NOVELLE CONSTITUTIONES. CONSTITUTIO CXVI. ΔΙΑΤΑΞΙΣ ΡΙΖ'. CONSTITUTIO CXVII. ΔΙΑΤΑΞΙΣ ΡΙΠ. CONSTITUTIO CXVIII. ἐνώπιον Κυρίου. Οὕτως οὖν ἐνδόξως παραγίνεσθαι ἐν τῇ καθέδρᾳ, ἐν ᾗ ἐκληρώθη· εἶτα οἴκοι ἐπανα excipere Νεκρὰ νομοθεσία Λέοντος καὶ Ἀλεξάνδρου περί τ τοῦ ἀπὸ πρώτου γίνεσθαι πάσας τὰς ἐκδόσεις. Γέγονε δὲ αὕτη ἐν ἔτει συχζ' 4. Εναποτέθη ἐν τῷ ὀρφανοτροφείῳ ". Πάσα κήνσευσις ἀπὸ Αὐγούστου Καίσαρος εκτε θεῖσα ὑποτελεῖς πάντας τοὺς ὁμογενείς παρεσκεύ- ασεν, ὅθεν καὶ τὰ δημόσια τέλη ἀνεφύησαν. Από οὖν τῶν τελουμένων δημοσίων εμφυτευτικῶν τελετ σμάτων ἐν ταύτῃ τῇ θεοφυλάκτῳ πόλει ὁ πρὸ ἡμῶν βασιλεὺς Ἰουστίνος “ ἐν τῷ τῶν κορυφαίων ἀποστό λων εὐαγεί σεκρέτῳ τοῖς ὀρφανοτροφείοις δ' σὺν ταῖς ἄλλαις αὐτοῦ δωρεαῖς καὶ υμγ' νομισμάτων ἐτήσιον δημόσιον τέλος προσαφιέρωσεν ", εντάξας ταῖς ῥός γαις, κατὰ τὴν ἐναποκειμένην αὐτοῦ ἱερὰν νομοθε σίαν ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ μεγάλη Εκκλησίᾳ, τὰ τοῦ ἐρφα- νοτροφείου δημόσια ο ανεκποίητα εἶναι, καὶ ἐπὶ προσώποις τρισὶν ἐκδίδοσθαι. Ὕστερον δὲ πρὸς τὰ τῆς ζωῆς αὐτοῦ τέλη » καὶ τὸν τῆς δωρεᾶς τῶν υμγ' νομισμάτων χρυσόβουλλον λόγον ἐξέθετο, καὶ δι' αὐ τοῦ καλῶς καὶ δικαίως τοῖς παροίκοις χρήσεως τι καὶ νομῆς χρόνον. Ον καὶ εἰς χεῖρας λαβοῦσα ἡ γαλη - νότης ] ἡμῶν, τὰ παρ' ἐκείνου καλῶς διορισθέντα εἰς νόμον ἐξέθετο, καὶ κρατεῖν αὐτὸν εἰς τοὺς ἑξῆς ἅπαντας καὶ διηνεκείς χρόνους παρεκελεύσατο. Εν Δεν τοι καὶ διορίζεται, ἀπὸ πρώτου προσώπου εἰς πρῶτον κατέχεσθαι τὰ ἐκδιδόμενα, καὶ δεσπόζειν & ἀκωλύτως, καὶ μετὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ἀπὸ πρώ- του προσώπου εἰς πρῶτον, ἀνακάμπτειν τὸν κατ ἔχοντα, καὶ παρέχειν διπλοῦν τὸ τελούμενον ἐμφυ τευτικὸν τέλος, καὶ τὴν συνήθειαν. Κατάκρισις έντεθεῖσα εἰς τοὺς κριτάς, παρὰ Λέοντος καὶ Ἀλεξάνδρου, τῶν εὐσεβῶν βασι Οίμαι δὲ τῶν κρίνειν λαχόντων, οὐδένα ποτὲ πρὸς τοσαύτην ἀποκλίναι σκαιότητα, ὥστε παρὰ τοὺς Εγκειμένους νόμους δοκιμάσαι καὶ τὰς ψήφους έχε φέρειν. Εἰ δὲ εἰς τοσοῦτον τῆς ματαιότητος ολισθή- σει, ἁλοὺς μὲν, τὴν ἐν νόμοις κειμένην ἀποίσεται δίκην, ἡμᾶς δὲ λαθών, ἥκιστα λήσεται τὸν ἀκοίμητον ὀφθαλμόν, ὅμως καὶ ἀραῖς ἐμπεδώσαι τοῦτο, λίαν ἀσφαλὲς εἶναι ᾠήθημεν. Εὔροι Θεὸν μαχόμενον οὗ τος, καὶ τὰς οὐρανίους καὶ ἀσωμάτους δυνάμεις, που λεμούτας αὐτῷ, ἐκπέσοι ἀόρως, καὶ τῆς παρούσης ζωῆς, καὶ προσζημιωθήσεται καὶ τὴν μέλλουσαν καὶ ἐναπ. τῷ ὀρφ. * τούτῳ τῷ ἔτει ἤρξατο κτίζειν ὁ Ἰουστίνος τὴν ἐκκλησίαν τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου ἐν ὀρφανοτροφείῳ. 8 Codd. τῆς ὀρφα τοῖς ὀρφανοτροφείου. στρέφειν μετὰ τῆς ἑαυτοῦ δόξης, συμποσιάζειν τε τὸ τηνικαῦτα μετὰ τῶν συμπαρόντων καὶ συνευφραίνεσθαι, A vari confestim cum adstantibus et gratulationes De archiepiscopatu Patrensi bulla aurea**. (Non exstat.7 Nova legislatio Leonis et Alexandri de eo quod omnes editiones a priore sunt profecta. Fact@ autem hæcce est anno 6127, depositaque in or- phanotropheo. Omnis præstatio census, ab Augusto Cæsare profecta, universis ejusdem generis homines tributarios reddidit. Hinc et tributa publica nata sunt. Igitur ex pensionibus publicis emphyteuticis, quae in hac urbe divinitus custodita præstantur, decessor noster imperator Justinus in apostolorum principum venerabili serreto rebus orphanotrophei praeter alias suas largitiones, etiam 463 solidorum publicam pensionem annuain consecravit, atque inseruit sub tit. 170, secundum sacram ipsius les gislationem, quæ sita est in magna illa Dei Ecclesia ut res orphanotrophei duntaxat alienari nequeant et ad tres personas locentur. Posterius vero sub ipsius vitæ finem, etiam de donatione illorum 443 solidorum bullam auream confecit ac per eam recto riteque possideudi ac fruendi tempus exposuit. Quæ cum ad nostræ serenitatis manus pervenisset, ab ipso recte saneita vim legis obtinere voluit, eamque deinceps in omnia perpertuo seculura tempora valere jussit. Ideoque definit, a prima per- sona ad primam, debere locata possideri; nemi- neque probibente in domino manere ac post im- pletionem a prima persona ad primam reflectere possessorem, duplamque pensionem emphyteuti- cam quæ præstari solet, et consuetudinem, præbere. Condemnatoria sententia, in judices a piis orthodoxis- que imperatoribus Leone et Alexandro pronun- tiata. Existimo equidem eorum neminem, qui judiciario funguntur munere, eo unquam stuporis aut inscitis prorupturum, ut aliter quam ex præscripto legum judicium sententiamve ferre audeat. Quod si quis in tantam evaserit dementiam, rens peractus eas dependet penas quæ legibus sunt irrogats. Sin D forte nos efugerit, pervigilem tamen illumn atque insomnem oculum, cui nibil non, quamlibet occul- tum sit, patere potest, effugere non poterit. Tamesti idipsum imprecationibus quoque, dirisque exsecra- tionibus stabilire ac firmare non abs re alienun * Laudatur in Leuncl. HGR. I p. 279. es Cod. παρά. . lta codex. Sed legendum συιζ, quia annus a m. c. 6427 non in Leonis et Alexandri, sed in Constantini et Romani imperium incidit. Theophanes ad ann. Vll, Justini minoris : Secundum scribendi rationem librario usitatam, t significat thy vel raïç, pō autem numerum CLXX significat aut per abbre-

πῦρ καταφάγεται θεμέλια οίκων αὐτοῦ, καὶ ἔσται δι' αἰῶνος ήτιμωμένον τὸ σπέρμα αὐτοῦ, καὶ ζητοῦν άρτους, ἀνθ' ὧν τὴν τῶν νόμων ἐλευθερίαν δούλην παραπεποιημένων κρίσεων ἀπειργάσατο. ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΛΕΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΚΑΘ' ΗΝ ΧΡΙΣΤΟΝ ΜΕΝ ΣΕΒΕΙ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΕ ΦΑΥΛΙΖΕΙ. Πολλοί με τωθάζουσι γλώσσῃ κερτόμα Τοιαῦτα χλευάζοντες· Εύγε τοῦ λόγου, Ὡς ἐσθλὰ τίνεις τῶν μαθημάτων γέρα, Καλά τροφεία πατρί σου τῷ δευτέρω Παρέσχες, ὦ βέλτιστε, τῶν διδαγμάτων Στήλην βοῶσαν εἰς τὸν αἰῶνα χρόνον Ως μωρός, ὡς βλάσφημος, ὡς ἀποστάτης Τῆς Χριστιανῶν ἐστι πίστεως Λέων. Αλλοι δέ με σκώπτουσιν, ἁγνῶτες τάχα Τῶν ἀτρεκῶν μου καὶ βεβηκότων τρόπων Τολμωσί τ' εἰπεῖν ψεῦδος εἶναι τὸν λόγον Ἐκ δυσμενῶν ῥαφέντα βασκάνῳ τρόπῳ, Ὑφ' ὧν μ' ὑποφθαρέντα τοῦ διδασκάλου Μάτην κατειπεῖν ἐκλιπόντος τὸν βίον. Ἐγὼ δ᾽ ἀκούων τῶνδε τῶν ληρημάτων, "Εως ἐνῆν μὲν εὐλαβῶς ἑκαρτέρουν Καὶ πρός γε τούτους ἐκρατῆναι μὴ θέλων, Τὴν Ἱπποκλείδου ῥῆσιν ἀντεφθεγγόμην Λαλῶν μάλιστα τὴν ἀλήθειαν φίλει, "Ως φησι Δαβὶδ ἔνδον ἐν τῇ καρδίᾳ, ΝΟΤΑ. 19. Εριτ. censuimus. Inveniat itaque iste et Deum et celestes omnes, atque incorporeas potestates sibi nunquam now adversantes, immature ex bac vita excidat po tius quamn excedat. Incommodis insuper oficiatur perpetuis; ipsius ædium fundamenta ignis tandem devoret, et posteritas eo redigatur inopiæ, ut pa nem ostiatim quæritet. Atque hæc jure sane optimo, propterea quod leges quas liberrimas esse oportuit, servas quodammodo atque captivas effecit fictorum pravorumque judiciorum. CARMINA, SCRIPTA AD REM MILITAREM SPECTANTIA, ORACULA APOLOGIA Leonis philosophi CHRISTUM VENERATIONE PROSEQUITUR, GENTILIUM VERO DOCTRINAS SUGGILLAT. (Ex Anecdotis Græcis P. Matranga, Romæ, 1850, tom. II.) Multi me arguunt lingua maligna talia expro brantes: Mirum sermonem! quomodo nobilem sol vis lectionum mercedem pulchra alimenta patri tuo secundo præbes, dilecte, præceptorum monu mentuin clamans ad æternum ten-pus! quod insa nus, quod blasphemus, quod apostata a Christia norum dde fuerit Leo. Alii me incusant, ignari fortasse veræ quam se quor rationem. Audent dicere mendacium esse sermonem artificiosa inimicorum arte consulum, quo me perditum dicunt temere magistrum vita functum alloqui. Ego vero audiens tales scurrilitates, quandiu potui circonspecte sustinui; et in illos irasci noleus, Ilippoclidis voce contestatus sum quens praesertim veritatem diligit, ut ait David, in corde suo, cujus robur, vocis organa tol lens, longum tempus nou consumit. Cuin vero Constantini, discipuli sui, calumnias a 80 dimovet. Vide inter Prolegomena hujus voluminis, n. Plotio fortasse præceptori olim favebat Leo, vide infra v. 13 seq., et seq. epigramma p. 158. Dolet quod Hippoclidis effatum non protule rit; quod si fecisset, e fragmentis Herculanensibus Polystrato tributis, aliqua fortasse ad Hippoclidem pertinere novissemus. Psal. xiv, 2.

APOLOGIA. Ησπερ τὰ νεῦρα τῶν λαλούντων ὀργάνων Ῥέων ὁ μακρὸς οὐ διαφθείρει χρόνος. Ἐπεὶ δὲ μαργαίνουσιν ἐκ πονηρίας, Πέτρους όλοιτρόχους τε μεστοὺς πικρίας, Λόγους καθ' ἡμῶν σφενδονοῦσι μακρόθεν, Νύξαντες ἡμᾶς, εἴ τι δεῖ καὶ κομπάσαι, Κακὸν κακῷ μὲν ἐξιέμενος πάλαι, Ο μητροραίστης (5) φησὶν 'Ατρείδου γόνο;, Αχρηστον εὗρεν ἐν βίῳ παροιμίαν· Ἐγὼ δὲ καλῷ καλὸν ἐγγράφων λόγον, Τὸν εὐσεβῆ λείπω γε μῦθον ἐν βίῳ Ο πατροραίστης δυσσεβοῦς διδασκάλου, Κἂν εἰ διαῤῥαγεῖεν Ελληνες μέσον, Μανέντες ἐν λόγοισι Τελχίνων μέτα. Καὶ πρῶτα μὲν ζήλῳ γε ῥωσθεὶς ἐνθέῳ Χριστὸν κριτὴν τίθημι τὸν Θεὸν Λόγον, ὡς ὄντα πηγὴν τῆς ἀληθείας μόνον · Καὶ τῷ λόγῳ θρόνον τε καὶ βῆμα γράφω Τάξεις παρεστώτων γε σεπτῶν ἀγγέλων, Καὶ συγκαλῶ θέατρον ἀνθρώπων μέγα, Καὶ προσκαλοῦμαι τοὺς ἐμοὺς κατηγόρους, Μέσον παρελθὼν ὥς τις ὁπλίτης νέος, Οὐκ εἰς ἀγῶνα φημι τῶν Ὀλυμπίων, Ἐκκλησιῶν δὲ τῶν ἄνω καὶ τῶν κάτω, Μέτειμι λοιπὸν ἐν κονίστρᾳ τῶν λόγων. Εῤῥοιεν οἱ τὸ θεῖον ἐξηρνημένοι, Μανεῖεν οἱ Μάνεντι συμμεμηνότες, Φθαρεῖεν οἱ σέβοντες Ελλήνων θεού;, Θεοὺς ἔρωτι καὶ πάθει συνημμένους, Θεοὺς ὑπ' ἀνδρῶν εὐτελῶν τετρωμένους, Θεούς τε μοιχοὺς καὶ θεὰς καστωρίδας, Θεὰς ὑπ' ἀνδρῶν βουκόλων γαμουμένας, Θεούς τε χωλούς, καὶ παραβλῶπας θεάς. Πέσοιεν εἰ μὴ προσκυνοῦντες ἐμφρόνως Θεῷ προσώποις ἐν τρισὶ νοουμένῳ, Ὑμνουμένῳ δὲ τῇ μιᾷ μόνῃ φύσει · Θάνοιεν οἱ τὴν σάρκα τοῦ Θεοῦ Λόγου Μὴ σὺν φόβῳ σέβοντες ἐκ ψυχῆς ὅλης Χριστὸς καταργήσεις τὰς βλασφημίας, Σωτὴρ ὁλοθρεύσεις πάσας αἱρέσεις, Χριστὸς δ' ἀμερδύνεις καὶ τῶν σχισμάτων Βλάβην ἅπασαν καὶ πονηρίαν φθόνου Σωτὴρ ἀἱστώσεις τοὺς δόξης χάριν Ἐκκλησίαν τέμνοντας εἰς διαιρέσεις. Ταῦτα φρονῶ ζῶν, καὶ θανὼν ἐκεῖ πάλιν Καυχώμενος λέξαιμι πρόσθεν ἀγγέλων» Τί σοι χρεωστῷ τοῦ νοὸς κατὰ πλέον, Τὰ τοὺς λογισμοὺς ἐξερευνῶν ἐννόμως; Οἷον δὴ καὶ τοῦτο τὸ ἡρωϊκος.λεγεῖον αὐτοῦ. Ε ρε μοι, ὦ τριτάλαινα Πολύμνια, έρετε, μούσαι, Αὐτὰρ ἐγὼν ἀπὸ νῦν ῥητορικῆς ἔραμαι· Φώτιον ἀρχιερῆα γεροντοδιδάσκαλον εὑρών, ΝΟΤΕ, pidibus nocivis et acerbitate plenis, sermonibus nos impetunt longum per tempus, cicadarım sumpserunt alas fortasse, ut nos lacesserent. inferens, dicit matricida, Atridæ filius : inutile invenit in vita proverbium. Ego autem bono bo- num rescribens sermonem, linquo in vita me- moriam, parricida impii magistri, quamvis Græci Et primum quidem zelo aetus divino Christum lus fons; et Verbo thronuin et scabellum scribo or- et convoco magnum hominum cœtırın, et advoce gredior tandem sermonum aream. rum deos, deus amori et passionibus obnoxios, deos a vilibus viris vulneratos, deos adulteros et C deas meretrices, deas quæ boum custodibus nu- pserunt, deos claudus et deas luscas. Cadant qui non adoraverint prudenter Deum tri bus in personis cognitum, celebratumque in una timore non coluerint ex tota mente. Christus con- fundat blasphemias; Salvator exterminet omnes tatem omnem et malignitatem invidiæ; Salvator destruat illos qui gloriæ causa Ecclesiam in factio- nes dividunt. dens dicam coram angelis. Cujus rei tibi magis debi- Tale et hocce est heroico-elegiacum ejusdem. Ito mihi, o ter misera Polymnia, ite musæ; nam ego nunc maxime rhetoricam adamo :