόγαμε, σὲ δυσωποῦμεν, Παρθένε, ἴασαι τὰ πάθη τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Εκ του Κανόνος τῆς τετάρτης τῆς ἑβδομάδος Β', εἰς τὸν Ὄρθρον. Ο casta, quae collapsorum es erectio, me in Καταπιπτόντων ἐπανόρθωσις, ἡδονῶν χρημνώ concupiscentiarum præcipitium delapsum, reduc al vitam, et propter gravissima peccata in baraibrum dejectum, erige. O Virgo, quæ sine ulla cultura cœlestem spicam protulisti, quæ divina potentia enutrit universa imple esurientem miseram animam meam. Quoniam in malitiæ profundis demersus sum, et contrariarum cogitationum tempestatibus jactor, dæmoni obediens, et voluptatibus inserviens: adjuva me, o casta Virgo Mater: et ad salutis viam dus esto mibi. 809 Ex canone in die v, ad Matutinum. Tu, quæ Christo ex carne tua carnem mutuo dedisti; mortifica carnis meæ passiones, o casta Virgo vitæ genitrix. Rubum igne succensum prævidit te Moyses, o Dei Matte Virgo: propterea extingue affectionum mearum fornaces, et ab igne gehennæ eripe et salva me. Virginitas et partus in te supra naturam concurrerunt, o arca venerandæ sanctificationis, Virgo Mater casta. Ideo cum fide ad te clamo: Sanctifica me totum totum libera ab omni violentia passionum, quæ tribulant me. Ex canone in Parasceve ǹ heddomadis. Castam casta mente honorenius: speciem Jacob divinis actionibus decoremus: religiose eam laudemus, ut Dei nostri matrem. O porta Dei clausa, per quam solus Dominus transivit; dedue me in semitas divinas, et salutis portas aperi mihi, o Deo charissima: ad te ením confugio, ο Virgo, unicum generis humani præsidium. Parce mibi, Christe, quando veneris cum gloria ad judicandum mundum, dissolve nebulam malorum meorum, intercessionibus illius quæ te genuit, et fac me bæredem cœlestis regni tui. in Quod, ut Maria digna Dei sedes esset, qua per incarnationem consideret, a peccato originali expers esse debuerit, pluribus demonstrat συμπτωθέντα με, καὶ ἁμαρτίαις χαλεπαῖς ἐμπεσόντα εἰς βάραθρα ἐξανάστησον, ἁγνὴ, καὶ πρὸς ζωὴν καθ οδήγησον. Ἡ ἀγεώργητος βλαστήσασα τὸν ἐπουράνιον στάχυν, τὸν διατρέφοντα θεϊκῇ δυναστείᾳ τὰ σύμπαντα, Παρθένε, ἔμπλησον πεινώσαν τὴν ταπεινὴν ψυχήν μου. Ὅτι εἰς βάθος κακίας ἀπέῤῥιμμαι, καὶ λογισμοί, ἐναντίοις χειμάζομαι, δαίμοσι πειθόμενος, ἡδοναίς δουλούμενος, βοήθησόν μοι, ἁγνὴ Παρθενομήτορ, πρὸς σωτηρίαν ὁδὸν ὁδηγοῦσά με. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς πέμπτης, εἰς τὸν Ὄρθρος. Σάρκα τῷ Χριστῷ ἐκ τῆς σῆς δανείσασα, νέκρωσον σαρχός μου τὰ πάθη, ζωοκυῆτερ ἁγνὴ Παρθένε. Βάτον πυρὶ καιομένην Μωσής σε προσθεώρει, Θεομήτορ Παρθένε· διό μου κατάσβεσον τῶν παθῶν τὰς καμίνους, καὶ πυρὸς γεέννης ἐξάρπασον καὶ σώσον. Παρθενία καὶ τόχος συνέδραμον ὑπὲρ φύσιν ἐπὶ σὲ, κιβωτὲ τοῦ σεπτοῦ ἁγιάσματος, Μητροπάρθενε ἁγνὴ· διὸ πίστει βοῶ σοι· Ολον με ἁγίασον, ὅλον ἐκλύτρωσαι πάσης ἐνεργείας παθῶν τῶν θλιβόντων με Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς παρασκευῆς τῆς ἑβδομά δος β'. Τὴν ἁγνὴν ἀγνεύοντι τιμήσωμεν τοί, καλλονὴν την τοῦ Ἰακὼβ ταῖς ἐνθέοις πράξεσι καλλυνόμενοι, εὐσεβῶς ὑμνήσωμεν, ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Η πύλη Θεοῦ ἡ κεκλεισμένη, ἢν μόνος διώδευσεν ὁ Κύριος, ίθυνον πρὸς τρίβους με θείας, καὶ διάνοι ξον τῆς σωτηρίας πύλας μοι, θεοχαρίτωτε· πρὸς σὲ γὰρ καταφεύγω, Παρθένε, μόνη προστασία τοῦ γέν νους τῶν ἀνθρώπων. Φεῖσαί μου, Χριστέ, ὅταν ἔλθῃς κρῖναι τὸν κόσμον μετὰ δόξης, λῦσον τὴν ἀχλὺν τῶν κακῶν μου ταῖς ἱκεσίαις τῆς κνησάσης σε, καὶ κληρονόμον ποίησον τῆς οὐρανίου βασιλείας σου. Velasquez in suo opere De Maria immaculats concepta libr. 1, dissert. 1, annotat. 3, quem tu consule.

MARIALE. Ἐκ τοῦ Κανόνος του Σαββάτου τῆς ἑβδομάδος β'. Νηστεύειν με καὶ ἀπέχεσθαι πάσης ἁμαρτίας ἐνδυνάμωσον, Κόρη, τὸν δυνατόν, ἀναμάρτητον Λόο γον σωματωθέντα αρρήτως κυήσασα, καὶ δίδου μοι καθαρτικὸν μολυσμάτων, Πανάμωμε, δάκρυον. Ὕμνον προσάγω σοι, Παρθένε, μὴ παρίδης με κακοῖς κεκρατημένον, ἀλλὰ δίδου, ἁγνή, διόρθωσιν τελείαν διὰ νηστείας πάσης τε ἀγωγῆς ἀγαθοτρόπον. Ἰεζεκιήλ σε πύλην ἀδιόδευτον, ἁγνή, προείδε, μετανοίας πύλας πᾶσιν ὑπανοίγουσαν ἀπεγνωσμένοι;· ὅθεν δυσωπῶ σε τρίβους μοι ὑπάνοιξον τὰς πρὸς τὰ; ἐκεῖθεν φερούσας καταπαύσεις. Φάνηθι, ἄχραντε Δέσποινα, θεῖος συνεργὸς τοῖς ἀχρείοις οἰκέταις σου, καιρῷ τῆς ἐγκρατείας τὰς προσευχὰς ἡμῶν προσάγουσα Κυρίῳ τῷ τῶν αἰών των βασιλεύοντι. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς δευτέρας τῆς ἑβδομάδος γ', εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Χαίροις ὁ πανάγιος ναός, ὁ πόκος ὁ θεόδροσος, ἐσφραγισμένη πηγὴ τοῦ ἀθανάτου ρείθρου, τὴν ποί μνην σου, Δέσποινα, φύλαττε ἐκ παντοίων πολεμίων ἀπολιορκήτως. Τὸν ἀγεώργητον βότρυν συλλαβοῦσα ἐσκοτισμένον με μέθῃ τῆς ἁμαρτίας σωφρόνισον, Θεοτόκε Παρθένε, ἐλπὶς τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Σὺ εἶ, Θεοτόκε, τὰ ὅπλα ἡμῶν καὶ τεῖχος, σὺ εἶ ἡ ἀντίληψις τῶν εἰς σὲ προσερχομένων· σὲ καὶ νῦν εἰς πρεσβείαν κινοῦμεν, ἵνα λυτρωθῶμεν τῶν ἐχ θρῶν ἡμῶν. Θεοχαρίτωτε ἁγνὴ καὶ εὐλογημένη, μετὰ τῶν ἄνω δυνάμεων καὶ ἀρχαγγέλων, καὶ τῶν πάντων ἀπω· μάτων, πρέσβευε ἀτελευτήτως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν, τὸν ἐκ σοῦ γεννηθέντα δι' εὐσπλαγχνίας, ἵνα δίδοται ἡμῖν, πρὶν ἢ τέλος ἔλθῃ, συγχώρησιν καὶ ἱλασμὸν τῶν ἁμαρτημάτων, καὶ ἐπανόρθωσιν τοῦ βίου, ὅπως οἰκτειρμὸν εὑρεῖν δυνηθώμεν. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τρίτης τῆς ἑβδομάδος γ'. Τὰς χεῖρας σου τὰς θείας, αἷς τὸν Κτίστην Αβά στασας, Παρθένε παναγία, σαρκωθέντα χρηστότητι, προτείνασα δυσώπησον αὐτὸν λυτρώσασθαι ἡμᾶς ἐκ πειρασμῶν, καὶ παθῶν, καὶ κινδύνων, τοὺς πόθῳ ἀνευφημοῦντάς σε, καὶ βοῶντάς σοι· Δόξα τῷ ἐνοι κήσαντι ἐν σοί, δόξα τῷ προελθόντι ἐκ σοῦ, δόξα τῷ ἐλευθερώσαντι ἡμᾶς διὰ τοῦ τόκου σου. Σωσόν με, σώσόν με, ἡ τὸν Σωτῆρα τέξασα· ἴδε τὴν θλίψιν μου, ἁγνή, ἣν ἡ πληθὺς τῶν ἀμετρήτων μου κακῶν ἐμποιεῖ καθ' ἡμέραν τῇ ἀθλίᾳ μου ψυχῇ, ἐξ ἀπογνώσεως. Κριτὴν ὅν ἐγέννησας, Παρθένε Μαρία, δυσώπει ἐν ὥρᾳ τῆς κρίσεως με, ἁγνή, οἰκτεῖραι καὶ σῶσαι Ex canone in Sabbato ut hebdomadis. O Puella, da mihi vires, ut jejunare, et ab omni peccato abstinere possim, quæ potentissimum Verbum ab omni peccati labe immune, corpore vestitum ineffabiliter peperisti; et concede mihi lacrymas, o purissima, 310 quibus maculas meas emundem. Hymnum offero tibi, o Virgo: ne despicias me malis obsessum: sed concede mihi, o casta, perfeclan correctionem per jejunium, ac vita omnis probe peractæ rationem. Prævidit te Ezechiel, o casta, portam per quam mulli palebat vias quæ omnibus desperatis aperis portas pœnitentiæ: unde tibi supplico; ut mibi Bvias aperias, quæ ad cœlestem requiem nie perducant. Esto, o Domina immaculata, divina coadjutrix inutilibus servis tuis tempore abstinentiæ, preces nostras offerens Domino regi sæculorum. Ex canone in feria 11 hebd. 111, ad Matutinum. Salve, o templum sanctissimum, o vellus divino rore infusum, o fons signate fluentis immortalis: gregem tuum custodi, Domina, ab hostium universorum oppugnatione immunem. Tu quæ racemium absque ullius cultura concepi - sti, me peccati ebrietate obtenebratum ad sobrictatem restitue, o Virgo Deipara, spes animarum nostrarum. Tu es, o Deipara, arina nostra, et murus: tu refugium ad te confugientium. Nunc itaque te oratricem nostram constituimus, ut ab hostibus nostris: liberemur. O divina gratia plenissima, casta, et benedicta, una cum supernis virtutibus et archangelis, omnibusque incorporeis deprecare incessanter pro nobis omnibus illum qui ex te natus est per viscera misericordim; ut concedat nobis, antequam finis adveniat, indulgentiam, et propitiationem peccatorum, vitæque correctionein, ut misericordiam invenire possimus. 311 Ex canone in feria hebdomadis 11!. 0 Virgo sanctissima, extende divinas manus tuas, quibus portasti Creatorem, propter suam benignitatem incarnatum; eumque precare suppli citer, ut a tentationibus, perturbationibus et periculis eripiat nos, qui te cum affectu celebrainus, et ad te clamamus: Gloria ei qui in te habitavit: gloria ei qui ex te processit: gloria ei qui nos per partum tuum in libertatem vindicavit, Salva me, salva me, tu quæ Salvatorem peperisti: vide tribulationem meam, o casta, quam multitudo immensorum malorum meorum infert quotidie misera animæ meæ, ex desperatione. Ο casta Virgo Maria, deprecare Judicem, quem generasti, ut in hora judicii misercatur mei, et

S. JOSEPII HYMNOGRAPHI salvet me damnationi obnoxium: o unicum præsi- τὸν κατάκριτον, μόνη προστασία τοῦ γένους των dium generis humani. Montem a lapicida intactam; portam imperviam, sublimiorem cœlo, universisque rebus creatis; speciem Jacob; urnam totam auream, et pontem; et Matrem Creatoris, Virginem fideles beatificemus. Ex canone in feria 1 hebd. 111, ad Matutinum. Incarnatum ex te, o immaculata, Verbum processit, ut primorum parentum lapsum erigeret per viscera misericordiæ suæ. ἀνθρώπων. Τὸ ἀλατόμητον ὄρος, τὴν ἀδιόδευτων πύλην, την ἀνωτέραν οὐρανοῦ, καὶ τῆς κτίσεως πάσης, την καλλονὴν τοῦ Ἰακώβ, τὴν στάμνον τὴν πάγχρυσον, καὶ γέφυραν, καὶ Μητέρα τοῦ Κτίστου, τὴν Παρθέ τον μακαρίσωμεν, πιστοί. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς τετάρτης τῆς ἑβδομάδος Γ', εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Σωματούμενος ἐκ σοῦ, Κόρη, προῆλθεν ὁ Λόγος, τὴν ἔκπτωσιν, ἄχραντε, τῶν προπατόρων διὰ σπλάγχνα οἰκτιρμῶν διορθούμενος. Dei Sapientia, domum sibi ædificans, ex te incarnata est ineffabili sui ipsius demissione, ο Virgo innupta; tu enim sola ex omnibus generationibus electa es, incorrupta in babitationem incorrupti & θορος ἀφθάρτου εἰς κατοικίαν Λόγου. Verbi. Ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡ Σοφία οἶκον ἑαυτῇ δομησαμένη εσαρκώθη ἀποῤῥήτῳ συγκαταβάσει, Κόρη απειρό γαμε· σὺ γὰρ μόνη πασῶν· γενεῶν ἐκλέλεξαι άφEx te, o Virgo, paupertatem nostram accepit sporte, ille qui dives est suapte natura: visibilis autem factus 312 est nobis ille qui invisibilis a supervis choris laudatur, imaginem contritam restituens propter suam bonitatein. Ex canone in ſeria ▼ hebd. 111, ad Matutinum. Domina sancta, Christi Dei nostri Mater; cum omnium factorem ineſſabili ratione pepereris; exora una cum sacris apostolis assidue bonitatem illius, ut nos ab animi perturbationibus liberet, et peccatorum veniam nobis largiatur. Lucerna inextinguibilis, thalame undequaque coruscans, Seraphim sublimior, vehiculum cherulicum, ab omni macula immunis a gravissimis peccatis et periculis libera me. Generationes generationum beatificant te, ut olim prædixisti, o divina felicitate cumulatissima: sola enim bominibus beatum Verbum peperisti, quod ex te, modo inexplicabili, corpus assumpsit. Luce divina illumina me, ο Virgo Deipara, genitrix lucis; animæque meæ caliginem dissipa, ut beatificen te, quam universæ hominum generationes, quemadmodum antea prophetasti, beatam appellant. Ex canone in feria vi hebd. 111, ad Matutinum. Novum, ut inſantem, peperisti o castissima, Crea· lorem meum; quem deprecare, te oro, ut me multa analitia inveteratum, renovare dignetur. Compesce, o Christi Dei Mater, malitiam cordis tei undequaque periclitantis: collide jacula demonum, et arcus oppugnantium miseram animam meam. Sanctissima Domina, spes mea et refugium meum, medere vulneribus animæ meæ; mentem ineam pacifica; ut et ego gaudens collaudem mirabilia tua, o Deipara semper Virgo. Universum genus maculæ tam actualis quam originalis his verbis a B. Virgine removil Josephus, cum haec verba absolute, simpliciter, et sine Ἐκ σοῦ τὴν ἡμῶν πτωχείαν, Παρθένε, θέλων ἐφόρεσεν ὁ πλούσιος τῇ φύσει· ὁρατὸς δὲ γέγονεν ἡμῖν ὁ ἀοράτως τοῖς ἄνω χοροῖς ὑμνούμενος, τὴν συντριβεῖσαν εἰκόνα ἀναπλάττων αγαθότητι. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς πέμπτης τῆς ἑβδομάδος γ', εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Αγία Δέσποινα, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν Μῆτερ, ὡς τὸν ἁπάντων ποιητὴν ἀποῤῥήτως τεκοῦσα, ἱκέ τευς, σὺν ἀποστόλοις ἱεροῖς ἑκάστοτε, τὴν ἀγαθότητα αὐτοῦ παθῶν ἡμᾶς λυτρώσασθαι, καὶ ἄφεσιν ἡμῖν δοῦναι ἁμαρτημάτων. Λυχνία άσβεστος, νυμφών ολόφωτε, Σεραφίμ ὑπερτέρα, Χερουβικὴν ὄχημα, πανάμωμε, ἁμαρτιῶν με χαλεπῶν καὶ κινδύνων ἐλευθέρωσον. Γενεαὶ γενεῶν σε, θεομακάριστε, μακαρίζουσι, ὡς πάλαι προεφήτευσας μόνη γὰρ βροτοῖς τὸν μακάριον τέτοκας Λόγον ἀποῤῥήτως ἐκ σοῦ σωματωθέντα. Φωτὶ τῷ θείῳ με φωταγώγησον, ἡ τοῦ φωτός, Παρθένε, Θεοτόκε, λοχεύτρια, καὶ ψυχῆς μου τὸν ζόφον ἀπέλασον, ὅπως σε μακαρίζω, ἣν μακαρίζουσι πᾶσαι τῶν ἀνθρώπων γενεαὶ, ὡς προεφήτευσας. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς παρασκευῆς, τῆς ἑβδομάδος γ', εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Νέον ἀπεκύησας ὡς βρέφος, πάναγνε, τὸν Πλα στουργόν μου, ὃν δυσωποῦσα πεπαλαιωμένον με ἐν πολλῇ κακίᾳ ἀνακαινίσαι δέομαι. Παῦσον τῆς ἐμῆς πολυωδύνου πᾶσαν καρδίας τὴν κάκωσιν, Μήτερ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ· θραῦσον δαιμό νων τὰ βέλη καὶ τὰ τόξα τῶν ἐκπολεμούντων τὴν ταπεινὴν ψυχήν μου. Παναγία Δέσποινα, ἡ ἐλπίς μου, καὶ καταφυγὴ, τὰ τραύματα τῆς ἐμῆς ἴασαι ψυχῆς, τὸν νοῦν μου εἰρή νευσον, ἵνα κἀγὼ χαίρων ἀνυμνῶ τὰ μεγαλεία σου, Θεοτόκε ἀειπάρθενε. limitatione ulla prolata, ad cujuslibet maculæ immunitatem significandam sint ex se idonea.

Ἐκ τοῦ Κανόνος του Σαββάτου τῆς δος γ', εἰς τὸν Ορθρον. MARIALE. ἑβδομά- 313 Ex canone in Sabbato Dominica ni, ad MatuἽνα σε φωναῖς διαπρυσίοις ἀνευφημοῦμεν, Κόρη, τὰς φωνὰς ἡμῶν ταύτας προσδέχου, καὶ ἱλασμόν ὀφλημάτων λήψεσθαι τὸν Υἱόν σου καθικέτευε. Τέτοκας νομίμων δίχα φύσεως τὸν Πλαστουργόν γενόμενον ἄνθρωπον, ἄχραντε· αὐτὸν οὖν δυσώπει πάντων τὰς ἀνομίας νῦν παριδεῖν καὶ τὰ πταίσματα. Ως τεκοῦσα Θεὸν ἀναμάρτητον, τὰς ἡμῶν ἁμαρ τίας ἐξάλειψον ταῖς μητρικαῖς πρεσβείαις σου, Θεοτόκε, καὶ σῶζε ἀναβοῶντας· Εὐλογεῖτε, τὰ ἔργα Κυρίου, τον Κύριον. Φωτὸς οἰκητήριον ἡ σὴ γεγένηται, παναγία, μή· τρα, πάναγνε· ὅθεν πιστῶς ἀναβοῶ σοι· τὰς κόρας τῆς ψυχῆς μου καταύγασον, καὶ τρίβον τὴν εὐθεῖαν ὑπόδειξον τῷ σε γνησίως μακαρίζοντα. Ἐκ τοῦ Κανόνος διπλοῦς τῆς τρίτης τῆς ἑβδο μάδος δ', εἰς τὸν Ὄρθρον. Σάρκα γενόμενον ἀναλλοιώτως τὸν Χριστὸν, Παρθένε, κυοφορεῖς, ἐν ἐκτενῶς ἱκέτευε σαρκικών παθῶν ἀπαλλάξαι τοὺς προσκυνοῦντας σταυρὸν δν καθυπέμεινε σαρκί. Αῤῥητον τὸ θαῦμα τῆς σῆς κυήσεως, Μητροπάρθενε πῶς γὰρ λοχεύεις καὶ ἀγνεύεις ἐν ταυτῷ; πῶς παιδοτοκεῖς, καὶ ἀγνοεῖς πεῖραν ὅλως ἀνδρός; δ εἶδεν ὁ ὑπὲρ φύσιν ἐξ ἐμοῦ καινοπρεπῶς Λόγος Θεοῦ γεννηθείς. Νοητὸν ὡς ἁγίασμα τὸν ἐν ἁγίοις Θεὸν ἀναπε παυμένον τίχτεις, ἁγία Θεομήτορ ἁγνὴ, πάντα τὰ πέρατα ἁγιάζοντα θείᾳ προσκυνήσει σήμερον, Παρθένε, ξύλου παναγίου, ἐν ᾧ σαρκὶ ἐπάγη. Μόνη άφθορος κύεις, μόνη θηλάζεις βρέφος μὴ λοχεύουσα, μόνη τὸν Κτίστην τίκτεις, καὶ Δεσπότην σου, εἰ καὶ δούλη καὶ Μήτηρ σέ, Παρθενομήτορ, ὑμνοῦμεν εἰς αἰῶνας. δ Αι γενεαί σε ἅπασαι μακαρίζουσιν, ἁγνὴ· Ἰησ σους γὰρ μόνος ὁ τεχθεὶς ἐκ τῆς σῆς νηδύος, αὐτὸς ὡς ἐπίσταται, ἐποίησε, Κόρη, μετὰ σοῦ, Παρθένε, μεγαλεῖα, ὃν δυσώπει σώζεσθαι ποίμνην καὶ λαόν σου. σε Ἐν τῷ σταυρῷ ὡς ἵστατο ἡ ἀμνάς σου, Ἰησοῦ, τὴν ποιμένα καὶ Δεσπότην αὐτῆς σὲ ὁρῶσα πικρώς ἐπωδύρετο, καὶ σπλάγχνα κινοῦσα ἐπὶ σοῦ, Χριστέ, ἀνεκαλεῖτο· Τί τὸ ξένον θέαμα; ἡ ζωὴ πῶς θνήσκεις; «Quid magnum (inquit in sua Sacra Dei para pag. 331, P. Sylvester de Saavedra) si a peccato originali non præservavit Virginem, quæ illi Mater futura erat? Naturalis est propensio in cognatorum_utilitatem honorem et gloriam. Unde rogantibus Sinai montis abbatem piissimis monachis, cur Deus tanta, et tot contulisset homini beneficia, respondit referente Philippo G tinum. Ut te claris vocibus concelebrare possimus, Puella, suscipe has oblationes nostras, et Filium tuum precare ut debitorum nostrorum propitiatio nem recipiamus. Peperisti, prater leges natura, Creatorem hominem facturn, ο immaculata: eumdem ergo suppliciter exora, ut iniquitates et peccata universorum dimittat. Tu quæ Deum ab omni peccati labe immunem peperisti, dele peccata nostra maternis intercessionibus tuis, ο Deipara, et salya clamantes: Benedicite, opera Domini, Dominum. Lucis habitaculum factus est sanctissimus uterus tuus, o castissima: unde cum fide ad te proclamo Illumina pupillas animæ meæ, et viam rectam ostende mihi dum te legitime beatam appello. Ex canone duplici in feria 111, hebd. 1♥ ad Matutinum. Christum sine mutatione carnem factum, o Virgo, gestas in utero: eumdem obnixe precare, ut a carnalibus passionibus liberet eos qui crucem, quam secundum carnem sustinuit, adorant. Ineffabile est miraculum conceptionis tuæ, ο Virgo Mater quomodo enim concipis, et simul casta permanes? quomodo puerum paris, et viri experientiam prorsus ignoras? Ipse solus novit, qui supra naturam ex me, cum esset Verbum Dei, nova ratione genitus est. Tanquam spiritale sanctuarium, Deum, qui in sanctis requiescit, paris, o sancta et casta Virgo Dei Mater: illum, inquam, qui hodie universus terræ fines sanctificat divina adoratione sanctissimæ crucis, in quam secundum carnem adactus est. 314 Sola sine corruptione concipis, sola lactas infantem, partus sordium nescia: sola edis in lucern Creatorem, et Dominum tuum; ancilla es et Mater. Te, Virgo parens, laudamus in sæcula. Universæ generationes te beatam dicunt, o casta, solus enim Jesus ex utero tuo natus, ut ipse novit, feη cit, ο Virgo Puella, magnalia tecum: ipsum eumdem deprecare pro salute gregis et populi sui. Ut Agna tua stans juxta crucem, vidit te in ea, ο Jesus, pastorem et Dominum suum; dedebat amare, et visceribus commota super te, Christe, ita te compellabat: Quod novum spectaculum est hoc? quomodo moreris, o vita? presbytero Dioptræ lib. c. 3: Quia cognatus nobis et ejusdem substantiæ, ejusdem generis ac formæ, hoino natus videlicet, ac proinde naturaliter deditus est ac diligit cognatos, et generis sui substantiæque. Perbelle hæc autem cadunt in sacram Deiparam, quam Dominus magnam effecit, id est omnino liberani, et quam sub tyrannide peccati originalis nunquam permisit.

Ex duplict canone in feria v media hebdomada, Ἐκ τοῦ Κανόνος διπλοῦς τῆς πέμπτης τῆς μέσ ad Matutinum. Maria, venerandum Domini receptaculum, erige nos collapsos in chaos gravissimæ desperationis, et peccatorum, et tribulationum: tu enim salus es peccatorumi, et auxilium, et forte præsidium, et salvos facis servos tuos. Mater boni Dei, bonam fac animam meam, quam Malignus mala consuetudine depravavit, misere inescans me: ut te causam salutis laudibus semper celebrem, quæ plurima laude es dignissima. Peperisti, o Puella, sine viri opera, ab omni labe immunis, Deum, qui pugillo continet fines terra, et omnibus est antiquior. Patris sinu non derelicto, in sinu Virginis reclinatus es propter inclinationem humani generis, cujus similitulinem accepisti propter viscera nisericordis tuæ: unde te homines laudamus in secula. Tu, quæ gaudium concepisti ad vocem archangeli, abole nunc mororem cordis mei, qui corrumpit animam 315 meam: et da mihi, o casta, luctum gaudii effectorem; ut in futuro sæculo divinam consolationem invenire possim. Te gloriosam ac solam Deiparam, quæ Verbum incomprehensibile in tuo ventre continuisti, el secundum carnem peperisti, lymnis magnificamus. Ex canone feriæ vi hebd. mediæ in adorationem veneranda crucis. Cum te, o Fili, ineffabili modo peperi, dolores partus efugi; nunc autem tota doloribus repleta. sum: video enim te tanquam malefactorem in ligno suspensum, qui terran absque ullo fulcimento suspendisti. Ita castissima illacrymans loquebatur. Cum vitam in cruce mortuam Virgo veneran·la. vidisset, cordis dolorem cohibere non valens, Lola. commovebatur et exclamabat: Hei mihi, Fili mil quid-tibi populus prævaricator et iniquus retribuit? Ex utero virginali te peperi, ο Fili, et nunc videns te in ligno suspensum, conturbor et hereo, et altitudinem mysterii, et multorum judiciorum tutorum profunditatem non comprebendo. Ita castissima exclamabat; quam nos vocibus incessabilibus tanquam Dei Matrem beatificemus. Cum videres in cruce illum qui, propter bonitatem suam, ex te, o immaculatissima, incompletonsibili ratione natus est, vulnerabantur viscera tua, ac dicebas Hei mihi, divine Fili? quomodo pro omnibus dolore cruciaris? Pietaten) tuain adoro; sit tibi gloria. Da nobis vires, o casta, ut ab omni malitia jejunemus, et ut a pravis malisque actionibus semper abstineamus: virtutem nobis concede tu, quæ es omnium hominum præsidium. 316 Mentis meæ angustias dilata intercessione tua, o Domina, quæ universas insidiarum vias bestis nos oppugnantis coangustasti, et per anguΟ σης Εβδομάδος, εἰς τὸν Ὄρθρος. Μαρία, τὸ σεπτὸν τοῦ Δεσπότου δοχεῖον, ἀνάστησον ἡμᾶς πεπτωκότας εἰς χάος δεινῆς ἀπογνώσεως, καὶ πταισμάτων, καὶ θλίψεων· σὺ γὰρ πέφυκας ἀμερτωλῶν σωτηρία καὶ βοήθεια, καὶ κραταιὰ προ στασία, καὶ σώζεις τοὺς δούλους σου. Μῆτερ Θεοῦ τοῦ ἀγαθοῦ, ἀγαθυνόν μου τὴν ψυχήν, ἣν ὁ Πονηρὸς συνηθεία πονηρᾷ ἐκάκωτεν, ἀθλίως δελεάσας με, ὅπως ὡς αἰτίαν σωτηρίας υμνολογώ σε ἀεὶ τὴν πολυύμνητον. Εκύησας, Κόρη άνανδρε, Θεόν, πανάμωμε, την κατέχοντα δραχὶ τὰ πέρατα, καὶ πάντων ἀρχαιό τερον. Κόλπων οὐκ ἐκστὰς τῶν πατρῴων ἐν κόλπεις ἀνεκλίθης Παρθένου, ἐπ' ἀνακλήσει τοῦ γένους, οὗ εφόρεσας διὰ σπλάγχνα, Ἰησοῦ, τὸ ὁμοίωμα. Όθεν σε ὑμνοῦμεν βροτοὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Χαρὰν συλλαβοῦσα τοῦ ἀρχαγγέλου τῇ φωνῇ, τῆς ἐμῆς νῦν καρδίας τὴν λύπην ἀφάνισον τὴν ψυχοφθόρον, καὶ δίδου, ἁγνὴ, χαροποιὸν πένθος, ὅπως ευρω ἐκεῖ τὴν θείαν παράκλησιν. Σὲ τὴν ἔνδοξον καὶ μόνην Θεοτόκον, τὴν τὸν ἀχώ ρητον Λόγον ἐν γαστρὶ χωρήσασαν καὶ τεκοῦσαν σαρκὶ ὕμνοις μεγαλύνομεν. Ἐκ τοῦ κανόνος τῆς Παρασκευῆς τῆς μέσης ἑβδομάδος, εἰς τὴν τοῦ τι μίου σταυροῦ προσκύνησιν. Ἐκ τοῦ κανόνος τοῦ Σαββάτου τῆς μέσης ἑβδομάδος εἰς προσκύνησιν τοῦ τιμίου σταυροῦ. Οτε σε, Τέκνον, ἀποῤῥήτως ἔτεκον, ὠδῖνας ἔφυ γον, καὶ πῶς νυνὶ ὅλη ὀδυνῶν πεπλήρωμαι; ὁρῶ γάρ σε κρεμάμενον ὡς κακουργὸν τῷ ξύλῳ, τὴν γῆν ασχέτως κρεμάσαντα, ἔλεγεν ή πάναγνος κλαίουσα. Νενεκρωμένην τὴν ζωὴν ἐπὶ σταυροῦ θεωροῦσα, καὶ μὴ φέρουσα τῶν σπλάγχνων τὸν πόνον, ἐδονεῖτο ή σεμνὴ Παρθένος ἀνακράζουσα· Οι μοι, Υιέ μου, τί σοι δῆμος ἀνόμων ἀπέδωκεν; Παρθενικῆς, Τέκνον, ἐκ μήτρας σε ἔτεχον, καὶ βρῶσα ξύλῳ σε κρεμάμενον ἐξαπορῶ, καὶ οὐ συνορῶ ὕψος τοῦ μυστηρίου, καὶ βάθος πολλῶν κριμάτων σου, ή πάναγνος ἐβόα, ἣν φωναῖς ἀσιγήτοις ὡς Μητέρα Θεοῦ μακαρίζωμεν. Ἐν σταυρῷ καθορῶτα τὸν δι᾿ ἀγαθότητα ἐκ σοῦ, πανάμωμε, ὑπὲρ νοῦν τεχθέντα, ἐτιτρώσκου τα σπλάγχνα καὶ ἔλεγες· Οι μοι, θεῖον Τέκνον, πώς ὑπὲρ πάντων ὀδυνᾶσαι; προσκυνῶ σου τὸ εὔσπλαγχνον· Κύριε, σοὶ ἡ δόξα. Νηστεύειν ἡμᾶς, ἁγνὴ, κακίας πάσης επίσχυσον, καὶ φαύλων καὶ πονηρῶν ἀπέχεσθαι πράξεων ἀεὶ ἐνδυνάμωσον, προστασία πάντων τῶν ἀνθρώπων χρηματίζουσα. Νοός μου τὴν στένωσιν τῇ σῇ πρεσβεία πλάτυ νον, Δέσποινα, ἡ στενώσασα πάσας τας μεθοδείας τοῦ πολεμήτορος, καὶ δι' ὁδοῦ με στενῆς κατευόδω

MARIALE: σου πρὸς πλατυσμὸν τῆς ζωῆς βαδίζειν, Μῆτερ stamn viam feliciter deduc me, ut ad latitudinem Θεοῦ. vitæ perveniam, o Dei mater. Νῦν ὡς ἀρνίον ἄκακον καθορῶ σε κρεμάμενον, καὶ ὑπὸ ἀνόμων τῷ σταυρῷ πηγνύμενον, Υιέ μου προάναρχε, τοῖς ὀδυρμοῖς συγκόπτομαι καὶ ταῖς μητρικαῖς περιστατοῦμαι ὀδύναις, ἡ πάναγνος ἐβόα, ἣν φωναῖς ἀσιγήτοις ὑμνοῦμεν καταχρέως, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Φθοράς σε δίχα τέτοκα ἐκ γαστρός, πρὸ αἰώνων Πατὴρ ὃν ἐγέννησε, καὶ πῶς φθορεῖς ἄνθρωποι σπαράττουσί σε, Υιέ, καὶ τὴν πλευρὰν ὁρύττουσι λόγχῃ, καὶ τὰς χεῖρας σὺν τοῖς ποσὶν ἡλοῦσιν ἀπανθρώπως; ή πάναγνος ἐβόα, ἣν ἐπαξίως μεγαλύνωμεν. 'Εκ τοῦ Κανόνος του Σαββάτου τῆς μέσης εβδομάδος, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Ο Θεοῦ Θεός Λόγος ζητῶν θεῶσαι τὸν ἄνθρωπον, ἁγνὴ, ἐκ σοῦ σαρκοῦται καὶ βροτὸς ὁρᾶται, ὃν ἀπαύ στις δυσώπει, εὑρεῖν ἡμᾶς ἔλεος ἐν καιρῷ τῆς ἀπου λογίας. Σὲ τὴν μόνην ἀγαθὴν ἐκδυσωποῦμεν, Παρθένε, κεκακωμένους ἡμᾶς ἀγάθυνον, καὶ ἐκτενῶς τὸν Χριστὸν δυσώπει φύσει ὄντα ἀγαθὸν, ἐγκρατείας τὸν καιρὸν τὰ ἀγαθὰ πράττοντας ἀποπληρῶσαι ἡμᾶς ὑμνολογοῦντας αὐτόν. Τὸν σταυρὸν Χριστοῦ τὸν τίμιον, Θεοτόκε ἁγνὴ, βλέψαντας, καὶ ἐκ καρδίας προσκυνήσαντας ἡμᾶς, ταῖς σαῖς πρὸς τὸν Δεσπότην ἀξίωσον πρεσβείαις ἰδεῖν καὶ τὰ πάθη τὰ σεπτὰ αὐτοῦ, παθῶν κεκαθαρ- c μένους. Σαρκός μου τις κινήσεις ἀπονέκρωσον, ἡ Θεὸν σαρκὶ ἀποτελοῦσα ὑπὲρ νοῦν, καὶ παράσχου φωτισμὸν τῇ διανοίᾳ μου, ἁγνή, νεφέλη οὖσα φωτής. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς δευτέρας τῆς ἑβδομάδος Β', εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Τὴν ὡραιότητα τῆς παρθενίας σου, καὶ τὸ ὑπέρ λαμπρον τὸ τῆς ἁγνείας σου ὁ Γαβριήλ καταπλαγείς ἐβόα σοι, Θεοτόκε· Ποιόν σοι ἐγκώμιον προσαγάγω ἐπάξιον; τί δὲ ὀνομάσω σε, ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι. Διδ, ὡς προσετάγην, βοῶ σοι· Χαῖρε, ἡ κεχαριτω μένη. Πολυώνυμε Κόρη, χαίροις, ἁγία Παρθένε, Θεοκυῆτορ Μαρία, τῶν πιστῶν καύχημα, κατάρας λύτρωσις, κλίμαξ ἐπουράνιε, ἀκατανόητον θαῦμα, βάτε ἀκατάφλεκτε, γῆ ἀγεώργησε. Η μετὰ τόκον άφθορος μείνασα, πανάμωμε, λύο τρωσαι, δεόμεθα, ἁγνή, καταφθορᾶς τοὺς δούλους σε πιστῶς τοὺς μελωδοῦντας ἐν ὁμονοίᾳ ψυχῆς· Εὐλο γεῖτε, τὰ ἔργα. Μετὰ μαρτύρων, μετὰ προφητῶν τὴν τεκοῦσαν σε, μετὰ ὁσίων πάντων, Χριστέ, δυσωποῦσαν πρόσδεξαι ἀεὶ, ὑπὲρ δούλων τῶν παροργισάντων σε τὸν μόνον φιλάνθρωπον Δεσπότην, ὃν ἐπουράνιαι τάξεις τρέμουσι. Cum videam te nunc, o Fili mi æterne, tanquam agnum innocentem suspensum, et pro iniquis ia cruce confixum, discrucior querelis, et doloribus maternis circumdor: clamabat castissima, quam vocibus assiduis debite laudamus in sæcula. Sine corruptione ex utero te peperi, o Fili, quem Pater ante sæcula generavit: et quomodo homines corruptibiles te dilacerant; el lancea latus luuar perfodiunt, et manus ac pedes inhumaniter clavis configunt? Ita castissima exclamabat: quam uos pro merito magnificemus. Ex canone in Subbato mediæ hebd., ad Matutinum. Verbum Dei divinum volens hominem deificare, ex le, o casta, incarnatum est, et homo apparuit: quem sine cessatione deprecare, ut in tempore reddendæ rationis, misericordiam invenire possimus. Te solam bonam deprecamur, Virgo, ut nos malitia infectos, bonos efficias; et impense Christum exores, qui natura bonus est; quatenus abstinentiæ tempus in bonis operibus explere possimus, eumdem Christum collaudantes. Dum pretiosam Christi crucem intuemur, et ex corde adoramus; precibus tuis apud Dominum dignos nos effice, o casta Deipara, ut venerandas illius passiones a passionibus nostris purifcali, intelligere possimus. Tu, quæ Deum in carne, intelligibili ratione peperisti, carnis meæ commotiones mortifica; et concede 317 menti meæ illustrationem, cum sis, Ο casta, nubes lucis. Ex canone in feria ui Dominica v, ad Matulinum. Virginitatis tuæ pulchritudine, et immenso castitalis tuæ splendore obstupefactus Gabriel, clamabat ad te Dei para: Quo te encomio digne celebrare possim: et quo te nomine appellem prorsus ignoro, et mente excedo: propterea, juxta id quod imperatum est mihi, exclamo ad te: Avo, gratia plena. Salve, multis nominibus celebrata Puella; sancta Dei Genitrix Maria, fidelium gloria, maledictionis redemptio, scala coelestis, miraculum omni intel-,. lectu superius, rubus incombustus, terra nunquam aratro proscissa. O purissima alque castissima, quæ post partum incorrupta permansisti, redime, te precamur, 2, corruptione servos tuos, qui fideliter concinunt, unanimi consensu: Benelicite, opera, etc. Genitricem tuam semper suscipe, Christe, cum martyribus, prophetis, atque omnibus sanctis te deprecantem pro servis tuis, qui ad iracundiam. provocaverunt te Dominum placabilissimum solum amnatorem hominum, et omnipotentem, quem cαlestes exercitus contremiscunt.

Ex canone in ſeria 111 hebd. v, ad Matutinum. Εκ τοῦ κανόνος τῆς τρίτης τῆς ἑβδομάδος ε', εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Divinum Verbi tabernaculum facta es, o sola castissima Virgo Maler, quæ puritate angelos superasti; me super omnes carnalibus peccatis fœdatum emunda intercessionibus tuis, o veneranda; divinis irrigationibus præbens magnam misericordiam. Requievit in te Christus, o sola benedicta, atque ex te carnem suam suscepit. Miserationum tuarum stillicidiis, o semper Virgo inviolata, 318 passionum cordis mei sordes, emunda, donans mihi lacrymarum canales, quibus anima mea purificetur. Θεία γέγονας σκηνὴ τοῦ Λόγου, μόνη πάναγνε Παρθενομήτορ, τῇ καθαρότητι ἀγγέλους υπεράρασα, τὸν ὑπὲρ πάντας ἐμὲ ῥερυπωμένον σαρ κὸς πλημμελήμασιν ἀποκάθαρον πρεσβείαις σου, τοῖς ἐνθέοις νάμασι παρέχουσα, σεμνή, τὸ μέγα Έλεος. Επανεπαύσατο Χριστὸς ἐν σοὶ τῇ μόνη εύλογη μένῃ, καὶ σάρκα τὴν ἑαυτοῦ ἐκ σοῦ ἐφόρεσεν. Τῶν οἰκτιρμῶν σου καὶ ῥανίσιν, Αειπάρθενε ἀμός λυντε, τοὺς μολυσμούς τοὺς ἐμπαθεῖς τῆς καρδίας μου ἀπόπλυνον, δακρύων οχετούς μοι παρεκτικούς καθάρσεως ψυχικής δωρουμένη. Animam meam passionum voluptuosarum nigredine obtenebratam, illumina, o casta, quæ lucem peperisti, ut cum fide semper magnificem te. Ex canone in feria ‹ hcbd. v, ad Matutinum. Cum videres, o veneranda, illum qui ex puris sanguinibus tuis corpus acceperat, atque ex te modo inexcogitabili natus fuerat, suspensum in ligno in medio malefactorum, visceribus discruciabaris, et materno affectu plorans clamabas: Hei mihi, Fili mi! quæ est hæc divina atque ineffabilis dispositio tua, per quam plasma tuum vivificasti? misericordiæ tuæ viscera collaudo. Porta salutaris, pons deducens ad Deum; Christianorum præses, Domina castissima; me vitæ calamitatibus circumdatum, fluctibusque jactatum, guberna, o Puella. Εκ τοῦ κανόνος τῆς τετάρτης τῆς ἑβδομάδος Ε', εἰς τὸν ᾿Ορθρον. O Dei genitrix castissima, animæ meæ vulnera, et peccati cicatrices abole, exsiccans atque exurens fontibus e latere Filii tui manantibus, et purificans fluentis quæ ex ipso procedunt: ad te enim vocem attollo, et ad te confugio, et te invoco gratia plenam. Concepisti, o Virgo, sine semine, eum qui universa creavit, Verbum Dei, absque voluntate carnis: absque corruptione peperisti, et absque doloribus, qui cæteras matres invadunt: propterea te Deiparam lingua et corde confitentes, magnificamus. Ex canone in feria vi hebd. ♥ ad Matutinum. Τὸν ἐξ αἱμάτων σου ἁγνῶν σωματωθέντα, καὶ ὑπὲρ ἔννοιαν ἐκ σοῦ, σεμνή, τεχθέντα, ἐπὶ ξύλου κρεμάμενον μέσον τῶν κακούργων ὁρῶσα, τὰ σπλάγ χνα ήλγεις, καὶ μητρικῶς θρηνοῦσα ἐβόας· Οι μοι, τέχνον, τίς ἡ θεία καὶ ἄφατος οικονομία σου, δι' ῆς ἐζώωσας τὸ πλάσμα σου; ἀνυμνῶ σου τὸ εὔο σπλαγχνον. Η σωτήριος πύλη, ἡ πρὸς Θεὸν γέφυρα, τον Χριστιανῶν ἡ προστάτις, πάναγνε, Δέσποινα, περι στατούμενον ταῖς συμφοραῖς με τοῦ βίου καὶ κλυ δωνιζόμενον, Κόρη, κυβέρνησον. Θεογεννήτορ πάναγνε, τῆς ψυχῆς μου τὰ τραύματα, καὶ τῆς ἁμαρτίας τὰς οὐλὰς ἐξάλειψον, πηγαίς ἀποσμήχουσα ταῖς ἐκ πλευρᾶς τοῦ τόκου σου, καὶ τοῖς ἐξ αὐτῆς ἀποκαθαίρουσα ῥεῖθροις· πρὸς σὲ γὰρ ἀνακράζω, καὶ σὲ καταφεύγω, καὶ σὲ ἐπικαλοῦμαι τὴν κεχαριτωμένην. Συνέλαβες, Παρθένε, δίχα σπορᾶς τὸν τὰ σύμ παντα δημιουργήσαντα Λόγον Θεοῦ ἄνευ θελημάτων τῶν τῆς σαρκὸς, ἄνευ φθορᾶς δὲ τέτοκας, ἄνευθεν ὠδίνων τῶν μητρικῶν· διό σε Θεοτόκον καὶ γλώσση καὶ καρδίᾳ ὁμολογοῦντες μεγαλύνομεν. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς παρασκευῆς τῆς ἑβδομάδος 8', εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Cum videret te castissima in cruce sublatum, Ορῶσά σε ἐν σταυρῷ ἡρτημένον ἡ παναγία, ήλφ cjulabat corde vulnerata, ac dicebat: Propter λαζε τετρωμένη τὰ σπλάγχνα καὶ ἔλεγε· Διὰ σπλάγ viscera misericordiarum tuarun, Domine, pati vo- χνα, Κύριε, σῶν οἰκτιρμῶν παθεῖν ἡνέσχου, πᾶσι luisti, præbens omnibus impassibilitatem. 319 Urnaın te, divinum Deitatis manna continentem agnovimus, o Puella; arcam, et mensam, el candelabrum, thronum Dei et palatium, et pontem ad divinam vitam traducentem eos qui concinnnt: Benedicat omnis creatura Dominum, etc. O Domina universis sublimior, fac me passionum malitia superiorem, dum te verissimam Deiparam glorifico, et partum tuum hymnis celebro, o immaculata, Deo charissima, incomprehensibiliter honoratum. παρέχων ἀπάθειαν. Στάμνον σε τὸ θεῖον μάννα κεκτημένην τῆς Θεό τητος ἔγνωμεν, Κόρη, κιβωτόν, καὶ τράπεζαν, καὶ λυχνίαν, θρόνον Θεοῦ, καὶ παλάτιον, γέφυραν μετα άγουσαν πρὸς θείαν ζωὴν τοὺς ἀναμέλποντας - Εύλο γείτω ἡ πᾶσα κτίσις τὸν Κύριον. παν Πάντων ὑπερτέρα, Δέσποινα, τῆς τῶν παθῶν κακίας δεῖξον ὑπέρτερον τὸν δοξάζοντα αληθῆ σε Θεοτόκον, καὶ ὑμνοῦντα τὸν τόκον σου, ἄχραντε, τὸν ἀκαταληψίᾳ, Θεοχαρίτωτε, τιμώ μενον.

MARIALE. Ἐκ τοῦ Κανόνος του Σαββάτου τῆς ἑβδομάδος ε', Λ Ex canone in Sabbato hebd. v, ad Matutinum. εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Tu quæ sola es omni laude dignissima, iis qui te fideliter laudant, precare ut concedatur peccatorum remissio, et divinorum charismatum distributio, et Verbum sanctissimum exora. Η τοῦ νόμου τὸν Δοτῆρα, Αειπάρθενε κυήσασα, ἱκέτευε τὰς ἀνομίας ὑπεξᾶραι πάσας ἐν καιρῷ τῷ νῦν ἐνεστῶτι τοῖς καλῶς προαιρουμένοις ἐξασκεῖν θείας νηστείας σπουδήν. Ικεσίαις οἰκτίρμων τῆς κυησάσης σε, καὶ ἁγίων μαρτύρων, καὶ ἀποστόλων σου, φώτισον ἡμῶν τὰς ψυχὰς τοῦ δοξάζειν σε ἐν ἀγαλλιάσει ψυχῆς εἰς τοὺς αἰῶνας. Φωνῇ ἀγγέλου βουλῆς τὸν ᾿Αγγελον τῆς τοῦ Πατρὸς ἀῤῥήτως Θεόν, Θεοτόκε, εκύησας· τὰς φωνὰς οὖν τῶν δούλων σου πρόσδεξαι, ἃς ἐν τῷ τῆς νηστείας χρόνῳ προσάγομεν, καὶ ταύτας προσάγαγε Θεῷ, ὥσπερ θυμίαμα. Ἐκ τοῦ Κανίνος τῆς τρίτης τῶν Βαΐων, εἰς τὸν Ορθρον. Αρχὴ σωτηρίας ἡ τοῦ Γαβριὴλ προσηγορία προς τὴν Παρθένον γέγονεν· ἤκουσε γὰρ τὸ Χαῖρε, οὐκ ἀπέφυγε τὸν ἀσπασμὸν, οὐκ ἐδίστασε ὡς ἡ Σάββα ἐν τῇ σκηνῇ, ἀλλ᾽ οὕτως ἔλεγεν Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου.» Χαῖρε, σοὶ βοῶμεν, τῇ κυησάσῃ τὴν χαρὰν, ἡ κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε, Θεὸν ἂν ἔτεκες δυσα ώπει λυτρωθῆναι κινδύνων καὶ φθορᾶς τοὺς ἀνυμνοῦντάς σε ἀεί. Παναγία Παρθένι, σύ με διάσωσον, τῆς ἐμῆς ἀσθενείας γενοῦ βοήθεια, ἡ τὸν θελητὴν τοῦ ἐλέους κυήσασα, ὃν ὑπερυψοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ἐκ σοῦ, Παρθένε θεοχαρίτωτε, τοῖς ἐν νυκτὶ παθῶν κεκρατημένοις ἀνέτειλε τοῦ φωτὸς καὶ εἰρή νης Χριστός χορηγές, τὴν ἐξ ἀπροσεξίας λύων παράβασιν, καὶ τὴν ἀπολύτρωσιν ἡμῖν σαφῶς δωρού μενος. Ἐκ τοῦ Κανόνος διπλοῦ τῆς τετάρτης τῶν Βαΐων, εἰς τὸν Ὄρθρον. Τῷ τιμίῳ σταυρῷ τοῦ Υἱοῦ σου φυλαττόμενοι, Δέσποινα ἁγνὴ Θεοτόκε, πᾶσαν προσβολὴν τοῦ πολεμήτορος ἅπαντες ῥᾳδίως εκτρεπόμεθα· διό σε κατα χρέως δοξάζομεν ὡς Μητέρα τοῦ φωτὸς καὶ μόνην ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Μὴ φλαχθεῖσα τῷ πυρὶ τῆς θεότητος, ἁγνή, κατάφλεξόν μου τὰς ὑλώδεις ὁρμᾶς τῶν παθῶν, ὅπως πιστῶς, ἁγνὴ, δοξάζω σε. Παρθενομήτορ ἄχραντε, ἡ ῥίζα τοῦ Ἰεσσαὶ, ἐξ ἧς Χριστὸς ἀνέτειλε, τὸ ζωηφόρον ἄνθος τῶν γηγενών, δι' ἧς ἐλυτρώθημεν φθορᾶς καὶ θνητότητος, σὲ ὑμνοῦ μεν πάντες, ἁγνή. Εν σοι, Παρθένε ἁγνὴ, ἐθεωρήθησαν πᾶσαι τοῦ Θεοῦ αἱ πορεῖαι, τοῦ φυλάξαντος τὴν σὴν ἁγνείαν μετὰ τόκον ἐσφραγισμένην σαφῶς εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ἰδοὺ πᾶσαι γενεαὶ μακαρίζομέν σε, ἄχραντε, τὰ μεγαλεῖα τὰ σὰ καθορῶντες· σὺ γὰρ τίκτεις υπερφυῶς τὸν τοῦ κόσμου παντός Ποιητήν, Θεὸν ὄντα καὶ βροτόν. Virgo perpetua, quæ legis Datorem genuisti, eumdem precare, ut e medio tollat omnes iniquitates eorum, qui præsenti tempore in divino jejunioe sese sollicite exercere deliberant. Deprecationibus Genitricis tuæ, ο misericors, et sanctorum martyrum et apostolorum tuorum, illamina animas nostras, ut glorificemus te in exsultatione animi per sæcula universa. Ad vocem angeli Angelum consilii Patris ineffabiliter concepisti, o Deipara voces ergo suscipe servorum tuorum, quas jejunii tempore offerimus, easque tu Deo offer, instar thymiamatis. Ex canone in feria 111 in Ramis Palmarum, ad Matulinum. Principium salutis fuit allocutio Gabrielis ad Virginem: audivit enim, Ave. Non refugit saluta. tionem; non dubitavit ut Sarra in tabernaculo; sed ita dixit: < Ecce 320 ancilla Domini, fat mihi secundum verbum tuum.» At te clamamus, Gaude, que gaudium concepisti, o gratia plena Deipara Virgo: Deum, quem peperisti, deprecare, ut liberet a periculis et corruptionę eos qui te assidue concelebrant. Virgo sanctissima, tu me salvum fac, et meæ infrnitatis esto auxilium, quæ misericordia anatorem concepisti, quem superexaltamus in omnia sæcula. Ex te, o Virgo Deo charissima, iis qui in nocte passionum detinebantur, exortus est auctor lucis et pacis Christus, transgressionem ex negligentia ortam diluens, et manifeste nobis redemptionem dilargiens. Ex canone duplici in feria xv in Ramis Palmarum, að Matutinum. Pretiosa Filii tui cruce custoditi, Domina casta Deipara, omnem hostis impetum facile omnes evitamus: propterea te pro debito glorificamus tanquam Matrem lucis, atque unicam spem animarum nostrarum. DO casta, quæ a Divinitatis igne nequaquam combusta es, combure materiales affectus passionum mearum, ut cum fide, o casta, te glorificem. Virgo Mater immaculata, virga Jesse, ex qua Christus exortus est, fos, qui vitam protulit terrigenis; per quam redempti sumus a corruptione et mortalitate; te universi, o pura, collaudamus. In te, Virgo casta, conspectæ sunt omnes viæ Dei, qui conservavit puritatem tuam post partum manifeste sigillatam in omnia sæcula, Ecce omnes generationes beatam te dicimus, inviolata, magualia tua contemplantes: tu enim supernaturaliter paris universis Conditorem Deum et hominem.

Inter mulieres tu sola speciosa facta es, o casta ▲ omui miraculo superior, quæ pulcherrimum Verbum concepisti. 321 Ipsum ergo deprecare, ut formosam reddat deformitatem cordis mei. Puerperam virginem quis audivit, et matrem sine viro? Tu efficis hujuscemodi prodigium, Maria: sed dicito mihi, quomodo? Ne scruteris proFunda divini partus mei. Verissimum est hoc; sed ab humana mente comprehendi non potest. Ex canone in feria v, in Ramis Palmarum, ad Matulinum. Animæ meæ passiones dolorificas et carnis meæ morbos velociter cura, o purissima: mentis meæ siste instabilitatem; et fac me dignum ut cum tranquillitate animi offeram puras preces Regi omnium, et exorem pro remissione lapsuum meorum, o Deipara. Ex te divina scaturivit aqua immortalitatis et vitæ, o Dei Genitrix purissima et castissima; per quam, bibentes a`mortifera siti liberantur. Te lucis portam fulgidam vidit Propheta, o purissima: lucis enim datorem nobis similem factum ineſſabili ratione peperisti, quem superexaltamus in universa sæcula. In duabus voluntatibus et essentiis peperisti no- ´bis unigenitum Filium Patris, o Puella immaculata, hominem factum, ut nos ille supremus Deus divinæ naturæ participes efficeret. Ἐν γυναιξὶ σὺ μόνη ὡραιώθης, ὦ ὑπερθαύμαστε ἁγνὴ, ὡραιότατον τὸν Λόγον ἀποκυήσασα, τὸν ὑπὲρ πάντας φανέντα βροτοὺς ὡραῖον. Αὐτὸν οὖν ἐκδυσώ. πει τὸ εἰδεχθὲς καθωραἶσαι, Παρθένε, τῆς καρδίας μου. Παιδοτόκον παρθένον τίς ήκουσε, καὶ μητέρα πλὴν ἀνδρός; Μαρία, ἐκτελεῖς τὸ τεράστειον, ἀλλὰ φράζε μοι τὸ πῶς; Μὴ ἐρεύνα τὰ βάθη τῆς θεοτοκίας μου· τοῦτο πανάληθες, ὑπὲρ δὲ ἀνθρώπινον νοῦν ἡ κατάληψης. Ἐκ τοῦ Κανόνος τῆς πέμπτης των Βαΐων, εἰς τὸν ᾿Ορθρον. Τῆς ψυχῆς μου τὰ πάθη τὰ πολυώδυνα, καὶ σαρκός μου τὰς νόσους ἐν τάχει ἴασαι, τὰς τοῦ νοός μου ἐκτροπὲς στῆσον, πανάμωμε, καὶ ἐν γαλήνῃ λογισμοῦ εὐχὰ; προσφέρειν καθαρὰς τῷ βασιλεῖ τῶν ἁπάντων ἀξίωσον, Θεοτόκε, καὶ ἐξαιτεῖσθαι πται σμάτων ἄφεσιν. Ἐκ σοῦ τὸ θεῖον ὕδωρ ἀνέβλυσεν ἀθανασίας καὶ ζωῆς, Θεοκυήτορ πανάμωμε, οὗ οἱ γενόμενοι, δίψης ἁγνὴ, θανατηφόρου ῥυσθήσονται. Πύλην σε φωτός πεφωτισμένην βλέπει ὁ προφήτ της, πανάμωμε· τὸν φωτοδότην γὰρ τίκτει, ἀφράστως ἡμῖν ὁμοιωθέντα, ὃν ὑπερυψοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ἐν δυσὶ θελήσεσι καὶ οὐσίαις τέτοκας ἡμῖν Υἱὸν τὸν μονογενῆ, Κόρη, τοῦ Πατρός, γενόμενον ἄνθρω πον, ἵνα ἡμᾶς δείξῃ κοινωνούς φύσεως, ἄχραντε, θείας ὁ ὑπέρθεος. Εx canone in feria vi, in Ramis Palmarum ad Εκ τοῦ Κανόνος τῆς παρασκευῆς τῶν Βαΐων, εἰς Matutinum. O Virgo purissima, Mater Christi Dei, gladius pertransivit sanctissimam animam tuam, com crucifirum voluntarie Filium et Deum tuum aspiceres; quem ne cesses, o benedicta, rogare, ut nobis tempore jejunii peccatorum indulgentiam largiatur. Misericordiæ tuæ stillicidiis irriga, o immaculatissima 322 cor meum flamma peccati lique factum; et exstinctam cordis mei lucernam, tu quæ es porta lucis, accende. Sacræ prophetarum voces te prædicant symbolice, o Virgo, portam, et montem, et tabernaculum sanctum lucis nubem, ex qua sedentibus in tenebris et umbra exortus est sol, unicus lucis dator. τὸν ᾿Ορθρον. Παρθένε πανάμωμε, Μήτερ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ῥομφαία διῆλθέ σου τὴν παναγίαν ψυχὴν, ἡνίκα σταυ ρούμενον ἔβλεψας εκουσίως τὸν Υἱὸν καὶ Θεόν σου, δν, εὐλογημένη, δυσωποῦσα μὴ παύσῃ, συγχώρησιν πταισμάτων καιρῷ νηστείας δωρήσασθαι. Ρανίσι τοῦ ἐλέους σου κατάρδευσον, πανάχραντε, τὴν ἐκτακεῖσαν μου καρδίαν φλογμῷ τῆς ἁμαρτίας, καὶ τὸν ἐσβεσμένον μου τῆς καρδίας ἄναψον λύχνον, πύλη τοῦ φωτός. Ἱεραί σε τῶν προφητῶν κηρύττουσι φωναί συμβολικῶς πύλην καὶ ὄρος, καὶ σκηνὴν τὴν ἁγίαν, φωτ τὸς νεφέλην, ἐξ ἧς τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ καθημέν νους ἀνέτειλεν ἥλιος, Παρθένε, ὁ μόνος φωτοδότης. Tremendus est partus tuus, ο Deipara Mater Φρικτή σου ἡ λοχεία, Θεοτόκε Μῆτερ Χριστοῦ· διό Christi propterea beatam te fideliter appellamus, et venerabiliter glorificamus generationes generatiopum iu sæcula. Amen. Cum vox immaculatæ et multo magis immaculatissimæ, æque ac vox virginitatis innocentiam quamdam nunquam labe opposita contaminatam sonet, perspicuum est S. Josephum, dum Virginem absolute immaculatam, atque immaculatissimam toties nominavit, voluisse nunquam ullam ei inexstitisse peccati maculam, ac proinde nec originalem quidem, quæ teterrima est atque mortalis. Unde ex mea sententia, non bene aliqui, qui-Virginem quidem recte dici immaculatani admittunt, σε μακαρίζομεν πιστῶς, καὶ δοξάζομεν σεπτῶς αἱ γενεαὶ γενεῶν εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. conceptionem tamen negant dicendam esse immaculatam. Nam si Virgo est immaculata, ergo nunquam inquinata est ulla macula etiam originali in conceptione, cum conceptio non sit subjectHIN maculæ originalis, sed sit actio nectens animam corpori, vel utriusque unio, in qua non cadit macula, sed in animam, prout substantem illi actioni vel conceptioni. Vide P. Theophilum Raynaudum in opere prænotato: Pietas Lugdunensis erga immaculatam Β. Virginis Conceptionem.